Cicero. Pro Caelio §§6 y 10.

[6] Equidem, ut ad me revertar, ab his fontibus profluxi ad hominum famam, et meus hic
forensis labor vitaeque ratio dimanavit ad existimationem hominum paulo latius
commendatione ae iudicio meorum. am quod obiectum est de pudicitia, quodque omnium
accusatorum non criminibus, sed vocibus male dictisque celebratum est, id numquam tam
acerbe feret !. Caelius, ut eum paeniteat non deformem esse natum. "unt enim ista
maledicta pervul#ata in omnes, quorum in adulescentia forma et species fuit liberalis. "ed
aliud est male dicere, aliud accusare. $ccusatio crimen desiderat, rem ut definiat, hominem
ut notet, ar#umento probet, teste confirmet% maledictio autem nihil habet propositi praeter
contumeliam quae si petulantius iactatur, convicium, si facetius urbanitas nominatur.
[10] am quod Catilinae familiaritas obiecta Caelio est, lon#e ab ista suspicione abhorrere
debet. &oc enim adulescente scitis consulatum mecum petisse Catilinam. $d quem si
accessit aut si a me discessit umquam 'quamquam multi boni adulescentes illi homini
nequam atque improbo studuerunt(, tum existimetur Caelius Catilinae nimium familiaris
fuisse. $t enim postea scimus et vidimus esse hunc in illius amicis. )uis ne#at* "ed e#o
illud tempus aetatis, quod ipsum sua sponte infirmum aliorum libidine infestum est, id hoc
loco defendo. +uit adsiduus mecum praetore me% non noverat Catilinam% $fricam tum
praetor ille obtinebat. "ecutus est tum annus, causam de pecuniis repetundis Catilina dixit.
!ecum erat hic% illi ne advocatus quidem venit umquam. ,einceps fuit annus, quo e#o
consulatum petivi% petebat Catilina mecum. umquam ad illum accessit, a me numquam
recessit.