Πλάτωνος Συμποσίον

Ἀπολλόδωρος
I. Δοκῶ μοι περὶ ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ ἐτύγχανον
πρώην εἰς ἄστυ οἴκοθεν ἀνιὼν Φαληρόθεν· τῶν οὖν γνωρίμων τις ὄπισθεν κατιδών
με πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων ἅμα τῇ κλήσει· Ὦ Φαληρεύς, ἔφη, οὗτος
Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμένεις; κἀγὼ ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ ὅς· Ἀπολλόδωρε,
ἔφη, καὶ μὴν καὶ ἔναγχός σε ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος
συνουσίαν καὶ Σωκράτους καὶ Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων τῶν τότε ἐν τῷ
συνδείπνῳ παραγενομένων, περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος γάρ τίς
μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ
οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν· σὺ οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου
λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ μοι, ἦ δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ
συνουσίᾳ ταύτῃ ἢ οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι
σαφὲς ὁ διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν συνουσίαν γεγονέναι ταύτην ἣν ἐρωτᾷς,
ὥστε καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή. Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ Γλαύκων; οὐκ οἶσθ᾽
ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων ἐνθάδε οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ Σωκράτει
συνδιατρίβω καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης ἡμέρας εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ ἢ πράττῃ
οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν; πρὸ τοῦ δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν
ἀθλιώτερος ἦ ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον ἢ σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον πράττειν
ἢ φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽, ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε ἐγένετο ἡ συνουσία
αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων ὄντων ἡμῶν ἔτι, ὅτε τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν
Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ ἢ ᾗ τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη,
ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι διηγεῖτο; ἢ αὐτὸς Σωκράτης; Οὐ μὰ τὸν Δία,
ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽ ὅσπερ Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν τις, Κυδαθηναιεύς, σμικρός,
ἀνυπόδητος ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ συνουσίᾳ, Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς
μάλιστα τῶν τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε ἔνια ἤδη
ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν,
ἔφη, οὐ διηγήσω μοι; πάντως δὲ ἡ ὁδὸς ἡ εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ
λέγειν καὶ ἀκούειν. οὕτω δὴ ἰόντες ἅμα τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα, ὥστε,
ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω. εἰ οὖν δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι,
ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν μέν τινας περὶ φιλοσοφίας
λόγους ἢ αὐτὸς ποιῶμαι ἢ ἄλλων ἀκούω, χωρὶς τοῦ οἴεσθαι ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς
ὡς χαίρω· ὅταν δὲ ἄλλους τινάς, ἄλλως τε καὶ τοὺς ὑμετέρους τοὺς τῶν πλουσίων
καὶ χρηματιστικῶν, αὐτός τε ἄχθομαι ὑμᾶς τε τοὺς ἑταίρους ἐλεῶ, ὅτι οἴεσθε τὶ
ποιεῖν οὐδὲν ποιοῦντες. καὶ ἴσως αὖ ὑμεῖς ἐμὲ ἡγεῖσθε κακοδαίμονα εἶναι, καὶ
οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ οἶδα.
Ἑταῖρος
Ἀεὶ ὅμοιος εἶ, ὦ Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς
ἄλλους, καὶ δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς πάντας ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ
σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ ταύτην τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ μαλακὸς

καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ· σαυτῷ τε καὶ
τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις πλὴν Σωκράτους.
Ἀπολλόδωρος
Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν γε δὴ ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ περὶ ἐμαυτοῦ καὶ
περὶ ὑμῶν μαίνομαι καὶ παραπαίω.
Ἑταῖρος
Οὐκ ἄξιον περὶ τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά
σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι τίνες ἦσαν οἱ λόγοι.
Ἀπολλόδωρος
Ἦσαν τοίνυν ἐκεῖνοι τοιοίδε τινές· μᾶλλον δ᾽ ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν ὡς ἐκεῖνος
διηγεῖτο καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι.
II. Ἔφη γάρ οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε καὶ τὰς βλαύτας
ὑποδεδεμένον, ἃ ἐκεῖνος ὀλιγάκις ἐποίει· καὶ ἐρέσθαι αὐτὸν ὅποι ἴοι οὕτω καλὸς
γεγενημένος. καὶ τὸν εἰπεῖν ὅτι· Ἐπὶ δεῖπνον εἰς Ἀγάθωνος. χθὲς γὰρ αὐτὸν
διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς τὸν ὄχλον· ὡμολόγησα δ᾽ εἰς τήμερον
παρέσεσθαι. ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ σύ, ἦ δ᾽
ὅς, πῶς ἔχεις πρὸς τὸ ἐθέλειν ἂν ἰέναι ἄκλητος ἐπὶ δεῖπνον; κἀγώ, ἔφη, εἶπον ὅτι
Οὕτως ὅπως ἂν σὺ κελεύῃς. Ἕπου τοίνυν, ἔφη, ἵνα καὶ τὴν παροιμίαν
διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες, ὡς ἄρα καὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι
ἀγαθοί. Ὅμηρος μὲν γὰρ κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι ἀλλὰ καὶ ὑβρίσαι εἰς
ταύτην τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα
τὰ πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου καὶ
ἑστιῶντος τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν Μενέλεων ἐπὶ τὴν
θοίνην, χείρω ὄντα ἐπὶ τὴν τοῦ ἀμείνονος. ταῦτ᾽ ἀκούσας εἰπεῖν ἔφη· Ἴσως μέντοι
κινδυνεύσω καὶ ἐγὼ οὐχ ὡς σὺ λέγεις, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος ὢν
ἐπὶ σοφοῦ ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽ οὖν ἄγων μέ τι ἀπολογήσει; ὡς ἐγὼ
μὲν οὐχ ὁμολογήσω ἄκλητος ἥκειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος. Σύν τε δύ᾽, ἔφη,
ἐρχομένω πρὸ ὁ τοῦ βουλευσόμεθα ὅ τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν. —Τοιαῦτ᾽ ἄττα σφᾶς
ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν Σωκράτη ἑαυτῷ πως προσέχοντα τὸν νοῦν κατὰ
τὴν ὁδὸν πορεύεσθαι ὑπολειπόμενον, καὶ περιμένοντος οὗ κελεύειν προϊέναι εἰς τὸ
πρόσθεν. ἐπειδὴ δὲ γενέσθαι ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ τῇ Ἀγάθωνος, ἀνεῳγμένην
καταλαμβάνειν τὴν θύραν, καί τι ἔφη αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς
παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν οὗ κατέκειντο οἱ ἄλλοι, καὶ
καταλαμβάνειν ἤδη μέλλοντας δειπνεῖν· εὐθὺς δ᾽ οὖν ὡς ἰδεῖν τὸν Ἀγάθωνα· Ὦ
φάναι, Ἀριστόδημε, εἰς καλὸν ἥκεις ὅπως συνδειπνήσῃς· εἰ δ᾽ ἄλλου τινὸς ἕνεκα
ἦλθες, εἰς αὖθις ἀναβαλοῦ, ὡς καὶ χθὲς ζητῶν σε, ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽ ἦ
ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ
ὁρῶ Σωκράτη ἑπόμενον· εἶπον οὖν ὅτι καὶ αὐτὸς μετὰ Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς
ὑπ᾽ ἐκείνου δεῦρ᾽ ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς γ᾽, ἔφη, ποιῶν σύ· ἀλλὰ ποῦ ἔστιν οὗτος;
[Ὅπισθεν ἐμοῦ ἄρτι εἰσῄει· ἀλλὰ θαυμάζω καὶ αὐτὸς ποῦ ἂν εἴη. Οὐ σκέψῃ, ἔφη,
παῖ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽, ἦ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽
Ἐρυξίμαχον κατακλίνου.

III. Καὶ ἓ μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον δέ τινα τῶν
παίδων ἥκειν ἀγγέλλοντα ὅτι· Σωκράτης οὗτος ἀναχωρήσας ἐν τῷ τῶν γειτόνων
προθύρῳ ἕστηκεν, κἀμοῦ καλοῦντος οὐκ ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν γ᾽, ἔφη, λέγεις·
οὔκουν καλεῖς αὐτὸν καὶ μὴ ἀφήσεις; καὶ ὃς ἔφη εἰπεῖν Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε
αὐτόν. ἔθος γάρ τι τοῦτ᾽ ἔχει· ἐνίοτε ἀποστὰς ὅποι ἂν τύχῃ ἕστηκεν. ἥξει δ᾽
αὐτίκα, ὡς ἐγὼ οἶμαι. μὴ οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽ ἐᾶτε. Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἰ σοὶ
δοκεῖ, ἔφη φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽ ἡμᾶς, ὦ παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε.
πάντως παρατίθετε ὅτι ἂν βούλησθε, ἐπειδάν τις ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ· ὃ ἐγὼ
οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν οὖν, νομίζοντες καὶ ἐμὲ ὑφ᾽ ὑμῶν κεκλῆσθαι ἐπὶ δεῖπνον
καὶ τούσδε τοὺς ἄλλους, θεραπεύετε, ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. —Μετὰ ταῦτα ἔφη σφᾶς
μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν Ἀγάθωνα πολλάκις κελεύειν
μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη, ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν αὐτὸν οὐ πολὺν χρόνον ὡς
εἰώθει διατρίψαντα, ἀλλὰ μάλιστα σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα,
τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽, ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽
ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός σου ἀπολαύσω, ὅ σοι προσέστη ἐν
τοῖς προθύροις. δῆλον γὰρ ὅτι εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις· οὐ γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ τὸν
Σωκράτη καθίζεσθαι καὶ εἰπεῖν ὅτι· Εὖ ἂν ἔχοι, φάναι, ὦ Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη
ἡ σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν ἡμῶν, ἐὰν ἁπτώμεθα
ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον ἐκ τῆς πληρεστέρας
εἰς τὴν κενωτέραν. εἰ γὰρ οὕτως ἔχει καὶ ἡ σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ σοὶ
κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι. ἡ
μὲν γὰρ ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ σὴ
λαμπρά τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα, ἥ γε παρὰ σοῦ νέου ὄντος οὕτω σφόδρα
ἐξέλαμψεν καὶ ἐκφανὴς ἐγένετο πρῴην ἐν μάρτυσι τῶν Ἑλλήνων πλέον ἢ
τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ὁ Ἀγάθων. καὶ ταῦτα μὲν καὶ ὀλίγον
ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ τε καὶ σὺ περὶ τῆς σοφίας, δικαστῇ χρώμενοι τῷ
Διονύσῳ· νῦν δὲ πρὸς τὸ δεῖπνον πρῶτα τρέπου.
IV. Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους καὶ δειπνήσαντος καὶ
τῶν ἄλλων, σπονδάς τε σφᾶς ποιήσασθαι, καὶ ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ τἆλλα τὰ
νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν πότον· τὸν οὖν Παυσανίαν ἔφη λόγου τοιούτου
τινὸς κατάρχειν. Εἶεν, ἄνδρες, φάναι, τίνα τρόπον ῥᾷστα πιόμεθα; ἐγὼ μὲν οὖν
λέγω ὑμῖν ὅτι τῷ ὄντι πάνυ χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ τοῦ χθὲς πότου καὶ δέομαι
ἀναψυχῆς τινός, οἶμαι δὲ καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς· παρῆστε γὰρ χθές--σκοπεῖσθε
οὖν τίνι τρόπῳ ἂν ὡς ῤᾷστα πίνοιμεν· τὸν οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν. Τοῦτο μέντοι
εὖ λέγεις, ὦ Παυσανία, τὸ παντὶ τρόπῳ παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην τινὰ τῆς
πόσεως· καὶ γὰρ αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων. ἀκούσαντα οὖν αὐτῶν ἔφη
Ἐρυξίμαχον τὸν Ἀκουμενοῦ· Ἦ καλῶς, φάναι, λέγετε. καὶ ἔτι ἑνὸς δέομαι ὑμῶν
ἀκοῦσαι· πῶς ἔχει πρὸς τὸ ἐρρῶσθαι πίνειν, Ἀγάθων; Οὐδαμῶς, φάναι, οὐδ᾽ αὐτὸς
ἔρρωμαι. Ἕρμαιον ἂν εἴη ἡμῖν, ἦ δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί τε καὶ Ἀριστοδήμῳ καὶ
Φαίδρῳ καὶ τοῖσδε, εἰ ὑμεῖς οἱ δυνατώτατοι πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν γὰρ
ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει

ἔγωγέ σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως τε καὶ ἅττ᾽ ἂν περὶ ἰατρικῆς λέγῃς· νῦν δ᾽. ἡμᾶς δὲ διὰ λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι τὸ τήμερον· καὶ δι᾽ οἵων λόγων. οὔτε που Ἀγάθων καὶ Παυσανίας. Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός με ἀγανακτῶν λέγει· Οὐ δεινόν. V. ταῦτα δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ διὰ μέθης ποιήσασθαι τὴν ἐν τῷ παρόντι συνουσίαν. ἂν εὖ βουλεύωνται. ἐπειδὴ καὶ πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα πατὴρ τοῦ λόγου. τῷ δὲ Ἔρωτι. ὅτι χαλεπὸν τοῖς ἀνθρώποις ἡ μέθη ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς ἑκὼν εἶναι πόρρω ἐθελήσαιμι ἂν πιεῖν οὔτε ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι. εἰ βούλεσθε. οἷόν ἐστι. ἐθέλω ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ἀλλὰ Φαίδρου τοῦδε. ἐξαρκέσει ἡμῖν. ὦ Ἐρυξίμαχε. οὔτε γὰρ ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι. καὶ οἱ λοιποί. ἄλλως τε καὶ κραιπαλῶντα ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας. Ἡρακλέους μὲν καὶ ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν. ὥσπερ ὁ βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο μὲν ἧττον καὶ θαυμαστόν.αὐτῷ ὁπότερ᾽ ἂν ποιῶμεν. ἄρχειν δὲ Φαῖδρον πρῶτον. ἔφη φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον. ἀλλ᾽ ἔγωγε ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς σοφοῦ. οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ ὧν ἐγὼ ὁρῶ. ἴσως ἂν ἐγὼ περὶ τοῦ μεθύσκεσθαι. Ἐπειδὴ τοίνυν. Οὐδείς σοι. τὸ οὖν τοιούτων μὲν πέρι πολλὴν σπουδὴν ποιήσασθαι. φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον. τοῦτο μὲν δέδοκται. τηλικούτῳ ὄντι καὶ τοσούτῳ θεῷ. καίτοι οὐκ ἐξ ἴσου γίγνεται ἡμῖν τοῖς ὑστάτοις κατακειμένοις· ἀλλ᾽ ἐὰν οἱ πρόσθεν ἱκανῶς καὶ καλῶς εἴπωσιν. Εἰ οὖν ξυνδοκεῖ καὶ ὑμῖν. φησίν. γένοιτ᾽ ἂν ἡμῖν ἐν λόγοις ἱκανὴ διατριβή· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι ἕκαστον ἡμῶν λόγον εἰπεῖν ἔπαινον Ἔρωτος ἐπὶ δεξιὰ ὡς ἂν δύνηται κάλλιστον.Φάναι δὴ πάντας καὶ βούλεσθαι καὶ κελεύειν αὐτὸν εἰσηγεῖσθαι. ἐπειδὴ οὖν μοι δοκεῖ οὐδεὶς τῶν παρόντων προθύμως ἔχειν πρὸς τὸ πολὺν πίνειν οἶνον. ἐναντία ψηφιεῖται. μηδὲ ἕνα πώποτε τοσούτων γεγονότων ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν ἐγκώμιον· εἰ δὲ βούλει αὖ σκέψασθαι τοὺς χρηστοὺς σοφιστάς. ὃς οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι ἢ τὰ ἐρωτικά. ὃν μέλλω λέγειν. οὔτε πάνυ ὁ Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος ἔλεγε . ἀλλ᾽ οὕτω πίνοντας πρὸς ἡδονήν. φάναι τὸν Σωκράτη. ἐγὼ οὖν ἐπιθυμῶ ἅμα μὲν τούτῳ ἔρανον εἰσενεγκεῖν καὶ χαρίσασθαι. τἀληθῆ λέγων ἧττον ἂν εἴην ἀηδής. πάντων μὲν οὖν ἃ ἕκαστος εἶπεν. Ἔρωτα δὲ μηδένα πω ἀνθρώπων τετολμηκέναι εἰς ταυτηνὶ τὴν ἡμέραν ἀξίως ὑμνῇσαι. ἄλλοις μέν τισι θεῶν ὕμνους καὶ παίωνας εἶναι ὑπὸ τῶν ποιητῶν πεποιημένους. οὐδὲ μὴν Ἀριστοφάνης. ἐπάναγκες δὲ μηδὲν εἶναι. ἀλλὰ τύχῃ ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν Ἔρωτα. ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό γε οἶμαι κατάδηλον γεγονέναι ἐκ τῆς ἰατρικῆς. ἅμα δ᾽ ἐν τῷ παρόντι πρέπον μοι δοκεῖ εἶναι ἡμῖν τοῖς παροῦσι κοσμῆσαι τὸν θεόν. εἰπεῖν οὖν τὸν Ἐρυξίμαχον ὅτι· Ἡ μέν μοι ἀρχὴ τοῦ λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ γὰρ ἐμὸς ὁ μῦθος. Ἀλλὰ μήν. πίνειν ὅσον ἂν ἕκαστος βούληται. ᾧ περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα ἡ διατριβή. ἀλλ᾽ οὕτως ἠμέληται τοσοῦτος θεός; ταῦτα δή μοι δοκεῖ εὖ λέγειν Φαῖδρος. ταῦτα δὴ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες ἄρα ξυνέφασάν τε καὶ ἐκέλευον ἅπερ ὁ Σωκράτης. ἐν ᾧ ἐνῆσαν ἅλες ἔπαινον θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφέλειαν· καὶ ἄλλα τοιαῦτα συχνὰ ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα. τὸ μετὰ τοῦτο εἰσηγοῦμαι τὴν μὲν ἄρτι εἰσελθοῦσαν αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν. αὐλοῦσαν ἑαυτῇ ἢ ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ ταῖς ἔνδον. ὦ Ἐρυξίμαχε.

οὐ γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν ἐστιν ἀγαθὸν εὐθὺς νέῳ ὄντι ἢ ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά. οὔτ᾽ ἂν ὑπὸ πατρὸς ὀφθέντα οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε ὑπὸ ἑταίρων οὔτε ὑπ᾽ ἄλλου οὐδενὸς ὡς ὑπὸ παιδικῶν.πάντα· ἃ δὲ μάλιστα καὶ ὧν ἔδοξέ μοι ἀξιομνημόνευτον. ὄντων αὐτῷ πατρός τε καὶ μητρός· οὓς ἐκείνη τοσοῦτον ὑπερεβάλετο τῇ φιλίᾳ διὰ τὸν ἔρωτα. VI. Παρμενίδης δὲ τὴν γένεσιν λέγει πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων. ὅτι διαφερόντως τοὺς ἐραστὰς αἰσχύνεται. ὅντινα οὐκ ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως ἔνθεον ποιήσειε πρὸς ἀρετήν. τούτων ὑμῖν ἐρῶ ἑκάστου τὸν λόγον. τοῦτο ὁ Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον παρ᾽ αὑτοῦ. οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται ὁ Ἔρως ἐν τοῖς πρεσβύτατος εἶναι. τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον εἶναι τῶν θεῶν. πρεσβύτατος δὲ ὢν μεγίστων ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ μόνον ὅτι ἄνδρες. λέγω δὲ δὴ τί τοῦτο; τὴν ἐπὶ μὲν τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνην. ἐθελήσασα μόνη ὑπὲρ τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν. ὃ γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι. οὐχ ἥκιστα δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. ἦ δ᾽ ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου· γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν οὔτε λέγονται ὑπ᾽ οὐδενὸς οὔτε ἰδιώτου οὔτε ποιητοῦ. ὥστε ἀποδεῖξαι αὐτοὺς . VII. ὅταν ὀφθῇ ἐν αἰσχρῷ τινι ὤν. ὥστε ὅμοιον εἶναι τῷ ἀρίστῳ φύσει. εἴ τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο ἢ πάσχων ὑπό του δι᾽ ἀνανδρίαν μὴ ἀμυνόμενος. . πρῶτον μὲν γάρ. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ λιπὼν τάξιν ἢ ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή που δέξαιτο ἢ ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων. μένος ἐμπνεῦσαι ἐνίοις τῶν ἡρώων τὸν θεόν. φησὶ μετὰ τὸ Χάος δύο τούτω γενέσθαι. Ἡσιόδῳ δὲ καὶ Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ. εἰ οὖν μηχανή τις γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι ἢ στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν. . ἀλλ᾽ Ἡσίοδος πρῶτον μὲν Χάος φησὶ γενέσθαι. καὶ πρὸ τούτου τεθνάναι ἂν πολλάκις ἕλοιτο. τίμιον. φημὶ τοίνυν ἐγὼ ἄνδρα ὅστις ἐρᾷ. ὅτι μέγας θεὸς εἴη ὁ Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις τε καὶ θεοῖς. . καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ παιδικὰ ἢ μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι-. ἀλλὰ καὶ αἱ γυναῖκες. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε μόνοι ἐθέλουσιν οἱ ἐρῶντες. οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν τὴν ἑαυτῶν ἢ ἀπεχόμενοι πάντων τῶν αἰσχρῶν καὶ φιλοτιμούμενοι πρὸς ἀλλήλους· καὶ μαχόμενοί γ᾽ ἂν μετ᾽ ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι νικῷεν ἂν ὀλίγοι ὄντες ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους.οὐδεὶς οὕτω κακὸς. ὥσπερ λέγω. πολλαχῇ μὲν καὶ ἄλλῃ. ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον ἐνθένδε ποθὲν λέγειν. αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος. ὃ ἔφη Ὅμηρος. . Γῆν τε καὶ Ἔρωτα. ἠδ᾽ Ἔρος . τοῦτο οὔτε συγγένεια οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε τιμαὶ οὔτε πλοῦτος οὔτ᾽ ἄλλο οὐδὲν ὡς ἔρως. τούτου δὲ καὶ ἡ Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε τοῦ λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας.καὶ ἀτεχνῶς. ἐπὶ δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ γὰρ ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν οὔτε ἰδιώτην μεγάλα καὶ καλὰ ἔργα ἐξεργάζεσθαι. . ταὐτὸν δὲ τοῦτο καὶ τὸν ἐρώμενον ὁρῶμεν. πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί.

ἣν δὴ Πάνδημον καλοῦμεν. καὶ ἔτι ἀγένειος. ἀναγκαῖον δὴ καὶ ἔρωτα τὸν μὲν τῇ ἑτέρᾳ συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι. οὐχ ὥσπερ Ἀχιλλέα τὸν τῆς Θέτιδος υἱὸν ἐτίμησαν καὶ εἰς μακάρων νήσους ἀπέπεμψαν. Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα Πατρόκλου ἐρᾶν. ὥστε πολλῶν πολλὰ καὶ καλὰ ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις δή τισιν ἔδοσαν τοῦτο γέρας οἱ θεοί. ἀλλὰ γὰρ τῷ ὄντι μάλιστα μὲν ταύτην τὴν ἀρετὴν οἱ θεοὶ τιμῶσιν τὴν περὶ τὸν ἔρωτα. ὅτι πεπυσμένος παρὰ τῆς μητρὸς ὡς ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας Ἕκτορα. τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς μὲν γὰρ πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται. ὥς φησιν Ὅμηρος. Φαῖδρον μὲν τοιοῦτόν τινα λόγον ἔφη εἰπεῖν. καὶ τοῦτ᾽ ἐργασαμένη τὸ ἔργον οὕτω καλὸν ἔδοξεν ἐργάσασθαι οὐ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ θεοῖς. πρῶτον μὲν Ἔρωτα φράσαι ὃν δεῖ ἐπαινεῖν. ἔπειτα ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ. θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι. τὸ ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. αὐτὴν δὲ οὐ δόντες. Ὀρφέα δὲ τὸν Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου. ἅτε ὢν κιθαρῳδός. εἰπεῖν δ᾽ αὐτὸν ὅτι· οὐ καλῶς μοι δοκεῖ. ἢ πίνειν ἢ ᾄδειν ἢ διαλέγεσθαι. καὶ οὐ τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις. ἐγὼ οὖν πειράσομαι τοῦτο ἐπανορθώσασθαι. οὕτω δὴ ἔγωγέ φημι Ἔρωτα θεῶν καὶ πρεσβύτατον καὶ τιμιώτατον καὶ κυριώτατον εἶναι εἰς ἀρετῆς καὶ εὐδαιμονίας κτῆσιν ἀνθρώποις καὶ ζῶσι καὶ τελευτήσασιν. ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει. ἐτόλμησεν ἑλέσθαι βοηθήσας τῷ ἐραστῇ Πατρόκλῳ καὶ τιμωρήσας οὐ μόνον ὑπεραποθανεῖν ἀλλὰ καὶ ἐπαποθανεῖν τετελευτηκότι· ὅθεν δὴ καὶ ὑπεραγασθέντες οἱ θεοὶ διαφερόντως αὐτὸν ἐτίμησαν. ὧν οὐ πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς τὸν Παυσανίου λόγον διηγεῖτο. . οὐκ ἔστι τούτων αὐτὸ καλὸν οὐδέν. μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται καὶ εὖ ποιοῦσιν ὅταν ὁ ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ. ἐπαινεῖν μὲν οὖν δεῖ πάντας θεούς. ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν· ἡ δὲ νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης. ὦ Φαῖδρε. ἐξ Ἅιδου ἀνεῖναι πάλιν τὴν ψυχήν. φάσμα δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾽ ἣν ἧκεν.ἀλλοτρίους ὄντας τῷ ὑεῖ καὶ ὀνόματι μόνον προσήκοντας. καλῶς ἂν εἶχε· νῦν δὲ οὐ γάρ ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος δὲ ἑνὸς ὀρθότερόν ἐστι πρότερον προρρηθῆναι ὁπότερον δεῖ ἐπαινεῖν. μὴ ἀποκτείνας δὲ τοῦτον οἴκαδ᾽ ἐλθὼν γηραιὸς τελευτήσοι. ἔπειτα νεώτερος πολύ. ὡς ἂν πραχθῇ. VIII.οἷον ὃ νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ Ἔρωτος Ἀφροδίτη. ἀλλὰ τὴν ἐκείνης ἀνεῖσαν ἀγασθέντες τῷ ἔργῳ· οὕτω καὶ θεοὶ τὴν περὶ τὸν ἔρωτα σπουδήν τε καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. ὅτι τὸν ἐραστὴν οὕτω περὶ πολλοῦ ἐποιεῖτο. καὶ ἐποίησαν τὸν θάνατον αὐτοῦ ὑπὸ γυναικῶν γενέσθαι. εἰς μακάρων νήσους ἀποπέμψαντες. τοιγάρτοι διὰ ταῦτα δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν. μιᾶς μὲν οὖν οὔσης εἷς ἂν ἦν Ἔρως· ἐπεὶ δὲ δὴ δύο ἐστόν. πᾶσα γὰρ πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά. εἰ μὲν γὰρ εἷς ἦν ὁ Ἔρως. ἢ ὅταν ὁ ἐραστὴς τὰ παιδικά. μὴ ὀρθῶς δὲ αἰσχρόν. ἀλλ᾽ ἐν τῇ πράξει. προβεβλῆσθαι ἡμῖν ὁ λόγος. διὰ ταῦτα καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς Ἀλκήστιδος μᾶλλον ἐτίμησαν. πῶς δ᾽ οὐ δύο τὼ θεά; ἡ μέν γέ που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ. δύο ἀνάγκη καὶ Ἔρωτε εἶναι. τὸν δὲ Οὐράνιον. ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς Ἅιδου. μετὰ δὲ Φαῖδρον ἄλλους τινὰς εἶναι. ἃ δ᾽ οὖν ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν. ὃς ἦν καλλίων οὐ μόνον Πατρόκλου ἀλλ᾽ καὶ τῶν ἡρώων ἁπάντων.

χρῆν δὲ καὶ νόμον εἶναι μὴ ἐρᾷν παίδων. μὴ πράγματ᾽ ἔχωσιν λόγῳ πειρώμενοι πείθειν τοὺς νέους. ὁμοίως μὲν ἀγαθόν. καὶ μετεχούσης ἐν τῇ γενέσει καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος. παρεσκευασμένοι γὰρ. τῶν μὲν ἀρχόντων πλεονεξίᾳ. τῶν δὲ ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ· οὗ δὲ καλὸν ἁπλῶς ἐνομίσθη. κακίᾳ τῶν θεμένων κεῖται. ὁρῶντες αὐτῶν τὴν ἀκαιρίαν καὶ ἀδικίαν. τοῦτο δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι ἐρᾷν ὡς τὸν βίον ἅπαντα ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιωσόμενοι. οὕτως οὗ μὲν αἰσχρὸν ἐτέθη χαρίζεσθαι ἐρασταῖς. ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἵνα. καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι οὔτε νέος οὔτε παλαιὸς ὡς αἰσχρόν. καί τις ἂν γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς ὑπὸ τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ ἐρῶσι παίδων. ἀλλὰ ὁ καλῶς προτρέπων ἐρᾷν. ἐρῶσι δὲ οἱ τοιοῦτοι πρῶτον μὲν οὐχ ἧττον γυναικῶν ἢ παίδων. ὅποι ὑπὸ βαρβάροις οἰκοῦσιν. ἅτε ἀδύνατοι λέγειν· τῆς δὲ Ἰωνίας καὶ ἄλλοθι πολλαχοῦ αἰσχρὸν νενόμισται. ὃ δὴ μάλιστα φιλεῖ τά τε ἄλλα πάντα καὶ ὁ ἔρως ἐμποιεῖν. ὥσπερ καὶ τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκάζομεν αὐτοὺς καθ᾽ ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν. ὥστε τινὰς τολμᾷν λέγειν ὡς αἰσχρὸν χαρίζεσθαι ἐρασταῖς· λέγουσι δὲ εἰς τούτους ἀποβλέποντες. ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος. ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἤδη ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν. ἐν ἀφροσύνῃ λαβόντες ὡς νέον. ὁ δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν οὐ μετεχούσης θήλεος ἀλλ᾽ ἄρρενος μόνον [καὶ ἔστιν οὗτος ὁ τῶν παίδων ἔρως] ἔπειτα πρεσβυτέρας. οὐδὲ φιλίας ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας. ἁπλῶς γὰρ ὥρισται· ὁ δ᾽ ἐνθάδε καὶ ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος. χρῆν δὲ καὶ τούτους τοὺς πανδήμους ἐραστὰς προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον. ἐν Ἤλιδι μὲν γὰρ καὶ ἐν Βοιωτοῖς. ὕβρεως ἀμοίρου· ὅθεν δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι. καὶ δὴ καὶ ὁ περὶ τὸν ἔρωτα νόμος ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος. ἔπειτα ὡς ἂν δύνωνται ἀνοητοτάτων. ἔπειτα ὧν καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων μᾶλλον ἢ τῶν ψυχῶν. οἱ μὲν οὖν ἀγαθοὶ τὸν νόμον τοῦτον αὐτοὶ αὑτοῖς ἑκόντες τίθενται.Οὕτω δὴ καὶ τὸ ἐρᾷν καὶ ὁ Ἔρως οὐ πᾶς ἐστὶ καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι. ἁπλῶς νενομοθέτηται καλὸν τὸ χαρίζεσθαι ἐρασταῖς. ἔστι γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας τε οὔσης πολὺ ἢ τῆς ἑτέρας. τὸ φύσει ἐρρωμενέστερον καὶ νοῦν μᾶλλον ἔχον ἀγαπῶντες. καταγελάσαντες οἰχήσεσθαι ἐπ᾽ ἄλλον ἀποτρέχοντες. καὶ οὗ μὴ σοφοὶ λέγειν. ἀλλ᾽ οὐκ ἐξαπατήσαντες. πρὸς τὸ διαπράξασθαι μόνον βλέποντες. τοῖς γὰρ βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ ἥ γε φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία· οὐ γὰρ οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα μεγάλα ἐγγίγνεσθαι τῶν ἀρχομένων. ἀμελοῦντες δὲ τοῦ καλῶς ἢ μή· ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς ὅ τι ἂν τύχωσι τοῦτο πράττειν. ἐπεὶ οὐ δή που κοσμίως γε καὶ νομίμως ὁτιοῦν <πρᾶγμα> πραττόμενον ψόγον ἂν δικαίως φέροι. IX. Ὁ μὲν οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς πάνδημός ἐστι καὶ ἐξεργάζεται ὅ τι ἂν τύχῃ· καὶ οὗτός ἐστιν ὃν οἱ φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων ἐρῶσιν. ἔργῳ δὲ τοῦτῳ ἔμαθον καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι· ὁ γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ Ἁρμοδίου φιλία βέβαιος γενομένη κατέλυσεν αὐτῶν τὴν ἀρχήν. οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ καὶ τὸ ὄνειδος πεποιηκότες. διὰ τὴν τῶν θεμένων . οἶμαι.

οἴχεται ἀποπτάμενος. ὃς δὴ δοκεῖ τὰ πολλὰ καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα τὸ ὑπὸ χρημάτων καὶ ὑπὸ πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι αἰσχρόν. ἐάν τε κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ μὴ καρτερήσῃ. οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν. ὥς γε λέγουσιν οἱ πολλοί. τούτους δὴ βούλεται ὁ ἡμέτερος νόμος εὖ καὶ καλῶς βασανίζειν. ἅτε οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος. αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστὶ πονηρῷ τε καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι. καὶ ὅρκους ὀμνύντες. ἐνθάδε δὲ πολὺ τούτων κάλλιον νενομοθέτηται. ἅ τε μονίμῳ συντακείς. καὶ κοιμήσεις ἐπὶ θύραις. ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσιν ποιούμενοι. καὶ τοὺς ὀνειδίζοντας αὖ οἱ πρεσβύτεροι μὴ διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας. ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ ἁπλοῦν ἐστιν. αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν. ἐπειδὰν δὲ παιδαγωγοὺς ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς ἐρωμένοις μὴ ἐῶσι διαλέγεσθαι τοῖς ἐρασταῖς. τὰ μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι ἤ τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά. καλῶς δὲ χρηστῷ τε καὶ καλῶς. ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ συγγνώμη παρὰ θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον γὰρ ὅρκον οὔ φασιν εἶναι· οὕτω καὶ οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι πᾶσαν ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ ἐρῶντι. εἰς δὲ ταῦτά τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν πάλιν αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι. καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων καὶ ἀρίστων. οὐχ ὥς τι αἰσχρὸν ποιοῦντι. Ἐνθυμηθέντι γὰρ ὅτι λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς ἐρᾷν τοῦ λάθρᾳ. πλὴν φιλοσοφίας. καὶ πρὸς τὸ ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν ὁ νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι. οἶμαι. Οὕτω δὴ ὑπὸ ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ ἁλίσκεσθαι ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται. ἐμποδίζοιτο ἂν μὴ πράττειν οὕτω τὴν πρᾶξιν καὶ ὑπὸ φίλων καὶ ὑπὸ ἐχθρῶν.τῆς ψυχῆς ἀργίαν. οὗπερ ἤρα. τοὺς δὲ διαφεύγειν. ποτέρων ποτέ ἐστιν ὁ ἐρῶν καὶ ποτέρων ὁ ἐρώμενος. ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν ἐάν τι ὁρῶσιν τοιοῦτον γιγνόμενον. καὶ τοῖς μὲν χαρίσασθαι. ἵνα χρόνος ἐγγένηται. καὶ ἐθέλοντες δουλείας δουλεύειν οἵας οὐδ᾽ ἂν δοῦλος οὐδείς. κἂν αἰσχίους ἄλλων ὦσι.τῶν μὲν ὀνειδιζόντων κολακείας καὶ ἀνελευθερίας. καὶ δέδοται ὑπὸ τοῦ νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν. ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον ἢ τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν. καὶ ἑλόντι τε καλὸν δοκεῖ εἶναι καὶ μὴ ἑλόντι αἰσχρόν. ἅμα γὰρ τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι. διὰ ταῦτα οὖν τοῖς μὲν διώκειν παρακελεύεται. πονηρὸς δ᾽ ἐστὶν ἐκεῖνος ὁ ἐραστὴς ὁ πάνδημος. τοῖς δὲ φεύγειν. τὸ δὲ. οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς χρήματα ἢ εἰς διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ· οὐδὲν γὰρ δοκεῖ τούτων . ἃ εἴ τις τολμῴη ποιεῖν ἄλλ᾽ ὁτιοῦν διώκων καὶ βουλόμενος διαπράξασθαι πλὴν τοῦτο. ὡς πάγκαλόν τι πρᾶγμα διαπραττομένου· ὃ δὲ δεινότατον. ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν. καὶ ὅπερ εἶπον. καὶ ὅτι αὖ ἡ παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων θαυμαστή. ὡς ὁ νόμος φησὶν ὁ ἐνθάδε· ταύτῃ μὲν οὖν οἰηθείη ἄν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν τῇδε τῇ πόλει καὶ τὸ ἐρᾶν καὶ τὸ φίλους γίγνεσθαι τοῖς ἐρασταῖς. τῶν δὲ νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἕπεται. καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα ᾖ. X. ἀγωνοθετῶν καὶ βασανίζων. πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας· ὁ δὲ τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου μένει. ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη.

ἀναλαβών τι τοιοῦτον οἵῳ κινήσαις ἂν τὴν ῥῖνα. ὁ μὲν χαρισαμένοις παιδικοῖς ὑπηρετῶν ὁτιοῦν δικαίως ἂν ὑπηρετεῖν. ἀναφανέντος τοῦ ἐραστοῦ πένητος. χωρὶς τοῦ μηδὲ πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν φιλίαν. εἰ δ᾽ ἄρα πάνυ ἰσχυρά ἐστιν. XI. ὅτι ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα καὶ τοῦ βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ προθυμηθείη. ὕδατι ἀνακογχυλίασον. τῆς πανδήμου. ἔφη ὁ Ἀριστόδημος δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη λέγειν. διδάσκουσι γάρ με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί. τόν τε περὶ τὴν παιδεραστίαν καὶ τὸν περὶ τὴν φιλοσοφίαν τε καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν. ἐὰν μέν σοι ἐθέλῃ ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι ἡ λύγξ· εἰ δὲ μή. μία δὴ λείπεται τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ ὁδός. σὺ δ᾽ ἐπειδὰν παύσῃ. εἰ μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. ὅταν γὰρ εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής τε καὶ παιδικά. πτάρε· καὶ . ὅμως καλὴ ἡ ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ οὗτος τὸ καθ᾽ αὑτὸν δεδηλωκέναι. οὗτός ἐστιν ὁ τῆς Οὐρανίας θεοῦ Ἔρως καὶ Οὐράνιος καὶ πολλοῦ ἄξιος καὶ πόλει καὶ ἰδιώταις. ἐν τῷ ἐμῷ. τοῦτο δὲ αὖ πάντων κάλλιστον· οὕτω <πᾶν> πάντως γε καλὸν ἀρετῆς <γ᾽> ἕνεκα χαρίζεσθαι. Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος. εἰ μέλλει ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. πολλὴν ἐπιμέλειαν ἀναγκάζων ποιεῖσθαι πρὸς ἀρετὴν τόν τε ἐρῶντα αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν ἐρώμενον· οἱ δ᾽ ἕτεροι πάντες τῆς ἑτέρας. ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει. ἄλλοθι δὲ οὐδαμοῦ. ταῦτά σοι. οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι. ἐν τῇ κάτω γὰρ αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι. τότε δὴ τούτων ξυνιόντων εἰς ταὐτὸν τῶν νόμων μοναχοῦ ἐνταῦθα ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι παιδικὰ ἐραστῇ χαρίσασθαι. οὕτω δὴ καὶ ἄλλη μία μόνη δουλεία ἑκούσιος λείπεται οὐκ ἐπονείδιστος· αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἡ περὶ τὴν ἀρετήν. ἐάν τις ἐθέλῃ τινὰ θεραπεύειν ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι ἢ κατὰ σοφίαν τινὰ ἢ κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς. εἰ γάρ τις ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου ἕνεκα χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ μὴ λάβοι χρήματα. ὁ δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν τε καὶ ἀγαθὸν δικαίως αὖ ὁτιοῦν ἂν ὑπουργεῖν <ὑπουργῶν>. τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινὰ ἢ ὑπὸ πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν τε εἶναι λέγειν. ὁ δὲ δεόμενος εἰς παίδευσιν καὶ τὴν ἄλλην σοφίαν κτᾶσθαι. δεῖ δὴ τὼ νόμω τούτω ξυμβαλεῖν εἰς ταὐτό. καὶ ὁ μὲν δυνάμενος εἰς φρόνησιν καὶ τὴν ἄλλην ἀρετὴν ξυμβάλλεσθαι. ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ καὶ οὐ κεκτημένου ἀρετήν. ὦ Φαῖδρε. κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ λόγον κἂν εἴ τις ὡς ἀγαθῷ χαρισάμενος καὶ αὐτὸς ὡς ἀμείνων ἐσόμενος διὰ τὴν φιλίαν ἐραστοῦ ἐξαπατηθείη. αὕτη αὖ ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία. Νενόμισται γὰρ δὴ ἡμῖν. — Παυσανίου δὲ παυσαμένου. δίκαιος εἶ ἢ παῦσαί με τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ.οὔτε βέβαιον οὔτε μόνιμον εἶναι. περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι. νόμον ἔχων ἑκάτερος. ἀλλ᾽ εἰπεῖν αὐτόν. ὅτι ἕνεκα χρημάτων ὁτιοῦν ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ. τοῦτο δὲ οὐ καλόν. ὥσπερ ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς ἦν δουλεύειν ἐθέλοντας ἡντινοῦν δουλείαν παιδικοῖς μὴ κολακείαν εἶναι μηδὲ ἐπονείδιστον. ἐν ᾧ δ᾽ ἂν ἐγὼ λέγω. ἔφη. Ὦ Ἐρυξίμαχε. ἐπὶ τούτῳ καὶ ἐξαπατηθῆναι οὐδὲν αἰσχρόν· ἐπὶ δὲ τοῖς ἄλλοις πᾶσι καὶ ἐξαπατωμένῳ αἰσχύνην φέρει καὶ μή. ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι.

ἔστι δὲ πολλὴ ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι ἢ ἐκ διαφερομένων ἔτι εἶναι. ὥσπερ ἴσως καὶ Ἡράκλειτος βούλεται λέγειν. ὡσαύτως δὲ καὶ γυμναστικὴ καὶ γεωργία· μουσικὴ δὲ καὶ παντὶ κατάδηλος τῷ καὶ σμικρὸν προσέχοντι τὸν νοῦν ὅτι κατὰ ταὐτὰ ἔχει τούτοις. καὶ ὁ μεταβάλλειν ποιῶν. πικρὸν γλυκεῖ. ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς λέγων. δεῖ γὰρ δὴ τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ σώματι φίλα οἷόν τ᾽ εἶναι ποιεῖν καὶ ἐρᾷν ἀλλήλων. ἡ γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί. καὶ τοῦτό ἐστιν ᾧ ὄνομα τὸ ἰατρικόν. πᾶσα διὰ τοῦ θεοῦ τούτου κυβερνᾶται. καὶ εἰ πάνυ ἰσχυρά ἐστι. τὴν δὲ ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις. Οὐκ ἂν φθάνοις λέγων. καθεωρακέναι μοι δοκῶ ἐκ τῆς ἰατρικῆς. συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην. οὐ γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων γε ἔτι τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη. συμφωνία δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ ἐκ διαφερομένων. ἄλλος μὲν οὖν ὁ ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ ἔρως. καὶ οἷς μὴ ἔνεστιν ἔρως. ὅτι δὲ οὐ μόνον ἐστὶν ἐπὶ ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς καλοὺς ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις. ἐπειδὴ Παυσανίας ὁρμήσας ἐπὶ τὸν λόγον καλῶς οὐχ ἱκανῶς ἀπετέλεσε. ξηρὸν ὑγρῷ. ἐπιστήμη τῶν τοῦ σώματος ἐρωτικῶν πρὸς πλησμονὴν καὶ κένωσιν. ὥστε ἀντὶ τοῦ ἑτέρου ἔρωτος τὸν ἕτερον κτᾶσθαι. ἥ τε οὖν ἰατρική. ὥς φασιν οἵδε οἱ ποιηταὶ καὶ ἐγὼ πείθομαι. ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων γέγονε. ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν.ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ ἢ δίς. οὕτω καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς σώμασιν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἑκάστου τοῦ σώματος καὶ ὑγιεινοῖς καλὸν χαρίζεσθαι καὶ δεῖ. ὥσπερ ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς καλὸν χαρίζεσθαι τῶν ἀνθρώπων. πάντα τὰ τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι καὶ ὁμόνοιαν ὁ ἡμέτερος πρόγονος Ἀσκληπιός. τῆς ἡμετέρας τέχνης. ὅτι ἐκ διαφερομένων πρότερον τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος. ἕως ἂν διαφέρωνται. Εἰπεῖν δὴ τὸν Ἐρυξίμαχον· Δοκεῖ τοίνυν μοι ἀναγκαῖον εἶναι. ὡς μέγας καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ πᾶν ὁ θεὸς τείνει καὶ κατ᾽ ἀνθρώπινα καὶ κατὰ θεῖα πράγματα. ἀλλὰ ἴσως τόδε ἐβούλετο λέγειν. ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν ἀλλήλων . τὸ ἓν γάρ φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι. ἵνα καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην. ἄλλος δὲ ὁ ἐπὶ τῷ νοσώδει. οὗτός ἐστιν ὁ ἰατρικώτατος. ἔστι γὰρ ἰατρική. ἔστι δή. ἀγαθὸς ἂν εἴη δημιουργός. τοῖς τε σώμασι τῶν πάντων ζῴων καὶ τοῖς ἐν τῇ γῇ φυομένοις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι. ἐκ διενηνεγμένων πρότερον. τοῖς δ᾽ ἀκολάστοις αἰσχρόν. ἀδύνατον εἶναι· διαφερόμενον δὲ αὖ καὶ μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ γε καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ τοῦ ταχέος καὶ βραδέος. παύσεται. Τὸ μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν Ἔρωτα δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι. τοῖς δὲ κακοῖς καὶ νοσώδεσιν αἰσχρόν τε καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν. ψυχρὸν θερμῷ. εἰ μέλλει τις τεχνικὸς εἶναι. ἡ γὰρ φύσις τῶν σωμάτων τὸν διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει· τὸ γὰρ ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως ἕτερόν τε καὶ ἀνόμοιόν ἐστι· τὸ δὲ ἀνόμοιον ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ καὶ ἐρᾷ. δεῖ δ᾽ ἐγγενέσθαι. ἔστι δὲ ἔχθιστα τὰ ἐναντιώτατα. ἐνταῦθα ἡ μουσικὴ ἐντίθησιν. δεῖν ἐμὲ πειρᾶσθαι τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ. ὥσπερ λέγω. ὥσπερ ἐκεῖ ἡ ἰατρική. XII. ἔπειτα ὕστερον ὁμολογησάντων γέγονεν ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης. ἐπεὶ τοῖς γε ῥήμασιν οὐ καλῶς λέγει. ὥσπερ ἁρμονίαν τόξου τε καὶ λύρας. καὶ ὁ διαγιγνώσκων ἐν τούτοις τὸν καλόν τε καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα. ἐπιστάμενος ἐμποιῆσαι καὶ ἐνόντα ἐξελεῖν. φάναι τὸν Ἀριστοφάνη· ἐγὼ δὲ ταῦτα ποιήσω.

καὶ ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν λάβῃ σώφρονα. δεῖ χαρίζεσθαι καὶ φυλάττειν τὸν τούτων ἔρωτα. φυλακτέον ἑκάτερον τὸν ἔρωτα· ἔνεστον γάρ. οὐ μέντοι πρίν γε τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ. ἐγκωμίαζε. καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν· ὅταν δὲ ὁ μετὰ τῆς ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ τὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται. XIII. οἵ τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽ αὖ ὅμοια πολλὰ νοσήματα καὶ τοῖς θηρίοις καὶ τοῖς φυτοῖς· καὶ γὰρ πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀκοσμίας περὶ ἄλληλα τῶν τοιούτων γίγνεται ἐρωτικῶν· ὧν ἐπιστήμη περὶ ἄστρων τε φορὰς καὶ ἐνιαυτῶν ὥρας ἀστρονομία καλεῖται. μᾶλλον δὲ πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν ὁ πᾶς Ἔρως. (ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν). τά τε θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ καὶ ξηρὰ καὶ ὑγρά. ὥστ᾽ ἄνευ νόσου τὴν ἡδονὴν καρπώσασθαι. οὗτος τὴν μεγίστην δύναμιν ἔχει καὶ πᾶσαν ἡμῖν εὐδαιμονίαν παρασκευάζει καὶ ἀλλήλοις δυναμένους ὁμιλεῖν καὶ φίλους εἶναι καὶ τοῖς κρείττοσιν ἡμῶν θεοῖς. οὕτω πολλὴν καὶ μεγάλην. ὅτι τοῖς μὲν κοσμίοις τῶν ἀνθρώπων. ὦ Ἀριστόφανες. διαφθείρει τε πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. ὅσα τείνει πρὸς θέμιν καὶ ἀσέβειαν. ὁ δὲ περὶ τἀγαθὰ μετὰ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽ ἡμῖν καὶ παρὰ θεοῖς. ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ μέγα ἔργον ταῖς περὶ τὴν ὀψοποιικὴν τέχνην ἐπιθυμίαις καλῶς χρῆσθαι. ἐπειδὴ καὶ τῆς λυγγὸς πέπαυσαι. ὥστε με θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον τοῦ . ἥκει φέροντα εὐετηρίαν τε καὶ ὑγίειαν ἀνθρώποις καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις τε καὶ φυτοῖς. ἢ χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις μέλεσί τε καὶ μέτροις. (ὃ δὴ παιδεία ἐκλήθη). Ἐπεὶ καὶ ἡ τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ σύστασις μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων. ἀναπληρῶσαι· ἢ εἴ πως ἄλλως ἐν νῷ ἔχεις ἐγκωμιάζειν τὸν θεόν. καὶ περὶ γονέας καὶ ζῶντας καὶ τετελευτηκότας καὶ περὶ θεούς· ἃ δὴ προστέτακται τῇ μαντικῇ ἐπισκοπεῖν τοὺς Ἔρωτας καὶ ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν αὖ ἡ μαντικὴ φιλίας θεῶν καὶ ἀνθρώπων δημιουργὸς τῷ ἐπίστασθαι τὰ κατὰ ἀνθρώπους ἐρωτικά. ὅπως ἂν τὴν μὲν ἡδονὴν αὐτοῦ καρπώσηται. καθ᾽ ὅσον παρείκει. καὶ ἐν μέν γε αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας τε καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν τὰ ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν. ἀλλὰ τὸν ἕτερον. ὁ οὐράνιος. ἔτι τοίνυν καὶ θυσίαι πᾶσαι καὶ οἷς μαντικὴ ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν ἡ περὶ θεούς τε καὶ ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους κοινωνία) οὐ περὶ ἄλλο τί ἐστιν ἢ περὶ Ἔρωτος φυλακήν τε καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ ἡ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν μή τις τῷ κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται μηδὲ τιμᾷ τε αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ ἐν παντὶ ἔργῳ.ἐμποιήσασα· καὶ ἔστιν αὖ μουσικὴ περὶ ἁρμονίαν καὶ ῥυθμὸν ἐρωτικῶν ἐπιστήμη. ἀλλ᾽ εἴ τι ἐξέλιπον. — Ἐκδεξάμενον οὖν ἔφη εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ μάλ᾽ ἐπαύσατο. πάλιν γὰρ ἥκει ὁ αὐτὸς λόγος. καὶ ἐν μουσικῇ δὴ καὶ ἐν ἰατρικῇ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις πᾶσι καὶ τοῖς ἀνθρωπείοις καὶ τοῖς θείοις. σὸν ἔργον. οὐ μέντοι ἑκών γε. ὁ τῆς Οὐρανίας μούσης Ἔρως· ὁ δὲ Πολυμνίας ὁ πάνδημος. καὶ ἐπειδὰν μὲν πρὸς ἄλληλα τοῦ κοσμίου τύχῃ ἔρωτος ἃ νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον. καὶ ὡς ἂν κοσμιώτεροι γίγνοιντο οἱ μήπω ὄντες. ἴσως μὲν οὖν καὶ ἐγὼ τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω. ὃν δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν οἷς ἂν προσφέρῃ. καὶ οὗτός ἐστιν ὁ καλός. οὐδὲ ὁ διπλοῦς ἔρως ἐνταῦθά πως ἔστιν· ἀλλ᾽ ἐπειδὰν δέῃ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταχρῆσθαι ῥυθμῷ τε καὶ ἁρμονίᾳ ἢ ποιοῦντα. ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ.

οἴει ἐκφεύξεσθαι· ἀλλὰ πρόσεχε τὸν νοῦν καὶ οὕτως λέγε ὡς δώσων λόγον· ἴσως μέντοι. καὶ τἆλλα πάντα ὡς ἀπὸ τούτων ἄν τις εἰκάσειεν. ἦν οὖν τὴν ἰσχὺν δεινὰ καὶ τὴν ῥώμην. οὔ τι μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο μὲν γὰρ ἂν κέρδος εἴη καὶ τῆς ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον) ἀλλὰ μὴ καταγέλαστα. ἐπεὶ αἰσθανόμενοί γε μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ ἱερὰ κατασκευάσαι καὶ βωμούς. πρῶτον μὲν γὰρ τρία ἦν τὰ γένη τὰ τῶν ἀνθρώπων. ἂν δόξῃ μοι. Καὶ μήν. ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν. ἀλλὰ μή με φύλαττε. γελωτοποιεῖς μέλλων λέγειν. δεῖ δὲ πρῶτον ὑμᾶς μαθεῖν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς. φάναι. Ὁ οὖν Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο. οὗ νῦν ὄνομα λοιπόν. ἡ γὰρ πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ ἦν ἥπερ νῦν. καί μοι ἔστω ἄρρητα τὰ εἰρημένα. ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι περὶ τῶν μελλόντων ῥηθήσεσθαι. νῶτον καὶ πλευρὰς κύκλῳ ἔχον· χεῖρας δὲ τέτταρας εἶχε. οὐχ ὥσπερ νῦν τούτων οὐδὲν γίγνεται περὶ αὐτόν. τὸ δὲ ἀμφοτέρων μετέχον τῆς σελήνης. καὶ ὃ λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου τε καὶ Ὤτου.σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων καὶ γαργαλισμῶν. δέον πάντων μάλιστα γίγνεσθαι. ἄλλῃ γέ πῃ ἐν νῷ ἔχω λέγειν ἢ ᾗ σύ τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν τὰ σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ. ἀλλ᾽ ἀλλοία. ἀφήσω σε. καὶ φύλακά με τοῦ λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ. καὶ αἰδοῖα δύο. ὑμεῖς δὲ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι ἔσεσθε. τὸ δὲ θῆλυ τῆς γῆς. τὸ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνάβασιν ἐπιχειρεῖν ποιεῖν. XV. καὶ ὦτα τέτταρα. ὦ Ἀριστόφανες. ὅτι καὶ ἡ σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ δὴ ἦν καὶ αὐτὰ καὶ ἡ πορεία αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς γονεῦσιν ὅμοια εἶναι. ὀκτὼ τότε οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ. ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς. ὅ τι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι. νῦν δὲ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽ ἢ ἐν ὀνείδει ὄνομα κείμενον. αὐτὸ δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν τότε μὲν ἦν καὶ εἶδος καὶ ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν τοῦ τε ἄρρενος καὶ θήλεος. καὶ θυσίας ἂν ποιεῖν μεγίστας. ἄρρεν καὶ θῆλυ. περὶ ἐκείνων λέγεται. ὅμοια πάντῃ· κεφαλὴν δ᾽ ἐπ᾽ ἀμφοτέροις τοῖς προσώποις ἐναντίοις κειμένοις μίαν. ἐγὼ οὖν πειράσομαι ὑμῖν εἰσηγήσασθαι τὴν δύναμιν αὐτοῦ. ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς. οἷον καὶ ὁ πταρμός ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο. ὅτι τὸ μὲν ἄρρεν ἦν τοῦ ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον. Βαλών γε. εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη. ἐπορεύετο δὲ καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν. ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν πταρμὸν προσήνεγκα. καὶ τὰ φρονήματα μεγάλα εἶχον. φάναι. ὡς ἐπιθησομένων τοῖς θεοῖς. ὅρα τί ποιεῖς. Ἀριστόφανες. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον· ὠγαθέ. XIV. καὶ τὸν Ἀριστοφάνη γελάσαντα εἰπεῖν· Εὖ λέγεις. ἐξόν σοι ἐν εἰρήνῃ λέγειν. ὦ Ἐρυξίμαχε. ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος. ἦν δὲ διὰ ταῦτα τρία τὰ γένη καὶ τοιαῦτα. ἀλλὰ καὶ τρίτον προσῆν κοινὸν ὂν ἀμφοτέρων τούτων. οὐχ ὥσπερ νῦν δύο. ἐπίκουρός τε ὢν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἰατρὸς τούτων ὧν ἰαθέντων μεγίστη εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει εἴη. καὶ ἠπόρουν· οὔτε γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ γένος ἀφανίσαιεν —αἱ τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ παρὰ τῶν . καὶ σκέλη τὰ ἴσα ταῖς χερσίν. ὦ Ἐρυξίμαχε. ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου τὸ εἶδος στρογγύλον. καὶ πρόσωπα δύ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ. ἐμοὶ γὰρ δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν τοῦ ἔρωτος δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι.

ἐπειδὴ οὖν ἡ φύσις δίχα ἐτμήθη. οὐ πάνυ αὗται τοῖς ἀνδράσι τὸν νοῦν προσέχουσιν. μετέθηκέ τε οὖν οὕτω αὐτῶν εἰς τὸ πρόσθεν καὶ διὰ τούτων τὴν γένεσιν ἐν ἀλλήλοις ἐποίησε. ὅσοι δὲ ἄρρενος τμῆμά εἰσι. καὶ τέως μὲν ἂν παῖδες ὦσιν. Ἕκαστος οὖν ἡμῶν ἐστὶν ἀνθρώπου ξύμβολον. ἔφη. τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε τό τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν τομήν. ἅτε τετμημένος ὥσπερ αἱ ψῆτται. γεννῷεν καὶ γίγνοιτο τὸ γένος. διὰ τοῦ ἄρρενος ἐν τῷ θήλει. εἴτε γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι ἡμίσει. ἔστι δὴ οὖν ἐκ τόσου ὁ ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων τοῖς ἀνθρώποις καὶ τῆς ἀρχαίας φύσεως συναγωγεὺς καὶ ἐπιχειρῶν ποιῆσαι ἓν ἐκ δυοῖν καὶ ἰάσασθαι τὴν φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην. φιλογύναικές τέ εἰσὶ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου τοῦ γένους γεγόνασιν. εἴτ᾽ ἀνδρός· καὶ οὕτως ἀπώλλυντο. ἐλεήσας δὲ ὁ Ζεὺς ἄλλην μηχανὴν πορίζεται. ἅμα δ᾽ εἰ καὶ ἄρρην ἄρρενι. ἐπιθυμοῦντες συμφῦναι. ὥσπερ τὰ σύσπαστα βαλάντια. ζητεῖ δὴ ἀεὶ τὸ αὑτοῦ ἕκαστος ξύμβολον. ὃ δὴ τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο. ἵνα ἐν τῇ συμπλοκῇ ἅμα μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι. καὶ αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου τοῦ γένους γίγνονται. τεμῶ δίχα. ἔφη. ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν γαστέρα. τὸ λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ συνεπλέκετο. καὶ συνέλκων πανταχόθεν τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην. τῶνδε ἕνεκα. καὶ ὅσαι αὖ γυναῖκες φίλανδροί τε καὶ μοιχεύτριαι. καὶ περιβάλλοντες τὰς χεῖρας καὶ συμπλεκόμενοι ἀλλήλοις. μόγις δὴ ὁ Ζεὺς ἐννοήσας λέγει ὅτι· Δοκῶ μοι. φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας καὶ χαίρουσι συγκατακείμενοι καὶ συμπεπλεγμένοι τοῖς . ὥστ᾽ ἐφ᾽ ἑνὸς πορεύσονται σκέλους ἀσκωλιάζοντες. τὸ δὲ λειφθείη. ποθοῦν ἕκαστον τὸ ἥμισυ τὸ αὑτοῦ ξυνῄει. ὁ δὲ τό τε πρόσωπον μετέστρεφε. καὶ μετατίθησιν αὐτῶν τὰ αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον. ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον οἷον οἱ σκυτοτόμοι περὶ τὸν καλάποδα λεαίνοντες τὰς τῶν σκυτῶν ῥυτίδας· ὀλίγας δὲ κατέλιπε. τὰς περὶ αὐτὴν τὴν γαστέρα καὶ τὸν ὀμφαλόν. ἐξ ἑνὸς δύο. ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τὰς γυναῖκας τετραμμέναι εἰσί. ὥσπερ οἱ τέττιγες. ὃ δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. ἵνα θεώμενος τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος εἴη ὁ ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. τὰ ἄρρενα διώκουσι. ὅσαι δὲ τῶν γυναικῶν γυναικὸς τμῆμά εἰσιν. μνημεῖον εἶναι τοῦ παλαιοῦ πάθους. ἀπέθνῃσκον ὑπὸ λιμοῦ καὶ τῆς ἄλλης ἀργίας διὰ τὸ μηδὲν ἐθέλειν χωρὶς ἀλλήλων ποιεῖν. ἔφη. καὶ ἐγέννων καὶ ἔτικτον οὐκ εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν. ἔχειν μηχανήν. XVI. καὶ ὁπότε τι ἀποθάνοι τῶν ἡμίσεων. ὡς ἂν εἶέν τε ἄνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς ἀκολασίας ἀσθενέστεροι γενόμενοι. πλησμονὴν γοῦν γίγνοιτο τῆς συνουσίας καὶ διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου βίου ἐπιμελοῖντο. ὅσοι μὲν οὖν τῶν ἀνδρῶν τοῦ κοινοῦ τμῆμά εἰσιν. ταῦτα εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα. καὶ ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται. ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ τέμνοντες καὶ μέλλοντες ταριχεύειν. καὶ τὰς μὲν ἄλλας ῥυτίδας [τὰς πολλὰς ἐξελέαινε καὶ τὰ στήθη διήρθρου.ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔθ᾽ ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. ὃ δὴ νῦν γυναῖκα καλοῦμεν. ἅμα δὲ χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν γεγονέναι· καὶ βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν σκελοῖν· ἐὰν δ᾽ ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν καὶ μὴ ἐθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν. ἢ ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν· ὄντινα δὲ τέμοι. ἅτε τεμάχια ὄντα τοῦ ἄρρενος. πάλιν αὖ. διατεμῶ δίχα ἕκαστον. ἐκ τούτου τοῦ γένους γίγνονται. νῦν μὲν γὰρ αὐτούς.

ᾧ μηδεὶς ἐναντία πραττέτω (πράττει δ᾽ ἐναντία ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται)· φίλοι γὰρ γενόμενοι καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν τε καὶ ἐντευξόμεθα τοῖς παιδικοῖς τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν. ὥστε δύ᾽ ὄντας ἕνα γεγονέναι καὶ ἕως τ᾽ ἂν ζῆτε. ὥστε καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε. ἐπειδὰν δὲ ἀνδρωθῶσι. ἀναγκαῖον καὶ τῶν νῦν παρόντων τὸ τούτου ἐγγυτάτω ἄριστον εἶναι· . καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνητε. ὃ οὐ δύναται εἰπεῖν. καὶ οἱ διατελοῦντες μετ᾽ ἀλλήλων διὰ βίου οὗτοί εἰσιν. ὧν ὁ Ἔρως ἡμῖν ἡγεμὼν καὶ στρατηγός. καί εἰσιν οὗτοι βέλτιστοι τῶν παίδων καὶ μειρακίων. οἳ οὐδ᾽ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν ὅ τι βούλονται σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. ὡς ἄρα τούτου ἕνεκα ἕτερος ἑτέρῳ χαίρει ξυνὼν οὕτως ἐπὶ μεγάλης σπουδῆς· ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ ψυχὴ δήλη ἐστίν. καὶ πρὸ τοῦ. κωμῳδῶν τὸν λόγον. οὐκ ἐθέλοντες. ὥσπερ λέγω. ὃ τῶν νῦν ὀλίγοι ποιοῦσι. ψευδόμενοι· οὐ γὰρ ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽ ὑπὸ θάρρους καὶ ἀνδρείας καὶ ἀρρενωπίας. ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο ὃ πάλαι ἄρα ἐπεθύμει. ἐὰν μὴ κόσμιοι ὦμεν πρὸς τοὺς θεούς. καὶ εἰ αὐτοῖς ἐν τῷ αὐτῷ κατακειμένοις ἐπιστὰς ὁ Ἥφαιστος. συνελθὼν καὶ συντακεὶς τῷ ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι. ἵνα τὰ μὲν ἐκφύγωμεν. ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων οὐδὲ σμικρὸν χρόνον. κοινῇ ἀμφοτέρους ζῇν. καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν ἔστιν. καὶ μή μοι ὑπολάβῃ Ἐρυξίμαχος. ἐκεῖ αὖ ἐν Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ τούτου ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου τύχητε· ταῦτ᾽ ἀκούσας ἴσμεν ὅτι οὐδ᾽ ἂν εἷς ἐξαρνηθείη οὐδ᾽ ἄλλο τι ἂν φανείη βουλόμενος. ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι καὶ συμφυσῆσαι εἰς τὸ αὐτό. ἅτε ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει. ὅταν μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς. διαπεπρισμένοι κατὰ τὰς ῥῖνας. καὶ περίιμεν ἔχοντες ὥσπερ οἱ ἐν ταῖς στήλαις καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι. ὅτι ἡ ἀρχαία φύσις ἡμῶν ἦν αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι· τοῦ ὅλου οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ καὶ διώξει ἔρως ὄνομα. γεγονότες ὥσπερ λίσπαι. τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ οἰκειότητι καὶ ἔρωτι. τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι. ἔχων τὰ ὄργανα. ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ νόμου ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς μετ᾽ ἀλλήλων καταζῇν ἀγάμοις. εἰ ἐκτελέσαιμεν τὸν ἔρωτα καὶ τῶν παιδικῶν τῶν αὑτοῦ ἕκαστος τύχοι εἰς τὴν ἀρχαίαν ἀπελθὼν φύσιν· εἰ δὲ τοῦτο ἄριστον. φασὶ δὲ δή τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι. ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι ὅτι μάλιστα ἀλλήλοις. ἀεὶ τὸ συγγενὲς ἀσπαζόμενος. ὡς ἕνα ὄντα. παιδεραστοῦσι καὶ πρὸς γάμους καὶ παιδοποιίας οὐ προσέχουσι τὸν νοῦν φύσει. ὅτι οὕτως ἂν ἡμῶν τὸ γένος εὔδαιμον γένοιτο. ὅπως μὴ καὶ αὖθις διασχισθησόμεθα. τῶν δὲ τύχωμεν. καὶ αἰνίττεται. ἔροιτο· τί ἔσθ᾽ ὃ βούλεσθε. ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων γενέσθαι; καὶ εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο· ἆρά γε τοῦδε ἐπιθυμεῖτε. μέγα δὲ τεκμήριον· καὶ γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ πολιτικὰ ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι. τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἴτιον. ἓν ἦμεν. νυνὶ δὲ διὰ τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα πάντ᾽ ἄνδρα χρὴ ἅπαντα παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ θεούς. οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι ἡ τῶν ἀφροδισίων συνουσία.ἀνδράσι. ἀλλὰ μαντεύεται ὃ βούλεται. πάντως μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος παιδεραστής τε καὶ φιλεραστὴς γίγνεται. ὦ ἄνθρωποι. ὡς Παυσανίαν καὶ Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως μὲν γὰρ καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν ὄντες καί εἰσιν ἀμφότεροι τὴν φύσιν ἄρρενες· λέγω δὲ οὖν ἔγωγε καθ᾽ ἁπάντων καὶ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.

φάναι. ἐγὼ δὲ ἡδέως μὲν ἀκούω Σωκράτους διαλεγομένου. ἐὰν μόνον ἔχῃ ὅτῳ διαλέγηται. μὴ κωμῳδήσῃς αὐτόν. καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει τε καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ ἐρωτικά. εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα. μᾶλλον δὲ τί ἑκάτερος· Ἀγάθων γὰρ καὶ Σωκράτης λοιποί. πάνυ ἂν ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι λόγων διὰ τὸ πολλὰ καὶ παντοδαπὰ εἰρῆσθαι· νῦν δὲ ὅμως θαρρῶ. νῦν οἰηθείην σε θορυβήσεσθαι ἕνεκα ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων. ὦ Ἀγάθων. καὶ οὐδέν με κωλύει λέγειν· Σωκράτει γὰρ καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι. καὶ οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος.τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι. ἔπειτα εἰπεῖν. ἐὰν ἀποκρίνῃ Σωκράτει. ὁ ἐμὸς λόγος ἐστὶ περὶ Ἔρωτος. μέλλοντος ἐπιδείξεσθαι σαυτοῦ λόγους. ἔπειτα . φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ὃς ἔν τε τῷ παρόντι ἡμᾶς πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς τὸ οἰκεῖον ἄγων. οὐ δή πού με οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ.τοῦτο δ᾽ ἐστὶ παιδικῶν τυχεῖν κατὰ νοῦν αὐτῷ πεφυκότων· οὗ δὴ τὸν αἴτιον θεὸν ὑμνοῦντες δικαίως ἂν ὑμνοῖμεν Ἔρωτα. Τί δέ. εἰπεῖν τὸν Σωκράτη. ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ γένοιο οὗ νῦν ἐγώ εἰμι. εἴ τι ἴσως οἴοιο αἰσχρὸν ὂν ποιεῖν· ἢ πῶς λέγεις; Ἀληθῆ λέγεις. Ἐγὼ δὲ δὴ βούλομαι πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς χρή με εἰπεῖν. Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν εἴην. ὦ Σώκρατες. μᾶλλον δὲ ἴσως οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ Ἀγάθων εἴπῃ εὖ. XIII. μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις ἢ τῶν πολλῶν· ἀλλὰ μὴ οὐχ οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ ἦμεν τῶν πολλῶν· εἰ δὲ ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς. ἄλλως τε καὶ καλῷ. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου. φάναι τὸν Σωκράτη. ὦ Ἀγάθων. ἔφη. Φαρμάττειν βούλει με. ὥστε καὶ ἀγνοεῖν ὅτι νοῦν ἔχοντι ὀλίγοι ἔμφρονες πολλῶν ἀφρόνων φοβερώτεροι; Οὐ μέντ᾽ ἂν καλῶς ποιοίην. ἡμῶν παρεχομένων πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν. λόγῳ διελθεῖν οἷος οἵων αἴτιος ὢν τυγχάνει περὶ οὗ ἂν ὁ λόγος ᾖ. ἵνα καὶ τῶν λοιπῶν ἀκούσωμεν τί ἕκαστος ἐρεῖ. Τοὺς δὲ πολλοὺς οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι οἴοιο αἰσχρὸν ποιεῖν; καὶ τὸν Φαῖδρον ἔφη ὑπολαβόντα εἰπεῖν Ὦ φίλε Ἀγάθων. καταστήσας ἡμᾶς εἰς τὴν ἀρχαίαν φύσιν καὶ ἰασάμενος μακαρίους καὶ εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος. ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ μοι ὁ λόγος ἡδέως ἐρρήθη. καὶ μάλ᾽ ἂν φοβοῖο καὶ ἐν παντὶ εἴης ὥσπερ ἐγὼ νῦν. οὐδὲν ἔτι διοίσει αὐτῷ ὁπῃοῦν τῶν ἐνθάδε ὁτιοῦν γίγνεσθαι. ὦ Φαῖδρε. Ἀλλὰ καλῶς λέγεις. περὶ σοῦ τι ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ οἶδα ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς ἡγεῖο σοφούς. ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι τοῦ ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι παρ᾽ ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν τὸν λόγον· ἀποδοὺς οὖν ἑκάτερος τῷ θεῷ οὕτως ἤδη διαλεγέσθω.εἰ ἰδὼν τὴν σὴν ἀνδρείαν καὶ μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ τὸν ὀκρίβαντα μετὰ τῶν ὑποκριτῶν. ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ οἴεσθαι τὸ θέατρον προσδοκίαν μεγάλην ἔχειν ὡς εὖ ἐροῦντος ἐμοῦ. ἀλλοῖος ἢ ὁ σός. δοκοῦσι γάρ μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες οὐ τὸν θεὸν ἐγκωμιάζειν ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν ἀγαθῶν ὧν ὁ θεὸς αὐτοῖς αἴτιος· ὁποῖος δέ τις αὐτὸς ὢν ταῦτα ἐδωρήσατο. XVII. Ἀλλὰ πείσομαί σοι. ὦ Ἐρυξίμαχε. καὶ βλέψαντος ἐναντία τοσούτῳ θεάτρῳ. εἷς δὲ τρόπος ὀρθὸς παντὸς ἐπαίνου περὶ παντός. ὦ Σώκρατες; τὸν Ἀγάθωνα φάναι. οὐδεὶς εἴρηκεν. τάχ᾽ ἂν αἰσχύνοιο αὐτούς. οὕτω δὴ τὸν Ἔρωτα καὶ ἡμᾶς δίκαιον ἐπαινέσαι πρῶτον αὐτὸν οἷός ἐστιν. καὶ εἰς τὸ ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας παρέχεται.

πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα. ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις τῶν ὄντων καὶ βαίνει καὶ οἰκεῖ. Περὶ μὲν οὖν κάλλους τοῦ θεοῦ καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ καὶ ἔτι πολλὰ λείπεται. ἐν γὰρ ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ ἀνθρώπων τὴν οἴκησιν ἵδρυται· καὶ οὐκ αὖ ἑξῆς ἐν πάσαις ταῖς ψυχαῖς. φημὶ οὖν ἐγὼ πάντων θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων Ἔρωτα. ἅ ἐστιν οὐ πάνυ μαλακά. . ἀλλὰ φιλία καὶ εἰρήνη. Ἔρωτος δὲ μηδεμίαν ἡδονὴν κρείττω εἶναι· εἰ δὲ ἥττους. νέος μὲν οὖν ἐστί. εὐδαιμονέστατον εἶναι αὐτῶν. Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι. πρὸς δὲ τῇ δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει. ἀλλά φημὶ νεώτατον αὐτὸν εἶναι θεῶν καὶ ἀεὶ νέον. ὡς Ἔρως Κρόνου καὶ Ἰαπετοῦ ἀρχαιότερός ἐστιν. ἀλλ᾽ ἄρα ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει. Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι καὶ ἁπαλήν (τοὺς γοῦν πόδας αὐτῆς ἁπαλοὺς εἶναι) λέγων . πρὸς δὲ τῷ νέῳ ἁπαλός· ποιητοῦ δ᾽ ἔστιν ἐνδεὴς οἷος ἦν Ὅμηρος. τῷ αὐτῷ δὴ καὶ ἡμεῖς χρησόμεθα τεκμηρίῳ περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός. ὥσπερ νῦν. ἀλλ᾽ ἐπὶ μαλθακοῦ. οὐ γὰρ ἂν οἷός τ᾽ ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ πάσης ψυχῆς καὶ εἰσιὼν τὸ πρῶτον λανθάνειν καὶ ἐξιών. εἶναι γὰρ ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν. ὃ δὴ πέφυκεν Ἔρως μισεῖν καὶ οὐδ᾽ ἐντὸς πολλοῦ πλησιάζειν. μετὰ δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί τε καὶ ἔστιν· ὁ γὰρ παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει.τὰς δόσεις. τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται. ᾗ δ᾽ ἂν μαλακόν. ἐνταῦθα δὲ καὶ ἵζει καὶ μένει. οὔτε γὰρ αὐτὸς βίᾳ πάσχει. εἴ τι πάσχει—βία γὰρ Ἔρωτος οὐχ ἅπτεται—οὔτε ποιῶν ποιεῖ—πᾶς γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ—ἃ δ᾽ ἂν ἑκὼν ἑκόντι ὁμολογήσῃ. ἐγὼ δὲ Φαίδρῳ πολλὰ ἄλλα ὁμολογῶν τοῦτο οὐχ ὁμολογῶ. κάλλιστον ὄντα καὶ ἄριστον. ταχὺ ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον γοῦν τοῦ δέοντος ἡμῖν προσέρχεται. ὁ δὲ κρατοῖ. κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ Ἔρωτος. ἐξ οὗ Ἔρως τῶν θεῶν βασιλεύει. περὶ δὲ ἀρετῆς Ἔρωτος μετὰ ταῦτα λεκτέον· τὸ μὲν μέγιστον ὅτι Ἔρως οὔτ᾽ ἀδικεῖ οὔτ᾽ ἀδικεῖται οὔθ᾽ ὑπὸ θεοῦ οὔτε θεόν. ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει. φασὶν “οἱ πόλεως βασιλῆς νόμοι„ δίκαια εἶναι. καλῷ οὖν δοκεῖ μοι τεκμηρίῳ τὴν ἁπλότητα ἀποφαίνειν. κρατῶν δὲ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὁ Ἔρως διαφερόντως ἂν σωφρονοῖ. ὦ Φαῖδρε. συμμέτρου δὲ καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα τεκμήριον ἡ εὐσχημοσύνη. καὶ μὴν εἴς γε ἀνδρείαν Ἔρωτι “οὐδ᾽ Ἄρης . εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια. τὰ δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς. ὅτι οὐκ ἐπὶ σκληροῦ βαίνει. . πρῶτον μὲν νεώτατος θεῶν. οὔθ᾽ ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε ἄνθρωπον. XIX. ἁπαλώτατον ἀνάγκη εἶναι. μέγα δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς παρέχεται. ἔστι δὲ κάλλιστος ὢν τοιόσδε. ὃ δὴ διαφερόντως ἐκ πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ γὰρ καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ πόλεμος. ἃ Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης λέγουσιν. ἀπέρχεται. ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν σκληρὸν ἦθος ἐχούσῃ ἐντύχῃ. νεώτατος μὲν δή ἐστι καὶ ἁπαλώτατος. εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν. οἰκίζεται. ἁπτόμενον οὖν ἀεὶ καὶ ποσὶν καὶ πάντῃ ἐν μαλακωτάτοις τῶν μαλακωτάτων. οὐ γὰρ ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ κρανίων. εἰ θέμις καὶ ἀνεμέσητον εἰπεῖν. χρόας δὲ κάλλος ἡ κατ᾽ ἄνθη δίαιτα τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ καὶ ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ ψυχῇ καὶ ἄλλῳ ὁτῳοῦν οὐκ ἐνίζει Ἔρως· οὗ δ᾽ ἂν εὐανθής τε καὶ εὐώδης τόπος ᾖ. πρὸς δὲ τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος. εἰ σκληρὸς ἦν. φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας.

τῷ θεῷ ἀνακείσθω. Πόθου πατήρ· ἐπιμελὴς ἀγαθῶν. Χαρίτων. ᾧ χρὴ ἕπεσθαι πάντα ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα ἣν ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος. τὰ μὲν παιδιᾶς. κτητὸς εὐμοίροις· Τρυφῆς. οὐ γὰρ ἔχει Ἔρωτα Ἄρης. ἀμελὴς κακῶν· ἐν πόνῳ. καθ᾽ ὅσον ἐγὼ δύναμαι. ἐν θυσίαις γιγνόμενος ἡγεμών· πρᾳότητα μὲν πορίζων. ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον. XX. σκοτεινός; τοξικήν γε μὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ μαντικὴν Ἀπόλλων ἀνεῦρεν ἐπιθυμίας καὶ ἔρωτος ἡγεμονεύσαντος. ἔφη. ἀγαστὸς θεοῖς· ζηλωτὸς ἀμοίροις. ὡς πρεπόντως τοῦ νεανίσκου εἰρηκότος καὶ αὑτῷ καὶ τῷ θεῷ· τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον· Ἆρά σοι δοκῶ. “κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν„. ἀγριότητα δ᾽ ἐξορίζων· φιλόδωρος εὐμενείας. φάναι τὸν . ᾧ δὴ πρέπει ἡμᾶς μαρτυρίῳ χρῆσθαι. ᾗ γίγνεταί τε καὶ φύεται πάντα τὰ ζῷα; ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν δημιουργίαν οὐκ ἴσμεν. ποιητὴς ὁ θεὸς σοφὸς οὕτως ὥστε καὶ ἄλλον ποιῆσαι· πᾶς γοῦν ποιητὴς γίγνεται. καὶ πρῶτον μέν. ὅθεν δὴ καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν τὰ πράγματα Ἔρωτος ἐγγενομένου. πειρατέον μὴ ἐλλείπειν. ἀνέμων κοίτην ὕπνον τ᾽ ἐνὶ κήδει. οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ. ὁ παρ᾽ ἐμοῦ λόγος. καὶ μὲν δὴ τήν γε τῶν ζῴων ποίησιν πάντων τίς ἐναντιώσεται μὴ οὐχὶ Ἔρωτος εἶναι σοφίαν. οὗτος δὲ ἡμᾶς ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ. ὥστε καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν εἴη μαθητής. Εἰπόντος δὲ τοῦ Ἀγάθωνος πάντας ἔφη ὁ Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας. ὅτι οὗ μὲν ἂν ὁ θεὸς οὗτος διδάσκαλος γένηται. ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι. ὅτι ποιητὴς ὁ Ἔρως ἀγαθὸς ἐν κεφαλαίῳ πᾶσαν ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν· ἃ γάρ τις ἢ μὴ ἔχει ἢ μὴ οἶδεν. οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ δοίη οὔτ᾽ ἂν ἄλλον διδάξειεν. παραστάτης τε καὶ σωτὴρ ἄριστος. ἐν ἑορταῖς. ἃ νῦν δὴ ἔλεγον εἰπεῖν. ἐκ τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽ ἀγαθὰ γέγονεν καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις. ὦ Φαῖδρε. Ἁβρότητος. οὗ δ᾽ ἂν Ἔρως μὴ ἐφάψηται. τὰς τοιάσδε ξυνόδους μετ᾽ ἀλλήλων πάσας τιθεὶς ξυνιέναι. Ἔρως πρῶτος αὐτὸς ὢν κάλλιστος καὶ ἄριστος μετὰ τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων αἴτιος εἶναι. ὡς λόγος· κρείττων δὲ ὁ ἔχων τοῦ ἐχομένου· τοῦ δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν ἄλλων κρατῶν πάντων ἂν ἀνδρειότατος εἴη· περὶ μὲν οὖν δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας τοῦ θεοῦ εἴρηται. ἀλλ᾽ Ἔρως Ἄρη. ξυμπάντων τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμος. διὰ τὴν τῆς Ἀνάγκης βασιλείαν· ἐπειδὴ δ᾽ ὁ θεὸς οὗτος ἔφυ. ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ ποιῶν εἰρήνην μὲν ἐν ἀνθρώποις. ἐν πόθῳ. τὰ δὲ σπουδῆς μετρίας. ὦ παῖ Ἀκουμενοῦ. ἐγὼ δ᾽ ἀπορήσοιμι; Τὸ μὲν ἕτερον. ἡγεμὼν κάλλιστος καὶ ἄριστος. δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως)· πρὸ τοῦ δέ. οὗ ἂν Ἔρως ἅψηται. Ἀφροδίτης. Ἱμέρου. φάναι. ὡς λέγεται. ἐπέρχεται δέ μοί τι καὶ ἔμμετρον εἰπεῖν. Χλιδῆς. περὶ δὲ σοφίας λείπεται· ὅσον οὖν δυνατόν. καὶ Μοῦσαι μουσικῆς καὶ Ἥφαιστος χαλκείας καὶ Ἀθηνᾶ ἱστουργίας καὶ “Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων„. μετέχων. ἀλλ᾽ οὐ μαντικῶς. πελάγει δὲ γαλήνην νηνεμίαν. οἰκειότητος δὲ πληροῖ. ἐπιβάτης. ὦ Φαῖδρε. ἐλλόγιμος καὶ φανὸς ἀπέβη. ἐν χοροῖς. ὅτι Ἀγάθων θαυμαστῶς ἐροῖ. ἐν λόγῳ κυβερνήτης. ἵν᾽ αὖ καὶ ἐγὼ τὴν ἡμετέραν τέχνην τιμήσω ὥσπερ Ἐρυξίμαχος [196e] τὴν αὑτοῦ. ἄδωρος δυσμενείας· ἵλεως ἀγαθοῖς· θεατὸς σοφοῖς. ἐν φόβῳ.ἀνθίσταται„. πολλὰ καὶ δεινὰ θεοῖς ἐγίγνετο.

διὰ ταῦτα δὴ. ἵνα μὴ γέλωτα ὄφλω. πάντα λόγον κινοῦντες ἀνατίθετε τῷ Ἔρωτι. μετὰ ταῦτα δὴ τὸν Σωκράτη ἔφη ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι. οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν ὡμολόγησα καὶ αὐτὸς ἐν τῷ μέρει ἐπαινέσεσθαι. ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων τὰ κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ πάνυ δὴ μέγα ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν. ἡνίκα ὑμῖν ὡμολόγουν ἐν τῷ μέρει μεθ᾽ ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι τὸν Ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς τὰ ἐρωτικά. ταύτην τὴν ἀρχὴν πάνυ ἄγαμαι. καὶ τόδε εἰπέ· πότερόν ἐστι τοιοῦτος οἷος εἶναι τινὸς ὁ Ἔρως ἔρως. ἀλλὰ τὸ ὡς μέγιστα ἀνατιθέναι τῷ πράγματι καὶ ὡς κάλλιστα. “ἡ γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο. οὐδὲν εἰδὼς ἄρα τοῦ πράγματος. ἴθι οὖν μοι περὶ Ἔρωτος. προυρρήθη γάρ. ὅπως ἕκαστος ἡμῶν τὸν ἔρωτα ἐγκωμιάζειν δόξει. εἰ βούλεσθε. ἐάν τε ᾖ οὕτως ἔχοντα ἐάν τε μή· εἰ δὲ ψευδῆ. καὶ ἐνενόησα τότε ἄρα καταγέλαστος ὤν. οὐκ οἶμαι. ὦ Φαῖδρε. καί φατε αὐτὸν τοιοῦτόν τε εἶναι καὶ τοσούτων αἴτιον. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου. οὐ τοῦτο ἦν τὸ καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽ ἐμαυτόν. οὐ γὰρ ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ τά γε ἀληθῆ. ὅρα οὖν. τὸ δὲ ἄρα. ὦ φίλε Ἀγάθων. Καὶ μήν. καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι τοῦ λόγου. ὥστε ἀτεχνῶς τὸ τοῦ Ὁμήρου ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν ὁ Ἀγάθων Γοργίου κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν ἐν τῷ λόγῳ ἐπὶ τὸν ἐμὸν λόγον πέμψας αὐτόν με λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε. ὕστερον δὲ τὰ ἔργα αὐτοῦ. ὅτι . καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν. περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ λεγόμενα ἀκούειν. ἡ δὲ φρὴν οὔ„· χαιρέτω δή. λέγων ὅτι πρῶτον μὲν δέοι αὐτὸν ἐπιδεῖξαι ὁποῖός τίς ἐστιν ὁ Ἔρως. ὀνομάσει δὲ καὶ θέσει ῥημάτων τοιαύτῃ ὁποία δὴ ἄν τις τύχῃ ἐπελθοῦσα. εἰ ἐβούλου καλῶς ἀποκρίνασθαι. ὅπως ἂν φαίνηται ὡς κάλλιστος καὶ ἄριστος. ὅτι Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ· τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν. ὦ Φαῖδρε. μέλλων λέξειν μετὰ καλὸν οὕτω καὶ παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα; καὶ τὰ μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά· τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς τοῦ κάλλους τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων; ἐπεὶ ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός τ᾽ ἔσομαι οὐδ᾽ ἐγγὺς τούτων οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν. καὶ γάρ με Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν. ταύτῃ. τὸν οὖν Φαῖδρον ἔφη καὶ τοὺς ἄλλους κελεύειν λέγειν. εἰπεῖν τὸν Σωκράτη. ὦ μακάριε. οὐ πρὸς τοὺς ὑμετέρους λόγους. φάναι τὸν Φαῖδρον. ὅπῃ αὐτὸς οἴοιτο δεῖν εἰπεῖν. οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος ὁστισοῦν. XXI. εἴ πῃ εἶχον. ὡς εἰδὼς τὴν ἀλήθειαν τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. φάναι. ὡς ἔοικεν. Καὶ πῶς. Ἀλλὰ παρίημι.Ἐρυξίμαχον. ἆρα ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος ἢ οὔ; εἶπες ἂν δή πού μοι. ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω. ἢ οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽ οὐκ εἰ μητρός τινος ἢ πατρός ἐστιν—γελοῖον γὰρ ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα. ὑπ᾽ αἰσχύνης ὀλίγου ἀποδρὰς ᾠχόμην. ἐπειδὴ καὶ τἆλλα καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς διῆλθες οἷός ἐστι. οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου. δῆλον ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ που τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ καλῶς γ᾽ ἔχει καὶ σεμνῶς ὁ ἔπαινος. ἀλλ᾽ ἐρώτα. οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται. ὡς ἔοικεν. εἴ τι καὶ τοιούτου λόγου δέῃ. εἰ Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς ἢ πατρός—ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων. πάρες μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι. Ἔτι τοίνυν. οἶμαι. μαντικῶς μοι δοκεῖς εἰρηκέναι.

ὦ Ἀγάθων. Οὐ γάρ που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων ὅ γε ὤν. ἐάν τε βούλωνται ἐάν τε μή. φάναι τὸν Σωκράτη· καὶ εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει. ἔχεις· σκόπει οὖν. εἰπεῖν τὸν Σωκράτη. δοκεῖ. Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου ἐρᾶν. Καλῶς λέγεις. εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ τὸν . ἢ ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων. ἐπεὶ ἐν τῷ γε νῦν παρόντι. ἢ μὴ ἐπιθυμεῖν. ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ ἢ οὔ; Πάνυ γε.ἔστιν ὑέος γε ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ γε. ἆρ᾽ οὖν βούλοιτ᾽ ἄν τις μέγας ὢν μέγας εἶναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ οὗ ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ. πότερον ὁ Ἔρως ἐκείνου οὗ ἔστιν ἔρως. Καὶ οὗτος ἄρα καὶ ἄλλος πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ μὴ παρόντος. ἵν᾽ οὖν μὴ ἐξαπατηθῶμεν. ὦ ἄνθρωπε. φάναι. φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε δὲ εἰπέ. εἰπεῖν. Ἐνδεὴς ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει ὁ Ἔρως κάλλος. ὁ Ἔρως ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς ἢ τινός; Πάνυ μὲν οὖν ἔστιν. καὶ ὑγιὴς ὢν ὑγιής—ἴσως γὰρ ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα. Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις. αὐτὸ τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν. Οὐκοῦν ὡμολόγηται. εἰ γὰρ ἐροίμην. φάναι. Σκόπει δή. ἔπειτα τούτων ὧν ἂν ἔνδεια παρῇ αὐτῷ; Ναί. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ ἢ ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. εἰπεῖν τὸν Σωκράτη. ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω. καὶ ἐπιθυμῶ αὐτῶν τούτων ἃ ἔχω. φάναι. τὸ ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν οὗ ἐνδεές ἐστιν. τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστὶν ὧν ἡ ἐπιθυμία τε καὶ ὁ ἔρως ἐστίν; Πάνυ γ᾽. ἵνα μᾶλλον καταμάθῃς ὃ βούλομαι. τί δέ; ἀδελφός. ὡς τὸ εἰκός γε. ὅτι ἐπιθυμῶ τῶν παρόντων. καὶ πλουτῶν βούλομαι καὶ πλουτεῖν. καὶ τούτου γε δή που τίς ἂν ἐπιθυμήσειεν; ἀλλ᾽ ὅταν τις λέγῃ ὅτι ἐγὼ ὑγιαίνων βούλομαι καὶ ὑγιαίνειν. εἴτε βούλει εἴτε μή. ἔστι τινὸς ἀδελφὸς ἢ οὔ; Φάναι εἶναι. ἢ οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων. Εἰ γὰρ καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς εἶναι. ὅτι τοῖς θεοῖς κατεσκευάσθη τὰ πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ εἴη ἔρως. φάναι. τοὺς ὄντας τε τοιούτους καὶ ἔχοντας ταῦτα τούτων ἅπερ ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν. Ἴθι δή. φάναι τὸν Σωκράτη. εἰπεῖν τὸν Σωκράτη. οἶμαι γάρ σε οὑτωσί πως εἰπεῖν. ἄλλο τι ὁ Ἔρως κάλλους ἂν εἴη ἔρως. φάναι τὸν Σωκράτη. εἰ ἐννοεῖς. φάναι. καὶ τὸν ἔρωτα εἰπεῖν. Οὐκοῦν καὶ ἡ μήτηρ ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ τοῦτο. εἰπεῖν. οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες; Εἶπον γάρ. εἰπεῖν δὴ τὸν Σωκράτη. Ἐπὶ δὴ τούτοις ἀναμνήσθητι τίνων ἔφησθα ἐν τῷ λόγῳ εἶναι τὸν Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει. φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ἀντὶ τοῦ εἰκότος εἰ ἀνάγκη οὕτως. ἐὰν μὴ ἐνδεὲς ᾖ. εἰ ἄλλο τι λέγεις ἢ τόδε. οὗ ἐνδεής ἐστι καὶ μὴ ἔχει. αἴσχους δὲ οὔ; Ὡμολόγει. πλοῦτον κεκτημένος καὶ ὑγίειαν καὶ ἰσχὺν βούλει καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ταῦτα κεκτῆσθαι. τὸ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ταῦτα εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα; Πάνυ γε.Ἔτι τοίνυν. Ἀνάγκη. ἐμοὶ μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ. φάναι. Τί δέ; τὸ ἐνδεὲς κάλλους καὶ μηδαμῇ κεκτημένον κάλλος ἆρα λέγεις σὺ καλὸν εἶναι; Οὐ δῆτα. Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν εἶναι. ἀνομολογησώμεθα τὰ εἰρημένα. Τοῦτο μὲν τοίνυν. φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Πειρῶ δή. ὅταν τοῦτο λέγῃς. ἐγώ σε ἀναμνήσω. Ἀληθῆ λέγεις. ὡς ἀνάγκη εἶναι· σοὶ δὲ πῶς; Κἀμοί. τούτου ἐρᾷν; Ναί. ὦ ἑταῖρε. εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι σύ. καὶ ταχὺς ὢν ταχύς. ἔχειν μὲν ἕκαστα τούτων ἐν τῷ παρόντι ἀνάγκη ἃ ἔχουσιν. καὶ ὃ μὴ ἔχει καὶ ὃ μὴ ἔστιν αὐτὸς καὶ οὗ ἐνδεής ἐστι. ὦ Ἀγάθων. φάναι. ἄλλο τι ἔστιν ὁ Ἔρως ἢ πρῶτον μὲν τινῶν. ὅτι βούλομαι τὰ νῦν παρόντα καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον παρεῖναι· ἄλλο τι ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι ἔφη τὸν Ἀγάθωνα. εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ. τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις γάρ. ὃ οὔπω ἕτοιμον αὐτῷ ἐστιν οὐδὲ ἔχει.

ἦν δ᾽ ἐγώ. μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας. ὡς οὔτε καλὸς εἴη κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε ἀγαθός. τούτοιν. εἴη δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή με τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ ἐγὼ τοῦτον. ἔπειτα τὰ ἔργα αὐτοῦ. ὁμολογεῖταί γε παρὰ πάντων μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν μὴ εἰδότων. ἣ ταῦτά τε σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα πολλά. ἔφη. Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας δι᾽ ἔνδειαν τῶν ἀγαθῶν καὶ καλῶν ἐπιθυμεῖν αὐτῶν τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν. Τί οὖν. ὥς γ᾽ ἔοικεν. Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη· ἢ οἴει. Τί οὖν ἄν. ἔφη. Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη ὅ γε τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος; Οὐδαμῶς. ὅπως ἂν δύνωμαι. ὦ Ἀγάθων. Ῥᾳδίως. καὶ ἣ γελάσασα· Καὶ πῶς ἄν. μηδὲ ὃ μὴ ἀγαθόν. τὰ δὲ ἀγαθὰ καλά. ὥς ποτέ με ἡ ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. Ἐγώ. ὦ Σώκρατες. ἔφη. ἀμαθές; ἢ οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ σοφίας καὶ ἀμαθίας; Τί τοῦτο; Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽. ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι παρὰ τούτων. ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ σοι εἶναι; Ἔμοιγε. μία δ᾽ ἐγώ. Ἦ καὶ ἂν μὴ σοφόν. ἣ δὴ καὶ ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν. ὅν ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας. Ἀληθῆ. δεῖ δή. κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς εἴη. ὅτι ἂν μὴ καλὸν ᾖ. ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ . ἔφην. ὡς εἴη ὁ Ἔρως μέγας θεός.— ὃν οὖν ἐκείνη ἔλεγε λόγον. ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; Μάλιστά γε. σύ. Πῶς λέγεις. ἔφην. Κινδυνεύω. πάντων λέγεις. διελθεῖν αὐτὸν πρῶτον. εἴη ὁ Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε. Εὐδαίμονας δὲ δὴ λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ γε. ἔφην. λέγεις; καὶ ἥ. λέγε γάρ μοι. ὦ Σώκρατες. ὅτι καὶ σὺ ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις; XXIII. τίς ἐστιν ὁ Ἔρως καὶ ποῖός τις. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ τὰ πρότερα. ὦ Ἀγάθων. ἔφη. ἐπεὶ Σωκράτει γε οὐδὲν χαλεπόν. λέγεις. μηδέν τι μᾶλλον οἴου δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν εἶναι. σοὶ οὐκ ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν. δύνασαι ἀντιλέγειν. πειράσομαι ὑμῖν διελθεῖν ἐκ τῶν ὡμολογημένων ἐμοὶ καὶ Ἀγάθωνι. Καὶ μὴν καλῶς γε εἶπες. Εἷς μέν. Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε ὃ μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι. ἔφην. Εἰ ἄρα ὁ Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι. φάναι. Οὐ μὲν οὖν τῇ ἀληθείᾳ. αὐτὸς ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ. ἦν δ᾽ ἐγώ. ὦ Σώκρατες. οὕτω δὲ καὶ τὸν Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι ἀγαθὸν μηδὲ καλόν. ἢ καὶ τῶν εἰδότων; Ξυμπάντων μὲν οὖν. κακόν. καὶ ἐγώ. XXII. ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;) οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη ἀμαθία;) ἔστι δὲ δή που τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ δόξα. μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου. ἀλλ᾽ οὕτως ἐχέτω ὡς σὺ λέγεις. οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ θεὸν εἶναι; Τίνες οὗτοι; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν. οὐ πάντας θεοὺς φῂς εὐδαίμονας εἶναι καὶ καλούς; ἢ τολμήσαις ἄν τινα μὴ φάναι καλόν τε καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽. ὦ Διοτίμα; Δαίμων μέγας. ἔφη. ὥσπερ σὺ διηγήσω. δοκεῖ οὖν μοι ῥᾷστον εἶναι οὕτω διελθεῖν. κἀγὼ εἶπον· Πῶς τοῦτο. Ὡμολόγηκα γάρ. Καὶ σὲ μέν γε ἤδη ἐάσω· τὸν δὲ λόγον τὸν περὶ τοῦ Ἔρωτος. ἔφη. οὐδὲν εἰδέναι ὧν τότε εἶπον. Καὶ μήν. φάναι. ὦ Διοτίμα; αἰσχρὸς ἄρα ὁ Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός; καὶ ἥ.Ἀγάθωνα εἰπεῖν. σχεδὸν γάρ τι καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων. ὦ φιλούμενε Ἀγάθων. ἀλλά τι μεταξύ. ἔφη. καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ τοῦ λοιμοῦ δέκα ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου. ἔφη. φάναι.

ἔχει γὰρ ὧδε. τίνος ἐστὶ καὶ μητρός; Μακρότερον μέν. πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται διὰ τὴν τοῦ πατρὸς φύσιν. ἐπὶ θύραις καὶ ἐν ὁδοῖς ὑπαίθριος κοιμώμενος. εἷς δὲ τούτων ἐστὶ καὶ ὁ Ἔρως. ὅτι οἱ μεταξὺ τούτων ἀμφοτέρων. Τίνα. ἦν δ᾽ ἐγώ. πρῶτον μὲν πένης ἀεί ἐστι. Πατρὸς δέ. εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ τε ἄλλοι καὶ ὁ τῆς Μήτιδος ὑὸς Πόρος.θνητοῦ. οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ ταῦτά . οἱ φιλοσοφοῦντες. φιλόσοφον δὲ ὄντα μεταξὺ εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς. καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ ὁ μὲν περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ. ἀλλὰ τοτὲ μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει τε καὶ ζῇ. φιλοσοφῶν διὰ παντὸς τοῦ βίου. ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων ἡ σοφία. καὶ ἅμα φύσει ἐραστὴς ὢν περὶ τὸ καλὸν καὶ τῆς Ἀφροδίτης καλῆς οὔσης. κατὰ δὲ αὖ τὸν πατέρα ἐπίβουλός ἐστι τοῖς καλοῖς καὶ τοῖς ἀγαθοῖς. καὶ πολλοῦ δεῖ ἁπαλός τε καὶ καλός. διὰ τούτου καὶ ἡ μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ ἡ τῶν ἱερέων τέχνη τῶν τε περὶ τὰς θυσίας καὶ τελετὰς καὶ τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν καὶ γοητείαν. τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι. ἐπειδὴ δὲ ἐδείπνησαν. ὁ δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν ἢ περὶ τέχνας ἢ χειρουργίας τινὰς βάναυσος. ὧν αὖ καὶ ὁ Ἔρως. ἡ οὖν Πενία ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ τοῦ Πόρου. θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται. ὁ οὖν Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος. θηρευτὴς δεινός. ἀλλὰ σκληρὸς καὶ αὐχμηρὸς καὶ ἀνυπόδητος καὶ ἄοικος. ἔφη. τῶν μὲν τὰς δεήσεις καὶ θυσίας. διὸ δὴ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀκόλουθος καὶ θεράπων γέγονεν ὁ Ἔρως. αἰτία δὲ αὐτῷ καὶ τούτων ἡ γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου. καὶ φρονήσεως ἐπιθυμητὴς καὶ πόριμος. δεινὸς γόης καὶ φαρμακεὺς καὶ σοφιστής· καὶ οὔτε ὡς ἀθάνατος πέφυκεν οὔτε ὡς θνητός. εἰ μήτε οἱ σοφοὶ μήτε οἱ ἀμαθεῖς; Δῆλον δή. αὕτη· ὃν δὲ σὺ ᾠήθης Ἔρωτα εἶναι. ᾠήθης δέ. ὅταν εὐπορήσῃ. ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους. ὥστε ἀναγκαῖον Ἔρωτα φιλόσοφον εἶναι. Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως περὶ τὸ καλόν. τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις τε καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν. ὡς ἐμοὶ δοκεῖ τεκμαιρομένῃ ἐξ ὧν σὺ λέγεις. θαυμαστὸν οὐδὲν ἔπαθες. σοφίας τε αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν. προσαιτήσουσα οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο ἡ Πενία. οὗτοι δὴ οἱ δαίμονες πολλοὶ καὶ παντοδαποί εἰσιν. ὥστε τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. μητρὸς δὲ οὐ σοφῆς καὶ ἀπόρου· ἡ μὲν οὖν φύσις τοῦ δαίμονος. χαμαιπετὴς ἀεὶ ὢν καὶ ἄστρωτος. ὦ Διοτίμα. τὸ δὲ ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ· ὥστε οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ. τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει. ὅτε γὰρ ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη. τὸ μὴ ὄντα καλὸν κἀγαθὸν μηδὲ φρόνιμον δοκεῖν αὑτῷ εἶναι ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ ὁ μὴ οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι οὗ ἂν μὴ οἴηται ἐπιδεῖσθαι. οἶνος γὰρ οὔπω ἦν. ἔφην ἐγώ. ἦν δ᾽ ἐγώ. κατακλίνεταί τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα. οἷον οἱ πολλοὶ οἴονται. ὦ φίλε Σώκρατες. ἀεὶ ἐνδείᾳ ξύνοικος. ἔφη. γεννηθεὶς ἐν τοῖς ἐκείνης γενεθλίοις. ἀνδρεῖος ὢν καὶ ἴτης καὶ σύντονος. ἀεί τινας πλέκων μηχανάς. εἰς τὸν τοῦ Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν. θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι· ἔστι γάρ· οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός. διηγήσασθαι· ὅμως δέ σοι ἐρῶ. οὐ φιλοσοφεῖ· οὐδ᾽ αὖ οἱ ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι· αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία. τὴν τῆς μητρὸς φύσιν ἔχων. καὶ ἦν περὶ τὰς θύρας. ἐν μέσῳ δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ. τοῦτό γε ἤδη καὶ παιδί. δύναμιν ἔχον; Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν. ἅτε οὖν Πόρου καὶ Πενίας ὑὸς ὢν ὁ Ἔρως ἐν τοιαύτῃ τύχῃ καθέστηκεν. Τίνες οὖν.

καὶ οὐκέτι προσδεῖ ἐρέσθαι ἵνα τί δὲ βούλεται εὐδαίμων εἶναι ὁ βουλόμενος. ἔφη. ὦ ἑταῖρε. Καὶ λέγεται μέν γέ τις. εἴπερ γε πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ ἀεί. οἱ δὲ κατὰ ἕν τι εἶδος ἰόντες τε καὶ ἐσπουδακότες τὸ τοῦ ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν. ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν γε καὶ πόδας καὶ χεῖρας ἐθέλουσιν ἀποτέμνεσθαι οἱ ἄνθρωποι. XXIV. Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽. τὸ δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν γε ἄλλο ἐστὶν οὗ ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ τοῦ ἀγαθοῦ. Ταύτην δὴ τὴν βούλησιν καὶ τὸν ἔρωτα τοῦτον πότερα κοινὸν οἴει εἶναι πάντων ἀνθρώπων. καὶ οἱ ἔχοντες τοῦτο τὸ μόριον τῆς ποιήσεως ποιηταί. ἦν δ᾽ ἐγώ. ἔστι μὲν γὰρ δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς ὁ Ἔρως. Ἀληθῆ λέγεις. ἔφη. ὦ ξένη· καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος ὢν ὁ Ἔρως τίνα χρείαν ἔχει τοῖς ἀνθρώποις; Τοῦτο δὴ μετὰ ταῦτ᾽. οὗτοι ἐρῶσιν· ὁ δ᾽ ἐμὸς λόγος οὔτε ἡμίσεός φησιν εἶναι τὸν ἔρωτα οὔτε ὅλου. καὶ αὐτός. Κινδυνεύεις ἀληθῆ. ἔφη. ὡς οἳ ἂν τὸ ἥμισυ ἑαυτῶν ζητῶσιν. ἦν δ᾽ ἐγώ. οὔτε ἐρᾶν καλοῦνται οὔτ᾽ ἐρασταί. ἔφη.σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο ὁ Ἔρως. ὦ Σώκρατες. Καὶ ἐγὼ εἶπον· Εἶεν δή. Ἀλλ᾽ ὅμως. ἡ ἀπόκρισις ἐρώτησιν τοιάνδε· τί ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν γένηται τὰ καλά; Οὐ πάνυ ἔφην ἔτι ἔχειν ἐγὼ πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν προχείρως ἀποκρίνασθαι. οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς ἐστί τι πολύ· ἡ γάρ τοι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν αἰτία πᾶσά ἐστι ποίησις. ἔστι δὲ τῶν καλῶν. Ἀληθῆ λέγεις. αὑτῷ. ποίησις γὰρ τοῦτο μόνον καλεῖται. Ἀλλ᾽. τοὺς δ᾽ οὔ; Θαυμάζω. ὡς σὺ φῄς. ὦ Σώκρατες. ἦν δ᾽ ἐγώ· κοινὸν εἶναι πάντων. Τί δὴ οὖν. ἔφη. οἵαν ἐγὼ διῆλθον. ἀλλὰ τέλος δοκεῖ ἔχειν ἡ ἀπόκρισις. εἰ δέ τις ἡμᾶς ἔροιτο· τί τῶν καλῶν ἐστιν ὁ Ἔρως. ἐροιτο· ὁ ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί ἐρᾷ; Γενέσθαι. ἔρωτά τε καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. ἔχω ἀποκρίνασθαι. Ὥσπερ τόδε. ἀλλά τινάς φαμεν ἐρᾶν. ἐὰν μὴ τυγχάνῃ γέ που. εἰ μὴ εἴ τις τὸ μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ. ἢ πῶς λέγεις; Οὕτως. οὐ γὰρ τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται. ὦ Σώκρατές τε καὶ Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον ἐρῶ· ὁ ἐρῶν τῶν καλῶν τί ἐρᾷ; καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι· Γενέσθαι αὑτῷ. Καὶ τί ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν γένηται τἀγαθά; Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον. ἢ σοὶ . ὦ Σώκρατες. ἀγαθῶν οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες. ἦ δ᾽ ἥ. ὁ μέγιστός τε καὶ δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἄλλῃ τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν. ἔφη· ἀφελόντες γὰρ ἄρα τοῦ ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν. ὥσπερ ἂν εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ τοῦ καλοῦ τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε. ὥστε καὶ αἱ ὑπὸ πάσαις ταῖς τέχναις ἐργασίαι ποιήσεις εἰσὶ καὶ οἱ τούτων δημιουργοὶ πάντες ποιηταί. ἀπὸ δὲ πάσης τῆς ποιήσεως ἓν μόριον ἀφορισθὲν τὸ περὶ τὴν μουσικὴν καὶ τὰ μέτρα τῷ τοῦ ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. Κτήσει γάρ. Ἀληθῆ λέγεις. Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἀλλ᾽ ἐπιποθεῖ. εἶπον ἐγώ. ἔρωτα. λέγειν. ἦν δ᾽ ἐγώ. οἶσθ᾽ ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ ἀλλὰ ἄλλα ἔχουσιν ὀνόματα. τὰ δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν. ἢ κατὰ χρηματισμὸν ἢ κατὰ φιλογυμναστίαν ἢ κατὰ φιλοσοφίαν. ἔφη. ὅτι εὐδαίμων ἔσται. καὶ πάντας τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί. ἔφην ἐγώ. οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν. λόγος. ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. Οὕτω τοίνυν καὶ περὶ τὸν ἔρωτα· τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν. τὸ τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα. πειράσομαί σε διδάξαι. ἔφην. καὶ γὰρ ἔστι τὸ ἐραστὸν τὸ τῷ ὄντι καλὸν καὶ ἁβρὸν καὶ τέλεον καὶ μακαριστόν· τὸ δέ γε ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην ἔχον.

ἦν δ᾽ ἐγώ. καὶ οὐ μόνον εἶναι. καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι τὰ ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν. τί δὴ οὖν τῆς γεννήσεως; ὅτι ἀειγενές ἐστι καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ ἡ γέννησις. ἔφη. οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία τίς αἰτία οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν; καὶ ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην· ἣ δ᾽ εἶπεν. Ἀληθέστατα. ὦ Σώκρατες. ἔφη. ἔφη. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου τοῦ λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι. ὅτι καὶ εἶναι τὸ ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον. κυοῦσιν γάρ. καὶ τοῦτο ἐν θνητῷ ὄντι τῷ ζῴῳ ἀθάνατον ἔνεστιν. δεῖται ὅτι ποτε λέγεις. ἦ δ᾽ ἥ. Εἶεν. καὶ ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους. ἔφη. εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἔφη. σκυθρωπόν τε καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται καὶ ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ οὐ γεννᾷ. ἦ δ᾽ ἥ. παρὰ σὲ ἥκω. τὰ δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ ἀδύνατον γενέσθαι. Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι. γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι. πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. ὁ ἔρως τοῦ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί. ἔφην. Διανοεῖ οὖν δεινός ποτε γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά. Μοῖρα οὖν καὶ Εἰλείθυια ἡ Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει. ἔφη. XXVI. καὶ αὐτὰ τῷ λιμῷ παρατεινόμενα ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν. ἦν δ᾽ ἐγώ. Πάνυ μὲν οὖν. ὦ Σώκρατες. ἔφη.δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε. ἵλεών τε γίγνεται καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ τίκτει τε καὶ γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ. Ἆρ᾽ οὖν. Ἔστιν ἄρα συλλήβδην. ἀλλὰ καὶ ἀεὶ εἶναι; Καὶ τοῦτο προσθετέον. ἐν δὲ τῷ καλῷ. ἀθανασίας δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων. ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ ταῦτά τοι. ἔφη. οὕτως ἁπλοῦν ἐστι λέγειν ὅτι οἱ ἄνθρωποι τἀγαθοῦ ἐρῶσιν; Ναί. ὦ Διοτίμα. νοσοῦντά τε πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα. ἀλλά μοι λέγε καὶ . καί ποτε ἤρετο Τί οἴει. ὦ Σώκρατες. λέγεις. διὰ ταῦτα ὅταν μὲν καλῷ προσπελάζῃ τὸ κυοῦν. ἀλλὰ ἴσχον τὸ κύημα χαλεπῶς φέρει. Ἆρ᾽ οὖν. ἡ γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία τόκος ἐστίν. Ταῦτά τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ με. τίκτειν δὲ ἐν μὲν αἰσχρῷ οὐ δύναται. Ἀλλὰ τί μήν; Τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ. ἔφην ἐγώ. καὶ ἐπειδὰν ἔν τινι ἡλικίᾳ γένωνται. ὅθεν δὴ τῷ κυοῦντί τε καὶ ἤδη σπαργῶντι πολλὴ ἡ πτοίησις γέγονε περὶ τὸ καλὸν διὰ τὸ μεγάλης ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. Ἀλλ᾽ ἐγώ. πρῶτον μὲν περὶ τὸ ξυμμιγῆναι ἀλλήλοις. ἡ κύησις καὶ ἡ γέννησις. ἦ δ᾽ ἥ. ἦν δ᾽ ἐγώ. αἴτιον εἶναι τούτου τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας; ἢ οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα τὰ θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ. καὶ οὐ μανθάνω. ὦ Διοτίμα. τῶν τίνα τρόπον διωκόντων αὐτὸ καὶ ἐν τίνι πράξει ἡ σπουδὴ καὶ ἡ ξύντασις ἔρως ἂν καλοῖτο; τί τοῦτο τυγχάνει ὂν τὸ ἔργον; ἔχεις εἰπεῖν; Οὐ μεντ᾽ ἂν σέ. XXV. ἔστιν γάρ. ἐρῶ. ὡς σὺ οἴει. Ὅτε δὴ τούτου ὁ ἔρως ἐστὶν ἀεί. ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν τοῦ γενομένου. καὶ τὰ πεζὰ καὶ τὰ πτηνά. ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους ποιοῖτο. σαφέστερον ἐρῶ. οὐ τοῦ καλοῦ ὁ ἔρως. τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν ἡ φύσις. ὅπερ νῦν δὴ εἶπον. τὸ δὲ καλὸν ἁρμόττον. ἔστι δὲ τοῦτο θεῖον τὸ πρᾶγμα. ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ τὸ αἰσχρὸν παντὶ τῷ θείῳ. Τί δέ; οὐ προσθετέον. ἔστι γὰρ τοῦτο τόκος ἐν καλῷ καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. ἔφην ἐγώ. Μαντείας. ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος.

λῦπαι. ἔφη. ὡς οἴονται. καὶ ὑπὲρ τούτου κινδύνους τε κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι μᾶλλον ἢ ὑπὲρ τῶν παίδων. ὥσπερ οἱ τέλεοι σοφισταί. ὡς ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης· λήθη γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος. ἃ ψυχῇ προσήκει καὶ κυῆσαι καὶ τεκεῖν· τί οὖν προσήκει; φρόνησίν τε καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν· ὧν δή εἰσι καὶ οἱ ποιηταὶ πάντες γεννήτορες καὶ τῶν δημιουργῶν ὅσοι λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι· πολὺ δὲ μεγίστη. ἐπεὶ οἴει σύ. μὴ οὖν θαύμαζε εἰ τὸ αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ αὕτη ἡ σπουδὴ καὶ ὁ ἔρως ἕπεται. ἔφη. ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ ἀρετῆς ἀθανάτου καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς πάντες πάντα ποιοῦσιν. ὅτι ἀεὶ καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ. ὃ γὰρ καλεῖται μελετᾷν. καὶ οὐδέποτε οἱ αὐτοί ἐσμεν οὐδὲ κατὰ τὰς ἐπιστήμας. ὥστε τὴν αὐτὴν δοκεῖν εἶναι. ἀλλὰ νέος ἀεὶ γιγνόμενος. ἡδοναί. τὰ δὲ ἀπολλύς. ἐνθυμηθεὶς ὡς δεινῶς διάκεινται ἔρωτι τοῦ ὀνομαστοὶ γενέσθαι καὶ “κλέος ἐς τὸν ἀεὶ χρόνον ἀθάνατον καταθέσθαι„. ὦ σοφωτάτη Διοτίμα. ἔφη. ἢ Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν. ἔφη. καὶ σῶμα καὶ τἆλλα πάντα· ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. οἳ ἐν ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς σώμασιν. μὴ θαύμαζε. μὴ οἰομένους ἀθάνατον μνήμην ἀρετῆς πέρι ἑαυτῶν ἔσεσθαι. τὰ ἤθη. ἐνταῦθα γὰρ τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον ἡ θνητὴ φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀεί τε εἶναι καὶ ἀθάνατος. ἀλλὰ τῷ τὸ ἀπιὸν καὶ παλαιούμενον ἕτερον νέον ἐγκαταλείπειν οἷον αὐτὸ ἦν. δύναται δὲ ταύτῃ μόνον τῇ γενέσει. Εἰ τοίνυν. δόξαι.τούτων τὴν αἰτίαν καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ τὰ ἐρωτικά. καὶ χρήματα ἀναλίσκειν καὶ πόνους πονεῖν οὑστινασοῦν καὶ ὑπεραποθνήσκειν. καὶ κατὰ τὰς τρίχας καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ αἷμα καὶ ξύμπαν τὸ σῶμα. θνητὸν ἀθανασίας μετέχει. τὰ δὲ ἀπόλλυται. ἦν δ᾽ ἐγώ. ταύτῃ τῇ μηχανῇ. ἐπιθυμίαι. οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν. τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν σῴζεται. ὅτι καὶ αἱ ἐπιστῆμαι μὴ ὅτι αἱ μὲν γίγνονται. καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως ἡ περὶ τὰ τῶν πόλεών τε καὶ οἰκήσεων διακόσμησις. αὑτοῖς εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον πάντα ποριζόμενοι· οἱ δὲ κατὰ τὴν ψυχήν—εἰσὶ γὰρ οὖν. ἀλλὰ καὶ μία ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει. μελέτη δὲ πάλιν καινὴν ἐμποιοῦσα ἀντὶ τῆς ἀπιούσης μνήμην σῴζει τὴν ἐπιστήμην. κατὰ τὰ σώματα ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας μᾶλλον τρέπονται καὶ ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν. ὦ Σώκρατες· ἐπεί γε καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰ ἐθέλεις εἰς τὴν φιλοτιμίαν βλέψαι. πιστεύεις ἐκείνου εἶναι φύσει τὸν ἔρωτα. τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι. οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες. διὰ παιδογονίας ἀθανασίαν καὶ μνήμην καὶ εὐδαιμονίαν. φόβοι τούτων ἕκαστα οὐδέποτε τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ. ἣν νῦν ἡμεῖς ἔχομεν; πολλοῦ γε δεῖ. Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν. αἱ δὲ ἀπόλλυνται ἡμῖν. ἐπεὶ καὶ ἐν ᾧ ἓν ἕκαστον τῶν ζῴων ζῇν καλεῖται καὶ εἶναι τὸ αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου ὁ αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν πρεσβύτης γένηται· οὗτος μέντοι οὐδέποτε τὰ αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως ὁ αὐτὸς καλεῖται. Εὖ ἴσθι. ἔφη. XXVII. ἢ προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον Κόδρον ὑπὲρ τῆς βασιλείας τῶν παίδων. ὅσῳ ἂν ἀμείνους ὦσι. ἔφη. ἃ ἐγὼ εἴρηκα εἰ μὴ ἐννοεῖς. θαυμάζοις ἂν τῆς ἀλογίας πέρι. οὐ τὸ παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι ὥσπερ τὸ θεῖον. ὦ Σώκρατες. πολὺ δὲ τούτων ἀτοπώτερον ἔτι. ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται. ἔφη. ἔφη. ᾗ δὴ ὄνομά . καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ σῶμα. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά τε καὶ εἶπον Εἶεν. ταῦτα ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει; καὶ ἥ.

ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ. ὧν ἕνεκα καὶ ταῦτα ἔστιν. ὥσπερ οἰκέτης. ἔφη. ἵνα ἀναγκασθῇ αὖ θεάσασθαι τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι καὶ τοῖς νόμοις καλὸν καὶ τοῦτ᾽ ἰδεῖν ὅτι πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυγγενές ἐστιν. ἅτε καλλιόνων καὶ ἀθανατωτέρων παίδων κεκοινωνηκότες. καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἕως ἂν ἐνταῦθα ῥωσθεὶς καὶ αὐξηθεὶς κατίδῃ . ἔφη. ἔφη. ἔπειτα δὲ αὐτὸν κατανοῆσαι ὅτι τὸ κάλλος τὸ ἐπὶ ὁτῳοῦν σώματι τῷ ἐπὶ ἑτέρῳ σώματι ἀδελφόν ἐστι. ὦ Σώκρατες. ἐξαρκεῖν αὐτῷ καὶ ἐρᾷν καὶ κήδεσθαι καὶ τίκτειν λόγους τοιούτους καὶ ζητεῖν. οἵτινες ποιήσουσι βελτίους τοὺς νέους. καὶ ἄλλοι ἄλλοθι πολλαχοῦ ἄνδρες. καὶ ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ. κἂν σὺ μυηθείης· τὰ δὲ τέλεα καὶ ἐποπτικά. ἵνα τὸ περὶ τὸ σῶμα καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι. γεννήσαντες παντοίαν ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας. τίκτειν τε καὶ γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ. καὶ εἰς Ὅμηρον ἀποβλέψας καὶ Ἡσίοδον καὶ τοὺς ἄλλους ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν. Ταῦτα μὲν οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως. πολλὴ ἄνοια μὴ οὐχ ἕν τε καὶ ταὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ πᾶσιν τοῖς σώμασι κάλλος· τοῦτο δ᾽ ἐννοήσαντα καταστῆναι πάντων τῶν καλῶν σωμάτων ἐραστήν. ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τετραμμένος τοῦ καλοῦ καὶ θεωρῶν πολλοὺς καὶ καλοὺς λόγους καὶ μεγαλοπρεπεῖς τίκτῃ καὶ διανοήματα ἐν φιλοσοφίᾳ ἀφθόνῳ. ἑνὸς δὲ τὸ σφόδρα τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ δὲ ταῦτα τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον ἡγήσασθαι τοῦ ἐν τῷ σώματι. ὥστε πολὺ μείζω κοινωνίαν τῆς τῶν παίδων πρὸς ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ἴσχουσι καὶ φιλίαν βεβαιοτέραν. ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος ἢ ἀνθρώπου τινός ἢ ἐπιτηδεύματος ἑνός. τίμιος δὲ παρ᾽ ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ τὴν τῶν νόμων γέννησιν. ἐγὼ καὶ προθυμίας οὐδὲν ἀπολείψω· πειρῶ δὲ ἕπεσθαι. καὶ ἐν Ἕλλησι καὶ ἐν βαρβάροις. ἐὰν ὀρθῶς ἡγῆται ὁ ἡγούμενος. ἐρῶ μὲν οὖν. πολλὰ καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι ἔργα. καὶ πρῶτον μέν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ. μετὰ δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν. ἃ ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα· εἰ δὲ βούλει. ἃ πάλαι ἐκύει. τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἄρχεσθαι μὲν νέον ὄντα ἰέναι ἐπὶ τὰ καλὰ σώματα. καὶ πᾶς ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι ἢ τοὺς ἀνθρωπίνους. καὶ τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου. οὐκ οἶδ᾽ εἰ οἷός τ᾽ ἂν εἴης. καὶ πρὸς τοῦτον τὸν ἄνθρωπον εὐθὺς εὐπορεῖ λόγων περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ οἷον χρὴ εἶναι τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ ἃ ἐπιτηδεύειν. τά τε οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον ἢ τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν. οἵους Λυκοῦργος παῖδας κατελίπετο ἐν Λακεδαίμονι σωτῆρας τῆς Λακεδαίμονος καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος. ζητεῖ δὴ οἶμαι καὶ οὗτος περιιὼν τὸ καλὸν ἐν ᾧ ἂν γεννήσειεν· ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. δεῖ γάρ. δουλεύων φαῦλος ᾖ καὶ σμικρολόγος. XXVIII. πάνυ δὴ ἀσπάζεται τὸ ξυναμφότερον. καὶ ἡκούσης τῆς ἡλικίας. τίκτει καὶ γεννᾷ. ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν καὶ ἐνταῦθα γεννᾷν λόγους καλούς. οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν. καὶ εἰ δεῖ διώκειν τὸ ἐπ᾽ εἴδει καλόν. ἂν οἷός τε ᾖς. καὶ βλέπων πρὸς πολὺ ἤδη τὸ καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί. καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν μεμνημένος. ἵνα ἴδῃ αὖ ἐπιστημῶν κάλλος.ἐστι σωφροσύνη τε καὶ δικαιοσύνη· τούτων δ᾽ αὖ ὅταν τις ἐκ νέου ἐγκύμων ᾖ τὴν ψυχήν θεῖος ὢν. ὥστε καὶ ἐὰν ἐπιεικὴς ὢν τὴν ψυχήν τις κἂν σμικρὸν ἄνθος ἔχῃ. διὰ δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω.

ἐνταῦθα τοῦ βίου. ὦ Σώκρατες. σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους. ὅταν δή τις ἀπὸ τῶνδε διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται καθορᾶν. τί δῆτα. οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον. πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ἐξαίφνης κατόψεταί τι θαυμαστὸν τὴν φύσιν καλόν. τοῦτο ἐκεῖνο. οὐδὲ πρὸς μὲν τὸ καλόν. θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν. πέπεισμαι δ᾽ ἐγώ· πεπεισμένος δὲ πειρῶμαι καὶ τοὺς ἄλλους πείθειν ὅτι τούτου τοῦ κτήματος τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν ἀμείνω Ἔρωτος οὐκ ἄν τις ῥᾳδίως λάβοι. XXIX. οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν. καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα. ἀλλὰ θεᾶσθαι μόνον καὶ συνεῖναι. καὶ αὐτὸς τιμῶ τὰ ἐρωτικὰ καὶ διαφερόντως ἀσκῶ. βιωτὸν ἀνθρώπῳ. ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα. εἴ τῳ γένοιτο αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές. ὡς τισὶ μὲν ὂν καλόν. καθαρόν. οὐδέ τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη. ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον.τινὰ ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην. ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς. ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ δύο καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ σώματα. ὁρῶντι ᾧ ὁρατὸν τὸ καλόν. εἴπερ που ἄλλοθι. καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ; —Ταῦτα δή. τοῦτο γὰρ δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι ἢ ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι. ἄμικτον. πειρῶ δέ μοι. πρὸς δὲ τὸ αἰσχρόν. ἔφη. Ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ. ὁρῶντες τὰ παιδικὰ καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς. ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη. οἰόμεθα. ὦ Φαῖδρε. τὰ δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον. τισὶ δὲ αἰσχρόν· οὐδ᾽ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ καλὸν οἷον πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει. εἰ . ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ ἄλλης πολλῆς φλυαρίας θνητῆς. καὶ νῦν τε καὶ ἀεὶ ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν καὶ ἀνδρείαν τοῦ Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον οἷός τ᾽ εἰμί. ἥ ἐστι καλοῦ τοιοῦδε. οὐ κατὰ χρυσίον τε καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς τε καὶ νεανίσκους δόξει σοι εἶναι. ἀλλὰ ἀληθῆ. ἔφη μὲν Διοτίμα. οἷον γιγνομένων τε τῶν ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν ἐκεῖνο μήτε τι πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι μηδὲ πάσχειν μηδέν. οὐδέ που ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι. τῇ δ᾽ αἰσχρόν. τοτὲ δὲ οὔ. οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί. ἔπειτα οὐ τῇ μὲν καλόν. πρῶτον μὲν ἀεὶ ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον. θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς τὰ καλά. τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς. ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ. ἔφη. ἔφη. καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσῃ. οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν πάντες πόνοι ἦσαν. μήτ᾽ ἐσθίειν μήτε πίνειν. διὸ δὴ ἔγωγέ φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα τὸν Ἔρωτα τιμᾷν. ἔνθα δὲ αἰσχρόν. καὶ τοῖς ἄλλοις παρακελεύομαι. ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν ἀληθῆ καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι. ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ μοναχοῦ γενήσεται. εἴ πως οἷόν τ᾽ ἦν. τοῦτον οὖν τὸν λόγον. ἀλλ᾽ αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν. ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽ οἴει. οἷον ἐν ζῴῳ ἢ ἐν γῇ ἢ ἐν οὐρανῷ ἢ ἔν τῳ ἄλλῳ. καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ὃ ἔστι καλόν. οὐδὲ τοτὲ μέν. ἔφη. καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ μαθήματα. τὸν νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν τε μάλιστα. ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι. ὦ φίλε Σώκρατες. ὦ Φαῖδρέ τε καὶ οἱ ἄλλοι. φαῦλον βίον γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος ἀνθρώπου καὶ ἐκεῖνο ᾧ δεῖ θεωμένου καὶ ξυνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ ἐνθυμῇ.

ἐπάμυνε. ἵνα ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν τοῦ σοφωτάτου καὶ καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ ἀναδήσω· ἆρα καταγελάσεσθέ μου ὡς μεθύοντος; ἐγὼ δέ. ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς. ὅρα εἴ μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ ὁ τούτου ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς τήν τε αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν καὶ ἄλλους τινὰς τῶν ἀκολούθων. τὸν δὲ Ἀριστοφάνη λέγειν τι ἐπιχειρεῖν. ἀλλὰ τούτων μὲν εἰσαῦθις σε τιμωρήσομαι· νῦν δέ μοι. καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες. ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω ἢ μή; συμπίεσθε ἢ οὔ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ κελεύειν εἰσιέναι καὶ κατακλίνεσθαι. καὶ περιαιρούμενον ἅμα τὰς ταινίας ὡς ἀναδήσοντα. Ἀλκιβιάδην. καὶ ταινίας ἔχοντα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς πάνυ πολλάς. ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν τὸν Σωκράτη. Εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν. καὶ οὐ πολὺ ὕστερον Ἀλκιβιάδου τὴν φωνὴν ἀκούειν ἐν τῇ αὐλῇ σφόδρα μεθύοντος καὶ μέγα βοῶντος. κἂν ὑμεῖς γελᾶτε. μετάδος τῶν ταινιῶν. τουτὶ τί ἦν; Σωκράτης οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα κατέκεισο. ὅρα οὖν μή τι καὶ νῦν ἐργάσηται. ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην ἥκιστά σε ἔσεσθαι. Ἀγάθων. χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην. ἢ οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν με καὶ φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ λοιδορεῖταί τε καὶ τὼ χεῖρε μόγις ἀπέχεται. καὶ νῦν τί ἥκεις; καὶ τί αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης; ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι τε καὶ βούλεται. φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην. ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν· Ὦ Ἡράκλεις. . εἰπεῖν οὖν τὸν Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε. καλεῖτε· εἰ δὲ μή. χθὲς μὲν οὐχ οἷός τ᾽ ἐγενόμην ἀφικέσθαι. ἐμοὶ καὶ σοὶ διαλλαγή. οὐκέτι ἔξεστίν μοι οὔτε προσβλέψαι οὔτε διαλεχθῆναι καλῷ οὐδ᾽ ἑνί. καὶ μή μοι μέμφηται ὅτι σὲ μὲν ἀνέδησα. παῖδες. φάναι. ἵνα ἀναδήσωμεν καὶ τὴν τούτου ταυτηνὶ τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν. καὶ ἐπιστῆναι ἐπὶ τὰς θύρας ἐστεφανωμένον αὐτὸν κιττοῦ τέ τινι στεφάνῳ δασεῖ καὶ ἴων. ὅμως εὖ οἶδ᾽ ὅτι ἀληθῆ λέγω. ἀφ᾽ οὗ τούτου ἠράσθην. XXX. λέγετε ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα ἤδη. εἰ δέ. φάναι.μὲν βούλει. ὡς ἐγκώμιον εἰς Ἔρωτα νόμισον εἰρῆσθαι. ἀλλά μοι λέγετε αὐτόθεν. καὶ τὸν ἰέναι ἀγόμενον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων. ἐρωτῶντος ὅπου Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽ Ἀγάθωνα. ὅτι καὶ ὅπῃ χαίρεις ὀνομάζων. ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ τοι. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ χρόνου. αὐτὸν δὲ νικῶντα ἐν λόγοις πάντας ἀνθρώπους. καὶ τὸν Ἀγάθωνα καλεῖν αὐτόν. φάναι. ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται. ἢ ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα. ὅτι ἐμνήσθη αὐτοῦ λέγων ὁ Σωκράτης περὶ τοῦ λόγου· καὶ ἐξαίφνης τὴν αὔλειον θύραν κρουομένην πολὺν ψόφον παρασχεῖν ὡς κωμαστῶν. ὡς ἐγὼ τὴν τούτου μανίαν τε καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ. φάναι. Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι. καὶ αὐλητρίδος φωνὴν ἀκούειν. οὐ σκέψεσθε; καὶ ἐὰν μέν τις τῶν ἐπιτηδείων ᾖ. Πάνυ γε. νῦν δὲ ἥκω ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχων τὰς ταινίας. ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως παρὰ τῷ καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσει; καὶ τὸν Σωκράτη· Ἀγάθων. παρακαθεζόμενον δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν Ἀγάθωνα καὶ ἀναδεῖν. ἢ ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι. ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα ἐν μέσῳ Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν. τοῦτο ὀνόμαζε. τὸν οὖν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος συμπότης; καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Σωκράτη. Παῖδες.

εἰ βούλει· Σωκράτη ἐπαίνεσον. μεταξὺ ἐπιλαβοῦ. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν. τοῦτον ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐκπιεῖν. ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι τῆς πόσεως. Πῶς λέγεις; εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· δοκεῖ χρῆναι. ἀλλὰ φερέτω. Μὰ τὸν Ποσειδῶ. ποιοῦμεν; οὕτως οὔτε τι λέγομεν ἐπὶ τῇ κύλικι οὔτε τι ᾄδομεν. καὶ εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν γὰρ εἶναι οὐδὲν ψεύσομαι. Καὶ γὰρ σύ. τὸν Ἀλκιβιάδην.οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ σύ. XXXII. καλῶς μὲν λέγεις. τί ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ τὰ γελοιότερά με ἐπαινέσαι; ἢ τί ποιήσεις; Τἀληθῆ ἐρῶ. καὶ τοῦτον τῷ ἐπὶ δεξιὰ καὶ οὕτω τοὺς ἄλλους. τὸν μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος τοῦ παιδὸς πίνειν· τὸν δ᾽ Ἐρυξίμαχον· Πῶς οὖν. Ἀλλὰ μέντοι. ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ διψῶντες πιόμεθα; τὸν οὖν Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ὦ Ἐρυξίμαχε. οὐ τοῦ γελοίου. ἐάν τι μὴ ἀληθὲς λέγω. ἡμῖν πρὶν σὲ εἰσελθεῖν ἔδοξε χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ ἕκαστον ἐν μέρει λόγον περὶ Ἔρωτος εἰπεῖν ὡς δύναιτο κάλλιστον. φάναι. εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα. ὦ Ἐρυξίμαχε; ἐπιθῶμαι τῷ ἀνδρὶ καὶ τιμωρήσωμαι ὑμῶν ἐναντίον; Οὗτος. δίκαιος εἰ εἰπεῖν. φάναι. εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην. τοσοῦτον ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον μή ποτε μεθυσθῇ. Ἀλλ᾽ οὕτω ποίει. τὸ σόφισμά μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ ἂν κελεύῃ τις. εἰπὼν δὲ ἐπιτάξαι Σωκράτει ὅ τι ἂν βούλῃ. Ἀγάθων. Ἀλλά. δι᾽ εἰκόνων. ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου παρόντος ἢ θεὸν ἢ ἄνθρωπον ἄλλον ἢ τοῦτον. ὦ Ἐρυξίμαχε. καὶ ἅμα. Ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη. ἀλλὰ φέρε. καὶ ἐγκωμιάσαι. χαῖρε. ἀλλ᾽ ὅρα εἰ παρίης. φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί ποιῶμεν; Ὅ τι ἂν σὺ κελεύῃς. μεθύοντα δὲ ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ. εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον. XXXI. ἔπειτα τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν καὶ ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν Σωκράτη. Οὐκ ἂν φθάνοιμι. τά γε ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω λέγειν. ὡς ἐγὼ οὐδ᾽ ἂν ἕνα ἄλλον ἐπαινέσαιμι σοῦ παρόντος. καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν τὸν Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι. φάναι τὸν Σωκράτη. βέλτιστε βελτίστου πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου. εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην. φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον. Σωκράτη δ᾽ ἐγὼ ἐπαινεῖν. φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς σειληνοῖς τούτοις τοῖς ἐν τοῖς ἑρμογλυφείοις καθημένοις. ἐὰν μέντοι ἀναμιμνῃσκόμενος ἄλλο ἄλλοθεν λέγω. ὦ μακάριε. ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ ταῦθ᾽ ἡμῖν. ὦ ἄνδρες. εἰπεῖν· Εἶεν δή. ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν. τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον. ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα. ἀλλ᾽ ἀεί. οὗτος μὲν οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ τὰ γελοιότερα. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη. ἐμαυτόν. οὕτως ἐπιχειρήσω. δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε οὖν ὅτι βούλει. παῖ. ἔσται δ᾽ ἡ εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα. ἰδόντα αὐτὸν πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα. ὦ ἄνδρες. φάναι. μηδὲν λέγε πρὸς ταῦτα. ὦ Ἀλκιβιάδη. μηδὲν θαυμάσῃς· οὐ γάρ τι ῥᾴδιον τὴν σὴν ἀτοπίαν ὧδ᾽ ἔχοντι εὐπόρως καὶ ἐφεξῆς καταριθμῆσαι. οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες ἡμεῖς εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ εἴρηκας καὶ ἐκπέπωκας. μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ. φάναι. καὶ μέντοι οὑτωσὶ ποίησον. ἂν βούλῃ. οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ . οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ χεῖρε. πείθει τί σε Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν; ἢ οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν ἢ ὃ ἔλεγεν; οὗτος γάρ. Ἄκουσον δή. ἕως ἂν ὑμεῖς ἱκανῶς πίητε.

Περικλέους δὲ ἀκούων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ μὲν ἡγούμην λέγειν. ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα. ὁρᾶτε γὰρ ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν καὶ ἀεὶ περὶ τούτους ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται. μάρτυρας παρέξομαι. τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται. Καὶ ὑπὸ μὲν δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν οἷς ἐγὼ εἴκασα αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει. οὐδὲν μέλει ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος. ὅτι μὲν οὖν τό γε εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις. εὖ οἶδα ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην. ὥστε οὐκ ἔχω ὅ τι χρήσωμαι τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ. ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους. οἳ διχάδε διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν ἀγάλματα ἔχοντες θεῶν. εὖ γὰρ ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν τοῦτον γιγνώσκει· ἀλλὰ ἐγὼ δηλώσω. ὅταν γὰρ ἀκούω.σύριγγας ἢ αὐλοὺς ἔχοντας. ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν τε μειράκιον. XXXIII. τὸ αἰσχύνεσθαι ὁντινοῦν· ἐγὼ δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. κἂν πάνυ φαῦλος ᾖ ὁ λέγων. καὶ ἔτι νυνὶ ὃς ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ· ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει. τὰ δ᾽ Ἀθηναίων πράττω. εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν οἷα δὴ πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν τούτου λόγων καὶ πάσχω ἔτι καὶ νυνί. καὶ φημὶ αὖ ἐοικέναι αὐτὸν τῷ σατύρῳ τῷ Μαρσύᾳ. καὶ αὖ ἀγνοεῖ πάντα καὶ οὐδὲν οἶδεν. καὶ ὅταν ἴδω. ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω. ὥσπερ ὁ γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε γέμει. μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ καὶ δηλοῖ τοὺς τῶν θεῶν τε καὶ τελετῶν δεομένους διὰ τὸ θεῖα εἶναι. ὦ ἄνδρες . τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοιοῦτον δ᾽ οὐδὲν ἔπασχον. Μαρσύου λέγω. πολύ μοι μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων ἥ τε καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν λόγων τῶν τούτου. οὐδ᾽ ἄν αὐτὸς δή που ἀμφισβητήσαις· ὡς δὲ καὶ τἆλλα ἔοικας. πέπονθα δὲ πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων. ἡττημένῳ τῆς τιμῆς τῆς ὑπὸ τῶν πολλῶν. οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου·ὁ μέν γε δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους τῇ ἀπὸ τοῦ στόματος δυνάμει. ὦ Σώκρατες. καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ ὄντα ἐν ἀνθρώποις· εἰ δ᾽ αὖ τοῦτο γένοιτο. ἐπειδὰν δὲ ἀπέλθω. μετὰ τοῦτο ἄκουε. δραπετεύω οὖν αὐτὸν καὶ φεύγω. οὐδ᾽ ἐτεθορύβητό μου ἡ ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ τοῦ Μαρσύου πολλάκις δὴ οὕτω διετέθην ὥστε μοι δόξαι μὴ βιωτὸν εἶναι ἔχοντι ὡς ἔχω. ξύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν ἃ οὗτος κελεύει. εἰ μὴ ἔμελλον κομιδῇ δόξειν μεθύειν. ὦ ἄνδρες. καὶ ταῦτα. ὅτι ἄνευ ὀργάνων ψιλοῖς λόγοις ταὐτὸν τοῦτο ποιεῖς. ὦ Σώκρατες. οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς ὢν αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ μὲν ἀμελῶ. ἐγὼ γοῦν. ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ πάσχοντας. ὑβριστὴς εἶ· ἢ οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς. τούτου διδάξαντος· τὰ οὖν ἐκείνου ἐάν τε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν τε φαύλη αὐλητρίς. ὃ οὐκ ἄν τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι. καὶ ἔτι γε νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὦτα. αἰσχύνομαι τὰ ὡμολογημένα. ὡς τὸ σχῆμα αὐτοῦ. σὺ δ᾽ ἐκείνου τοσοῦτον μόνον διαφέρεις. βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ ὦτα οἴχομαι φεύγων. ἐπείπερ ἠρξάμην.

ὥστε ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ ὅ τι κελεύοι Σωκράτης. ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ συνημερεύσας ᾤχετο ἀπιών. καὶ ἔχαιρον. εἰ μὴ πρῶτον μέν.συμπόται. δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν. καί μοι οὐδὲ τοῦτο ταχὺ ὑπήκουσεν. ἐπειδὴ δὲ ἀφίκετο τὸ πρῶτον. τότε ἀποπέμπων τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην. διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν. οἳ ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερον. καὶ ὅσοι ἄλλοι; πάντες γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας τε καὶ βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε τότε πραχθεῖσι καὶ τοῖς νῦν λεγομένοις· οἱ δὲ οἰκέται. ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἄν τις δηχθείη—τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ ἢ ὅ τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς τε καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ λόγων. ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ. ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ κατὰ τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον. Παυσανίας. νέου ψυχῆς μὴ ἀφυοῦς ὅταν λάβωνται. ἡγούμενος δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ ἐμῇ ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι καὶ εὐτύχημα ἐμὸν θαυμαστόν. σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη. ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι τὸ πρᾶγμα. Ἀγάθωνας. . εἰρωνευόμενος δὲ καὶ παίζων πάντα τὸν βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ. τὸ λεγόμενον. οὔτ᾽ εἰ ἄλλην τινὰ τιμὴν ἔχων τῶν ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς οὐδὲν εἶναι. ὅμως δ᾽ οὖν χρόνῳ ἐπείσθη. μετὰ ταῦτα ξυγγυμνάζεσθαι προὐκαλούμην αὐτὸν καὶ συνεγυμναζόμην. πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι. σωφροσύνης; ἴστε ὅτι οὔτε εἴ τις καλός ἐστι μέλει αὐτῷ οὐδέν. συνεγυμνάζετο οὖν μοι καὶ προσεπάλαιεν πολλάκις οὐδενὸς παρόντος· καὶ τί δεῖ λέγειν; οὐδὲν γάρ μοι πλέον ἦν. ὦ ἄνδρες. προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν. ἔπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον ὑπερήφανον εἰς ἔπαινον ἐλθόντα ἄδικόν μοι φαίνεται. τούτων δ᾽ οὐ μάλα ἐγίγνετο οὐδέν. λέγω ὑμῖν. ἔτι δὲ τὸ τοῦ δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. Σώκρατες. οὔτ᾽ εἴ τις πλούσιος. ἐπειδὴ ἐδεδειπνήκει. μόνος μόνῳ. ταῦτα οὖν διανοηθείς. προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν. δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο. ὡς μόνοις γνωσομένοις τε καὶ συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα δρᾷν τε καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς ὀδύνης. καὶ εἰ ψεύδομαι. καὶ ᾤμην αὐτίκα διαλέξεσθαι αὐτόν μοι ἅπερ ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν ἐρημίᾳ διαλεχθείη. συνεγιγνόμην γάρ. ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων. σπουδάσαντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη ποτ᾽ εἶδον. ὡς ὑπάρχον μοι χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντ᾽ ἀκοῦσαι ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον. ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν. Ἀριστοδήμους τε καὶ Ἀριστοφάνας— Σωκράτη δὲ αὐτὸν τί δεῖ λέγειν. ἐν ᾗπερ ἐδείπνει. ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἤνυτον. καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν ἢ ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν δὴ δεῦρο τοῦ λόγου καλῶς ἂν ἔχοι καὶ πρὸς ὁντινοῦν λέγειν· τὸ δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος. καί μοι ἔδοξεν οὕτω θεῖα καὶ χρυσᾶ εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά. καὶ ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι. καὶ ποιοῦσι δρᾷν τε καὶ λέγειν ὁτιοῦν—καὶ ὁρῶν αὖ Φαίδρους. ἀλλὰ καταφρονεῖ τοσοῦτον ὅσον οὐδ᾽ ἂν εἷς οἰηθείη.Ἐρυξιμάχους. καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος ἀφῆκα αὐτόν· αὖθις δ᾽ ἐπιβουλεύσας. ἐξέλεγχε. οἶνος (ἄνευ τε παίδων καὶ μετὰ παίδων) ἦν ἀληθής. ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη. φασὶ γάρ πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν πλὴν τοῖς δεδηγμένοις.

ποιήσαντος δὲ δὴ ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό τε καὶ κατεφρόνησεν καὶ κατεγέλασεν τῆς ἐμῆς ὥρας καὶ ὕβρισεν· καὶ περὶ ἐκεῖνό γε ᾤμην τὶ εἶναι. ταῦτά ἐστιν. εἰ δὴ καθορῶν αὐτὸ κοινώσασθαί τέ μοι ἐπιχειρεῖς καὶ ἀλλάξασθαι κάλλος ἀντὶ κάλλους. μὰ θεάς. καὶ οὐδὲ ταῦτα αὖ. οὐδὲν περιττότερον καταδεδαρθηκὼς ἀνέστην μετὰ Σωκράτους. οὐδ᾽ ἐπιτρέψας τούτῳ εἰπεῖν οὐδὲν ἔτι. Οἶσθα οὖν ἅ μοι δέδοκται; Τί μάλιστα. τοῦτό γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν γὰρ τῷ ἐπιόντι χρόνῳ βουλευόμενοι πράξομεν ὃ ἂν φαίνηται νῷν περί τε τούτων καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἄριστον. ὦ Σώκρατες. ἀγάμενον δὲ τὴν τούτου φύσιν τε καὶ σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν. ᾧ τε ᾤμην αὐτὸν . οὐκ ὀλίγῳ μου πλεονεκτεῖν διανοεῖ. ἄμεινον σκόπει. τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ ἀναστάς γε. ὧν οὐδὲν ἄλλως εἴρηται ἢ ὡς διανοοῦμαι· σὺ δὲ αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι σοί τε ἄριστον καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽. ἦν δ᾽ ἐγώ. ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς ὅ τι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι. ἔδοξέ μοι χρῆναι μηδὲν ποικίλλειν πρὸς αὐτόν. καὶ ἀφεὶς ὥσπερ βέλη. καὶ οὗτος ἀκούσας μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· Ὦ φίλε Ἀλκιβιάδη. ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ μᾶλλον ἂν μὴ χαριζόμενος αἰσχυνοίμην τοὺς φρονίμους. κινδυνεύεις τῷ ὄντι οὐ φαῦλος εἶναι. Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο τίνα οἴεσθέ με διάνοιαν ἔχειν. ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ ἐγὼ οὐκ ἂν ᾤμην ποτ᾽ ἐντυχεῖν εἰς φρόνησιν καὶ εἰς καρτερίαν; ὥστε οὔθ᾽ ὅπως οὖν ὀργιζοίμην εἶχον καὶ ἀποστερηθείην τῆς τούτου συνουσίας. Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς. ὅ τε λύχνος ἀπεσβήκει καὶ οἱ παῖδες ἔξω ἦσαν. εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα ἃ λέγεις περὶ ἐμοῦ. ἐγὼ μὲν δὴ ταῦτα ἀκούσας τε καὶ εἰπών. καθεύδεις; Οὐ δῆτα. ἦ δ᾽ ὅς. καί τις ἔστ᾽ ἐν ἐμοὶ δύναμις δι᾽ ἧς ἂν σὺ γένοιο ἀμείνων· ἀμήχανόν τοι κάλλος ὁρῴης ἂν ἐν ἐμοὶ καὶ τῆς παρὰ σοὶ εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. Ἐπειδὴ γὰρ οὖν. ἀμφιέσας τὸ ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον—καὶ γὰρ ἦν χειμών—ὑπὸ τὸν τρίβωνα κατακλινεὶς τὸν τούτου. ὦ ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ γάρ ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ. τούτου δὲ οἶμαί μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον εἶναι σοῦ. ἀλλ᾽. ἢ εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον ἢ ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. ἢ χαριζόμενος τούς τε πολλοὺς καὶ ἄφρονας. ἀλλ᾽ ἐλευθέρως εἰπεῖν ἅ μοι ἐδόκει· καὶ εἶπον κινήσας αὐτόν. ἡγούμενον μὲν ἠτιμάσθαι. πύλας πάνυ μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. μή σε λανθάνω οὐδὲν ὤν. ἔφην. καί μοι φαίνει ὀκνεῖν μνησθῆναι πρός με· ἐγὼ δὲ οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι σοὶ μὴ οὐ καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι καὶ εἴ τι ἄλλο ἢ τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς δέοιο ἢ τῶν φίλων τῶν ἐμῶν. ἥ τοι τῆς διανοίας ὄψις ἄρχεται ὀξὺ βλέπειν ὅταν ἡ τῶν ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν ἐπιχειρῇ· σὺ δὲ τούτων ἔτι πόρρω. εὖ γὰρ ἴστε μὰ θεούς. ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι. εὖ γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί γε πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ ἢ σιδήρῳ ὁ Αἴας.καὶ εἴ τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός τε καὶ ἄγροικος. περιβαλὼν τὼ χεῖρε τούτῳ τῷ δαιμονίῳ ὡς ἀληθῶς καὶ θαυμαστῷ. XXXV. οὔθ᾽ ὅπῃ προσαγαγοίμην αὐτὸν εὐπόρουν. κατεκείμην τὴν νύκτα ὅλην. ἔφη. ἐμοῦ ἐραστὴς ἄξιος γεγονέναι μόνος. ἀλλ᾽ ἀντὶ δόξης ἀλήθειαν καλῶν κτᾶσθαι ἐπιχειρεῖς καὶ τῷ ὄντι “χρύσεα χαλκείων„ διαμείβεσθαι νοεῖς. XXXIV. ὦ ἄνδρες. Σώκρατες. ἔφη. ὦ μακάριε.

Σωκράτη μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. οὗτος δ᾽ ἐν τούτοις ἐξῄει ἔχων ἱμάτιον μὲν τοιοῦτον οἷόνπερ καὶ πρότερον εἰώθει φορεῖν. οἷα δὴ ἐπὶ στρατείας.μόνῳ ἁλώσεσθαι. καὶ ἐγὼ μέν. ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ. ὁπότε ἀναγκασθείη. ὁ δὲ εἱστήκει μέχρι ἕως ἐγένετο καὶ ἥλιος ἀνέσχεν· ἔπειτα ᾤχετ᾽ ἀπιὼν προσευξάμενος τῷ ἡλίῳ. ἠμφιεσμένων τε θαυμαστὰ δὴ ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων καὶ ἐνειλιγμένων τοὺς πόδας εἰς πίλους καὶ ἀρνακίδας. “βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλων„. ὁπότ᾽ ἀναγκασθεῖμεν ἀποληφθέντες που. καὶ πάντων ἢ οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν. ἀνυπόδητος δὲ διὰ τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο ἢ οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι. καὶ μετὰ ταῦτα στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο κοινὴ καὶ συνεσιτοῦμεν ἐκεῖ. καὶ ἰδὼν εὐθὺς παρακελεύομαί τε αὐτοῖς θαρρεῖν. ἔτι τοίνυν. Καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα· οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ ποτε ἐπὶ στρατείας. οὐδὲν ἦσαν οἱ ἄλλοι πρὸς τὸ καρτερεῖν· ἔν τ᾽ αὖ ταῖς εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν οἷός τ᾽ ἦν τά τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων. καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο. τελευτῶντες δέ τινες τῶν Ἰώνων. ξυννοήσας γὰρ αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν. καὶ γὰρ θέρος τότε γ᾽ ἦν. ὦ Ἀριστόφανες. XXXVI. πάντας ἐκράτει. ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων. ἠπόρουν δή. καὶ τοῦτό γέ μοι οὔτε μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ γὰρ τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν ἀξίωμα ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων ἐμοὶ διδόναι τἀριστεῖα. οἱ δὲ στρατιῶται ὑπέβλεπον αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα σφῶν. καὶ ἤδη ἦν μεσημβρία. καὶ ἔλεγον ὅτι οὐκ ἀπολείψω αὐτώ. καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ διδόναι τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς. καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ καὶ ἐνθάδε. ἀνεχώρει οὖν ἐσκεδασμένων ἤδη τῶν ἀνθρώπων οὗτός τε ἅμα καὶ Λάχης· καὶ ἐγὼ περιτυγχάνω. ὦ Σώκρατες. ἄξιον ἦν θεάσασθαι Σωκράτη. οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν ἀνθρώπων ἢ οὗτος. ἢ εἴ τις ἐξίοι. καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. οὐκ ἀνίει ἀλλὰ εἱστήκει ζητῶν. δειπνήσαντες. ὦ ἄνδρες. πρὸς δὲ αὖ τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις—δεινοὶ γὰρ αὐτόθι χειμῶνες—θαυμάσια εἰργάζετο τά τε ἄλλα. ἄξιον ἀκοῦσαι. ἐνταῦθα δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη ἢ ἐν Ποτειδαίᾳ. εἰ δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ ἡ μάχη ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα ἔδοσαν οἱ στρατηγοί. τὸ σὸν δὴ τοῦτο. ταῦτά τε γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει. καὶ ὃ πάντων θαυμαστότατον. ἐπειδὴ ἑσπέρα ἦν. αὐτὸς γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ ἦ διὰ τὸ ἐφ᾽ ἵππου εἶναι· πρῶτον μὲν ὅσον περιῆν Λάχητος τῷ ἔμφρων εἶναι· ἔπειτα ἔμοιγ᾽ ἐδόκει. καὶ θαυμάζοντες ἄλλος ἄλλῳ ἔλεγεν. αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν ἢ σαυτόν. ἀσιτεῖν. ἠρέμα παρασκοπῶν καὶ τοὺς φιλίους καὶ τοὺς πολεμίους. χαμεύνια ἐξενεγκάμενοι ἅμα μὲν ἐν τῷ ψύχει καθηῦδον. οὗτος δὲ ὅπλα. ὅτι Σωκράτης ἐξ ἑωθινοῦ φροντίζων τι ἕστηκε. τούτου μὲν οὖν μοι δοκεῖ καὶ αὐτίκα ὁ ἔλεγχος ἔσεσθαι. τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν. ἅμα δ᾽ ἐφύλαττον αὐτὸν εἰ καὶ τὴν νύκτα ἑστήξοι. καί ποτε ὄντος πάγου οἵου δεινοτάτου. καὶ ἐπειδὴ οὐ προυχώρει αὐτῷ. διεπεφεύγει με. δῆλος ὢν παντὶ καὶ πάνυ πόρρωθεν ὅτι εἴ τις ἅψεται . ὅτε ἀπὸ Δηλίου φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον γὰρ παραγενόμενος ἵππον ἔχων. πρῶτον μὲν οὖν τοῖς πόνοις οὐ μόνον ἐμοῦ περιῆν.

XXXVIII. εἰσὶ δὲ καὶ ἕτεροι· καὶ τοὺς ἄλλους κατὰ ταὔτ᾽ ἄν τις ἀπεικάζοι· οἷος δὲ οὑτοσὶ γέγονε τὴν ἀτοπίαν ἅνθρωπος. ἃ δὴ καὶ σοὶ λέγω. τοῦτο ἄξιον παντὸς θαύματος. τὸ δὲ μηδενὶ ἀνθρώπων ὅμοιον εἶναι. καὶ ὡς ἐν παρέργῳ δὴ λέγων ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας. ἃ ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ ἃ μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον ἅ με ὕβρισε. σατύρου δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὦ Ἀλκιβιάδη. ὅτι καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ ὁμοιότατοί εἰσι τοῖς σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις. μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. ὄνους γὰρ κανθηλίους λέγει καὶ χαλκέας τινὰς καὶ σκυτοτόμους καὶ βυρσοδέψας. μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται. καὶ ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν τὰ αὐτὰ φαίνεται λέγειν. ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην τὸν Γλαύκωνος καὶ Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους καὶ ἄλλους πάνυ πολλούς. ἀλλ᾽ ἐγὼ παρὰ σὲ ἐλθὼν . ταῦτ᾽ ἐστίν. ὦ Σώκρατες. Ἀγάθωνα δὲ ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς ἄλλου. αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους. οὐδ᾽ ἐγγὺς ἂν εὕροι τις ζητῶν. μήτε τῶν παλαιῶν μήτε τῶν νῦν ὄντων. πολλὰ μὲν οὖν ἄν τις καὶ ἄλλα ἔχοι Σωκράτη ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια· ἀλλὰ τῶν μὲν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων τάχ᾽ ἄν τις καὶ περὶ ἄλλου τοιαῦτα εἴποι. ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο. φάναι. εἰ γὰρ ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους ἀκούειν λόγων. φανεῖεν ἂν πάνυ γελοῖοι τὸ πρῶτον· τοιαῦτα καὶ ὀνόματα καὶ ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται. τὸν οὖν Σωκράτη· Νήφειν μοι δοκεῖς. καὶ αὐτὸς καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ. ὦ φίλε Ἀγάθων. καὶ Νέστορα καὶ Ἀντήνορα. ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς διαβάλῃ. καὶ μέντοι οὐκ ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν. κινδυνεύεις ἀληθῆ λέγειν. τοῖς δὲ σειληνοῖς καὶ σατύροις. διὸ καὶ ἀσφαλῶς ἀπῄει καὶ οὗτος καὶ ὁ ἑταῖρος· σχεδὸν γάρ τι τῶν οὕτω διακειμένων ἐν τῷ πολέμῳ οὐδὲ ἅπτονται. καὶ οἷος αὖ Περικλῆς. μᾶλλον δὲ ἐπὶ πᾶν ὅσον προσήκει σκοπεῖν τῷ μέλλοντι καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι. καὶ μὴ κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον παθόντα γνῶναι. ἀλλ᾽. ἀλλὰ τοὺς προτροπάδην φεύγοντας διώκουσιν. οὔτε τῶν νῦν οὔτε τῶν παλαιῶν. οὐ γὰρ ἄν ποτε οὕτω κομψῶς κύκλῳ περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα ταῦτα πάντα εἴρηκας. ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι. ἵνα χωρὶς ἡμᾶς διαλάβῃ· οὐδὲν οὖν πλέον αὐτῷ ἔσται. XXXVII. ἀνθρώπων μὲν μηδενί. ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν τοῦ Σωκράτους. ἔπειτα θειοτάτους καὶ πλεῖστα ἀγάλματ᾽ ἀρετῆς ἐν αὑτοῖς ἔχοντας καὶ ἐπὶ πλεῖστον τείνοντας. ἀπεικάσειεν ἄν τις καὶ Βρασίδαν καὶ ἄλλους. οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς ἐραστὴς παιδικὰ μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ. μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου. τὸν οὖν Ἀγάθωνα εἰπεῖν· Καὶ μήν. ὦ Ἀγάθων. ὡς οὐ πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς. οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου. ὦ ἄνδρες. τεκμαίρομαι δὲ καὶ ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ. ὥστε ἄπειρος καὶ ἀνόητος ἄνθρωπος πᾶς ἂν τῶν λόγων καταγελάσειεν. εἰ μὴ ἄρα εἰ οἷς ἐγὼ λέγω ἀπεικάζοι τις αὐτόν. Καὶ γὰρ οὖν καὶ τοῦτο ἐν τοῖς πρώτοις παρέλιπον. τοῦ ἐμὲ καὶ Ἀγάθωνα διαβάλλειν. διοιγομένους δὲ ἰδὼν ἄν τις καὶ ἐντὸς αὐτῶν γιγνόμενος πρῶτον μὲν νοῦν ἔχοντας ἔνδον μόνους εὑρήσει τῶν λόγων. Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ. οἷος γὰρ Ἀχιλλεὺς ἐγένετο.τούτου τοῦ ἀνδρός. ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες.

Τὸν μὲν οὖν Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον παρὰ τῷ Σωκράτει ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ κωμαστὰς ἥκειν παμπόλλους ἐπὶ τὰς θύρας. ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν τοὺς μὲν ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους. φάναι τὸν Σωκράτη. καὶ νῦν ὡς εὐπόρως καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν. οὔτε γὰρ ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε· τὸ μέντοι κεφάλαιον. ἔφη. τὸν οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν ἄλλα ὁ Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. ὥσπερ ἄλλοτε τὴν ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν. ἀλλ᾽ ἔασον. ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ. τὰ εἰωθότα· Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν μεταλαβεῖν ἀδύνατον ἄλλῳ. ἅτε μακρῶν τῶν νυκτῶν οὐσῶν. ἀπονιψάμενον. δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου. καὶ ἓ ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι. ἀλλ᾽ εἰ μή τι ἄλλο. ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι. Ὦ Ζεῦ. καὶ ἐπιτυχόντας ἀνεῳγμέναις ἐξιόντος τινὸς εἰς τὸ ἄντικρυς πορεύεσθαι παρὰ σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι. ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. XXXIX. ὦ θαυμάσιε. ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα. καὶ οὕτω διατρίψαντα εἰς ἑσπέραν οἴκοι ἀναπαύεσθαι. σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας. καὶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ οὐδενὶ ἀναγκάζεσθαι πίνειν πάμπολυν οἶνον. καὶ τὸν τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι. ταῦτα δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ σφόδρα ἑπομένους νυστάζειν· καὶ πρότερον μὲν καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη. Ἰοὺ ἰοὺ. ἀναστάντα ἀπιέναι. πρὶν ὑπ᾽ ἐμοῦ μᾶλλον ἐπαινεθῆναι. καὶ ἐλθόντα εἰς Λύκειον. κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους. εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην. .ὦ δαιμόνιε. ἐὰν οὖν ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων. φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ὥστε παρ᾽ ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. δεῖ δὲ ἐμὲ αὖ τὸν ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν. τὸν μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ τὸν Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς ἔφη ὁ Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας. Πάνυ γε. Ἀγάθωνα δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν ἐκ φιάλης μεγάλης ἐπὶ δεξιά. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον. ἓ δὲ ὕπνον λαβεῖν καὶ καταδαρθεῖν πάνυ πολύ. καὶ μὴ φθονήσῃς τῷ μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. οὐ δή που ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται. προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς εἶναι κωμῳδίαν καὶ τραγῳδίαν ἐπίστασθαι ποιεῖν. τὸν οὖν Σωκράτη. οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι. φάναι τὸν Σωκράτη. φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην. ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς ἡμέραν ἤδη ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων. οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν πανταχῇ περιεῖναι. καὶ θορύβου μεστὰ πάντα εἶναι. Ταῦτα ἐκεῖνα. Ἀλκιβιάδη.κατακλινήσομαι.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful