You are on page 1of 446

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΦΦΑΑΚΚΕΕΛΛΟΟΣΣ

ΑΑΡΡΙΙΣΣΤΤΕΕΡΡΑΑ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΜΕ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΕΒΡΑΪΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΤΙΣ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΟΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΜΕ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΕΒΡΑΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ Μ.Μ.Ε. ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝ

ΑΘΗΝΑΙ 2008

-1 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-2 -

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΙΣΡΑΗΛ Ανδρέα Δενδρινού. (Εξώφυλλο και σελ. 95 )

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Ἀφιερωμένο σέ ὅλους τούς Ἕλληνες πατριῶτες Ἀριστερούς καί κυρίως στούς δυό πολύ καλούς μου φίλους Κομμουνιστές τόν Θεόδωρο καί τόν Μάκη.

Δύο πυλώνες έχει η παγκοσμιοποίηση τον οικονομικό και τον ιδεολογικό. Ο οικονομικός είναι σε όλους μας γνωστός, είναι η νεοφιλελεύθερη Δεξιά (Μάνος, Ανδριανόπουλος, κ.α.) μέ όπλα του τον καπιταλισμό, παγκόσμια τράπεζα, πολυεθνικές, δάνεια με σκοπό την οικονομική υποδούλωση των λαών. Ο δεύτερος πυλώνας και εν πολλοίς αθέατος, είναι η διεθνιστική Αριστερά (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Αντιεξουσιαστές, Δαμανάκη, Μπίστης) που αποτελούν τον ιδεολογικό μανδύα της παγκοσμιοποίησης, ο πολυπολιτισμός, η λαθρομετανάστευσις, με συνθήματα «κάτω τα σύνορα», τα έθνη και οτιδήποτε είναι συνυφασμένο με αυτά (πολιτισμός, γλώσσα, ιστορία) με σκοπό την διάλυσι των εθνών και κυρίως των πολιτισμένων όπως οι Έλληνες. Οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Στη μέγγενη της παγκοσμιοποίησης συνθλίβεται ο πατριωτικός εθνικός χώρος είτε αριστερός είτε δεξιός. Η παρούσα διαδικτυακή εργασία έχει σκοπό να αποκαλύψη την αθέατη ανθελληνική συνιστώσα της παγκοσμιοποίησης, την διεθνιστική Αριστερά, που τα ελεγχόμενα και αριστεροκρατούμενα Μ.Μ.Ε. εντέχνως αποκρύβουν. Εκ του συγγραφέως

«

καί δουλευσάτωσάν σοι ἔθνη, καί προσκυνησάτωσάν σοι ἄρχοντες » Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΓΕΝΝΕΣΙΣ KZ.29

«Οι Εβραίοι βρίσκονται στην ρίζα του κακού»

Μίκης Θεοδωράκης

«Αν δεν νικιόμασταν στην Μικρασία η Τουρκία θα΄ταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Γι ΄αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρασία μα και την επιδιώξαμε !!»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12.7.35

«το ΚΚΕ είναι το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας».

-3 -

Γεώργιος Παπανδρέου

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Α΄ ΓΥΡΟΣ – ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΙΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

 

Σελ.

1.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

5

2.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ Ο ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

7

3.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

10

4.

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

14

5.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

19

6.

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ Γ.Γ. ΤΟΥ ΚΚΕ Ε. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ

36

7.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΦΕΝΤΕΡΑΣΙΟΝ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡ. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

41

8.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡ. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ

50

9.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ MAKEΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ

56

10.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

72

 

Β΄ ΓΥΡΟΣ - Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΗΤΤΑ

11.

ΦΑΚΕΛΟΣ EAM ΕΛΑΣ - ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ

 

α)

Κ.Κ.Ε. Μύθος η αντίσταση – Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ

77

β)

Συνεργασία Ε.Α.Μ. με Γερμανούς

103

δ)

Συνεργασία Ε.Α.Μ. με Αλβανοτσάμηδες

122

γ)

Συνεργασίας Ε.Α.Μ. με Βουλγάρους

128

ε) Άρης Βελουχιώτης

137

στ) Παιδομάζωμα – Ομολογία Συντρόφου: Έγκλημα κατά της Φυλής

142

ζ) Γενικός Απολογισμός – Ομολογία Συντρόφων: Ευτυχώς ηττηθήκαμε

150

η) Τι είπε ο Σαρτζετάκης για το αντάρτικο

165

θ) Τι είπε ο Γεώργιος Παπανδρέου για το αντάρτικο

175

11.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

183

12.

Η ΡΩΣΟΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε.

186

 

Γ΄ ΓΥΡΟΣ – Η ΑΝΟΔΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

13.

Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

190

14.

ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

α) 17Ν – Π.Α.Κ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ

209

β) C.I.A. - MOSSAD – ΣΤΑΖΙ

221

γ) Αναρχικοί – Αριστερά Βίοι Παράλληλοι

239

δ) G. Soros – Η.Π.Α. - Αναρχοαριστεροί

252

ε) Antifa : Aμερικανοεβραϊκή διεθνιστική οργάνωση καταστολής;

260

στ) Εμπρησμοί και τρομοκρατία σε όσους αντιστέκονται

264

15.

Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

270

16.

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

273

17.

ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

α) Η αναθεώρησις της ιστορίας κατ΄εντολήν των Αμερικανών

286

β) Πανεπιστημιακό Ασυλο και Αριστερά

293

γ) Ποιοί ελέγχουν το Υπουργείο Παιδείας ;

304

δ) Ναρκωτικά και Αριστερά

318

18.

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

328

19.

ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

354

20.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

393

21.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

403

22.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

413

23.

ΑΝΑΚΟΛΟΥΘΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ

α) Η υποκρισία της Αριστεράς στην Παιδεία

418

β) Η Καπιταλιστική Αριστερά

421

24.

ΠOΙΟΙ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΑ Μ.Μ.Ε.

436

25.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

445

-4 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α - ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο κομμουνισμός,

Ο κομμουνισμός, είπεν ο Ιωάννης Μεταξάς «δεν είναι φυτόν αυτοπαραγόμενον εν Ελλάδι. Μας ήλθεν έξωθεν» (Λόγος, 6-9-1936). Και πράγματι, μισέλληνες εβραίοι της Θεσσαλονίκης, υπό τον Αβραάμ Μπεναρόγια ίδρυσαν το ΚΚΕ. Οι πρώτοι βουλευταί του ΚΚΕ ήσαν εβραίοι (Κοέν, Βεντούρα, Σουλάμ) και το πρώτο έντυπο του ελέγετο AVANTI και εγράφετο στην εβραϊκή γλώσσα.

Δια την προδοτικήν φύσιν του κομμουνισμού, ο Γεώργιος Παπανδρέου έγραψε πολλά, που μπορείτε να διαβάσετε στα «Πολιτικά Κείμενα» του (έκδ. «Μπάυρον» τόμος Γ, σελ. 191 κ.έ.) όπου ο δημοκρατικός ηγέτης αναλύει «την κόλασιν του συμμοριτισμού» που εστράφη κατά της αιωνίου Ελλάδος

(σελ. 192), αντιτίθεται στην νομιμοποίησιν του ΚΚΕ διότι «είναι τόση η έκτασις της

προδοσίας

ώστε ουδέποτε το έθνος και ο Λαός μας θα ανεγνώριζαν την επάνοδον

των προδοτών και των εγκληματιών εις τους κόλπους του πολιτικού βίου της

χώρας

οι ηγέται της προδοσίας ουδέποτε θα εύρουν αμνήστευσιν εις την συνείδησιν του

Ελληνικού Λαού» (σελ. 196-197). Τελικώς δεν ήτο ο λαός, αλλά ο «εθνάρχης» Καραμανλής

που ενομιμοποίησε το ΚΚΕ.

Ήδη από την 18ην Οκτωβρίου 1948, ο Γ. Παπανδρέου ώρισε ότι «πρώτος και

διότι ο

κομμουνισμός μάχεται εναντίον της Ελλάδος» (σελ. 101) εζήτησε να ψηφισθή νόμος κατά τον οποίον «δεν αναγνωρίζονται ως πολιτικά κόμματα οσα έχουν εξάρτησιν από το εξωτερικόν» (σελ. 199) και ταυτοχρόνως κατήγγειλε εκ νέου το ΚΚΕ «ώς κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος!»

κύριος και μέγας σκοπός μας είναι η πάλη εναντίον του κομμουνισμού

Τας απόψεις του περί του προδοτικού χαρακτήρος του ΚΚΕ και του κομμουνισμού, ο Γ. Παπανδρέου υπεστήριξε καθ' όλον τον πολιτικόν του βίον. Όταν μάλιστα έγινε πρωθυπουργός εξέδωσε την γνωστήν εγκύκλιον υπ' αριθμ. 1010/11-3-1965 κατά την οποίαν εδήλωσε ότι «και αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν

θέσιν στην εκπαίδευσιν

«κομμουνισμός είναι εχθρός και του Έθνους και της δημοκρατίας».

Στην ιδίαν εγκύκλιον σαφέστατα διακηρύσσει ότι ο

»!

Το ΚΚΕ εις όλα τα Εθνικά θέματα της Πατρίδος μας υπήρξε εχθρός. Και τί εχθρός; φανερός, αδίστακτος. Με επίσημα κείμενα του, τα οποία εδημοσιεύθησαν στον «Ριζοσπάστην» και εις εκδόσεις του ΚΚΕ, οι εθνοπροδόται επιδιώκουν την κατάλυσιν της ανεξαρτησίας της Ελλάδος και την υποταγήν της στην Ρωσία, παραλλήλως επιζητούν την απόσχισιν εκ της Πατρίδος Ελληνικών εδαφών και προδίδουν συστηματικώς τους αγώνας της Φυλής μας.

Το ΚΚΕ επρόδωσε την Μακεδονίαν και την Θράκην. Επρόδωσε την Β. Ήπειρον. Επρόδωσε την Μικρασιατικήν Εκστρατείαν. Επρόδωσε την 28ην Οκτωβρίου 1940. Επρόδωσε την Εθνικήν Αντίστασιν. Επρόδωσε τον απελευθερωτικόν αγώνα της ΕΟΚΑ και επέδειξε γλοιώδη ρωσοδουλείαν.

ΠΗΓΗ:

http://books.agiasofia.gr/book.php/people_forget_what_means_left.gr.html.zip/the_betraya

l.html

-5 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-6 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ Ο ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Την εποχή που όλη η Ευρώπη συθέμελα εδονείτο από τις αρχές της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψεως μέσα στο πνεύμα της κλασικής αναγεννήσεως, εμφανίστηκε ο Ιουδαίος Κάρλ Μάρξ για να διαστρεβλώση πλήρως την ελληνική σκέψη και να αναγάγει ως μείζον αγαθό όχι τον θείο νου ή τις πλατωνικές ιδέες που ενυπάρχουν αυθύπαρκτες στην φύση αλλά την ύλη αυτή καθεαυτή αρνούμενος την ύπαρξη του Πνεύματος. Έφθασε στο σημείο να προσδώσει στην ύλη την έννοια του όντος αποκαλώντας αυτήν όν, που κατά τους αρχαίους Έλληνες στοχαστές το υπέρτατο όν είναι ο θεός. Το μαύρο γίνεται άσπρο και το άσπρο μαύρο. Έτσι, η θεωρία του αθεϊσμού - υλισμού που θεοποιεί την ύλη (τον Μαμωνά κατά Ιουδαίους) χωρίς ηθικούς φραγμούς και αρνείται το Πνεύμα χρηματοδοτούμενη αφειδώς σε όλο τον κόσμο κατακλύζει ή καλλίτερα δηλητηριάζει τις σκέψεις των ανθρώπων. Κάλλιστα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο Μάρξ είναι ο πατέρας του καπιταλισμού και του αθεϊσμού που θεοποιεί την ύλη, το χρήμα, τα υλικά αγαθά και αρνείται την ηθική, το πνεύμα, την φιλοσοφία. Το ελληνικό πνεύμα πλέον έχει πεθάνει.

Σας παραθέτω αποσπάσματα από τις θεωρίες του Μάρξ. ΠΗΓΗ:

http://www.eksegersi.gr/theoria/ili/ili.htm

Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός.

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Εξηγώντας τη διαλεκτική τους μέθοδο, ο Μαρξ και ο Εγκελς αναφέρονται συχνά στον Χέγκελ, σαν τον φιλόσοφο που διατύπωσε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της διαλεκτικής. Αυτό, ωστόσο δε σημαίνει πως η διαλεκτική του Μαρξ και του Εγκελς είναι η ίδια με τη χεγκελιανή διαλεκτική. Γιατί ο Μαρξ κι' ο Εγκελς δανείστηκαν απ’ τη διαλεκτική του Χέγκελ μόνο τον «λογικό πυρήνα» της, πετώντας το ιδεαλιστικό της φλούδι. Ό Μαρξ κι' ο "Εγκελς ανάπτυξαν τη διαλεκτική δίνοντας της ένα καινούργιο επιστημονικό χαρακτήρα.

Ή διαλεκτική μου μέθοδος, λέει ο Μαρξ, όχι μόνο διαφέρει βασικά από τη χεγκελιανή μέθοδο, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς το αντίθετο. Για τον Χέγκελ, η κίνηση της σκέψης, που την προσωποποιεί με το όνομα της Ιδέας, είναι ο δημιουργός της πραγματικότητας, κι’ η πραγματικότητα δεν είναι παρά η φαινομενική μορφή της Ιδέας. Για μένα, αντίθετα, η κίνηση της σκέψης δεν είναι παρά η αντανάκλαση της πραγματικής κίνησης, που μεταφέρεται και μεταθέτεται στο μυαλό του άνθρωπου. (K. Marx:

le Capital, Livre premier, Paris1938.)

Εξηγώντας και καθορίζοντας τον υλισμό τους, o Μαρξ κι' ο Εγκελς αναφέρονται συχνά στον Φόϋερμπαχ (Feuerbach), σαν στον φιλόσοφο που αποκατάστησε τα δίκαια του υλισμού. Αυτό, ωστόσο, δεν πάει να πει πως ο ματεριαλισμός του Μαρξ και του Εγκελς είναι ταυτόσημος, είναι ο ίδιος, με τον ματεριαλισμό του Φόϋερμπαχ. Στην πραγματικότητα, ο Μαρξ κι' ο Εγκελς δεν πήρα από τον υλισμό του Φόϋερμπαχ παρά μόνο τον «κεντρικό πυρήνα» του και τον αναπτύξανε σε μια επιστημονική φιλοσοφική θεωρία του υλισμού, απορρίπτοντας τις ιδεαλιστικές του θέσεις σχετικά με το ιδεολογικό μέρος, την ηθική και τη θρησκεία. Είναι γνωστό πως, παρ’ όλο που ο Φόϋερμπαχ ήταν υλιστής,

-7 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

στο βάθος στάθηκε πάντα ενάντιος στον χαρακτηρισμό του ματεριαλισμού. Πολλές φορές, ο Εγκελς είπε πως ο Φόϋερμπαχ «έμεινε αιχμάλωτος στα πεδίκλια της ιδεαλιστικής παράδοσης, αντίθετα με τη βάση του» (τη ματεριαλιστική), κι' ακόμα, πως «ο πραγματικός ιδεαλισμός του Φοϋερμπαχ» φαίνεται «μόλις φτάνουμε στη φιλοσοφία του της θρησκείας και στην ηθική του» (Fr Engels: Ludwig Feuerbach et la fin de la philosophie classique allemande,

Paris1935)

Ό μαρξιστικός φιλοσοφικός ματεριαλισμός, με τη σειρά του, είναι από την ίδια του

τη βάση το αντίθετο ακριβώς του φιλοσοφικού ιδεαλισμού.

2ο)

χαρακτηριστικά:

Ό

μαρξιστικός

φιλοσοφικός

ματεριαλισμός

(υλισμός)

έχει

τα

εξής

θεμελιώδη

Α) Αντίθετα από τον ιδεαλισμό, που θεωρεί τον κόσμο σαν την ενσάρκωση της «απόλυτης Ιδέας», του «παγκόσμιου πνεύματος», της «συνείδησης», ο φιλοσοφικός ματεριαλισμός του Μαρξ ξεκινάει από αυτήν εδώ την αρχή: ο κόσμος, απ’ την ίδια του τη φύση, είναι υλικός, τα πάμπολλα φαινόμενα του σύμπαντος είναι οι διάφορες εκδηλώσεις της ύλης, που βρίσκεται σε κίνηση. Οι σχέσεις και οι αλληλοεπιδράσεις των φαινομένων, αποκαταστημένες με τη διαλεκτική μέθοδο, αποτελούν τους απαραίτητους νόμους της εξέλιξης της ύλης, πού βρίσκεται σε κίνηση. Κι' ακόμα: ο κόσμος εξελίσσεται σύμφωνα με τους νόμους της κίνησης της ύλης και δεν έχει ανάγκη από κανένα «παγκόσμιο πνεύμα».

Β) Αντίθετα από τον ιδεαλισμό, που βεβαιώνει πως μόνο η συνείδηση μας υπάρχει πραγματικά, ότι ο υλικός κόσμος, το ον, η φύση δεν υπάρχουνε παρά μόνο στη συνείδηση μας, στα αισθήματα μας, στις παραστάσεις, στην αντίληψη μας, ο μαρξιστικός φιλοσοφικός ματεριαλισμός ξεκινάει από την αρχή ότι η ύλη, η φύση, το ον είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, που υπάρχει ανεξάρτητα και έξω από τη συνείδηση. Οτι η ύλη είναι ένα πρώτο δεδομένο γιατί είναι η πηγή των αισθημάτων, των παραστάσεων, της συνείδησης, ενώ η συνείδηση είναι ένα δεύτερο δεδομένο, παράγωγο, γιατί είναι η αντανάκλαση της ύλης, του όντος. Οτι η σκέψη είναι ένα προϊόν της ύλης, όταν η ύλη στην εξέλιξη της φτάνει σ' ένα ψηλό βαθμό τελειότητας, και πιο λιανά: η σκέψη είναι προϊόν του μυαλού, και το μυαλό είναι το όργανο της σκέψης. Κατά συνέπεια δεν θα μπορούσε κανείς να χωρίσει τη σκέψη από την ύλη, χωρίς να κινδυνέψει να πέσει σε λάθος πολύ χοντρό.

Το ζήτημα της σχέσης, που υπάρχει ανάμεσα στη σκέψη και στο ον, ανάμεσα στο πνεύμα και

Συμφωνά με την

απάντηση πού δίνανε στο ζήτημα αυτό, οι φιλόσοφοι χωρίζονταν σε δυο μεγάλα στρατόπεδα. Αυτοί πού βεβαιώνανε πως το πνεύμα υπάρχει πριν από τη φύση, αποτελούσανε το στρατόπεδο του ιδεαλισμού. Οι άλλοι, που θεωρούσανε πως η φύση υπήρχε πριν, ανήκανε στις διάφορες σχολές του ματεριαλισμού. Και πιο πέρα:

στη φύση, λέει ο Εγκελς, είναι το υπέρτατο ζήτημα κάθε φιλοσοφίας

Ό υλικός κόσμος, που είναι αντιληπτός με τις αισθήσεις, όπου ανήκουμε εμείς οι ίδιοι, είναι

η μόνη πραγματικότητα

υπέροχες, δεν είναι παρά τα προϊόντα ενός οργάνου καμωμένου από ύλη, που ανήκει στο

σώμα μας, του μυαλού

πνεύμα δεν είναι παρά το ανώτερο προϊόν της ύλης. Σχετικά με το πρόβλημα της ύλης και της σκέψης, ο Μαρξ γράφει :

Ή ύλη δεν είναι προϊόν του πνεύματος, αλλά το ίδιο το

Ή συνείδηση μας και η σκέψη μας, όσο κι' αν φαίνονται

Δε θα μπορούσε κανείς να χωρίσει τη σκέψη από τη σκεπτόμενη ύλη. Ή ύλη αύτη είναι το υπόστρωμα όλων των αλλαγών πού γίνονται

-8 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός.

Στον ορισμό πού δίνει για τον μαρξιστικό φιλοσοφικό ματεριαλισμό, ο Λένιν εκφράζεται μ' αυτά τα λόγια :

Ό ματεριαλισμός παραδέχεται, κατά τρόπο γενικό, ότι το πραγματικό αντικειμενικό ον (η ύλη) είναι ανεξάρτητο από τη συνείδηση, από τα αισθήματα κι' από την πείρα Ή συνείδηση δεν είναι παρά η αντανάκλαση του όντος, (της ύλης) στην καλλίτερη περίπτωση μια αντανάκλαση περίπου σωστή (πλήρη, με ιδεώδη ακρίβεια). Και αλλού γράφει:

α'.) Ή ύλη είναι αυτό που ενεργώντας πάνω στα όργανα των αισθήσεων μας, παράγει τα αισθήματα. Η ύλη είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα που μεταφέρεται απ’ τα αισθήματα μας Ή ύλη, η φύση, το ον, το φυσικό είναι το δεδομένο το πρώτο, ενώ το πνεύμα, η συνείδηση, τα αισθήματα, το ψυχικό είναι το διδόμενο το δεύτερο

β) Ή εικόνα του κόσμου είναι μια εικόνα που δείχνει πως κινείται η ύλη και πως η «ύλη σκέφτεται

Γ) Αντίθετα από τον Ιδεαλισμό που αμφισβητεί τη δυνατότητα της γνώσης του κόσμου και των νόμων του, που δεν πιστεύει στην αξία των γνώσεων μας, που δεν αναγνωρίζει την αντικειμενική αλήθεια και θεωρεί τον κόσμο γεμάτο πράματα που υπάρχουνε ανεξάρτητα από κάθε τι τριγύρω, «αυτά καθ' έαυτά», που δε μπορούν ποτέ να κατανοηθούν από την επιστήμη, ο μαρξιστικός φιλοσοφικός ματεριαλισμός ξεκινάει από αυτή την αρχή: Ο κόσμος και οι νόμοι του μπορούν πολύ καλά να κατανοηθούν Η γνώση μας των νόμων της φύσης επικυρωμένη από την πείρα, από την πρακτική, είναι γνώση έγκυρη κ' έχει την έννοια αντικειμενικής αλήθειας. Δεν υπάρχουν στον κόσμο πράματα που είναι αδύνατο να γνωρίσουμε, παρά μονάχα πράματα πού είναι ακόμα άγνωστα και που θ' ανακαλυφθούν και θα τα γνωρίσουμε με τα μέσα της επιστήμης και της πρακτικής.

Ό Εγκελς κατακρίνει τη θέση του Καντ και των άλλων ιδεαλιστών, σύμφωνα με την οποία ο κόσμος και τα πράματα, που υπάρχουν «αυτά καθ εαυτά», είναι αδύνατο να γνωσθούνε και υποστηρίζει τη γνωστή ματεριαλιστική θέση, σύμφωνα με την οποία οι γνώσεις μας είναι έγκυρες. Και γράφει πάνω σ' αυτό το ζήτημα:

Αν είναι αλήθεια πως η φύση, το ον, ο υλικός κόσμος είναι το πρώτο δεδομένο, ενώ η συνείδηση, η σκέψη είναι το δεύτερο δεδομένο, το παράγωγο, αν είναι αλήθεια ότι ο υλικός κόσμος είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, που υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδηση των ανθρώπων, ενώ η συνείδηση είναι μια αντανάκλαση αυτής της πραγματικότητας της αντικειμενικής, τότε, είναι επόμενο πως η υλική ζωή της κοινωνίας, το ον της (το είναι της), είναι το πρώτο δεδομένο, ενώ η πνευματική της ζωή είναι δεύτερο δεδομένο, παράγωγο. Κι' ακόμα βγαίνει πως η υλική ζωή της κοινωνίας είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, που υπάρχει ανεξάρτητα από τη θέληση του άνθρωπου, ενώ η πνευματική ζωή της κοινωνίας είναι αντανάκλαση αυτής της αντικειμενικής πραγματικότητας, μια αντανάκλαση του όντος (της ύλης).

Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την υπόσταση τους, άλλα το αντίθετο, η κοινωνική τους υπόσταση είναι που καθορίζει την συνείδηση τους. Είπαμε πως η πνευματική ζωή της κοινωνίας είναι μια αντανάκλαση των συνθηκών της υλικής ζωής.

-9 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Καρλ Μαρξ, Ιλλουμινάτι και Σατανισμός.

Περιοδικό Συνωμοσίες. τ.5.

e-mail: agnosto@otenet.gr

Fax 2310 886481

Από τον Σπύρο Ρεπούση.

www.agnosto.gr

Τηλ. 2310 886480

Κarl Heinrich Marx,

γεννήθηκε στο Trier της Γερμανίας το 1818 και πέθανε στο Λονδίνο το 1883. Σπούδασε αρχικά Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και αργότερα Νομικά, Ιστορία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Διδακτορικές σπουδές έκανε στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την πολιτική και έγραψε πολλά φιλοσοφικά και οικονομικά έργα όπως:

Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας,

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο,

η Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας

Το Κεφάλαιο, ο πρώτος τόμος του οποίου δημοσιεύθηκε το 1867.1

και το σημαντικό έργο του,

Όπως ανέφερε ο Φρίντριχ Ένγκελς στο λόγο που εκφώνησε στο νεκροταφείο του Χάιγκεϊτ στις 18 Μαρτίου 1883 κατά την ταφή του Μαρξ: «ο Μαρξ ανακάλυψε τον ειδικό νόμο κίνησης του σημερινού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και της αστικής κοινωνίας που προέρχεται από αυτόν».2 Η συμβολή του στην οικονομική και πολιτική σκέψη και στη διαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής είναι αναμφισβήτητα τεράστια. Έχουν όμως κατά καιρούς εκφραστεί διάφορες απόψεις σχετικά με τον Μαρξ και την ενδεχόμενη σχέση του με το σατανισμό και τους Ιλλουμινάτους που θα παρατεθούν πιο κάτω.

Ήταν ο Καρλ Μαρξ Κρυφο-Ιλλουμινάτι;

Ο Texe Marrs3 αναφέρει ότι υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν πως ο Καρλ Μαρξ δεν ήταν μόνο μέλος μιας σοσιαλιστικής εταιρίας των Ιλλουμινάτι γνωστής ως «Λέσχη των Σοφών Ανδρών» και πως στηρίχθηκε οικονομικά από αυτήν την ομάδα, αλλά ήταν και ένθερμος μελετητής του αποκρυφισμού: «ο στόχος μου στη ζωή» είπε κάποτε ο Μαρξ «είναι να εκθρονίσω το θεό και να καταστρέψω τον καπιταλισμό». Επίσης έχει ειπωθεί4 ότι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν περιέχει τίποτα «καινούργιο» ή «πρωταρχικό» αλλά ότι είναι λογοκλοπή των συγγραμμάτων του Άνταμ Bάισχαουπτ και του μαθητή του Κλίντον Ρούσβελτ (από το βιβλίο του τελευταίου με τίτλο The Science of Government Founded on

Natural Law).

Οι Βαυαροί Ιλλουμινάτι ιδρύθηκαν από τον Άνιαμ Βάισχαουπτ, που γεννήθηκε το 1748 στο Ίγκολστατ της Βαυαρίας. Ως ημερομηνία ίδρυσης των Ιλλουμινάτι φέρεται η 1η Μαΐου 1776. Οι κύριοι στόχοι του Βάισχαουπτ ήταν:

1. Η κατάργηση των εθνικών κυβερνήσεων.

2. Η κατάργηση της ιδιωτικής περιουσίας και της ιδιοκτησίας,

3. Η κατάργηση του θεσμού της κληρονομιάς.

4. Η κατάργηση του πατριωτισμού,

5. Η κατάργηση της οικογένειας.

6. Η κατάργηση της θρησκείας.

1 Θεοχόρης (1984) σελ.71.

2 Λιανός (1985) σελ.9

3 Μarrs σελ. 77.

4 Allen, σελ.196.

-10 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Ο Μαρξ πίστευε στην κατάργηση των δικαιωμάτων κληρονομιάς, στη κατάργηση των δικαιωμάτων

ιδιοκτησίας της γης και των μέσων παραγωγής και στην κατάργηση της θρησκείας.

Σήμερα η τάση στην οικονομία είναι ότι οδεύουμε προς το τέλος της ιδιοκτησίας και της κατοχής πάγιων περιουσιακών στοιχείων από τις επιχειρήσεις, οι οποίες επιθυμούν να έχουν πρόσβαση και όχι ιδιοκτησία στη χρήση των στοιχείων αυτών, προχωρώντας σε ενοικίαση αυτών. Η τάση αυτή παρατηρείται στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις κυρίως στις ΗΠΑ. Αναφορές υπάρχουν5, ότι ο Μαρξ υποστηρίχθηκε οικονομικά όταν έγγραφε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο από μια κομμουνιστική ομάδα του Λονδίνου (Communist League) που ήταν γνωστή στο παρελθόν με την επωνυμία Ένωσις των Δικαίων (League of the Just) ή Ένωσις των Δικαίων Ανθρώπων (League of the Just Men), η οποία είχε ιδρυθεί από πλούσια και ισχυρά μέλη Ιλλουμινάτων τα οποία προέρχονταν από τη Γερμανία. Αποτελούνταν όμως από πλούσια και ισχυρά μέλη διαφόρων χωρών.

- Όπως αναφέρει ο Καμύ6 (βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 19577), για το Μαρξ ο αθεϊσμός είναι oυμανισμός που χαρακτηρίζεται από την κατάργηση της

θρησκείας και ο κομμουνισμός είναι oυμανισμός που χαρακτηρίζεται από την κατάργηση της

ατομικής ιδιοκτησίας.

απαλλοτρίωση. Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τη θρησκεία αν δεν πραγματοποιήσουμε την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου σε σχέση με τις οικονομικές του ανάγκες. Η επανάσταση ταυτίζεται με τον αθεϊ- σμό και τη βασιλεία του ανθρώπου (η έννοια της βασιλείας του ανθρώπου μας παραπέμπει στο προπατορικό αμάρτημα και στην προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει ισάξιος ή και ανώτερος από το θεό – δημιουργό του).

Η θρησκευτική απαλλοτρίωση έχει την ίδια προέλευση με την οικονομική

Μαρξ και

Σατανισμός

Το Ινστιτούτο Μαρξ - Ένγκελς της Μόσχας σταμάτησε το 1935 την έκδοση των απάντων του Μαρξ, ενώ υπήρχαν ακόμα περισσότεροι από τριάντα τόμοι για δημοσίευση: το περιεχόμενο αυτών των τόμων θα πρέπει να μην ήταν αρκετά «μαρξιστικό»8. Ίσως επίσης θεωρούσε ότι η καταστροφή ήταν κάτι χρήσιμο και δημιουργικό. Το γεγονός αυτό μας φέρνει στη σκέψη την άποψη ότι «η τάξη θα αναδειχθεί μέσα από το χάος». Στο δράμα που έγραψε με τίτλο Qu1anem, τα κύρια πρόσωπα που το συνθέτουν είναι ο Qulanem (ένας Γερμανός ταξιδιώτης), ο Lucindo (ο φίλος του - συνταξιδιώτης), ο Pertini (ένας πολίτης από μια ορεινή πόλη της Ιταλίας), ο Alwander (ένας άλλος πολίτης της ίδιας πόλης), η Beatrice (η υιοθετημένη κόρη) και ο Perto (ένας καλόγερος). Σε απόσπασμά του αναφέρει9:

«αν υπάρχει κάτι που καταβροχθίζει, θα πηδήξω μέσα σ' αυτό έστω και αν φέρω στο κόσμο ερείπια. Το κόσμο που απλώνεται ανάμεσα σε εμένα και την άβυσσο, θα το συντρίψω (θα το κατακερματίσω) με όλες μου τις κατάρες» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής :

«If there is a something which devours, I’ll leap within it, though Ι bring the world to ruins. The world which bulks between me and the abyss, Ι will smash to pieces with my enduring curses»).

Ο Μαρξ στο ποίημά του με τίτλο The Player αναφέρει10 :

«Οι καταχθόνιοι ατμοί αναδύθηκαν και γέμισαν το μυαλό μου, μέχρι να τρελαθώ και η καρδιά μου να αλλάξει ολοκληρωτικά. Βλέπεις αυτό το σπαθί; Ο πρίγκιπας του σκότους. Δώσε το σε εμένα. Για μένα χτυπάει η ώρα (ή ήρθε για εμένα η ώρα) και δείχνει τα σημάδια. Ακόμα πιό άφοβα θα χορέψω το χορό του θανάτου.» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής:

«The hellish vapours rise and fill the brain, till Ι go mad and my heart is utterly changed. See this sword? The prince of darkness. Sold it to me. For me he beats the time and gives the signs. Ever more boldly I play the dance of death»).

5 Ιστοσελίδα www.modernhistoryproject.org

6 Καμύ (1971) σελ. 252

7 Νέα Εγκυκλοπαίδεια του Παιδιού, τόμος 3 ος σελ. 271

8 Καμύ (1971) σελ. 238.

9 Ιστοσελίδα www.nodnc.com

10 Ιστοσελίδα

www.nodnc.com

-11 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Στο ποίημά του με τίτλο «Human Pride», έγγραφε11 :

«Μετά θα είμαι σε θέση να περπατήσω θριαμβευτικά, σαν θεός, μέσα από τα ερείπια του βασιλείου τους. Κάθε λέξη μου είναι φωτιά και πράξη. Το στήθος μου είναι ισάξιο (ή ισότιμο) με εκείνο του Δημιουργού.» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής:

«Then I will be able to walk triumphantly, like a god, through the ruins of their kingdom. Every word of mine is fire and action. Μy breast is equa1 to that of the Creator»).

Οι

Άναρχο - Σατανιστές Φίλοι του Mαρξ.

Και άλλοι όμως σύγχρονοι του Μαρξ, όπως ο Προυντόν και ο Mπακούνιν, που χαρακτηρίστηκαν ως αναρχικοί είχαν παραπλήσιες απόψεις.12

Ο Πρoυvτόν (1809-1865) δήλωνε κιόλας πως θεός είναι το κακό και φώναζε «Έλα, Σατανά, συκοφαντημένε από μικρούς και μεγάλους (Βασιλείς). Ο Θεός είναι μια ηλιθιότητα και δειλία. Ο Θεός είναι υποκρισία και ψεύδος. Είναι τυραννία και φτώχια.

Ο Θεός είναι κακία [το κακό, κακότητα , πονηρία, μοχθηρία διαβολική]. Όπου η ανθρωπότης προσκυνά μπροστά σε ένα ναό, η ανθρωπότης, αυτή η σκλάβα των βασιλιάδων και των ιερέων θα καταδικαστεί. Ορκίζομαι, Θεέ, με τα χέρια μου τεντωμένα προς τους ουρανούς ότι είσαι τίποτε άλλο από ένας εκτελεστής της λογικής, αυτού του σκήπτρου της συνειδήσεώς μου…. Βασικά ο Θεός εχθρεύεται τον πολιτισμό, την ελευθερία∙ είναι απάνθρωπος.» Το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής13 :

«Come, Satan, slandered by the sma1l and by kings. God is stupidity and cowardice. God is hypocrisy and falsehood. God is tyranny and poverty. God is evil. Where humanity bows before an altar, humanity, the slave of kings and priests, will be

condemned

more than the executioner of my reason, the sceptre of my conscience

anticivilized, antiliberal, antihuman ».

l swear, God, with my hand stretched out towards the heavens, that you are nothing

God is essentially

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν (1814 -1876) μας επιτρέπει να διακρίνουμε επίσης όλο το βάθος μιας

φαινομενικά πολιτικής εξέγερσης. «Το Κακό είναι η σατανική εξέγερση ενάντια στη θεία εξουσία,

εξέγερση στην οποία βλέπουμε το γόνιμο σπέρμα όλων των σταθμών της ανθρώπινης χειραφέτησης.» Όπως οι Φρατιτσέλλι της Βοημίας το 14ο αιώνα, οι σημερινοί σοσιαλιστές επαναστάτες αναγνωρίζoνται σήμερα από τις λέξεις :

«Στ’ όνομα του μεγάλου αδικημένου. Το πάθος της καταστροφής είναι πάθος δημιουργικό και ο αγώνας ενάντια στη δημιουργία θα είναι χωρίς έλεος και ηθική.»

Ο Μπακούνιν παρότι ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Μαρξ στην Πρώτη Διεθνή, κατά τη δεκαετία του

1870, δημοσίευσε τις απόψεις του σε έργο του υπό το τίτλο Φεντεραλισμός, Σοσιαλισμός και Αvτιθεολογίa, διακηρύσσοντας την κατάργηση των εθνικών κρατών και προωθώντας μια κυβέρνηση για όλη την Ευρώπη. Στο έργο του έθετε 13 σημεία στα οποία σύμφωνα με τον Μπακούνιν, το Συνέδριο της Γενεύης συμφωνούσε. Το πρώτο από τα σημεία διακήρυσσε ότι «για να θριαμβεύσει η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η ειρήνη στις διεθνείς σχέσεις της Ευρώπης και για να αποτραπεί ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των διαφόρων λαών που συνθέτουν την Ευρωπαϊκή οικογένεια, ένας δρόμος μόνο μένει ανοιχτός : να συσταθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».14

Η κόρη του Μαρξ, η Λάουρα ήταν παντρεμένη με το σοσιαλιστή Paul Lafargue (τα πιο γνωστά του έργα

είναι Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά και Η Οικονομική Λειτουργία του Χρηματιστηρίου, Τα

Αμερικάνικα Τραστ) ενώ η άλλη κόρη του, η Ελεονόρα, ήταν παντρεμένη με τον Edward Eveling που εξυμνούσε τον σατανά

11 Ιστοσελίδα

12 Καμύ (1971) σελ. 201.

13 Ιστοσελίδα www.nodnc.com

14 Ward (2006) σελ. 102.

www.nodnc.com

-12 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

« Όπως ο ανεμοστρόβιλος απλώνει τα φτερά του. Περνά, ώ άνθρωποι, ο Σατανάς ο μέγας! Χαίρε ο λόγος που δικαιώνει! Σεπτοί αυτοί που θα αφιερώσουν θυμίαμα και τάματα. Εσύ θα εκθρονίσεις τον θεό των ιερέων!» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής15 :

«Like the whirlwind spreading its wings. He passes, Ο people, Satan the great! Hail, of reason the great Vindicator! Sacred to thee shall rise incense and vows! Thou hast the god of the priest disenthroned!»).

Ο Heinrich Heine, φίλος του Μαρξ, σε κείμενά του εξυμνούσε τον Διάβολο ενώ έγραφε ότι έκανε επίκλη- ση του Διαβόλου και ότι αυτός είχε ανταποκριθεί :

«Κάλεσα τον διάβολο και ήλθε.

Το πρόσωπό του με θαυμασμό πρέπει να εξετάζω.

Δεν είναι άσχημος ούτε κουτσός. Είναι ευχάριστος, γοητευτικός άνδρας.» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής16 :

«Ι called the devil and he came. His face with wonder Ι must scan. He is not ugly, he is not lame. He is a delightful, charming man»).

Ο Bruno Bauer, φίλος επίσης του Μαρξ σε επιστολή του στον Arnold Ruge, το Δεκέμβριο 1841 έγγραφε ότι είχε καταληφθεί από ένα πολύ κακό δαίμονα «Εν πάση περιπτώσει, είναι ένας πολύ κακός δαίμονας που με καταλαμβάνει όποτε ανεβαίνω στον άμβωνα και είμαι τόσο αδύναμος που ωθούμαι να ενδώσω εις αυτόν…. Το πνεύμα μου της βλασφημίας θα ικανοποιηθεί μόνον όταν έχω την άδεια να κηρύξω ανοικτά σαν καθηγητής του αθεϊστικού συστήματος.» (το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα έχει ως εξής17 :

«In any case, it is a very bad demon that possesses me as often as Ι ascend the pu1pit, and Ι am so weak that Ι am compelled to yield to Μy spirit of blasphemy will be satisfied on1y if I am authorized to preach openly as professor of the atheistic system»).

Μπορεί κάποιος να αναφέρει ότι πρόκειται για μια ακόμα θεωρία συνομωσίας. Σε κάθε περίπτωση όμως ακόμα και οι θεωρίες συνομωσίας πρέπει να εξετάζονται μέσα σ' ένα φιλοσοφικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος αναζητά την αλήθεια γιατί η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα συνωμοσιών.18 Το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης και στη δια- τύπωση διαφορετικών απόψεων αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης στην προσπάθειά της για συνεχή αναζήτηση, για αναζήτηση της αλήθειας ή μέρους της αλήθειας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

- Allen Gary , Οι Εσωτεριστές, Εκδόσεις Στερέωμα

- Η Νέα Εγκυκλοπαίδεια του Παιδιού (Αντιγόνης Μεταξά, Βραβείον Ακαδημίας Αθηνών). τόμος 3ος,

Φυτράκης - «Τύπος» Α.Ε. - Αθήναι

- Θεοχάρης, Ρηγίνος, Ιστορία της Οικονομικής Αναλύσεως, Τόμος Δεύτερος, Δεύτερη έκδοση βελτιωμένη,

Εκδόσεις Παπαζήση. Αθήνα 1984

- Καμύ Αλμπέρ. Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος, Έκδοση Γ. Εκδόσεις Μπουκουμάνη. Αθήνα 1971

- Λιανός, Θεόδωρος, Μαρξιστική Οικονομική Θεωρία, Α' Έκδοση. Εκδόσεις Οδυσσέας ΕΠΕ, Αθήνα 1985

- Marrs Texe, Ο Κύκλος των Συνωμοτών: Η Κρυφή Εσωτερική Ομάδα της Παγκόσμιας Συνωμοσίας των

Ιλλουμινάτι, Εκδόσεις Στερέωμα

- Ward Colin, Αναρχισμός : Η Εποχή μας σε 15 Λέξεις, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα ΑΕ, Αθήνα 2006.

- Σπηλιωτακοπούλου Ελευθερία, Συνωμοτικές Ερμηνείες της Πολιτικής : μια Ιστορική Αναδρομή,

τριμηνιαία επιθεώρηση διεθνούς οικονομίας και πολιτικής «Αγορά Χωρίς Σύνορα», Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Εκδόσεις Παπαζήση, τόμος 11, τεύχος 4, Μάρτιος-Μάιος 2006, σελ.400-418

Ιστοσελίδες :

- www.modemhistoryproject.org.

- www.nodnc.com

15 Ιστοσελίδα

www.nodnc.com

16 Ιστοσελίδα

www.nodnc.com

17 Ιστοσελίδα

www.nodnc.com

18 Σπηλιωτοκοπούλου (2006) σελ. 407

-13 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

http://aspis2000.tripod.com/zionism

"Ήμασταν οι πρώτοι που φωνάξαμε ανάμεσα στις μάζες των ανθρώπων τις λέξεις 'Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφότητα'. Αυτές οι λέξεις έφεραν στις τάξεις μας, χάρη στους πράκτορες μας, ολόκληρες λεγεώνες που κρατούσαν τα πανό μας με ενθουσιασμό! Ο κόσμος συνήθιζε να αντιμετωπίζει τους βασιλιάδες στους θρόνους τους σαν μια πλήρη εκδήλωση της θέλησης του Θεού, εώς ότου εμείς διεισδύσαμε στο μυαλό τους την ιδέα των ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ δικαιωμάτων. Επίσης τους κλέψαμε τη πίστη τους στο Θεό' Πρωτόκολλα 1 και 5

τους στο Θεό' Πρωτόκολλα 1 και 5 "Υποστηρίζουμε τον

"Υποστηρίζουμε τον Κομμουνισμό! Ο κόσμος έχει πέσει αιχμάλωτος στα χέρια ανελέητων χρηματομανών αχρείων. Τότε εμφανιζόμαστε εμείς στο σκηνικό διατεινόμενοι τους σωτήρες των εργατών" Πρωτόκολλο 3

"Η αριστοκρατία, ως πολιτική δύναμη, είναι νεκρή. Όμως ως γαιοκτήμονες οι αριστοκράτες μπορούν ακόμα να μας είναι επιβλαβείς, εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι αυτάρκεις με τις πηγές από τις οποίες επιβιώνουν. Είναι επομένως ουσιώδες να τους στερήσουμε με κάθε μέσο από τα κτήματά τους. Ταυτόχρονα πρέπει να πατρονάρουμε έντονα το εμπόριο και τη βιομηχανία". Πρωτόκολλο 6

«Ή έχθρα θα αυξηθή ακόμη, συνεπεία της οικονομικής κρίσεως, η οποία μετ’ ου

πολύ θα σταματήση την κίνησι (

)

τής Bιoμηχανίας (

)

Θα εχωμεν δημιουργήσει

μίαν γενικήν οικονομικήν κρίσιν, θα εξαπολύσωμεν ανά τας οδούς ολόκληρα

πλήθη εργατών εις όλας ταυτοχρόνως τάς χώρας της Eυρώπης. Τα πλήθη ταύτα, θα

αρχίσωσι με ηδονήν ΝΑ διαχύνωσι το αίμα εκείνων πού φθονούσιν (

)

και θα

λεηλατήσωσιν τα υπάρχovτά των. Δεν θα θίξωσι τάς lδικάς μας περιουσίας, διότι η στιγμή τής επιθέσεως θα μάς είναι γνωστή και ούτω θα λάβωμεν όλα τα

ενδεικνυόμενα μέτρα διά νά τάς προφυλάξωμεν». Γ΄ Πρωτόκολλο της Σιών – 1897

Γ΄ Πρωτόκολλο της Σιών – 1897 Οι εβραίοι ήταν οι γεννήτορες

Οι εβραίοι ήταν οι γεννήτορες του Κομμουνισμού, οι ηγέτες του και ο κινητήριος μοχλός του από την αρχή μάλιστα. 'Ενας αρκετά αναμεμειγμένος που γνώριζε το ρόλο που είχαν παίξει οι εβραίοι στην επανάσταση των Μπολσεβίκων, και που στην αρχή της καριέρας του δε φοβήθηκε να τους εκθέσει, ήταν ο Winston Churchill. 'Εγραψε:

"Θα έμοιαζε σχεδόν σαν το Ευαγγέλιο του Χριστού και το ευαγγέλιο του Αντιχρίστου να σχεδιάστηκαν για να κατάγονται από τον ίδιο λαό κι ότι αυτό το μυστηριώδες γένος έχει εκλεγεί για τις μέγιστες εκδηλώσεις εξίσου του θεϊκού και του διαβολικού! Από τις ημέρες του 'Σπάρτακου' Weishaupt (Adam Weishaupt, επίσημος ιδρυτής των Ιλλουμινάτων) σε εκείνες του Karl Marx και μέχρι τον Trotsky, αυτή η Παγκόσμια Συνωμοσία για την έκπτωση του πολιτισμού συνεχίζει να αναπτύσσεται σταθερά. 'Έχει υπάρξει η κυριότερη πηγή κάθε ανατρεπτικού κινήματος στη διάρκεια του 19ου αιώνα και τώρα αυτή η ιδιόμορφη ομάδα προσωπικοτήτων από τον υπόκοσμο των μεγαλουπόλεων Αμερικής και Ευρώπης έχουν γραπώσει το Ρωσικό λαό από τα μαλλιά και πρακτικά έχουν καταστεί οι αδιαφιλονίκητοι ηγέτες αυτής της γιγαντιαίας αυτοκρατορίας. Δεν είναι ανάγκη να υπερβάλλουμε για το ρόλο που παίχτηκε για τη δημιουργία του κινήματος των Μπολσεβίκων και της Οκτωβριανής Επανάστασης από αυτούς τους διεθνείς, και κατά κύριο λόγο, άθεους εβραίους. Είναι σίγουρα πολύ σημαντικός. Ενδεχομένως να υποσκελίζει και όλους τους υπολοίπους" ("Illustrated Sunday Herald", 8 Φεβρουαρίου 1920)

-14 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Το Λευκό Έγγραφο της Βρεταννικής Κυβερνήσεως του 1919 ("Russia, No.1, A Collection of Reports on Bolshevism") μνημόνευε την αναφορά που στάλθηκε στον κύριο Balfoyr στο Λονδίνο το 1918 από τον Πρέσβυ της Ολλανδίας στην Αγία Πετρούπολη, τον Μ. Oudendyke :

"Το Κίνημα των Μπολσεβίκων οργανώνεται και απεργάζεται από εβραίους, που δεν έχουν εθνικότητα και που ο μόνος τους σκοπός είναι να καταστρέψουν προς δικό τους όφελος την ισχύουσα τάξη πραγμάτων."

Ο Πρέσβυς των Ηνωμένων Πολιτειών στη Ρωσία. ο David R. Francis, ανέφερε παρομοίως :

ο David R. Francis , ανέφερε παρομοίως : "Οι Μπολσεβίκοι ηγέτες εδώ, οι

"Οι Μπολσεβίκοι ηγέτες εδώ, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι εβραίοι και το 90% των οποίων είναι εξόριστοι που έχουν επιστρέψει, ελάχιστα ενδιαφέρονται για τη Ρωσία ή για οποιαδήποτε άλλη χώρα. Είναι όμως διεθνιστές, και προσπαθούν να ξεκινήσουν μια παγκόσμια κοινωνική επανάσταση".

Ταυτόχρονα, οι ίδιοι οι εβραίοι περηφανεύονταν για ότι είχαν καταφέρει στη Ρωσία. Το 1917, οι "New York Times" ανέφεραν από το διάσημο εβραίο ηγέτη της Αμερικής, Rabbi Stephen Wise :

"Πιστεύω ότι από όλα τα κατορθώματα του λαού μου, κανένα δεν είναι ευγενέστερο από το ρόλο που οι υιοί και οι κόρες του Ισραήλ έχουν αποκορυφώσει στην ελεύθερη Ρωσία".

'Ενας άλλος εξέχων εβραίος της Αμερικής που κόμπαζε για τη Ρωσική Επανάσταση ήταν ο Jacob H. Schiff, κύριος συνεργάτης της πλουσιότατης τραπεζικής φίρμας Kuhn, Loeb & Co. Διακήρυξε δημοσίως ότι χάρη στη δική του οικονομική βοήθεια είχε επιτύχει η Επανάσταση. Σύμφωνα με το "New York Journal-American" της 3ης Φεβρουαρίου 1949 :

"Υπολογίζεται σήμερα από τον εγγονό του Jacob, John Schiff, ότι ο παππούς του ξόδεψε περίπου 20.000.000 δολλάρια για τον τελικό θρίαμβο των Μπολσεβίκων στη Ρωσία".

Η εβραϊκή φύση του νέου καθεστώτος αποκαλυπτόταν από επίσημες πληροφορίες που αναδύονταν από τη Ρωσία και που πληροφορούσαν τον κόσμο ότι ο 'περίφημος' Κομμουνισμός, ενώ αντιτίθετο με βαρβαρικό μένος σε κάθε μορφή χριστιανισμού, μετέτρεψε σε ποινικό αδίκημα για κάθε σύντροφο το να προφέρει έστω και μια λέξη ψέγους ενάντια στους εβραίους! Η ανατίναξη εκκλησιών με δυναμίτη, η διάλυση του χριστιανικού κλήρου και η εγκατάσταση άθεου και αντίθεου μουσείου στον καθεδρικό του Αγίου Βασιλείου απεκάλυψε πόσο αντίχριστη ήταν αυτή η διοικούμενη και υποστηριζόμενη από εβραίους επανάσταση.

Ο ίδιος ο Lenin, όπως επισημαίνει η "Der Tog" (Νέα Υόρκη), εξύμνησε τον παγκόσμιο εβραϊσμό για την οικονομική του συνεισφορά στην επανάστασή του, αλλά επίσης και για το γεγονός ότι παρείχε οργανωτικά μυαλά που εγκαθίδρυσαν το πρώτο Κομμουνιστικό Κράτος :

"Στον ιστορικό του μέλλοντος θα ανατεθεί το έργο να εκτιμήσει κατάλληλα τον ειδικό ρόλο των εβραίων στη νίκη του Οκτώβρη (1917). Είναι πολύ απίθανο να ήμασταν ικανοί να καταφέρουμε αυτή τη νίκη αν δεν είχαμε βοηθηθεί από εβραίους που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό σε πνευματικό επίπεδο, καθιστώντας δυνατό για εμάς να κατασκευάσουμε ένα διοικητικό όργανο τη στιγμή που οι άνθρωποι των γραμμάτων μας έκαναν σαμποτάζ. Ο

-15 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

μεγάλος αριθμός ιουδαίων διανοητών μας παρείχε μια ανεκτίμητη πηγή από την οποία μπορούσαμε να αντλήσουμε ικανούς και αξιόπιστους λειτουργούς."

Αν και το καθεστώς ήταν ανοικτά και απόλυτα αντιχριστιανικό, ο Dr. Chaim Weizmann εξυμνούσε την επανάσταση λέγοντας : "Δεν υπάρχει επίσημος αντισημιτισμός στη Σοβιετική Ρωσία. Ο αντισημιτισμός εκεί θεωρείται ως έγκλημα κατά του κράτους".

25 χρόνια μετά την επανάσταση, ο αμερικανικός εβραϊσμός συνέχιζε να εκφράζει την ευγνωμοσύνη του στους Μπολσεβίκους δηλώνοντας:

"Ο εβραϊκός λαός δε θα ξεχάσει ποτέ ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η ΠΡΩΤΗ χώρα - και ακόμα η ΜΟΝΗ χώρα στον κόσμο - στην οποίο ο αντισημιτισμός είναι έγκλημα". - "The Jewish Voice", Nέα Υόρκη, Ιανουάριος 1942.

Κατά τη Σταλινική Περίοδο, οι εβραίοι επικεφαλής μειώθηκαν σημαντικά στη στήλη των κορυφαίων διοικούντων που βρίσκονταν αναγεγραμμένοι στον τοίχο του Κρεμλίνου στις μεγάλες λαϊκές εκδηλώσεις. Πολλοί εβραίοι ενοχοποιήθηκαν επίσης σε διάφορες δίκες, ενώ άλλοι εξαφανίστηκαν αδικαιολόγητα από το πολιτικό προσκήνιο. Αυτό οδήγησε πολλούς παρατηρητές στο να πιστέψουν ότι οι εβραίοι κατά κάποιο έχασαν την εύνοια των Ρώσων, οι οποίοι προφανώς επαναδιεκδικούσαν την εθνική τους ανεξαρτησία. Σημαντικά όμως στοιχεία υπάρχουν που υποδεικνύουν ότι ακόμα βρίσκονται εκεί σε θέση ισχύος και ελέγχου, αν και κρυμμένοι στο παρασκήνιο. Ας αναλογιστούμε τα ακόλουθα :

1. To 1933, το αμερικανοεβραϊκο Opinion Journal δήλωσε ότι οι εβραίοι καταλάμβαναν σχεδόν όλα τα σημαντικά πρεσβευτικά πόστα της Ρωσίας και ότι στη Λευκορωσία το 61% όλων των διοικούντων ήταν εβραίοι! Επίσης το 1933, τα "Ιουδαϊκά Χρονικά" δήλωναν ότι το 1/3 των εβραίων της Ρωσίας είχαν γίνει αξιωματούχοι. Αν όντως συνέβη έτσι, τότε απλά είχαν διατηρήσει τις θέσεις τους στην κομμουνιστική κοινωνία και μορφοποίησαν μια νέα κυβερνώσα τάξη. 2. 'Επειτα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το 1945 η επανάσταση άρχιζε να εξαπλώνεται σε περιοχές εγκαταλειμμένες από τη Δύση, η ιστορία της Ρωσίας του 1917-8 επαναλαμβανόταν. Μια ταλμουδική εκδίκηση ξέσπασε ενάντια στα γκόϋμ και εβραϊκές κυβερνήσεις με προφανείς διαθέσεις ξεκίνησαν να στήνονται σχεδόν παντού, επιβεβαιώνοντας έτσι για άλλη μια φορά την εβραϊκή φύση, σκοπό και διευθύνουσα δύναμη της επανάστασης.

Μια ξεκάθαρη απόδειξη του παραπάνω μπορεί να φανεί στην κομμουνιστική Ουγγαρία όπου 8 χρόνια αργότερα, το 1953, το Associated Press ανέφερε ότι :

"90% των υψηλών αξιοματούχων στο Ουγγρικό Κομμουνιστικό καθεστώς είναι εβραίοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Matyas Rakoski."

Οι "Times" του Λονδίνου έγραψαν το ίδιο έτος ότι το υπουργικό συμβούλιο του κυρίου Rakoski ήταν "εβραϊκό -90% στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια του Κομμουνιστή Προέδρου Matyas Rakoski, ο οποίος είναι και ο ίδιος εβραίος". Στην Ουγγαρία, όπως και στις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες η επίθεση στη θρησκεία ξεκίνησε αμέσως με τη φυλάκιση όλων των υψηλόβαθμων εκκλησιαστικών αξιωματούχων.

Για την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία, ο Λονδρέζικος "New Statesman" έγραψε 7 χρόνια έπειτα από το τέλος του πολέμου :

"Στην Τσεχοσλοβακία, όπως και αλλού στην Κεντρική και Νοτιανατολική Ευρώπη, τόσο οι διανοούμενοι του κόμματος όσο και οι άνθρωποι-κλειδιά της μυστικής αστυνομίας είναι κατά κύριο λόγο εβραίοι στην καταγωγή".

-16 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Για τη Ρουμανία, η "New York Herald-Tribune"ανέφερε το 1953 :

"Η Ρουμανία, μαζί με την Ουγγαρία, διαθέτουν πιθανόν το μεγαλύτερο αριθμό εβραίων στη διοίκησή τους".

Το περιοδικό "Jewish Life" της Νέας Υόρκης σημείωνε το 1957 ότι :

"Στην επιστροφή του από μια επίσκεψη στη Σοβιετική Ένωση, ο S. Mikunis, Γραμματέας του Ισραηλινού Κομμουνιστικού Κόμματος, δήλωσε στις 18 Ιανουαρίου του 1956 στο Tel Aviv ότι υπήρχαν 260000 εβραίοι που συμμετείχαν στην Σοβιετική κρατική μηχανή. Προσέθεσε επίσης ότι το 40% όλων των Σοβιετικών καθηγητών ήταν εβραίοι".

Τι αποδεικνύουν λοιπόν όλα αυτά; Ο Ρωσικός Κομμουνισμός ξεκίνησε ως εβραϊκός και συνεχίζει να βρίσκεται κάτω από εβραϊκή επιρροή και έλεγχο. Αποτελεί κοινή γνώση ότι ο Σοβιετικός ηγέτης Yuri Andropov είχε εβραία σύζυγο. Μάλιστα αποδίδεται στον Leonid Brezhnev να έχει πει ότι "Πως θα μπορούσαν οι Σοβιετικοί ηγέτες να είναι αντισημιτιστές όταν τόσοι πολλοί από αυτούς έχουν εβραίες γυναίκες; - Συμπεριλαμβανομένων των Marshal Voroshilov και τον Πρόεδρο Podgorny."

Οι παγκόσμιες συνωμοτικές δυνάμεις (Ιλλουμινάτοι, Σιωνισμός, Μασονία) αναμφίβολα υποστήριζαν εξίσου τον Κομμουνισμό και τον Καπιταλισμό, ακόμη και τη φαινομενική εχθρότητα και μεταξύ τους σύγκρουση προκειμένου να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με την απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος και να τους στρέψουν σταδιακά στην ιδέα της Παγκόσμιας Κυβερνήσεως, αρχής γενομένης με την προσφάτως εναρχθείσα αμερικανική πλανηταρχία.

Άλλά και πλησιέστερα προς την εποχή μας, ο κατάλογος εξακολουθεί νά είναι «περιεκτικός» σε κομμουνιστάς Εβραίους : ο αρχηγός του Κ.Κ. Γερμανίας κατά την δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ο Εβραίος Τ έ λ λ ε μ α ν, όπως και οι αρχηγοί του Κ.Κ. Γαλλίας Μ ω ρ ί ς Τ ο ρ έ ζ και της Ισπανίας του 36 Ν ε γ κ ρ ί ν και Ζ α μ ό ρ α, ενώ οι Ιδρυταί του Κ.Κ.Ε. ήσαν οι Εβραίοι Αβραάμ Μπεναρόγια και Βεντούρι, από την Θεσσαλονίκη!

Μεταπολεμικά δε, ο κατάλογος γίνεται απίστευτος: Ούλμπριχτ και ή Χίλντα Μπένζαμιν («ή κόκκινη Χίλντα»), πρωθυπουργός και υπουργός «δικαιοσύνης» της Άνατολ. Γερμανίας, καθώς και πολλοί επιτελείς τους είναι Εβραίοι. Ό Ν ο β ό τ ν υ και ο εκτελεσθείς το 1950 Σ λ ά ν σ κ υ της Τσεχοσλοβακίας, όπως επίσης και οι γνωστοί Ό τ τ α Σ ί κ, Χ ο ύ ζ α κ, Χ ά γ ι ε κ, Σ μ ρ κ ό φ σ κ υ της λεγομένης «ανοίξεως της Πράγας» του 1968 (για την οποία θα καταδειχθούν πολλά

παρακάτω) είναι όλοι Εβραίοι. Ακόμη οι Ρ ά ζ κ (εκτελεσθείς το 1950), Ρ ά κ ο ζ ι και Κ α ν τ ά ρ της Ουγγαρίας, όπως ί σ ω ς και ο Ί μ ρ ε Ν ά γ κ υ (πρωθυπουργός της επαναστάσεως του 1956, εκτελεσθείς. Το όνομα «Νάγκυ» είναι ουγγροεβραϊκό). Επίσης ο Γκεόργκιου Ντέγ και ή Άννα Πάουκερ της Ρουμανίας, ο Δ η μ η τ ρ ώ φ και ο εκτελεσθείς διάδοχός του (1950) της

Ό στρατηγός Κ ο μ ά ρ, αρχηγός της μυστικής αστυνομίας της

Πολωνίας καθώς και πολλά μέλη του «πoλίτ-μπυρώ», οι αγριότητες τών οποίων είναι πασίγνωστες, όπως και οι επαναστατικές καταλήξεις τους. Τέλος ο Τ ί τ ο, τού οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Γ ι ό ζ ε φ Β ά ϊ ς, πού άλλαξε σε κροατική μετάφρασι σε Γ ι ό σ ι π Μ π ρ ό ζ, για νά γίνη Τ ί τ ο στις Διεθνείς Ταξιαρχίες τού Ισπανικού πολέμου. Ακόμη και ο πολύς Τ σ ε Γ κ ε β ά ρ α, καθώς και ο περίφημος αρχιτρομοκράτης Κ ά ρ λ ο ς, γιοί Ισπανοεβραίων δικηγόρων τού Μπουένος Άϋρες!

Βουλγαρίας

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΙΣΡΑΗΛ Ανδρέα Δενδρινού (σελ. 53, 54)

-17 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ο διεθνής σιωνισμός άλωσε καίρια την πολιτική ζωή της Ελλάδας, εγκαθιδρύοντας το κοινοβουλευτικό πλαίσιο. Συνακόλουθα δημιούργησε κόμματα - μαριονέτες, τα οποία ήταν φαινομενικά αυτόνομα, αλλά στην ουσία εξαρτώνταν οικονομικά και εργάζονταν για σκοπούς του ιουδαϊσμού. Ένα από τα κόμματα - δημιουργήματα των τοποτηρητών της ξενοκρατίας στον τόπο μας, αποτελεί και το ΚΚΕ, ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από εβραίους και εξωμότες, διαδραματίζοντας έναν άθλιο και προδοτικό ρόλο σε όλες τις φάσεις της Ελληνικής Ιστορίας.

φάσεις της Ελληνικής Ιστορίας. Ο ρόλος του ΚΚΕ και οι σκοποί της

Ο ρόλος του ΚΚΕ και οι σκοποί της συστάσεώς του, είχαν ήδη διαφανεί από το 1918, όταν οι γνήσιοι σοσιαλιστές (Έλληνες στη συνείδηση) είχαν καταγγείλει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (Σ.Ε.Κ.Ε.), σαν εβραϊκό δημιούργημα, αποχωρώντας ομαδικά από αυτό.

Το κόμμα αυτό έπειτα μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ. Τη δημιουργία του ΚΚΕ από σιωνιστικούς κύκλους την παραδέχονται και οι ίδιοι οι εβραίοι. Στο περιοδικό «Χρονικά» -επίσημο όργανο του Κ.Ι.Σ.- (τεύχος Σεπτ. - Οκτ. 1992, σελ. 13 - 14), διαβάζουμε, μεταξύ των άλλων, και τα ακόλουθα αποκαλυπτικά:

Ευθύς «

με την ίδρυση της Λέσχης «Μπενέ Σιών» και του αθλητικού συλλόγου «Μακαμπή» (Μακκαβαίοι). Ο

σιωνισμός είχε πρωτοεμφανισθεί στην πόλη από το 1899, καλυπτόμενος αρχικά κάτω από τον μανδύα σωματείων όπως η «Καδίμα» που προέβαλε σαν κύριο σκοπό την διάδοση της εβραϊκής γλώσσας.

τάξη της Θεσσαλονίκης,

γεννιέται και η σοσιαλιστική εργατική ομοσπονδία, περισσότερο γνωστή με τον στην ισπανοεβραϊκή γλώσσα τίτλο της «Φεντερασσιόν», που θα λειτουργήσει αυτόνομα μέχρι το 1918, όταν μαζί με άλλες ελληνικές αριστερές οργανώσεις έγινε συνιδρύτρια του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), που αργότερα μετονομάσθηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ). Ιδρυτής και ηγέτης

της Φεντερασιόν ήταν ο Αβραάμ Μπεναρόγια

Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1909, μέσα από την πολυάριθμη εβραϊκή εργατική (

μετά τη νεοτουρκική επανάσταση, δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη, το σιωνιστικό κίνημα

)

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι το ΚΚΕ, πιστό στον διεθνισμό του εβραϊκού ιδεολογικού εμπνευστή του Μαρδοχάι Κεσιλί (Καρλ Μαρξ), όχι μόνο αντιτάχθηκε, αλλά και υπονόμευσε όλες ανεξαιρέτως τις Ελληνικές προσπάθειες που κατά καιρούς καταβλήθηκαν, αποσκοπώντας στην Εθνική Αναγέννηση και στην πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, επικαλούμενο πάντοτε ως πρόσχημα, την ιδεολογική του δήθεν αντίθεση προς τα αίτια διεξαγωγής των Εθνικών Αγώνων. Αυτή η υπονόμευση όμως, κατά την Εκστρατεία του 1922 έφθασε στο αποκορύφωμά της

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τον εν Ελλάδι εβραϊκό στοιχείο, χρηματοδότησε το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ. Αποκαλυπτική των σχέσεων κομμουνιστών-εβραίων, είναι το τηλεγράφημα που απηύθυνε αμέσως μετά την αποχώρηση των γερμανών από την Ελλάδα, ο μέγας ραββίνος Ηλίας Μπαρτζιλάι, προς τον Γ. Παπανδρέου, στο οποίο αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα ακόλουθα: «η σωτηρία των - εννοείται των εβραίων- οφείλεται στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και την αλληλεγγύην του λαού».

Εξ' άλλου το Ε.Α.Μ. κατά το 1945 έπλεκε το εγκώμιο των εβραίων, διότι όπως τόνιζε σε

ανακοίνωσή του (Υπ. Αριθμ. Πρωτ. 356, 9ης Οκτωβρίου 1945) «

πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση όχι μόνον από τις τάξεις του Ε.Α.Μ. αλλά και του Ε.Λ.Α.Σ. δίνοντας παλικαρίσια το αίμα τους».

γνωστόν ότι πολλοί Ισραηλίτες

είναι

Και σήμερα το ΚΚΕ πλαισιώνεται από εβραίους. Πρωτοστατούν οι Α. Κανελίδης, Ι. Καρέρας, Η. Καμχής, Μ. Μπενάκης, Σ. Σολμών, Α. Αβραμίδης, Χ. Ροζάκης, Δ. Τσάτσος και άλλοι πολλοί. Φημολογείται ακόμη ότι ο «αριστερός» Μίκης Θεοδωράκης, ο γνωστός πολιτικά περιπλανώμενος μουσικοσυνθέτης, έχει νυμφευθεί εβραία σύζυγο.

Γνωρίζοντας πλέον την προέλευση των «ιθυνόντων νοών» που συγκρότησαν το ΚΚΕ, κατανοούνται πολλά για τη στάση του επί πολλών γεγονότων που σημάδεψαν την Ελληνική Ιστορία και ζωή.

ΠΗΓΗ:

http://www.geocities.com/anaxfiles/forum/ziongr.html#9

-18 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 19 ου ΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΕΒΡΑΙΣΜΟ.

Έθνος και κοινωνία στην παράδοση της ελληνικής αριστεράς [Άρδην 40-41]

Επειδή σήμερα κατακλυζόμαστε από την “αριστερά” της

Επειδή σήμερα κατακλυζόμαστε από την “αριστερά” της παγκοσμιοποίησης που κυριαρχεί στα ΜΜΕ και τα Πανεπιστήμια, συχνά θεωρούμε, ιδιαίτερα οι νεώτεροι, πως Αριστερά και απόρριψη του “εθνικού” ζητήματος είναι ταυτόσημες. Όμως, στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο, η ελληνική αριστερά θα μεταβληθεί σε σημαντική πολιτική δύναμη όταν θα αναλάβει την ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στην Κατοχή. Ωστόσο δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι υπήρξαν περίοδοι στην ιστορία της, ιδιαίτερα από το 1918 έως το 1935 και από το 1974 μέχρι σήμερα, που κυριαρχούσε η αντίθετη άποψη, της απόρριψης της εθνικής διάστασης του κοινωνικού αγώνα. Έτσι, αν επιθυμούμε να κάνουμε μια περιοδολόγηση της ιστορίας της ελληνικής αριστεράς, θα πρέπει να διακρίνουμε τέσσερις περιόδους:

Η πρώτη φθάνει μέχρι το 1918 και τη δημιουργία του ΚΚΕ και της ΓΣΕΕ. Η δεύτερη μέχρι το 1935. Η τρίτη από το 1935 έως την πτώση της δικτατορίας, και η τέταρτη και τελευταία, από τη μεταπολίτευση και εφεξής.

Μέχρι το 1912 περίπου, η ιδεολογία της ελληνικής αριστεράς θα διαμορφωθεί παράλληλα με την κυρίαρχη ιδεολογία της εθνικής ολοκλήρωσης και της “μεγάλης ιδέας”, και στο εσωτερικό της θα κυριαρχούν μάλλον τα ρεύματα που αναγνώριζαν τη σημασία του εθνικού ζητήματος. Οι ρίζες της ελληνικής αριστεράς στον 19ο αιώνα θα είναι μάλλον γαριβαλδινού χαρακτήρα και θα θέτουν ως κατ’ εξοχήν επαναστατικό αίτημα την απελευθέρωση των υπόδουλων λαών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας παράλληλα με την κοινωνική απελευθέρωση. Ο Παναγιώτης Πανάς στην Αλήθεια τόνιζε ήδη το 1861 πως το νόημα του “αληθούς” ριζοσπαστισμού δεν έχει “ως μόνο του δόγμα την εθνική αποκατάστασιν, αλλά και την επί τα βελτίω της κοινωνίας ανάπλασιν”. Στη συνέχεια, μαζί με τον Ανδρέα Ρηγόπουλο, συμμετέχουν στην παράνομη Δημοκρατική Ανατολική Ομοσπονδία, που ιδρύθηκε το 1865 στο Βουκουρέστι και όχι μόνο έθετε ως στόχο την απελευθέρωση των Βαλκανικών λαών αλλά και στρεφόταν κατά των αρχουσών τάξεων και της βασιλείας. Στη “νόμιμη” οργάνωση που δημιουργήθηκε για να καλύπτει τις δραστηριότητες της μυστικής οργάνωσης, τον Ρήγα, που εξέδιδε και ομώνυμη εφημερίδα, συμμετείχαν, εκτός του Πανά και του Ρηγόπουλου, οι Ρόκκος Χοϊδάς, Τιμολέων Φιλήμων, Γεώργιος Φιλάρετος, και άλλες προσωπικότητες του ριζοσπαστισμού της

εποχής1.

Ο Σταύρος Καλλέργης (1864-1926), η σημαντικότερη μορφή του ελληνικού σοσιαλισμού στη δεκαετία του 1890, που θα οργανώσει τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο και θα εκδόσει την εφημερίδα Σοσιαλιστής, θα συμμετάσχει μαζί με τον ομοϊδεάτη του Μαρίνο Αντύπα στην επανάσταση της Κρήτης και θα εκλεγεί αντιπρόσωπος στην Επαναστατική Συνέλευση του Αρκαδίου και βουλευτής στην εθνική εξέγερση του 1912.

Όμως μετά την ενσωμάτωση της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης στο ελλαδικό κράτος, το ιδεολογικό τοπίο μεταβάλλεται. Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, στο οποίο κυριαρχούν οι μορφές του Σκληρού, του Γιαννιού, του Χατζόπουλου, έρχεται σε επαφή τόσο με το ισχυρότερο -οργανωτικά- βουλγάρικο εργατικό κίνημα, όσο και με το πολυεθνικό, και κατ’ εξοχήν εβραϊκό, κίνημα της Θεσσαλονίκης που προωθεί μια αντίληψη διατήρησης της πολυεθνικής υφής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,

-19 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

και ειδικά της Μακεδονίας, όπου η ανάμειξη των πληθυσμών είχε δημιουργήσει την περιβόητη “μακεδονική σαλάτα”. Η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης θα αποτελέσει τη σημαντικότερη βάση του νεογέννητου ΚΚΕ και ο Μπεναρόγια τον κυριότερο εκπρόσωπο αυτής της νέας γραμμής2. Έτσι θα διαμορφωθεί ένα ρεύμα που, μέσα στο αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κλίμα της περιόδου που ακολούθησε τη μπολσεβίκικη επανάσταση, θα αντιπαραθέτει εθνικό και κοινωνικό ζήτημα. Η δεύτερη περίοδος θα έλεγε κανείς ότι βρίσκεται στον αντίποδα της πρώτης: η κυρίαρχη έως τότε σοσιαλιστική παράδοση, η οποία προσπάθησε να συνδέσει εθνικό και κοινωνικό ζήτημα, θα περιθωριοποιηθεί.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το εργατικό κίνημα αποκτά πανεθνικές μορφές οργάνωσης, συνδικαλιστικές και κομματικές, αμέσως μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση (το ΚΚΕ και η ΓΣΕΕ ιδρύονται το 1918) σφραγίζει την ιδεολογία και την προοπτική του σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι αιρετικές φωνές είτε θα σιγήσουν είτε θα διωχθούν, είτε θα υποχρεωθούν να φύγουν από την Ελλάδα, όπως συνέβη με τον Μιχάλη Ράπτη, για να μπορέσουν να έχουν μια αυτόνομη δράση. Το ελληνικό εργατικό κίνημα θα υπάρξει ουσιαστικά ως κομμουνιστικό και σταλινοκρατούμενο.

Τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης μπορούμε να τις διακρίνουμε ακόμα και σήμερα, αλλά στο παρελθόν υπήρξαν καταλυτικές: θα σφραγίσουν ιδιαίτερα το ελληνικό κίνημα και τις θέσεις του για τη Μικρασιατική καταστροφή, για το Μακεδονικό και γενικά θα τροφοδοτήσουν την προπαγάνδα για την σλαβική “εξάρτηση” του ΚΚΕ.

Η

περίπτωση του Νίκου Γιαννιού (Άνδρος 1885-Αθήνα 1958), της σημαντικότερης ίσως

προσωπικότητας του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος στην περίοδο 1910-1920, είναι η πλέον χαρακτηριστική για τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα που δημιουργούσε μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση. Ο Νίκος Γιαννιός υπήρξε γραμματέας του Ψυχάρη (1903-1905) και ενεργός δημοτικιστής. Το 1908 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέλαβε το 1909 την αρχισυνταξία της εφημερίδας Λαός, που ίδρυσε μαζί με τον Φ. Φωτιάδη και τον Ίωνα Δραγούμη, ως όργανο του Αδερφάτου της Εθνικής Γλώσσας, ενώ παράλληλα συμβάλλει στη δημιουργία του Σοσιαλιστικού Κέντρου της Τουρκίας και διευθύνει την ελληνική έκδοση του δεκαπενθήμερου τετράγλωσσου Εργάτη. Θα συγκρουστεί με τον Ίωνα Δραγούμη στην Κωνσταντινούπολη γύρω από την κατεύθυνση του Λαού που είχαν εκδόσει από κοινού3 και θα επικρίνει τους εθνικιστές στο Νουμά. Το 1910 απελαύνεται από την Τουρκία και στην Αθήνα δημιουργεί το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών ενώ θα εκδόσει και Αντιπολεμικό Μανιφέστο, το 1912. Στη συνέχεια θα δείξει αμηχανία γύρω από το ζήτημα της συμμετοχής στον πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ, θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη, ως επιθεωρητής εργασίας, και θα οδηγηθεί σε ρήξη με το νεογέννητο ΚΚΕ, παρόλο που συμμετείχε στο ιδρυτικό του συνέδριο, κυρίως επί τη βάσει των θέσεων για το εθνικό ζήτημα. Από το 1917 έως το 1918, θα παραμένει αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Ιδρύει το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδας, μετά το 1917 με όργανο το μηνιαίο Σοσιαλισμό και την ημερήσια Κοινωνία, μετά την αποχώρησή του από τον Ριζοσπάστη4 .

Και όμως, στα πλαίσια της άκρας αριστεράς της περιόδου, ακόμα και της σοβιετικής, θα εξακολουθούν να ακούγονται και διαφορετικές φωνές. Η θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ έχει γίνει σχετικά γνωστή:

Η σημερινή θέση μας στο Ανατολικό ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας σαν μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε τη σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για την αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας”5.

Η

συνέχεια, με

το ιδιαίτερο βάρος που ο διεθνισμός της

Κομιντέρν έδινε

στον

βουλγαρικό

εθνικισμό και στους σλάβους, είναι γνωστή. Ακόμα και το 1934, η

-20 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Μακεδονικό και την ΕΜΕΟ (25-2- 1934) συνεχίζει να αναφέρεται στο καταπιεζόμενο “Μακεδονικό έθνος” και στην “ενιαία, ανεξάρτητη μακεδονική δημοκρατία”. Δηλαδή, η Κομιντέρν θα φθάσει να βαφτίσει τους Μακεδόνες, συλλήβδην (δηλαδή και τους Έλληνες), “μακεδονικό έθνος”, σε μια σαφώς εκσλαβισμένη αντίληψη του διεθνισμού6. Για ένα μεγάλο μέρος του μεσοπολέμου, στην ιδεολογία της ελληνικής αριστεράς, το λαϊκό θα αντιπαρατίθεται με το εθνικό –σε αντίθεση με ό,τι θα συμβεί στην Κίνα ή το Βιετνάμ– σε πλήρη αρμονία με το “δυτικό” κομμουνιστικό κίνημα.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, θα διαμορφωθεί και η αντίστοιχη θεωρία για τη φύση και τη συγκρότηση του ελληνικού έθνους, που θα οδηγείται στον αντίποδα των εθνικιστικών ιδεολογημάτων του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, για τους Έλληνες ως περιούσιο λαό και ως ιστορικούς κληρονόμους του ευρύτερου χώρου της Ανατολής.

Τώρα πια για την Αριστερά συμβαίνει το αντίστροφο: Οι Έλληνες είναι οι “ιμπεριαλιστές” της Ανατολής, και προφανώς το νεοελληνικό έθνος είναι ένα καινοφανές ιστορικό δημιούργημα που ανεδύθη, σύμφωνα με τη λογική της σύγχρονης δυτικής εθνογένεσης, στην τελευταία φάση του Βυζαντίου, και δεν διαθέτει κάποια ιστορική συνέχεια με τον αρχαίο ή τον βυζαντινό ελληνισμό. Κατ’ αυτό τον τρόπο, γίνεται πολύ πιο εύκολη η αποδοχή των ιδεολογημάτων που χαρακτήριζαν την διεκδίκηση ιστορικών χώρων, όπου για χιλιάδες χρόνια, πράγματι, βρίσκονταν και εξακολουθούν να βρίσκονται Έλληνες, με “ιμπεριαλιστικές” διεκδικήσεις, ενώ αναδείκνυαν τους Νεοτούρκους και τον Κεμάλ σε “εθνικοαπελευθερωτικούς ηγέτες” και όχι σε σφαγείς των Αρμενίων και του μικρασιατικού ελληνισμού.

Όμως η λαϊκή φύση της αριστεράς, η σύνδεσή της με τους αγώνες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και η ευτυχής ομολογία των κατευθύνσεων της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης στη διάρκεια του πολέμου, θα την υποχρεώσουν, στην τρίτη περίοδο, τόσο στην εγκατάλειψη του Μακεδονικού παραλογισμού7 όσο και στη μεγάλη εθνική στροφή της Κατοχής. Τότε το λαϊκό θα γίνει υποχρεωτικά εθνικό και οι “αντιεθνικιστές” κομμουνιστές θα υποχρεωθούν να γίνουν “πατριώτες”.

Στην “Πολιτική απόφαση του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ”, τον Δεκέμβριο του 1935, δηλώνεται ανοικτά η αλλαγή της πολιτικής θέσης του κόμματος:

“11- Μετά το κίνημα του Μάρτη, το Κόμμα μας, στη θέση του συνθήματος ‘ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη’, έβαλε το σύνθημα ‘πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες’…Την αντικατάσταση του παλιού συνθήματος ‘ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη’ επιβάλλει η ίδια η αλλαγή της εθνολογικής σύνθεσης στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας σε στενή σύνδεση με την αλλαγή των συνθηκών… με βασικό καθήκον την αντιφασιστική και αντιπολεμική πάλη… Ο πληθυσμός στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας είναι σήμερα στην πλειοψηφία του ελληνικός …”8.

Η συνολική αλλαγή πολιτικού προσανατολισμού θα επιτρέψει στο ΚΚΕ να εκμεταλλευτεί την κρίση του οικονομικού και πολιτικού συστήματος και να μεταβληθεί, από ένα πολιτικό “γκρουπούσκουλο”, σε κόμμα με σημαντική απήχηση. Μέχρι το 1930, ο αριθμός των μελών του θα κυμαίνεται από 1.320 (το 1920) σε 1.500 το 1930. Το 1934 θα γίνουν 6.000 και το 1936, 17.500! Στις δε εκλογές του 1935 θα πάρει το 9,59% των ψήφων και σε εκείνες του 1936 το 5,76% και θα εκλέξει 15 βουλευτές9. Σε αυτές τις νέες συνθήκες, χιλιάδες παλιοί βενιζελικοί, αλλά ακόμα και προερχόμενοι από το Λαϊκό Κόμμα, θα προσεγγίσουν το ΚΚΕ. Τότε θα γίνουν και οι πρώτες επαφές με την στρατιωτική και πολιτική αριστερά του βενιζελισμού, προσέγγιση που θα αποδώσει καρπούς στη συγκρότηση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Και αυτή η γραμμή συνδυασμού εθνικού και κοινωνικού στοιχείου θα παραμείνει κυρίαρχη μέχρι τη δικτατορία του 1967.

-21 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Σε μια τέταρτη ιστορική φάση όμως, μετά το 1974, εκείνη της “παγκοσμιοποίησης” και της οργανικής ένταξης της Ελλάδας σε υπερεθνικούς καπιταλιστικούς μηχανισμούς, η αριστερά – και κατ’ εξοχήν η αριστερή διανόηση– θα λειτουργήσει ως ο ιδεολογικός προπομπός και φορέας της προσαρμογής σε αυτή την παγκοσμιοποίηση, χρησιμοποιώντας το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μαρξιστικού διεθνισμού και της μεσοπολεμικής ελλαδικής αριστεράς, χωρίς βέβαια την αγωνιστική της διάσταση. Και ο παροξυσμός του ψευδοεθνικισμού της ελληνικής δεξιάς με τη δικτατορία των συνταγματαρχών, την “Ελλάδα των Ελλήνων χριστιανών” που θα οδηγήσει στην κυπριακή καταστροφή, θα προσφέρει το ιδεολογικό άλλοθι για την εγκατάλειψη της εθνικοαπελευθερωτικής διάστασης της αριστεράς.

Το στρώμα των διανοουμένων της ευρύτερης αριστεράς ήταν το καταλληλότερο, όχι απλώς για την πρόσληψη και τη μεταφορά της ευρωπαϊκής ιδεολογίας στην Ελλάδα, αλλά για την ενσωμάτωση των ελληνικών ελίτ στο υπό διαμόρφωση στρώμα των ευρωκρατών. Διέθεταν τόσο τα απαραίτητα εφόδια –γλώσσες, εξοικείωση με τα επιστημονικά εργαλεία της ύστερης Δύσης– όσο και την κατάλληλη ιδεολογική αρματωσιά, του διεθνισμού και του α- εθνισμού, που μπορούσε να αποτελέσει το ιδεολογικό τσιμέντο της νέας εποχής της παγκοσμιοποίησης.

Πρόκειται δηλαδή για ένα νέο -ουσιαστικά- ιδεολογικό ρεύμα το οποίο, στηριζόμενο στην μαρξιστική σύλληψη του έθνους ως έθνους-κράτους, προχωράει πιο πέρα και αρνείται την πραγματική –υλική– υπόσταση της εθνικής κοινότητας. Πλέον η εθνική ταυτότητα είναι “νοερή”, και όχι μόνον αυτό αλλά και κατασκευασμένη και αντιδραστική. Εν τέλει τα συλλογικά υποκείμενα, άρα και το έθνος, είναι κατασκευές. Ο “μαρξισμός” ολοκληρώνεται ως ατομοκεντρικός φιλελευθερισμός. Ούτε εξ άλλου είναι τυχαίο πως αυτό το ιδεολογικό ρεύμα συμπλέει με τον Νίκο Δήμου, τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο και άλλους οπαδούς του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Και όμως αυτό το ατομοκεντρικό και τεχνοκρατικό κατασκεύασμα εξακολουθούν οι φορείς του να το εμφανίζουν ως “μαρξιστικό” ή “αριστερό”, ενώ αποτελεί απλώς την ιδεολογική έκφραση της παγκοσμιοποίησης και της πολυεθνικοποίησης του κεφαλαίου το οποίο, στην παρούσα φάση της ανάπτυξής του, αποστρέφεται και αντιμάχεται κάθε μορφή κοινότητας, είτε εθνική είτε ταξική, ως εμπόδιο στην επέκτασή του.

Μέσα στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, όπου η ιδεολογία της αριστεράς ήταν ηγεμονική και είναι οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ που ανέλαβαν την ένταξη της χώρας στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης – και όχι η δεξιά, όπως συνέβη π.χ. στη Γερμανία–, μόνο από την Αριστερά μπορούσε να προκύψει μια σοβαρή και με πιθανότητες επιτυχίας απόπειρα από-εθνικοποίησης και αποδιάρθρωσης μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας, όπως είναι η ελληνική. Ο παγκοσμιοποιητικός εκσυγχρονισμός θα έχει αριστερό πρόσημο στην Ελλάδα, τόσο στο πολιτικό όσο και στο ιδεολογικό πεδίο.

Μετά τη μεταπολίτευση, η επίσημη αριστερά θα πάψει να είναι αγωνιστική, θα απορροφηθεί από το κράτος, ή μάλλον θα μεταβληθεί, κατά την έκφραση του Αλτουσέρ, σε “ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους” και η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου θα τη μεταβάλει, στο μεγαλύτερο μέρος της, σε δυτικόστροφη και Βρυξελλόπληκτη10. Η αριστερά θα γίνει κυρίαρχη στη διανόηση και τους Πανεπιστημιακούς μηχανισμούς, στους δημοσιογραφικούς χώρους κ.λπ. και η ιδεολογία της, ενός άχρωμου ψευτοδιεθνισμού, θα συνταυτιστεί απολύτως με τον κοσμοπολιτισμό των “γιάπηδων”. Επί ματαίω θα γράφει ο ποιητής από μακρυά:

Εν τω μεταξύ η γύφτισσα υπενθυμίζει στους αριστερούς το

‘Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας!11

Γιώργος Καραμπελιάς

-22 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Σημειώσεις

1. Ερασμία-Λουϊζα Σταυροπούλου, Παναγιώτης Πανάς (1832-1896), Ένας ριζοσπάστης ρωμαντικός,

Επικαιρότητα, Αθήνα 1987, σελ. 84-106. Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Α (1875-1907), σελ 48-52. 2. Αβραάμ Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου, Κομμούνα, Αθήνα 1986. Αβραάμ Μπεναρόγια, Ελπίδες και πλάνες, Στοχαστής, Αθήνα 1989. Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών, Η σοσιαλιστική Οργάνωση Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης 1909-1918, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989. 3. Βλέπε, Γιώργος Λεονταρίτης, Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξάντας, Αθήνα 1978, σελ. 49-50. 4. Βλέπε Λεονταρίτης όπ.π. και Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Β΄ (1907-1925), σελ. 91-109 και 291-338. 5. Ρόζα Λούξεμπουργκ, “Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία”, αναδημ. στο περιοδικό Λαοί, τ. 1, Μάιος 1987, σελ. 44. 6. Βλέπε Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της Ελλάδας, τόμος 13ος, 1900-1924, Παναγιώτης Νούτσος, Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα, τόμος 2ος. Αλέξανδρος Δάγκας - Γιώργος Λεοντιάδης, όπ.π. σελ 198-204. 7. Γιατί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, η

Μακεδονία είχε πλέον πάνω από το 90% ελληνόφωνο και ελληνικής συνείδησης πληθυσμό, και το μόνο σύνθημα που είχε νόημα για την αριστερά ήταν η διεκδίκηση ισότιμων δικαιωμάτων για τις μειονότητες, τη σλαβομακεδονική και την εβραϊκή στη Θεσσαλονίκη, πράγμα που θα κάνει μετά τη στροφή του 1935.

8. ΚΚΕ, Δέκα Χρόνια Αγώνες, 1935-1945, εκδ. ΚΚΕ, Ανατύπωση Πορεία, Αθήνα 1977, σελ. 66-67. 9.

Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης, Ολκός, Αθήνα 1976, σελ. 289, 304. 10. Η πρόσφατη στροφή του ΚΚΕ προς θέσεις πατριωτικές δεν αναιρούν τις διαπιστώσεις μας, δεδομένου ότι το ΚΚΕ έχει απογυμνωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από διανόηση. 11. Νικόλας Κάλας, “Ευτυχούπολις”, Οδός Νικήτα Ράντου, όπ., π. σελ. 104. Γ.Καραμπελιάς

ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΧΡΟΝΙΚΑ» ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΦΕΝΤΕΡΑΣΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΚΕ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΚΕ ΧΡΟΝΙΚΑ • ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ -

ΧΡΟΝΙΚΑ • ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006

Το νέο τοπίο – η παρουσία της Φεντερασιόν

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την οριστική ενσωμάτωσή της στο

ελληνικό κράτος, η ιδεολογική ζωή ανασυντάσσεται καθώς η πόλη πλέον αναλαμβάνει ένα διαφορετικό διοικητικό αλλά και πολιτικό ρόλο στο πλαίσιο του διευρυνόμενου ελληνικού κράτους. Η πολιτική αντιπαράθεση προσανατολίζεται και εντάσσεται στις κυρίαρχες διαμάχες του ελληνικού χώρου, όπου η Θεσσαλονίκη,ως τόπος ιδεολογικής ζύμωσης αλλά και ως πολιτικό σύμβολο, αποκτά ιδιαιτέρως σημαντική θέση. Η εβραϊκή κοινότητα, με αργά βήματα, προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα:

πολλοί εύποροι αστοί προσανατολίζονται είτε στη φυγή προς άλλες χώρες (κυρίως προς τη Γαλλία) είτε στην απόκτηση κάποιας ευρωπαϊκής υπηκοότητας, την οποία χορηγούν με μεγάλη ευκολία οι προξενικές αρχές των ευρωπαϊκών κρατών. Τα μεσαία στρώματα προσπαθούν να προσαρμόσουν τις δραστηριότητες τους στις νέες συνθήκες, ενώ τα λαϊκά στρώματα επιχειρούν -με αρκετή καθυστέρηση- να διεκδικήσουν τις προϋποθέσεις για την επιβίωσή τους Η Φεντερασιόν, μετά την οριστική προσάρτηση της πόλης, εγκαταλείπει την ιδέα της αυτονόμησης της περιοχής και αντιμετωπίζει με ρεαλισμό την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο της αποκοπής από το ελληνικό εργατικό

-23 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

στοιχείο - στο οποίο, ως τότε, είχε

ελάχιστη επιρροή-, στρέφεται προς τη

ελληνικό

σύνδεσή

της

με

το

σοσιαλιστικό

κίνημα

και

στον

προσεταιρισμό

των

ελληνικών

εργατικών στρωμάτων της πόλης. Το Μάρτιο του 1914 ξεσπά η μεγάλη καπνεργατική απεργία στη Θεσσαλονίκη, στις Σέρρες και στη Δράμα. Στην απεργία, εκτός από τους Εβραίους και τους Τούρκους εργάτες συμμετέχουν και οι Έλληνες, οι οποίοι αποδέχονται τον καθοδηγητικό ρόλο της Φεντερασιόν. Ο αριθμός των απεργών ξεπερνά στη Μακεδονία τους 30.000. 2 Κατ’ αυτό τον τρόπο η Φεντερασιόν καταφέρνει να εδραιώσει τη θέση της ως κυρίαρχη έκφραση του εργατικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία. Ταυτόχρονα όμως έχει να αντιμετωπίσει το ιδιαιτέρως χαμηλό επίπεδο ιδεολογικής συγκρότησης των σοσιαλιστικών οργανώσεων της Παλαιάς Ελλάδας, οι οποίες συνθλίβονται από το βενιζελισμό και το όραμα της εθνικής ολοκλήρωσης. Άλλωστε, στον πλέον προνομιακό για τη Φεντερασιόν χώρο, στη Μακεδονία, η μαζική συμμετοχή των Ελλήνων εργατών στις απεργιακές κινητοποιήσεις -όπως αυτή των καπνεργατών το Μάρτιο του 1914- δεν ξεπερνά το επίπεδο μιας πρώτης συνδικαλιστικής συνειδητοποίησης, η οποία όμως οφείλει να αποδεικνύει, ακόμη και έναντι συκοφαντών, την πατριωτική τους στάση. 3 Η αντίδραση της ιθύνουσας ελίτ (στην οποία συμμετέχουν και Εβραίοι 4 στην παρουσία της Φεντερασιόν είναι ιδιαιτέρως σκληρή. Ανεξαρτήτως της συμμετοχής και των Ελλήνων εργατών στις απεργιακές κινητοποιήσεις, η Φεντερασιόν παραμένει μια εβραϊκή

σοσιαλιστική

οργάνωση,

της

οποίας

ηγείται

ο

«Βούλγαρος»

Μπεναρόγια. Οι ελληνικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, με την εθνικιστική Νέα Αλήθεια

και τη βενιζελική Μακεδονία στην πρωτοπορία, αναλαμβάνουν να διαφωτίσουν τον πληθυσμό για τη Φεντερασιόν. Η εκστρατεία της Νέας Αλήθειας σύντομα μετατρέπεται σε αντιεβραϊκή. Τις πρώτες μέρες της καπνεργατικής απεργίας η εφημερίδα «αποκαλύπτει» ότι επειδή η σημαία της Διεθνούς είναι κόκκινη, είναι προφανές ότι οι απάτριδες Εβραίοι σοσιαλιστές είναι όργανα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά το νικηφόρο, για τους απεργούς, τέλος της καπνεργατικής απεργίας, η ιθύνουσα ελίτ αντέδρασε θέλοντας να δείξει, τόσο προς το εργατικό κίνημα όσο και προς τους Εβραίους σοσιαλιστές, τα περιορισμένα όρια της ανοχής της. Η αστυνομία, εκτός από τις συχνές έρευνες στα γραφεία της Φεντερασιόν για τη σύλληψη «Βουλγάρων

κομιτατζήδων», στις

οργάνου της Φεντερασιόν «επί εξυβρίσει διά του τύπου της Α.Μ. του Βασιλέως», ενώ στις 7.6.1914, συνελήφθησαν οι Αβρ. Μπεναρόγια και ο Γιονά. Ο μεν Αρδίττι καταδικάστηκε, το Σεπτέμβριο του 1914, σε ενός έτους φυλάκιση και παρέμεινε στις φυλακές, ενώ ο Μπεναρόγια και ο Γιονά εκτοπίστηκαν στη Νάξο για δυόμισι χρόνια, με βάση το νόμο περί καταπολέμησης της ληστείας. 6 Η εκτόπιση αυτή είναι η πρώτη στην ιστορία του εργατικού

κινήματος. Παρ’ όλες αυτές τις αντιδράσεις και τις διώξεις, η Φεντερασιόν θα παίξει

σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση της ΓΣΕΕ ( 8 Οκτωβρίου 1918) και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ελλάδος (ΣΕΚΕ, Νοέμβριος 1918).

7.

.1914 συνέλαβε τον Αλ. Αρδίττι, διευθυντή του δημοσιογραφικού

Υποσημειώσεις:

1. Μία ενδεικτική περίπτωση αυτού του τρόπου οργάνωσης της κοινοτικής δράσης κάθε εθνοτικής ομάδας αποτελούσαν τα νοσοκομεία που λειτουργούσαν στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, πολλά από τα οποία μάλιστα λειτουργούν και σήμερα. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν: α) το τουρκικό νοσοκομείο, χτισμένο το 190 , το σημερινό ΓΝΘ Άγιος Δημήτριος (Δημοτικό), β) το Χιρς, της Ισραηλιτικής Κοινότητας χτισμένο το 1908, σήμερα Ιπποκράτειο, γ) το ιταλικό, 1894, σήμερα Λοιμωδών, δ) το γαλλικό, 1893, λειτουργούσε έως τα τέλη του 1999 ως Άγιος Παύλος, ε) το τουρκικό στρατιωτικό νοσοκομείο, τέλη 19ου αιώνα, σήμερα 4 4 Σ.Ν., στ) το ρωσικό (1910) έως το 197 , σήμερα Δημόσιο Μαιευτήριο. Βλ. Σταύρος Κ. Πολυζωίδης, Νοσηλευτικά 8 ιδρύματα της Θεσσαλονίκης, εκδ. Ι.Σ.Θ., Θεσσαλονίκη

2. Βλ. Β. Pierron, Εβραίοι και Χριστιανοί στη νεώτερη Ελλάδα, Πόλις, Αθήνα 004, σ. 60. Επίσης, βλ. την εκτενή αναφορά για το πογκρόμ της Κέρκυρας (1891) και άλλες αντιεβραϊκές ενέργειες στον ελλαδικό χώρο την περίοδο αυτή σ. 48 κ.ε.

-24 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

3. Ρ. Μόλχο, Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης 186 - 1919, Θεμέλιο, Αθήνα 001, σ. 31.

4. Ρ. Μόλχο, στο ίδιο. Β. Pierron, ό.π., σ. 87

5. Ο Μπεναρόγια σημειώνει ότι μετά την ανακίνηση του Κρητικού Ζητήματος “Εις τα συλλαλητήρια των

εξαγριωθέντων Τούρκων ηναγκάζοντο οι Έλληνες να ομιλούν εναντίον της Ελλάδος. Και πράγματι τινές εκ των Θεσσαλονικέων προκρίτων εφιγουράρησαν ως ρήτορες των τουρκικών συλλαλητηρίων. Μόνον η μικρά Φεντερασιόν των ισραηλιτών ετόλμησε εν ονόματι των δικαιωμάτων των εθνοτήτων να διατυπώση την

Βλ. Αβρ.

γνώμην ότι ο Κρητικός λαός έχει το δικαίωμα ν’ αποφασίση διά την τύχη του [

]”

Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου, Ολκός, Αθήνα, σ. 67.

6. Βλ. Σπύρος Μαρκέτος, «Η ενσωμάτωση της σεφαραδικής Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα», στο Ο ελληνικός εβραϊσμός, Επιστημονικό Συμπόσιο, 3 και 4 Απριλίου 1998, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Αθήνα 1999, σ. 6 κ.ε.

7. Βλ. Ρ. Μόλχο, ό.π., σ. 43.

8. Βλ. Β. Pierron, ό.π., σ. 93.

9. Παρατίθεται στο Κ. Σκορδύλη, «Βαλκανικοί πόλεμοι και εβραϊκό ζήτημα», Ίστωρ, τεύχ. 9, Τροχαλία, Δεκέμβριος 1996, σ. 131.

10. Βλ. Β. Pierron, ό.π., σ. 97 κ.ε.

11. Βλ. Rena Molho, «Venizelos and the Jewish Community of Salonika 191 -1919», Journal of the hellenic Diaspora, Vol. XIII, 3 και 4, σ. 11 -116.

12. Βλ. Β. Pierron, ό.π., σ. 99 κ.ε.

13. Ο Ιωσήφ (Γιοζέφ) Νεχαμά υπήρξε από τους σημαντικότερους διανοουμένους της Θεσσαλονίκης. Επηρεασμένος από τις θέσεις του Ζωρές, υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος του ουμανιστικού σοσιαλισμού. Ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Φεντερασιόν. Σθεναρός αντισιωνιστής, υπήρξε πρόεδρος των σχολείων της Αλλιάνς στη Θεσσαλονίκη και προωθούσε την αφομοιωτική πολιτική της Αλλιάνς. Η αλληλογραφία του Νεχαμά με την έδρα της Αλλιάνς στη Γαλλία είναι τεράστια και βασική πηγή πληροφοριών για την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Έγραψε την Ιστορία των ισραηλιτών της Σαλονίκης. Αρθρογραφούσε επίσης με το ψευδώνυμο «Ριζάλ». Πρωτοστάτησε και υπήρξε ένθερμος θιασώτης της προσπάθειας για διεθνοποίηση της Θεσσαλονίκης.

14. Για τον Αβραάμ Κωνσταντίνη, βλ. Σπύρος Βοβολίνης και Κωνσταντίνος Βοβολίνης, Μέγα Ελληνικόν Βιογραφικόν Λεξικόν, εκδ. «Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως», τόμ. Γ’, Αθήνα 19 8, σ. 36 -369.

15. Βλ. Γ. Νεχαμά, Ιστορία των Ισραηλιτών της Σαλονίκης, Τομέας μετάφρασης του Τμήματος Γαλλικής του Α.Π.Θ., Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης – University Studio Press, Θεσσαλονίκη 000.

16. Βλ. Γ. Θ. Μαυρογορδάτος, “Οι εθνικές μειονότητες”, στο Ιστορία της Ελλάδας του 0ού αιώνα, τόμ. Β , “19 – 1940, Ο Μεσοπόλεμος”, σ. 16 κ.ε.

17. Βλ. Georges haupt, “Εισαγωγή στην Ιστορία της Φεντερασιόν” στο Αβρ. Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία…, ό.π., σ. 8 κ.ε.

18. Για τις ελληνικές, σερβικές, βουλγαρικές και αυστριακές θέσεις σχετικά με το ζήτημα, καθώς και για τη στάση των Διεθνών Εβραϊκών Οργανώσεων, βλ. Ρ. Μόλχο, ό.π., σ. 4 – 70. Επίσης Κ. Σκορδύλης, “Βαλκανικοί Πόλεμοι και εβραϊκό ζήτημα”, Ίστωρ, Τροχαλία, τευχ. 9 (Δεκ. 1996), σ. 134 κ.ε.

19. Βλ. Ρ. Μόλχο, ό.π., σ. 255.

20. Όπως παρατηρεί η Λένα Διβάνη, “Η Ελλάδα αναγκάστηκε να επαναπροσεγγίσει τη Ρουμανία κατά τους βαλκανικούς πολέμους γιατί χρειαζόταν συμμάχους απέναντι στη Βουλγαρία”. Βλ. Λ. Διβάνη, Ελλάδα και μειονότητες, Νεφέλη, Αθήνα 199 , σ. 97. Ενδεικτικό του τρόπου συγκρότησης των συμμαχιών, ενόψει των διαπραγματεύσεων του Βουκουρεστίου, είναι οι περίφημες επιστολές Βενιζέλου – Μαγιορέσκου ( 3.7.1913), με τις οποίες η Ελλάδα συγκατατέθηκε να παράσχει αυτονομία στα σχολεία και τις εκκλησίες των Κουτσοβλάχων “τας ευρισκομένας εν τοις μελλούσαις ελληνικαίς κτήσεσι […].” Παρατίθεται από τη Λ. Διβάνη, στο ίδιο.

21. Βλ. Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ), Η σοσιαλιστική οργάνωση Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης 1909 - 1918, Ζητήματα γύρω από τη δράση της, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989, σ. 13 και 143 κ.ε.

22. Για τις θέσεις των βασικότερων σοσιαλιστικών ομάδων της Παλαιάς Ελλάδας και την παραπέρα πορεία τους βλ. Σπ. Μαρκέτος, «Η Φεντερασιόν και η εδραίωση του ελληνικού σοσιαλισμού», στο Οι Εβραίοι στον ελληνικό χώρο: Ζητήματα ιστορίας στη μακρά διάρκεια, Πρακτικά τον Α’ Συμποσίου Ιστορίας, Θεσσαλονίκη, 3- 4 Νοεμβρίου 1991, Γαβριηλίδης, Αθήνα 199 , σ. 163 κ.ε.

23. Βλ. ΚΜΕ, ό.π., σ. 143 κ.ε. και ιδίως το σχετικό τηλεγράφημα του συνδικάτου Καβάλας, το οποίο παρατίθεται στη σ. 156

24. Η γαλλόγλωσση εβραϊκή εφημερίδα L’lndιpendant, η οποία φαίνεται ότι την εποχή αυτή χρηματοδοτούνταν από το ελληνικό κράτος, αρνήθηκε να υποστηρίξει τους απεργούς. Βλ. Μ. Κονδυλάκης, Εφημεριδογραφία της Θεσσαλονίκης, University Studio Press/Έκφραση, Θεσσαλονίκη 000, σ. 494. ΚΜΕ, ό.π., σ.153

25. Νέα Αλήθεια (31.3.1914).

26. Αντ. Λιάκος, Η σοσιαλιστική εργατική ομοσπονδία Θεσσαλονίκης (Φεντερασιόν) και η σοσιαλιστική νεολαία. Τα καταστατικά τους, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 198 , σ. 111.

Δημ. Δώδος ασχολείται με θέματα εκλογικής Κοινωνιολογίας.Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει γράψει: «Εκλογική γεωγραφία των μειονοτήτων. Μειονοτικά κόμματα στη Νότιο Βαλκανική». Το παραπάνω κείμενο αποτελεί κεφάλαιο από το βιβλίο του: «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Ελληνικού κράτους 1915 - 1936» (Εκδόσεις Σαββάλας, 2005). Το Κεντρικό ΙσραηλιτικόΣυμβούλιο Ελλάδος όπως πάντα, διατηρεί τις δικές του θέσεις έναντι των απόψεων του συγγραφέα].

ΠΗΓΗ:

http://www.kis.gr/chronika-205.pdf

-25 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-26 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

(Ελευθεροτυπία, 29/4/2001)

http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010429a.htm

Α. ΜΠΕΝΑΡΟΓΙΑ-Σ. ΓΙΟΝΑ

Οι πρώτοι εκτοπισμένοι

Την Πρωτομαγιά, η εργατική τάξη διαδηλώνει την αποφασιστικότητά της και αποτίει φόρο τιμής στα θύματα της κρατικής καταστολής του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος. Ευκαιρία, λοιπόν, να θυμηθούμε τις απαρχές αυτών των διώξεων και στον τόπο μας. Χάρη στο πλούσιο αρχείο του εκσυγχρονιστή εθνάρχη Βενιζέλου, μπορούμε να παρακολουθήσουμε «από τα μέσα» την

πρώτη εκτόπιση στελεχών του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Από τους ιστορικούς θεωρείται ως η πρώτη οργανωμένη δίωξη του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος στον τόπο μας: στις 8 Ιουνίου 1914 συλλαμβάνονται στη Θεσσαλονίκη και με διαταγή του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας Θεμιστοκλή Σοφούλη εκτοπίζονται στη Νάξο, ως «επικίνδυνοι διά την δημοσίαν ασφάλειαν», οι Αβραάμ Μπεναρόγια και Σαμουέλ Γιονά.

*Ο πρώτος ήταν γραμματέας της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ομοσπονδίας της πόλης, γνωστότερης ως Φεντερασιόν.

*Ο δεύτερος, γραμματέας του καπνεργατικού συνδικάτου κι επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής που μόλις είχε καθοδηγήσει μια από τις μεγαλύτερες -και νικηφόρες- απεργίες του κλάδου.

Στην εξορία θα παραμείνουν για περισσότερα από δυόμισι χρόνια, εγκαινιάζοντας μια πολιτική εξωδικαστικής καταστολής του «κοινωνικού εχθρού» που έμελλε να κρατήσει για δεκαετίες.

Τίποτα σ' αυτή τη δίωξη δεν ήταν τυχαίο -ούτε τα θύματά της, ούτε η γενικότερη συγκυρία. Η εικοσαήμερη απεργία των καπνεργατών της Μακεδονίας, την άνοιξη του 1914, έχει καταγραφεί όχι μόνο ως η σημαντικότερη μέχρι τότε κινητοποίηση του είδους στον ελλαδικό χώρο, αλλά και ως η πρώτη επαφή της ελληνικής διοίκησης με το αναπτυγμένο εργατικό κίνημα της Θεσσαλονίκης και των άλλων μακεδονικών βιομηχανικών κέντρων.

Μπροστά στη μαζικότητα της κινητοποίησης (κάπου 32.000 απεργοί -ως επί το πλείστον εβραίοι στη Θεσσαλονίκη, Ελληνες και μουσουλμάνοι στη Δράμα, την Καβάλα και το Πράβι) και την αποφασιστικότητά της (αλλεπάλληλες συγκρούσεις με απεργοσπάστες, τη χωροφυλακή και το στρατό), η κυβέρνηση Βενιζέλου θα υποχρεωθεί να μεσολαβήσει για τη μερική ικανοποίηση των καπνεργατικών αιτημάτων και την υπογραφή της πρώτης συλλογικής σύμβασης στην ελληνική ιστορία.

Για πρώτη επίσης φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ενάντια στους απεργούς επιστρατεύτηκε, εκτός από τις συνήθεις επικλήσεις υπέρ του νόμου και της τάξης, και η εθνική κινδυνολογία.

Οι ηγέτες της απεργίας, διαβάζουμε σε ένα τυπικό δημοσίευμα των ημερών, «επιδιώκουν να παρασύρουν Ελληνας αδελφούς μας εις τον διεθνισμόν, δηλαδή να μην προσκυνούν

-27 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

τον Σταυρόν και να μην χαιρετούν την γλυκείαν Γαλανόλευκον, αλλά να έχουν ως έμβλημά τους την κόκκινη σημαία του σοσιαλισμού, όστις ως απεδείχθη τουλάχιστον εν Θεσσαλονίκη, είναι απλούστατα μία οργάνωσις στρεφομένη κατά του Ελληνισμού» («Νέα Αλήθεια» 20.4.14).

Ως «αποδεικτικά στοιχεία» αυτής της επιχειρηματολογίας επιστρατεύονται η εθνική σύνθεση των απεργών της συμπρωτεύουσας και, κυρίως, η πολιτική προϊστορία της οργάνωσης που υπήρξε η ψυχή του κινήματος:

*Η Φεντερασιόν ιδρύθηκε το 1909, την επαύριο των μαζικών απεργιακών αγώνων που ακολούθησαν την ανακήρυξη του οθωμανικού συντάγματος από τους Νεότουρκους.

*Δεκτή στη Σοσιαλιστική Διεθνή -όπως και οι αρμένιοι σοσιαλιστές- σαν τμήμα ενός υπό ίδρυση Οθωμανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (που τελικά ουδέποτε συγκροτήθηκε), στελεχωνόταν κυρίως από εβραίους και δευτερευόντως από σλάβους εργάτες.

*Η συμμετοχή των ελλήνων εργατών, συσπειρωμένων κυρίως γύρω από την Εκκλησία

και το προξενείο, υπήρξε σχετικά περιορισμένη, όπως και των μουσουλμάνων που -ως τμήμα του «κυρίαρχου έθνους»- εμφάνιζαν εξαιρετικά χαμηλό βαθμό ταξικής συνειδητοποίησης.

*Από τον Αύγουστο του 1910, η ομοσπονδία διαθέτει και εκπρόσωπο στο οθωμανικό Κοινοβούλιο -τον ριζοσπάστη βουλευτή Ντίμιταρ Βλάχωφ, εκλεγμένο το 1908 με το Λαϊκό Ομοσπονδιακό Κόμμα των αριστερών κομιτατζήδων Σαντάνσκι και Πανίτσα.

*Στο εθνικό ζήτημα, η Φεντερασιόν προβάλλει ως λύση την παροχή εκτεταμένης πολιτιστικής αυτονομίας στις επιμέρους εθνότητες της αυτοκρατορίας και τη συνένωση των Βαλκανίων σε μια σοσιαλιστική συνομοσπονδία.

*Ολα αυτά θα τη θέσουν μετά το 1912 στο στόχαστρο των ελληνικών αρχών, που

συλλαμβάνουν κι απελαύνουν τα σλαβικής καταγωγής στελέχη της (Ντ. Βλάχωφ, Α.

Τόμωφ) και αντιμετωπίζουν τη συνδικαλιστική δραστηριότητά της ως απλό συστατικό στοιχείο των «μηχανορραφιών Βουλγάρων, Τούρκων, Αυστριακών και Ισραηλιτών» κατά της ελληνικής κυριαρχίας (Λιάκος 1985, σ. 101-2).

*Μολονότι στις αρχές του 1914 αυτή η τελευταία έχει όχι μόνο σταθεροποιηθεί αλλά και έχει γίνει πλέον ρητά αποδεκτή από την ίδια τη Φεντερασιόν, το βάρος του πρόσφατου παρελθόντος θα αποδειχτεί καθοριστικό για τα περαιτέρω.

Η αντεπίθεση των κατασταλτικών μηχανισμών ξεκινάει ήδη από την επαύριο της μεγάλης απεργίας, που αποκάλυψε τη διεύρυνση της επιρροής της Φεντερασιόν και στους έλληνες εργάτες της Ανατολικής Μακεδονίας.

Στις 12 Μαΐου, η αστυνομία εισβάλλει στα γραφεία της Ομοσπονδίας και κατάσχει το

αρχείο της. Ακολουθεί στα τέλη του μήνα, η δίωξη του αρχισυντάκτη της σοσιαλιστικής εφημερίδας «Αβάντι», Αλβέρτου Αρδίττι, για ένα μάλλον ήπιο άρθρο, στο οποίο

εξέφραζε τη διαφωνία του με τη μετατροπή της ονομαστικής γιορτής του βασιλιά σε αργία. Και η κλιμάκωση της καταστολής θα έρθει με την εκτόπιση των Μπεναρόγια και Γιονά, που ουσιαστικά αποκεφαλίζει τη σοσιαλιστική και εργατική κίνηση της Βόρειας Ελλάδας.

Ως νομική βάση για τη δίωξή τους χρησιμοποιήθηκε ο νόμος ΤΟΔ' του 1871 «περί καταστολής της ληστείας», ένας από τους πρώτους κανόνες του ελληνικού Δικαίου που τέθηκε σε εφαρμογή στην άρτι απελευθερωθείσα Μακεδονία -κατάλληλα τροποποιημένος μάλιστα, έτσι ώστε να επιτρέπει τη διοικητική εκτόπιση με συνοπτικές

-28 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

διαδικασίες όχι μόνο των στενών συγγενών των επικηρυγμένων ως ληστών, αλλά και κάθε ατόμου που κρινόταν ύποπτο για διατάραξη της δημόσιας τάξης. Ασκώντας τα προβλεπόμενα από το νόμο δικαιώματά τους, οι συλληφθέντες άσκησαν ανακοπή κατά της απόφασης.

Μια δικογραφία απόρρητη

Οπως όμως διαβάζουμε σε υπόμνημα της Φεντερασιόν προς τον Βενιζέλο, «εις μάτην οι πληρεξούσιοι δικηγόροι εζήτησαν την δικογραφίαν, ίνα λάβωσι γνώσιν της γνωμοδοτήσεως των αρμοδίων αρχών και των εν αυτή αναφερομένων λόγων, εφ' ών εβασίζετο το"ύποπτον διά την δημοσίαν ασφάλειαν" των πελατών των. Η Γεν. Διοίκησις ηρνήθη την παράδοσιν της δικογραφίας» (Λιάκος, όπ.π., σ. 134).

Η ανακοπή θα γίνει έτσι στα τυφλά, ενώ οι δύο συνδικαλιστές έχουν ήδη εκτοπιστεί. Το αποτέλεσμά της ήταν προδιαγεγραμμένο: η απόφαση του γενικού διοικητή επικυρώνεται δικαστικά, με την πρόσθετη διευκρίνιση ότι η εξορία των δυο σοσιαλιστών είναι επ' αόριστον. Οι συνήγοροι της υπεράσπισης θα αποχωρήσουν από τη διαδικασία, όταν διαπιστώνουν ότι οι περίφημες γνωμοδοτήσεις για την επικινδυνότητα των εκτοπισμένων, καθώς και το αποδεικτικό υλικό που έπρεπε να τις στηρίζει, απουσιάζουν ξανά από τη δικογραφία!

Καθαρά αντιδικονομικές, οι παραλείψεις αυτές δεν ήταν καθόλου συμπτωματικές. Το αποδεικνύει η μελέτη των εγγράφων της περιβόητης αυτής δικογραφίας, που εντοπίσαμε στο τμήμα του Αρχείου Βενιζέλου που φυλάσσεται στο Μουσείο Μπενάκη (φάκελος 98).

Αδημοσίευτα μέχρι σήμερα, τα ντοκουμέντα αυτά είναι εξόχως αποκαλυπτικά για τις τεχνικές λεπτομέρειες αλλά και τη συλλογιστική της πρώτης αυτής πολιτικής δίωξης στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος.

Από τη χρονολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων, πληροφορούμαστε ότι η όλη διαδικασία ξεκίνησε στις 10 Μαΐου -και, συνεπώς, η αστυνομική επιδρομή στα γραφεία της Φεντερασιόν αποσκοπούσε στη συμπλήρωση των μαρτυρικών καταθέσεων με πιο «σπαρταριστά» στοιχεία. Τίποτα τέτοιο δεν βρέθηκε, οπότε η δίωξη προχώρησε αναγκαστικά με βάση μονάχα αυτές τις καταθέσεις. Οι οποίες μπορεί μεν να μην μπορούσαν να στηρίξουν αξιοπρεπώς οποιοδήποτε κατηγορητήριο, είναι ωστόσο εξαιρετικά διαφωτιστικές για τη λογική με την οποία αναγορεύθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας η σοσιαλιστική δράση σε «αντεθνικό» αδίκημα.

Πρώτος μάρτυρας κατηγορίας κατά των Μπεναρόγια και Γιονά ήταν ο «Παύλος Ιωάννου Αστεριάδης, ετών 38, μυστικός πράκτωρ».

Πρόκειται για επαγγελματία σαλονικιό χαφιέ που η ελληνική διοίκηση κληρονόμησε από το προηγούμενο, οθωμανικό καθεστώς. Αυτή η προϋπηρεσία του είναι, άλλωστε, εκείνη που του προσέδωσε την ιδιότητα του «εμπειρογνώμονα» όσον αφορά την επικινδυνότητα των δύο σοσιαλιστών:

Ο επαγγελματίας χαφιές

«Αμφότερους», καταθέτει, «[τους] εγνώρισα κατά το έτος 1908, οπότε ανεκηρύχθη το Τουρκικόν Σύνταγμα. Την εποχήν εκείνην αφίχθη ομάς φοιτητών εκ Σόφιας ίνα επισκεφθή την Θεσσαλονίκην και να συγχαρή το Νεοτουρκικόν Κομιτάτον διά την ανακήρυξιν του Συντάγματος. Των φοιτητών τούτων προΐστατο ο Μπεναρόγιας, όστις εξεφώνησε λόγον Εβραϊστί υπέρ της ευημερίας, του Συντάγματος και συναδελφώσεως του Ισραηλιτικού, Οσμανικού και Βουλγαρικού στοιχείου.

-29 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Μετά την απαγγελίαν του λόγου συνεχάρησαν αυτόν διάφοροι Ισραηλίται και τη συστάσει των αρχηγών του Βουλγαρικού Κομιτάτου Σανδάσκη, Πανίτσα και του Βουλγάρου Βουλευτού Βλάχωφ εξελέγη μέλος του τότε εργατικού κέντρου, όπερ συν τω χρόνω ο Μπεναρόγια διά καταλλήλου ενεργείας μετέβαλε εις Σοσιαλιστικόν ή κάλλιον ειπείν ανατρεπτικόν».

Πρόκειται για μια αρκετά διαστρεβλωμένη περιγραφή των συνθηκών κάτω από τις οποίες ιδρύθηκε η Φεντερασιόν -με πάμπολλες, όπως αποδεικνύει η διασταύρωση με άλλες πηγές, ανακρίβειες στις ουσιώδεις λεπτομέρειες. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει είναι η άνεση με την οποία ο «μυστικός πράκτωρ» επικαλείται, ως αποδείξεις της «επικινδυνότητας» των διωκόμενων, τη συνδικαλιστική δράση τους επί τουρκοκρατίας:

«Ο Μπεναρόγια μετά πάροδον ενός μηνός, διά της ευγλωττίας και επιτηδειότητός του κατώρθωσε να διορισθή σύμβουλος του δήθεν [sic] εργατικού κέντρου, όπερ τη συνεργασία του ειρημένου Σαμουέλ Γιουνά, Συμβούλου του αυτού Κέντρου, διέθετε κατά βούλησιν, προκαλέσας ούτω την απεργίαν των εργατών του Τελωνείου και καραγωγέων, μετά την απεργίαν των καπνεργατών, ήτις εγένετο μετά διαδηλώσεως και θορύβου, προκαλέσασα την προσοχήν της τότε Κυβερνήσεως. Κατόπιν τούτων η

[οθωμανική] αστυνομία εξέλαβε το εργατικόν Κέντρον ως ύποπτον και παρακολουθεί

τας κινήσεις και ενεργείας του Μπεναρόγια, όστις είρχετο εις διαρκή συνεννόησιν μετά των ειρημένων τριών Βουλγάρων και του τότε Διευθυντού της εφημερίδος "Μπράβο" ονόματι Ναούμωφ, κατασχέσασα κατά το έτος 1912 διάφορα έγγραφα αφορώντα το Σοσιαλιστικόν Κέντρον διά των οποίων απεδείχθη ότι άπασα η ενέργεια αυτού εστρέφετο κατά του καθεστώτος και διατάξασα συγχρόνως την αυστηράν επίβλεψιν των μελών αυτού».

Επικίνδυνοι, κατά την οθωμανική αστυνομία, άρα επικίνδυνοι και για το ελληνικό

κράτος

Η αίσθηση του διαχρονικού χαφιέ γι' αυτή την ιστορική συνέχεια κορυφώνεται

με την αφήγηση των διώξεων της Φεντερασιόν επί τουρκοκρατίας:

«Μετά πάροδον χρόνου τινός, ότε αφίκετο εκ Κωνσταντινουπόλεως ο υπουργός των

Οικονομικών Τζαβίτ Βέης, εις την απαγγελίαν του λόγου του έθιξε τας ενεργείας του Σοσιαλιστικού Κέντρου, ότι στρέφονται κατά του Κράτους και ότι δεν εμφορείται εξ

αγαθών διαθέσεων, συνέστησε δε εις την Διοίκησιν να λάβη αυστηρά μέτρα κατά του Κέντρου τούτου. Κατόπιν τούτων η Αστυνομία προέβη εις γενικήν έρευναν εν τω καταστήματι του Σοσιαλιστικού Κέντρου κατασχέσασα άπαντα τα εν αυτώ ευρισκόμενα βιβλία, σφραγίσασα το κατάστημα τούτο και συλλαβούσα διάφορα μέλη αυτού μεταξύ των οποίων και τους Μπεναρόγια, Σαμουέλ Γιουνά και Σαμουέλ Αμόν και τον μεν

Μπεναρόγια απήλασεν εις Βουλγαρίαν, τους δε Γιουνά και Αμόν εις Δράμαν με την ρητήν εντολήν να μη επανέλθωσιν πλέον εις Θεσσαλονίκην».

Ακολουθούν διάφορες λίγο-πολύ φανταστικές «πληροφορίες» για τις επαφές του

Μπεναρόγια στη Βουλγαρία, η επιστροφή του τελευταίου στη Θεσσαλονίκη μετά την

είσοδο του ελληνικού στρατού (στην πραγματικότητα, είχε επιστρέψει μερικούς μήνες νωρίτερα), η επαναλειτουργία της Φεντερασιόν και το διά ταύτα:

«Ο Μπεναρόγια παραμένει ενταύθα, συνεργαζόμενος μετά του Γιουνά και κατηχών τους

εργάτας, λέγων αυτοίς να μη παραδέχονται θρησκείαν, Εθνος, Κυβέρνησιν και Βασιλείς, παριστάνων αυτά ως γελοία και βάρη του εργατικού κόσμου, συνιστών άμα αυτοίς ν'

αποφεύγουν την καταβολήν δημοσίων φόρων και την Στρατολογίαν, και εάν τις εξ αυτών δεν συνηθή ν' αποφύγη την Στρατολογίαν, εν καιρώ πολέμου να μη βάλη κατά του αντιμετώπου αδελφού του αλλά κατά του αξιωματικού του του οδηγήσαντος αυτόν εις το πεδίον της μάχης. Εν τέλει αναφέρω ότι οι ανωτέρω Μπεναρόγιας και Γιουνάς είναι τα μάλα επικίνδυνοι εις την Δημοσίαν Ασφάλειαν».

-30 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ο ρουφιάνος

Δεύτερος κατά σειρά μάρτυρας, ήταν ο 35χρονος καπνεργάτης Χαράλαμπος Κόλλας, «γεννηθείς εις Σέρρας και διαμένων εν Θεσσαλονίκη, Ελλην υπήκοος και χριστιανός ορθόδοξος», για τον οποίο αγνοούμε τα πάντα εκτός από την κατάθεσή του αυτή. Με μοναδική διαφορά τη γνωριμία του με το Γιονά «προ ένδεκα περίπου ετών», το πρώτο μέρος της κατάθεσής του επαναλαμβάνει όσα έχει ήδη καταθέσει ο Αστεριάδης -ακόμη και κάποια λάθη στην απόδοση των ξένων ονομάτων.

Επαναλαμβάνει, επίσης, τα σχετικά με την αντιπολεμική προπαγάνδα της Φεντερασιόν:

μεταξύ άλλων, τα στελέχη της τελευταίας επικαλούνται «ως παράδειγμα τους Γάλλους οίτινες διαταχθέντες να πολεμήσουν κατά του Μαρόκου ηρνήθησαν ρίψαντες τα όπλα», γεγονός που τον οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι σοσιαλιστές «λαμβάνουν χρήματα εκ διαφόρων βουλγαρικών μερών προς συντήρησιν του δήθεν εργατικού Κέντρου».

Το πιο ενδιαφέρον στην κατάθεσή του, ωστόσο, είναι η ρητή αναφορά στην πρόσφατη εμπειρία της καπνεργατικής απεργίας: «Εν τω κέντρω τούτω και ιδίως κατά τας συνεδριάσεις λαμβάνουν μέρος τρεις γυναίκαι, αίτινες έχουν προσληφθή υπό του Μπεναρόγια, άγνωστον πόθεν έφερεν αυτάς, τα ονόματα των οποίων δεν γνωρίζω, αίτινες έπαιξαν σπουδαίον ρόλον κατά την προχθεσινήν απεργίαν, καθ' όλην την διάρκειαν της οποίας προΐσταντο παρακινούντες [sic] τας λοιπάς εργάτιδας ν' ανθίστανται κατά της αρχής κ.λπ». Δεν λείπουν, τέλος, κάποιοι σαφείς υπαινιγμοί για την επαγγελματική σχέση των δυο συνδικαλιστών με το εργατικό κέντρο της πόλης.

κι ο δημοσιογράφος

Τρίτος και τελευταίος μάρτυρας κατηγορίας, όπως απαιτούσε ο σχετικός νόμος, ήταν ο 47χρονος Ιωάννης Κούσκουρας, διευθυντής της εφημερίδας «Νέα Αλήθεια».

Πρόκειται για ένα από τα τρία καθημερινά φύλλα της συμπρωτεύουσας εκείνη την εποχή -κι εκείνο που κράτησε την πιο αποφασιστική στάση κατά της απεργίας, επιστρατεύοντας αντισημιτικά κηρύγματα και την προβοκατορολογία περί «βουλγαρικού δακτύλου».

Τα εθνικά πιστοποιητικά του μάρτυρα είναι άψογα: γεννημένος στο ελληνόφωνο Βογατσικό της Καστοριάς, απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής και πρώην διευθυντής των ελληνικών σχολείων της Στρώμνιτσας και της Κλεισούρας, δημοσιογράφος επιχορηγούμενος από τα μυστικά κονδύλια του ελληνικού προξενείου μετά το 1903 και υποστηρικτής μιας πολιτικής γραμμής που «καίτοι επιφανειακώς φιλοτουρκική, ήτο ακραιφνώς φιλελληνική» (Κ. Μάγερ, «Ιστορία του ελληνικού Τύπου», Αθήνα 1960, τ.Γ', σ. 42).

Στο υπόμνημά της, η Φεντερασιόν θα θυμίσει βέβαια ότι, όταν το 1911 τα στελέχη της διώκονταν επειδή αρνήθηκαν να καταδικάσουν το αίτημα για ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο Κούσκουρας έβγαζε λόγους από τα μπαλκόνια κατά των απείθαρχων Κρητικών, αυτά όμως θεωρούνται πια μικρολεπτομέρειες

Στην κατάθεσή του, επαναλαμβάνει κατά γράμμα το «ιστορικό» μέρος της αφήγησης του Αστεριάδη, για να καταλήξει κι αυτός στο διά ταύτα:

«Ο Μπεναρόγια ουδέν επάγγελμα εξασκεί εν τη πόλει ταύτη, υπάρχει υπόνοια ότι μισθοδοτείται υπό της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως διά να συντηρή το εν λόγω Κέντρον, όπερ κατά την αντίληψίν μου έχει μεταβληθή εις ανατρεπτικόν ως απέδειξεν η τελευταία απεργία των καπνεργατών την οποία απεπειράθη να χρησιμοποιήση προς διατάραξιν της δημοσίας τάξεως εν Θεσσαλονίκη, όπως αποδείξη ότι δεν υφίσταται ασφάλεια εν Θεσσαλονίκη. Επίσης ο Μπεναρόγια αποδεικνύει διά της στάσεώς του ότι ουδένα τρέφει σεβασμόν προς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, διότι καίτοι του έγινον

-31 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

σχετικαί προτάσεις όπως αναρτήση την Ελληνικήν σημαίαν επί της θύρας του Κέντρου, απέρριψε τας προτάσεις ταύτας περιφρονητικώς ειπών ότι ο Σοσιαλισμός ουδεμία σχέσιν έχει με την Ελληνικήν Κυβέρνησιν. Ολαι αύται αι ενέργειαι γίνονται εν γνώσει και τη συνεργασία του Σαμουέλ Γιουνά. Αλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω».

Μετά την κατάθεση

Ηταν 12 Μαΐου 1914. Τα στοιχεία είχαν πλέον συγκεντρωθεί και, λίγες ώρες αργότερα, η αστυνομία εισέβαλλε στα γραφεία της «αντεθνικής» Ομοσπονδίας. Με βάση την «αντίληψιν» του δημοσιογράφου, την «ιδέαν» του καπνεργάτη και τις αναμνήσεις του «μυστικού πράκτορος» όλων των εποχών, η τύχη των πρώτων ηγετών του ελληνικού προλεταριάτου είχε σφραγιστεί.

Στις 22 Μαΐου, ο αστυνομικός διευθυντής διαβιβάζει στον εισαγγελέα τις ένορκες καταθέσεις τους, «εξ ών καταδεικνύεται ότι οι Αβραάμ Μπεναρόγια και Σαμουέλ Γιουνά άγοντες και φέροντες κατά βούλησιν του ενταύθα Σοσιαλιστικού Κέντρου, εισί λίαν επικίνδυνοι εις την δημοσίαν ασφάλειαν και συνεπώς εκτοπιστέοι». Στις 31, ο εισαγγελέας εκτιμά κι αυτός με τη σειρά του πως οι εν λόγω καταθέσεις «παρέχουν πολλάς και ποικίλας πληροφορίας περί της ενεργείας και δράσεως του σοσιαλιστικού κέντρου» και «πεισθείς ότι τα δύο ταύτα πρόσωπα εκ της εν γένει διαγωγής και πολιτείας αυτών εν Θεσσαλονίκη παρέχουσι σοβαράς υπονοίας δια την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν», γνωμοδοτεί υπέρ της εκτόπισής τους.

Την επομένη τα έγγραφα στέλνονται από την αστυνομική διεύθυνση στο Σοφούλη, με την παράκληση να εγκρίνει «την πραγματοποίησιν της εκτοπίσεως το ταχύτερον, επιβαλλομένης ως εκ των περιστάσεων». Το τελικό έγγραφο του γενικού διοικητή υπογράφεται στις 5 Ιουνίου. Ισως για να διαλύσει τις εντυπώσεις, ίσως και άλλους λόγους, ο τελευταίος θα δηλώσει δημόσια ύστερα από μερικές μέρες ότι «το ελληνικόν κράτος ακολουθεί πολιτικήν ήτις έχει τέρμα τον σοσιαλισμόν, τον αληθινόν σοσιαλισμόν» -και όχι, προφανώς, αυτόν που ευαγγελίζονταν οι δυο εκτοπισμένοι διεθνιστές («Μακεδονία» 16.6.14). Ορισμένες παραδόσεις έχουν, όντως, βαθιές ρίζες σε τούτο τον τόπο!

Και μετά; Η «επ' αόριστον» εξορία των Μπεναρόγια και Γιονά τερματίστηκε τον Ιανουάριο του 1917, στο φόρτε του Εθνικού Διχασμού -από την «επαναστατική», πλέον, κυβέρνηση Βενιζέλου. Οι δύο αγωνιστές πρωταγωνίστησαν στη δημιουργία του ΣΕΚΕ, για να διαγραφούν ως υπερβολικά μετριοπαθείς όταν εκείνο μετονομάστηκε ΚΚΕ το 1924. Ο Γιονά «εξαφανίστηκε» στο Αουσβιτς το 1943.

Ο Μπεναρόγια επέζησε, παρέμεινε σοσιαλιστής και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 1979. Ο φιλελεύθερος Θεμιστοκλής Σοφούλης υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός του εμφυλίου πολέμου το 1946. Οσο για το θεσμό της διοικητικής εκτόπισης, αυτός -όπως και η ταύτιση του «κοινωνικού» εχθρού με τον «εθνικό»- είχε πολύ μέλλον μπροστά του

(Ελευθεροτυπία, 29/4/2001)

-32 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ Κ.Κ.Ε.

Από την αρχήν το ΚΚΕ υπήρξε ξενοκίνητον. Ιδρυτής ήτο o εβραίος Αβραάμ Μπεναρόγια, ο oποίος προ μερικών ετών απεβίωσε στο Ισραήλ! Πρώτοι βουλευταί του ΚΚΕ ήσαν οι εβραίοι Βεντούρα, Σουλάμ, κ.τ.λ. όπως άλλως τε συνέβη εις ολόκληρην την Ευρώπην όπου πρωτεργάται του εβραιομαρξισμού ήσαν παντού εβραίοι π.χ. Γερμανία (Τέλμαν), Ρουμανία (Πάουκερ), Ουγγαρία (Κουν), Γαλλία (Τορέζ), κ.τ.λ. και φυσικά στην Ρωσία (Τρότσκυ, Λένιν, Ράδεκ, Καγκάνοβιτς κ.τ.λ.).

http://books.agiasofia.gr/book.php/people_forget_what_means_left.gr.html.zip/the_crime.html

κ.τ.λ.). http://books.agiasofia.gr/book.php/people_forget_what_means_left.gr.html.zip/the_crime.html - 33 -

-33 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Στην πρώτη στήλη η εφημερίδα αποκαλύπτει ότι το κίνημα των Νεοτούρκων που κατέσφαξαν τους Έλληνες της Μικράς Ασίας το χρηματοδότησαν οι Εβραίοι Σιωνιστές.

της Μικράς Ασίας το χρηματοδότησαν οι Εβραίοι Σιωνιστές. - 34 -

-34 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-35 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΙ ΕΙΠΕ O ΠΡΩΤΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ KAI BOYΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Ε. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤO KKE

Επιλογές από το βιβλίο του Ελευθερίου Σταυρίδη [1893 – 1966],

πρώην γενικού γραμματέως και Βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος.

Τίτλος βιβλίου :

Έκδοσις συγγραφέα 1953. Φωτογραφική ανατύπωσις «Ελεύθερη Σκέψις», Αύγουστος 1988.

«Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ»

Ο Ελευθέριος Σταυρίδης είναι μέλος του ΚΚΕ Ελλάδος από της ιδρύσεώς του. Μέλος της Κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ στον μικρασιατικό πόλεμο. Γενικός Γραμματέας του κόμματος από το 1924 και βουλευτής του κόμματος από το 1926. Εκλεγμένο μέλος από το 1923 της ειδικής επιτροπής της Κομιντέρν. Την θέση του ως γενικού γραμματέως του ΚΚΕ κατέλαβαν μετά από αυτόν κατά καιρούς ο Νίκος Ζαχαριάδης και ο Χαρίλαος Φλωράκης. Το βιβλίο είναι αφιέρωμα στα 70 χρόνια του ΚΚΕ.

Στα «Άγνωστα Παρασκήνια του ΚΚΕ» εξιστορούνται όλα τα παρασκηνιακά επεισόδια και

γεγονότα τα οποία δεν επέδρασαν και επιδρούν ακόμα και σήμερα στην Πολιτική και Εθνική ζωή της χώρας μας. Είναι όλη η ιστορία του ΚΚΕ μέχρι το 1950.

συνωμοσίες,

προδοσίες. Ο ρόλος και η δράση του ΚΚΕ στη Μικρασιατική εκστρατεία στον Έλληνοϊταλικό

Βάρκιζα,

Ανταρτοπόλεμος. Το περιλάλητο σύνθημα της αυτονομήσεως της Μακεδονίας και Θράκης, οι Κομιτατζήδες κι οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας. Ο άξων της Ρωσικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Η στάση των κυβερνήσεων άλλων κρατών έναντι του ΚΚΕ.

