You are on page 1of 2

กลาที่จะเจ็บ

วิจักขณ พานิช

ผมกลับเมืองไทยมาได หนึ่งเดือนแลวครับ หนนี้ถือเปนการกลับอยางถาวร คือ ตั้งใจจะกลับมา
ทําประโยชน ที่เมืองไทย หยั่งรากและเติบโตบนผืนดินผื นนี้จริงๆ ตั้งแตกลับมาวันแรกจนถึงวั นนี้ ก็ได
ผานอุปสรรคทั้งภายนอกและภายในไปนั บไมถวน เรียกไดวาเป นชวงเวลาที่เปราะบางและหมิ่ นเหม
ที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเลยก็ ว าได
ในชวงเวลาที่ การเดินทางดานในโอนเอนแทบจะเอาตั วไมรอดในหลายตอหลายครั้ง การเดิน
ทางดานนอกก็ยังคงดําเนินกันตอไปตามครรลอง ผมไดมีโอกาสเขาไปพูดคุยพบปะกับผูคนในแวดวง
การศึกษามากมาย ทั้งกับคนที่เคยไดอานงานเขียนของผม หรือกับกัลยาณมิตรที่รูจักมักจี่กั นเปนการ
สวนตัว ผมก็ ยั งเปนผม เปนคนธรรมดาๆที่มีชวงขึ้นลงของชีวิต มีเลือดมีเนื้อ หยิกก็เจ็บ เหน็บก็เคื อง ที่
ผมไมเห็นวาจะเปนเรื่องแปลกตรงไหน แตมีเสียงนึงที่ผมชักจะไดยิ นบอยเกินเหตุ จนอดไมไดที่จะตอง
เอามาบนดังๆในบทความชิ้ นนี้ ก็คือ “ภาวนามาตั้งเยอะ แลวทําไมยังทุกข”
สําหรับผูอานที่สนใจเรื่องการภาวนาเพื่ออยากจะมีชีวิ ตอยางกอนหินนิ่งๆแข็งๆ ไมขยับเขยื้อน
หรือรูรอนรูหนาวกับชี วิตและสิ่งรอบตัว ผมก็ขอเชื้อเชิญใหเมินเฉยกั บมารศาสนาอยางผมไปเสีย เพราะ
ไมรูจะเสียเวลาอานงานบนชิ้ นนี้ไปทําไมใหจบ เพราะทิ ฏฐิที่อาจจะดู เปนมัจฉา เอย มิจฉา ของผมใน
เรื่องนี้ก็คือ ผมฝกฝนตัวเองมาก็เพื่อที่จะใชชีวิตอยางตื่ นรู ไมใชภาวนาเพื่อใหครึ่งหลับครึ่งตื่น หรือ
ภาวนาเปนยาชา...
คนสมัยนี้หนี มาเขาวัด หันหนาเขาหาศาสนา หลงใหลการภาวนา เพราะความกลั วทุกข หรือ
ความกลัวเจ็บ กันมากเกินไปหรือเปลา...กอนที่จะวิ่งวุ นหาทางหลุด ทางพน เราไดอยูกั บความทุกข มอง
ทุกข สัมผัสทุ กข จนรูจั กมันกันดีพอแลวหรือยัง...เราไดเรียนรูที่จะเขาใจชีวิตของเรามากพอแลวล ะหรือ
ในมุมมองแบบโลกๆของผม ชีวิตมันไม ไดเปนเรื่องที่น าขยะแขยงอะไรขนาดนั้น ไหนๆก็เกิ ด
มาแลว เราก็ น าจะลองดูกั นสักตั้ง จะเอาแต แหยๆกัน ชาติ นี้ก็คงไมไดทําอะไรเปนชิ้นเปนอันกันพอดี แต
ก็นั่นละครับ ที่ผมพูดก็ไมไดหมายความว า การดําเนิ นชี วิตเปนเรื่องงาย ยิ่งเราเลือกที่ จะฝกใจใหเปลา
เปลือยดวยแล ว ชีวิตที่ ไมงายก็ยิ่งกลายเปนสิ่งที่เปราะบางมากขึ้นไปอี ก แตผมวาก็เพราะไอความ
เปราะบางนี่ แหละ ชีวิตถึงจะเปนชี วิต ในความเปราะบางเราจะสัมผัสไดถึงคุณคาของการมีชีวิตอยูเพื่อ
ตนเองและผูอื่ น แบบจั๊ กจี้หั วใจ ยอมใหความทุกขเขามาสะกิดไดอยางไมมีอะไรขวางกั้น
ฟงดูดี นะครับ แตมีสิ่งนึงที่คงตองบอกให ทราบกันลวงหนา นั่ นก็คือ หากเราเลือกที่ จะฝกฝนอยู
กับชีวิตที่เปราะบาง และหัวใจที่เปลาเปลือยนั้น เราจะตอง “กลาที่จะเจ็ บ” ใหไดเสี ยกอน นอกจากจะ
ไมกลัวเจ็บแล ว เรากลับอยากสัมผัสวาความเจ็บที่แทมันเปนเชนไร ...การภาวนาจึงไมไดทําหนาที่เปน
ยาระงับปวด แตเปนหนทางการฝกฝนเพื่อที่เราจะสามารถตื่นอยูกับความเจ็บ มองและเรียนรู กับมันได
อยางไมกลัวเจ็ บ
ลองดูใหมนะครับ ....เราลองมาสรางความสัมพันธ เรียนรูกับความทุ กข แบบไม กลัวเจ็บกัน
ขอแรก ความทุกข จะถูกสัมผัสไดก็ดวยการดําเนินชี วิตอยางเปลาเปลือย ดวยหั วใจที่เปราะบาง
เปดรับใหโลกเขามาสะกิดใจเราอยางไมเขิ นอาย
ขอสอง ตนตอแหงทุกข ขมวดเปนปมขึ้นจากเกราะคุมกั นทางความคิดและแรงตานอั นเกิดมา
จากความขยาดกลัวในการไมกลาเขาไปเผชิญความเจ็บนั้ นอยางตรงไปตรงมา
ขอสาม ความดับทุกข เขาถึงไดด วยการดําเนินชีวิตตามอยางนักรบผูกล า ผูที่เชื่อในความเปน
จริงแหงจั กรวาล รวมทุกขรวมสุขกับผูคนอยางหาญกลา เปนชีวิตธรรมดาๆที่เต็มเป ยมไปด วยการ
เผชิญหนากับความเจ็บปวดแหงชี วิต ตรงไปตรงมาอยางไมตัดสิน
ขอสี่ หนทางแหงการดั บทุ กข ก็คือ กลาที่จะเจ็บ กาวเดินบนเสนทางแหงการสราง
ความสัมพันธ และทําความเขาใจความทุ กขในทุกแงมุม เรียนรูที่จะสัมผัสโลกที่กวางใหญจากหั วใจที่
แตกสลาย รวมกับผูคนรอบขาง

การภาวนาบนพื้นฐานแหงความจริงสี่ประการขางตนนี้เปนสิ่งที่มีพลังมากครับ ดูเหมือนการ
นั่งนิ่งๆไมทําอะไร จะไมได มีเปาหมายของการเปนกอนหินไมรูสึกรูสากับสิ่งรอบตัวอีกตอไป หั วใจที่
บอบบางของเราดูจะเต นเป นจังหวะ เลือดสูบฉีดหลอเลี้ยงพลังแหงการตื่นรูในกาย ลมหายใจเขาออก
ซึมซับเขาไปปลุกสัญชาตญาณทุกอณูรูขุมขน พื้นที่วางภายในขยายกวาง คลี่คลายปมกรรมภายใน สู
ศักยภาพและความมั่นใจที่เต็ มเปยมแหงการรูจักตนเอง
บนมาไดที่ ทายที่สุดนี้ผมก็ต องขอบคุณเพื่ อนๆ พี่ๆ และปาๆ หลายๆทาน กับความปรารถนาดี
ที่มีตอผม อยากใหผมคลายจากความเจ็บปวดรวดราว ใจหายอักเสบ กาวขามอุปสรรคนานาประการ สู
ชีวิตนิพพานอั นสงบ เยือกเย็ น ไรคลื่นลม ....แตเอวังดวยประการฉะนี้ ที่อาจเปนเพราะด วยความ
อหังการ ความดื้อดาน อวิชชา หรือมิจฉาทิฏฐิที่แนนหนาในตัวผม ที่ ยังไงเสียก็จะขอยืนหยัดอยูบน
เสนทางแหงการฝกตน บนความเชื่อมั่นในหัวใจที่เปลือยเปลา ที่จะคอยๆเลื่อน เคลื่อนไหลไปบนคมมีด
สัมผัสความเจ็บปวดแหงชี วิ ตรวมกับเพื่อนมนุษยไปเรื่อยๆ อยางไมตัดสิน

อยาเพิ่งปลอยวางเร็วนัก ขอเจ็บอีกสักพักละกันนะครับ...