Sino-tibetska porodica jezika

Sino-tibetska porodica jezika je druga u svetu po broju govornika, odmah iza indoevropske. Ima oko milijardu i petsto miliona govornika, što je oko jedna četvrtina svetske populacije. Geografski se prostire od severne Indije, urme, angladeša i severnog !ajlanda na jugozapadu do !ibeta na severu preko ve"eg dela #ine do granice sa #orejom na severoistoku i do !ajvana i ostrva $ajnana na jugoistoku. Sino-tibetska porodica jezika obuhvata sinitičke jezike, koji su iz političkih razloga poznatiji kao kineski dijalekti, i oko četiristo tibetsko-burmanskih jezika. %va porodica je geografski prilično rasprostranjena zbog velikih migracija koje su se dešavale u istoriji ovog područja. &ema sigurnih podataka o preteči ovih jezika, ali se smatra da je proto-sinotibetski jezik postojao oko '((( godina pre migracija koje su se širile ka jugoistoku, formiraju"i sinitičke jezike, i ka zapadu i jugozapadu, formiraju"i tibetsko-burmanske jezike. )rva velika grana ove porodice je sinitička. &ajve"i jezik je mandarinski kineski *oko milijardu govornika+, zatim slede vu kineski, kantonski kineski, min kineski, ,in kineski, sjang kineski, hakka kineski i gan kineski. &eki lingvisti smatraju da je hakka dijalekat u okviru gan kineskog. -to se tiče tibetsko-burmanske grane, postoji više različitih klasifikacija koje se i dan-danas polemišu i još uvek nije utvr,ena tačna klasifikacija koja bi bila opšteprihva"ena me,u lingvistima. &eki jezici u okviru tibetskoburmanskih jezika pre su povezani geografskom nego genetskom srodnoš"u. )rema nekim lingvistima, glavne podgrane tibetsko-burmanskih jezika su. kjangik, loloburmanska, bodijska, kuki-čin, bodo-koč, konjak, tani, karenijska. /ezici sa najve"im brojem govornika u tibetsko-burmanskoj grani su burmanski *00 miliona+, lolo *1,1 miliona+ i tibetski *2 miliona+. Sino-tibetski jezici su izolativni *korenski ili analitički+ što znači da su reči nepromenljive, tj. da nema nastavaka za različite oblike iste reči. #od njih se gramatički odnos izme,u reči odre,uje redom reči u rečenici * Ja kupiti pomorandža jesti+. 3a ovu porodicu jezika karakteristične su i grupe reči koje stoje uz odre,ene vrste imenica. %ne omogu"avaju njihovu klasifikaciju, stoje ispred njih i definišu ih *#$%& 4 ljudi, !56 4 7ivotinje+. /ezici iz ove porodice su monosilabički, što znači da su reči sastavljene od pojedinačnih slogova. 3bog ograničenog broja slogova *oko 8'(( u mandarinskom+, javlja se još jedna karakteristika 4 ton. &jegova funkcija je distinktivna i značenje reči zavisi od toga koliko je ton visok, silazni ili uzlazni. Sam mandarinski ima četiri različita tona, tai ima pet, dok neki jezici mogu imati čak i 81 različitih tonova. !onovi, osim toga što poma7u u razjašnjavanju nejasno"a prilikom pojave homofona, tako,e oboga"uju rečnik ovih jezika. 9e"ina jezika pisana je kineskim karakterima 4 svaki slog predstavljen je posebnim karakterom. %vi jezici kombinuju ideografsko, logografsko i silabičko pismo. )ostoji preko 1( hiljada karaktera, od kojih je potrebno oko ' hiljada za svakodnevnu komunikaciju i čitanje nešto lakšeg štiva. !ibetsko-burmanski jezici su, pored sinitičkih, druga grana sino-tibetske porodice. &jihovi tonovi tako,e poseduju distinktivnu funkciju, ali monosilabička i izolativna obele7ja ovih jezika su donekle slabija nego u sinitičkoj grani. 3apravo, mo7e se re"i da su ovi jezici donekle aglutinativni, dakle, odlikuju se odre,enim stepenom fleksije.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful