Ἑρμηνεία τῆς Θ.

Λειτουργίας : Ἡ ἱερά πρόσκλησις
Βρισκόμαστε λίγο πρίν ἀκούσουμε ἀπό τόν ἱερέα, τήν πρόσκληση πρός τό ἅγιον
Ποτήριον. Ἡ Ὡραία Πύλη ὅπως ἀναφέραμε στό προηγούμενο τεῦχος εἶναι κλειστή καί τά
βλέμματά μας μέ πόθο καί λαχτάρα εἶναι στραμμένα καί ἀναμένουν νά δοῦν τό ἄνοιγμά
της καί νά ἀκούσουν τό ἱερό προσκλητήριο.
Στό διάστημα αὐτό μέσα στό Ἅγιο Βῆμα κοινωνοῦν πρῶτα οἱ ἱερείς πού βρίσκονται καί
συμμετεῖχαν στή Θ.Λειτουργία καί κοινωνοῦν μέ εὐλάβεια καί κατάνυξη ὁ ἕνας μετά τόν
ἄλλον πρῶτα τόν ἅγιον Ἄρτον, τό Τίμιο δηλαδή σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας καί ὕστερα τόν
ἅγιον Οἷνον, τό Τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου μας.
Σέ ὅσους ναούς ἡ Ὡραία Πύλη εἶναι
ἀνοιχτή ἔχουμε τήν δυνατότητα νά δοῦμε
αὐτήν τήν στιγμή τόν τρόπο πού
προσέρχονται οἱ ἱερείς καί κοινωνοῦν.
Κατόπιν ἐτοιμάζεται τό ἅγιον Ποτήριον
γιά τήν μετάληψη τῶν πιστῶν, δηλαδή ὁ
ἅγιος Ἄρτος, ἡ μερίδα τῆς Παναγίας, οἱ
μερίδες τῶν Ἑννέα Ἀγγελικῶν ταγμάτων
καί οἱ μερίδες (Ψυχία) τῶν ζώντων καί
κεκοιμημένων ἀνθρώπων ἤ ψυχῶν πού μνημονεύτηκαν στή ἱερά προσκομιδή βαῖνουν ὅλα
στό ἅγιο Ποτήριο, στό Τίμιο αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μας. Καί ἔτσι τό ἅγιο Ποτήριο εἶναι
ἔτοιμο πρός μετάληψη τῶν πιστῶν. Ἠ ποθούμενη ὥρα φτάνει καί ἡ Ὡραία Πύλη ἀνοίγει
ὥστε νά ἀκούσουμε στεντορία καί ἐπιβλητική τή φωνή τοῦ λειτουργοῦ κρατώντας στά
χέρια του τό ἅγιο Ποτήριο : «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».
Πού σημαίνει μέ φόβο Θεοῦ μέ πίστη καί μέ ἀγάπη νά προσέλθετε.
Τό ἱερό
προσκλητήριο λαμβάνει χώρα.
Ἕνα ἄγγιγμα δυνατό στή φτωχή μας ὕπαρξη
αἰσθανόμαστε. Ἕνα ρίγος μᾶς διαπερνᾶ. Ὁ χωματένιος, ὁ θνητός, ὁ ἀτελής ἄνθρωπος
καλεῖται νά χωρέσει μέσα του τόν Θεό καί νά γίνει «σύσσωμος» καί «σύναιμος» Χριστοῦ.
Μά κι ἕνας Θεός Παντοδύναμος, Παντογνώστης, Παντεπίσκοπος συγκαταβαίνει αὐτή τήν
ὥρα νά συγκατοικήσει στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Δι’ αὐτό θά πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά
κατέχει τά ἀντίστοιχα πνευματικά ἐφόδια, τά ὁποῖα εἶναι ἀνάλογα πρός τήν τιμή πού τοῦ
δίδεται. Καί ποιά εἶναι αὐτά ; Μᾶς τά ὑπέδειξε ὁ λειτουργός προσκαλώντας μας.
Πρώτον μέ φόβο Θεοῦ : πρόκειται ὄχι γιά τόν δουλικό φόβο, ἀλλά γιά τήν βαθύτατη
εὐλάβεια ἀπενταντι στόν ἄπειρο Θεό καί ἀπένταντι στό τιμιότατο μυστήριο τῆς Θείας

1

Εὐχαριστίας. Μιά εὐλάβεια πού θά τόν βοηθᾶ στήν ζωή του νά ἀποφεύγει κάθετι πού
εἶναι ἀντίθετο πρός τό θέλημά Του.
Μέ πίστη : ὄχι τήν γενική πίστη τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀλλά τήν ὁρισμένη πίστη αὐτῆς
τῆς συγκεκριμένης στιγμῆς πού πλησιάζουμε νά δεχθοῦμε στήν ὕπαρξή μας τό σῶμα καί
αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Πίστη ἀκράδαντη, πίστη ζωντανή, πίστη πού ἀποβάλλει κάθε
εἴδους ἀμφιβολία γιά τήν θαυματουργική, ἁγιαστική , σωτήρια χάρι τῆς Θείας Κοινωνίας.
Χωρίς αὐτή τό νά πλησιάσουμε καί νά κοινωνήσουμε εἶναι μιά πράξη ἀνώφελη καί
ἀνούσια. Πολλές φορές καί ἐπιβλαβής.
Μέ ἀγάπη : ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί ἀγάπη πρός ὅλους τούς συνανθρώπους μας.
Ἀγάπη πρός τόν Θεό. Ἀγάπη φλογερή, ἀγάπη ἐγκάρδια πρός Ἐκεῖνον πού πρῶτος αὐτός
μᾶς ἠγάπησε καί εὐεργετεῖ ἀδιάκοπα τήν ζωή μας, ἀλλά καί πού σέ τέλειο βαθμό μᾶς
ἠγάπησε προσφέροντας τήν ζωή Του γιά ἐμᾶς. Ἀγάπη πού πρῶτο μέλημα καί μεγάλη της
ἐπιθυμία ἔχει τήν ἕνωσή της μέ τόν Δεσπότη Χριστό. Ἀγάπη πού ποθεῖ νά δώσει τήν
ὕπαρξή της, νά δώσει τήν ζωή της, νά δώσει τήν καρδιά της στόν δημιουργό καί πλάστη
της , ὅπως ἀκριβώς ἀναφέρει ἡ γραφή «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν».
Ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο. Ἄν δέν ἀγαπᾶμε τούς συνανθρώπους μας ἀλλά ἀντίθετα
αἰσθανόμεθα ἐχθρότητα καί ἀντιπάθεια τότε τό ὄφελός μας εἶναι μηδενικό, εἶναι
ἀνύπαρκτο. Δέν ἔχει λόγο καί ὑπόσταση ἡ Θεία Κοινωνία. Λέγει χαρακτηριστικά ὁ Ἅγιος
Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Α’ Ἐπιστολή του, στό Δ’ κεφάλαιο, στίχος 20 : «Ἐάν τις εἴπῃ
ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ
ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἐώρακε, τὸν Θεόν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται
ἀγαπᾶν;» Ἐάν κάποιος δηλαδή πεῖ ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἀλλά τήν ἴδια χρονική στιγμή
μισεί τόν ἀδελφό του, αὐτός δέν λέει ἀλήθεια καί εἶναι ψεύτης. Διότι πῶς μπορεῖ νά
ἀγαπᾶ τόν Θεό πού δέν βλέπει ὅταν δέν μπορεῖ νά ἀγαπήσει τόν συνάνθρωπό του πού
τόν βλέπει καί τόν ἔχει κοντά του ; Ἀγάπη λοιπόν σ’ αὐτό τό σημεῖο σημαίνει νά ἔχουμε
συμφιλιωθεί μέ ὅσους ἔχουμε πικραθεί καί ἡ καρδιά μας ὅταν τό σκεπτόμαστε νά εἶναι
εἰρηνική, ἤρεμη , γενναιόδωρη καί γαλήνια.
Ἔτσι τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας θά
λειτουργήσει σάν σύνδεσμος ἀγάπης καί ἑνότητος ἀνάμεσα σέ ὅλους μας, ἀλλά καί σάν
σύνδεσμος προσωπικός τοῦ καθενός μας μέ τόν Δημιουργό καί Πλάστη του.
Ἀμήν. Γένοιτο.
Μέ ἀγάπη
π.Μηνᾶς Ἀλεξιάδης

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δια της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής
Πολιτιστικής Ταυτότητος και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών διοργανώνει
Τριήμερες Εκδηλώσεις για την Προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αθήνα
και το Ναύπλιο.
Το Σάββατο 31 Μάιου έγινε η έναρξη της 2ης μέρας των εκδηλώσεων στον
Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου με μήνυμα του Μακαριωτάτου
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου που διάβασε ο
Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, χαιρετισμό απηύθυνε ο Αντιπρόεδρος της Ιεράς
Συνόδου Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου κ. Σεραφείμ, ο
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος και ο Δήμαρχος Ναυπλιέων
Δημήτριος Κωστούρος.

2

Στην συνέχεια πραγματοποιήθηκε ομιλία υπό του κ. Βασιλείου Χαραμή, Ιστορικού Φιλολόγου, τ. Προέδρου του Ιδρύματος «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ», με θέμα :
«Ο Καποδίστριας ως ο Ενσαρκωτής και διάκονος των ανθρωπιστικών αξιών».
Με αφορμή τις εκδηλώσεις αυτές θα αναγνώσουμε παρακάτω ένα
χαρακτηριστικό απόσπασμα !

Ιωάννης Καποδίστριας: Η Εκκλησία είναι εγγύηση του Έθνους
Η ενίσχυση του κύρους της εκκλησίας είναι η βάση για την αναγέννηση του
Έθνους. Αυτό τονίζει σε βαρυσήμαντη εγκύκλιο επιστολή που απέστειλε προς τους
Έλληνες στις 18 Απριλίου 1819 ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Προφητικός ο λόγος του κυβερνήτη της Ελλάδας που γράφεται δύο χρόνια, πριν
ξεσπάσει
η
Επανάσταση
της
Παλιγγενεσίας και εννιά χρόνια
προτού κληθεί να κυβερνήσει το
μικρό αλλά ελεύθερο Ελληνικό
κράτος.
Ο Καποδίστριας απευθύνεται στους
«αδελφούς του» Έλληνες, ως σε
παιδιά της «Αγίας μας Μητέρας
Εκκλησίας».
Τους
συνιστά
να
αγαπούν μόνο το καλό και να μην
κοιτάζουν
μόνο
το
προσωπικό
συμφέρον. Τους λέει να βελτιώσουν
τη ζωή τους και να ετοιμασθούν για τα μεγάλα πλεονεκτήματα που προσφέρει ένας
ηθικός και χριστιανικός πολιτισμός.
Τους συνιστά ακόμη να καλλιεργήσουν τα γράμματα διότι έτσι θα γίνουν οι πολίτες
άξιοι του σεβασμού και της εμπιστοσύνης της Πολιτείας και βαθμιαίως η Πολιτεία θα
μάθει να σέβεται και να ακούει και να εμπιστεύεται τους πολίτες της. Οι Έλληνες
πρέπει να ασχοληθούν αποκλειστικά με την ηθική και ανθρωπιστική εκπαίδευση γιατί
χωρίς αυτήν κάθε άλλο αντικείμενο μόρφωσης είναι μάταιο και κάθε εργασία
επικίνδυνη. Και η ηθική εκπαίδευση θα πρέπει να ξεκινήσει, κατά τον Καποδίστρια,
από την κατάρτιση του κλήρου.
Κατά την άποψή του, το τεράστιο κύρος της Εκκλησίας ενισχυμένο με την
κατάρτιση και το ήθος των κληρικών της θα αποτελεί την εγγύηση της συνέχειας του
Έθνους.
Έτσι έβλεπε ο κυβερνήτης την Ελλάδα μέσα από την παράδοση και την κληρονομιά
της. Και παρακάτω γράφει πως το Έθνος οφείλει ολοκληρωτική αφοσίωση στην
Εκκλησία γιατί έτσι θα προοδεύσει.
Το δεύτερο που ο Καποδίστριας συνιστά είναι η κατάρτιση των νέων σε θέματα
επιχειρήσεων και στο ελεύθερο επάγγελμα και εμπόριο. Και συνιστά οι νέοι για την
ηθική ζωή να μεταβαίνουν στη Ρωσία όπου η Εκκλησία συμβάλλει αποφασιστικά στην
ευημερία της χώρας και στην πρόοδο του πολιτισμού της. Αλλά όσον αφορά τις
επιστήμες, τις τέχνες και την ελευθερία στο επιχειρείν και την ανάπτυξη των

3

ικανοτήτων στο εμπόριο και την παραγωγή, συνιστά οι νέοι να πάνε σε χώρες που
διακρίνονταν για τις επιδόσεις τους στους τομείς αυτούς όπως ήταν και είναι οι ΗΠΑ,
η Αγγλία και η Ελβετία.
Ο Καποδίστριας θεωρούσε ότι οι Έλληνες έχουν μεγάλες ικανότητες στο εμπόριο
και τους συμβούλευσε να αναπτυχθεί σε κάθε μικρή κοινότητα μια μαγιά από
χρήματα και να επιλεγούν άνθρωποι με ευαισθησίες, με ήθος κι ικανότητες για να
διαχειριστούν την περιουσία αυτή και να την αυξήσουν. Την ελευθερία λοιπόν στις
επιχειρήσεις ο Καποδίστριας την έβλεπε ως παράλληλη με την αφοσίωση στη
Εκκλησία και με την απόκτηση δι' αυτής εντίμου και υγιούς φρονήματος.
Τέλος, ο Ιωάννης Καποδίστριας προειδοποιεί ότι αν οι Έλληνες δεν ακολουθήσουν
αυτή τη γραμμή, της αφοσίωσης στην Εκκλησία και της επίδοσης στην εκπαίδευση,
στις επιστήμες, τις τέχνες και το εμπόριο, τότε οι θυσίες τους θα πάνε χαμένες και
δυστυχία θα προστεθεί στην Ελλάδα. Γιατί η ανάπτυξη και η ευημερία, κατά τη
γνώμη του, έρχεται με το να απαλλαγεί ο Έλληνας από μάταιες φιλοδοξίες και από
ιδιοτελή συμφέροντα και να αφιερωθεί στα συμφέροντα μόνο της γενέθλιας γης του.
Και ολοκληρώνει την εγκύκλιο επιστολή του τονίζοντας ότι ελπίζει πως δεν θα
υπάρξει ο κίνδυνος να έχει και άλλα δεινά η πατρίδα, διότι «οι συνέπειες των λαθών
των προηγουμένων γενεών μετρούν ακόμη στις κεφαλές του Ελληνικού Έθνους».
Την απαραίτητη συμβολή της Εκκλησίας στην ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδος
την παραδέχονται και Τούρκοι ειδικοί επιστήμονες, αλλά την αρνούνται οι δικοί μας
«διανοούμενοι»... Αναφέρει ο καθηγητής Αντνάν Εκσιγκίλ ότι σε αντίθεση με το
Ισλάμ, του οποίου ο ρόλος ήταν αρνητικός στην ανάπτυξη του τουρκικού έθνουςκράτους, στην Ελλάδα «η θρησκεία έπαιξε ένα ρόλο μάλλον θετικό και καθοριστικό
στην ανάπτυξή της». Και συμπληρώνει : «Αναλογισθείτε τους πολυάριθμους Έλληνες
ήρωες που ήταν ιερείς και άνθρωποι της θρησκείας. Οι Τούρκοι δεν έχουν καμία
ανάλογη θρησκευτική μορφή στην ιστορία τους.»
Παναγιώτης Στ. Μαυραειδής, Ιστορικός
Επιμέλεια : Αγγελή Βίκυ

Ἀνακοίνωση - Πρόσκληση
Σᾶς προσκαλοῦμε στό Διήμερο (14-15 Ἰουνίου) τῶν Πολιτιστικῶν καί
Ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Ἱ.Ναοῦ μας ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Ἁγίων Πάντων.
Οἱ ἐκδηλώσεις περιλαμβάνουν ἐκτός ἀπό τίς Θείες & Ἱερές Ἀκολουθίες,
παρουσίαση θεατρικῆς παράστασης ἀπό τά παιδιά τῶν Κατηχητικῶν μας,
παραδοσιακούς χορούς ἀπό Πολιτιστικούς Συλλόγους, καί Δημοτικό,Λαϊκό
& Ποντιακό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα. Στό τέλος τῶν ἐκδηλώσεων θά
πραγματοποιηθεῖ λαχειοφόρος κλήρωση μέ πολλά δῶρα.

4

Related Interests