ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Ε

Ν ∆ Ο Ν
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής

Περίοδος Α΄ Έτος 8ο Τεύχος 45ο Μάρτιος 2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΌ
ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ

Για την Θεοτόκο.
Του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Περί Εκκλησίας
του Γέροντος Φιλοθέου
Ζερβάκου

«λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις·
ὅ τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε.» (Ιω. 2,5)
Ιδού για τους πιστούς η αιτία της χαράς! Εκείνη που, στον ουρανό, είναι
πιο κοντά απ’ όλους στον Σωτήρα
Χριστό, όπως ήταν και στη γή, εκείνη
που μεριμνά για τους πιστούς, εμφανίζεται σ’ αυτούς, τους βοηθά και
τους συμβουλεύει: ότι αν λέγη ο Υιός
μια και Θεός μου υμίν, ποιήσατε. Αυτό
συμβούλεψε τους υπηρέτες στον εν
Κανά γάμο και οι υπηρέτες την υπάκουσαν και είδαν το θαύμα. Από τις
λίγες αυτές λέξεις της Υπεραγίας Θεοτόκου Παρθένου, που καταγράφονται στο Ευαγγέλιο, παίρνουμε μια
πολύτιμη οδηγία· πραγματικά, τη μία
και μοναδική οδηγία που εκείνη
έδωσε στους ανθρώπους ενόσω ζούσε
εδώ στη γή: ὅ τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιή-

Περί εκλογών
του Γέροντος Επιφανίου
Θεοδωροπούλου
Λόγοι από το
Γεροντικό
Ψαλμοί 6 και 89
σε απόδοση από τον
Φ. Κόντογλου
Την όντως Θεοτόκον
μεγαλύνομεν
του Μοναχού Μωϋσέως
Αγιορείτου

σατε.

Σαν να ήθελε να πεί: «Εκείνος τα
γνωρίζει όλα. Εκείνος μπορεί όλα
να τα φροντίσει. Εκείνος σας αγαπά
όλους! Επομένως, να μην κοιτάτε
δεξιά κι αριστερά, αλλά να ακούτε
Εκείνον και να Τον υπακούτε». Κατανόησε η Θεοτόκος την ευθύνη της
σε τούτο τον κόσμο: να ζει γι’ Αυτόν
και να καθοδηγεί άλλους προς Αυτόν
ως την πηγή της Ζωής και εξακολουθεί εκουσίως να ανταποκρίνεται στην
ευθύνη αυτή, ακόμα και απ’ τον ουρανό. Καθ’ όλη την ιστορία της Εκκλησίας η Παναγία διδάσκει τους πιστούς να κάνουν ότι τους λέει Εκείνος.
Ακόμη μέχρι σήμερα, εκείνη μυστικά
κατέρχεται από την ουράνια δόξα της
εν μέσω των πιστών, για να τους διδάξει να κάνουν ότι Εκείνος εντέλλεται.

Αυτό είναι το ευαγγέλιο της - το ευαγγέλιο της Υπεραγίας Παρθένου Θεοτόκου! Αποτελείται όχι από τέσσαρα Ευαγγέλια, αλλά από τέσσερις λέξεις: ὅ τι

ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε !

Ας την υπακούσουμε! Ας την υπακούσουμε, αδελφοί, ως μητέρα και πιο πολύ από
μητέρα μας· διότι εκείνη επιθυμεί για εμάς το μεγαλύτερο απ’ όλα τα αγαθά: να
μετέχουμε συμβασιλεύοντας, στην αιώνια
Βασιλεία του Υιού της.
Ώ Παναγία Παρθένε, βοήθησέ μας να
εκπληρώσουμε τους λόγους Του.
Σε σένα και σ’ Εκείνον ανήκει η δόξα, η
τιμή και η προσκύνησις εις τους αιώνας
των αιώνων. Αμήν.

Π ΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΤΕΥΧΟΥΣ :

Περί Εκκλησίας

2

Περί εκλογών

5

Λόγοι από το Γεροντικό

6

Ψαλμοί 6 και 89

7

Ιερές Ακολουθίες και εκδηλώσεις του ναού.

7

Την όντως Θεοτόκον μεγαλύνομεν

8

Σελίδα 2

Περί Εκκλησίας
(Ομιλία του μακαριστού πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου
γενομένη κατά την ολονύκτιον αγρυπνίαν εις τον Ι.
Ναόν της Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, τον Νοέμβριον του 1968. Μεταφέρεται απομαγνητοφωνηθείσα)
«Πολλάκις την υμνωδίαν εκτελών, ευρέθην την
αμαρτίαν εκπληρών, τη μεν γλώττη άσματα φθεγγόμενος, τη δε ψυχή άτοπα λογιζόμενος...»
Αγαπητά μου πνευματικά τέκνα, μετά την πτώσιν
των πρωτοπλάστων ο ουρανός ήτο κεκλεισμένος. Οι
άνθρωποι διά την παράβασιν των προπατόρων μας
Αδάμ και Εύας είχον καταδικασθεί εις την αιώνιον
καταδίκην, εις τόπον σκοτεινόν και απαραμύθητον,
τον Άδην. Μεταξύ του ουρανού και της γής υπήρχε
τείχος, το οποίον εχώριζεν, διεχώριζεν τον ουρανόν
από την γήν. Ο Ουρανός και ο Παράδεισος ήτο κεκλεισμένος και ο άνθρωπος, ο οποίος ευρίσκετο εν
αφθαρσία και αθανασία, κατεδικάσθη εις τον αιώνιον
θάνατον. Η πύλη της Εδέμ εκλείσθη. Έχθρα υπήρχε
μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων. Έπρεπε να ευρίσκετο ένα μέσον, ένας τρόπος, δια να συμφιλιώση
τα επίγεια με τα ουράνια, τον άνθρωπον με τον Θεόν.
Δεν ευρέθη όμως κανείς, ούτε προφήτης ούτε δίκαιος
ούτε άγγελος… Ευρέθη μία κόρη ταπεινή, αγνή και
άξια εις την Βηθλεέμ…
Διά την μεγάλην αγάπην και φιλανθρωπίαν προς
τους ανθρώπους ο Θεός έκλινε ουρανούς και κατέβη
εις την γην δια της αγνής και αμώμου κόρης Μαρίας
της Παρθένου και Θεοτόκου και τότε ηνώθησαν τα
ουράνια με τα επίγεια και οι άνθρωποι αναβαίνουν
εις τον Θεόν, δια μέσου της Θεοτόκου. Έγινε γέφυρα
των ανθρώπων μεταξύ γης και ουρανού. Έγινε άλλος
ουρανός. Γι’ αυτό η Εκκλησία ημών ψάλλει· «εν τω
Ναώ εστώτες της δόξης σου, εν ουρανώ εστάναι νομίζομεν, Θεοτόκε, πύλη επουράνιε, άνοιξον ημίν την
θύραν του ελέους σου», και το «Ουρανός πολύφωτος
η Εκκλησία ανεδείχθη, άπαντας φωταγωγούσα τους
πιστούς· ενώ εστώτες κραυγάζομεν· τούτον τον οίκον στερέωσον, Κύριε». Η Εκκλησία, ο Οίκος του
Θεού, έγινε άλλος ουρανός και ημείς οι άνθρωποι
οι πιστεύσαντες εις τον Χριστόν, όταν ευρισκώμεθα εις τον οίκον του Θεού στοχαζόμεθα, αισθανόμεθα ότι ευρισκόμεθα εις αυτόν τον ουρανόν.
Όταν, λοιπόν, ευρισκόμεθα εις τον Ναόν του Θεού,
εις τον οίκον του Θεού, πρέπει όχι μόνον να ψάλλωμεν και να λέγωμεν «εν τω Ναώ εστώτες της δόξης
σου, εν ουρανώ εστάναι νομίζομεν», αλλά και να το
αισθανόμεθα και να σκεπτώμεθα ότι η Εκκλησία είναι οίκος του Θεού. Είναι άλλος ουρανός. Ότι γίνεται εις τον ουρανόν υπό των αγγέλων, γίνεται εις
την γήν, εις τον οίκον του Θεού, υπό των ανθρώπων. Τότε όμως γίνεται, όταν εισερχόμενοι εις τον
ναόν νομίζομεν ότι ανεβαίνομεν εις τον ουρανόν.
Διότι ο ναός είναι οίκος του Θεού και πύλη του ου-

