Κυριακή 15 Ιουνίου 2014 , Των Αγίων Πάντων

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Οι κτήτορες του ναού του Αγίου Νεκταρίου είναι
το ζευγάρι Αναστασίου Κων/νου Πέτρου
(τέκνο του Ηλία Καμπόλη και της Ιωάννας
"Γιαννούλας" Παν. Πλαβούκου) και της συζύγου
του Αναστασίου, Μαρίας Ιωάννου Γιώργα (κόρη
υπερπολύτεκνης οικογένειας).
Παντρεύτηκαν
την 28η Οκτωβρίου 1945 ημέρα της πρώτης
επετείου του ΟΧΙ. Δεν απέκτησαν παιδιά. Παιδιά
τους θεωρούσαν τα φτωχά και τα κατατρεγμένα,
τα οποία βοηθούσαν όσο μπορούσαν.
Επισκέπτονταν τακτικά το μοναστήρι του Αγίου
Νεκταρίου στην Αίγινα και τον ευλαβούνταν
πολύ. Στο μοναστήρι του είχαν γίνει πολλές
φορές μάρτυρες θαυμάτων από ανίατες ασθένειες. Ένιωθαν στην προσωπική τους ζωή
την παρηγοριά του Αγίου, που ενώ δεν είχαν παιδιά, γέμιζε το σπίτι τους με χαρά και
αγαλλίαση απ' την παρουσία των άλλων παιδιών και γονέων. Ίσως ήταν και ένας
από τους λόγους που τους ώθησε στο να αποφασίσουν να χτίσουν εκκλησία στο όνομα
του
Αγίου Νεκταρίου
σε
οικόπεδο
της
συζύγου
Μαρίας,
λέγοντας
το
ζεύγος χαρακτηριστικά : "Θα φτιάξουμε την εκκλησία για να θεραπεύονται όσοι έχουν
ανάγκη".
Απευθύνθηκαν λοιπόν στον μακαριστό μητροπολίτη Αττικής κκ. Δωρόθεο και τους
απάντησε με χαρά πως είναι σύμφωνος με την επιθυμία τους. Έτσι ανέθεσαν τα
διαδικαστικά με την προτροπή του Αρχιερέως στον πολιτικό μηχανικό μητροπολίτη κο
Παπαδάκη. Θεώρησαν σωστό πρώτα να τελειοποιήσουν τον ισόγειο ναό για να αρχίσει να
λειτουργεί και κατόπιν να συνεχίσουν τον επάνω, ο οποίος μέχρι τις ημέρες μας δεν έχει
ανεγερθεί.
Έφτιαξαν λοιπόν ότι ήταν απαραίτητο, την αγία Τράπεζα και πρόθεση, αγόρασαν
κανδύλια και μανουάλια, όρισαν στο αγιογράφο Βασίλειο Παπά να αγιογραφήσει τις
εικόνες του τέμπλου και άλλες, και κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου Νεκταρίου το
έτος 1995 λειτουργήθηκε ο ναός για πρώτη φορά υπό του ιερέως πατρός Κων/νου
Πανοπούλου, ο οποίος εφημέρευε σε κοντινό ναό του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου.
Ο αείμνηστος ιερεύς π.Κων/νος (πατέρας 7 παιδιών) τα οποία ανέθρεψε σε δύσκολα
χρόνια με παιδεία και νουθεσία Κυρίου εχειροτονήθη πρεσβύτερος κατά το έτος 1956 υπό
του πρώην Γερμανού Ηλείας.
Είχε αναλάβει από το έτος 1988 εφημέριος του ιερού ναού Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και
από το 1995 έως το 2000, όπου προς Κύριον απεδήμησε, υπηρετούσε και
στον ιερό ναό Αγίου Νεκταρίου.
Μετά την αποδημία προς Κύριον του ιερέως Κων/νου ανέλαβε να εξυπηρετήσει το
παρεκκλήσι (όπου υπαγόταν στον ιερό ναό Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) ο ιερεύς
π.Ευάγγελος Σακελλαρίου χειροτονηθείς
υπό
του
Δωροθέου
Αττικής
και
Μεγαρίδος. Διεκόνησε μόνο λειτουργικά από το 2000 έως το 2008.

1

Σημειωτέον ότι σ' αυτό τον ναό ημέρα της Αγίας Ζώνης χοροστάτησε και ο
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ταμιάθεος κ. Ιωακείμ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και
πάσης Αφρικής.
Από το έτος 2008 έως 2010 είχε αναλάβει περιστασιακά να εξυπηρετεί ο τότε εφημέριος
του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου π.Νικόλαος Κοτίνης.
Από το τέλος του 2010, τη προτροπή και παραίνεσει του οικείου Μητροπολίτου Ιλίου,
Αχαρνών και Πετρουπόλεως κκ.Αθηναγόρα, έχει αναλάβει την εφημερία του ιερού
ναού ο αγιορείτης ιερομόναχος π.Μηνάς Αλεξιάδης.
Με σύμφωνη γνώμη-απόφαση της Ιεράς Μητροπόλεως ο ναός λειτουργείται έκτοτε με το
παλαιό-πάτριο ημερολόγιο, όπως το ακολουθούν και όλες οι ιερές μονές του Αγίου Όρους
καθώς και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Σερβίας, Ρωσίας κ.α.
Επειδή τον χώρο του παλαιού ημερολογίου έχουν εκμεταλλευτεί πολλές
προσωπικότητες, οι οποίες ακολούθησαν το παλαιό για ίδιον όφελος, εξυπηρετώντας και
τροφοδοτώντας την φιλοδοξία τους, φτάσαμε σήμερα να έχει κατακερματιστεί (το
παλαιό) σε ποικίλες παρατάξεις και συνοδικές ομάδες, οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν
επικοινωνία ή μυστηριακή ένωση μεταξύ των, αλλά αντίθετα αλληλοκατηγορούνται,
αλληλοκαθαίρονται,
αλληλομηνύονται,
αλληλοεκδικάζονται
σε
πολιτικά
δικαστήρια. Διακρίνουμε παντελή έλλειψη της στοιχειώδους αρετής, ως βάσης του
Χριστιανισμού, της αγάπης. Με το πρόσχημα του δήθεν αγώνα περί ορθοδοξίας (γράφε
κενοδοξίας και κερδοφορίας) δίχασαν τον λαό, κατακερμάτησαν οικογένειες,
καταρράκωσαν συνειδήσεις και απομάκρυναν τον ευσεβή λαό από την πατρώα του πίστη
και ευσέβεια.
Ο ως άνω λόγος καθώς και το γεγονός ότι στην περιοχή των Άνω Λιοσίων
εγκαταβιώνουν ευσεβείς οικογενειάρχες ελληνοπόντιοι, οι οποίοι επιθυμούν να
ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, οδήγησαν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας να
πάρει αυτή την απόφαση και με την χάρη του Θεού να την υλοποιήσουμε.
Ευχόμαστε αυτή την απόφαση και ενέργεια του οικείου Μητροπολίτου Ιλίου, Αχαρνών
και Πετρουπόλεως κκ.Αθηναγόρα να την ακολουθήσουν και άλλοι Μητροπολίτες στις
μητροπολιτικές τους περιφέρειες, ούτως ώστε, αναπαύοντας ψυχές διψόντων αδελφών
για την σωτηρία τους, να τους αξιώσει ο Πανάγαθος Θεός περισσή χάρη και ευλογία.

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου
ΓΕΝΙΚΑ: Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η τελευταία Κυριακή του
«Πεντηκοσταρίου». Με αυτήν τελειώνει ο κινητός κύκλος των εορτών που άρχισε από την
Α΄Κυριακή του Τριωδίου (Τελώνου και Φαρισαίου). Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η
σφραγίδα της εορταστικής αυτής περιόδου, που μας παρουσιάζει τους καρπούς του Αγίου
Πνεύματος, τους Αγίους Πάντες. Είναι απόδειξη του έργου της Εκκλησίας και παρουσιάζει
όσους αγαθά αγίασε το Πνεύμα το Άγιο στον κόσμο.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ: Η Εορτή των Αγίων Πάντων τους πρώτους αιώνες ήταν
εορτή μόνο των Μαρτύρων. Το Τυπικό της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινουπόλεως κατά
τον Ι' αιώνα, προβλέπει σύναξη και παννυχίδα στη Μεγάλη Εκκλησία, και στο ναό των
Αγίων Μαρτύρων. Η εορτή ονομάζεται “των Αγίων Πάντων” και το συναξάρι επισημαίνει
ότι κατ' αυτήν επιτελείται η μνήμη «των αγίων και καλλινίκων μαρτύρων των εν πάση τη

2

οικουμένη κατά διαφόρους καιρούς μαρτυρησάντων υπέρ του ονόματος του Μεγάλου
Θεού και Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού». Η Εορτή των Αγίων Πάντων θεσπίσθηκε επί
Λέοντος του Σοφού.
Μετά το θάνατο της ευλαβούς συζύγου του, Θεοφανούς, έκτισε ναό με σκοπό να τον
τιμήσει στο όνομά της. Όταν ανακοίνωσε στην Εκκλησία το σκοπό του, του υποδείχθηκε
ότι πρέπει να περάσει χρόνος για να αποκτήσει αυτή το «τίμιον και σεβάσμιον». Ο
Βασιλεύς υποτάχθηκε και αφιέρωσε το ναό στη μνήμη και τιμή πάντων των Αγίων των
απανταχού της γης.
ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ: Έστω κι αν η εορτή ξεκίνησε για τους Αγίους
Μάρτυρες και επεκτάθηκε στη συνέχεια για Πάντες τους Αγίους, οι Άγιοι Πατέρες
θέσπισαν τη συλλογική αυτή εορτή για να μας
δείξουν ότι κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα στον κόσμο
και ανεβαίνει στον ουρανό ο χοϊκός άνθρωπος. Οι
πριν αποξενωμένοι από το Θεό γίνονται “ένα” με
αυτόν, έχοντας τη δυνατότητα να γίνουν Άγιοι. Και
έτσι η ανθρωπότητα διά των Αγίων Πάντων
αναπληρώνει το πεπτωκός εκείνο τάγμα των
Αγγέλων. Ακόμη, επειδή υπάρχουν πολλοί άγνωστοι
και αφανείς άγιοι, γνωστοί στο Θεό, «νέφος
μαρτύρων», αυτούς τους αγνώστους τιμά η
Εκκλησία. Είναι, θα λέγαμε, το μνημείο του
Αγνώστου Στρατιώτη της Ορθοδοξίας η παρούσα
εορτή. Η εορτή καθιερώθηκε ακόμη διότι κρίθηκε
επιβεβλημένο να συναθροισθούν όλοι οι γνωστοί και
άγνωστοι Άγιοι σε μια κοινή εορτή για να
υπογραμμισθεί μ' αυτόν τον τρόπο ότι όλοι μαζί
αγωνίσθηκαν για ένα Χριστό, σε ένα κοινό στάδιο της
αρετής και υπό ενός Τριαδικού Θεού στεφανώθηκαν
και συνέστησαν την «μίαν Εκκλησίαν», προτρέποντας και εμάς να αγωνιστούμε με όλες
μας τις δυνάμεις «τον ίσον αγώνα» με αυτούς, ώστε και εμείς να μπορέσουμε να
συναριθμηθούμε μετά των Αγίων του. Τέλος η εορτή συνεστήθη ακόμη για τους
“επιγενησομένους αγίους”, αυτούς δηλαδή που θα γίνουν στη συνέχεια άγιοι. Θα λέγαμε
ότι η εορτή έχει και προληπτικό χαρακτήρα εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να
περιλαμβάνει κάθε πιστό του σήμερα και του αύριο.
ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Μάρτυρες του Χριστού και Άγιοι δεν είναι μόνο εκείνοι που έχυσαν το αίμα
τους για την πίστη του Χριστού. Μάρτυρες είναι όλοι όσοι αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται
τον αγώνα της Χριστιανικής ζωής με ακρίβεια και συνέπεια. Είναι αυτοί που αναδεικνύουν
το μαρτύριο του πνεύματος, αυτοί που καθημερινά βιώνουν τη χαρμολύπη του λόγου του
Σταυρού, αυτοί που σταυρώνουν τα πάθη τους και την κακία τους.

ἈπολυτίκιονἮχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
(Ποίημα τοῦ ὁσίου Νικοδήμου τοῦ ῾Αγιορείτου)
Βλαστοὺς εὐαγγελίου καὶ καρποὺς ἀμαράντους, χοροὺς ἁγίων Πάντων εὐφημήσωμεν
πάντες, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, καὶ ἀγῶνας
τοὺς γενναίους, ἀπὸ ψυχῆς συμφώνως ἀνακράζοντες· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς·
δόξα τῷ ἁγιάσαντι· δόξα τῷ ἐν τῇ γῇ καὶ οὐρανῷ ὑμᾶς δοξάσαντι.

3

4