Η ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους και προς το Θεό

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά μιλούσαν στους μεγαλύτερους στον πληθυντικό, οι άντρες όταν
συναντούσαν μια γυναίκα έβγαζαν το καπέλο τους και οι νεότεροι παραμέριζαν στο λεωφορείο για να καθίσουν
οι γηραιότεροι. Η ευγένεια ήταν αρετή και οι καλοί τρόποι σημάδι αριστοκρατικής καταγωγής.
Ωστόσο σήμερα τα πράγματα έχουν αντιστραφεί καθώς η ευγένεια θεωρείται αδυναμία. Σε έναν διαρκή αγώνα
για να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα μας, ξεχνάμε να αναλογιστούμε μήπως πληγώνουμε τους συνανθρώπους
μας. Βασιζόμαστε στις σχέσεις με τους γονείς, με τους δασκάλους, τους φίλους μας για να επιτύχουμε τους
στόχους μας και να λύσουμε τα προβλήματα μας θεωρώντας δεδομένη τη βοήθεια που μας δίνουν.
Γκρινιάζουμε συνεχώς για τις δυσκολίες που συναντάμε και ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε αυτούς που
βρίσκονται δίπλα μας για να μας ακούνε και να μας ανέχονται.
Αγνώμονες και αγενείς φαινόμαστε όμως και απέναντι στο Θεό, ο οποίος γεμάτος αγάπη για εμάς δημιούργησε
τον κόσμο και καθετί που έχουμε στη ζωή μας. Τον ξεχνάμε όταν προτιμάμε να κοιμηθούμε αντί να πάμε την
Κυριακή στην εκκλησία, όταν προτιμάμε να καθόμαστε με τις ώρες στον υπολογιστή αντί να αφιερώσουμε έστω
και δέκα λεπτά για μια μικρή προσευχή, τον ξεχνάμε όταν κομπάζουμε για κάθε μας επίτευγμα χωρίς να λέμε
ένα «Δόξα τω Θεώ». Ο λεπρός γύρισε για να πει ευχαριστώ και σώθηκε.
Εμείς;
Ας επιστρέψουμε στην αληθινή ευγένεια της ψυχής, είτε αυτή εκφράζεται με την αγάπη και την αρχοντιά και
τους καλούς τρόπους, είτε με την απλότητα του «ευχαριστώ». Ένα ευχαριστώ έχει πολύ μεγάλη αξία. Γεννά
αισθήματα αναγνώρισης και αγάπης, δείχνει στον άλλο ότι εκτιμούμε αυτό που κάνει για μας και αφήνει την
καρδιά μας να ξεχειλίζει από αγάπη.
Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από το δικό μας ευχαριστώ. Το έχουμε όμως ανάγκη εμείς, να το δείχνουμε και να το
λέμε με τη ζωή μας, την συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία, την αγάπη για τους άλλους, ότι αναγνωρίζουμε
το μικρότερο ή μεγαλύτερο θαύμα που γευόμαστε από την αγάπη Του.
Ας μην το λησμονούμε να το δείχνουμε και με λόγια και με έργα.
Καλή & Ευλογημένη Χρονιά !!
(Πηγή : http://www.catichisis.gr/images/stories/content/1.2013-14/2014-01-18/mm-18.01.pdf)

1

Γνωριμία με τους Αγίους μας : Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Ο Μέγας Αντώνιος είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο πρώτος ασκητής του Χριστιανισμού, που
θεμελίωσε τον υγιή Μοναχισμό. Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού μέχρι και
την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των παιδιών του. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε ως
ασκητής στην έρημο και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 356, οπότε και εορτάζεται η μνήμη του από τις
Λουθηρανικές, τις Αγγλικανικές, τις Καθολικές και τις Ορθόδοξες εκκλησίες, όπου θεωρείται άγιος.
Την βιογραφία του Αγίου Αντωνίου έγραψε στην ελληνική ο Μέγας Αθανάσιος ο οποίος ως επίσκοπος
Αλεξανδρείας την έστειλε αρχικά σε μοναχούς της Αιγύπτου αρχίζοντας με τη φράση «Αγαθήν άμιλλαν
ενωτίσασθε». Αυτήν αντέγραψε στη συνέχεια ο Συμεών ο Μεταφραστής από τον οποίον και παρέλαβε ο
Αγάπιος ο Κρης που μετέφρασε εκ του ελληνικού και καταχώρησε στον εκδοθέντα υπ΄ αυτού «Παράδεισον».
Ιδιαίτερο εγκωμιαστικό λόγο στον Μέγα Αντώνιο συνέθεσε ο Ιεροδιδάσκαλος Μακάριος ο Πάτμιος.
Πρώτα χρόνια
Ο Αντώνιος, τον οποίον οι Άγιοι Πατέρες ανακήρυξαν Μέγα,
γεννήθηκε επί εποχής Δεκίου, το έτος 251 στην πόλη Κομά της
Άνω Αιγύπτου, κοντά στη Μέμφιδα, από πλούσιους αλλά ευσεβείς
χριστιανούς γονείς. Από την παιδική του ηλικία τον διακατείχαν η
αυτάρκεια η ολιγάρκεια και η εσωστρέφεια ένεκα των οποίων και
δεν θέλησε να μάθει γράμματα ούτε να συναναστρέφεται με άλλα
παιδιά προκειμένου "να μην αισθάνεται σύγχυση και ανάγκη
φροντίδας", ακολουθούσε όμως τους γονείς του συστηματικά σε
εκκλησιασμούς όπου και έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα ιερά
αναγνώσματα.. Όταν σε ηλικία 18 ή 20 ετών έχασε τους γονείς του
απέμεινε με την μικρότερη αδερφή του, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την
φροντίδα του σπιτιού τους.
Έξι μήνες μετά το θάνατο των γονιών του ο Αντώνιος άκουσε στην
εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή της πρόσκλησης του πλουσίου
νέου, στην οποία αναφέρεται ότι ο Χριστός είπε: «πώλησόν σου τα

υπάρχοντα και δος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και
δεύρο ακολούθει μοι» (Ευαγγέλιο του Ματθαίου ιθ΄ 21).

Συγκινημένος από την ευαγγελική αυτή περικοπή, διένειμε την περιουσία 300 εύφορων κτημάτων του στους
φτωχούς. Επίσης, εμπιστεύτηκε την αδερφή του σ' έναν παρθενώνα ανατροφής (δεδομένου ότι μοναστήρια
δεν υπήρχαν ακόμα), ενώ ο ίδιος αφού χάρισε προηγουμένως και το σπίτι του, αποσύρθηκε σ΄ ένα κελί που
έκτισε ο ίδιος σε απομονωμένο μέρος πλησίον του χωριού του. μιμούμενος κάποιον γέροντα ασκητή που έτυχε
να γνωρίσει και να θαυμάζει για την αρετή του.
Ο Αντώνιος ησυχάζων εκτός πόλης
Ο ίδιος αποσύρθηκε στην έρημο όπου έζησε ασκητικά, παραμένοντας έτσι μακριά από υλικούς πειρασμούς και
διαφόρων κοινωνικών συμπεριφορών. Κατά τον χρόνο αυτό επισκεπτόταν διάφορους άλλους ασκητές που
θαύμαζε την αρετή τους όπου ως "σοφή μέλισσα" επέλεγε τα άνθη της συλλέγοντας το "πνευματικό νέκταρ"
της ηθικής και της αρετής. Ασκούμενος έτσι στην αγρυπνία και την προσευχή και εξ ανάγκης στη νηστεία,
τρώγοντας μία φορά την ημέρα περί τη δύση του Ηλίου, ή κάθε δύο μέρες ή και τέσσερις, μόνο άρτο και αλάτι
και νερό. Παράλληλα ασχολιόταν με εργόχειρο που αντάλλασσε με τα απαραίτητα επιβίωσης, τρώγοντας
ελάχιστα κάθε μέρα, ενώ τα επίλοιπα συνέχιζε να τα χαρίζει σε πτωχούς.
Έτσι σ΄ αυτό το διάστημα ασχολούμενος με την ανάγνωση ιερών κειμένων παρέμεινε σ΄ όλους αγαπητός,
πράος, και θαυμαστός. Ποτέ δεν υπερηφανεύθη αλλά ούτε και φιλονίκησε ή λύπησε κανέναν.
Νυχθημερόν έκανε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, έφτασε στο
βαθμό της απάθειας, υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Μάχη κατά της ειδωλολατρίας και θαύματα

2

Το 311, στους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών που οργανώθηκαν την εποχή του Μαξιμιανού εγκατέλειψε
το ερημητήριό του και έδωσε τη σκληρή μάχη του πιστού κατά της ειδωλολατρίας και της απάτης. Το ίδιο
έγινε σαράντα χρόνια αργότερα όταν σε ηλικία εκατό χρονών κατήλθε για μια ακόμη φορά, στην Αλεξάνδρεια,
για να καταπολεμήσει την αίρεση του Αρείου. Είχε αλληλογραφία με το Μεγάλο Κωνσταντίνο και τους γιους
του οι οποίοι τον σέβονταν βαθύτατα και ζητούσαν τις συμβουλές του. Μαρτυρείται ότι, ενώ ο Άγιος
βρισκόταν ακόμα στη ζωή, έβλεπε τις ψυχές των ανθρώπων που εξέρχονταν από το σώμα τους, καθώς και
τους δαίμονες που τις οδηγούσαν.
Αποδημία εις Κύριον
Ο Μέγας Αντώνιος κοιμήθηκε το 356 μ.Χ. Πρόβλεψε με θαυμαστή ακρίβεια το θάνατό του, ο οποίος
συνέβηκε σε ηλικία «εγγύς ετών πέντε και εκατόν». Η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Ιανουαρίου. Μία από τις
τελευταίες επιθυμίες του Οσίου ήταν να μη φανερωθεί ο τόπος της ταφής του. Ωστόσο, οι μοναχοί που
ασκήτευαν κοντά του έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (το 561 μ.Χ.),
κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα,
το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Διδαχές
Ο βίος του και η υποδειγματική συνέπειά του, αποτελούν αιώνια πηγή, απ' όπου μπορούν οι άνθρωποι κάθε
εποχής να αντλήσουν ζωντανά διδάγματα. Η άσκηση και η απομόνωση, όπως την εννοεί ο Μέγας Αντώνιος δε
σημαίνει τέλεια αδράνεια του σώματος αλλά ισόρροπη συνάντηση με την ψυχή. Η προσευχή και η νηστεία
αποτελούν ένα μέρος από τη δραστηριότητα του μοναχού, βοηθητικά μέσα απαραίτητα για την ανθρώπινη
τελείωση.
Δίδασκε στους μαθητές του να μην θεωρούν τίποτε ανώτερο από την αγάπη του Χριστού και να μη νομίζουν
ότι στερούνται κάτι αξιόλογο με την αποχή από τα κοσμικά αγαθά. Θύμιζε επίσης ότι η ανθρώπινη ζωή είναι
εφήμερη, σε αντίθεση με το μέλλοντα αιώνα. Κατέληγε λέγοντας ότι δε θα πρέπει να κοπιάζουμε για την
απόκτηση πρόσκαιρων αγαθών αλλά για την απόκτηση αιώνιων αγαθών, που είναι αρετές όπως η σωφροσύνη,
η φρόνηση, η αγάπη και η σύνεση.

(Από τον Νικόλα., πηγή : http://el.wikipedia.org)

«ΑΝΕΚΔΟΤΑ !!!!!!!»
ΔΑΣΚΑΛΑ:

ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΕΝΑ ΦΙΔΙ 10 ΠΟΔΙΑ !!

ΜΑΘΗΤΗΣ: ΔΕΝ ΜΕ ΓΕΛΑΤΕ !

ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΔΙΑ.

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ : ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Η ΕΚΘΕΣΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ <<ΓΑΛΑ>> ΕΙΝΑΙ
ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ;; ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ;;
ΜΑΘΗΤΗΣ : ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΟ.
(Από την Νικολέτα & την Κωνσταντίνα)

3

«Πάμε…… ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ !!!!!!!»

Οι μαγικές ικανότητες της νεαρής βασίλισσας
Έλσα γίνονται ανεξέλεγκτες και παγώνουν
ολόκληρο το βασίλειο της Άρεντελ. Εκείνη
αποσύρεται απογοητευμένη στα βουνά, αλλά η
αδελφή της Άννα μαζί με τον πωλητή πάγου
Κριστόφ και τον ομιλούντα χιονάνθρωπο Όλαφ
ξεκινούν να τη βρουν και να λύσουν τα μάγια !
(Από την Κατερίνα & την Ειρήνη,
πηγές: http://www.athinorama.gr/cinema)

«ΩΡΑ ΓΙΑ…………ΠΑΙΧΝΙΔΙ !!!»
Πηγή : http://www.paramithia-gia-paidia.gr

4