‫ﮐِﻠﻴﺪَر‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﺤﻤﻮد دوﻟﺖ ﺁﺑﺎدﯼ‬
‫)ﺧﻼﺻﻪ رﻣﺎن(‬
‫در ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻤﻮدارهﺎﯼ زﻳﺮ و هﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺧﻼﺻﻪ ﮐﺮدن رﻣﺎن ﺳﻪ هﺰار ﺻﻔﺤﻪ اﯼ ﮐﻠﻴﺪر در دﻩ ﻣﺠﻠﺪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎم‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﺨﺼﻴﺖ هﺎﯼ رﻣﺎن و ﺣﻮادث و رﺧﺪادهﺎﯼ "ﮐﻠﻴﺪر" ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁن ﺟﺎ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ واِژﮔﺎن‪،‬‬
‫اﺻﻄﻼﺣﺎت و وﻳﮋﮔﯽ زﺑﺎن دوﻟﺖ ﺁﺑﺎدﯼ را در ﮐﻠﻴﺪر ﻣﺤﻔﻮظ و ﻣﻨﻈﻮر داﺷﺘﻪ ام‪.‬‬

‫ﻧﻤﻮدار ﺷﻤﺎرﻩ ‪ ١‬و ﻧﻤﻮدار ﺷﻤﺎرﻩ ‪ ، ٢‬ﺷﺨﺼﻴﺖ هﺎﯼ رﻣﺎن ﮐﻠﻴﺪر‪ ،‬رواﺑﻂ ﺁﻧﺎن و ﻣﮑﺎن زﻧﺪﮔﯽ‬
‫ﺷﺨﺼﻴﺖ هﺎ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دهﺪ‪.‬‬

‫‪!Fout‬‬

!Fout

‫ﺟﻨﺎزﻩ هﺎﯼ ﮔﻠﻤﺤﻤﺪﺧﺎن ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ وﻳﺎراﻧﺶ ﮐﻪ درﻣﺤﻞ ژاﻧﺪارﻣﺮﯼ ﺳﺒﺰوارﺑﻪ ﻟﻨﮕﻪ هﺎﯼ درﺑﺴﺘﻪ وﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻔﺮﺟﻠﻮﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺳﺮهﻨﮓ ﻓﺮهﺎد‪،‬ﺳﻤﺖ راﺳﺖ وﯼ ﻋﻠﯽ اﮐﺒﺮدهﻨﻪ اﯼ )ﺑﺎﺑﻘﻠﯽ ﺑﻨﺪار( ﺟﻨﺎزﻩ‬
‫ﺻﺒﺮﺧﺎن داﻣﺎد ﺧﺎن ﻋﻤﻮ ‪،‬ﺟﻨﺎزﻩ وﺳﻂ ﮔﻠﻤﺤﻤﺪﺧﺎن ‪،‬ﺟﻨﺎزﻩ ﺑﻴﮓ ﻣﺤﻤﺪ‪،‬ﺑﺎﻻﯼ ﺟﻨﺎزﻩ ﺑﻴﮓ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺧﺎن‬
‫ﻋﻤﻮ )ﻋﻠﯽ ﺧﺎن( ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺑﻴﮓ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮدارﺟﻬﻦ ﺧﺎن ﻗﺎﺗﻞ اﺻﻠﯽ ﮔﻠﻤﺤﻤﺪهﺎ وﺳﺮهﻨﮓ ﻣﻴﺮﻓﻨﺪرﺳﮑﯽ‬
‫)ﺑﮑﺘﺎش ﮐﻠﻴﺪر( ﻣﺎﻣﻮر اﻋﺰاﻣﯽ ازﻣﺮآﺰ ﻋﮑﺲ ﺳﺎل ‪ ١٣٢٧‬ﻳﺎ ‪ ١٣٢٨‬ﻧﻮروزﺑﻴﮓ ﺷﺠﺎﻋﯽ ﻳﮑﯽ ازﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﺟﺎن ﺧﻮد را در اﻳﻦ راﻩ از دﺳﺖ داد‪ .‬ﻣﺮﺣﻮم ﭘﺪرم ﺣﺎج ﺣﻴﺪرﻋﻠﯽ ﺧﺴﺮوﯼ ﺷﻐﻞ ﺁﺑﺎد ﻣﯽ ﮔﻔﺖ در ﺳﺎل ‪١٣٢۴‬‬
‫ﻳﺎ ‪ ١٣٢۵‬ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻮروزﺑﮓ ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺳﺖ ﺑﻮد ﻳﮏ روزﺁﻣﺪ ﻣﻨﺰل ﻣﺎ و زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ درﺧﺖ ﺗﻮت روﯼ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم‬
‫ﻧﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺮﻧﻮش را روﯼ زاﻧﻮﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﯽ روم و ﮔﻠﻤﺤﻤﺪ ﺧﺎن را ﻣﻴﮑﺸﻢ ﺁن روز ﻣﻬﻤﺎن‬
‫ﻣﺎ ﺑﻮد و ﻋﺼﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد ﺟﻬﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﺧﺎن وﻟﯽ هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ درﮐﻠﻴﺪر ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﭼﻮﭘﺎﻧﯽ ﮐﻤﻴﻦ‬
‫ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻴﮓ ﻣﺤﻤﺪ دراﻓﺘﺎد‬

‫ﺧﻼﺻﻪ رﻣﺎن ﮐِﻠﻴﺪَر‬
‫ﮐِﻠﻴﺪَر‪ ،‬رﻣﺎن‪ ،‬ﻣﺤﻤﻮد دوﻟﺖﺁﺑﺎدﯼ‪ ،‬اﻧﺘﺸﺎرات ﺗﻴﺮﻧﮓ‪ ،‬ﺗﻬﺮان‪١٣٦٢ ،‬‬
‫ﯽ ﻋﻤ ﻪاش‬
‫ﻣﺎرال دﺧﺘﺮﻋَﺒﺪوس وﻧﺎﻣﺰد دﻻور‪ -‬ﮐﻪ هﺮ دو در ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪﺣﺒﺲاﻧﺪ‪ -‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻳ ﺎﻓﺘﻦ ﺳ ﺮﭘﻨ ﺎهﯽ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪﮔ ِ‬
‫ﺑﻠﻘﻴﺲ و ﺧﺎﻧﻮادۀ او‪ ،‬ﺧﺎﻧﻮار ﮐَﻠﻤﻴﺸﯽ ﻗﺪم ﻣﯽﮔﺬارد‪ .‬ﺧﺎنﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ارﺷﺪ ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ راﻩ ﺑُﺮﯼاﯼ ﮐ ﻪ ﺑ ﺎﭘ ﺴﺮ‬
‫ﺧﺎﻟﻪاش ﻋﻠﯽاﮐﺒﺮ داﺷﺘﻪ و هﻤﮥ اﺗﻬ ﺎم دزدﯼ ﺑ ﻪﮔ ﺮدن او اﻓﺘ ﺎدﻩ‪ ،‬درﻣ ﺸﻬﺪ ﺑ ﻪﺣ ﺒﺲ اﺳ ﺖ‪ .‬دوﻣ ﻴّﻦ ﭘ ﺴﺮ‪ُ ،‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‪،‬‬
‫ﺻ ﺒْﺮاو‪ ،‬ﭘ ﺴﺮ ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ‪،‬‬
‫هﻤﺮا ِﻩ ﺧﺎﻧﻮار در دﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ وﮐﻮﭼﮏﺗﺮﻳﻦ ﭘﺴﺮ َﮐﻠﻤﻴﺸﯽ‪ ،‬ﺑﻴﮏﻣﺤﻤﺪ و ﭘ ﺴﺮﻋﻤﻮﻳﺶ َ‬
‫ﺑﻪﮔﻠﻪدارﯼ و ﭼﺮاﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮔُﻞﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬زﻳﻮر را ﮐﻪ ﺑﻴﻮۀ ﺳ ﺮﺑﺎزﯼ از هﻤ ﺎن وﻻﻳ ﺖ اﺳ ﺖ‪ ،‬ﺑ ﻪ زﻧ ﯽ ﮔﺮﻓﺘ ﻪ اﺳ ﺖ‪ .‬زﻳ ﻮر ﻧ ﺎزا و ﺳ ﺎلدار اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﻋﺮوس ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﺎدر ﺷﻮهﺮ‪ ،‬ﺑﻠﻘﻴﺲ‪ ،‬ﺧﻮﺷ ﺎﻳﻨﺪ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ .‬ﭘ ﺲ‪ ،‬از زﺧ ﻢ زﺑ ﺎنه ﺎﯼ او ه ﻢ ﮐ ﻪ اﻏﻠ ﺐ ﺑ ﺎر هﻤ ﮥ ﻓﻘ ﺮ و‬
‫ﻣﺸﮑﻼت ﺧﺎﻧﻮار را ﺑﺎ ﺧﻮد دارد ﺑﯽﺑﻬﺮﻩ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﻀﻮر ﻣﺎرال ﺑﺮ هﺮﻳﮏ از اﻋﻀﺎء ﺧﺎﻧﻮار ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﺑﻪﻧﺤﻮﯼ اﺛﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺑ ﺮادرزادﻩاش را ﭘﻨ ﺎﻩ دادﻩ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻴﺮو‪ ،‬ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮزﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮ ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ‪ ،‬دوﺳﺖ و هﻤﺪﻣﯽ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬زﻳﻮر ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺣ ﺴﺪ‪ ،‬رﻗﻴﺒ ﯽ‬
‫ﺟﺪﻳ ﺪ در او ﻣ ﯽﺑﻴﻨ ﺪ و ﻣ ﺎرال و اﺳ ﺒﺶ ﻗ ﺮﻩﺁت ‪ -‬ﭘﻴ ﺸﮑﺶ دﻻور ﻧ ﺎﻣﺰد ﻣ ﺎرال ‪ -‬در ُﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﺟﺬﺑ ﻪ و ﺧ ﺎﻃﺮۀ‬
‫ﺷﻮقاﻧﮕﻴﺰ درﺧﺖزار و ﺁبﺗﻨﯽ ﻣﺎرال در ﮐﺎرﻳﺰ را ﺑﻴﺪار ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣَﺪﻳﺎر‪ ،‬ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻠﻘﻴﺲ‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖ و ﺧﻮاه ﺎن ﺻ ﻮﻗﯽ‪ ،‬ﺧ ﻮاهﺮزادﻩ ﺣ ﺎجﺣ ﺴﻴﻦ ﭼﺎرﮔﻮﺷْ ﻠﯽ اﺳ ﺖ‪ .‬ﺣ ﺎجﺣ ﺴﻴﻦ‪،‬‬

‫ﻣَﺪﻳﺎر را ﻻﻳﻖ ﺻﻮﻗﯽ و ﺧﺎﻧﻮادﻩ ﺧﻮد ﻧﻤ ﯽداﻧ ﺪ‪ .‬او دﺧﺘ ﺮ را ﺑ ﺮاﯼ ﭘ ﺴﺮش ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ ﮐ ﻪ ﺗ ﺎزﻩ از ﺳ ﺮﺑﺎزﯼ ﺑﺮﮔ ﺸﺘﻪ‬
‫اﺳ ﺖ ﻣ ﯽﺧﻮاه ﺪ‪ .‬ﺻ ﻮﻗﯽ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ وﺻ ﻠﺖ رﺿ ﺎ ﻧﻴ ﺴﺖ و ﻣِﻬ ﺮ ﺧ ﻮد را ﺑ ﻪ ﻣَ ﺪﻳﺎر ﺧﻔﺘ ﻪ ﻧﮕ ﻪ ﻣ ﯽدارد‪.‬‬
‫ﯼ ﺑ ﯽﺣﺎﺻ ﻞ دﺷ ﺖ‪،‬‬
‫ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ و ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺑﻪ ﺗﮑﻪ زﻣﻴﻨﯽ دﻳﻤﯽ در »ﺳﻮزندﻩ« دلﺧﻮش ﮐﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ از درو ِ‬
‫ﺗﻨ ﮓ ﺣﻮﺻ ﻠﻪ ﺷ ﺪﻩ اﺳ ﺖ دﻋ ﻮت ﻋﻠ ﯽاﮐﺒ ﺮ را ﺑ ﺮاﯼ رﺑ ﻮدن ﺻ ﻮﻗﯽ‪ ،‬ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ َﻣ ﺪْﻳﺎر و هﻤﺮاه ﯽ ﺧ ﺎن ﻋﻤ ﻮ‬
‫ﻣ ﯽﭘ ﺬﻳﺮد‪ .‬ﮔ ﻞ ﻣﺤﻤ ﺪ اﺳ ﺐ ﻳﮑ ﻪﺷ ﻨﺎس ﻣ ﺎرال را ﺑ ﻪ زﻳ ﺮ ران ﻣ ﯽ ِﮐ ﺸﺪ وهﻤ ﺮاﻩ ﺳ ﺎﻳﺮ ﻣ ﺮدان‪ ،‬ﺷ ﺒﺎﻧﻪ ﺑ ﻪ‬
‫»ﻗﻠﻌﻪﭼﺎرﮔﻮﺷﻠﯽ« ﻣﯽﺗﺎزد‪ .‬در ﺣﻴﻦ رﺑﻮدن ﺻﻮﻗﯽ‪ ،‬ﮐﺸﺎﮐﺸﯽ ﻣﻴﺎن ﻣﺮدان ﮐَﻠﻤﻴﺸﯽ و ﭼﺎرﮔﻮﺷﻠﯽ درﻣﯽﮔﻴﺮد‪ .‬در‬
‫ﯽ ﺷﺐ‪ ،‬ﻧﺎدﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﺿﺮب ﮔﻠﻮﻟﻪ‪ ،‬ﻣَﺪﻳﺎر را ﻣﯽﮐُﺸﺪ وﭘﺪرش ﺣﺎجﺣﺴﻴﻦ ﺑ ﻪ دﺳ ﺖ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‪ ،‬ﮐ ﺸﺘﻪ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪.‬‬
‫ﺗﺎرﻳﮑ ِ‬
‫ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﺟﺴﺪ ﻣﺪﻳﺎر را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽﺑَﺮﻧﺪ و ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﮔﻮرﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁن را دﻓ ﻦ ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ‪ .‬ﺻ ﻮﻗﯽ ﻻل ﻣﺎﻧ ﺪﻩ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺮدﻩ اﯼ ﺑﻴﺶ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫در هﻤﺎن ﺷﺐ‪ ،‬ﺷﻴﺮو ﺑﺎ ﻣﺎﻩدروﻳﺶ‪ ،‬ﺳﻴﺪ ﺧﻮشاﻟﺤﺎن و ﺧﻮشﺳﻴﻤﺎﯼ هﻤﻪ ﺁن وﻻﻳﺎت ﺑﻪ »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﻣ ﯽﮔﺮﻳ ﺰد و‬
‫ﻟﮑﻪ ﻧﻨﮕﯽ ﺑﺮداﻣﺎن ﺧﺎﻧﻮار ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻋﺼﺒﻴّﺖ ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ‪ ،‬در ﺑﻴ ﮏﻣﺤﻤ ﺪ ﺟ ﻮان ﺑ ﺮوز ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ‬
‫ﯼ ﺷ ﻴﺮو را ﺑ ﺮاﯼ‬
‫ﺑﻪﻗﺼﺪ ادب ﮐﺮدن ﻣﺎﻩدروﻳﺶ ﺑﻪ »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﻣﯽرود و ه ﻢ او در ﺑﺎزﮔ ﺸﺖ‪ ،‬ﮔﻴﻠ ﻪ ﺑﺮﻳ ﺪﻩ ﮔﻴ ﺴﻮ ِ‬
‫ﺑﻠﻘﻴﺲ ﻣﯽﺁ َورَد‪.‬‬
‫ﯽ ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎ را روﺑﻪﻧﺎﺑﻮدﯼ ﻣ ﯽﺑَ ﺮَد‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﮐ ﻪ‬
‫ﺣﺸَﻢ‪ ،‬ﺑُﺰﻣﺮﮔﯽ و ﻓﻘﺮ و ﻧﺎدارﯼ‪ ،‬زﻧﺪﮔ ِ‬
‫ﯽ َ‬
‫ﺧﺸﮏﺳﺎﻟﯽ‪ ،‬ﻣﺮﻳﻀ ِ‬
‫ﺳﺮﺑﺎزﯼ رﻓﺘﻪ و در ﭘﻨﺪار‪ ،‬ﺧﻮد را ﻃﻠﺒﮑﺎر از دوﻟﺖ ﻣﯽداﻧﺪ ﺑﺮاﯼ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﺁﻳﺪ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﺑ ﻪ او اﻋﺘﻨ ﺎ‬
‫ﯼ ﺧ ﻮش ﻧ ﺸﺎن ﻧﻤ ﯽده ﺪ و ﺳ ﺌﻮاﻟﺶ را ﺑ ﯽﺟ ﻮاب‬
‫ﻧﻤ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﺧ ﻮار ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻪ درﺧﺎﻧ ﻪ ﻋﻠ ﯽاﮐﺒ ﺮ ﻣ ﯽرود‪ .‬او ﻧﻴ ﺰ رو ِ‬
‫ﻣ ﯽﮔ ﺬارد‪ُ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ زﺧ ﻢ ﺧ ﻮردﻩ‪ ،‬ﻧ ﺰد ﺑ ﺎﺑْﻘﻠﯽ ُﺑﻨْ ﺪار‪ ،‬ﺧ ﺮدﻩ ارﺑ ﺎب »ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤ ﻦ« ﮐ ﻪ ﺳ ﺎله ﺎ ﻃ ﺮف داد و ﺳ ﺘﺪ‬
‫ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ ﻣﯽرود و ﺑﻪ هﺰار زﺑﺎن او را ﺑﻪﺳﻮداﻳﯽ ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻃﺮﻓﺶ زور اﺳ ﺖ‪ .‬ﺧﺮﻳ ﺪن ﭘ ﺸﻢ‬
‫و ﭘﻮﺳ ﺖ ﮔﻮﺳ ﻔﻨﺪان ﻣ ﺮدﻩ ﺑ ﻪزور‪ ،‬ﺑ ﺎﺑﻘﻠﯽ را ﻧ ﺴﺒﺖ ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ دﺷ ﻤﻦ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻩدروﻳﺶ‪ ،‬ﺑﯽﺣﺮﻣﺖ ﺷﺪﻩ از ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺑﻴﮏﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺑْﻘﻠﯽﺑُﻨﺪار و ﭘﺴﺮاﻧﺶ ‪-‬اﺻﻼن و ﺷ ﻴﺪا‪ -‬ﻧ ﻮﮐﺮﯼ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‬
‫و ﺷ ﻴﺮو ﻃ ﺮد ﺷ ﺪﻩ از ﺧ ﺎﻧﻮار‪ ،‬ﺗﮑﻴ ﺪﻩ و ﺧ ﺴﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻨ ﺎر ﺟﻮاﻧ ﮏ ﻗﺎﻟﻴﺒ ﺎف‪ -‬ﻣﻮﺳ ﯽ‪ -‬و ﻧ ﻮرﺟﻬ ﺎن ‪-‬زن ﺑ ﺎﺑﻘﻠﯽ‪ -‬در‬
‫ﻦ ﻧﻤﻮ ِر ﺧﺎﻧﮥ ﺑﺎﺑﻘﻠﯽ‪ ،‬ﻗﺎﻟﯽ ﻣﯽﺑﺎﻓﺪ‪.‬‬
‫زﻳﺮزﻣﻴ ِ‬
‫ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎ ﺑﻪ ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدرهﺎ ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ در دل ﻣﺎرال و ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ رﺧﻨ ﻪ ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮد‪ ،‬ﺑ ﻪ ﭘﻴﻮﻧ ﺪ‬
‫زﻧﺎﺷ ﻮﻳﯽ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ و اﻧ ﺪوﻩ و ﺣ ﺴﺎدت‪ ،‬زﻳ ﻮر را ﺑ ﻪ ﻣﻮﺟ ﻮدﯼ ﮐﻴﻨ ﻪورز و ﺗﻨﻬ ﺎ ﺗﺒ ﺪﻳﻞ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﯽ‪ ،‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﺑﻪ هﻴﺰمﮐﺸﯽ در ﮐﻨﺎر ﻋﻤﻮ َﻣﻨْﺪﻟﻮ‪ ،‬ﭘﺪر ﻣﻮﺳﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩاﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑُﻨﺪار ﺑﺮاﯼ ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ‬
‫ ارﺑﺎب هﻤﻪ ﺁن وﻻﻳﺎت‪ -‬هﻴﺰم ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ ﭼﻮﭘ ﺎﻧﯽ ﮔﻠ ﻪاش را ﺑ ﻪ او ﭘﻴ ﺸﻨﻬﺎد ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻧﻤ ﯽﭘ ﺬﻳﺮد‪.‬‬‫ﺑﻴ ﮏﻣﺤﻤ ﺪ ﻧ ﺰد ارﺑ ﺎبْ ﺗﻠﺨﺎﺑ ﺎدﯼ‪ ،‬ﻣ ﺰدورﯼ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ و ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ‪ ،‬ﮔﻬﮕ ﺎﻩ دﺳ ﺖ ﺑ ﻪ راهﺰﻧ ﯽ ﻣ ﯽزﻧ ﺪ‪.‬‬
‫ﻖ ﺻ ﻮﻗﯽ‪ ،‬ﮐ ﻪ در ﺷ ﺐ ﺣﻤﻠ ﮥ‬
‫ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ‪ ،‬ﭘﺮﻳ ﺸﺎن از ﺳ ﮑﻮت ﺻ ﻮﻗﯽ و دردﯼ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ‪ ،‬ﺑ ﺮاﯼ ﻳ ﺎﻓﺘﻦ ﻧ ﺎم ﻋﺎﺷ ِ‬
‫ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ هﺎ ﺑﻪ ﺿﺮب ﮔﻠﻮﻟﮥ او ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد‪ ،‬دﺧﺘﺮ را ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ اﻣ ﺎ ﺻ ﻮﻗﯽ ﭼﻴ ﺰﯼ ﺑ ﺮوز ﻧﻤ ﯽ ده ﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ‬
‫ﻧﺎدﻋﻠﯽ ﺑﻪ وﺳﻮﺳﮥ ﮔﻮرﮐﻦ‪ ،‬ﻗﺒﺮ ﻋﺎﺷﻖ را ﻣﯽﺷﮑﺎﻓﺪ و ﺟﺴﺪ ﻧﻴﻢﺧﻮردﻩ ﻣ ﺪﻳﺎر را ﮐ ﻪ ﻣ ﺎرﯼ در ﮐﺎﺳ ﻪ ﺳ ﺮش ﺧﺎﻧ ﻪ‬
‫ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎزﻣﯽﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﻧﺎدﻋﻠﯽ وﺣﺸﺖزدﻩ از اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﮥ ﺗﻠﺦ‪ ،‬ﻣﺠﻨﻮن و از ﺧﻮدﺑﯽﺧﻮد‪ ،‬رﺷ ﺘﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ را ره ﺎ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺻﻮﻗﯽ ﻧﻴﺰ داﻏﺪﻳﺪﻩ از ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺎﮐﺎم‪ ،‬ﺑ ﻪ درﺑ ﻪدرﯼ ﻣ ﯽاﻓﺘ ﺪ‪ .‬ﺻ ﺪاﯼ ﻣﺮاﻓﻌ ﻪ ﭼﺎرﮔﻮﺷ ﻠﯽ ﮐ ﻢﮐ ﻢ ﺑﻠﻨ ﺪ ﺷ ﺪﻩ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﯽ ﺁن‬
‫ﺷﺒﯽ دو اﻣﻨﻴﻪ‪ ،‬ﻇﺎهﺮًا ﺑﺮاﯼ ﮔ ﺮﻓﺘﻦ ﻣﺎﻟﻴ ﺎت ‪-‬از ﺣ ﺸﻤﯽ ﮐ ﻪ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ -‬ﺑ ﻪ ﺳ ﻴﺎﻩﭼ ﺎدره ﺎ ﻣ ﯽﺁﻳﻨ ﺪ‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ از ﭘ ِ‬
‫ﭼﻴﺰﯼ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎﺗﺮ ﻳﻌﻨﯽ ﮐﺸﻒ ﻗﺘﻞ ﺣﺎجﺣﺴﻴﻦ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﻨﻴﻪهﺎ ﻣ ﯽﺧﻮاهﻨ ﺪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ را ﺑ ﺎ ﺧ ﻮد ﺑ ﻪ ﺷ ﻬﺮ‬
‫ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤ ﺪ از ﺗ ﺮس ﮔﺮﻓﺘ ﺎرﯼ‪ ،‬ﺑ ﻪ ﮐﻤ ﮏ ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ و زنه ﺎ‪ ،‬ﺷ ﺒﺎﻧﻪ اﻣﻨﻴ ﻪه ﺎ را ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ‪ ،‬اﺟ ﺴﺎدﺷﺎن را در‬
‫ﭼﺎﻩهﺎﯼ هﻴﺰم ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ و اﺳﺐهﺎﯼ ﺁﻧﺎن را ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬هﻤ ﺎن ﺷ ﺐ ﻋﻠ ﯽاﮐﺒ ﺮ‪ ،‬هﻤ ﺮاﻩ ﺷ ﻴﺪا ﭘ ﺴﺮ ﺑ ﺎﺑﻘﻠﯽ و‬
‫ﯼ ﺧ ﺪﻳﺞ‪ ،‬دﺧﺘ ﺮ ﻋﻠ ﯽاﮐﺒ ﺮ و اﺻ ﻼن‪ ،‬ﭘ ﺴﺮ دﻳﮕ ﺮ‬
‫ﻋﻤﻮﻣﻨﺪﻟﻮ ﺑﻪ ﭼﺎدر ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎ ﻣﯽﺁﻳﻨ ﺪ ﺗ ﺎ ﺑﻠﻘ ﻴﺲ را ﺑ ﺮاﯼ ﻧ ﺎﻣﺰد ِ‬
‫ﺑﺎﺑﻘﻠﯽ‪ ،‬وﻋﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﺳﺎﻳﻪ وﺟﻮد ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ روزﺑﻪروز ﺑﻪ ﻗﺪرت ﺑﻨﺪار اﻓﺰودﻩ ﻣﯽﺷ ﻮد‪ .‬ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤﻨ ﯽه ﺎ از ﺣ ﺮص او در اﻣ ﺎن ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺪﻳﺮ و ﻋﺒﺎﺳﺠﺎن ‪ -‬ﭘﺴﺮان ﮐﺮﺑﻼﻳﯽ ﺧﺪاد‪ -‬از ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺪار ﺁﺧﺮﻳﻦ رﺷﺘﻪ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن‪ ،‬ﺷﺘﺮهﺎﻳ ﺸﺎن را‬
‫ﯽ ﭘﺮﻳ ﺸﺎنﺣ ﺎل‪ ،‬ﺧ ﻮاهﺮزادﻩ ﺑﻨ ﺪار‬