Ε Ν ∆ Ο Ν

Από το βιβλίο «Ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος»
των εκδόσεων «Ορθόδοξος Κυψέλη»
ρανού, δια της οποίας Εκκλησίας και του οίκου του
Θεού αναβαίνομεν εις τον ουρανόν, ως ψάλλει η Εκκλησία μας, «Ουρανός πολύφωτος η Εκκλησία ανεδείχθη, άπαντας φωταγωγούσα τους πιστούς».
Η Εκκλησία είναι εκείνη δια της οποίας αναβαίνομεν
εις τον ουρανόν, δια της οποίας και μόνον δυνάμεθα να
αναβώμεν εις τον ουρανόν… Δι’ αυτό οι Άγιοι Πατέρες την Αγίαν Εκκλησίαν την παρομοιάζουν με την
κιβωτόν του Νώε και την ονομάζουν Κιβωτόν. Όπως
εις την κιβωτόν του Νώε, όσοι εισήλθον εντός, όλοι
εσώθησαν από τον κατακλυσμόν, έτσι και εις την
Κιβωτόν, την Αγίαν Εκκλησίαν, όσοι εισέρχονται
μετά πίστεως και ίστανται με προσοχήν, με ευλάβειαν, με κατάνυξιν, σώζονται από τον κατακλυσμόν
της αμαρτίας. Όσοι επί Νώε έμειναν εκτός της κιβωτού, όλοι επνίγησαν, και όσοι ευρίσκονται έξω της
Εκκλησίας, μακράν της Εκκλησίας και δεν εισέρχονται εις Αυτήν, με πίστιν και ευλάβειαν, με προθυμίαν και χαράν, πνίγονται από τον κατακλυσμό της
αμαρτίας. Όσοι επί Νώε έμειναν εκτός της κιβωτού,
όλοι επνίγησαν, και όσοι ευρίσκονται έξω της Εκκλησίας, μακράν της Εκκλησίας και δεν εισέρχονται εις Αυτήν, με πίστιν και ευλάβειαν, με προθυμίαν και χαράν,
πνίγονται από τον κατακλυσμόν της αμαρτίας.
Την Εκκλησίαν οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν Μάνδραν λογικήν, και καθώς τας μάνδρας τας κατασκευάζουν οι άνθρωποι, διά να φυλάξουν τα πρόβατα
από τους λύκους, να μην κατατρώγωνται, έτσι και η
Εκκλησία είναι Μάνδρα Πνευματική, εις την οποίαν
εισερχόμενα τα λογικά πρόβατα, οι άνθρωποι, οι πιστοί, σώζονται από τους νοητούς λύκους… Όσα πρόβατα ευρίσκονται έξω από το μανδρί εκείνα τα τρώει ο
λύκος και όσοι άνθρωποι ευρίσκονται έξω από την Εκκλησίαν, δεν είναι δυνατόν να φυλαχθούν. Τους καταξεσχίζουν και κατεσθίουν οι νοητοί λύκοι, οι δαίμονες.
Την Εκκλησίαν παρομοιάζουν οι Άγιοι Πατέρες και
την ονομάζουν Μητέρα, διότι καθώς η μητέρα τρέφει τα τέκνα αυτής με το γάλα της και, όταν αυξηθούν, με στερεάς τροφάς και έτσι σώζονται, έτσι και
εκείνοι οι οποίοι καταφεύγουν εις την Πνευματικήν
Μητέρα, την Εκκλησίαν, τρέφονται όχι από υλικήν
τροφήν, αλλά από ουράνιον τροφήν, από τον άρτον
της ζωής από το σώμα του Χριστού και το αίμα, τα
οποία δεν ευρίσκονται έξω της Εκκλησίας, ευρίσκονται μέσα εις την Εκκλησίαν. Εκεί εις την Εκκλησίαν,
εις το άγιον Θυσιαστήριον, προσφέρεται εις θυσίαν,
θυσιάζεται ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του
κόσμου. Γίνεται ανάμνησις της επί του Γολγοθά θυσίας.
Θυσιάζεται ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και δίδεται
τοις πιστοίς, διά να είναι μαζί με τα τέκνα Του και εκείνα να είναι μαζί με τον Πατέρα Τους. «Ο τρώγων μου
την σάρκα και πίνων μου το αίμα, λέγει ο Κύριος, εν

Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής
εμοί μένει καγώ εν αυτώ και έχει ζωήν αιώνιον».
Μέσα μόνον εις την Εκκλησίαν ευρίσκεται η τροφή, ο
άρτος ο επουράνιος, τον οποίον εσθίουν οι άνθρωποι
και διατηρούνται πνευματικώς και καθίστανται άξιοι
της επουρανίου βασιλείας. Όσοι μένουν έξω από την
Εκκλησίαν, όσοι δεν εσθίουν τον Άρτον της ζωής και
δεν πίνουν το Αίμα του Χριστού, αυτοί δεν είναι δυνατόν παρά να αποθάνουν. Είναι νεκροί, όπως είναι νεκροί και εκείνοι που δεν τρώγουν υλικήν τροφήν.
«Χαίρε Σιών Αγία, μήτηρ των Εκκλησιών, Θεού κατοικητήριον», ψάλει η Εκκλησία μας. Η Εκκλησία,
λοιπόν, είναι Θεού κατοικητήριον, αλλά είναι και
πνευματική μας Μητέρα εις την οποίαν εισερχόμενοι
εσθίομεν την πνευματικήν τροφήν, εκτός δε της πνευματικής τροφής, της τροφής του σώματος και αίματος
Χριστού, είναι τροφή και ο λόγος του Θεού, ο οποίος
εις την Εκκλησίαν ευρίσκεται και κηρύττεται από τα
στόματα των ιεροκηρύκων και διδασκάλων της πίστεως και της Αγίας ημών Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Παρομοιάζουν οι Άγιοι Πατέρες την Εκκλησίαν και
ως ιατρείον ή νοσοκομείον. Και όπως όσοι είναι
ασθενείς πηγαίνουν εις τα νοσοκομεία και θεραπεύονται από τους ιατρούς, θεραπεύονται από τας σωματικάς ασθενείας, τοιουτοτρόπως και εκείνοι, οι
οποίοι εισέρχονται εις την Αγίαν Εκκλησίαν, η οποία είναι άλλο νοσοκομείον, ιατρείον, θεραπευτήριον, θεραπεύονται από τας ψυχικάς των ασθενείας
και γίνονται υγιείς.
Αλλά δια να λαμβάνωμεν αυτάς τας πνευματικάς ωφελείας εις την Εκκλησίαν πρέπει να ιστάμεθα μετά φόβου Θεού και ευλαβείας και κατανύξεως. Διά να μας
παρακινήση ο ιερεύς, πως πρέπει να ιστάμεθα εις την
Εκκλησίαν, εντός του ιερού βήματος ευρισκόμενος,
εντός του θρόνου του Θεού (το ιερόν Θυσιαστήριον
είναι κα θρόνος του Θεού) αναφωνεί και λέγει:
«Στώμεν καλώς · στώμεν μετά φόβου· πρόσχωμεν την
αγίαν αναφοράν εν ειρήνη προσφέρειν». Να στεκώμεθα με φόβον και τρόμον, διότι κατ’ αυτήν ώραν,
κατά την οποίαν θυσιάζεται ο αμνός του Θεού, ο
αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, παρίστανται
Άγγελοι περικυκλούντες το άγιον θυσιαστήριον με
φόβον και τρόμον.
Λοιπόν, εάν οι Άγγελοι ιστάμενοι εις τον ναόν του
Θεού και περικυκλούντες το άγιον θυσιαστήριον και
συμψάλλοντες και συμβοηθούντες τους ιερείς και τους
ψάλτας στέκουν με φόβον, προσοχήν μεγάλην και ευλάβειαν, πόσον περισσότερον πρέπει να ιστάμεθα εμείς οι αμαρτωλοί, που είμεθα γεμάτοι από αμαρτίας,
και να υμνούμεν τον Θεόν! «Άνω σχώμεν, λέγει ο
ιερεύς, τας καρδίας». Άνω, που άνω; εις τον Θεόν,
και εμείς λέγομεν· «έχομεν προς τον Κύριον», διότι
τούτο εστί «άξιον και δίκαιον». Ιστάμεθα εις τον
ναόν με φόβον και τρόμον ή στεκόμεθα πολλάκις
πολλοί εις την Εκκλησίαν με αφοβίαν και με αναισθη-

Σελίδα 3

σίαν, να είπω; Διότι πολλοί εισέρχονται εις τον Ναόν
και δεν στοχάζονται που μπαίνουν, και ιστάμενοι εις
τον Ναόν, δεν σκέπτονται ότι ίστανται εις τον Οίκον
του Θεού, και δεν έχουν τας καρδίας των εις τον ουρανόν. Και δεν αποδιώκουν κάθε μέριμναν βιοτικήν, καθώς ψάλλουν οι ψάλται ότι «πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν, ως τον Βασιλέα των
όλων υποδεξόμεθα». Είναι ωσάν να λέμε ότι, ευρισκόμενοι εις την Εκκλησίαν, δεν έχομεν καμμίαν
άλλην μέριμναν βιοτικήν, καμμίαν άλλην στόχασιν.
Στοχαζόμεθα μόνον να υποδεχθώμε τον Βασιλέα των
όλων, ο οποίος εις την Εκκλησίαν δορυφορείται υπό
των αγγελικών δυνάμεων.
Αλλοίμονον εις υμάς, και εις εμένα τον αμαρτωλόν,
διότι πολλάκις δεν αισθάνομαι. Ψάλλω ότι, ευρισκόμενος εις την Εκκλησίαν, ίσταμαι εις τον ουρανόν,
και εγώ έχω αλλού τον νουν μου και την καρδίαν μου.
Αλλά και όλοι μας δεν στοχαζόμεθα καλά-καλά που
ευρισκόμεθα, όταν είμεθα εις την Εκκλησίαν. Και δια
να σας δώσω να καταλάβετε πόσον πρέπει να ιστάμεθα προσοχήν εις την Εκκλησίαν και ευλάβειαν, θα
σας αναφέρω ένα παράδειγμα, το οποίον να το έχετε,
εσείς και εγώ, να το έχωμε πάντοτε εις τον νουν μας
και να το ενθυμούμεθα.
Κάποτε ένας Αρχιερεύς έκανε περιοδεία εις την επαρχίαν του. Επήγε εις ένα χωριό, εις το οποίον ήτο ένας
ιερεύς που ήταν αγράμματος. Δεν ήξερε γράμματα.,
αλλά ήξευρε, γνώριζε τον Θεόν. Πίστευε εις τον
Θεόν. Δεν είχε την σοφίαν του κόσμου ούτε την επιστήμην, αλλ’ είχε την σοφίαν και την χάριν του Αγίου
Πνεύματος, την οποίαν είχαν οι Άγιοι Απόστολοι, οι
πριν αγράμματοι ψαράδες της Τιβεριάδος θαλάσσης.
Ήτο, λοιπόν, πεπροικισμένος από την σοφίαν και την
χάριν του Θεού. Διατί; Διότι επίστευσεν εις τον Θεόν
και τον ηγάπησεν με όλην του την ψυχήν και με όλην
του την καρδίαν και δι’ αυτό ο Θεός ήτο μαζί του και
τον εφώτιζε.
Όταν ήρχισε την περιοδείαν του ο Αρχιερεύς, και πριν
μεταβή εις αυτό το χωριό επήγε εις μίαν κωμόπολιν,
εις την οποίαν ήσαν 3-4 ιερείς εγγράμματοι, αλλά υστερημένοι της σοφίας και της χάριτος, την οποίαν
είχεν εκείνος ο αγράμματος.
Και όταν τους είπε ο Αρχιερεύς ότι θα πάει στο χωριό
του αγραμμάτου ιερέως, οι ιερείς του είπαν· μη πας,
Σεβασμιώτατε, διότι θα στεναχωρεθής. Διατί; τους
λέγει· διότι αυτός είναι αγράμματος, δεν ξεύρομε πως
ο προκάτοχός σας τον έκανε ιερέα. Είναι κούτσουρο.
Δεν γνωρίζει τίποτα και μην πάτε, διότι θα
στεναχωρεθήτε. Ίσα-ίσα, τους λέγει, πρέπει να πάω
διά να δώ εάν είναι αληθινά, να τον διορθώσω ή να
τον παύσω από ιερέα. Και επήγε εις το χωριό. Δεν
ελειτούργησε όμως, αλλά κάθισε και παρηκολούθησε
να ιδή τον ιερέα, εάν παραγματικά δεν ήξευρε να
λειτουργήσει. Εκάθισε εις τον Δεσποτικόν θρόνον.

Σελίδα 4

Έβαλε τον ιερέα και ελειτούργησε μόνος του. Εκείνος
επροσκύνησε τας αγίας εικόνας με ευλάβεια και
εισήλθε εις το ιερόν και ενεδύθη την ιερατικήν του
στολήν. Έκανε την προσκομιδήν. Ο Αρχιερεύς
επλησίασε εις την θύραν και παρηκολούθει και
έβλεπε ότι με φόβον πολύν και με προσοχήν έκανε
την αγίαν προσκομιδήν· και όταν ήλθε η ώρα, που
είπε το «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του
Υιού και του Αγίου Πνεύματος», βλέπει ο Αρχιερεύς,
ώ εξαισίου θαύματος! Ότι τον ιερέα εκείνον τον
περικύκλωσε φλόγα, φωτιά και δεν εκαίετο. Ήτο
μέσα εις την φωτιά, και επειδή ενόμισε ότι έπιασε
φωτιά, κατέβηκε από το στασίδι του να πάη να τον
βοηθήση, να την σβήση, αλλ’ ενώ κατέβαινε ήκουσε
τον ιερέα να λέγη τα ειρηνικά και εσταμάτησε. Τι
συμβαίνει, λέγει, δεν καταλαβαίνει αυτός ο άνθρωπος
την φωτιά που τον περικύκλωσε; Διά να λέγει όμως
τα ειρηνικά κάτι συμβαίνει. Ή δεν αισθάνεται την
φωτιά που τον καίει ή κάτι άλλον μυστήριον είναι
αυτό το οποίον βλέπω. Εξηκολούθησε λοιπόν, είπε
όλα τα ειρηνικά, έκανε τας αιτήσεις, έκανε την μικράν
είσοδον, μέσα εις την φλόγα, ενδεδυμένος την φλόγα
και μόλις εδιακρίνετο. Έκανε και την μεγάλην
είσοδον. Έλεγε δε τα λόγια της αγίας Λειτουργίας με
μεγάλην προσοχήν, σαν να ευρίσκετο πραγματικώς
έμπροσθεν του θρόνου του Θεού, μπροστά εις τον
Θεόν.
Όταν ετελείωσε την Λειτουργίαν, και μετά που
εξεδύθη τα ιερατικά του, ο Αρχιερεύς, γεμάτος από
θαυμασμόν και έκπληξιν, γονάτισε μπροστά εις τον
ιερέα και του λέγει με κατάνυξιν: Ευλόγησόν με,
γνήσιε δούλε του αληθινού Θεού. Ο ιερεύς εξεπλάγη,
βλέπων τον Αρχιερέα μπροστά του γονατιστόν, και
του λέγει: Σεβασμιώτατε, τι κάνετε! Εσύ πρέπει να με
ευλογήσης. Το έλατον υπό του κρείττονος ευλογείται,
όχι εγώ ο αμαρτωλός, ο κατώτερος, ο ανάξιος. Και ο
Αρχιερεύς του λέγει: Ού δύναμαι ευλογήσαι, τον εν
πνεύματι και πυρί λειτουργούντα. Δεν είμαι, λέγει, εις
θέσιν, εις κατάστασιν εγώ να ευλογήσω εκείνον, ο
οποίος λειτουργεί με πνεύμα και φωτιά. Και ο ιερεύς
νομίζοντας ότι, όσοι λειτουργούν, όλοι κατά την
Λειτουργίαν γίνονται φωτιά, λέγει προς τον Αρχιερέα:
Και είναι δυνατόν, Σεβασμιώτατε, να λειτουργεί
κανείς, να υπηρετή τον Βασιλέα του παντός, τον
οποίον τρέμουν τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και
υμνεί πάσα πνοή και κτίσις, και τρέμουν οι άνω
θρόνοι, είναι δυνατόν, να μη γίνεται φωτιά; Το λέγει
άλλωστε και ο Προφήτης Δαβίδ, «ο ποιών τους
αγγέλους αυτού πνεύματα και τους λειτουργούς αυτού
πυρός φλόγα»…
Και έτσι είαι η αλήθεια. Εκείνοι οι οποίοι πραγματικά
αισθάνονται ποίον υπηρετούν και ποίον λειτουργούν,
αυτοί γίνονται έξω των ορωμένων, αναβαίνουν με την
ψυχήν και την διάνοιαν εις τους ουρανούς.
Αισθάνονται σαν να βλέπουν Αυτόν τον ίδιο τον Θεό.

Ε Ν ∆ Ο Ν
Δι’ αυτό και ο Άγιος Χρυσόστομος, όταν ήρχιζε η
λειτουργία, έβλεπε τον ναόν να γεμίζη από αγγέλους·
άλλοι μεν περιεκύκλουν το άγιον Θυσιαστήριον,
άλλοι δε ίσταντο εις τους χορούς και εις όλην την
Εκκλησίαν. Ο Άγιος Βασίλειος, πολλάκις, όταν
ήρχιζε την Θ. Λειτουργίαν, έβλεπε το Άγιον Πνεύμα
ωσεί περιστεράν. Ο Άγιος Σπυρίδων, Αγγέλους έσχεν
συλλειτουργούντας αυτώ… και οι καθαροί τη
καρδία έβλεπον τον Θεόν, όπως λέγει και
μακαρισμός «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι
αυτοί τον Θεόν όψονται».
Και ημείς όταν εισερχώμεθα εις την Εκκλησίαν, εάν δεν
βλέπωμεν τον Θεόν με τα σωματικά μας μάτια, πρέπει
να τον βλέπωμεν με τα πνευματικά, με τα όμματα της
ψυχής, και να αισθανώμεθα ότι, εν τω Ναώ εστώτες της
δόξης Του, εν ουρανώ ιστάμεθα. Κατ’ αυτόν τον
τρόπον όταν εισερχώμεθα εις την Εκκλησίαν,
αγαπώντες την Εκκλησίαν, αγαπώντες τον Θεόν και
καθαρίζοντες τας ψυχάς και τας διανοίας και τας
καρδίας ημών, θα νομίζωμεν ότι, όσην ώραν
ευρισκόμεθα εις τον Ναόν, ευρισκόμεθα εις τον Ναόν
του Θεού. Και όταν εξερχώμεθα από τον Ναόν του
Θεού και από το άγιον Θυσιαστήριον και από την αγίαν
Τράπεζαν, θα είμεθα γεμάτοι από ευλογίας, από
χάριτας, από δωρεάς και από χαράν πνευματικήν. Διότι
αισθανώμεθα ότι ελάβομεν τας ευλογίας αυτάς
ευρισκόμενοι εις τον Ναόν, αι οποίαι ευλογίαι θα μας
συνοδεύουν και όταν ευρισκώμεθα έξω του Ναού. Αλλ’
όμως όχι μόνον εις τον Ναόν ευρισκόμενοι πρέπει να
αισθανώμεθα ότι ιστάμεθα μπροστά εις τον Θεόν,
αλλά και όπου και αν ευρισκώμεθα, επειδή ο Θεός
είναι πανταχού παρών και προσκυνείται εν παντί
καιρώ και πάση ώρα.
Λοιπόν, όταν έχωμεν τον νουν μας πάντοτε εις τον
Θεόν, τον αγαπώμεν με όλην μας την ψυχήν και με
όλην μας την καρδίαν, ο Θεός ο οποίος είναι, κατά
τον Θεολόγον Ιωάννην, αγάπη, «ο Θεός αγάπη εστί
και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός
εν αυτώ», όταν, λέγω, τον αγαπήσωμεν τον Θεόν με
όλην μας την ψυχήν και με όλην μας την καρδίαν·
όταν, είτε εις τον Ναόν είτε όπου ευρισκόμεθα, σκεπτόμεθα, στοχαζόμεθα τον Θεόν, ότι είναι μπροστά
μας, και τον αγαπώμεν, θα είναι ο Θεός μαζί μας εδώ
εις την πρόσκαιρον ζωήν, θα μας φωτίζη και θα μας
οδηγή εις το θείον Του θέλημα. Και όταν αναχωρήσωμεν απ’ αυτήν την πρόσκαιρον ζωήν, διότι είμεθα ξένοι,
δεν έχομεν ώδε μένουσα πόλιν, αλλά την μέλλουσαν
επιζητούμεν, τότε θα αναχωρήσωμεν με χρηστάς ελπίδας, θα συνοδευθώμεν υπό φωτεινών Αγγέλων, θα κατασκηνώσωμεν εις τα αγαπητά σκηνώματα του Παραδείσου, και θα κληρονομήσωμεν την αιώνιον και ατελεύτητον και ουράνιον βασιλείαν, της οποίας είθε η
χάρις του Παντοδυνάμου Θεού, διά πρεσβειών της Υπερευλογημένης Μητρός Αυτού και Πάντων των Αγίων
αξιώσωσιν ημάς Αμήν.

Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής

Περί εκλογών
Τι να ψηφίσω στις εκλογές;

Σελίδα 5

Λόγοι του Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου
από το βιβλίο «Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»

μάτων. Το μόνο μέλημά τους είναι: Πώς θα κάνουμε
καλύτερη την οικονομία μας. Πως θα αποκτήσουμε πε-«Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλου- ρισσότερα χρήματα. Πως θα ανεβάσουμε το βιοτικό
σαν επιζητούμεν» (Εβρ, ιγ’ 14). «Ημών το πολίτευμα επίπεδο του λαού. Οι ρίζες μας, οι παραδόσεις μας, η
εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ’ 20). Επειδή, όμως, εί- ταυτότητά μας; Γι’ αυτά ποιος ενδιαφέρεται;
μαστε πολίτες και αυτής της γης, αυτής της χώρας, όταν
έλθει η ώρα να πάμε στις κάλπες, δεν θα είμεθα προ- Επομένως, δεν μπορεί ένας Χριστιανός να λέγη, «με
σκολλημένοι σε καταστάσεις και σε κόμματα ή σε πρό- εκφράζει το α ή το β κόμμα». Κάθε φορά θα σκέπτεται
σωπα. Κανένα κόμμα δεν μας εκφράζει. Κάθε φορά, ποιο θα έχη τις ολιγότερον κακές συνέπειες, και αυτό
λοιπόν, θα σκεπτόμεθα ποιο είναι ολιγότερο κακό για θα ψηφίζει.
την χώρα μας. Κατά περιστάσεις. Άλλοτε μπορεί να
είναι το ένα, άλλοτε μπορεί να είναι το άλλο. Θα ψηΚλήρος και κοσμική εξουσία.
φίζουμε με αρχή, «το μη χείρον, βέλτιστον».
-Γέροντα τι να ψηφίσουμε στις εκλογές;

Αλλοίμονο στον Χριστιανό που θα ειπεί, «εμένα με εκφράζει το τάδε ή το τάδε κόμμα». Αυτός πολύ απέχει
από του να είναι ένας συνειδητός Χριστιανός. Κανένα
κόμμα δεν εκφράζει τον Χριστιανό. Και βλέπετε ότι σε
μερικά πράγματα είναι όλα τα κόμματα, από την άκρα
Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά, σύμφωνα.
Στις αμβλώσεις, στην αποποινικοποίηση της μοιχείας,
στην καταστροφή της γλώσσας, στο αυτόματο διαζύγιο
και σε άλλα αντιχριστιανικά νομοθετήματα. Ακόμα και
στο πώς θα φέρουμε περισσότερους τουρίστες, στο πώς
θα δημιουργήσουμε γυμνιστικά στρατόπεδα, κανένα
κόμμα δεν ήταν αντίθετο. Συνάλλαγμα να φέρουμε, και
ας το φέρουμε μ’ οποιοδήποτε τρόπο.
Όλα για το χρήμα.

-Γέροντα, επιτρέπεται ο Κληρικός να ασκεί κοσμική εξουσία;
-Οι ιεροί Κανόνες λέγουν ξεκάθαρα, ότι δεν επιτρέπεται στους Κληρικούς η άσκησις οποιασδήποτε κοσμικής ή στρατιωτικής εξουσίας. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται ο Κληρικός να είναι δήμαρχος, βουλευτής κ.ο.κ.
Ο Κληρικός ασκεί εξουσία πνευματική. Έχει «τας κλείς
της βασιλείας των ουρανών» (Ματθ. 16,19). Η Εκκλησία θέλει τον Κληρικό ποιμένα και διδάσκαλο και οδηγό των λογικών της προβάτων. Δεν τον θέλει να κατατρίβεται με τις κοσμικές εξουσίες. Και μάλιστα, αν είναι αρχηγός κράτους, ν’ ασχολείται με διεθνείς συνθήκες, με εμπορικές συμφωνίες, με εκβιομηχανίσεις της
χώρας κλπ. Όλα αυτά αποβαίνουν εις βάρος του κυρίου
του έργου, που πνευματικού και ποιμαντικού.

-Στην Κύπρο ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ασκούσε και
κοσμική
εξουσία. Κατεδίκαζε ακόμη και σε θάνατο. Τι
Ο Βεσπασιανός, αυτοκράτορας της Ρώμης, έφτιαξε
λέτε
γι’
αυτό;
πρώτος τα δημόσια ουρητήρια, γι αυτό και λέγονται
Βεσπασιανές, και είχε βάλει φόρο σ’ αυτά. Καθένας -Στην Κύπρο υπήρξε ειδική περίπτωσις. Ο Μακάριος
που χρησιμοποιούσε τις Βεσπασιανές, πλήρωνε και κά- ήταν εθνάρχης ολοκλήρου της σκλαβωμένης τότε Κύτι. Κάποτε του είπε ο γιός του ο Τίτος, αυτός που κατέ- πρου. Δεν ήταν κομματικός παράγων. Ήταν ενοποιός
στρεψε την Ιερουσαλήμ: «Πατέρα, δεν είναι σωστό δύναμις. Όλοι απεδέχοντο τον Μακάριο ως εθνάρχη
πράγμα να εισπράττη το Κράτος χρήματα από τα περιτ- τους. Όλη η Κύπρος ήταν ενωμένη, πρίν από τις εκλοτώματα των ανθρώπων· να μπαίνουν στο δημόσιο θη- γές που έγιναν, πριν, ας πούμε, καταστεί «ελεύθερη».
σαυροφυλάκιο χρήματα από τις ακαθαρσίες των ανθρώ- Από την στιγμή που στήθηκαν οι κάλπες, ο Μακάριος
πων». Εκείνη την ώρα, όμως είχαν πάει οι πρώτες ει- έπρεπε να παραμερίσει. Δεν επιθυμώ να ειπούμε περισσπράξεις απ’ τις Βεσπασιανές, οπότε αυτός πήρε μια σότερα επί του θέματος, επειδή ο άνθρωπος έχει προ
χούφτα νομίσματα και τα βάζει στη μύτη του γιού του πολλού εγκαταλείψει τα εγκόσμια και τώρα είναι «εν
λέγοντας: «Για κοίτα βρωμάνε; Όχι. Βλέπεις, το χρήμα χειρί Θεού» (Σοφ. Σολ. 3,1). Δεν θα γίνουμε εμείς κριδεν έχει μυρωδιά».
τές σ’ έναν άνθρωπο, που αυτή την στιγμή βρίσκεται
Λοιπόν ας φέρουμε, ει δυνατόν, όλα τα κατακάθια της στα χέρια του Θεού. Λέμε απλώς τι έπρεπε να κάνη
Δύσεως στην Ελλάδα, αρκεί να εισπράξουμε συνάλλαγ- σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας.
μα από τους τουρίστες. Και γυμνιστικά στρατόπεδα να
τους κάνουμε, αρκεί το χρήμα να πέσει. Υπέρτατη
αξία το χρήμα. Ας πουλήσουμε την ψυχή μας, ας αλλοτριωθούμε από τις παραδόσεις μας, από τις ρίζες
μας, αρκεί να αποκτήσουμε χρήμα. Η οικονομική
ευημερία είναι ο πολιτικός αστέρας όλων των κομ-

Από την στιγμή που στήθηκαν οι κάλπες, έπρεπε να
παραμερίση. Το κύρος του ήταν τεράστιο το γόητρο του
μεγάλο. Ώφειλε να βρή κάποιον από τους πολιτικούς,
συνετό άνθρωπο και μυαλωμένο, να τον χρίση υποψή(Συνέχεια στην επόμενη σελίδα )

Σελίδα 6

Ε Ν ∆ Ο Ν

(Συνέχεια από τη προηγούμενη σελίδα)

φιο και να του ειπή: «Παιδί μου, εγώ είμαι επίσκοπος,
δεν μπορώ να κατέβω στις εκλογές· δεν μπορώ να βάλω
κάλπη και να ζητώ την ψήφο των πιστών. Γίνε εσύ πολιτικός αρχηγός, κατέβα κάτω, και αν νομίζης ότι ως εθνάρχης επί τόσα χρόνια της Κύπρου, μπορώ να σε συμβουλεύω σε οτιδήποτε, θα είμαι πάντοτε και στη δική σου
διάθεση, όπως θα είμαι πάντοτε πατέρας και όλου του
λαού».
Αυτό έπρεπε να κάνη. Δεν το έκανε, με αποτέλεσμα να
γίνη ότι έγινε και να φθάσουμε σε σχίσμα στην Κυπριακή Εκκλησία. Αυτό δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση.
Εκκλησία = σύναξις. Κόμμα = διαίρεσις.
-Γέροντα, ο χριστιανός και ειδικώτερα ο Κληρικός, μπορεί να είναι μέλος κάποιου κόμματος;
- Η λέξις «κόμμα» σημαίνει κομμάτι, όχι όλο. Τα κόμματα διαιρούν. Η λέξις «Εκκλησία» σημαίνει ενότητα.
Εκ + καλώ, μαζεύω, συναθροίζω. Το όνομα της Εκκλησίας είναι όνομα ενότητος. Εκκλησία σημαίνει σύναξις. Κόμμα σημαίνει διαίρεσις. Δεν μπορεί, λοιπόν, ο
Κληρικός να κομματίζεται και να έχη εχθρούς τους
μεν ή τους δε. Θα τους αγκαλιάζει όλους. Θα έχη βέβαια και αυτός τις πεποιθήσεις του τις πολιτικές. Δεν
τον εμποδίζει κανένας να δέχεται, ότι το α ή το β
κόμμα είναι καλύτερο στη δεδομένη περίπτωση για
το καλό του έθνους. Αλλά δεν θα φανερώνη τις πεποιθήσεις του αυτές και δεν θα εχθρεύεται όσους
έχουν διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις. Είναι
πατέρας όλων. Όλους τους αγκαλιάζει.
Η Εκκλησία καλεί τους πιστούς της ν’ αφήνουν έξω,
στο περιστύλιο, τις κομματικές τους ταυτότητες και
μετά να μπαίνουν μέσα στο ναό. Εκεί ενωμένοι «εν ενί
στόματι και μία καρδία», να ψάλλουν τον επινίκιο ύμνο,
όπως οι άγγελοι στον ουρανό και αυτοί στη γη: « Άγιος,
άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γή
της δόξης σου». Όλοι μπαίνουν στο ναό, για να υμνήσουν τον Θεό, σ’ οποιαδήποτε πολιτική παράταξη και
αν ανήκουν, εφ’ όσον είναι πιστοί Χριστιανοί.
Η Εκκλησία, λοιπόν, είναι ενότητα, είναι σύναξις. Τα
κόμματα είναι διαίρεσις. Δεν επιτρέπεται οι Κληρικοί ν’
ασχολούνται με πολιτικές διαμάχες, και να υπάρχουν
άνθρωποι που ως μέλη μεν της Εκκλησίας ν’ αποδέχωνται τον τάδε, ως ιερέα της ενορίας τους, ως κομματικώς όμως, εντεταγμένοι στο α ή β κόμμα να τον πολεμούν, επειδή ανήκει σε άλλο κόμμα. Δεν το διενοήθη
αυτό ποτέ η Εκκλησία. Γι’ αυτό είπε: «όποιος Κληρικός
ασχολείται με πολιτική εξουσία (και όταν λέω πολιτική
εξουσία δεν εννοώ να είναι υπουργός ή πρωθυπουργός,
αλλ’ οποιαδήποτε πολιτική λειτουργία κι αν ασκή), να
καθαιρείται».

Από το γεροντικό.
Ο αββάς Ειρηναίος είπε προς τους αδελφούς: «Ας
αγωνισθούμε και ας υπομένουμε, όταν μας πολεμούν· γιατί είμαστε στρατιώτες του Χριστού του
επουρανίου Βασιλιά. Και όπως οι στρατιώτες του
επίγειου βασιλιά έχουν χάλκινη περικεφαλαία, έτσι
και η δική μας στρατιά έχει για περικεφαλαία τις
καλές αρετές. Εκείνοι έχουν θώρακα αλυσιδωτό,
εμείς έχουμε θώρακα πνευματικό που σφυρηλατείται με την πίστη. Εκείνοι κρατούν λόγχη, εμείς
όμως την προσευχή. Εκείνοι έχουν ασπίδα, εμείς
την ελπίδα στον Θεό. Εκείνοι έχουν θυρεό, εμείς
τον Θεό. Εκείνοι στον πόλεμο χύνουν το αίμα
τους, εμείς όμως την προαίρεσή μας προσφέρουμε.
Γι’ αυτό βέβαια και ο επουράνιος βασιλιάς επέτρεψε στους δαίμονες να μας πολεμούν, για να μην
ξεχνούμε τις ευεργεσίες του.
Γιατί μέσα στην άνεση οι περισσότεροι
άνθρωποι πολλές φορές διόλου δεν προσεύχονται. Κι αν ακόμη στέκουν μαζί με άλλους μαζί
με άλλους για προσευχή, δεν συμμετέχουν· ή
προσεύχονται με μυαλό που ταξιδεύει εδώ κι
εκεί. Κι έτσι ενώ παίρνουν στάση προσευχής, το
αποτέλεσμα είναι ότι δεν προσεύχονται. Αυτοί
που μιλούν με τον Θεό με τα χείλη, ενώ στην
καρδιά τους συζητούν με τον κόσμο, πως θα εισακουσθούν; Όταν όμως μας βρίσκουν θλίψεις,
τότε κατά την προσευχή μας βρισκόμαστε σε
εγρήγορση· και πολλές φορές χωρίς να ψάλλουμε με τα χείλη, η καρδιά μας προσεύχεται και
στέλνουμε σ΄ Αυτόν τη φωνή της μαζί με τους
αναστεναγμούς μας.
Και εμείς λοιπόν, αδελφοί, ας μιμηθούμε τους
στρατιώτες του φθαρτού βασιλιά και ας πολεμήσουμε πρόθυμα. Ή καλύτερα, ας μιμηθούμε τους
τρείς παίδες· και το καμίνι των παθών ας το πατήσουμε με την αγνότητα· τα αναμμένα κάρβουνα
των πειρασμών ας τα σβήσουμε με την προσευχή
και τον νοητό Ναβουχοδονόσορ, τον διάβολο, ας
τον ντροπιάσουμε. Με τον τρόπο αυτό ας παρουσιάσουμε στον Θεό τα σώματά μας ζωντανή θυσία
και όλη μας την ευσεβή διάθεση ας την προσφέρουμε ολοκαύτωμα».
***
Ο αββάς Βενιαμίν πεθαίνοντας είπε στα πνευματικά του παιδιά: «Κάντε αυτά που θα σας πώ και θα
μπορέσετε να σωθείτε: Να είστε πάντοτε χαρούμενοι, να προσεύχεστε αδιάκοπα και να ευχαριστείτε τον Θεό για το κάθε τί»

Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής

Σελίδα 7

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚ∆ΗΛΩΣΕΙΣ
Κάθε Τρίτη μετά την ακολουθία του
Μ. Αποδείπνου διενεργείται ο κύκλος
μελέτης της Αγίας Γραφής από τον
π. Γεώργιο Θεοδωρόπουλο.
Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως τελείται από τους ιερείς Ιερού Ναού κατόπιν
συνεννοήσεως ( τηλ. 2104615704 )
Κάθε Πέμπτη και ώρα 19:30 λειτουργεί
τμήμα εκμάθησης παραδοσιακών χορών
ενηλίκων.
Κάθε Δευτέρα και ώρα 18:00 λειτουργεί
τμήμα εκμάθησης Βυζαντινής Αγιογραφίας.
Η εβδομαδιαία συνάντηση των παιδιών
του κατηχητικού σχολείου γίνεται κάθε
Κυριακή 10:30 - 11:30

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών
καθ’ όλη τη διάρκεια της
Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Λειτουργία των Προηγιασμένων
Κάθε Τετάρτη στις 19:00 το απόγευμα
και Παρασκευή στις 07:00 το πρωί θα τελείται η
Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

Όρθρος - Ώρες - Εσπερινός
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη
και ώρα 07:00 το πρωί θα τελείται η ακολουθία του
Όρθρου των Ωρών και του Εσπερινού.

Μεγάλο Απόδειπνο
Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη και ώρα 17:00 το απόγευμα
θα τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου.

Κατανυκτικός Εσπερινός
Κάθε Κυριακή και ώρα 17:00 το απόγευμα
θα τελείται η Ακολουθία του
Κατανυκτικού Εσπερινού

Η Ακολουθία των Χαιρετισμών
Παρασκευή 07/3/2014 Α΄ Χαιρετισμοί
Παρασκευή 14/3/2014 Β’ Χαιρετισμοί
Παρασκευή 21/3/2014 Γ’ Χαιρετισμοί
Παρασκευή 28/3/2014 Δ’ Χαιρετισμοί
Παρασκευή 04/4/2014 Ακάθιστος Ύμνος
Ώρα ενάρξεως της Ακολουθίας 19:00
ΨΑΛΜΟΣ ΣΤ΄ (6)
(Σε απόδοση από τον Φώτη Κόντογλου)
Κύριε, μη με κρίνεις με το θυμό σου, και μη με παιδέψεις με την οργή σου. Ελέησέ με, Κύριε, γιατί είμαι άρρωστος· γιάνε με, γιατί τα κόκκαλα μου ξεκλειδώθηκαν· κ’ η ψυχή μου ταράχτηκε φριχτά. Κ’
εσύ, Κύριε, ως πότε; Έλα, Κύριε, γλύτωσε την ψυχή
μου, σώσε με εσύ που ’σαι τόσο σπλαχνικός. Γιατί
κανένας δε σε θυμάται σαν πεθαίνει· μεσ’ στον Άδη
ποιος θα σου ξομολογηθεί; Έλυωσα με το άχ, κάθε
βράδι να λούζω με δάκρυα το κρεββάτι μου, τα μάτια
μου μουσκεύουνε το στρώμα μου· το φως μου θόλωσε απ΄ τον πόνο, έγινα μπαίγνιο στους οχτρούς μου.
Φευγάτε από κοντά μου, όλοι εσείς που κάνετε κάθε

αμαρτία, γιατί ο Κύριος έστησε αυτί στα δάκρυά μου, ο
Κύριος δέχτηκε την προσευχή μου.
ΨΑΛΜΟΣ ΠΘ΄ (89)
(Σε απόδοση από τον Φώτη Κόντογλου)
Προσευχή Μωυσή ανθρώπου του Θεού
Κύριε στάθηκες σ’ εμάς καταφύγιο από γενεά σε γενεά·
πριν να γεννηθούνε τα βουνά και πριν να πλαστεί η γης
και η οικουμένη, και από τον αιώνα έως τον αιώνα εσύ
υπάρχεις. Μη σκορπίσεις τον άνθρωπο και πεις: Να, είσαι
ένα τίποτα· γιατί στα μάτια σου χίλια χρόνια είναι σαν τη
χθεσινή μέρα που πέρασε, και σαν μια ώρα μέσα στη
νύχτα. Η ύπαρξή τους θα ΄ναι λίγα χρόνια, το πρωΐ σα
χορτάρι θα περάσει· το πρωΐ θάν ανθίσει και θα περάσει,
το βράδυ θα πέσει το λουλούδι, θα μεστώσει και θα
ξεραθεί· γιατί χαθήκαμε μπρός στην οργή σου, και μπρός
στο θυμό σου ταραχτήκαμε· εβαλες μπρός σου τις
αμαρτίες μας, η ζωή μας είναι φανερή στα μάτια σου· όλες
οι μέρες μας χαθήκανε, και μεις χαθήκαμε απ’ την οργή
σου· τα χρόνια μας σαν αράχνη τα στοχάζομουν· οι μέρες
μας είναι εβδομήντα χρόνια· το πολύ-πολύ ογδόντα
χρόνια, και τα περισσότερα κόπος και πόνος.

Σελίδα 8

ENDON
Περιοδική ενημερωτική έκδοση του
Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος
Δραπετσώνας
Διευθυντής εκδόσεως
π. Γεώργιος Θεοδωρόπουλος
Αρχισυντάκτης
Στέφανος Φ. Σωτηρόπουλος

Στοιχεία επικοινωνίας για παρατηρήσεις ,
σχόλια , προτάσεις , συνεργασίες
Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονος
Αγίου Παντελεήμονος 12
Τ.Κ. 186 48 Δραπετσώνα
Τηλέφωνο: 210-4615704
Τηλεομοιότυπο: 210-4615759
Ηλ. διεύθυνση: periodikoendon@yahoo.gr
Διαδικτυακό ιστολόγιο :
http://www.periodikoendon.blogspot.gr
Διαδικτυακό ιστολόγιο Ιερού Ναού :
http://www.agios-panteleimon.blogspot.gr

∆ιανέμεται από τον
Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος
∆ραπετσώνας
Εισφορές προαιρετικές.
Στείλτε μας την ηλεκτρονική σας
διεύθυνση , για να έχετε το
περιοδικό Ε Ν ∆ Ο Ν σε .pdf
αρχείο , στον υπολογιστή σας .

Εν όλη τη δυνάμει αγάπησον
τον ποιήσαντά σε και τους
λειτουργούς αυτού μη εγκαταλίπης. Φοβού τον Κύριον
και δόξασον ιερέα.
Σ. Σειρ. 7,30-31
Εν όλη ψυχή σου ευλαβού τον
Κύριον και τους ιερείς αυτούς θαύμαζε.
Σ. Σειρ. 7,29
Τα χείλη του ιερέως προσέχουν, γνώσιν και διδασκαλίαν
ζητούν από το στόμα του,
διότι άγγελος του Θεού Σαβαώθ είναι ούτος.
Μιχ. 2,7

«Την όντως Θεοτόκον μεγαλύνο- λα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η
γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι
μεν»
σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπη(Από το βιβλίο «Αθωνικό απόδειλή ακολουθούσε παντού τον αγαπηπνο» του Μοναχού Μωϋσέως Αγιοτό Υιό Της. Μέχρι Σταυρού.
ρείτου)
Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο
κανδήλι, το αγνό κερί, οι ΧαιρετιΉταν ένα γεροντάκι που μόλις σμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο,
άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας τα Θεοτόκια δεν σου αρκούν. Μήτε
έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Ήταν ένας γονυκλισίες και τάματα και προσφοΚαυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε ρές και κομποσχοίνια. Την καθαρόπλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον τητα της καρδίας ζητάς για νάλθει ο
εστί». Ήταν ένας Γρηγοριάτης η- Υιός σου να κατοικήσει και να φέγούμενος πούχε «φάει» την εικόνα ρει θεοτόκες και θεοφόρες ώρες αγίΤης από τους πολλούς ασπασμούς. ας θεοψίας και φωτοχυσίας…
Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παραΜητέρα του Θεού, μητέρα των ανκαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει,
θρώπων, μητέρα του πόνου, μητέρα
να γράψει, να εκδώσει, ότι υπήρχε
της αγωνίας, μητέρα των θλιβομέγια την Παναγία. Ήταν ένας μακαρίνων, σύντροφε των μονομάχων του
της Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη
Θεού, των καλογέρων.
προς την Πορταΐτισσα. Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας Όπως και να το κάνουμε είναι ανώελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν» τερες ψυχές οι Αγιορείτες, αφού
επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν μόνιμα
Παναγία· η μάνα των Αγιορειτών.
στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο.
Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις αγίες. Μητέρα Θεού και ανθρώπων. Η Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς· του
καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη Άξιον εστί του πάνσεπτου ναού του
πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπει- Πρωτάτου της πρωτεύουσας των
νή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο Καρυών, της Κουκουζέλισσας της
υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιω- Μεγίστης Λαύρας, της Βατοπεδινής
πηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασί- Εσφαγμένης, της Πορταΐτισσας των
λισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικο- Ιβήρων, της Τριχερούσης του Χιλινόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και ανδαρίου, του Ακαθίστου της Διονυσίου, της Φοβεράς Προστασίας
μανναδόχος στάμνα.
του Κουτλουμουσίου, της ΓερόντισΧαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίσας του Παντοκράτορος, της Γοργοστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία
ϋπηκόου της Δοχειαρίου, της Μυρονα σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη
βλύτισσας του Αγίου Παύλου, της
να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη
Οδηγήτριας του Ξενοφώντος και
η σκέπη της. Που να βρεις τα ωραία
τόσες άλλες, σ’ εκκλησίες και παλόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο
ρεκκλήσια, κελλιά και καλύβια...
φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγά-