You are on page 1of 3

gj wielinga–het wonderlijke leven van mijn zus

15.
Taal is niet wat je leest, taal is wat je denkt dat je leest. Barbara was in gedachten.
Even had ze een moment voor haar alleen en ze had zich op de bank genesteld met
uitzicht over het IJ. Een stapeltje boeken onder de bank. Zo nu en dan pakte ze er
één en bladerde ze door.
Als haar leven een boek was dan zou het een Duitse roman zijn, bedacht ze zich.
Een Mann waar je met veel moeite door heen komt, maar waar de ironie je langzaam
doodkietelt. Of een Böll, direct geschreven en toch niet te vatten. Barbara en haar
leven. Of zou het Barbara en haar levens zijn? Ze moest lachen bij dit idee. Zoveel
levens als een kat had ze zeker niet en zelfs als je tijd niet als een platte lijn zag, dan
was het onmogelijk om al die verschillende facetten van haar persoonlijkheid te
ontwarren. Zelf deed ze dat inmiddels ook niet meer dus waarom zou een schrijver
haar leven als onderwerp pakken?
Misschien dat ze zou kunnen functioneren in een verhaal vanaf de zijlijn. Als een
ronduit plat karakter zonder inhoud. Het zou een bizarre ironie zijn als zij, die niet
eens een kop thee in kon schenken zonder een wereld van symboliek in dat moment
te zien, af te schilderen als een kartonnen bord in de hoek van de kamer.
Toch zat haar leven vol met dit soort momenten.
Hoewel ze altijd probeerde om meer van het leven te maken dan een uitzichtloze
zoektocht naar het minimale, kon ze met moeite toegeven dat zelfs als ze het
maximale uit haar leven gehaald zou hebben, dit waarschijnlijk nog niet genoeg zou
zijn. Zacht liet ze zich van de bank vallen. Als een kat kronkelde ze een minuut over
het donker gebeitste parket. Ze keek nogmaals, nu over de rand van het kozijn dat
zich van de vloer tot het plafond strekte, naar de overkant van het water waar
hoekige gebouwen donkergrijs tegen een zwarte hemel een scherpe lijn tekenden.
Toen rekte ze zichzelf uit en met een elegante beweging draaide ze zich van de
grond. Ze liep naar het keukenblok waar ze zichzelf een glas appelsap inschonk.
Terwijl ze het glas tegen haar lippen aanzette, bedacht ze zich dat ze alleen nog
maar het setje bijeen hoefde te leggen voor morgen. Verder was alles geregeld. Het
minibusje zou afgeleverd worden op de pier, de meiden die meewilden zouden haar
huiskamer vullen met zacht gefluister en ze zou iedereen moed inspreken. Of beter
nog, ze zou iedereen moed voorhouden door ingetogen en elegant de delegatie te
leiden. Voor de meiden was het een grote schok geweest. Linda was de meest open
en levendigste collega geweest. Een voorbeeld van ondoordringbare klasse met erg
ondeugende kantjes. Zoals die tienduizend euro. Barbara ging er van uit dat ze dat
bedrag zou moeten missen. Linda was het waard.
Barbara keek in het terrarium waar Mohammed opgerold in een hoek lag. Zou ze
nog een witte muis voor hem ontdooien voor de nacht? Ze wandelde beheerst terug
naar de koelkast, opende het vriesvak en pakte er een voorverpakte muis uit. Ze
legde het zakje in de magnetron en bekeek haar handen terwijl de muis rondjes
draaide in het licht. Volgende week maar weer een manicure, bedacht ze zich terwijl
de magnetron ʻpingʼ klonk. Ze liet het licht in het terrarium nog even aan en sloop
naar de kledingkamer.
Ze zag zichzelf binnenkomen in de verste spiegel. Sinds ze had besloten dat ze
haar eigen ouderdom niet meer tegen zou houden, behalve met gezond eten en wat
beweging had ze zich veel beter gevoeld.

48
gj wielinga–het wonderlijke leven van mijn zus

Toch zou het geen kwaad kunnen om vanavond nog een hoogtezon te nemen zag
ze. De kunst van het bruin zijn is het ontstijgen van je natuurlijke tint van het seizoen.
Tenzij je natuurlijk drie weken op de Azoren doorbracht. Volgende week weer.
Barbara had al geboekt. Lia zou de zaken weer waarnemen en Barbara kon met een
gerust hart op het strand gaan liggen voor haar houten hut. Aan een vakantie was ze
zeker wel toe. Zeker met deze dood erbij. Het deed haar terugdenken aan al die
andere dode mensen in haar leven. Hoeveel waren dat er nu? Zeker een stuk of
vijftig, opaʼs en omaʼs niet meegerekend. De dood is een waardeloze tijd vol
emotionele onevenwichtigheid, vond Barbara. Al had ze wel leren leven met de
vergankelijkheid van de mensen uit haar omgeving. De meeste, zoals Linda, stierven
jong. En de ervaring leerde dat hoe jonger iemand stierf, hoe veelbelovender hij of zij
was. In dit leven, zo wist Barbara, kon je beter niet te intelligent zijn, of te ambitieus.
Dat zou alleen maar verplichtingen scheppen voor jezelf waar je waarschijnlijk nooit
aan zou kunnen voldoen.
Barbara hield zichzelf voor dat ze te onnozel en inmiddels te oud was om te sterven.
Ze duwde een kast open. Door de luchtverplaatsing die dit teweegbracht wiegden
de kledingstukken aan hun haakjes. Barbara had een exquise smaak. Dat moest ook
wel met een bedrijf als het hare. Alleen het beste van het beste.
Vanaf het moment dat Barbara besloot niet meer getrouwd te zijn is haar
eenmanszaakje uitgegroeid tot één van de meest exclusieve escortbureaus van
Europa. Het was een overwinning op haarzelf vond ze, toen ze de kamer van
koophandel binnenstapte met feitelijk niets meer dan de naam van haar nu bloeiende
onderneming. De dame tegenover haar, die de gegevens opnam in het register deed
net alsof ze een advocatenkantoor opende. In zekere zin kon je het werk van een
goede escort prima met een goede advocaat vergelijken. De discretie, de
genoegdoening, het hoge uurtarief, de luxe van een dienst kopen waarmee je, al was
het maar voor een enkel moment, je vrijheid kon kopen. Barbara had de naam
zorgvuldig gekozen. Een internationale naam die naar excellentie, elegantie en
erotiek klonk. Eros & Psyche. Barbara had reproducties laten maken door een
bevriend kunstenaar van twee schilderijen met Eros en Psyche als thema door
Bouguereau die in haar huiskamer prominent aan de muur hingen als inspiratie. Op
beide schilderijen werd Psyche meegevoerd door een Eros met grandioze vleugels.
Haar bedrijf bloeide eigenlijk vanaf het begin. Het kostte haar weinig moeite om
haar klantenkring te behouden en uit te breiden. Ze werkte alleen met mond op
mondreclame en visitekaartjes. Nog steeds. Een goede kennis van de klantenkring
en een selecte keuze van hoogopgeleide, of in ieder geval goedopgevoede knappe
meiden, was alles wat het moest zijn. Barbara had er nu ongeveer twintig in dienst.
Ongeveer omdat er altijd een paar bij zaten die minder wilden werken of net
begonnen. Dit getal was het maximale. Op deze manier hield ze een persoonlijk
overzicht waardoor ze de kwaliteit van haar dienst kon blijven waarborgen. Klanten
bleven klanten alleen om de exclusiviteit wist Barbara en daarom had ze haar
meiden verboden om buiten Eros & Psyche werk te vinden, op straffe van een riant
bedrag als ze erachter kwam. Daarvoor had iedereen een contract ondertekend.
Helaas was dat contract, zelfs met handtekening, volstrekt niet rechtsgeldig. Dat was
niet iets waar Barbara over inzat. Als een meid zoiets kon doorzien dan was ze
eigenlijk alleen maar meer waard.
Barbara werkte met een sterrensysteem dat ze had afgekeken van een
Amerikaanse concurrent.
Volledig willekeurig natuurlijk, maar het gaf haar klanten het gevoel dat ze keuze
hadden, voor zover ze dat nog niet hadden.

49
gj wielinga–het wonderlijke leven van mijn zus

In principe is een escortbureau niets meer en niets minder dan een goed
modellenbureau. Zeker na de opheffing van het bordeelverbod in 2000. Niet dat
Barbara alles afdroeg wat ze zou moeten afdragen aan de belastingen. Maar andere
bedrijven met een miljoenenomzet zouden zeker van haar percentage schrikken.
Voor Barbara was het gevoel dat ze meebetaalde aan de vooruitgang van het land
belangrijk. Niet alleen gaf het haar een goed gevoel, daarbij, zo verzekerde ze
zichzelf, gaf het haar een legitieme reden om haar invloed te doen gelden op
noodzakelijke momenten. Naar een ʻeerlijkeʼ hoer wordt geluisterd, zelfs door
vrouwelijke politici.

Barbara besloot voor een zilverkleurig linnen pak uit de laatste lente collectie van
Yves Saint Laurent met een zwarte blouse eronder en een zilveren opengewerkte
hak met zwarte kousen. Ze zou Linda eren zoals Linda geëerd moest worden. Linda
was de enige meid die van twee sterren naar zeven ging binnen een maand. Vol
ongeloof had Barbara naar haar mannen geluisterd die in vloeiende volzinnen
gegrepen waren door dit onwaarschijnlijke pure wezen. Linda was een tophit. Een
ongekende grootmacht in het verleiden van mannen. Niet alleen haar frisse
uitstraling en haar meer dan scherpe intelligentie hadden van haar de duurste escort
van Nederland gemaakt, maar ook haar volledig ongedwongen speelsheid die zo
vertrouwd aanvoelde dat je wel van steen gemaakt moest zijn om niet door haar
betoverd te worden zorgden ervoor dat Barbara er zelfs aan had gedacht om een
speciale klasse voor Linda te maken, die van tien sterren. Maar vijfduizend euro per
uur exclusief bijkomende kosten was al behoorlijk kostbaar en ze moest er ook aan
denken zichzelf niet uit de markt te prijzen.
Dat zelfs de meest perfecte mensen ook problemen hadden, dat wist Barbara als
geen ander. Ook zijzelf had een verleden waar ze liever niet over sprak. Ergens vond
ze ook dat na haar psychotherapie ze het prima zonder dat verleden kon. Linda, zo
vermoedde ze, had een leven achter zich dat misschien niet veel anders was dan die
van elk gemiddeld meisje in Nederland, maar wat haar zo bijzonder maakte was dat
ze zich dit ook besefte. De theorie dat intelligente mensen zichzelf een hogere lat
voorhouden was zo gek nog niet.

Inmiddels lag Barbara tussen de lakens. Ze drukte op de afstandsbediening en de


ramen in de slaapkamer veranderden in ondoorzichtige loodgrijze gladde muren. Ze
herinnerde zich dat ze het licht van Mohammed had aangelaten in de huiskamer.
Ach, van een nachtje zon zou hij niet doodgaan.

50

Related Interests