‫ﻏﺼﺐ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﺎن دﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ از هﻤﻪﺟﺎ ﻣ ﯽﮐﻮﺷ ﻨﺪ ﺗ ﺎ ﺧ ﻮد را ﺑ ﻪ ﻧ ﺎدﻋﻠ ِ‬
‫ﯽ ﺑﻨ ﺪار اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﻧﺰدﻳ ﮏ ﮐﻨﻨ ﺪ و از ِﻗ َﺒ ﻞ او ﭼﻴ ﺰﯼ ﺑ ﻪدﺳ ﺖ ﺁورﻧ ﺪ‪ .‬ﮐ ﺴﯽ ﮐ ﻪ ﺧ ﻮد ﻃﻤﻌ ﻪ اﺻ ﻠ ِ‬
‫ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺑﺮاﯼ دﻳﺪار ﭘﺴﺮ ﺑﺰرﮔﺶ ﺧﺎنﻣﺤﻤﺪ و ﺑﺮادرش ﻋﺒﺪوس‪ ،‬ﭘﺪر ﻣﺎرال‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﺪان ﻣﺸﻬﺪ ﻣﯽرود‪ .‬دﻻور ﻧﺎﻣﺰد‬

‫ﻣﺎرال ﻧﻴﺰ هﻤﺒﻨﺪ ﺁﻧﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻘﻴﺲ در هﻤﺎن ﻣﻼﻗﺎت ﺧﺒﺮ ازدواج ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ و ﻣﺎرال را ﺑﻪ ﻋﺒﺪوس ﻣﯽده ﺪ‪ .‬دﻻور‬
‫ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻦ ﺧﺒﺮ اﻧﺪوهﯽ دردﻧﺎﮎ را در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ دل ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺘﺎر‪ ،‬ﺟﻮان ﭘﻴﻨﻪدوزﯼ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺴﺎط اﻧﺪﮐﺶ در هﻤ ﻪ ﺁن وﻻﻳ ﺎت ﻣ ﯽﮔ ﺮدد‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ را در ﺷ ﻬﺮ دﻳ ﺪﻩ اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫روزﯼ ﺑﺎ رﻓﻘﻴﺶ ﻣﻮﺳﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدر ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎﺳﺖ ﮐﻪ اﺳﺘﻮار ﻋﻠﯽ اِﺷﮑﻴﻦ و اﻣﻨﻴﻪهﺎﻳﺶ در رد دو اﻣﻨﻴ ﮥ ﻣﻔﻘ ﻮد‬
‫ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدرهﺎ ﻣﯽرﺳﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدان ﺟﻮان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اِﺷﮑﻴﻦ از ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ ﺁنهﺎ و ﺣ ﻀﻮر ﺳ ﺘﺎر و ﻣﻮﺳ ﯽ در‬
‫ﺁنﺟﺎ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﺑﯽﺣﺮﻣﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﻠﻘﻴﺲ و ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ‪ ،‬ﺁنهﺎ را ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ ﻗﺘ ﻞ ﺣ ﺎجﺣ ﺴﻴﻦ ﭼﺎرﮔﻮﺷ ﻠﯽ و‬
‫اﻣﻨﻴ ﻪه ﺎ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر و ﻣﻮﺳ ﯽ ﺧ ﺸﻤﮕﻴﻦ‪ ،‬ﭼ ﺎرﻩاﯼ ﺟ ﺰ ﺳ ﮑﻮت ﮐ ﺮدن ﻧﺪارﻧ ﺪ‪.‬‬
‫در ﺷﻬﺮ ﮔﺎهﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﺮدم را ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﻃﻘﻴﻦ را ﺑﻨﺪار ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬داﻣﭙﺰﺷﮏ ﺁن‬
‫وﻻﻳﺎت و ﻓﺮهﻮد اﻓﺴﺮﯼ ﮐﻪ از ﺟﻨﻮب ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬دارو دﺳﺘﻪاﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺑﻨﺪار ﺑ ﺎ ﺣﮑﻮﻣ ﺖ دﻋ ﻮا‬
‫دارﻧ ﺪ و ه ﺮروز ﺑ ﻪ ﻳ ﮏ ﺷ ﮑﻞ و ﻗ ﻮارﻩ درﻣ ﯽﺁﻳﻨ ﺪ‪ .‬ﺑﻨ ﺪار اداﻣ ﻪ ﺣﺮﮐ ﺎت ﺁﻧ ﺎن را در راﺑﻄ ﻪ ﺑ ﺎ ﺳ ﺘﺎر‪ ،‬ﻣﻴ ﺎن‬
‫ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤﻨ ﯽه ﺎﻳﯽ ﭼ ﻮن ﺑﻠﺨ ﯽ و ﮐ ﺎﺧﯽ و ﻗﺮﺑ ﺎنﺑﻠ ﻮچ ه ﻢ ﻣ ﯽﺑﻴﻨ ﺪ و ﺑ ﻪﭘ ﺴﺮاﻧﺶ ﺷ ﻴﺪا و اﺻ ﻼن‪ ،‬ﺣ ﻀﻮر دﺷ ﻤﻨﺎن‬
‫ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﭼﻮن ﻗﺪﻳﺮ و ﻋﺒﺎﺳ ﺠﺎن را ه ﺸﺪار ﻣ ﯽده ﺪ‪ .‬ﺷ ﻴﺮو ﮐ ﻪ روزﺑ ﻪروز زﻧ ﺪﮔﯽاش ﺗﺒ ﺎﻩﺗ ﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟ ﻪ‬
‫ﯽ ﻣ ﺎﻩدروﻳ ﺶ دارد‪ .‬ﺷ ﻮهﺮﯼ ﮐ ﻪ اﮐﺜ ﺮ اوﻗ ﺎت در‬
‫ﻣﺤﺒ ﺖه ﺎﯼ ﺷ ﻴﺪا ﻧ ﺴﺒﺖ ﺑ ﻪ ﺧ ﻮد اﺳ ﺖ‪ .‬اﻣ ﺎ هﻨ ﻮز ﺳ ﺮدرﭘ ِ‬
‫ﯼ ﺑﻨﺪار ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﻩدروﻳﺶ ﺣﺮفهﺎﻳﯽ ﺑﺎﺑ ﺖ ﺷ ﻴﺪا و ﺷ ﻴﺮو ﺷ ﻨﻴﺪﻩ‬
‫ﺷﻴﺮﻩﮐﺶﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ و ﻣﺎﺑﻘﯽ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻮﮐﺮ ِ‬
‫اﺳ ﺖ اﻣ ﺎ اﻓﺘ ﺎدﻩﺗ ﺮ از ﺁﻧ ﺴﺖ ﮐ ﻪ ﻟ ﺐ ﺑ ﻪ اﻋﺘ ﺮاض ﺑﮕ ﺸﺎﻳﺪ‪َ .‬ﻓ ﺮﺑﺨﺶ‪ ،‬ﺳ ﺮﮔﺮد ﺷ ﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣ ﺸﻬﺪ‪ ،‬ﻇ ﺎهﺮًا رواﺑ ﻂ‬
‫ﻞﻳﺎﺧﻮت ‪ -‬ﭘﺴﺮ روﺳﯽ ﻣﻬﺎﺟﺮ‪ -‬ﮐﻪ در ﺷﻬﺮ ﺑﺮاﯼ ﺧ ﻮد ﻗ ﺪرﺗﯽ ﺑ ﻪ ه ﻢ زدﻩ اﺳ ﺖ‪،‬‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﻪاﯼ ﺑﺎ ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ دارد‪ .‬ﺷَﻤ ِ‬
‫از ﺁنه ﺎ ﭼ ﺸﻢ ﻣ ﯽزﻧ ﺪ‪ .‬ﺑ ﻪ اﺻ ﺮار ﻋﻤ ﻮﻣﻨ ﺪﻟﻮ‪ ،‬ﻣﻮﺳ ﯽ هﻤ ﺮاﻩ ﺳ ﺘﺎر ﺑ ﺮاﯼ ﺧﻮاﺳ ﺘﮕﺎرﯼ رﻋﻨ ﺎ دﺧﺘ ﺮ ﺁﺗ ﺶ‪ ،‬ﺑ ﻪ‬
‫ﺷ ﻤﻞ و دارودﺳ ﺘﻪاش‪ ،‬ﺣﺒﻴ ﺐ و رﺿ ﺎ ﮐ ﻮﻟﯽ ه ﻢ ﻣ ﯽرﺳ ﻨﺪ‪ .‬ﺑ ﻴﻦ ﺣﺒﻴ ﺐ و ﺁﺗ ﺶ‪،‬‬
‫ﺷ ﻴﺮﻩﮐ ﺶﺧﺎﻧ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﻣ ﯽروﻧ ﺪ‪َ .‬‬
‫ﺑ ﺮﺳ ﺮرﻋﻨ ﺎ ﻣﺮاﻓﻌ ﻪ درﻣ ﯽﮔﻴ ﺮد و ﺁﺗ ﺶ زﻳ ﺮ ﺿ ﺮب ﮐﺘ ﮏه ﺎﯼ ﺣﺒﻴ ﺐ از ﺣ ﺎل ﻣ ﯽرود‪ .‬ﻣ ﺄﻣﻮران ﺷ ﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑ ﻪ‬
‫ﺷﻴﺮﻩﮐﺶﺧﺎﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬هﺮﮐﺲ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻓﺮار ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷ ﻤﻞﻳ ﺎﺧﻮت و ﺳ ﺘﺎر دﺳ ﺘﮕﻴﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮﻧﺪ و ﺑ ﻪ زﻧ ﺪان‬
‫ﻣﺸﻬﺪ ﻣﯽاﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ در ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدرهﺎ ﺟﻤﻊاﻧﺪ‪ ،‬اﺳﺘﻮار ﻋﻠﯽ اِﺷﮑﻴﻦ و اﻣﻨﻴﻪهﺎﻳﺶ ﺳﺮﻣﯽرﺳ ﻨﺪ‪.‬‬
‫ﯽ اﻣﻨﻴﻪهﺎﯼ ﻣﻔﻘﻮد ﺷﺪﻩ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣ ﺎرال ﮐ ﻪ ﻃﻔﻠ ﯽ در ﺷ ﮑﻢ دارد‪ ،‬ﺧ ﺎﻣﻮش‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻗﺎﺗﻞ اﺻﻠ ِ‬
‫ﺷﺎهﺪ رﻓﺘﻦ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ زﻧﺪان ﻣﺸﻬﺪ ﻣ ﯽاﻓﺘ ﺪ و ﭘ ﺲ از ﻣ ﺪﺗﯽ ﮐﻮﺗ ﺎﻩ ﺑ ﺮادر ﺑ ﺰرﮔﺶ ﺧ ﺎنﻣﺤﻤ ﺪ از‬
‫زﻧﺪان ﺁزاد ﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬
‫ن اﻓﻐﺎن ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑُﻨ ﺪار ﺑ ﺮاﯼ ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ ﻗﺎﭼ ﺎق ﺗﺮﻳ ﺎﮎ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ ،‬ﻣ ﯽﮔ ﺬرد‪ .‬ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ از دادن‬
‫ﻣﺪﺗﯽ از ﻃﻠﺐ ﺑﺎزﺧﺎ ِ‬
‫ن ﺑﻠ ﻮچ و ﺳ ﻮاراﻧﺶ را ﺑ ﺮاﯼ ﮔ ﺮﻓﺘﻦ‬
‫ﺟﻬ ﻦﺧ ﺎ ِ‬
‫ﭘﻮل ﻃﻔﺮﻩ ﻣﯽرود‪ .‬ﺑﺎزﺧﺎن‪ ،‬ﺑﻨﺪار را ﻃﺮف ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﭘﺲ َ‬
‫ﭘﻮل ﺑ ﻪ »ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤ ﻦ« ﻣ ﯽﻓﺮﺳ ﺘﺪ‪ .‬ﺑُﻨ ﺪار و ﭘ ﺴﺮاﻧﺶ اﺻ ﻼن و ﺷ ﻴﺪا در »ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤ ﻦ« ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟَﻬ ﻦ ر ّد ﺁﻧ ﺎن را از‬
‫ﻣﺎﻩْدروﻳﺶ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ‪ .‬ﻣﺎﻩدروﻳﺶ ﺟﺮأت ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪارد‪ .‬در ﻏﻮﻏﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ ﺟﻬ ﻦ‪ ،‬ﻣ ﺎﻩدروﻳ ﺶ را از ﺑ ﺎم‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺣﻴﺎط ﻣﯽاﻓﮑﻨﺪ‪ .‬اﺳﺘﺨﻮانهﺎﯼ ﻣﺎﻩدروﻳﺶ ﺧﻮرد ﻣﯽﺷﻮد و ﺑﺮاﯼ هﻤﻴﺸﻪ زﻣﻴﻦﮔﻴﺮ ﻣ ﯽﻣﺎﻧ ﺪ‪ .‬ﻗ ﺪﻳﺮ ﺑ ﻪدﻧﺒ ﺎل‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاﯼ ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻧﺘﻘﺎم از ﺑﻨﺪار و ﻇﺎهﺮًا زﻳﺮ ﺧﺸﻢ ﺟﻬﻦ‪ ،‬رّد ﺑﻨﺪار و اﺻﻼن را ﺑﻪ ﺷﻬﺮ و ر ّد ﺷ ﻴﺪا را‬
‫ن اﻓﻐ ﺎن ﻣ ﯽﺑﺮﻧ ﺪ‪ .‬ﻳﮑ ﯽ از‬
‫ﺑﻪ ﮐﻮﻳﺮ ﻣﯽدهﺪ‪ .‬ﺳﻮاران ﺟﻬﻦ‪ ،‬ﺷﻴﺪا را ﻣﯽﻳﺎﺑﻨﺪ و او را ﺑﻪﻋﻨﻮان ﮔ ﺮوﯼ ﻃﻠ ﺐِ ﺑﺎزﺧ ﺎ ِ‬
‫ﺳ ﻮاران اﻓﻐ ﺎن ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﭼﻨ ﮓ ﺷ ﻴﺮو و ﻣ ﺮدم اﻓﺘ ﺎدﻩ اﺳ ﺖ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪان ﻣ ﺸﻬﺪ ﻣ ﯽاﻓﺘ ﺪ‪.‬‬
‫در زﻧﺪان‪ ،‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﺳ ﺘﺎر‪ ،‬ﺷ ﻤﻞ ﻳ ﺎﺧﻮت‪ ،‬ﻋﺒ ﺪوس‪ ،‬دﻻور و ﻣ ﺮد اﻓﻐ ﺎن‪ ،‬ﺟﻤﻌ ﯽ دارﻧ ﺪ‪ .‬دﻻور ﺧ ﺼﻢ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎهﻢ درﮔﻴﺮ ﺷﺪﻩاﻧﺪ‪ .‬دﻻور ﺧﻮار ﺷﺪﻩ‪ ،‬درﺻﺪد ﺗﻼﻓﯽ ﮐﺮدن اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺘﺎر ﻣﺮاﻗﺐ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ اﺳ ﺖ و ه ﻢاوﺳ ﺖ‬
‫ﯽ دﻻور ﻧﺠﺎت ﻣﯽدهﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ در ﻓﮑﺮ ﻓﺮار اﺳ ﺖ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر‬
‫ﮐﻪ ﺟﺎن ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را در ﺧﻮاب‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧ ِ‬
‫ﯼ دﻳﻮار ﺑﻠﻨﺪ زﻧﺪان ﻧﻘﺐ ﮐﺮدﻩاﻧ ﺪ‪،‬‬
‫ﺷﺮاﻳﻄﯽ ﻓﺮاهﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬دﻻور‪ ،‬ﺷﻤﻞ و ﻣﺮد اﻓﻐﺎن از ﺣﻔﺮﻩاﯼ ﮐﻪ ﭘﺎ ِ‬
‫ﻓﺮار ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎنﻋﻤﻮ‪ ،‬ﺧﺎنﻣﺤﻤﺪ و ﻣﻮﺳﯽ‪ ،‬در ﺑﻴﺮون زﻧﺪان ﺑﻪ ﻓﺮارﻳﺎن ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدان ﻓﺮارﯼ ﻣﯽداﻧﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫ل ﻣﺎﻧ ﺪن در ﮐﻨ ﺎر‬
‫از اﻳﻦ ﭘﺲ زﻧ ﺪﮔﯽ ﺁﺷ ﮑﺎر ﻧﺨﻮاهﻨ ﺪ داﺷ ﺖ‪ .‬ﭘ ﺲ ﺷ ﻤﻞ از ﻣﻴﺎﻧ ﻪ راﻩ ﺑ ﺎزﻣ ﯽﮔ ﺮدد و دﻻور ﮐ ﻪ د ِ‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﻧﺪارد‪ ،‬از ﺁﻧﺎن ﺟﺪا ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬در هﻤﺎن ﺷﺐ‪ ،‬ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ »ﮐﻼﺗﻪ ﮐﺎﻟﺨﻮﻧﯽ« ﻣﯽﺗﺎزﻧﺪ و در‬
‫ﯽ ﻟ ﻮ رﻓ ﺘﻦ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ اﺳ ﺖ‪ ،‬ﻣ ﯽﮐ ﺸﻨﺪ‪ .‬در اﻳ ﻦ‬
‫ﻳﻮرﺷﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﻠﯽاﮐﺒﺮ ﺣﺎجﭘ ﺴﻨﺪ او را ﮐ ﻪ ﻣ ﺴﺒﺐ اﺻ ﻠ ِ‬
‫ﺟﺪال ﻣﺮد اﻓﻐﺎن ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد و ﺳﺘﺎر ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻣﺠﺮم اﺻﻠﯽ در ﻓﺮار زﻧﺪاﻧﻴﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺁوردﻩ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪.‬‬
‫ﻏَﺰﻧﻪ‪ ،‬رﺋﻴﺲ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ از راﺑﻄﻪ ﺳﺘﺎر ﺑﺎ ﺣﺰب ﺗﻮدﻩ ﺁﮔ ﺎﻩ اﺳ ﺖ‪ ،‬از او ﺑ ﺎزﺟﻮﻳﯽ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﭼﻴ ﺰﯼ ﺑ ﺮوز‬
‫ﻧﻤﯽدهﺪ و ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﻣﻮﺳﯽ اﻋﻼﻣﻴﻪهﺎﯼ ﺳﻬﻢ ﺳﺘﺎر را ﮐﻪ در ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﮥ ﺁﻗ ﺎﯼ اﻓ ﺸﺎر ﻣﺎﻧ ﺪﻩ اﺳ ﺖ ﺑ ﻪ ﻏ ﻀﻨﻔﺮ‬
‫هﺎﺷﻢﺁﺑﺎدﯼ در »رُﺑﺎط زﻋﻔﺮاﻧﯽ« ﻣﯽرﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ ﻣﻴﺎن دهﻘﺎﻧﺎن ﺣﺮفهﺎﻳﯽ ﺑﺎﺑﺖ ﺳﻬﻢ دهﻘﺎن و ﻣﺰد ﮐﺎرﮔﺮ و ﺣﻖ‬
‫و ﺣﻘﻮق‪ ،‬رد و ﺑَﺪل ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺳﺎرا دﺧﺘﺮ ﻣﺮد اﻓﻐﺎن ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺰدش ﭼﻮن ﺷﻴﺪا در ﮔﺮو ﺟﻬﻦ ﺧﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷ ﻴﺪا و ﭘ ﺪرش ﺧﻄ ﺮﯼ ﺑ ﺰرگ را‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﯽﺧﺮد‪ .‬ﺷﻴﺪا را ﺷﺒﺎﻧﻪ از دﺳﺖ ﻣﺮدان اﻓﻐﺎن ﻓﺮارﯼ ﻣﯽهﺪ و ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻴﺪا ﻣﯽﮔﺮﻳﺰد و ﺑ ﻪ اﻣﻴ ﺪ دﻳ ﺪن‬

‫ﯽ زﻧ ﺎن دﻳﮕ ﺮﯼ ﭼ ﻮن ﺷ ﻴﺮو و ﻻﻻ‪ ،‬زن‬
‫ﭘﺪر ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ ﻣﯽﺁﻳ ﺪ‪ .‬اﻣ ﺎ در ﺧﺎﻧ ﮥ ﺑﻨ ﺪار ﻣ ﯽﻓﻬﻤ ﺪ ﮐ ﻪ ﺷ ﻴﺪا ﺳ ﺮ در ﭘ ِ‬
‫ﭼﻮﭘﺎن ﺑُﻨﺪار دارد و ﭘﺪرش ﻧﻴﺰ ﻣﺮدﻩ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﯼ ﺟﻬ ﻦ ﺑﺎﻳ ﺴﺘﺪ‪ ،‬ﭘﻨ ﺎﻩ‬
‫ﺑُﻨﺪار ﮐﻪ از ﻳﻮرش ﻣﺠﺪد ﺟﻬﻦﺧﺎن ﺑﻴﻢ دارد‪ ،‬اﻳ ﻦ ﺑ ﺎر ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽﺗﻮاﻧ ﺴﺖ رودررو ِ‬
‫ﯽ ﺟﻬﻦ را از ﺧﻮد ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ‪،‬‬
‫ﻼ دﺷﻤﻨ ِ‬
‫ﻣﯽﺁورد‪ .‬ﺷﻴﺪا را ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﻣﯽﺳﭙﺮد و ﻋﻤ ً‬
‫ﺳ ﻨﮕﺮدﯼ‪ ،‬در اﻳ ﺎم ﺳ ﺮﺑﺎزﯼ‪ ،‬ﻣﻘ ﺪار زﻳ ﺎدﯼ‬
‫ب َ‬
‫ﺑﺮاﯼ ﺣﻔﻆ ﺧﻮد ﻧﻴﺎز ﺑﻪ اﺳﻠﺤﻪ دارﻧ ﺪ‪ .‬ﺁﻧ ﺎن ﻣ ﯽداﻧﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﻧﺠ ﻒْارﺑ ﺎ ِ‬
‫اﺳﻠﺤﻪ از ارﺗﺶ دزدﻳﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺰد او ﻣﯽروﻧﺪ‪ .‬ﻧﺠﻒ از ﺗﺮس‪ ،‬ﺁﻧﭽﻪ اﺳﻠﺤﻪ و ﻓﺸﻨﮓ ﭘﻨﻬﺎن داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ‬
‫ن ﺧَﺮﺳَﻔﯽ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﻧ ﺎﻣﺒُﺮد اوﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﻣﯽدهﺪ‪ .‬ﻧﺠﻒ ﻣﯽداﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﮏﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖ و ﺧﻮاهﺎن ﻟﻴﻠﯽ دﺧﺘﺮ ﺣﺎﺟﯽﺳﻠﻄﺎ ِ‬
‫ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﺑﻪ هﻤﺮاﻩ ﺗﻔﻨﮕﭽﯽهﺎﻳ ﺸﺎن از راﻩ »ﺳ ﻨﮕﺮد« ﺑ ﻪ »ﻗﻠﻌ ﻪﻣﻴ ﺪان« ﻣ ﯽﺁﻳﻨ ﺪ و ﺷ ﺐ را ﺑ ﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ دهﻘ ﺎﻧﯽ‬
‫ﺳﺮﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﺰدﻳﮏ ﺳﺤﺮ‪ ،‬اﺳﺘﻮار ﻋﻠﯽ اِﺷﮑﻴﻦ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺠﻒ ر ّد ﮔﻞﻣﺤﻤﺪه ﺎ را ﺟ ﺴﺘﻪ اﺳ ﺖ‪ ،‬ﺑ ﺎ اﻣﻨﻴ ﻪه ﺎﻳﺶ ﺑ ﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ دهﻘﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺟﻨﮕﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ در ﻣﯽﮔﻴﺮد‪ .‬ﭼﻨﺪ اﻣﻨﻴﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و اِﺷﮑﻴﻦ ﺑ ﺎ ﮔﻠﻮﻟ ﮥ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ زﺧ ﻢ‬
‫ﺑ ﺮﻣ ﯽدارد‪ .‬اﻓ ﺴﺎﻧﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ در هﺎﻟ ﻪاﯼ از ﻋ ﺸﻖ و ﺧ ﻮف و ﺧﻴﺎﻟﺒ ﺎﻓﯽ و ﮔﺰاﻓ ﻪ رﺷ ﺪ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻧﺪﻩ ﺳﺘﺎر‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﻧﺰد ﻓﺮﺑﺨﺶ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﻓﺮﺑﺨﺶ او را ﺁزاد ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺘﺎر ﺑ ﺮاﯼ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‬
‫ﭘﻴﻐ ﺎم ﻣﻼﻗ ﺎت ﺣ ﻀﻮرﯼ ﻣ ﯽﻓﺮﺳ ﺘﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﭘ ﺲ از ﺁزادﯼ از زﻧ ﺪان دوﺑ ﺎرﻩ ﻓﻌﺎﻟﻴ ﺖه ﺎﯼ ﺳﻴﺎﺳ ﯽ ﺧ ﻮد را از‬
‫ﺳﺮﻣﯽﮔﻴﺮد‪ .‬او از ﻧﺤﻮﻩ ﮐﺎر ﺣﺰﺑ ﯽه ﺎ در راﺑﻄ ﻪ ﺑ ﺎ ﺷ ﺮاﻳﻂ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ اﻧﺘﻘ ﺎد ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ و از ﺁﻧ ﺎن ﻣ ﯽﺧﻮاه ﺪ ﮐ ﻪ در‬
‫هﻤﺎن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ در ﮐﻮﻩ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺳﺘﺎر ﻧﺰد ﺁﻧﺎن ﻣ ﯽرود‪ .‬ﭘﻴﻐ ﺎم ﻓ ﺮﺑﺨﺶ را ﻣ ﯽده ﺪ و ﺁنه ﺎ را‬
‫از ﺁﻣﺪن ﺧﺎنﻧﺎﻳﺐ از ﻗﻮﭼﺎن ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ دﺳﺘﮕﻴﺮﯼ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ اﺳﺖ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬از ﺳﻮﯼ دﻳﮕﺮ ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ ﺑ ﻪ‬
‫ﺑُﻨﺪار ﭘﻴﻐﺎم ﻣﯽدهﺪ ﮐﻪ ﺧﺎنﻧﺎﻳﺐ را ﮐﻮﭼﻪﻏﻠﻂ ﺑﺪهﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑُﻨﺪار ﮔﺮﭼﻪ رﺿﺎ ﻧﻴﺴﺖ اﻣ ﺎ‬
‫ﺟﺮأت ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧ ﺪارد‪ .‬ﺧ ﺎنﻧﺎﻳ ﺐ در ﺟ ﺴﺘﺠﻮﯼ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ ﺑ ﻪ ﻣﺤﻠ ﻪ ﻣﻼﻣﻌ ﺮاج ﻣ ﯽرﺳ ﺪ‪ .‬از او ر ّد ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ را‬
‫ﻣ ﯽﺧﻮاه ﺪ‪ .‬ﻣ ﻼّ ﺣﺎﺿ ﺮ ﺑ ﻪ ﮔﻔ ﺘﻦ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ .‬ﭘ ﺲ ﻣﺤﻠ ﻪ ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﮐ ﺸﻴﺪﻩ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪.‬‬
‫روز در ِو ﺧﺮﻣﻦ در »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﻧﺰدﻳﮏ اﺳﺖ‪ .‬هﺮﮐﺴﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﺳ ﺖ‪ ،‬اﺑ ﺰارﯼ ﺗﻬﻴ ﻪ ﮐ ﺮدﻩ و رﺿ ﺎﻳﺖ ﺑُﻨ ﺪار را‬
‫ﺑﺮاﯼ درو ﮐﺮدن ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﺨ ﯽ ه ﻢ واﺳ ﻄﻪ ﻗ ﺪﻳﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮد و ﺑﻨ ﺪار ﺑ ﻪ او ه ﻢ اﺟ ﺎزﻩ درو ﮐ ﺮدن ﻣ ﯽده ﺪ‪ .‬اﻣ ﺎ‬
‫ل درو‪ ،‬اﺻ ﻼن ﻣ ﺎﻧﻊ ﻗ ﺪﻳﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮد و او را ﺑ ﻪ ﺧ ﻮارﯼ از ﺳ ﺮِ دﺷ ﺖ ﻣ ﯽراﻧ ﺪ‪.‬‬
‫هﻤ ﺎن رو ِز او ِ‬
‫ﺷﻴﺮو دلﮐﻨﺪﻩ از ﺷﻮهﺮش ﻣﺎﻩ دروﻳﺶ‪ ،‬و ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮ ﺑﻪ هﻮاﻳﺶ ﺷﻴﺪا‪ ،‬ﺑﺮاﯼ هﻤﻴﺸﻪ »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« را ﺗ ﺮﮎ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‬
‫و ﻧﺰد ﺧﺎﻧﻮادﻩاش ﮐﻪ هﻨﻮز او را از ﺧﻮد ﻣﯽراﻧﻨﺪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺧﻮاهﺎن و ﭘﺬﻳﺮاﯼ اوﺳ ﺖ‪ .‬دﺧﺘ ﺮ اﻓﻐ ﺎن‬
‫ﻧﻴﺰ ﺷﺒﺎﻧﻪ از »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﻣﯽﮔﺮﻳﺰد‪.‬‬
‫در ﻣﻴ ﺎن دهﻘﺎﻧ ﺎن ﮔﻔﺘ ﻪ ه ﺎﻳﯽ از اﻳ ﻦ دﺳ ﺖ رد و ﺑ ﺪل ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ﮐ ﻪ ﺑ ُﻨ ﺪار ﻣ ﯽﺧﻮاه ﺪ ﺧ ﺮﻣﻦ ﭘ ﺎﮎ ﺷ ﺪﻩ را از‬
‫»ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﺑﻪ ﻧﻘﺎط دﻳﮕﺮ ﺑﺒ ﺮد و ﺣﺎﺿ ﺮ ﻧﻴ ﺴﺖ ﭘ ﺎﻧﺰدﻩ درﺻ ﺪ ﺳ ﻬﻢ دهﻘ ﺎﻧﯽ را ﮐ ﻪ دوﻟ ﺖ ﺗﻌﻴ ﻴﻦ ﮐ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ ﺑ ﻪ‬
‫دهﻘﺎﻧﺎن ﺑﭙﺮدازد‪.‬‬
‫ﺷﺒﯽ روﺳﺘﺎﺋﻴﺎن و دهﻘﺎﻧﺎن در ﻣﻨﺰل ﺑﻠﺨﯽ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷ ﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﺨ ﯽ و ﮐ ﺎﺧﯽ از دﺳ ﺖﺗﻨﮕ ﯽ و روزﮔ ﺎر ﺳ ﺨﺖ ﺧ ﻮد‬
‫ﺑﺮاﯼ ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﻏﻀﻨﻔﺮ هﺎﺷﻢﺁﺑﺎدﯼ دهﻘﺎﻧﺎن را ﺑﺎ اﺗﺤﺎدﻳﻪ دهﻘﺎﻧﯽ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﻌﻠﻤ ﯽ ﮐ ﻪ از ﺷ ﻬﺮ‬
‫ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺑﺎرﻩ ﺣﻘﻮق ﻣﺮدم ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﯼ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪﮔﺎﻧﺶ ﻧﻤﯽﺷﻮد‪ .‬ﻗﺪﻳﺮ ﮐﻪ از اﺻﻼن زﺧﻢ ﺧﻮردﻩ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬از روﯼ ﺑﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎهﺪ ﺗﺠﻤﻊ دهﻘﺎﻧﺎن در ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻠﺨﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺪار را ﻣﯽﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﺮاﯼ ﺟﻤﻊ‪،‬‬
‫ﺧﻂ و ﻧﺸﺎن ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ .‬ﻗﺪﻳﺮ از ﭘﺸﺖ ﺑﺎم دور ﻣﯽﺷﻮد و دﻗﺎﻳﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاهﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﺧﺒ ِﺮ ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﮐ ﺸﻴﺪﻩ ﺷ ﺪن ﺧ ﺮﻣﻦ‬
‫را ﻓﺮﻳﺎد ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﺑﻪﮔﻮش ﻣﯽرﺳﺪ‪ .‬ﻋﺒﺎﺳﺠﺎن ﻣﯽداﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﻣﻦ ﺳﻮزﯼ ﮐﺎر ﻗ ﺪﻳﺮ اﺳ ﺖ‪ .‬او را در ﻓ ﺸﺎر ﻣ ﯽﮔ ﺬارد‬
‫ﺗ ﺎ ﺑ ﺎه ﻢ ﭘﺪرﺷ ﺎن را ﺑﮑ ﺸﻨﺪ و اﻧﺪوﺧﺘ ﻪاش را ﺗ ﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻨ ﺪ‪ .‬ﻗ ﺪﻳﺮ زﻳ ﺮ ﺑ ﺎر ﻧﻤ ﯽرود‪.‬‬
‫ﻼ ﺧﻄ ﺎﯼ‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺁﺗﺶﺳﻮزﯼ‪ ،‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ و ﺑُﻨﺪار ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﻳﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﺟﻬﺖ درﮔﻴﺮﯼ را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﯽدهﻨ ﺪ‪ .‬ﻋﻤ ً‬
‫ﺁﺷﮑﺎر ﻗﺪﻳﺮ را ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻣﯽﮔﻴﺮﻧﺪ و در ﻋﻮض‪ ،‬ﺑﻠﺨ ﯽ و ﮐ ﺎﺧﯽ و ﻣﻮﺳ ﯽ و ﺳ ﺘﺎر را ﺑ ﻪﻋﻨ ﻮان ﻣ ﺴﺒﺒﻴﻦ ﺁﺗ ﺶﺳ ﻮزﯼ‪،‬‬
‫ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﻣ ﺮدم »ﻗﻠﻌ ﻪﭼﻤ ﻦ« ﮐﺘ ﮏ ﻣ ﯽزﻧﻨ ﺪ و ﺁﻧ ﺎن را در ﺁﻏ ﻞ ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ‪.‬‬
‫ﻋﺒﺪوس از زﻧﺪان ﺁزاد ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ »ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻴﺪان« ﮐﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ در ﺁﻧﺠﺎ ﮐﺮﺳﯽ زدﻩاﻧﺪ ﻣﯽرود‪ .‬ﺟﻤﻌ ﯽ از ﻣ ﺮدم‪،‬‬
‫دزدهﺎ و ﮔﺮدﻧﻪﺑﮕﻴﺮهﺎ را ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﺁوردﻩاﻧﺪ ﺗﺎ در ﺣ ﻀﻮر ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪهﺎ‪ ،‬ﺑ ﺎزﺟﻮﻳﯽ ﺑ ﺸﻮﻧﺪ‪ .‬دزده ﺎ ﺳ ﺮاﻧﺠﺎم اﻗ ﺮار‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﻒ ﺳَﻨﮕﺮدﯼ ﺁنهﺎ را واداﺷﺘﻪ دزدﯼ ﮐﻨﻨﺪ و ﺟﺮﻣﺶ را ﭘﺎﯼ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺷﻬﺮت دهﻨﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ ﺑ ﺎ‬
‫ل ﻧﺠ ﻒ دزدﻳ ﺪﻩاﻧ ﺪ ﺑ ﻪ ﻃ ﺮف »ﺳ ﻨﮕﺮد« ﻣ ﯽروﻧ ﺪ‪ .‬در ﺧﺎﻧ ﮥ ﻧﺠ ﻒ ﺣ ﺎﺟﯽﺳ ﻠﻄﺎﻧﺨﺮد‬
‫ﻋ ّﻤ ﺎ ِ‬
‫ﻣﺮدﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻟﺸﺎن را ُ‬
‫ﺧﺮﺳ ﻔﯽ ﭘ ﺪر ﻟﻴﻠ ﯽ ﻣﻴﻬﻤ ﺎن اﺳ ﺖ‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ در ﺣ ﻀﻮر او ﻧﺠ ﻒ را ﺗﻬﺪﻳ ﺪ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ ﮐ ﻪ اﮔ ﺮ دﺳ ﺖ از ﮐﺎره ﺎﻳﺶ‬
‫ﺑﺮﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺧﻮاهﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﺨﺮد ﺧﺮﺳﻔﯽ ه ﻢ ه ﺸﺪار ﻣ ﯽده ﺪ ﮐ ﻪ ﺟﻤﻌ ﯽ از رﻋﺎﻳ ﺎﻳﺶ از‬
‫ﺗﺮس ﺁﻧﮑﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﺁﺑﺮﻳﺰهﺎﯼ دﻳﻤﯽﺷﺎن را ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎنﻋﻤ ﻮ ﻧﻴ ﺰ ﺑ ﻪ ﺧﺮﺳ ﻔﯽ‬
‫ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺰودﯼ ﺑﺮاﯼ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎرﯼ ﻟﻴﻠﯽ ﺑﺮاﯼ ﺑﻴ ﮏ ﻣﺤﻤ ﺪ ﺑ ﻪ ﺧﺮﺳ ﻒ ﺧﻮاهﻨ ﺪ ﺁﻣ ﺪ‪ .‬ﺳ ﭙﺲ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻣ ﺮدم را‬

‫واﻣﯽدارد ﺗﺎ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﮑﺮدهﺎﯼ ﻧﺠﻒ ارﺑﺎب ﺑﻪ زور از ﺁنهﺎ ﺳﺘﺎﻧﺪﻩاﻧﺪ‪ ،‬از ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺠﻒ ﺑﺮدارﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‬
‫ﻏﻠﻪ ارﺑﺎﺑﯽ را ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﻗﺴﻤﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ از رﻓﺘﻦ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﻧﺠﻒ ارﺑﺎب ﮐﻪ ﺣﺲ دﺷﻤﻨﯽ و اﻧﺘﻘﺎﻣﺠﻮﻳﯽ ﺳﺮاﭘﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ اﺳ ﺖ ﺑ ﻪ وﺳﻮﺳ ﻪ‬
‫ﺣﺎﺟﯽﺳﻠﻄﺎﻧﺨﺮد‪ ،‬اﻧﺒﺎر ﺧﻮد را ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ و دو ﻧﻔ ﺮ رﻋﻴ ﺖ ﺧ ﻮد را ﻣﻴ ﺎن دود و َد ِم ﺁﺗ ﺶ ﻣ ﯽ ُﮐ ﺸﺪ و ﻣﻴ ﺎن‬
‫ﻣ ﺮدم ﻓﺮﻳ ﺎد ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ ﺑﺮدﻧ ﺪ و ﮐ ﺸﺘﻨﺪ و ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﮐ ﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫هﻤﺎن ﺷﺐ‪ ،‬ﺣﻴﺪر ﭘﺴﺮ ﻣﻼ ﻣﻌﺮاج ﺧﺒﺮ ﻣﯽﺁورد ﮐﻪ ﻧﺠﻒ ارﺑﺎب‪ ،‬اﻧﺒﺎر ﮐﺎهﺶ را ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ و ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ را‬
‫ﯽ ﻧﺠ ﻒ‪ ،‬ﻣ ﺮدان را ﺁﻣ ﺎدﻩ ﺣﺮﮐ ﺖ ﺑ ﻪﻃ ﺮف ﺳ ﻨﮕﺮد ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ .‬هﻨﮕ ﺎم ﺣﺮﮐ ﺖ‪،‬‬
‫ﻣﻘﺼﺮ ﺧﻮاﻧﺪﻩ اﺳ ﺖ‪ .‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﺧ ﻮﻧ ِ‬
‫ﻣ ﺎرال‪ ،‬ﺑِﺮﻧ ﻮ ﺑ ﻪدﺳ ﺖ‪ ،‬ﻗﻄ ﺎر ﻓ ﺸﻨﮓ ﺣﻤﺎﻳ ﻞ ﺳ ﻴﻨﻪ و ﮐﻮﻟﺒ ﺎر ﻃﻔﻠ ﺶ در ﭘ ﺸﺖ‪ ،‬ﺳ ﻮار ﺑ ﺮ ﻗَ ﺮَﺁت‪ ،‬هﻤ ﺮاﻩ ﻣ ﺮدان‬
‫ﻣﯽرود‪ .‬ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺑﻨﺪار از ﺗﺮس ﺟﻬﻦ‪ ،‬ﺷﻴﺪا را هﻤﺮاﻩ دﻻور ﺑﻪ ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدر ﮐﻠﻤﻴﺸﯽهﺎ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﺣ ﻀﻮر دﻻور‬
‫ﯽ ﺧ ﺎﻧﻮار ﮐﻠﻤﻴ ﺸﯽ اﺳ ﺖ و در اﻳ ﻦ ﮐ ﺎر ﺗﻌﻤ ﺪ ﺑﻨ ﺪار را ﻣ ﯽﺑﻴﻨﻨ ﺪ‪ .‬دﻻور‬
‫ﻧﺎﻣﺒﺮد ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺎرال در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﮕﺮاﻧ ِ‬
‫ﭘﯽﺟﻮﯼ ﻣﺎرال اﺳﺖ‪ .‬او را ﻣﻴﺎن زﻧﺎن ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺧﺴﺘﻪ و ﻧﺎﮐﺎم ﺁﻣﺎدۀ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤﻦ« ﺑﺎ ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﮐﻪ‬
‫از ﻧﺒﺮد ﺳﻨﮕﺮد ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ ،‬روﺑﺮو ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﻧﺠﻒ ارﺑﺎب َﮐ ﺖ ﺑ ﺴﺘﻪ‪ ،‬در ﻣﻴ ﺎن ﻣ ﺮان ﮐﻠﻤﻴ ﺸﯽ اﺳ ﻴﺮ ﺷ ﺪﻩ اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎرال ﻧﻴﺰ در ﮐﻨﺎر ﻣﺮدان اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻴﺮﺧﺎن دِزْﻣﻴﻨﯽ ﺑﺮاﯼ ﺗﺮﺳ ﺎﻧﺪن روﺳ ﺘﺎﺋﻴﺎن‪ ،‬زﻣ ﻴﻦ دﻳﻤ ﯽ را ﻣ ﯽﺳ ﻮزاﻧﺪ‪ ،‬دوﺳ ﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ را ه ﻢ ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ و‬
‫ﻣﺮدم را ﺑﺎ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﯽ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ از ﺧﻮد‪ ،‬ﺑﻪ وﺣﺸﺖ ﻣﯽاﻧﺪازد ﺗ ﺎ ﺟ ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ه ﺮﮐ ﺲ ﺗﻮاﻧ ﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺷ ﺒﺎﻧﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ و زﻧ ﺪﮔﯽ‬
‫ﺧﻮد را رهﺎ ﮐﺮدﻩ و ﺁوارﻩ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺘﺎر ﺟﻤﻊ روﺳﺘﺎﺋﻴﺎن ﺁوارﻩ را ﻧﺰد ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽﺁورد و ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴ ﺰ‬
‫ﻧﺠ ﻒ را ﺑ ﻪ ﻣﻴ ﺎن اﻳ ﺸﺎن ﻣ ﯽ َﺑ ﺮد و ﻋﺎﻣ ﻞ اﺻ ﻠﯽ ﺟﻨﺎﻳ ﺎت را ﻧﺸﺎﻧ ﺸﺎن ﻣ ﯽده ﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﺑ ﻪ روﺳ ﺘﺎﺋﻴﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﺮاﯼ‬
‫دادﺧﻮاهﯽ و ﻣﺤﮑﻤﻪاﯼ ﻋﺎدﻻﻧﻪ ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ رو ﮐﺮدﻩاﻧﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ اﺗﺤﺎدﻳﻪ دهﻘﺎﻧﯽ را ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮔﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻧﻴ ﺰ‬
‫روﺳ ﺘﺎﺋﻴﺎن وﺣ ﺸﺖ زدﻩ را هﻤ ﺮاﻩ ﭼﻨ ﺪ ﺗﻔﻨﮕﭽ ﯽ ﺑ ﻪ روﺳﺘﺎﻳ ﺸﺎن ﺑﺮﻣ ﯽﮔﺮداﻧ ﺪ‪.‬‬
‫ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﭘﻴﻐ ﺎم ﻣ ﯽده ﺪ ﮐ ﻪ از دوﻟ ﺖ ﺗﻘﺎﺿ ﺎﯼ ﺗ ﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨ ﺪ‪ .‬ﺑﻨ ﺪار ﺑ ﺮاﯼ ﻋﺮوﺳ ﯽ ﭘ ﺴﺮش اﺻ ﻼن‪،‬‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ را وﻋﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ و ﺑﻨﺪار‪ ،‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﻣﺄﻣﻮر ﺣﻞ اﺧﺘﻼفﺷﺎن ﺑﺎ ﺟﻬﻦ ﮐﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‬
‫ﯽ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﮐﻪ ﻣ ﺮد روزﮔ ﺎر دﻳ ﺪﻩاﻳ ﺴﺖ ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‬
‫ﻗﺮار دﻳﺪارﯼ از ﺟﻬﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﺑﺎن ﺑﻠﻮچ ﻳﺎر ﻗﺪﻳﻤ ِ‬
‫هﺸﺪار ﻣﯽدهﺪ ﮐﻪ از اﻳﻦ ﺳﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺷﯽ ﻧﻤﯽﺁﻳﺪ‪ .‬ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ از دوﻟﺖ ﻓﺮﻳﺒﯽ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ و ﺑُﻨﺪار‬
‫هﻢ ﺑﻪﻇﺎهﺮ دوﺳﺖ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪاﻧﺪ اﻣﺎ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ دوﻟﺖ دارﻧﺪ و ﺟﻬ ﻦ ﻧﻴ ﺰ در ه ﺮﺷ ﮑﻞ دﺷ ﻤﻦ اوﺳ ﺖ‪ .‬وﺟ ﻮد ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ‬
‫ﺑﺮاﯼ ه ﻴﭻﮐ ﺪام ﺧﻮﺷ ﺎﻳﻨﺪ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ .‬از ﻳﮑ ﺴﻮ ارﺑ ﺎبه ﺎ ﺣﻤ ﺎﻳﺘﺶ ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ و از ﺳ ﻮﯼ دﻳﮕ ﺮ او رﻋﻴ ﺖ را ﻋﻠﻴ ﻪ ﺁﻧ ﺎن‬
‫ﯽ ﺳﺮاﺳ ﺮ ﺿ ﺪ و ﻧﻘ ﻴﺾ‪ ،‬ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ را ﮔ ﻴﺞ و ﮐﻼﻓ ﻪ ﮐ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﻣ ﯽﺷ ﻮراﻧﺪ‪ .‬زﻧ ﺪﮔ ِ‬
‫روز اول ﻣﺎﻩ‪ ،‬در ﻗﻬﻮﻩﺧﺎﻧﻪ ﻣﻠﮏ ﻣﻨﺼﻮر‪ ،‬دو ﺳ ﺮدار‪ ،‬ﺟﻬ ﻦ و ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را ﻣﻼﻗ ﺎت ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ‪ .‬ﺟﻬ ﻦ در‬
‫ﻟﺒﺎس ﻧﻈﺎﻣﯽ و ﮐﻼﻩ ﭘﻬﻠﻮﯼ دﻳﮕﺮ ﺑﻠﻮچ ﺳﺎﺑﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ ﻣﻴ ﺎن او و ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ و ﺑﻨ ﺪار واﺳ ﻄﻪ ﺷ ﻮد‬
‫اﻣﺎ ﺟﻬﻦ ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ دﻳﮕﺮ دﻋﻮاﻳﯽ ﺑﺎ ﺁنهﺎ ﻧﺪارد‪ .‬اﻣ ﺮوز ﺣ ﺮف ﺑ ﺮ ﺳ ﺮ ﻣﻮﺿ ﻮع دﻳﮕ ﺮﯼ اﺳ ﺖ‪ .‬او ﺗ ﺄﻣﻴﻦ ﺧﻮاﺳ ﺘﻦ‬
‫ﺧ ﺶ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ و دو‬
‫ﯽ ﺟﻬﻦ را ﺑ ﻪ ُر َ‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ از دوﻟﺖ را ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﻣﯽ ﺁورد‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ زه ِﺮ ﺳﺨﻦ‪ ،‬ﺧﻮدﻓﺮوﺧﺘﮕ ِ‬
‫ﺳ ﺮدار‪ ،‬ﺑ ﺮاﯼ روز ﺗﻌﻴ ﻴﻦ ﮐﻨﻨ ﺪﻩاﯼ ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را ﺗﻬﺪﻳ ﺪ ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ‪ .‬ﺟﻬ ﻦ و ﻣ ﺮدان ﺑﻠ ﻮچ در ﻏﺒ ﺎر ﮔ ﻢ ﻣ ﯽﺷ ﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯽ اﺻ ﻼن ﺑ ﺎ ﺧ ﻮد ﺁوردﻩ‬
‫ﺟﻴﭗ ﺟﻠﻴ ﻞ ﭘ ﺴﺮ ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ از راﻩ ﻣ ﯽرﺳ ﺪ‪ .‬ﺟﻠﻴ ﻞ‪ ،‬ﮔ ﺮوﻩ ﻟ ﻮﻃﯽ ُرﺧَ ﮏ را ﺑ ﺮاﯼ ﻋﺮوﺳ ِ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺮوﻩ در ﻗﻬﻮﻩﺧﺎﻧﻪ ﺑﺴﺎﻃﯽ ﺑﺮﭘﺎ ﻣ ﯽﮐﻨﻨ ﺪ‪ .‬ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ ﮐ ﻪ ﻧ ﺎﺧﻮش اﺣ ﻮال در ﭘ ﺴﺘﻮﯼ ﻗﻬ ﻮﻩﺧﺎﻧ ﻪ ﺧﻮاﺑﻴ ﺪﻩ اﺳ ﺖ‪،‬‬
‫ﺟﻴﺮان رﻗﺎﺻﻪ ﮔﺮوﻩ را ﺻﻮﻗﯽ ﻣﯽﭘﻨﺪارد و ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺟﻠﻴﻞ ﺑﺎ ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ درﮔﻴ ﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮد و ﻳ ﮏ ﮔ ﻮش او‬
‫را ﻣﯽ ُﺑﺮّد‪.‬‬
‫ﺷﺐ هﻤﺎن روز در »ﻗﻠﻌﻪﭼﻤ ﻦ« ﺑ ﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ ﺑُﻨ ﺪار‪ ،‬ﺑ ﺴﺎط ﻋﺮوﺳ ﯽ اﺻ ﻼن و ﺧ ﺪﻳﺞ ﺑﺮﭘﺎﺳ ﺖ‪ .‬ﻣﻴﻬﻤﺎﻧ ﺎن ﻳﮑ ﯽ ﻳﮑ ﯽ‬
‫ﺳ ﻔﯽ و داﻣ ﺎدش‪ ،‬ارﺑ ﺎبْ ﺗﻠﺨﺂﺑ ﺎدﯼ‪ ،‬ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ و‬
‫ﻣ ﯽرﺳ ﻨﺪ‪ .‬ﮐﺪﺧ ﺪا ﺣ ﺴﻦ زﻋﻔﺮاﻧ ﯽ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺧ ﺎن دِزْﻣﻴﻨ ﯽ‪ ،‬ﺣ ﺎﺟﯽ ﺧَﺮ َ‬
‫ﻓَﺮﺑﺨﺶ‪ .‬ﻣﻴ ﺎن ﻣﻴﻬﻤﺎﻧ ﺎن ﺣ ﺮف ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ و ﮐﺎره ﺎﯼ اوﺳ ﺖ‪ .‬ه ﺮﮐﺲ ﺷ ﮑﺎﻳﺘﯽ از او ﻧ ﺰد ﺁﻻﺟ ﺎﻗﯽ دارد‪ .‬ﻓ ﺮﺑﺨﺶ‬
‫ﺧ ﺎﻣﻮش‪ ،‬ﮔ ﻮش ﺑ ﻪ ﺣ ﺮفه ﺎ ﺳ ﭙﺮدﻩ اﺳ ﺖ‪ .‬در اﻳ ﻦ ﻣﻴ ﺎن ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪهﺎ ﻣ ﯽرﺳ ﻨﺪ‪ .‬ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ و ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﺑ ﻪ ﻣﻴ ﺎن‬
‫ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن ﻣﯽﺁﻳﻨﺪ و ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ در ﺑﻴﺮون ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ از ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ ﻧﺠﻒ را ﺁزاد ﮐﻨ ﺪ و ﺣ ﺎﺟﯽ‬
‫ﺧﺮﺳﻔﯽ را واﻣﯽدارد ﺗﺎ ﻗﻮل ازدواج ﻟﻴﻠﯽ را ﺑﺎ ﺑﻴﮏﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺑﺪهﺪ‪ .‬هﺮﭼﻨﺪ ﺣ ﺎﺟﯽ ﺑ ﻪ ﭼﻨ ﻴﻦ وﻋ ﺪﻩاﯼ‬
‫رﺿﺎ ﻧﻴﺴﺖ اﻣﺎ ﻣﺠﻠﺲ را ﺑﺮاﯼ ﻣﺠﺎﻣﻠﻪ ﺁﻣﺎدﻩ ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﻣﯽﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﻮر ﺳﺘﺎر در ﮐﻨﺎر‬
‫ﺁنهﺎ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺧﻄﺮ دارد‪ .‬اﮔﺮ دوﻟﺖ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ وﺳﺎﻃﺖ او ﭼﺸﻢ از ﮐﺎرهﺎﯼ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺑﭙﻮﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪدﻟﻴﻞ وﺟﻮد ﺳ ﺘﺎر‬
‫ﮐﻨﺎرﺷﺎن از ﺁنهﺎ ﻧﺨﻮاهﺪ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ‪ ،‬ﻧﺠﻒ را هﻤ ﺎﻧﻄﻮر ﺑ ﯽﭘﻮﺷ ﺎﮎ و ﺑ ﺎ ﺳ ﺮ و زﻟﻔ ﯽ ﺁﺷ ﻔﺘﻪ ﺑ ﻪ‬
‫ﻣﺠﻠﺲ ﻣﯽﺁورﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﻧﺠﻒ رﻓﺘ ﻪ‪ ،‬ﭘ ﺸﺖ دﻳﮕ ﺮ ارﺑﺎﺑ ﺎن را ﻣ ﯽﻟﺮزاﻧ ﺪ‪ .‬ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ ﻧﻴ ﺰ ﺑ ﺎ ﮔ ﻮش ﺑﺮﻳ ﺪﻩ و اﺣ ﻮاﻟﯽ‬
‫ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻣﺠﻠﺲ درﻣﯽﺁﻳﺪ‪.‬‬

‫در ﺳ ﻴﺎﻩﭼ ﺎدر ﮐﻠﻤﻴ ﺸﯽه ﺎ‪ ،‬زﻧ ﺎن ﺑ ﺮاﯼ ﺧﻮاﺳ ﺘﮕﺎرﯼ ﺑﻴ ﮏ ﻣﺤﻤ ﺪ ﻣﺮاﺳ ﻢ ﺣﻨﺎﺑﻨ ﺪان ﺑﺮﭘ ﺎ ﮐ ﺮدﻩاﻧ ﺪ‪ .‬ﻗ ﺮار اﺳ ﺖ‬
‫ﺑﻴﮏﻣﺤﻤﺪ هﻤﺮاﻩ ﺧﺎنﻋﻤﻮ و ﻋ ﺪﻩاﯼ ﺗﻔﻨﮕﭽ ﯽ ﺑ ﺮاﯼ ﺧﻮاﺳ ﺘﮕﺎرﯼ ﻟﻴﻠ ﯽ ﺑ ﻪ »ﺧﺮﺳ ﻒ« ﺑ ﺮود‪ .‬ﻣ ﺮدان ﮐﻠﻤﻴ ﺸﯽ ﺑ ﻪ‬
‫»ﺧﺮﺳﻒ« ﻣ ﯽرﺳ ﻨﺪ اﻣ ﺎ ﺑ ﻪ ﺧ ﻼف اﻧﺘﻈﺎرﺷ ﺎن‪ ،‬دﻩ‪ ،‬از ﺁدم و ﺣ ﺸﻢ ﺧ ﺎﻟﯽ اﺳ ﺖ‪ .‬ﮔ ﻮﻳﯽ هﻤ ﻪ اه ﺎﻟﯽ از ﺗ ﺮس ﺑ ﺎر‬
‫ل ﭼﺎرﻗ ﺪش ﺑ ﻪ ﻣ ﺮدان‬
‫ﮐﺮدﻩاﻧﺪ و رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬در ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﺧﺮﺳ ﻔﯽ ه ﻢ ه ﻴﭻﮐ ﺲ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ .‬از دور دﺳ ﺖ زﻧ ﯽ ﺑ ﻪ ﺑ ﺎ ِ‬
‫ﻋﻼﻣﺖ ﻣﯽدهﺪ‪ .‬زن ﺑﻪ ﺁنهﺎ ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﺳﻔﯽ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺣﮑ ﻢ ﮐ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ هﻤﮕ ﯽ در ﺑﻴﺎﺑ ﺎن ﺑﻤﺎﻧﻨ ﺪ‪َ .‬و َه ﺐ‪،‬‬
‫ﭘﺴﺮ زن و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﯼ را ﮐ ﻪ ﻧﺨﻮاﺳ ﺘﻪاﻧ ﺪ اﻳ ﻦ ﺣﮑ ﻢ را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧ ﺪ ﮐﺘ ﮏ زدﻩ و در اﻧﺒ ﺎر زﻧ ﺪاﻧﯽ ﮐ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ‪ .‬ﺣ ﺎﺟﯽ‬
‫ﺧﺮﺳﻔﯽ ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ رﻓﺘﻪ و در ادارﻩ ﮐﻞ ﺑ ﺴﺖ ﻧﺸ ﺴﺘﻪ ﺑ ﻪ ﺷ ﮑﻮﻩ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﺟ ﺎن و ﻣ ﺎل و ﻧﺎﻣﻮﺳ ﺶ از دﺳ ﺖ‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ در اﻣﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺸﻤﯽ ﺣﻴﻮاﻧﯽ ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﺧﺎنﻋﻤﻮ را ﺑ ﻪ ﺁﺗ ﺶ ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ‪ .‬ﺣﮑ ﻢ ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ هﺮﮐ ﻪ در دﻩ‬
‫ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ ﺑﻴﺮون ﺁﻳﺪ‪ .‬ﻋﺪﻩاﯼ زن و ﻣﺮد ﭘﻴﺮ‪ ،‬وﺣﺸﺖزدﻩ ﺟﻤﻊ ﻣ ﯽﺷ ﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑ ﻪ دﺳ ﺘﻮر ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ‪ ،‬دﻳ ﻮار اﻧﺒ ﺎر ﻏﻠ ﻪ‬
‫ﺧﺮﺳﻔﯽ را ﺧﺮاب ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻼف ﺣﮑﻢ او ﮐﻪ ﻣﺮدم را وادار ﺑﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﻏ ﻼّت ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ‪ ،‬ه ﻴﭻﮐ ﺲ ﺟ ﺮأت‬
‫دﺳﺖ زدن ﺑﻪ ﺁنهﺎ را ﻧﺪارد‪ .‬ﺁﻧﺎن از اﻧﺘﻘﺎمﮔﻴﺮﯼ ﺧﺮﺳﻔﯽ ﭘﺲ از رﻓﺘﻦ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺑ ﻴﻢ دارﻧ ﺪ‪ .‬ﺧ ﺎنﻋﻤ ﻮ ﺧ ﺸﻤﮕﻴﻦ‬
‫از ﺑ ﯽدﻟ ﯽ ﻣ ﺮدم‪ ،‬دﺳ ﺘﻮر ﻣ ﯽده ﺪ ﮐﻴ ﺴﻪه ﺎﯼ ﻏ ﻼّت را ﮐﻨ ﺎر اﺳ ﺘﺨﺮ ﺑﮑ ﺸﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴ ﮏﻣﺤﻤ ﺪ ﺟ ﻮان‪ ،‬ﺳﺮﺷﮑ ﺴﺘﻪ از‬
‫ﺗﺤﻘﻴﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺮاو رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﯽﻣﺤﺎﺑﺎ ﺳ ِﺮ ﮐﻴﺴﻪهﺎ را ﻣ ﯽﮔ ﺸﺎﻳﺪ‪ .‬ﻏ ﻼّت در ﺑﺮاﺑ ﺮ ﭼ ﺸﻤﺎن ﮔﺮﺳ ﻨﻪ روﺳ ﺘﺎﺋﻴﺎن در‬
‫ﺁب اﺳﺘﺨﺮ ﭘﺎﺷ ﻴﺪﻩ ﻣ ﯽﺷ ﻮد و ﻧ ﺎﺑﻮد ﻣ ﯽﮔ ﺮدد ﺑ ﯽﺁنﮐ ﻪ ﺻ ﺪاﻳﯽ ﺑ ﻪ هﻤﺮاه ﯽ و ﺗﺄﮐﻴ ﺪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪه ﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﺪ‪.‬‬
‫ﺢ ﻧﺎﻣﺮاد ﺧﺮﺳﻒ‪ ،‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﺑﺮﻣﯽﺁﺷﻮﺑﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﻳﮑﻪﺷﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧ ﺪ‪ .‬روﺳ ﺘﺎﺋﻴﺎن ه ﻢ از ارﺑﺎﺑ ﺎن ﻣ ﯽﺗﺮﺳ ﻴﺪﻧﺪ و‬
‫ﻓﺘ ِ‬
‫هﻢ از ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ‪ .‬ﺳﮑﻮت ﺷﺐ در ﺳﻴﺎﻩﭼﺎدرهﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﻔﻴﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪاﯼ ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ در ﭼﺸﻢ ﺑﺮهﻢزدﻧﯽ‪،‬‬
‫ﺁﻣﺎدﻩ ﻧﺰاع ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪ .‬از ﻣﻴﺎن ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺎدرهﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻩاﻧ ﺪ‪ ،‬دوﺗ ﻦ ﮐ ﺸﺘﻪ و دﻻور دﺳ ﺘﮕﻴﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪ .‬دﻻور‬
‫َﺑَﻠ ﺪ ﮐ ﺴﺎﻧﯽ ﺑ ﻮدﻩ ﮐ ﻪ ﻧ ﻮروزﺑﻴ ﮏ ﺑ ﻪ ﻗ ﺼﺪ ﮐ ﺸﺘﻦ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻓﺮﺳ ﺘﺎدﻩ اﺳ ﺖ‪.‬‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ از هﺮﺳﻮ در ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻓَﺮﺑﺨﺶ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﺑﻪ دﻳﺪارش ﻣ ﯽرود و ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ه ﺸﺪار ﻣ ﯽده ﺪ‬
‫ﮐﻪ هﻤﻪ دﺳﺖهﺎ ﺑﺮاﯼ ﻧﺎﺑﻮدﯼاش ﻳﮑﯽ ﺷﺪﻩاﻧﺪ و ﭼﻮن ﻣﺴﺎﻣﺤﻪ ﺧﻮد او را در اﻳ ﻦ ﮐ ﺎر دﻳ ﺪﻩاﻧ ﺪ‪ ،‬ﺑ ﻪ اﻧﺘﻘ ﺎل و ﺗﻨ ﺰل‬
‫درﺟﻪ ﻣﺤﮑﻮم ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺮﺑﺨﺶ ﺑﻪ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻣﯽدهﺪ ﮐﻪ در هﻴﭻ ﮐﺎرﯼ ﻋﻠﻴ ﻪ او دﺳ ﺖ ﻧﺪاﺷ ﺘﻪ و هﻤ ﻮارﻩ‬
‫ﺧﻮاهﺎن او ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺘﺎر ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮان ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ اﺳﺖ‪ .‬از ﺣﺰب ﺗﻘﺎﺿﺎﯼ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﺑ ﻮد ﺻ ﺮﻳﺤًﺎ ﻣ ﯽﮔﻮﻳ ﺪ‬
‫ب ﺁﻧ ﺎن در ﻣﺠﻠ ﺲ ﻧﻤﺎﻳﻨ ﺪﻩ ﻗ ﺎﻧﻮﻧﯽ دارد و ﺁﻧ ﺎن ﻧﻤ ﯽﺗﻮاﻧﻨ ﺪ ﺣ ﺎﻣﯽ ﮐ ﺴﯽ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ ﮐ ﻪ اﺳ ﻠﺤﻪ‬
‫ﮐ ﻪ در ﺣ ﺎل ﺣﺎﺿ ﺮ ﺣ ﺰ ِ‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﺑﺎ دوﻟﺖ و ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻃﺮف ﺷﺪﻩ اﺳ ﺖ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﻧﺎﮐ ﺎم‪ ،‬ﮔﺬﺷ ﺘﻪاﯼ را ﻣ ﺮور ﻣ ﯽﮐﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ دﺳ ﺘﻮر ﺣ ﺰب‪،‬‬
‫دﻣﮑ ﺮاته ﺎ ﺧﻠ ﻊ ﺳ ﻼح ﺷ ﺪﻧﺪ و ﺑ ﺎ ﻣ ﺴﺘﺤﮑﻢﺗ ﺮ ﺷ ﺪن ﺣﮑﻮﻣ ﺖ‪ ،‬از ﻣﻴ ﺎن رﻓﺘﻨ ﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﺳ ﺮﺧﻮردﻩ از ﺣ ﺰب‪ ،‬ﻧ ﺰد‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬
‫در ﺑﻬﻤﻦ ﻣﺎﻩ ‪ ١٣٢٧‬ﮔﻠﻮﻟﻪاﯼ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪرﺿﺎ ﺷﺎﻩ را هﺪف ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﻣﯽرود‪ .‬اﻳ ﻦ ﺣﺎدﺛ ﻪ ﺁﻏ ﺎز ﺣﻤﻠ ﻪه ﺎ و‬
‫ﺑﮕﻴﺮ و ﺑﺒﻨﺪهﺎﯼ دوﻟ ﺖ ﻣ ﯽﮔ ﺮدد‪ .‬از ﺟﻤﻠ ﻪ ﻋ ﺪﻩاﯼ از ﺳ ﺮان ﺣ ﺰب ﺗ ﻮدﻩ در ﺗﻬ ﺮان دﺳ ﺘﮕﻴﺮ ﻣ ﯽﺷ ﻮﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤ ﻪه ﺎﯼ‬
‫هﻤ ﺎن ﺷ ﺐ‪ ،‬در ﺗ ﺎﻻر ﺑ ﺎغ ﻓﺮﻣﺎﻧ ﺪارﯼ ﺷ ﻬﺮ ﺳ ﺒﺰوار‪ ،‬ﮐﻤﻴ ﺴﻴﻮن اﻣﻨﻴ ﺖ ﺑﺮﭘ ﺎ ﻣ ﯽﺷ ﻮد‪َ .‬ﻓ ﺮﺑﺨﺶ را ه ﻢ اﺣ ﻀﺎر‬
‫ﺷﻤَﻞ ﻳﺎﺧﻮت و ﺣﺒﻴ ﺐ ﻻﺷ ﺨﻮر را ﻣ ﯽﺑﻴﻨ ﺪ ﮐ ﻪ‬
‫ﮐﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ از ﭘﻠﻪهﺎﯼ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪارﯼ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرود‪ ،‬ﺁﻻﺟﺎﻗﯽ و َ‬
‫از ﭘﻠﻪهﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﯽﺁﻳﻨﺪ‪ .‬در ﺗﺎﻻر‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪار ﺑﺮاﯼ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﻋ ﻮت ﺷ ﺪﻩاﻧ ﺪ ﺗﻮﺿ ﻴﺢ ﻣ ﯽده ﺪ ﮐ ﻪ ﻓ ﺮدا ﺑ ﻪ ﺷ ﮑﺮاﻧﮥ‬
‫رﻓﻊ ﺧﻄﺮ از ﺟﺎن ﺷﺎﻩ‪ ،‬ﻣﺮاﺳﻤﯽ در ﺷﻬﺮهﺎ ﺑﺮﭘﺎ ﺧﻮاه ﺪ ﺷ ﺪ‪ .‬ﺗﺮﺗﻴﺒ ﯽ دادﻩ ﺷ ﺪﻩ ﮐ ﻪ ﺗﻈ ﺎهﺮات ﻣﺮدﻣ ﯽ ﺟﻠ ﻮﻩ ﮐﻨ ﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻮﯼ ﺷﻮم ﻓﺘﻨﻪ در ﺷﻬﺮ ﻣﯽﭘﻴﭽﺪ‪.‬‬
‫ن زﻧﺪاﻧﯽ ﺁزاد ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﻤﻞ ﻳﺎﺧﻮت و رﻓﻘﺎﻳﺶ ﻣﺴﻠﺢ ﺑ ﻪ ﭼ ﻮب و ﭼﻤ ﺎق و‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﺣﮑﻮﻣﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮ و ﺑﺰﻩﮐﺎرا ِ‬
‫ﭼﺎﻗﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎم ﺷﺎﻩﭘﺮﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎنهﺎ ﻣﯽرﻳﺰﻧﺪ و ﻣﺮدم را ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳ ﺘﺎر ﺷ ﺎهﺪ ﺗﮑ ﻪ ﺗﮑ ﻪ ﺷ ﺪن رﻓ ﻴﻘﺶ اﮐﺒ ﺮ‬
‫ﺁهﻨﮕ ﺮ و ﺳ ﻮﺧﺘﻦ و ﻧ ﺎﺑﻮد ﺷ ﺪن ﭼﺎﭘﺨﺎﻧ ﻪ اﺳ ﺖ‪ .‬او در ﻣﻴ ﺎن اوﺑ ﺎش ﺁن روز‪ ،‬ﭼﻬ ﺮﻩه ﺎﯼ ﺁﺷ ﻨﺎﯼ زاغ ﻋﺒ ﺪل‪،‬‬
‫ﻋﺒﺎﺳﺠﺎن‪ ،‬ﻗﺪﻳﺮ و دﻻور را دﻳﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﯽ ﺧ ﺎﻣﻮش ﮐ ﺮدن ﺁﺧ ﺮﻳﻦ ﺻ ﺪاه ﺎ و ﺗَ ﮏروﯼهﺎﺳ ﺖ‪ .‬ﻧ ﺎدﻋﻠﯽ‬
‫ﺣﮑﻮﻣ ﺖ ﺷ ﺎﻩ ﻣ ﺴﺘﺤﮑﻢﺗ ﺮ از ﭘ ﻴﺶ‪ ،‬هﻤﭽﻨ ﺎن در ﭘ ِ‬
‫ﻣﺠﻨﻮنوار ﺑ ﻪ »ﻗﻠﻌ ﻪﻣﻴ ﺪان« ﻣ ﯽرﺳ ﺪ و از ﺣﺮﮐ ﺖ ﻣﺎره ﺎ ﻣ ﯽﮔﻮﻳ ﺪ‪ .‬ﺁﻧﭽ ﻪ ﺑ ﻪ ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻣ ﯽرﺳ ﺪ‪ ،‬ﺧﺒ ﺮ از ﻣ ﺮگ‬
‫ﻧﺰدﻳﮏ او دارد‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ دوﻟﺖ ﻧﻤﯽﺷﻮد‪ .‬ﻓﺮار ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽاﻳﺴﺘﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺟﻨﮕﺪ و ﻣ ﺮگ ﺳ ﺮﺑﻠﻨ ﺪ را ﻣ ﯽﭘ ﺬﻳﺮد‪.‬‬
‫ﺷﻴﻮن و درﻳﻐﯽ ﻓﺮوﺧﻮردﻩ ﻣﻴﺎن زﻧﺎن ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ ﻣﻮج ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻮﻩهﺎﯼ ﺳﻨﮕﺮد ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‪ .‬ﺟﻬﻦ ﺧﺎن زﻧﺎن ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ را ﺑﻪ اﺳﻴﺮﯼ ﻣﯽﮔﻴﺮد‪ .‬ﺷﺐ هﻨﮕﺎم زﻳﻮر‪،‬‬
‫ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺑﻠ ﻮﭼﯽ را ﻣ ﯽﮐ ﺸﺪ و ﻧ ﺰد ﮔ ﻞﻣﺤﻤ ﺪ ﻣ ﯽرود‪ .‬ﺣ ﺴﺮﺗﯽ ﮔﻨ ﮓ ﺑ ﺮ دل ﻣ ﺎرال ﻣ ﯽﻣﺎﻧ ﺪ‪ .‬ﮐ ﻮﻩ از هﻤ ﻪ ﻃ ﺮف‬
‫ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ ﮔﻠﻮﻟ ﻪ را ﺑ ﺎ ﮔﻠﻮﻟ ﻪ ﭘﺎﺳ ﺦ ﻣ ﯽدهﻨ ﺪ‪ .‬ﻧﺒ ﺮد ﺑﺮاﺑ ﺮ ﻧﻴ ﺴﺖ‪ ،‬رﮔﺒ ﺎر ﻣﺴﻠ ﺴﻞه ﺎ ﺑ ﻪ ﮐ ﺎر‬
‫ﺪ‪.‬‬
‫ﯽاﻓﺘﻨ‬
‫ﺎﯼ درﻣ‬
‫ﯽ از ﭘ‬
‫ﯽ ﻳﮑ‬
‫ﺸﯽ ﻳﮑ‬
‫ﺮدان ﮐﻠﻤﻴ‬
‫ﺖ‪ .‬ﻣ‬
‫ﺎدﻩ اﺳ‬
‫اﻓﺘ‬

‫ﺷﻬﺮ را ﺁذﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺟﻨﺎزﻩ ﻣﺮدان ﮐﻠﻤﻴﺸﯽ را ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﺁورﻧﺪ‪ .‬ﺟَﻬﻦ ﺳ ِﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺧﺎنﻋﻤﻮ را ﺑﻪ ﺑﻠﻘﻴﺲ ﻣ ﯽده ﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺑﻪ او درود ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺪ و ﺳﺮ را ﺑﺎزﭘﺲ ﻣﯽدهﺪ‪ .‬ﺑﻠﻘﻴﺲ ﻟﺐهﺎﯼ ﺗﻔﺘﮥ ﭘﺴﺮش ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ را ﮐﻪ هﻨﻮز ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻧﯽ‬
‫ل ﺳ ﺮﺑﻨﺪش ﻣ ﯽﭘﻮﺷ ﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﺠ ﻒ داوﻃﻠ ﺐ‬
‫دارد ﺑ ﻪ ﺁب ﻣ ﯽﺷ ﻮﻳﺪ‪ .‬ﭼ ﺸﻤﺎن ﺳ ﺘﺎر را ﻣ ﯽﺑﻨ ﺪد و روﯼ زﻳ ﻮر را ﺑ ﻪ ﺑ ﺎ ِ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮔﻠﻮﻟﻪ را ﻧﺜﺎر ﮔﻞﻣﺤﻤﺪ ﮐﻨﺪ و ﺑُﻨﺪار ﺑﯽﺧﻮد از ﺧﻮد‪ ،‬ﺳ ِﺮ ﻣﺮدﻩ ﺳﺘﺎر را ﮔ ﻮش ﺗ ﺎ ﮔ ﻮش ﻣ ﯽ ُﺑ ﺮّد‪.‬‬
‫ﺟ ﺰَع‬
‫ﺟﻨﺎزﻩ ﮔﻞﻣﺤﻤﺪهﺎ را ﺑﯽﻏﺴﻞ و ﺑﯽﮐﻔﻦ‪ ،‬دور از دﻳﻮار رﺑﺎط ﺷﻬﺮ در ﮔﻮداﻟﯽ ﺧﺎﮎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺑﯽﺁﻧﮑ ﻪ َ‬
‫ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺮﺑﻨﺪ ﻣﯽﮔﺸﺎﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻴﻠﻪ ﮔﻴﺴﻮﻳﺶ را ﺑﻪ ﮔﺰﻟﻴﮑﯽ ﻣﯽ ُﺑﺮّد و هﻤﺮاﻩ ﮔﻴﻠﻪهﺎﯼ ﮔﻴ ﺴﻮﯼ ﺷ ﻴﺮو ﮐ ﻪ زﻣ ﺎﻧﯽ ﺑ ﺮادرش‬
‫ﺑﻴ ﮏﻣﺤﻤ ﺪ ﺟ ﻮان ﺑ ﻪ دﻻورﯼ ﺑ ﻪ ﻣ ﺎدر ﺳ ﭙﺮدﻩ ﺑ ﻮد‪ ،‬ﺑ ﺮ ﮔ ﻮر ﻣ ﺮداﻧﺶ ﻣ ﯽﭘﺎﺷ ﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺮون ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﻧﺎدﻋﻠﯽ ﺟﻨﺎزﻩ ﺳﺘﺎر را ﮐﻪ ﻳﮏ ﺳﺘﺎرﻩ راﺳﺖ در ﭼﻬﺮﻩ ﺁراﻣﺶ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽﺳﭙﺮد‪ .‬ﻗﺮﺑ ﺎن‬
‫ﺑﻠﻮچ‪ ،‬ﻣﻮﺳﯽ را ﮐﻪ ﺑﻬﺖزدﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ‪ ،‬از ﺟﻨﺎزﻩهﺎ دور ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺮو ﺳﺮ ﺑﺮ ﺧ ﺎﮎ‪ ،‬زار ﻣ ﯽزﻧ ﺪ و ﺑ ﺮادراﻧﺶ‬
‫را ﻣﯽﻃﻠﺒﺪ‪ .‬ﻗﺮﻩﺁت‪ ،‬ﻧﺎﺁرام ﺳُﻢ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ و ﻣﺎرال ﺳﺮﺑﻨﺪ از ﺻﻮرت زﻳﻮر ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧ ﺪ و روﯼ ﺑ ﺮ روﯼ‬
‫او ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬
‫ﻧﺎدﻋﻠﯽ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﺁﺗﺶ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻨﮕﯽ ﻣﯽﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺑﻮﺗﻪاﯼ ﺧﺎر در ﺁﺗﺶ ﻣﯽاﻓﮑﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻦ اﻣ ﺸﺐ را هﻤ ﺪم ﺳ ﺘﺎر‬
‫ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪«.‬‬

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful