Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Μηνός Μαΐου

 

Κάθε Σάββατο και Κυριακή: Όρθρος και Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
Κατά το Εσπέρας της παραμονής Θείας Λειτουργίας, η Ακολουθία του
Εσπερινού στις 6:00 μ.μ.

* Πέμπτη 1 Μαΐου, εορτή του Προφήτου Ιερεμίου: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Δευτέρα 5 Μαΐου, εορτή της Αγίας Ειρήνης-Αγίου Εφραίμ: Θεία Λειτουργία στις7:00
π.μ.
* Πέμπτη 8 Μαΐου, εορτή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου: Θεία Λειτουργία στις 7:00
π.μ.
*Τρίτη 13 Μαΐου, εορτή της Αγίας Γλυκερίας: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Τετάρτη 14 Μαΐου, εορτή της Μεσοπεντηκοστής: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Τετάρτη 21 Μαΐου, εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης: Θεία Λειτουργία στις
7:00 π.μ.
*Τρίτη 27 Μαΐου, εορτή του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Τετάρτη 28 Μαΐου, Απόδοσις του Πάσχα: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Πέμπτη 29 Μαΐου, εορτή της Αναλήψεως του Σωτήρος: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.

*Ο Ιερός Ναός παραμένει ανοιχτός καθημερινά από τις 9:00 π.μ. μέχρι τις 12:00 μ.μ., και
από τις 5:00 μ.μ. μέχρι τις 7:00 μ.μ.
*Ο Ιερός Ναός βρίσκεται στην Οδό Αετόπετρας 19, Τ.Κ. 13122 – Ίλιον
*Τηλέφωνο Ναού: 210-2634025
*Τηλέφωνα Ιερέων:
π. Γεώργιος Κορρές: 6937-270622
π. Συμεών Αυγουστάκης: 6975-517775

*Το παρόν έντυπο εκδίδεται υπό την πνευματική καθοδήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου
Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως, κ.κ. Αθηναγόρα, και με τη συντακτική ευθύνη του
Εφημερίου της Ενορίας, Αρχιμ. Συμεών Αυγουστάκη.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Μηνιαία έντυπη έκδοση της Ενορίας Αγίου Διονυσίου Ιλίου
Τεύχος 15ο, Μάιος 2014

Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής
Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής είναι μία από τις Δεσποτικές εορτές της
Εκκλησίας μας, της οποίας την ύπαρξη οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν. Είναι
δε λίγοι εκείνοι που τότε
εκκλησιάζονται, αλλά ακόμα
και αυτοί δεν γνωρίζουν το
περιεχόμενο της εορτής.
Την Τετάρτη μετά
την Κυριακή του Παραλύτου
πανηγυρίζει η Εκκλησία μία
μεγάλη Δεσποτική εορτή,
συγκεκριμένα την εορτή της
Μεσοπεντηκοστής. Είναι η
25η από του Πάσχα και η
25η προ της Πεντηκοστής
ημέρα. Σημειώνει το μέσον
της περιόδου των 50 μετά το
Πάσχα εορτάσιμων ημερών.
Είναι δηλαδή ένας σταθμός,
μία τομή. Χωρίς να έχει δικό
της θέμα η ημέρα αυτή,
συνδυάζει τα θέματα του Πάσχα αφ’ ενός και της επιφοιτήσεως του Αγίου
Πνεύματος (Πεντηκοστή) αφ’ ετέρου, και «προφαίνει» έτσι τη μεγάλη δόξα της
Αναλήψεως του Κυρίου, η οποία θα εορταστεί μετά από 15 ημέρες. Ακριβώς
αυτό το μέσον, αυτή η τομή, ανάμεσα στις δύο μεγάλες εορτές μάς φέρνει στο
νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσσίας». Μεσσίας στα ελληνικά
μεταφράζεται «Χριστός». Αλλά ηχητικά θυμίζει το «μέσον». Έτσι και στα
τροπάρια και στο συναξάρι της ημέρας η εν λόγω παρετυμολογία γίνεται
αφορμή να παρουσιασθεί ο Χριστός σαν Μεσσίας, ήτοι σαν μεσίτης Θεού και
ανθρώπων, «μεσίτης και διαλλάκτης ημών και του αιωνίου αυτού Πατρός».

Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη συναντάμε την Περικοπή του Παραλύτου στη
Βηθεσδά, στον οποίο είναι αφιερωμένη η Κυριακή πριν την Μεσοπεντηκοστή.
Εκεί ο Μεσσίας θεραπεύει τον Παράλυτο την ημέρα του Σαββάτου, όπου για
τους Ιουδαίους ίσχυε αυστηρή αργία. Το αποτέλεσμα ήταν ο Χριστός να
κινδυνεύσει για τη ζωή του από τους Ιουδαίους, έτσι ώστε να φύγει από τα
Ιεροσόλυμα και να κατευθυνθεί στη Γαλιλαία. Εκεί, στη Γαλιλαία, τέλεσε το
υπερφυές θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων,
με το οποίο έφαγαν και χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται
στον αριθμό αυτό οι γυναίκες και τα παιδιά.
Στη συνέχεια, κατά την εορτή της Σκηνοπηγίας (μίας από τις τρεις
μεγάλες εορτές των Ιουδαίων), ο Ιησούς ανέβηκε και πάλι στα Ιεροσόλυμα
περπατώντας στα κρυφά. Στο μέσον, όμως, της εορτής ανέβηκε στο Ναό και
δίδασκε· και όλοι έμεναν έκπληκτοι από τη διδαχή Του. Αλλά, επειδή Τον
φθονούσαν, έλεγαν: «Πώς αυτός ξέρει γράμματα, ενώ δεν έχει σπουδάσει;».
Όμως ο Ιησούς, όντας πράγματι νέος Αδάμ, όπως εκείνος ο πρώτος ήταν
κατάμεστος από σοφία, έτσι και Αυτός, όντας επιπλέον και Θεός, ήταν
παντογνώστης (που βέβαια ο πρώτος Αδάμ δεν ήταν). Γόγγυζαν, λοιπόν, όλοι
κατά του Χριστού, και επεδίωκαν να Τον σκοτώσουν οπωσδήποτε. Εκείνος δε,
ελέγχοντάς τους ότι μάχονταν δήθεν υπέρ του Σαββάτου, είπε: «Γιατί ζητάτε να
με σκοτώσετε;». Και στρέφοντας τη σκέψη των Ιουδαίων στο μωσαϊκό Νόμο,
τους είπε επιπροσθέτως ότι δεν είχαν κανένα λόγο να θυμώνουν εναντίον του,
επειδή θεράπευσε κατά την ημέρα του Σαββάτου τον παράλυτο, διότι και ο
Μωυσής είχε νομοθετήσει πως η αργία του Σαββάτου μπορεί να καταλύεται,
στην περίπτωση που πρόκειται για περιτομή, εάν η όγδοη ημέρα από τη γέννηση
του αρσενικού παιδιού, κατά την οποία έπρεπε αυτή να γίνει, συνέπιπτε με την
ημέρα του Σαββάτου. Και συνεχίζοντας ο Κύριος, είπε: «Αν ένας άνθρωπος
περιτέμνεται το Σάββατο για να μην παραβιαστεί ο Νόμος του Μωυσή, εσείς
θυμώνετε εναντίον μου, επειδή θεράπευσα έναν ολόκληρο άνθρωπο κατά την
ημέρα του Σαββάτου;». Και αφού ο Κύριος έκανε διάλογο πολλή ώρα με τους
Ιουδαίους περί του θέματος αυτού, τους τόνισε ότι δοτήρας του Νόμου ήταν
αυτός ο ίδιος, και ότι ήταν ίσος προς τον Πατέρα. Τούτο το τόνισε ιδιαίτερα κατά
την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής, λέγοντάς τους: «Εάν κανείς
διψάει, ας έλθει σ’ εμένα και ας πιει». Στη συνέχεια, ο Ιησούς τους είπε και πάρα
πολλά άλλα με ιδιαίτερο και βαρυσήμαντο νόημα. Τότε εκείνοι πήραν στα χέρια
τους πέτρες για να τις ρίξουν καταπάνω Του, πλην όμως πέτρα δεν Τον άγγιξε
ούτε κατ’ ελάχιστον. Και τούτο, διότι ο Ιησούς χάθηκε θαυματουργικά από τα
μάτια τους και περνώντας ανάμεσά τους απαρατήρητος, έφυγε από το Ναό.
Φεύγοντας δε από εκεί ο Κύριος και διαβαίνοντας το μέσον της πόλεως, είδε

κάποιον που είχε γεννηθεί τυφλός, τον οποίο αμέσως θεράπευσε κάνοντας τα
μάτια του να βλέπουν.
Επειδή λοιπόν με τη διδασκαλία Του αυτή ο Χριστός απέδειξε ότι είναι
Μεσσίας (δηλαδή χρισμένος από το Θεό Πατέρα βασιλέας και λυτρωτής), αφού
έγινε μεσίτης και συμφιλιωτής των ανθρώπων και του αιώνιου Πατέρα Του,
εορτάζοντας την εορτή αυτή και ονομάζοντάς τη Μεσοπεντηκοστή, ανυμνούμε
και το Μεσσία Χριστό. Συνάμα δηλώνουμε τη μεγάλη σημασία που έχει η εορτή
αυτή ευρισκόμενη στο μέσον μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών της Εκκλησίας
μας, δηλαδή του Πάσχα και της Πεντηκοστής. Για τον ίδιο λόγο θεσπίστηκε να
ακολουθεί μετά την εορτή αυτή, η εορτή της Σαμαρείτιδας, διότι και σ’ εκείνη
την εορτή γίνεται λόγος για το Μεσσία Χριστό, και περί ύδατος και δίψας, όπως
και κατά την παρούσα εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Πέραν τούτου, κατά τον
Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο διάλογος με τη Σαμαρείτιδα έγινε αρκετά πριν από τη
θεραπεία του εκ γενετής τυφλού.
Είναι απαραίτητο να
σημειώσουμε πως κάποτε η
ημέρα αυτή σηματοδοτούσε τη
μεγάλη εορτή της Μεγάλης
Εκκλησίας
της
Κωνσταντινουπόλεως,
στη
γνωστή σε όλους μας Αγία
Σοφία. Ο ναός της Αγίας
Σοφίας εόρταζε την ημέρα της
Μεσοπεντηκοστής, την ημέρα
της του Θεού Σοφίας. Ο
περίλαμπρος εκείνος Ναός
γέμιζε ασφυκτικά με κόσμο από όλη την Κωνσταντινούπολη, και όχι μόνο, και
αποδίδονταν εκεί με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια όλες οι προσήκουσες
λατρευτικές τιμές.
Τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς
«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψώσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι
πάσι, Σωτὴρ ἐβόησας Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρὸς μὲ καὶ πινέτω. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς,
Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοί».
Τὸ κοντάκιον τῆς ἑορτῆς
«Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης, ὁ τῶν ἁπάντων ποιητὴς καὶ δεσπότης,
πρὸς τοὺς παρόντας ἔλεγες, Χριστὲ ὁ Θεός Δεῦτε καὶ ἀρύσασθαι ὕδωρ
ἀθανασίας. Ὅθεν σοὶ προσπίπτομεν καὶ πιστῶς ἐκβοῶμεν Τοὺς οἰκτιρμούς σου
δώρησαι ἠμῖν, σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἠμῶν».

Related Interests