πόλεμο,

εγκλήματα,

Απεργίες,

συλλαλητήρια,

κατοχή,

κινήματα,

κατασκοπίες,

ΠΕΕΑ,

ΕΛΑΣ,

κινήματα,

Ανατολή,

απελευθέρωση,

Μέση

Δεκέμβριος,

Επιλογές από «Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ». Σημείωση : Οι υπογραμμίσεις είναι του «αντιγραφέα». [Στην σελίδα 5, διαβάζουμε:] Σήμερον 1953, το ΚΚΕ ανήκει πλέον στην ιστορία, τη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου μας. Ανήκει στην ιστορία ως πολιτικό κόμμα, διότι είναι αμφίβολο εάν πρόκειται πλέον να δράσει ως τοιούτον στη χώρα μας. Σήμερον, το μεν τμήμα αυτού, που ευρίσκεται πέραν του σιδηρούν Παραπετάσματος μαζί με την ηγεσία του, ασφαλώς δεν είναι κόμμα αλλά Τάγμα του Αλβανικού ή Σύνταγμα του Βουλγαρικού στρατού ! Και περιμένει το εάν και πότε θα εισβάλουν οι στρατοί αυτοί εις την Ελλάδα διά να τους … βοηθήσει! Όσον αφορά το τμήμα του ΚΚΕ που βρίσκεται ακόμη εντός της χώρας μας, αυτό αποτελείται από μερικάς συνωμοτικάς ομάδας, χωρίς σοβαρά οργανικήν σύνδεσιν μεταξύ των, χωρίς ενιαίαν πολιτικήν ηγεσίαν, ομάδας που δεν είναι εις θέσιν ούτε κόμμα να ονομαστούν, ούτε ως τοιούτο να δράσουν, έστω και παρανόμως, ομάδας των οποίων ο ρόλος παραμένει να βοηθήσουν, εν καιρώ εάν δυνηθούν, την επιδρομήν των έξωθεν ξένων στρατών, με πράξεις σαμποτάζ, κατασκοπείας ή άλλας εχούσας άμεσον σχέσιν με στρατιωτικήν κυρίως δράσιν και όχι με πολιτικήν! Συνεπώς η πολιτική δράσις του ΚΚΕ ουσιαστικώς ετερματίσθη και μένει μόνον η στρατιωτική. Δι' αυτό δεν είναι πλέον πολιτικό κόμμα και ως τοιούτων ανήκει στην ιστορία. Εντός της χώρας απομένει δι' αυτό μόνον η στρατιωτική ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΙΚΗ δράσις! Πάσα άλλης φύσεως ενδεχομένως αναπτυσσομένη δράσις είναι ουχί κυρία τοιαύτη αλλά δευτερεύουσα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΝΤΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ.

Πολιτικός ρόλος του ΚΚΕ θα ανακύψει πλέον μόνον εάν αι Βουλγαρικαί ή Αλβανικαί ορδαί, βοηθούμεναι από τας Ρωσικάς, κατορθώσουν επιδράμουν και να καταλάβουν την Ελλάδα, οπότε ο πολιτικός του ο ρόλος θα είναι βεβαίως να κυβερνήση την χώραν, αν και τότε, δεν

-36 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

γνωρίζω, αλλά δεν πρόκειται το Βουλγαρικόν Κομμουνιστικόν κόμμα να λάβη αυτό εις χείρας του και την εν Ελλάδι Εξουσίαν και να υποκαταστήση τάχιστα το ΚΚΕ, δοθέντος ότι πολύ γρήγορα εν τοιαύτη, απίθανω άλλως τε πλέον, περιπτώσει, δεν θα υπάρχη ελληνικόν Έθνος, δια να είναι ανάγκη να υπάρχη και ΚΚΕ. Η Ελλάς δεν θα σοβιετοποιηθή μόνον, ως φαντάζονται τινές, αλλά και θα εκσλαυϊσθή τελείως, οι δε Έλληνες, όσοι μεν είναι οι κομμουνισταί ή όσοι θα γίνουν αμέσως εκείνην την στιγμήν, άνδρες και γυναίκες, έχοντες ηλικίαν στρατεύσιμον, θα ριφθούν μέσα εις τας σλαυϊκάς στρατιάς δια ν' αποθάνουν εις κάποιο μακρυνόν μέτωπον - όλα τα παιδιά θα έχουν την τύχη των 28.000 αρπαγέντων κατά τον ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟ - οι δε υπόλοιποι μη κομμουνισταί πάσης τάξεως και φύλου θα λάβουν ασφαλώς μιαν ωραίαν πρωίαν πεζή την άγουσαν προς την Σιβηρίαν, για να αφήσουν εκεί τα κώλα ! Διά την Ελλάδα το Κρεμλίνον δεν έχει ποσώς πρόγραμμα Σοβιετοποιήσεως, αλλά πρόγραμμα εκσλαυϊσμού δια εξοντώσεως της ελληνικής φυλής, όπως γίνεται με τα Βαλτικά κράτη ! Αι ακταί των θαλασσών και δη της Μεσογείου, δεν κατακτώνται μονίμως διά τον Σλαυϊσμόν μόνον διά της Σοβιετοποιήσεως της Ελλάδος και του εκκομμουνισμού των Ελλήνων. Απαιτείται και ο εξεθνισμός, δηλαδή εκσλαυϊσμός σύμπαντος του πληθυσμού των εδαφών τούτων. Τούτο επιθυμώ να το εννοήσουν καλά όλοι οι Έλληνες, εξ' αυτών δε ιδιαιτέρως οι Έλληνες κομμουνισταί !

[Στην σελίδα 7, διαβάζουμε:] Από όλα όσα θα γράφομεν, δεν πρόκειται να διαφωτιστούν μόνον οι μη κομμουνισταί. Περισσότερον ίσως θα διαφωτιστούν όσοι ήσαν ή είναι ακόμα κομμουνισταί, διότι και αυτοί τα αγνοούν, αγνοώντας ασφαλώς το σύνολον της ιστορίας του κόμματος των. Άλλωστε, είχομεν κατά το παρελθόν και υποδείξεις εκ μέρους αυτού τούτου του ΚΚΕ να παράσχωμεν εις αυτό τα στοιχεία της ιστορίας του, ιδίως κατά την πρώτη δεκαετίαν της δράσεως του, άτινα αγνοεί κι αυτή η σημερινή ηγεσία του !

[Στην σελίδα 9, διαβάζουμε:] Βουλγαρική Πλεύνα, Οκτώβριος 1918. Μέσα σε ένα στρατόπεδο βουλγαρικό της πόλεως Πλεύνα είμαστε στοιβαγμένοι περί τους 300 Έλληνας ομήρους, είμεθα όλοι άνθρωποι των γραμμάτων. Είχαν συγκεντρωθεί εκεί κατόπιν επιλογής απ' όλους τους Έλληνες ομήρους, δηλαδή όλους τους εις Βουλγαρίαν απαχθέντες ως ομήρους άρρενας κατοίκους της Ανατολικής Μακεδονίας, ανερχομένους εις 45.000, εξ' ων επέστρεψαν μόνο οι 11.000, διότι οι 34.000 αφήκαν τα κώλα εις τα βουνά του Αίμου, εργαζόμενοι και κατασκευάζοντες σιδηροδρομικάς γραμμάς υπό θερμοκρασίαν 28 βαθμών υπό το μηδέν κατά τον χειμώνα και με 100 δράμια ψωμί λασπώδης από σίκαλιν την ημέραν !

[Στην σελίδα 12, διαβάζουμε:] ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΝ ΚΟΜΜΑ. - Αθήναι, Οκτώβριος 1918.

Κατά τον ίδιο χρόνον ακριβώς, κατά τον οποίον συνέβαινον τα γεγονότα που αναφέραμε προηγουμένως εις την Πλεύναν της Βουλγαρίας, ως παράδειγμα του τρόπου, καθ' ον ο κομμουνισμός έκαμνε την επέλασίν του εν Ευρώπη και εις τα Βαλκάνια, τότε και εις την Ελλάδα ιδρύεται το λεγόμενον «Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα» ή "Σοσιαλεργατικόν", που ήταν η προϊστορία τρόπον τινά του ΚΚΕ. Ελάχιστα πρόσωπα όχι περισσότερα των 25, ήσαν όσα συνήλθον εις το πρώτον, ιδρυτικόν λεγόμενον, συνέδριον και αποφάσισαν την ίδρυσιν ενός Σοσιαλιστικού κόμματος, το οποίον ωνομάσθη "Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα της Ελλάδος». Οι ιδρυταί του προήρχοντο από τρεις κυρίως σοσιαλιστικάς ομάδας, που έδρων και προηγουμένως ανεξάρτητοι απ' αλλήλων.

Οι τρεις ανεξάρτητοι αυτές ομάδες ήταν :

Η ομάς των Αθηνών.

Η ομάς του Βόλου.

-37 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Η ομάς της Θεσσαλονίκης.

[Στην σελίδα 13, διαβάζουμε:]

Η ΟΜΑΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ.

Η μία ομάς ήτο η των Αθηνών, υπό την προεδρίαν του Πλάτωνος Δρακούλη, και είχε τα γραφεία της εις την οδόν Πειραιώς, έναντι της πλατείας Κουμουνδούρου. Δεν είχε καμμίαν σχεδόν σοβαράν πολιτικήν δράσιν και ησχολείτο κυρίως εις την θεωρητικήν σοσιαλιστικήν μόρφωσιν των ολίγων μελών της με τα παλαιά σοσιαλιστικά συγγράμματα και ιδίως με κάτι γαλλικές μπροσούρες. Εκ της ομάδος αυτής προήλθον ο Ν. Γιαννιός, ο Π. Δημητράτος, ο Μ. Σιδέρης και νεαροί τινες φοιτηταί, ως ο Ν. Δημητράτος, ο Γ. Δούμας, ο Σ. Κομιώτης, ο Δ. Λιγδόπουλος και άλλοι, οι οποίοι αποτέλεσαν και τα πρώτα στελέχη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ελλάδος. Επρόκειτο περί νεαρών μορφωμένων κάπως ανθρώπων, οι οποίοι με τον νεανικόν των ενθουσιασμόν είχον την επιθυμία να κάνουν κάτι, το οποίον όμως και οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνοντο καλά και εν όλη αυτού τη έκτασει.

ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΙΣ ΤΟΥ κ. Ν. ΓΙΑΝΝΙΟΥ. Κύριε διευθυντά, με ενδιαφέρον παρακολουθώ την αφήγησιν του κ. Ελευθερίου Σταυρίδη για το ΚΚΕ και συγχαίρω [την εφημερίδα] «Έθνος» που συντείνει εις το να αποδειχθή ότι εις τας βάσεις και την εν γένει ηγεσίαν του αντισοσιαλιστικού και καταστρεπτικού τούτου κόμματος δεν υπήρχε σοσιαλιστικός ιδεαλισμός, αλλά αλητισμός και τυχοδιωκτισμός. Δεν είναι όμως ακριβές ότι υπήρξα εκ των ιδρυτών του, ως αναφέρει εις το φύλλον της 15 ης Μαΐου [1951]. Ιδρυταί του ΚΚΕ, τόσον εις τας Αθήνας όσον και εις την Θεσσαλονίκην, ήσαν Ισραηλίτες η κρυπτοεβραίοι Έλληνες, το κίνημά των, πάρ' όλα τα σοσιαλιστικά φαινόμενα ή προσχήματα, ήτο εβραϊκόν εθνικιστικόν. Τούτο αποδεικνύεται και από την εκλογικήν των σύμπραξιν με τους Γούδα - Γούναρην και την αντίθεσίν των προς τον βενιζελισμόν, ενώ ως γνωστόν, οι σοσιαλισταί πρέπει να συνεργάζωνται με τα πλέον προοδευτικά αστικά κόμματα εναντίον των παλαιοκομματικών και οπισθοδρομικών. Το υπό την ηγεσίαν μου τότε Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών (έτος ιδρύσεως 1911) ουδέν μέρος έλαβεν εις την ίδρυσιν του ΚΚΕ. Τουναντίον προσπαθήσαμεν, μεταβάντες εις τα γραφεία του, οδός Ευριπίδου, να αποτρέψωμεν τους νεοφωτίστους κομμουνιστάς από το να προσχωρήσουν εις την Μόσχαν, προβλέψαντες ποία κρίσις και ποία δεινά επερίμεναν τον σοσιαλισμόν της Ελλάδος και την Ελλάδα από την Σοβιετικήν παρερμηνείαν του Μαρξισμού. Δυστυχώς τα σοσιαλιστικά μας επιχειρήματα δεν εισακούστηκαν εφ' όσον η εβραϊκή ηγεσία είχε τους ιδικούς της ανθελληνικούς σκοπούς, οι δε γύρω αυτής Έλληνες προλετάριοι ήσαν αγράμματοι και αφελείς. Προσήλθαμε εν τούτοις ως μειοψηφία εις το πρώτον Σοσιαλιστικόν Συνέδριον (1918), ηγωνίσθημεν και πάλιν, αλλ' αποχωρήσαμεν εν τέλει δια να μη γίνωμεν όργανα της κομμουνιζούσης εβραϊκής πλειοψηφίας.

τίμια τον

Μπολσεβικισμό, καθώς και τους κατοπινούς διφορουμένους «συναγωνιστάς» του.

Έκτοτε,

οι παλιοί

σοσιαλισταί, επολεμούσαμε και πολεμούμε

φανερά και

Είθε, με διαφωτίσεις όπως η του κ. Σταυρίδη και άλλων αυτοπτών μαρτύρων, μεταστραφέντων ειλικρινώς, να γίνη το απαιτούμενον φως, ώστε το Σοσιαλιστικόν κίνημα της Ελλάδος να βαδίση, έξω από την σύγχυσιν, μέσα στην οποίαν παραπαίει σήμερον, προς την ευθείαν οδόν του επιστημονικού σοσιαλισμού. Αυτή δεν είναι μία και μόνη : Σοσιαλισμός εντός των πλαισίων της ελληνικής πραγματικότητος, σοσιαλισμός εκπορευόμενος από τας δυνάμεις του ελληνικού εργαζομένου Λαού και ουχί σοσιαλισμός ετεροκίνητος ξένων εθνικισμών.

Μετά τιμής

Ν. Γιαννιός.

-38 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

[Στην σελίδα 14, διαβάζουμε:]

Η ΟΜΑΣ ΤΟΥ

ΒΟΛΟΥ.

Η δευτέρα σοσιαλιστική ομάς ήτο η του Βόλου, υπό την ηγεσίαν του Σαράτση και Ζάχου,

τονωθείσα εκ της παλαιάς εκείνης «δίκης των αθέων» του Βόλου, που είχε γίνει εις το Εφετείον Ναυπλίου και είχεν εξεγείρει την Κοινήν Γνώμην όλων των προοδευτικών στοιχείων τότε της Ελλάδος. Εις την σοσιαλιστικήν αυτήν ομάδα του Βόλου ήτο και ο Γιάννης Κορδάτος, όστις ανέπτυξεν

αρκετήν σοσιαλιστικήν δράσιν εις την Μακεδονίαν, όπου υπηρέτει εις το Σώμα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης ως έφεδρος αξιωματικός, καθότι δικηγόρος.

Η ΟΜΑΣ ΤΗΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Η τρίτη ομάς, η και σπουδαιότερα πασών, ήτο η της Θεσσαλονίκης.

Αύτη ήτο η λεγόμενη «Σοσιαλιστική Φεντερασιόν», αποτελουμένη από υπέρ τας 2.000 μέλη, κατά 90% μορφωμένους Εβραίους, ταξιδεύσαντας εις την Ευρώπην και μορφωθέντας εκεί σοσιαλιστικώς. Αύτη ήτο πολιτική οργάνωσις των Εβραίων κυρίως, αλλά σοσιαλιστική, με σοβαράν πολιτικήν δράσιν, ακόμα από της εποχής της Τουρκοκρατίας. Ήτο συνδεδεμένη με το διεθνές Σοσιαλιστικό κίνημα και απετέλει επισήμως τμήμα της Β΄Σοσιαλιστικής Διεθνούς της Βέρνης, εις τα συνέδρια της οποίας απέστελλε τακτικά τους

αντιπροσώπους της. Από το 1908 είχε συνεργαστεί με τους Νεοτούρκους, των οποίων το κέντρον ήτο η Θεσσαλονίκη, προς ανατροπήν του Σουλτάνου Χαμήτ, και πολλά μέλη αυτής, εν οις και ο γνωστός μετέπειτα Αβραάμ Μπεναρόγια, μετέσχον του αγώνος των Νεοτούρκων και εξεστράτευσαν εκ Θεσσαλονίκης κατά της Κωνσταντινουπόλεως και του Χαμήτ.

Η Σοσιαλιστική Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης επηρέαζε σοβαρά το εργατικό κίνημα της

πόλεως και φυσικά προπαντός τους Εβραίους εργάτες, είχε δε και αρτιότατα λειτουργούντα δια τους εργάτας καταναλωτικόν συνεταιρισμόν, την «Λαϊκήν» με παντοπωλείον εις την εργατικήν συνοικία του Βαρδαρίου, από τον οποίον οι εργάται ηγόραζον ευθυνότερα τα καλυτέρας ποιότητος είδη, των κερδών κατανεμομένων, εις το τέλος του έτους, εις τους αγοραστάς καταναλωτάς, αναλόγως του ποσού της καταναλώσεώς των, κατά τρόπο σοσιαλιστικώτατον.

[Στην σελίδα 15, διαβάζουμε:]

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΛΑΪΚΩΝ – «ΦΕΝΤΕΡΑΣΙΟΝ»

Η σοσιαλιστική «Φεντερασιόν» επηρέαζε επίσης τον Γαλλόφωνον και Ισπανόφωνον Εβραϊκόν τύπον της Θεσσαλονίκης διά των μορφωμένων μελών της, τινά των οποίων ήσαν και δημοσιογράφοι, έκαμνε συχνάς μορφωτικάς σοσιαλιστικάς διαλέξεις και εξέδιδε και σοσιαλιστικόν περιοδικόν, την «Ωρόρ».

Κατά τας εκλογάς του 1915, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Γούναρης εζήτησε την συνεργασίαν της Φεντερασιόν, εις τας εκλογάς του Μαΐου του 1915, ίνα μετάσχη του συνδυασμού του Γούναρη, τον οποίον κατήρτιζε τότε η λεγομένη Μακεδονική Νεολαία, ήτις είχεν επί κεφαλής τον Μπούσιον, τον Δραγούμην, τον Σουλιώτην Νικολαΐδην και άλλους.

Η «Φεντεριασιόν» εδέχθη την συνεργασίαν, αλλά εδήλωσεν ότι η συνεργασία αύτη θα

είναι μόνον εκλογική και μετά την νίκην κατά του Βενιζελισμού θα διελύετο, όπερ και εγένετο δεκτόν από τον Γούναρην. Έτσι η «Φεντερασιόν» υπέδειξε δύο Βουλευτάς εις το ψηφοδέλτιον του Γούναρη, τον Αριστοτέλην Σιδέρην, σημερινόν καθηγητήν της Ανωτάτης Σχολής Εμπορικών και Οικονομικών Επιστημών, και τον Ισραηλίτην έμπορον Αλμπέρτον Κουριέλ. Εις τας εκλογάς με πλειοψηφικόν και με σφαιρίδιον επεκράτησε το αντιβενιζελικόν ψηφοδέλτιον, χάρις εις τας ψήφους της Σοσιαλιστικής Φεντερασιόν, και οι Σιδέρης και οι Κουριέλ εξελέγησαν Βουλευταί, αποσπασθέντες αμέσως μετά τας εκλογάς από του Γούναρη και παραμείναντες εις την Βουλήν ως ανεξάρτητοι σοσιαλισταί Βουλευταί, οι πρώτοι Σοσιαλισταί εις το ελληνικόν Κοινοβούλιον.

-39 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΟ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΝ

ΕΡΓΑΤΙΚΟΝ

ΚΟΜΜΑ

Όταν το 1917 ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά την επικράτησιν του Κινήματος της Θεσσαλονίκης, ανέστησε την «Βουλήν των Λαζάρων» λεγομένην, δηλαδή την Βουλήν του Μαΐου 1915, οι Σιδέρης και Κουριέλ έγιναν και πάλιν Βουλευταί, ως «αναστάντες». 0 Κατ' αυτόν τον τρόπον, όταν τον Οκτώβριο του 1918 ιδρύθη το «Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα της Ελλάδος», ευρέθη και με δύο Βουλευτάς, ανήκοντας εις την Φεντερασιόν, δηλαδή εις αυτό !

Αι τρεις αύται σοσιαλιστικαί ομάδες ίδρυσαν το πρώτον εν Ελλάδι «Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα». Τα γραφεία του κόμματος εγκατεστάθησαν εις την οδόν Ευριπίδου αρ. 14, εις το επάνω από τα μαγαζιά πάτωμα.

[Στις σελίδες 16 - , διαβάζουμε : ] Ο Ελευθέριος Σταυρίδης τελειώνει τη διήγηση του, για την ίδρυσιν του Σοσιαλιστικού κόμματος και μετέπειτα ΚΚΕ ομολογών πως τούτο προκάλεσε εις τον Ελληνικόν λαόν πλείστα δεινά.

Μάρτιος 1919, η κατάστασις εις Κωνσταντινούπολιν.

Εις την Κωνσταντινούπολιν επικρατεί πλήρης ελευθερία, οι Στόλοι των δυνάμεων του Αντάτ ναυλοχούν στον Κεράτιο κόλπο. Και ο Αβέρωφ, το ελληνικόν θωρηκτόν, είναι εκεί. Η εξουσία του Σουλτάνου είναι σκιώδης. Οι Αρμοσταί των νικητών έχουν εις όλα το βέτο. Ο Μουσταφά Κεμάλ έκαμε την ανταρσία του εις την Μικράν Ασίαν, αλλά αργότερα επιστεύετο ότι οι από του Μαΐου του 1919 αποβιβασθέντες εις την Σμύρνην Ελλήνες θα καταβάλουν τον αντάρτην και την ανταρσίαν του. Η Κωνσταντινούπολις παρουσιάζει όψιν διεθνούς πόλεως. Όλαι αι γλώσσαι ομιλούνται. Αλλά προ παντός βέβαια η ελληνική και η τουρκική εκ μέρους των εντοπίων κατοίκων της και η γαλλική μέρους των ξένων. Και η ρωσική δεν υπολείπεται. Οι εκ Ρωσίας πρόσφυγες Τσαρικοί Ρώσοι αριθμούνται κατά δεκάδας χιλιάδων.

Το κόμμα έχει ανάγκη από χρήματα. Αποφασίζει να τα ζητήσει από τη Μόσχα. Στέλνει εκεί τον Δημοσθένη Λιδγόπουλο φοιτητή 19 ετών. Ο Λιγδόπουλος κατά την επιστροφήν του μαζί με το συνοδόν του Αλεξάκη δολοφονούνται από Τουρκολαζούς λαθρεμπόρους και ληστές. Είναι τα δύο πρώτα θύματα του Κομμουνισμού στην Ελλάδα.

Επέπρωτο να ακολουθήσουν χιλιάδες άλλων

[σελ 20]

Ποιός όμως ήταν ο Σπύρος Αλεξάκης [25 – 26 ετών γιος Έλληνα εμποροπλοιάρχου], τον οποίον το Κομμουνιστικόν Κόμμα Ρωσίας έστελνε στην Ελλάδα με «ειδικάς εντολάς» ;

Ήτο αρχηγός των Κομμουνιστών Ναυτών που κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση 1917 έσφαξαν με τσεκούρια τους Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς του Ρωσικού Στόλου στον Λιμένα της Νοβορωσίσκης. Το πλήθος των φρικιαστικώς και αποτροπαίως σφαγιασθέντων ήταν τόσον ώστε επί σειράν μηνών τα

πτώματα εμετακινούντο υπό των κυμάτων. «Ενόμιζες ότι εις τον βυθόν της θαλάσσης υπήρχε μια πόλις

νεκρών κινουμένων. Τόσα πτώματα [σελ. 20,21]

»

Δημήτριος Φικιώτης. Διευθυντής Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας. Επιστολή προς την εφημερίδα «Έθνος», 17 Μαΐου 1951.

Παράλληλα, οι εβραίοι βουλευτές του ΚΚΕ πρωτοστατούν το 1927 στην υποκίνηση του θέματος της αυτονόμησης της Μακεδονίας.

Ό Έλ. Σταυρίδης σημειώνει σχετικά:

«Το ότι οι Εβραίοι απεδείχθησαν περισσότερο Εβραίοι και ολιγώτερον κομμουνιστές ή μάλλον το ότι απεδείχθη ότι οι Εβραίοι παραμένουν Εβραίοι και όταν ακόμη, είναι κομμουνιστές και απειθαρχούν εις το κόμμα προκειμένου να ψηφίσουν ομοεθνείς των προκάλεσε αγανάκτησιν».

-40 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΦΕΝΤΕΡΑΣΙΟΝ ΣΕ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡ. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

www.iospress.gr

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Άρδην

http://www.ardin.gr/Arxeio_Ardin/2002/ardin_38-

39/agztidis_aristera_mikrasia/agztidis_aristera_mikrasia_txt.htm

Η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε η οδυνηρότερη στιγμή στην ιστορία των Ελλήνων. Η εκδίωξη του χριστιανικού ελληνισμού από τις ιστορικές περιοχές της Δυτικής Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας και της Ανατολικής Θράκης, αποτελεί ένα πρωτοφανές γεγονός. Ποτέ, στην πολυκύμαντη ιστορία τους, οι Έλληνες δεν βρέθηκαν εκτός του μικρασιατικού εδάφους. Ούτε κατά τη διάρκεια της περσικής κατάκτησης στους κλασικούς χρόνους, ούτε κατά τη διάρκεια της οθωμανικής εποχής. Πλήθος μονογραφιών και άρθρων έχουν ως θέμα τη μεγάλη Καταστροφή. Στη σύγχρονη εποχή άρχισε και η απομυθοποίηση των τελευταίων “απόκρυφων” θεμάτων που σχετίζονται μ’ αυτήν. Ένα από τα θέματα αυτά είναι και η στάση της ελληνικής Αριστεράς. Ήδη, η θεματολογία που αφορά τις αιτίες της Μικρασιατικής Καταστροφής διευρύνεται. Η κατάρρευση των παραδοσιακών ιδεολογιών, μαζί με την άμβλυνση των πολιτικών εντάσεων, κάνει εφικτή την αναθεώρηση των ερμηνευτικών σχημάτων που κυριαρχούσαν για δεκαετίες.

Η περίοδος 1918-1922, όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που καθόρισαν τη μορφή της τελικής λύσης του Ανατολικού ζητήματος και της αντικατάστασης της πολυεθνικής μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με εθνικά κράτη, ήταν η κρίσιμη εποχή για τη διαμόρφωση της οριστικής μορφής της ελληνικής Αριστεράς.

Γληνός, Σκληρός και Λούξεμπουργκ

Η ιδεολογία της εθνικής ολοκλήρωσης υπήρξε η κυρίαρχη ιδεολογία καθ’ όλο τον 19ο αιώνα και μέχρι το ’22. Τόσο στο ελεύθερο κράτος που είχε δημιουργηθεί στον βαλκανικό Νότο, όσο και στους υπόλοιπους Έλληνες που βρίσκονταν ακόμα υπό οθωμανική κυριαρχία (Μικρά Ασία, Ανατολική Θράκη) και υπό βρετανική (Κύπρος). Η ιδεολογία αυτή, όπως και οι απόψεις του ιταλικού γαριβαλδινού κινήματος, καθώς και η Κομμούνα του Παρισιού, επηρέασαν αποφασιστικά την Αριστερά. Η απελευθέρωση των υπόδουλων λαών από την οθωμανική απολυταρχία θεωρήθηκε προϋπόθεση για την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων. Στον αποτυχημένο πόλεμο του 1897 πολέμησαν μαζί τα μέλη της Εθνικής Εταιρείας, οι Γαριβαλδινοί, οι Αριστεροί της εποχής και οι Ιταλοί αναρχικοί. Ο σημαντικότερος Έλληνας σοσιαλιστής, ο Σταύρος Καλλέργης, συμμετείχε, μαζί με τον Μαρίνο Αντύπα, στην εθνική Κρητική Επανάσταση και εξελέγη αντιπρόσωπος της Επαναστατικής Συνέλευσης Αρκαδίου.

Το

νεοτουρκικό

κίνημα

του

1908

αντιμετωπίστηκε

-41 -

από

τους

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

κορυφαίους διανοητές του ελληνικού σοσιαλισμού, όπως ο Γεώργιος Σκληρός –που γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου– και ο Δημήτρης Γληνός –από τη Σμύρνη της Ιωνίας– ως ένα απειλητικό εθνικιστικό κίνημα μιας στρατιωτικής γραφειοκρατίας, η οποία απειλούσε τα ζωτικά συμφέροντα των υπόδουλων λαών. Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι και οι δύο προέρχονται από το μικρασιατικό σοσιαλιστικό κίνημα, το οποίο ανδρώθηκε συγκρουόμενο με την αυταρχική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο Γ. Σκληρός, ένας από τους πρώτους Έλληνες μαρξιστές που

εισάγει τη μαρξιστική μέθοδο στη μελέτη της ελληνικής κοινωνίας, είχε κατανοήσει πλήρως τη σημασία του εθνικού ζητήματος και τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού. Αποκάλυψε επιπλέον τις αυταπάτες περί ελληνο- οθωμανικής συνενόησης που παρήγαγε ο εθνικισμός του βαλκανικού ελληνισμού και εξέφραζε ο Ίων Δραγούμης. Θεωρούσε ότι ο ιστορικός

ρόλος

Ελλήνων. Σε ένα σημαντικό άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο Νουμά, υποστήριζε: “…Μόνο μια γενική ένωση όλων των μη τουρκικών στοιχείων σε ένα πολιτικό συνασπισμό και μια ανάλογη πανβαλκανική συμμαχία και επιμαχία των κρατών του Αίμου, θα μπορέσει να ισοφαρίση τις δυνάμεις του μουσουλμανικού τουρκικού όγκου, και να βάλη από τη μια τις σωβινιστικές υπερβολές των Νεοτούρκων σε ομαλά όρια, και από την άλλη να υποδείξη σε μερικές μεγάλες Δυνάμεις, πώς το ζήτημα της Ανατολής είναι μονάχα ζήτημα των λαών της, που έχουν πια αρκετά χειραφετηθή, ώστε να βρουν μόνοι τους τα κατάλληλα μέσα για την περιφρούρηση των εθνικών τους δικαιωμάτων, δηλαδή αυτού του πολιτισμού ολάκερης της Ανατολής”.

αλύτρωτων

της

Ελλάδας

είναι

η

απελευθέρωση

των

Ο Δ. Γληνός γράφει με μια καταπληκτική οξυδέρκεια: “Εύρομεν ότι ο μόνος τρόπος αμύνης των μη Τούρκων κατά του επιδιωχθησομένου αμειλίκτως εκτουρκισμού είνε η συστηματική διοργάνωσίς των ως πολιτικών παραγόντων…η μόνη ultima ratio κατά του εσχάτου κινδύνου των εν Τουρκία Χριστιανών… είνε η στρατιωτική και ναυτική οργάνωσις, η σκόπιμος και τελεία και επί ωρισμένου σχεδίου προπαρασκευή προς δράσιν των περί την Τουρκία χριστιανικών κρατών… Η τουρκική αστική τάξις θα φανή συμβιβαστική μόνον εάν γνωρίζει ότι απέναντί της έχει ωργανωμένους και ισχυρούς αντιπάλους, έτοιμους να αναλάβωσι τον περί πάντων αγώνα”.

Αντίστοιχες ήταν και οι απόψεις ενός άλλου μεγάλου σοσιαλιστή, του Νίκου Γιαννιού από την Άνδρο, ο οποίος ήταν αρχισυντάκτης στη σοσιαλιστική εφημερίδα Ο Λαός που εκδιδόταν στην Κωνσταντινούπολη. Σε ένα κεντρικό άρθρο, μετά τη νεοτουρκική επανάσταση, προειδοποιούσε: “Σήμερα με το σύνταγμα το τουρκικό, αν έχετε ακόμα τα ίδια μυαλά, αν προσπαθάτε με το φανατισμό και τον τουρκισμό να πνίξετε κάθε ξέχωρη εθνική ζωή, θα χυθεί αίμα πολύ κι από τα δύο μέρη και η Ευρώπη θα σας καθίσει στο σβέρκο. Τούρκοι που τυραννάτε τους λαούς της Αυτοκρατορίας, να μάθετε πώς κανείς δεν είναι τόσο πρόστυχος και ελεεινός, που να δέχεται να τυραννιέται και να κυβερνιέται από τον τύραννό του, τον ξένο, τον αλλόφυλο”.

Οι θέσεις αυτές ήταν βαθύτατα ριζωμένες σε όσους προέρχονταν από τον μικρασιατικό χώρο. Για παράδειγμα, στα κείμενα της Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού, προβάλλει αβίαστα η πίστη ότι

η

Κωνσταντινούπολη

Τραπεζούντα,

η

Μικρά

Ασία

και

η

-42 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

αποτελούσαν αδιαμφισβήτητες ελληνικές περιοχές.

Οι απόψεις αυτές βρίσκονταν σε απόλυτη συμφωνία με τις θέσεις μιας σημαντικής επαναστάτριας της εποχής και σκληρής διεθνίστριας, της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία έγραφε: “Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας σαν μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε τη σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για την αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την αμέριστη συμπαράστασή μας.”

Η θέση αυτή της Λούξεμπουργκ είναι εξαιρετικά σημαντική για την κατανόηση των ευρύτερων συνθηκών, καθώς η ίδια υπήρξε σκληρή πολέμιος των εθνικών διεκδικήσεων, –όπως στην περίπτωση της πολωνορωσικής αντιπαράθεσης– όταν θεωρούσε ότι αυτές αντίκεινται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και εγκλωβίζουν το επαναστατικό κίνημα σε λάθος στόχους.

Φεντερασιόν και ΣΕΚΕ

Αντίθετες θέσεις από αυτές της Λούξεμπουργκ εισβάλλουν στο ελλαδικό σοσιαλιστικό κίνημα μετά τους βαλκανικούς πολέμους. Η επαφή με το ισχυρότερο βουλγαρικό κομμουνιστικό κίνημα, που φλέρταρε με τη σλαβική εθνική ιδέα και διεκδικούσε πολιτικό χώρο από τον βουλγαρικό εθνικισμό, καθώς και με τη

θεσσαλονικιώτικη Φεντερασιόν του ακραίου εβραϊκού διεθνισμού, οδηγεί σε δρόμους διαφορετικούς. Σε αυτό συνέβαλε αποφασιστικά το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο των ακτιβιστών του ελλαδικού κινήματος, ενώ από την άλλη η Φεντερασιόν ήταν η μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση του ελληνικού χώρου και διέθετε στελέχη υψηλού επιπέδου. Οι απόψεις των Σκληρού, Γληνού και Γιαννιού βαθμιαία υποσκελίζονται από θέσεις που διεκδικούν την αυτονομία της Μακεδονίας και της

Θράκης,

Αυτοκρατορίας κ.ά.

Οθωμανικής

την

υπεράσπιση

της

ακεραιότητας

της

Η οργανωτική προσπάθεια –που οδήγησε στο ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας), το οποίο μετεξελίχθηκε στη συνέχεια σε ΚΚΕ– θα στηριχθεί κυρίως στη Φεντερασιόν, ενώ ο ηγέτης της, ο Αβραάμ Μπεναρόγια, θα παίξει σημαντικό ρόλο. Στη σκληρή ιδεολογική διαπάλη που θα ακολουθήσει, όσοι προσπάθησαν να συνδέσουν το κοινωνικό πρόβλημα της Ελλάδας με το ανεπίλυτο εθνικό ζήτημα θα βρεθούν εκτός του Κόμματος. Η Οκτωβριανή Επανάσταση θα επιτρέψει την κυριαρχία των νέων απόψεων και θα θέσει τη βάση για την πλήρη ιδεολογική, αλλά και οργανωτική, εξάρτηση του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος, ειδικά μετά την ίδρυση της Κομιντέρν, τον Μάρτιο του 1919.

Το ΣΕΚΕ θεωρούσε ότι δεν υπήρχαν εθνικά ζητήματα ούτε ανάγκη εθνικής απελευθέρωσης. Θεωρούσε ότι το επιχείρημα για την απελευθέρωση των “υπόδουλων αδελφών” ήταν μόνο για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση του λαού από τους αστούς και την ολοκλήρωση της εξάρτησης της χώρας από τους ξένους. Στις αναλύσεις του δεν υπάρχει καμιά αναφορά στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Οι πληθυσμοί αυτοί δεν υπάρχουν! Το μόνο που υπάρχει είναι τα συμφέροντα “της αγγλογαλλικής κεφαλαιοκρατίας”.

-43 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Ο μικρασιατικός και ο θρακικός χώρος αντιμετωπίζονται σαν ένας ξένος και απόμακρος χώρος, όπου οι Έλληνες της Ελλάδας (οι μόνοι που υπάρχουν στον κόσμο αυτό) αποστέλλονται για να υπερασπίσουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα! Στα έγγραφα του ΣΕΚΕ που δημοσιεύτηκαν στο πεντάτομο έργο Το ΚΚΕ. Επίσημα κείμενα, δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για ύπαρξη ελληνικών πληθυσμών στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Θράκη. Μόνο μετά την καταστροφή και την έλευση των προσφύγων στην Ελλάδα θα αρχίσουν να εμφανίζονται αναφορές στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης.

Με αυτή την ιδεολογική προσέγγιση, το ΣΕΚΕ αντιτάχθηκε πλήρως στη μικρασιατική εκστρατεία, υποστηρίζοντας την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κυνική φιλοτουρκική εξωτερική πολιτική της τότε νεαρής Σοβιετικής Ένωσης μετατράπηκε σε ιερό και απόλυτο δόγμα. Η ενίσχυση του εθνικιστικού κεμαλικού κινήματος έγινε υποχρέωση και για το ελλαδικό ΣΕΚΕ. Η συμμαχία με τον κεμαλισμό αποτελεί μια από τις πλέον μελανές σελίδες στην ιστορία του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος. Σημειωτέον, παρότι το ΣΕΚΕ και η Κομμουνιστική Διεθνής συνεργάστηκαν απόλυτα με τον κεμαλισμό, δεν είχαν ξεκάθαρη άποψη για τη φυσιογνωμία του. Ο Άγις Στίνας γράφει: “Το κίνημα του Κεμάλ είχε δημιουργήσει πολύ ενοχλητικούς πονοκεφάλους στους θεωρητικούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά, σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία, καλούπια των ιστορικών κινημάτων. Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα μόνο του δε λέει τίποτα. Δεν είναι αυτός ταξικός ορισμός… Πρόκειται στο βάθος για αστικοδημοκρατική επανάσταση; Αλλά όλες τις επιχειρήσεις στην Τουρκία τότε τις είχαν Έλληνες, Αρμένηδες και Εβραίοι. Αυτοί ήταν η αστική τάξη. Αλλά αυτή την αστική τάξη ο Κεμάλ την περνούσε δια πυρός και σιδήρου. Με το νικηφόρο τέρμα του κινήματός του ούτε ίχνος από αυτούς δεν θα έμενε στο έδαφος της Τουρκίας… Δηλαδή δεν υπήρχε Τούρκικη αστική τάξη. Τότε τι είναι αυτό το κίνημα; ‘Ιδιοτροπία της ιστορίας; Κακό παιχνίδι της διαλεκτικής;’ Στο τέλος, αφού το κίνημα δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά καλούπια, ο φάκελος ‘Κεμαλικό Κίνημα’ μπήκε στο αρχείο”.

Στο μέτωπο Η αντιπολεμική εκστρατεία του ΣΕΚΕ άρχισε με τη δημοσίευση σκληρών άρθρων κατά του πολέμου στην εφημερίδα Η φωνή του εργάτη. Είχε προηγηθεί έκκληση της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, η οποία βρισκόταν υπό βουλγαρικό έλεγχο, προς τους κομμουνιστές στρατιώτες να αντισταθούν στην εκστρατεία. Σταθμό στην αντιπολεμική στρατηγική αποτελεί η εκλογική συμμαχία με την, επίσης αντιπολεμική, αντιβενιζελική βασιλική παράταξη. Τα συνθήματα ήταν: “Οίκαδε”, “επιστροφή από το μέτωπο”, “αποχώρηση του στρατού από τη Μικρά Ασία”. Αποκαλυπτικό σύνθημα της εποχής για την παράδοξη βασιλοκομμουνιστική συμμαχία υπήρξε το: “σφυρί δρεπάνι/ ελιά στεφάνι”.

Η νίκη του αντιπολεμικού μετώπου στις εκλογές του Νοεμβρίου του ’20 καθόρισε ουσιαστικά τις εξελίξεις στο μικρασιατικό μέτωπο. Η συνέχιση της εκστρατείας από τη νέα κυβέρνηση προκάλεσε τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά του ΣΕΚΕ. Την πρωτομαγιά του 1921 οργανώνει στη Θεσσαλονίκη μεγάλες διαδηλώσεις στις οποίες επικρατούν τα συνθήματα:

“Κάτω ο πόλεμος” και “Συναδέλφωση των λαών πάνω από σύνορα και πατρίδες”. Γίνονται συγκρούσεις με τη χωροφυλακή στο Κουλέ Καφέ, στο Τσινάρ και στις εβραϊκές συνοικίες. Το σπουδαιότερο όμως γεγονός που προκλήθηκε είναι η άρνηση ενός συντάγματος στρατού να

-44 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

επιβιβαστεί στα πλοία για τη Μικρά Ασία.

Η αντιπολεμική δράση επεκτάθηκε και στο μέτωπο της Μικράς Ασίας. Τον Μάιο του 1921 ιδρύθηκε από το Κόμμα μια ειδική τριμελής Κεντρική Επιτροπή των Κομμουνιστών Στρατιωτών του Μετώπου, με σκοπό τον συντονισμό των αντιπολεμικών ενεργειών. Σε όλες σχεδόν τις μονάδες δημιουργούνται κομμουνιστικοί πυρήνες. Υπεύθυνος της κομμουνιστικής οργάνωσης στο μέτωπο είναι ο Παντελής Πουλιόπουλος. Ο Άγις Στίνας αναφέρει ότι η “δουλειά” δεν οργανώθηκε από το Κόμμα, αλλά από τη δική τους “φράξια”, η οποία θα οδηγήσει αργότερα σε αρχειομαρξιστικά και ντεφετιστικά (άρνησης πολέμου) κινήματα. Ο ρόλος των πυρήνων στο μέτωπο ήταν να υπονομεύσουν την πολεμική προσπάθεια, να επιταχύνουν την “ήττα των ιμπεριαλιστών”, δηλαδή τη νίκη του κεμαλικού στρατού επί των Ελλήνων και να διαδώσουν τις ιδέες για μια κομμουνιστική επανάσταση.

Το κλειδί για κατανόηση της στάσης του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος υπήρξε η στάση των μπολσεβίκων και της Μόσχας. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σε μια προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής των Κομμουνιστών Στρατιωτών: “Δεν μπορείτε να έχετε εσείς πατρίδα ούτε ιδανικά. Τα ιδανικά σας και η πατρίδα σας είναι κλεισμένα μέσα στο σιχαμερό συμφεροντολογικό σας εγώ που την κτηνώδη απληστία του χορταίνει η θυσία του ανθρώπινου αίματος. Η πατρίδα αυτή που την περιτριγυρίζετε μ’ ένα γελοίο πλασματικό φωτοστέφανο είναι η δική μας η Πατρίδα. Και αληθινοί πατριώτες είμαστε εμείς. Όχι γιατί σκοτωθήκαμε και σκοτώσαμε άλλους ανθρώπους και ματώσαμε και ταλαιπωρηθήκαμε για τα συμφέροντά σας κάτω από την πίεση της βίας σας, αλλά γιατί το κήρυγμα της μεγάλης αλήθειας που ‘ρχεται βροντόφωνο από κει πάνω (σ.τ.σ. τη σοβιετική Ρωσία) μας σφυρηλάτησε την καρδιά μας με τη θέληση της αγαπημένης πατρίδας μας, αναγεννημένης και ευτυχισμένης, με τη δύναμη την ακαταμάχητη που χρειάζεται στους μεγάλους απολυτρωτικούς αγώνες…”

Οι επιπτώσεις της πολιτικής του ΣΕΚΕ

Ο Αβραάμ Μπεναρόγια περιέγραψε ως εξής την οργάνωση των κομμουνιστικών αντιπολεμικών πυρήνων στο μέτωπο: “Μια ευρεία αντιπολεμική προπαγάνδα εις το μέτωπον και τα μετόπισθεν αναπτύσσεται. Οργανώνονται ενιαχού στρατιωτικοί κύκλοι προς μελέτη και συζήτηση. Ένα κόμμα αντιπολεμικό δημιουργείται στο μέτωπο”.

Οι πυρήνες, που οργανώνονται στις μονάδες, καταφέρνουν να έχουν καλή λειτουργία και να εκδίδουν ακόμα και εφημερίδες. Το σύνθημα “Στα σπίτια μας” αρχίζει να επικρατεί στο μέτωπο. Οι Κομμουνιστικοί Πυρήνες παίρνουν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος των σιδηροδρόμων του μετώπου, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά των λιποτακτών. Ο Δ. Λιβιεράτος στο βιβλίο του Το ελληνικό εργατικό κίνημα 1918-1923 γράφει: “Μέσα σε λίγες εβδομάδες ολόκληρο το Μέτωπο καταρρέει, όχι τόσο από τα χτυπήματα του αντιπάλου, όσο γιατί οι Έλληνες στρατιώτες βαρέθηκαν να πολεμάνε και γυρίζουν στα σπίτια τους. Κάνουν ‘απεργία πολέμου’ κατά μια έκφραση της εποχής.” Το ίδιο ισχυρίζεται και ο Αβραάμ Μπεναρόγια στη βιογραφία του: “Η απεργία του στρατού στο μέτωπο έλυσε τη μικρασιατική τραγωδία”.

Ο σοβιετικός καθηγητής Α. Νόβιτσεφ, στο βιβλίο του Turtsia: Kratkayia Istoria (σελ.161), γράφει: “Χάρη στην εκτεταμένη προπαγάνδα του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που συνεργάστηκε με το

-45 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας …100.000 φυγόστρατοι ή

λιποτάκτες

κομμουνιστών παλαιμάχων της Μικράς Ασίας καυχώνταν ότι είχαν παίξει ‘οργανικό’ ρόλο διαδίδοντας τη σύγχυση και τον πανικό ανάμεσα στις ελληνικές μονάδες, τις κρίσιμες μέρες του Αυγούστου του 1922, όταν ο τουρκικός στρατός διέσπασε τις ελληνικές γραμμές… Αν και η αποτελεσματικότητα των κομμουνιστών πρακτόρων την κρίσιμη στιγμή δεν πρέπει να υπερτιμηθεί, συνέβαλαν στην περαιτέρω διάσπαση του μετώπου όταν η τουρκική επίθεση έφτασε στο αποκορύφωμά της”.

των

απέφυγαν

τον

ελληνικό

στρατό

Ομάδες

Αντίστοιχη άποψη για τη μειωμένη αποτελεσματικότητα των Πυρήνων εκφράζει και ο Νίκος Ψυρρούκης, ο οποίος υποστηρίζει ότι η πολιτική επιρροή των κομμουνιστών ηγετών δεν ήταν τόσο αποφασιστική ώστε να καθορίσει τις εξελίξεις.

Πάντως, αρκετά χρόνια μετά, ο ηγέτης του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, σε άρθρο του στην εφημερίδα Ριζοσπάστης θα γράψει: “Η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και μεις, όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρά Ασία μα και την επιδιώξαμε.”

Το απόσπασμα αυτό, από άρθρο που γράφτηκε στις 12 Ιουλίου 1935, είναι άκρως αποκαλυπτικό μιας απίστευτης αλλοτρίωσης και μιας τερατώδους ιδεολογικής κατασκευής. Γιατί, ενώ στην περίπτωση των Σλαβομακεδόνων –ακόμα και όταν το 1929 ήταν μικρή μειοψηφία στον ελληνομακεδονικό χώρο– η θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν “ανεξάρτητη Μακεδονία”, στην περίπτωση του μικρασιατικού ελληνισμού η στάση ήταν ακριβώς αντίθετη. Παρόλο που η ίδια η Σοβιετική Ένωση την άνοιξη του 1922 –μετά τις συμφωνίες που είχε υπογράψει με το Λονδίνο η κεμαλική κυβέρνηση– αναγνώρισε την ύπαρξη μικρασιατικού προβλήματος και ζήτησε να μεσολαβήσει για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Δυτικής Μικράς Ασίας με τη δημιουργία μιας αυτόνομης ζώνης.

Η στάση των μπολσεβίκων Η Οκτωβριανή Επανάσταση και τα ιδιαίτερα συμφέροντα των μπολσεβίκων, δηλαδή της νέας τάξης πραγμάτων, καθόρισαν τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Εκτός από την ανατροπή των παραδοσιακών πολιτικών συσχετισμών των μεγάλων δυνάμεων, σημαντική επίπτωση είχαν τα ίδια τα συμφέροντα των μπολσεβίκων. Η προσπάθεια εξευμενισμού των πολυάριθμων μουσουλμανικών και τουρκογενών πληθυσμών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και η συμμαχία με το ισχυρό παντουρκιστικό κίνημα της Κεντρικής Ασίας κατά των αντιμπολσεβικικών δυνάμεων όρισαν τις αρχικές κατευθύνσεις εξωτερικής πολιτικής: “Η Κωνσταντινούπολη πρέπει να μείνει στα χέρια των Τούρκων” και “Η συμφωνία για τη διανομή της Τουρκίας (σ.τ.σ. η μυστική αγγλορωσική συνθήκη του 1915) και την προσάρτηση της Αρμενίας σκίστηκε και ακυρώθηκε”.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1918 διατυπώνεται στην εφημερίδα Πράβδα το νέο “δόγμα ακεραιότητας της Τουρκίας”. Οι μπολσεβίκοι τήρησαν με απόλυτη συνέπεια τη γραμμή αυτή όλα τα επόμενα χρόνια. Κατ’ αρχάς, με τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το Μάρτιο του 1918, παραδίδουν στην Τουρκία τον Ανατολικό Πόντο και τις περιοχές Καρς και Αρνταχάν του Καυκάσου. Παράλληλα, παραχώρησαν στους Γερμανούς όλη σχεδόν την

-46 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Ουκρανία. Μόνον η νίκη της Αντάντ επιτρέπει στους Σοβιετικούς να επανακτήσουν και πάλι τις δυτικές περιοχές της εκπεσούσης Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Παράλληλα, αντιδρούν στις προσπάθειες απελευθέρωσης των υπόδουλων εθνών και την αντικατάσταση της νεοτουρκικής εθνικιστικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με εθνικά κράτη. Παρότι σε σοβιετικά κείμενα αναγνωριζόταν ότι το κέντρο του τουρκικού έθνους βρισκόταν στις εσωτερικές περιοχές της Ανατολίας, εν τούτοις, για λόγους εξωτερικής πολιτικής, υποστηρίζουν τον πλήρη μετασχηματισμό ολόκληρου του χώρου σε εθνικό τουρκικό κράτος. Στη σοβιετική Παγκόσμια Ιστορία αναγράφεται: “Πριν ακόμα υπογραφεί το σύμφωνο της Μόσχας (σ.τ.σ. Απρίλιος 1920), η σοβιετική κυβέρνηση είχε αρχίσει να βοηθά τον τουρκικό λαό. Αργότερα η βοήθεια αυξήθηκε και πλάτυνε, παρόλο που η ίδια η Σοβιετική χώρα δοκίμαζε τεράστιες στερήσεις. Η σοβιετική κυβέρνηση έδωσε δωρεάν στον τουρκικό λαό πάνω από 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια, σημαντικές ποσότητες από όπλα, πυρομαχικά κ.ά. Η ανιδιοτελής σοβιετική ενίσχυση βοήθησε την Τουρκία να συγκεντρώσει δυνάμεις, να οργανώσει τακτικό στρατό και να ανακόψει την επίθεση των Άγγλων και Ελλήνων εισβολέων.”

Σοβιετικοί ιστορικοί αναφέρουν στην Παγκόσμια Ιστορία ότι με τη σοβιετοτουρκική συνθήκη φιλίας την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας: “…ο τουρκικός λαός είδε ότι δεν ήταν μόνος του στον αγώνα του και πως μπορούσε να λογαριάζει στη φιλία και στη βοήθεια του σοσιαλιστικού κράτους”. Ο ίδιος ο Β. Ι. Λένιν γράφει: “Η λεηλασία, στην οποία οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις καταδίκασαν την Τουρκία, προκάλεσε μια τέτοια αντίδραση που ανάγκασε τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη να μαζέψουν τα χέρια τους”. Χαρακτηριστικές είναι οι οδηγίες που δίνει ο Λένιν στον πρώτο σοβιετικό πρέσβη που αποστέλεται στη Άγκυρα:

“Ο Μουσταφά Κεμάλ Πασά δεν είναι σοσιαλιστής. Πάντως φαίνεται ότι είναι υπέροχος οργανωτής, έξυπνος, ηγήθηκε της αστικοδημοκρατικής επανάστασης και τα έβαλε με τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς… Είναι ανάγκη να βοηθηθεί. Και αυτό είναι σημαντική δουλειά προς τους Τούρκους εργάτες και αγρότες. Να ποιο είναι το νόημα της δουλειάς σας: Να σέβεστε την τουρκική κυβέρνηση, τον τουρκικό λαό, να μην είστε υπεροπτικός και προπάντων να μην αναμειγνύεστε στις εσωτερικές υποθέσεις.”

Όμως λίγο αργότερα, ο Μουσταφά Κεμάλ Πασά, αυτός ό “υπέροχος οργανωτής” σύμφωνα με τον Λένιν, ήταν τόσο “έξυπνος” ώστε να επιχειρήσει να προσεγγίσει τους Δυτικούς και να εκφράσει τα συμφέροντά τους στον χώρο της Εγγύς Ανατολής, κάτι που απέτυχε να το κάνει η Ελλάδα λόγω των εσωτερικών της αντιδικιών.

Έτσι, ένα χρόνο περίπου μετά από την υπογραφή της σοβιετοτουρκικής συνθήκης φιλίας, στη 18η συνεδρίαση του 4ου Συνεδρίου της, η Κομμουνιστική Διεθνής θα καταγγείλει την κεμαλική κυβέρνηση: “Μετά τις συνθήκες του Λονδίνου, η κυβέρνηση της Άγκυρας είναι κυβέρνηση προδοτική”.

Ήταν όμως πολύ αργά για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και για τους άλλους λαούς. Η κεμαλική κυβέρνηση, που είχε ισχυροποιηθεί με τα σοβιετικά μέσα, ακολούθησε το δικό της δρόμο. Η πολιτική αδυναμία της Ελλάδας, που προκλήθηκε από τον Διχασμό, επέτρεψε στον κεμαλικό στρατό να νικήσει τον πολυαριθμότερο και καλύτερα εξοπλισμένο ελληνικό και να επιβάλει τη σιωπή του τάφου σε όλη τη μικρασιατική

-47 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

χερσόνησο.

Τα ιδεολογήματα Μετά το τέλος του πολέμου και την ολοκλήρωση της ανταλλαγής των πληθυσμών, η Αριστερά συγκροτεί και προπαγανδίζει συστηματικά ένα πλήρες σύστημα ερμηνείας των γεγονότων που προηγήθηκαν. Σύμφωνα μ’ αυτό:

– Η Ελλάδα, ως όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού, ευθύνεται για την επίθεση κατά της Τουρκίας.

– Η Ελλάδα κατέλαβε εδάφη της Τουρκίας.

Το κεμαλικό κίνημα υπήρξε προοδευτικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

– Ο τουρκικός λαός αντέδρασε στην ελληνική κατοχή του εδάφους του με έναν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.

Το συγκεκριμένο σύστημα ερμηνείας αγνοεί πλήρως τα εξής δεδομένα:

– Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ηττήθηκε η φεουδαρχική πολυεθνική μουσουλμανική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

– Φυσιολογική εξέλιξη της κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας ήταν η αντικατάστασή της από εθνικά κράτη.

– Την περίοδο 1919-1922 δεν υπήρχε τουρκικό κράτος, το οποίο ιδρύθηκε το 1923.

– Η επίσημη τουρκική ιδεολογία δεν θεωρεί το εθνικό τουρκικό κράτος, τη σύγχρονη Τουρκία, ως συνέχεια της πολυεθνικής μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

– Το κεμαλικό κίνημα δεν εξέφρασε την ανύπαρκτη τουρκική αστική τάξη, αλλά τα στρατιωτικά στρώματα τα οποία οικειοποιήθηκαν τα εδάφη και τον πλούτο των χριστανικών ομάδων που υπέστησαν τη γενοκτονία.

– Η κυριαρχία των Τούρκων εθνικιστών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά το πραξικόπημα του 1908 είχε διαταράξει τις παραδοσιακές ισορροπίες των κοινωνικών και εθνοτικών ομάδων.

– Από τον Οκτώβριο του 1911 η τουρκική κυβέρνηση, που συγκρότησε η

εθνικιστική οργάνωση “Ένωση και Πρόοδος”, είχε αποφασίσει σε επίσημο συνέδριο την αφομοίωση ή την εξόντωση των χριστιανών της Αυτοκρατορίας από εξοπλισμένες μουσουλμανικές παρακρατικές ομάδες.

– Με αφορμή την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η

συστηματική εξόντωση των χριστιανικών ομάδων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων κ.ά.) με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.

– Η αποβίβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάϊο του 1919

ήταν συνέχεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της αναπόφευκτης διευθέτησης των μεταπολεμικών γεωπολιτικών ισορροπιών, κατά συνέπεια

ο ελληνοτουρκικός πόλεμος δεν προκλήθηκε από την Ελλάδα.

– Οι Έλληνες αποτελούσαν σημαντικές πολυάνθρωπες κοινότητες και όχι απλά μειονότητες σε συγκεκριμένα σημεία του οθωμανικού εδάφους, όπως η Σμύρνη, η Κωνσταντινούπολη με την Ανατολική Θράκη και ο

-48 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Πόντος στον μικρασιατικό βορρά.

– Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν δικές τους αυτόνομες πολιτικές εκφράσεις (Μικρασιατική Άμυνα στην Ιωνία και Εθνοσυνέλευση του Πόντου στον Βορρά), μέσω των οποίων διεκδικούσαν τη χειραφέτηση από την οθωμανική απολυταρχία και το νεοτουρκικό εθνικισμό.

– Μετά το τέλος του πολέμου, με δεδομένο την πραγματοποίηση

γενοκτονίας την περίοδο 1914-1918, δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να νιώσουν ασφαλείς οι Έλληνες της καθ’ ημάς Ανατολής σ’ ένα τουρκικό εθνικό κράτος ως μειονότητες.

– Η Ελλάδα, ως ελεύθερο κράτος των Ελλήνων, δεν μπορούσε να

αδιαφορεί για την πολιτική μοίρα των πολυάνθρωπων ελληνικών κοινοτήτων της Ανατολής, τη στιγμή που ο γεωπολιτικός χάρτης βρισκόταν υπό διαμόρφωση.

Η αλλοτρίωση Η προσέγγιση αυτή καθόρισε όλες τις γενιές των Ελλήνων Αριστερών, με αποτέλεσμα την παραμόρφωση της εικόνας που έχουν για την πρόσφατη ιστορία και τον περιβάλλοντα κόσμο. Η ελλειπτική συνείδηση που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο ελληνισμό διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα ιδεολογήματα αυτά, καθώς και τις αποσιωπήσεις που διαχύθηκαν σ’ ολόκληρη τη νεοελληνική κοινωνία. Επίσης, μεγάλο μέρος της νεοελληνικής ιστοριογραφίας επηρεάστηκε απολύτως.

Μέχρι σήμερα, οι ιδεολογικοί απόγονοι του ΣΕΚΕ αναπαράγουν την οπτική αυτή. Κάποιοι Ελλαδίτες κομμουνιστές ερευνητές προβάλλουν την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία (βλ. Η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή), άλλοι, πιο

κσυγχρονισμένοι, επιλέγουν να αποσιωπούν πλήρως την παράμετρο “Ελλήνες της Ανατολής”, τη σημασία της Μικρασιατικής Καταστροφής, να περιφρονούν τις απόψεις αλλά και τη σύγχρονη παρουσία των προσφύγων και των απογόνων, εκφράζοντας με τον πιο έντονο τρόπο την Ιστορία μόνο σχετικά με το κράτος της Ελλάδας, εμπεδώνοντας έτσι πλήρως της ελλειπτική εικόνα του πρόσφατου παρελθόντος στον Έλληνα πολίτη (βλ. Ιστορία της Ελλάδας στον 20ό, δίτομο, εκδ. Βιβλιόραμα). Τραγικότερη όμως επιβίωση της παραδοσιακής αντιμικρασιατικής στάσης υπήρξε η αρνητική πολιτική παρέμβαση κύκλων του Συνασπισμού και της Αυγής, των “εκσυγχρονιστών” του Μπίστη, του Ελεφάντη και άλλων, μαζί με ερευνητές του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, όταν η κοινωνία των Μικρασιατών στην Ελλάδα διεκδίκησε την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστη από τον τουρκικό εθνικισμό.

Βλάσης Αγτζίδης

* Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας

-49 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Η Προδοσία της Μικρασιατικής Εκστρατείας

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ Μ. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

Του Βλάση Αγτζίδη (Ελλοπία, τ. 7, Φθινόπωρο 1991)

Την περίοδο που ο ελληνισμός προσπαθεί να απελευθερώσει τους αλύτρωτους Έλληνες της Ανατολής, το ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα19[1] κυριαρχείται από απόψεις κοσμοπολίτικες και ουτοπικές επαναστατικές. Τα ελληνόφωνα μέλη του προέρχονται βασικά από την Παλαιά Ελλάδα20[2]. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που αδυνατούν να συλλάβουν το πώς εκφράζεται το κοινωνικό πρόβλημα στην Ανατολή. Την ίδια περίοδο ο μεγάλος Έλληνας μαρξιστής διανοητής Γ. Σκληρός συντάσσεται με τη βενιζελική προσπάθεια απελευθέρωσης των αλύτρωτων. Η ποντιακή καταγωγή του Γ. Σκληρού του δίνει την αναγκαία βιωματική εμπειρία για την κατανόηση του κοινωνικού προβλήματος της Ανατολής. Τη σύγκρουση δηλαδή των ριζοσπαστικών αστικοδημοκρατικών κινημάτων των υπόδουλων λαών με το τουρκικό στρατιωτικο- φεουδαρχικό σύστημα.

Η αντίθεση των εθνικών χριστιανικών ομάδων της Ανατολής με την καταρρέουσα αυτοκρατορία και τους στρατιωτικούς και γραφειοκράτες τούρκους εθνικιστές που αναλαμβάνουν τη διάσωσή της, είναι η ίδια η έκφραση του ταξικού αγώνα, υποστηρίζει η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Είναι ανεξήγητο, πώς οι ηγέτες του νεαρού τότε κομμουνιστικού κινήματος που θεωρούν τις απόψεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ αυθεντικά επαναστατικές και την ίδια συνεπή επαναστάτρια21[3], αγνοούν τελείως τις θέσεις της για το ανατολικό ζήτημα και υιοθετούν ερμηνείες που βρίσκονται ακριβώς στον αντίποδα των δικών της ερμηνειών.

Ενώ η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναλύει με μεγάλη σαφήνεια την κοινωνική σύγκρουση στο χώρο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας22[4], οι ελλαδίτες κομμουνιστές διατυπώνουν την παρακάτω ουτοπική θέση για το Μικρασιατικό:

19[1] Χρησιμοποιούμε τον όρο «ελλαδικό» και όχι «ελληνικό», γιατί κατ’ αρχάς δεν είχε γίνει ακόμα η εθνική ολοκλήρωση που θα επέτρεπε την παραδοχή της σχετικής ταύτισης των ορίων του έθνους με το κράτος. Μέχρι το 1922, το ελληνικό κράτος είναι στην πραγματικότητα ελλαδικό. Όσον αφορά την αριστερά και ερμηνεύοντας τις αρχικές της εξαγγελίες, το ελληνικό στοιχείο ήταν μια τυχαία παράμετρος στην σύνθεση των μελών της.

20[2] Αποφασιστική είναι η επίδραση των Εβραίων σοσιαλιστών της Θεσ/νίκης και της σοσιαλιστικής οργάνωσης Φεντερασιόν. Ο G. Haupt, ο οποίος προλογίζει την αυτοβιογραφία του Αβραάμ Μπεναρόγια, ερμηνεύει την απόλυτα διεθνιστική θέση των Εβραίων σοσιαλιστών, από την «ειδική τους κατάσταση και απομόνωση» (Μπεναρόγια Αβραάμ, «Η πρώτη σταδιοδρομία του Ελληνικού προλεταριάτου», Αθήνα, εκδ. Κομμούνα, 1986, σελ. 157, 34).

21[3] Στίνας Άγις, «Αναμνήσεις», Αθήνα, Β’ έκδοση, εκδ. Ύψιλον, 1985, σελ. 16.

22[4] Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υποστηρίζει ότι ο αγώνας των χριστιανών κατά των μουσουλμάνων στην Οθωμανική επικράτεια είναι ο ταξικός αγώνας των καταπιεσμένων χριστιανών. Ορίζει παράλληλα ως καθήκον της σοσιαλδημοκρατίας την αμέριστη βοήθεια προς τα χριστιανικά έθνη για να

-50 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

«Συναδέλφωση των Ελλήνων και Τούρκων στρατιωτών και κοινή πάλη με τις λαϊκές μάζες ανεξάρτητα από εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις για τη δημοκρατία των εργατικών και αγροτικών συμβουλίων σ’ όλο το έδαφος της Μικράς Ασίας»23[5].

Το ΣΕΚΕ24[6] θεωρεί ότι δεν υπάρχουν εθνικά ζητήματα, ούτε υπάρχει ανάγκη εθνικής απελευθέρωσης. Θεωρεί ακόμα ότι το επιχείρημα της απελευθέρωσης των «υπόδουλων αδελφών» (τα εισαγωγικά του ΣΕΚΕ) είναι μόνο για μεγαλύτερη εκμετάλλευση του λαού από τους αστούς και βάθεμα της εξάρτησης της χώρας από τους ξένους.

Και καλεί «τους εργάτας και χωρικούς της Ελλάδος» σε αντιπολεμικό αγώνα για την «οριστικήν επικράτησιν της σημαίας μας, δια την οριστικήν απολύτρωσίν μας από κάθε είδους ζυγόν, από κάθε εκμετάλλευσιν»25[7].

Από τις αναλύσεις λείπει ολοκληρωτικά και η παραμικρή αναφορά στους ελληνικούς πληθυσμούς της Ανατολής. Το μόνο που υπάρχει είναι τα συμφέροντα της «αγγλογαλλικής

κεφαλαιοκρατίας»26[8].

Είναι χαρακτηριστική η διαφορά που υπάρχει στις αναλύσεις των ελλαδιτών κομμουνιστών και των Ελλήνων επαναστατών με προέλευση την Ανατολή. Ο Γεώργιος Σκληρός από την Τραπεζούντα, ο οποίος πρώτος εισάγει το διαλεκτικό υλισμό σαν μέθοδο για τη μελέτη της νεοελληνικής κοινωνίας και θεωρείται ως ένας από τους πρώτους Έλληνες μαρξιστές, διατυπώνει την άποψη ότι η κύρια σύγκρουση στην Ανατολή καθορίζεται από τη σύγκρουση των τούρκικων και μη τούρκικων στοιχείων. Σ’ αυτό το σημείο ο Γ. Σκληρός διατυπώνει αντίστοιχες θέσεις με τη διορατική μαρξίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ27[9].

Διαφορετική επίσης είναι και η εκτίμηση της «Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού». Η «Ελληνική Κομμουνιστική Ομάς Οδησσού» χρησιμοποιεί σαν βασικό αντεπιχείρημα στην επέμβαση του ελληνικού στρατού κατά των μπολσεβίκων, την ιμπεριαλιστική στάση της τσαρικής Ρωσίας που απειλούσε τις ελληνικές περιοχές της Ανατολής. Στην προκήρυξη που μοιράζει στο στρατό του

αποσχιστούν από την Τουρκία (Λούξεμπουργκ Ρόζα, «Οι εθνικοί αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία, περ. Λαοί, τεύχ. 1, Μάιος ΄87, σ. 45-9).

23[5] Στίνας Άγις, ό.π., σελ. 33.

24[6] Το ΣΕΚΕ, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας, ιδρύεται το Νοέμβριο του 1918, στο Πρώτο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο 1000 οργανωμένων σοσιαλιστών της Ελλάδας. Στο Β’ συνέδριο του ΣΕΚΕ, τον Απρίλιο του 1920, αποφασίζεται η προσθήκη της λέξης «Κομμουνιστικό» στον τίτλο και γίνεται έτσι ΣΕΚΚΕ (Μανώλη Κόρακα, «Ο Ελληνικός συνδικαλισμός». Αναφορά από τον Λιβιεράτο Δημήτρη, «Το Ελληνικό Εργατικό Κίνημα 1918-1923», Αθήνα, εκδ. Καρανάση, 1976, σελ. 31, 45).

25[7] - «Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα», Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τόμ. Α’, σελ. 104.

26[8] Προκήρυξη του «εκτελεστικού συμβουλίου των σοβιέτ των στρατιωτών της Ελλάδος», προς τους «Κομμουνιστές στρατιώτες του μετώπου». Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα, ό.π., τόμ. Α’, σελ. 170.

27[9] Λούξεμπουργκ Ρόζα, ό.π., σελ. 45.

-51 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Βενιζέλου, γράφει ότι ο τσαρισμός «

Κων/πολη ακόμα»28[10]. Θεωρεί αυταπόδεικτα τα ελληνικά δικαιώματα στις περιοχές αυτές.

ήθελε

να πάρει την Τραπεζούντα, την Μικρασία και την

Οι απόψεις του ΣΕΚΕ για την μικρασιατική εκστρατεία χρησιμοποιούνται συστηματικά από την κεμαλική προπαγάνδα. Τα κυριώτερα αντιπολεμικά άρθρα του «Ριζοσπάστη» – αλλά και τα αντιπολιτευτικά των βενιζελικών εφημερίδων μετά το Νοέμβριο του 1920 – ανατυπώνονται και ρίχνονται με αεροπλάνα στις ελληνικές γραμμές του μετώπου29[11].

Η αντιπολεμική καμπάνια αρχίζει με την εφημερίδα «Φωνή του εργάτη». Την πρωτομαγιά του 1921, το ΣΕΚΕ οργανώνει στη Θεσ/νίκη διαδηλώσεις στις οποίες επικρατούν τα συνθήματα:

«Κάτω ο πόλεμος», «Συναδέλφωση των λαών πάνω από σύνορα και πατρίδες». Γίνονται συγκρούσεις με τη χωροφυλακή στο Κουλέ Καφέ, στο Τσινάρ και στις εβραϊκές συνοικίες.

Το σπουδαιότερο όμως γεγονός, αποτέλεσμα άμεσο της σοσιαλιστικής προπαγάνδας, είναι η άρνηση ενός συντάγματος στρατού να επιβιβαστεί στα πλοία για τη Μικρά Ασία30[12].

Σ’ όλες σχεδόν τις μονάδες του μετώπου δημιουργούνται κομμουνιστικοί πυρήνες. Υπεύθυνος της κομμουνιστικής οργάνωσης στο στρατό είναι ο Παντελής Πουλιόπουλος. Ο Α. Στίνας αναφέρει ότι η «δουλειά» αυτή δεν οργανώθηκε από το κόμμα αλλά από τη δική τους φράξια. Κατηγορεί επίσης την Κεντρική Επιτροπή του ΣΕΚΕ ότι δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να διατυπώνει απλά ειρηνιστική και φιλεργατική άποψη31[13].

Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, βασικό τότε στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, περιγράφει την οργάνωση των κομμουνιστικών αντιπολεμικών πυρήνων στο μέτωπο:

«Μια ευρεία αντιπολεμική προπαγάνδα εις το μέτωπον και τα μετόπισθεν αναπτύσσεται. Οργανώνονται ενιαχού στρατιωτικοί κύκλοι προς μελέτη και συζήτηση. Ένα κόμμα αντιπολεμικό δημιουργείται στο μέτωπο».

Οι πυρήνες που πργανώνονται στις μονάδες καταφέρνουν να έχουν σχετικά καλή λειτουργία και να εκδίδουν ακόμα και εφημερίδες. Το σύνθημα «στα σπίτια μας» αρχίζει να επικρατεί στο μέτωπο32[14].

Ο Δημήτρης Λιβιεράτος εκτιμά ότι αυτός είναι ο λόγος της γρήγορης κατάρρευσης του μετώπου. Γράφει: «Μέσα σε λίγες εβδομάδες ολόκληρο το Μέτωπο καταρρέει, όχι τόσο από τα χτυπήματα του αντιπάλου, όσο γιατί οι Έλληνες στρατιώτες βαρέθηκαν να πολεμάνε και γυρίζουν στα σπίτια τους. Κάνουν "απεργία" πολέμου κατά μια έκφραση της εποχής!!!»

28[10] Παυλίδης Ελευθέριος, «Ο Ελληνισμός της Ρωσίας και τα 33 χρόνια του εν Αθήναις σωματείου των εκ Ρωσίας Ελλήνων», Αθήνα, εκδ. Σωματείο των εκ Ρωσίας Ελλήνων, 1953, σελ. 57-60.

29[11] Λιβιεράτος Δημήτρης, ό.π., σελ. 101.

30[12] - Στίνας Άγις, ό.π., σελ. 53

- Λιβιεράτος Δημήτρης, ό.π., σελ. 76.

31[13] Στίνας Άγις, ό.π., σελ. 41.

32[14] Λιβιεράτος Δημήτρης, ό.π., σελ. 76.

-52 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

Ο Νίκος Ψυρρούκης, όμως, υποστηρίζει ότι η πολιτική επιρροή των κομμουνιστών ηγετών δεν είναι τόσο αποφασιστική ώστε να καθορίσει τις εξελίξεις33[15]. Αντίθετα, ο Αβραάμ Μπεναρόγια ισχυρίζεται ότι «η απεργία του στρατού στο μέτωπο έλυσε τη μικρασιατική

τραγωδία»34[16].

Ο «Ριζοσπάστης» πάντως στις 12/7/1935 σε άρθρο του με τίτλο «μια επιφύλαξη» γράφει:

«Η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι’ αυτό κι εμείς όχι μόνο δε λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε».

Ο παράγοντας που καθορίζει την στάση του ΣΕΚΕ είναι οι σχέσεις που αναπτύσσουν οι

μπολσεβίκοι με το κεμαλικό κίνημα. Ο παράγοντας αυτός αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση

της συγκεκριμένης πολιτικής του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος.

Η συγκεκριμένη αντίληψη εξυπηρέτησης του νεαρού σοβιετικού κράτους οδηγεί τελικά στην ενίσχυση του κινήματος των στρατο-γραφειοκρατών τούρκων εθνικιστών ενάντια στα αυθεντικά κινήματα των λαών της Μικράς Ασίας. Η τραγωδία για το νεαρό ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα είναι ότι αδυνατεί να δει τις όποιες σκοπιμότητες στις Σοβιετικές κινήσεις στην εξωτερική ή στην εσωτερική πολιτική. Αντιμετωπίζει ιδεαλιστικά ακόμα και τους εξόφθαλμα τακτικούς ελιγμούς της σοβιετικής κυβέρνησης και τους ανάγει σε ιδεολογικό δόγμα35[17].

Αυτή η αντιμετώπιση καταλήγει ουσιαστικά σε θέσεις υπεράσπισης των συνόρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σχηματοποιεί τα δραματικά γεγονότα της Μικρασίας σαν σύγκρουση του ελληνικού ιμπεριαλισμού με το τούρκικο απελευθερωτικό κίνημα, και αγνοεί ολοκληρωτικά τα δικαιώματα των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής. Οι εγκατεστημένοι από χιλιάδες χρόνια συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί της Ανατολής υποβιβάζονται σε «ελληνικές παροικίες του εξωτερικού» για να δικαιολογηθεί ο βίαιος εκπατρισμός τους και αποσιωπούνται τελείως οι γενοκτονίες που αρχίζουν απ’ το 191636[18] [σημ. δική μου: πολύ πριν «πατήσει στη Σμύρνη ο "ελληνικός ιμπεριαλιστικός στρατός" και "προκαλέσει" "σφάζοντας αθώους Τούρκους" και "καίγοντας χωριά οπισθοχωρώντας"»]

Ακόμη και σήμερα υποστηρίζεται με αρκετά κυνικό τρόπο ότι όλη η Μικρασιατική χερσόνησος ήταν το καθαρά τουρκικό μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας:

«Η Συνθήκη (των Σεβρών) πρόβλεπε ακόμη, να μοιραστεί το καθαρώς τουρκικό τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με διάφορους νομικούς τύπους αποσπάσθηκαν από την Τουρκία σε

όφελος της Ελλάδας, η Σμύρνη με την τεράστια ενδοχώρα της, και όλο σχεδόν το τουρκικό έδαφος στην

Ευρώπη, με εξαίρεση την Κων/πολη

σε όφελος της Αρμενίας των ντασνάκων ένα μέρος από τις

33[15] Ψυρρούκης Νίκος, «Η Μικρασιατική Καταστροφή», Αθήνα, εκδ. Επικαιρότητα, 1982, σελ. 183.

34[16] Μπεναρόγια Αβραάμ, ό.π., σελ. 157, 34. 35[17] Σε προκήρυξη της «Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής για τις ομάδες των Κομμουνιστών

στρατιωτών του Μετώπου», διαβάζουμε: «

από κει πάνω – τη Σοβιετική Ρωσία – μας εσφυρηλάτησε την καρδιά

ό.π., σελ. 115). 36[18] Τζιντζιλώνης Χρήστος, «Η Μικρασιατική Εκστρατεία και οι ευθύνες της ολιγαρχίας και των κομμάτων της», Η Μικρασιατική Εκστρατεία, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1983, σελ. 54.

κήρυγμα της μεγάλης αλήθειας που έρχεται βροντόφωνο

το

»

(«Το ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα»,

-53 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ανατολικές επαρχείες της Ανατολίας και σε όφελος του αυτόνομου Κουρδιστάν ένα μέρος από την Νοτιοανατολική Ανατολία»37[19].

Η Αριστερά της Ελλάδας δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει τις πραγματικές διαστάσεις του κοινωνικού ζητήματος στη Μικρά Ασία. Με την πολιτική της, ευλογεί λίγο-πολύ την εξόντωση των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής από τους Τούρκους εθνικιστές38[20].

Αργότερα, όταν τα εξαθλιωμένα πλήθη των προσφύγων κατακλύσουν την Ελλάδα, η Αριστερά θα αντιμετωπίσει τον πληθυσμό αυτό ως πηγή άντλησης στελεχών και μόνο. θα συναινέσει στην επιχείρηση «εξόντωση της προσφυγικής μνήμης» που οργανώνει η εξουσία και θα έχει ένα τεράστιο μέρος ευθύνης για την αποσιώπηση του Μικρασιατικού δράματος σε όλα τα επίπεδα.

«Το κόμμα μας εκτέλεσε το Διεθνιστικό χρέος του καταγγέλοντας τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου. Γιατί ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922 ήταν από την πλευρά της Ελλάδος, ένας ΑΔΙΚΟΣ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ και ΑΡΠΑΧΤΙΚΟΣ πόλεμος» («Νέος Κόσμος» τεύχος Σεπτεμβρίου 1951).

Βλάσης Αγτζίδης

Ο Βλάσης Αγτζίδης ανήκει στην τρίτη προσφυγική γενιά με αναφορές στο μικρασιατικό Πόντο και στη Σμύρνη. Είναι διδάκτορας ιστορίας με θέμα: Ο Ελληνικός Τύπος στη Σοβιετική Ένωση το μεσοπόλεμο. Βασικές σπουδές, Μαθηματικά. Το βασικό επιστημονικό του αντικείμενο σήμερα είναι ο ποντιακός και ευρύτερα ο παρευξείνιος ελληνισμός. Έχει επισκεφτεί αρκετές φορές την πρώην ΕΣΣΔ στους χώρους που κατοικεί η ελληνική μειονότητα και

δούλεψε σε ιστορικά αρχεία. Συνεργάστηκε για το θέμα της ελληνικής παρουσίας στον Εύξεινο Πόντο με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), το Πάντειο, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Πανεπιστήμιο Bordeaux

III.

Έχει εκδόσει πέντε βιβλία:

Ποντιακός Ελληνισμός, από τη γενοκτονία και το σταλινισμό στην περεστρόικα (διδάσκεται στο ΑΠΘ)

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης του Πόντου

Οί άγνωστοι Έλληνες του Πόντου και

Πόντος, ένα ανοιχτό ζήτημα.

Οι εθνικές εκκαθαρίσεις στον Πόντο: Πολιτικές προϋποθέσεις και τεχνικές εξόντωσης

Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για την Ιστορία των Ελλήνων του Ευξείνου Πόντου (1995), καθώς και με Εύφημο Μνεία (δις) του ΥΠΕΞ για τη συμμετοχή του στην επιχείρηση απεγκλωβισμού των Ελλήνων της Αμπχαζίας απο την εμπόλεμη περιοχή (1993), και για την οργάνωση του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού (1996). Συνεργάζεται με τον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο (Ελευθεροτυπία, Έθνος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, Ελλοπία, ¶ρδην, Ιστορικά, Έρεισμα, Επίκαιρη (Κύπρος), Εθνικός Κήρυξ (Ν. Υόρκη), Υπέρ (Los Angeles), Ελληνική Διασπορά (Τυφλίδα), Akropoli (Μόσχα), Journal of Refugee Studies (Οξφόρδη), Pogrom (Γερμανία) κ.α.) για θέματα που αφορούν τον ποντιακό ελληνισμό. Τα δημοσιευμένα άρθρα του ξεπερνούν τα 200.

37[19] Λαζαρίδης Δημήτρης, «Ο ρόλος του ιμπεριαλισμού στην Μικρασιατική Καταστροφή», Η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σελ. 14. 38[20] Η πολιτική αυτή, που ξεκινούσε από τη στρεβλή εικόνα για την πραγματικότητα συνεχίστηκε και αργότερα. Οι θέσεις του ΚΚΕ για «ανεξάρτητη Μακεδονία» και «ανεξάρτητη Θράκη» οδηγούν το εργατικό κίνημα να παλεύει για θέσεις ολοφάνερα προδοτικές. Η πολιτική αυτή του ΚΚΕ εμπόδισε την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και περιόρισε σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητές του για αποτελεσματική παρέμβαση στις κοινωνικές εξελίξεις. Βλ. σχετικά:

- Ελεφάντης Άγγελος, «Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης», Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο, σελ.

38.

- «Το ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα», ό.π., σελ. 42, 7.

- Λιβιεράτος Δημήτρης, «Κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα», Αθήνα, εκδ. Κομμούνα, σελ. 111.

-54 -

- Φ Α Κ Ε Λ Ο Σ

Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ρ Α

-

ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡ. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θάτανε σήμερα πεθαμένη και μείς Μεγάλη Ελλάδα. Γι αυτό, εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε»!! («Ριζοσπάστης» 12-7-1935).

Χρειάζεσθε κι άλλην ομολογίαν της προδοσίας;

«Τα λαγκάδια και τα βουνά της Μικρασίας γεμίσανε απ' τα κορμιά των συναδέλφων μας. Τα όρνια του ουρανού χορτάσανε με τις σάρκες μας. Μη μας μιλάτε άλλο για πατρίδες και για εθνικές επαναστάσεις» («Εργατικός Άγων» 29-11-1920).

«Το κόμμα μας εκτέλεσε το Διεθνιστικό χρέος του καταγγέλοντας τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου. Γιατί ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922 ήταν από την πλευρά της Ελλάδος, ένας ΑΛΙΚΟΣ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ και ΑΡΠΑΧΤΙΚΟΣ πόλεμος» («Νέος Κόσμος» τεύχος Σεπτεμβρίου 1951).

Κατά το ΚΚΕ η απελευθέρωσις της Ιωνίας ήτο άδικος, επιθετικός και αρπαχτικός πόλεμος, όπως ακριβώς έλεγαν οι Τούρκοι. Ο «Ριζοσπάστης» (26 Νοεμβρίου 1929) μάλιστα απεκάλεσε τον τραγικόν Εθνομάρτυρα Μητροπολίτην Χρυσόστομον Σμύρνης «πράχτορα της Ελληνικής Μπουρζουαζίας»!

Και στο επίσημόν του όργανον («Νέος Κόσμος» τεύχος Σεπτεμβρίου 1957) το ΚΚΕ εδήλωνε:

«