458

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

459

20
คําพูดดวยน้าํ เสียงเรียบราบไดระดับเปนปกติของแงซาย ฟงดูธรรมดาเหลือเกิน แตทํา
เอาเชษฐา ไชยยันต และพรานใหญรพินทรหันมาจองตากันดวยความรูสึกอันไมอาจจะบอกถูก ไมมี
ใครปริปากพูดคําใดอยูเปนเวลานาน ทุกคนตางรูดีวา ไมมีประโยชนอันใดที่จะตองคาดคัน้ สอบซัก
เอากับแงซายในสิ่งที่เลามานัน้ เพราะสีหนาแววตา ตลอดจนลักษณะทาทีของแงซาย ไมมีสิ่งใหเห็น
เลยวา หนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูลึกลับจะมีเจตนากลาวคําเท็จ
เชษฐาควักถุงยาออกมาบรรจุกลองสูบอัดควันหนักหนวง ไชยยันตรินบรั่นดีเทหายเขาไป
ในลําคอเกือบครึ่งแกวรวดเดียว
แลวสะบัดหนาตบตนคอเหมือนจะขับไลความมึนงงเพื่อปลุก
ความรูสึกของตนเองใหแนชดั วา หูของเขาไมไดฝาดไป สวนรพินทรอยูในอาการเงียบขรึม
ในที่สุด อดีตนายทหารปนใหญกห็ ัวเราะขึ้นเบาๆ หันไปมองดูสหายของเขา ซึ่งกําลังอยู
ในภวังคครุนคิดเงียบขรึม ไมผิดอะไรกับพรานใหญ
“เรื่องมันชักจะใกลเคียงกับนิยายเขาไปเต็มทีแลว หรือยังไงเพื่อนยาก!”
“ถามันจะเปนนิยาย มันก็เปนนิยายตั้งแตเริ่มตน ที่เราไดยินคําวา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ จาก
รพินทรมาแลว”
ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทางตอบเครงขรึม แลวหันมาพยักหนากับแงซาย
“เอาละ แงซาย แกออกไปไดแลว”
อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงลุกขึ้น รางสูงใหญตระหงานงามราวกับตุก ตาสลักดวย
สัมฤทธิ์นั้นเดินลับหายไปนอกกระโจม พอลับรางของแงซาย เชษฐาก็เปลี่ยนสายตามาจับนิ่งอยูท ี่
จอมพราน เอยขึ้นต่ําๆ
“รูสึกเปนยังไงบาง ตามที่แงซายเลา?”
“ผมก็มีความรูสึกเชนเดียวกันกับคุณชาย และคุณไชยยันตนั่นแหละครับ คือถาไมไดเห็น
กับตาตนเอง ก็เพียงแครับฟงไวพลางๆ กอน และสําหรับในสิ่งที่แงซายอางวาไดเห็นมานั้น ผมเองก็
ยังไมไดเห็น จึงไมสามารถจะยืนยัน หรือแสดงความคิดเห็นใดๆ ได
“แลวคุณคิดวา ยอดชายนายแงซายของเรา จะกุเรื่องขึ้นเพื่อสรางความตื่นเตนใหแกเรา
หรือเปลา”
ไชยยันตเอยขึน้ โดยเร็ว เดาะลูกไรเฟลขนาดใหญเลนในมือปราศจากความหมาย พราน
ใหญนิ่งไปอึดใจ ก็บอกเรียบๆ วา
“ผมคิดวา แงซายคงไมมีเจตนาที่จะกุเรื่อง หรือกลาวเท็จอะไรหรอกครับ สังเกตดูจาก
นิสัยของหมอและสิ่งแวดลอมตามปกติ หมอไมใชคนชางพูดอยูแ ลว ตรงขามกลับเปนคนอมพะนํา
ไมชอบพูดอะไรโดยไมจําเปน เวนไวแตจะถูกสอบซักถาม และเรื่องที่หมอเลาใหเราฟง ก็เปนเรื่อง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

460
ที่เราขอรองใหหมอเลาเอง ไมใชหมออยากจะคุยใหฟงอยูกอน เรื่องมันจึงอยูทวี่ า แงซายไปพบเห็น
มากับตาตัวเองโดยสิ่งประหลาดเหลานั้นมีจริง หรือวาหมอเกิดสายตาวิปริตฟนเฟอนตาฝาดไป อัน
เกิดจากพิษเจ็บไขไดปวย เพราะหมอก็บอกอยูแ ลววาหมอประสบอุปทวเหตุถูกงูกัดนอนสลบอยู
และรอดตายเพราะพระธุดงคมาชวยไว ภาพเหลานั้นอาจเปนภาพหลอนในขณะทีห่ มอนอนเจ็บอยูก ็
ได พอฟนรอดตายกลับมาได ก็ทําใหสับสนเลอะเลือน จําแนกไมถกู วาสิ่งเหลานัน้ มาจากภาพฝน
ราย หรือความจริงกันแน แลวก็เลยทึกทักเอาวาไดเผชิญมากับสายตาตัวเอง”
“ขอสันนิษฐานของคุณมีเหตุผลอยูมาก...”
เชษฐากลาวอยางใครครวญลึกซึ้ง
“อาจเปนอยางวานี่กไ็ ด คือแงซายไมมีเจตนาที่จะโกหกเรา แตก็เอาสิ่งที่ตนเองเห็นใน
มโนภาพขณะเจ็บปวยอยูก ลางปาลึกแหงนัน้ มาเลาใหเราฟงโดยที่ตัวเขาใจวาเปนภาพจริง ผมก็
สังเกตหมออยูเ หมือนกัน ไมมีอะไรจะสอวาเปนเรื่องที่เจตนากุขึ้น แงซายพูดออกมาจากความรูส ึก
แทจริง ซ้ํายังยืนยันกับเราเสียอีกวาไมไดฝน ไป”
“แตอยางนอยที่สุด คุณเองก็เคยสํารวจเลียบเคียงออกไปไกลเกินหลมชางไปบางแลว
ไมใชหรือ แมจะไมไดเขาไปลึกเทาแงซาย มันนาจะมีหลักฐานใหพอสรุปไดบางวา สิ่งที่แงซายเลา
มานั้น พอจะมีมูลความจริงอยูบางไหม เปนตนวา ตนพริกขี้หนูทใี่ หญโตมโหฬารขนาด 3-4 คน
โอบ ตะขาบตัวเทาฝากระดานเรือนอะไรนัน่ ?”
ไชยยันตซัก พรอมกับรอยยิม้ ขันๆ พรานใหญสายศีรษะแชมชา
“ผมเคยเรียนแลววา ผมล้ําเขาไปเพียงขอบๆ ดงเทานั้น รัศมีไมเกิน 2 กิโลเมตรเปนอยาง
มาก เพราะฉะนั้น ก็ไมสามารถจะบอกไดวา สิ่งที่แงซายพบนั้นจะเปนความจริงหรือเปลา แตเทาที่
เคยเห็นนั้น ก็อยางที่เคยเรียนใหทราบมากอนแลว คือรอยเทาชางรอยหนึ่ง ผมไมเคยพบมากอนเลย
ในชีวิตเดินปา มีเสนผาศูนยกลางเกือบสองฟุตครึ่ง สามารถลงไปนั่งขัดสมาธิไดอยางสบาย รอยมัน
ขนาดนั้น ตัวมันจะสักขนาดไหนก็เหลือทีจ่ ะเดาถูก มันควรจะเปนสัตวประเภทดึกดําบรรพ มากกวา
ที่จะเปนชางธรรมดาที่เราพบเห็นกันอยูทกุ วัน บังเอิญผมไมใชนักสํารวจ หรือนักคนควาเพือ่
แสวงหาชื่อเสียงอะไร ผมเปนเพียงพรานอาชีพ ที่ดักจับสัตวขายตามใบสั่งของบริษัทผูรับซื้อ
ประการเดียวเทานั้น ผมจึงไมไดสนใจติดตามความจริงในเรื่องนี้ ไมเคยสงขาวหรือรายงานไปให
สถาบันคนควาเกี่ยวกับสัตวศาสตร หรือสมาคมนิยมไพรทราบ เพราะถากระโตกกระตากไป ก็
เทากับหาเรื่องยุงมาใสตัวโดยใชเหตุ พวกนั้นจะตองขอความรวมมือจากผมในการใหนําออกสํารวจ
แลวก็พดู หวานลอมหรือกะเกณฑใหผมทํางานประเภท ‘กาชาด’ ไปแทนที่จะจายเงินใหแกผม ซึ่ง
มันขัดกับอาชีพประจําวันอยูแ ลว”
“คุณทําหลักฐาน ที่คนพบรอยเทาชางอันใหญโตผิดปกติธรรมดาตัวนัน้ ไวหรือเปลา เปน
ตนวาถายรูปไว”
เชษฐาซักมาโดยเร็วอยางสนใจ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

461
รพินทรสั่นศีรษะ หัวเราะอยูเ ชนเดิม
“ผมเรียนแลวครับวา ผมเปนพรานอาชีพ บุกปาดงอยูท ุกวันนี้ก็เพื่อหาเลี้ยงปากเลี้ยงทอง
เปนจุดมุงหมายสําคัญ ผมไมใชนักสํารวจหรือวาคนตองการชื่อเสียงอะไรทั้งสิ้น ปนและเสบียง
อาหารในขณะเดินปา จําเปนสําหรับผมยิ่งกวากลองถายรูปมากนัก กอนที่คุณชายจะมาติดตอวาจาง
ผมใหนําทางครั้งนี้ มีพวกนักสํารวจจากสถาบันตางๆ มากมาย พยายามติดตอกับผม เพื่อขอใหเปน
พรานนําทางเขาไปในดงดําที่วานี่ บางพวกตองการสํารวจพวกสมุนไพร บางพวกตองการสํารวจภูมิ
ประเทศ สัตวปา และชนชาวเขาชาวปาเผาตางๆ บางพวกก็ตองการแสวงหาทรัพยากรในปา
สวนมากเปนชาวตางประเทศ แตละคนไมสามารถจะตกลงกับผมในเรือ่ งราคาวาจางได จึงเปนอัน
ลมเหลวไป ผมก็ไมไดโกงราคาอะไรมากมายนัก เพียงแตขอเรียกใหคุมคาเหนื่อย และคาเสีย
ผลประโยชนรายไดที่ผมมีอยูแ ลวในปจจุบนั นี้เทานัน้
เมื่อพลาดจากผม...พวกนั้นก็ตดิ ตอไปทาง
พรานพื้นเมืองตางๆ และจางไดในราคาถูก สี่คณะมาแลวที่สํารวจลึกจากหลมชางเขาไป สองคณะ
สูญหายไปเลยโดยไมมีรองรอยวาจะกลับคืนมา อีกสองคณะเดินลึกเขาไปไดไมถึงอาทิตย ก็ตอง
กลับมาเพราะทนความกันดารไมได เจ็บไขไดปวยสะบักสะบอมไปตามๆ กัน พวกที่สูญหายไปก็
ไมเห็นมีใครกลาที่จะออกติดตาม มีพวกเพื่อนฝูงญาติมิตรติดตามมาชะงักอยูแ ถวหลมชางเทานั้น
แลวก็พากันถอยกลับไปอยางผิดหวัง”
นายจางผูสูงศักดิ์ของเขาทั้งสอง หันมามองดูตากันเองอีกครั้ง
“ฮืมม! คุณเพิง่ จะมาเปดเผยเอากับเราเดีย๋ วนี้เองแหละนะวา เคยมีพวกนักสํารวจพยายาม
จะบุกเขาไปในดงดําทีว่ านี่ แลวพากันลมตายเสียนักตอนัก จนนาจะขนานนามมันไดทีเดียววา ‘ดง
มหากาฬ’ ก็แลวตัวคุณเองเลา ในฐานะทีเ่ ปนเจาปาอยูในถิ่นนี้ทั้งหมด คุณไมเคยมีความคิดมากอน
เลยหรือวา จะตองสํารวจมันใหปรุโปรงออกไปเพื่อประโยชนในอาชีพของคุณเอง”
“ผมคิดอยูเสมอครับวา สักวันหนึ่ง ผมจะตองบุกเบิกมันออกไปใหได แตที่แลวมานั้นมัน
ยังไมมีความจําเปนอยางใด สัตวปาในละแวกไมเกินหลมชาง ก็มากมายกายกองพอที่ผมจะแสวงหา
ไดไมยากเย็นอะไรเลย งานก็รัดตัวผมอยูตลอดเวลา ยังไมมีโอกาสที่จะไปใชเวลาใหสูญเปลา
เชนนั้นได อีกประการหนึ่งมันเปนถิ่นที่ไกลเกินกวารัศมีทํางานของผมโดยปกติ สมมติวาผมไปตั้ง
สถานีดักสัตวอยูในบริเวณนัน้ ผมก็คงไมมีปญญาจะลําเลียงมาสงใหแกบริษัทผูรับซื้อได เพราะ
หนทางมันหางไกล กันดารเกินไป ถาสัตวในละแวกนี้มนั รอยหรอหมดสิ้นไป และสถานีรับซื้อสัตว
ปาของบริษัทคุณอําพลขยายลึกตามเขาไปดวย ผมก็คงจะตองบุกเบิกไปถึงที่นั่น กินแดนลึกเขาไป
เปนลําดับ...”
แลวพรานใหญก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“...ขึ้นชื่อวาพวกนักสํารวจปา สวนมากเทาที่ผมเห็นมาเปนพวกร่ํารวย รักในการผจญภัย
บางเล็กๆ นอยๆ โดยถือเปนกําไรของชีวติ และวัตถุประสงคอันยิ่งใหญที่สุด ไมใชอยูที่การมุงที่จะ
สํารวจจริงจังหรอกครับ แตมุงในการทําตัวใหเดนดังหาชื่อเสียงเสียมากกวา ปาไหนที่มันลี้ลบั
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

462
กันดารจริงๆ อยางเกงก็แคเลียบเคียงเฉียดเขาไปดอมๆ มองๆ เทานั้น อยาไปเชื่อวาจะกลาบุกเขาไป
สํารวจจริงจังอะไร อดขาว อดน้ําเขาสองสามวันก็ถอยกลับแลว แลวก็มานั่งเขียนรายงานยกเมฆเอา
ใครจะไปรูเห็นดวย นอกจากจะเชื่อเพราะใหเกียรติกันเทานั้น มันยังมีดงลึกลับกันดารอีกมากมาย
นักในโลกนี้ ที่มนุษยผูเจริญแลวยางเหยียบไปไมถึง เพราะฉะนัน้ สิง่ ใดก็ตาม ที่มนั ฟงดูเหมือนเรื่อง
นิยาย เราก็ไมอาจบอกถูกเหมือนกันวา มันเปนนิยายหรือของจริง ดงดําที่เราจะบุกเขาไปภาย
หลังจากออกจากหลมชาง ซึ่งนักสํารวจหลายคนเอาชีวิตไปทิ้งนี่แหละครับ...เปนแตเพียงประตู
ชั้นนอกดานแรกที่สุดของทิศทาง ที่จะมุงไปเทือกเขาพระศิวะเทานัน้ พวกที่สูญหายไปนัน้ ผมเชือ่
วาคงเนื่องมาจากหลง อดอาหาร แลวก็ถูกไขปาเลนงานเอาถึงตาย เพราะความไมชํานาญของผูนํา
ทางเสียมากกวา เพราะขึ้นชือ่ วาปาแลว เราอยาคิดวามันจะมีอาหารใหเราหาไดงายๆ เสมอไป บางที
เดินติดตอกันตลอดทั้งอาทิตย หาแหลงน้าํ หรือสัตวมาใหเห็นสักตัวไมไดเลย ซึ่งในภาวะเชนนี้ลอง
คิดเถิดครับวา ถาเสบียงของเราไมพอ เราจะอยูกนั ไดอยางไร”
“ผมติดใจเรื่องสัตวพิลึกกึกกือที่แงซายเลา วามันจะเปนความจริงไปไดอยางไร?”
ไชยยันตขยับตัวอยางอึดอัด
“ก็อยางที่คุณชายเชษฐาพูดเมือ่ ตะกี้นยี้ ังไงละครับ ความพิลึกกึกกือมันเริ่มตนมาตั้งแตคํา
วา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ และลายแทงของมังมหานรธา ที่เขียนไวตั้งสี่รอยกวาป นั่นเปนสิ่งเริ่มตน
มาแลวทีเดียว ทุกสิ่งทุกอยางที่เราจะไดยินไดฟง มันลวนขึ้นตนดวยคําวา ‘จะเชื่อหรือไมวา...’
ทั้งนั้น และเกี่ยวโยงสัมพันธกันเปนสายโซทีเดียว ถาสิ่งแรกมันจริงเสียอยางเดียว สิ่งที่ตามมา
ทั้งหมด มันก็นาจะเปนไปไดทั้งนั้น ซึง่ ทุกสิ่งทุกอยางเหลานี้รอการพิสูจนของเราอยูในอนาคต
อันใกลนี้ สิ่งที่แงซายเลาใหฟงนั้น ถาเปรียบเทียบกับเรือ่ งตางๆ ที่ผมเคยไดฟงมาตลอดชีวิตที่อยูใ น
ปา ยังเปนเรื่องเล็กนอยธรรมดาเหลือเกิน ตะขายตัวเทาฝากระดานเรือนของแงซาย ผมวายังเล็กไป
ถาเปรียบเทียบกับที่ผมเคยไดยินหนานไพรเลา ตะขาบของหนานไพรตัวเทาซุงขนาดใหญ เวลา
เลื้อยมาที เสียงไมไรหกั ราวกับพายุ...เถาวัลยกนิ คน...แรดเผือก...ตนสักสีดํา...จงอางไฟชนิดที่เลื้อย
ไปทางไหนตนไมใบหญาไหมเกรียมราวกับถูกไฟเผา...กิ้งกาตัวเทาจระเข...โอย! สารพัดละครับ
นิยายปาของเอช.ไรเดอร แฮกการด ก็ยังสูไ มได ทั้งๆ ที่แกไมเคยรูจกั แฮกการดมากอน ระหวาง
นักเขียนเรื่องผจญภัยในปาชือ่ กองโลกคนนั้น กับพรานเฒาพื้นเมืองที่เกิดมาไมเคยเห็นแสงไฟฟา
ทําไมถึงนัดกันมาโกหกไดเหมือนๆ กันยังงั้นก็ไมทราบ แตตามประสบการณของผมนั้นพอที่จะให
เปนหลักไดวา ปายิ่งใหญขนึ้ ไปเทาไหร สัตวมันก็ยิ่งใหญตามขึ้นไปเทานั้น ปามันลี้ลับพิสดาร
เทาไหร สัตวมันก็ยิ่งลึกลับพิสดารไมเคยมีคนพบเห็นมากเทานั้น โลกนี้ยังไมปรุโปรงสําหรับมนุษย
ตัวเล็กๆ หรอกครับ แมวา มนุษยจะคิดเอาเองวาเขาไดมองเห็นมันอยางทะลุปรุโปรงแลว และกํา
แหงหาญจนกาวออกไปหมายสํารวจโลกอืน่ ๆ นอกเหนือจากโลกที่เขาไดอาศัยอยู เรื่องราวพิสดาร
มหัศจรรยไมนาเชื่อในปานี่ ความจริงผมมีเรื่องที่จะเลาใหฟงสามคืนก็ไมจบ แตมันเปนเรื่องทีผ่ ม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

463
ไดรับการเลาตอๆ มาเทานั้น ไมไดเห็นดวยตนเอง จึงไมอยากจะนํามาเลาใหฟง ดูเปนเรื่อง
เหลวไหล”
ไชยยันตลุกขึน้ เดินเวียนชาๆ ไปรอบโตะสนามที่นั่งสนทนากันอยู เอามือลูบคาง ไมได
กลาวเชนไรอีก เชษฐาเคาะนิ้วลงกับขอบโตะเบาๆ
“ก็ไมนาจะมีอะไรที่เราจะตองมานั่งวิจารณกัน ตราบใดก็ตามที่พวกเราทุกคนพรอมแลว
ที่จะเผชิญหนากับมันทุกสิ่งทุกอยา...”
ที่สุดหัวหนาคณะเดินทางก็กลาวขึ้นหาวๆ หนักแนนมัน่ คงในน้ําเสียงอันเปนบุคลิกของ
เขา
“...วาแตนแี่ นะ แผนที่ของมังมหานรธาที่คุณจะใชในการนําทางเริ่มตนจากจุดไหน?”
“ในแผนที่ไมไดระบุถึงหมูบ านหลมชางครับ เพราะในสมัยเมื่อสี่รอยปกอนมันคงยัง
ไมไดเปนหมูบ านนอกจากปาลึก แผนที่เริ่มตนที่ภูเขาลูกหนึ่ง ในนั้นเรียกวา ‘เขาหัวแรง’ จากการ
เคยสํารวจตรวจสอบของผม โดยสอบเอาจากหลักฐาน สิ่งแวดลอมอืน่ ๆ ที่ระบุไวในแผนทีเ่ ขาหัว
แรง ก็คือเขาลูกหนึ่งที่พวกกะเหรี่ยงหมูบา นหลมชางเรียกกันวา ‘เขาจาว’ ในขณะนี้ มันอยูทาง
ตะวันออกเฉียงเหนือของหลมชาง เอาไวใหถึงหลมชางเสียกอน ผมจะไดเอาแผนทีอ่ อกมาอธิบาย
ประกอบใหเห็นชัดอีกทีหนึ่ง”
“แนใจหรือวา ไมผิดที่?”
“แนใจครับ”
“ในแผนที่ระบุถึงดงนี้ดวยหรือเปลา?”
“ระบุชัดเลยครับ นี่เปนสิ่งสําคัญสิ่งหนึ่ง ที่ทําใหผมสันนิษฐานไดวา เขาหัวแรงที่บอกไว
ในแผนทีก่ ็คือ ‘เขาจาว’ นั่นเองในนั้นเรียกดงนี้ไววา ‘นรกดํา’ ปากทางเขาอยูในระหวางหุบเขาใหญ
สองลูก ผานปาแดงไปประมาณ 2 วัน จึงจะเขาเขตดงทึบอันเปนปาดึกดําบรรพที่ใหญขึ้นเปนลําดับ
คํานวณดูจากแผนที่ที่เขียนไว ผมกะวาเราจะใชเวลาเดินทางผานดงกันดารนี้ไปไมเกิน 7 วันเปน
อยางสูง หมายถึงตองเตรียมอาหารและน้ําใหพรอม เสนทางเดินมุงเหนือตลอด แทงทะลุสวนที่แคบ
ที่สุดของ ‘นรกดํา’ แหงนีไ้ ปออกแองลักษณะกนกระทะตอนหนึ่ง แลวเบนขึ้นตะวันออกไตไปตาม
สันเขา แลวก็ลงทุงราบอันแหงแลงกวางใหญ...ผมจําไมไดหมดหรอกครับ ตองการแผนที”่
“รพินทร คุณคิดวานองชายของผมใชอะไรเปนเครื่องนําทาง”
เชษฐาถามแผวต่ํา ดวงตาทั้งคูหรี่ลง พรานใหญนิ่งงันไปครูใหญ
“เอ...ผมก็เดาไมถูกเหมือนกันครับ แตอยากจะเชื่อวาอยางนอยที่สุด ชด ประชากร หรือ
คุณชายอนุชาจะตองมีแผนที่อะไรสักอยางอยูบางเหมือนกัน จะเปนแผนที่อันไหนและเขียนขึ้นโดย
ใครนั้น...ไมรไู ด เรื่องที่จะมุง หนาไปแบบเดาสุมไมรูทิศทางเลยนั้น ผมไมเชื่อวาจะเปนไปได ลําพัง
เพียงแตระแคะระคายเรื่อง ขุมเพชรพระอุมา แลวก็มุงหนาออกเดินทางเดาสุมไปโดยไมมีอะไรเปน
ที่หมายนําทางอยูบางเลยนัน้ มันเลื่อนลอยปราศจากหลักการเกินไป คุณชายอนุชาคงไมทําเชนนัน้ ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

464
ทันทีนั้น ไชยยันตผูเดินวนอยูก็ชะงัก หันมาโดยเร็ว
“ตองไมลืมดวยนะวา อนุชา เริ่มตนการเดินทางของเขาที่หลมชาง อันเปนที่หมายเริ่มตน
แหงเดียวกับเรานั่นแหละ นี่จะตองแปลวา เขาจับที่หมายเขาหัวแรงเปนจุดแรกอันตรงกับที่หมาย
เริ่มตนในแผนที่ซึ่งอยูในมือของรพินทร”
“ฮือม! จริงซินะ”
เชษฐาอุทานออกมา จองดูพรานใหญ
“จะเปนไปไดไหม ในขอที่วา อนุชามีแผนที่อันเดียวกับของคุณ”
รพินทรเมมริมฝปากเกือบเปนเสนตรง ใครครวญหนัก
“ผมเองก็ภาวนา ขอใหคุณชายอนุชาใชแผนที่อันเดียว หรือแผนที่ซึ่งมีลักษณะใกลเคียง
กับที่ผมมีอยูเปนเครื่องนําทางเถิดครับ มันจะชวยใหเราไดรองรอยของเขาชัดขึ้น แตเทาที่ผมทราบ
จากเนวิน แผนที่อันนี้ มีอยูเพียงสําเนาเดียวเทานัน้ และอยูในกํามือของเขามาตลอด จนกระทั่งวาระ
สุดทายของชีวติ ซึ่งมอบตอมาใหแกผม มันจะเปนแผนที่อันเดียวกันไมไดเปนอันขาด ยกเวนแตจะ
มีแผนที่นําทางมุงไปยังเขาพระศิวะ ซึ่งเขียนขึ้นโดยมือของคนอื่น เราจะคิดวามังมหานรธาไปถึง
เทือกเขาพระศิวะ และทําแผนที่ไวคนเดียวไมได คุณชายอนุชาอาจไดแผนที่อันอื่นทีใ่ กลเคียงกันก็
ได เราตองไมลืมหนานอิน คนใชสนิทคูใจของคุณชายอนุชาเสียอีกคนหนึ่ง หนานอินเปนพราน
พื้นเมืองที่ช่ําชองมาก แผนที่หรือแนวนําทาง อาจเกิดขึ้นโดยฝมือของหนานอินโดยตลอดก็ได
หนานอินมีปูยา ตายายบรรพบุรุษที่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มากอนเหมือนกัน”
“แตตอนที่คุณพบเนวินกระเซอะกระเซิงกลับมา และมาตายในมือของคุณนั้น คุณไมได
พบเนวินที่หลมชางไมใชหรือ?”
ไชยยันตซัก
“ไมใชหลมชางครับ แตเปนหวยเสือรอง หางจากหลมชางไปทางตะวันออกเฉียงใต
ระยะเดินทางสองวัน แตเขตปาของหวยเสือรองก็ติดกับดงมรณะนี้เปนแนวเดียวกัน เชนเดียวกับ
หลมชาง ผมสันนิษฐานวา เนวินคงจะรูทิศทางและชํานาญในดงทีเ่ รียกวา ‘นรกดํา’ แหงนีด้ ี
เพราะฉะนั้นการเริ่มตนเดินทางของเขาจึงเริ่มตนที่หว ยเสือรองแทนที่จะมาเริ่มตนทีห่ ลมชาง ตามที่
ระบุไวในแผนที่”
“แตเทาที่คุณเลามาตั้งแตตนนั้น...” เชษฐากลาวอยางรอบคอบระมัดระวัง “คุณบอกวา เน
วินตัดเขาไปในดงนั้น หายไปประมาณสักหนึ่งอาทิตย แลวเขาก็ซมซานกลับออกมาในลักษณะของ
คนที่ปวยหนัก เชนนั้นไมใชหรือ?”
“ครับ อยูในราวเจ็ดหรือแปดวัน ไมมากไมนอยไปกวานี้แหละครับ สวนจะสักกี่วนั
แนนอนลงไปเลยนั้น ผมก็จําไมไดเสียแลว ขณะนัน้ ผมเองก็ปวยอยู”
“ถางั้นเรามาลองสันนิษฐานกันดูอีกที ระยะเวลาที่เนวินเขาดงไป และกลับออกมาอีกครั้ง
คุณคิดวาเขาควรจะเดินทางไปไดไกลสักเทาไหร?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

465
“ยังไมพนเขตดงมรณะนั่นเลยครับ คงจะมะงุมมะงาหราเปะปะอยูกลางดงนั้น แลวก็กลับ
ออกมายังจุดหมายเริ่มตนที่เกา ในลักษณะคนปวยหนัก เขาไมไดไปไกลเลย ถาจะเปรียบเทียบดู ก็
ยังไมไดถึงหนึง่ ในสิบสวน ของระยะทางจากแผนที่ซึ่งระบุไวทั้งหมด เพียงแคทวารดานแรกของ
ขุนเขาพระศิวะ เขาก็เอาชีวิตไปทิ้งเสียแลว”
“เนวินออกเดินทางไปกี่คน?”
“สี่คนครับ เสบียงอาหาร และอาวุธทันสมัยครบมือ ถาจะขาดก็คงขาดพวกเวชภัณฑ
ยกเวนยากินแกไขเล็กๆ นอยๆ”
“แลวอีกสามคนที่รวมทางไปกับเขาดวย?”
“ผมไมเห็นครับ เห็นแตเนวินกลับออกมาจากดงนั้นเพียงคนเดียว มือเปลา...ไมมีอะไร
เลย แมแตไรเฟลคูมือที่เคยถืออยู ลักษณะของเขาแสดงวาซมซานกระเซอะกระเซิงมาทีเดียว อัน
เนื่องมาจากไขหนักและกําลังจะหมดลมหายใจอยูรอมรอ ผมไมมีเวลาที่จะซักถามเขาใหไดความ
ละเอียดวา เขาไดเผชิญกับอะไรมาบาง และพวกเขาอีกสามคนเปนตายรายดีอยูที่ไหน ตลอดเวลา
เขาเพอถึงแตเรื่องขุมเพชรพระอุมา มาไดสติในระยะเวลาสั้นๆ กอนหนาที่จะสิ้นลม เขาก็สั่งความ
แกผมเพียงสองสามคํา พรอมทั้งมอบแผนที่ให เพื่อนของเขาสามคนสันนิษฐานวาคงจะตายหมด
กอนหนาเขา”
“หมูบานหลมชาง จุดหมายเริ่มตนของเรานี่ ลักษณะเปนยังไง ขอศึกษาคราวๆ กอน
เถอะ”
“ตั้งอยูบนไหลเขาครับ มีหมูบานอยูประมาณไมเกิน 20 หลังคาเรือน คนพวกนัน้ เปน
กะเหรี่ยงดง แทบจะไมมีโอกาสติดตอกับโลกภายนอก ทําไรขาวโพดกับไรกลวย หัวหนาเปนชาย
กลางคนอายุประมาณ 50 ป คุยเคยชอบพอกับผมดี เมื่อไปถึงที่นั่นแลว คุณชายกับคุณไชยยันตอาจ
ไดเห็น เกวียนของคุณชายอนุชาและสัมภาระของที่ไมจําเปนบางอยาง ฝากไวในความดูแลของ
หัวหนาหรือนายบานคนนี้ ซึ่งผมเชื่อวาคงยังอยูครับ”
ไชยยันตกํามือแนน ถอนใจเฮือก พึมพําออกมา
“ทําไมนา...ทําไมถึงไมมีใครสักคนยับยั้งอนุชาไว อยางนอยที่สุด...พวกกะเหรี่ยงที่หมู
บานหลมชางก็เปนมนุษยกลุมสุดทายที่พบเห็นเขา ถาพวกนัน้ บอกใหเขารูวาอะไรมันจะเกิดขึน้
และพยายามหามปรามเขาไว...”
“แกก็รูนิสยั ของอนุชาดีอยูแ ลวไมใชหรือ...”
เชษฐาพูดแหบต่ํา สีหนาคล้ําหมอง
“คนคนนี้ ถาลงตั้งใจจะทําอะไรแลว ตอใหความตายมาขวางหนาเห็นอยูชัดๆ ก็อยาหวังที่
จะสกัดกั้นไวได ทําไมอนุชาจะไมรวู าหนทางเบื้องหนามันเปนทางมรณะ แตเขาก็คงเชื่อมั่นวามันมี
ทางจะสําเร็จได และพรอมทีจ่ ะเสี่ยง”
ไมมีการแสดงความเห็นหรือปริปากเชนไรอีกจากนายจางของเขาทั้งสองคน
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

466
รพินทรถือโอกาสนั้นบอกขอตัวผละออกมา
ขณะนั้นมันเปนเวลาสี่ทุมกวาเล็กนอย
อากาศคืนนี้เย็นเยือกผิดไปกวาทุกคืนทีแ่ ลวมา
น้ําคางลงจัดจนพืน้ ดินและใบไมแหงที่หลนอยู
เกลื่อนกลาดเปยกชื้นชุมฉ่ําไปหมด พรานใหญเรียกประชุมคนของเขาและหัวหนาลูกหาบ แจง
กําหนดใหทราบแนนอนวาจะถอนแคมปออกเดินทางพรุงนี้ ใหทุกคนตระเตรียมเก็บขาวของไวให
เรียบรอยพลางๆ เพื่อไมใหเสียเวลา สําหรับการเริ่มตนออกเดินทางในตอนย่ํารุง
เมื่อสั่งการนัดแนะกันเปนที่เรียบรอย เขาก็แยกตรงไปยังที่นอนใตเกวียน อันมีสัมภาระ
สวนตัวกองอยูที่นั่น รื้อผาหมประจําตัวเกาๆ ผืนหนึ่งออกมา ใชถุงขาวสารแทนหมอนตามเคย เอน
ตัวลงนอนเอาผาคลุมตัวไว ตั้งใจจะสูบบุหรี่ใหหมดตัวแลวก็จะนอนหลับ
บาดแผลที่เย็บไวโดยฝมือของแพทยสาวคนสวย เริ่มจะปวดระบมขึน้ เปนลําดับๆ ทั้งๆ ที่
พยายามสะกดใจลืมมันเสีย มันทวีความปวดเพิ่มขึน้ ตามอุณหภูมิของอากาศที่ลดลง
ยิ่งหนาวเย็นลงเพียงไร มันก็ยิ่งระบมขึ้นเพียงนั้น
รพินทรเริ่มกระสับกระสายและหงุดหงิด ผุดลุกผุดนั่งรื้อเปหลังสวนตัวออกหายา กิน
ระงับปวดเทาที่มีติดตัวอยูไปตามแกน ใชบรั่นดีกรอกตามแทนน้ํา สิบนาทีผานไป เขายังไมสามารถ
จะหลับลงได รูสึกตนเองไดดีวา พิษไขเริ่มจะแทรกซึมเขาเลนงานเสียแลว ทุกครั้งที่ขยับตัว มัน
ปวดราวไปหมด ตัวรอนผาว แตรูสึกหนาวเยือกเขาไปถึงขั้วหัวใจ นอนขดตัวกอดอกคางสั่นกระทบ
กันเบาๆ
เวลาจะผานไปนานสักเทาใดไมทราบได เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อจะพึ่งบรั่นดีในขวด
มานตาของเขาก็ตองขยายกวางขึ้นในทันทีนั้น
ใครสองคน ยืนอยูห างจากที่เขานอนตะแคงขดตัวอยูออกไปเพียง 3 กาว ในระดับ
ทางดานศีรษะและทิศทางที่เขาหันหนาไป แสงไฟจากในกองทีก่ อไวหางๆ กองหนึ่งสองใหเห็น
ถนัด คนหนึ่งยืนกอดอกเอียงคอนอยๆ เดนตระหงานอยูเ บื้องหนาเกือบจะเรียกไดวาค้ําหัว ใบหนา
ขาวโพลนตัดกับกลุมผมสยายเคลียไหล สวนอีกคนหนึ่งยืนสํารวมเยื้องไปทางเบื้องหลังเล็กนอย สูง
ใหญกํายํา ในมือหิ้วกระเปายามเล็กๆ
“คุณหญิง!”
เขาอุทานออกมา พรอมกับพยายามยันกายขึ้นอยางยากเย็น
ดาริน วราฤทธิ์ ทรุดตัวลง มือหนึ่งแตะยันไหลรพินทรไว บังคับใหหยุดอยูในลักษณะ
ครึ่งนอนครึ่งนั่งนั่น หลังมือของอีกขางหนึ่งแตะอังที่หนาผากและซอกคอของเขา แลวหัวเราะหึๆ
“โธเอย!...นึกวาจะเปนเหล็กไหลที่ไหนมา ที่แทก็มนุษยปุถุชนธรรมดานี่เอง เปนยังไง
นายพรานใหญใจฉกาจ?”
“ผมรึ? ก็...ปกติเรียบรอยดีนคี่ รับ วาแตคุณหญิงมีธุระอะไรหรือครับ?”
“เปลาหรอก...”
แลวหลอนก็ลุกขึ้นยืน หันไปพยักหนากับแงซาย
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

467
“ไป! เรากลับกันเถอะ เธอไมนาจะไปโกหกฉันเลยวา พรานใหญของเรากําลังจับไข
หลอกใหฉนั เดินออกมาได เธอรูไหมวาเธอดูหมิ่นเขามากนะ ในการที่ไปบอกฉันวาเขาไมสบาย
จอมพรานผูยิ่งใหญอยางเขานะรึ จะเปนอะไร เธอทําใหฉันตองพลอยเสียเวลานอนดวย”
ดารินขยับตัวจะหันกลับ รพินทรรองออกมา
“เดี๋ยว!...”
แลวเขาก็หันไปมองแงซายอยางงงๆ พยายามทรงตัวนั่งตรง
“แงซาย ฉันไมเขาใจอะไรเลย แกไปบอกอะไรนายหญิงหรือ?”
“ผมเดินตรวจบริเวณ มาเห็นผูกองนอนตัวสั่นอยูครับ ผมเรียกหลายครั้ง ผูกองไมรูสึก จับ
ตัวดู เห็นรอนมาก ผมก็เลยไปปลุกนายหญิง”
“นี่แกเดินเขามาจนถึงตัวฉัน จับตัวฉันแลวหรือนี่?”
“ครับ แตผูกองไมรูสึกเลย ผมจะปลุกแรงๆ ก็ไมกลา เพราะเห็นผูกองกําลังจับไข”
“เธอตื่นไมเขาเรื่อง แงซาย ความจริงเขาไมไดเปนอะไรเลย ไป! กลับเถอะ กําลังนอน
สบายทีเดียว ไปปลุกได”
หลอนเสริมมาอยางหนาตาย เหนียวแขนแงซาย กาวออกเดิน
“ผมยอมแพครับ คุณหญิง!”
เสียงหาวๆ ดังมาจากพรานใหญ หลอนชะงักอีกครั้ง เลิกคิ้วเอียงคอหันมาดู รพินทร
หัวเราะแหบๆ กลาวตอมา
“แตผมขอตําหนิคุณหญิงสักหนอยเถิดวา คุณหญิงเปนศัลยแพทยผูชํานาญเสียเปลา เย็บ
แผลยังไงก็ไมทราบ ปลอยใหอักเสบทําพิษเอาได มิหนําซ้ําไขยังขึ้น”
ดารินหันขวับมาเต็มตัว ยกมือเทาเอว ลืมตาโตรองออกมา
“แน! ดูซิ ดูพดู เขา คนบาอะไรยังงี้ก็ไมรู นี่พาลเปนเหมือนกันหรือนี่ ใครใชใหคณ
ุ บุกปา
บุกดงออกแรงหนักเมื่อเชานี้ หะ? แลวใครใชใหคณ
ุ ยิงปน .458 เลนเห็นเปนของสนุกเมื่อหัวค่ํานี้
ฉันบอกคุณแลวไมใชเหรอวา คืนนี้แหละเปนไดรูฤทธิ์แลวมันผิดคําพูดไปไหม อวดเกงแลวก็เกงไป
ใหตลอดซิ ยอมแพทําไม”
“หมออยามัวมาทะเลาะอยูกบั คนไขเลยครับ จะชวยคนไขยังไงไดบา งก็ชวยดีกวา ถา
คนไขเกิดตายลง คุณหมอเองก็จะลําบาก หรือคิดวาสามารถเดินทางตอไปไดโดยไมจําเปนตองพึง่
พรานคนนี้ก็ตามใจ”
หลอนจุปากเบาๆ โคลงศีรษะมองดูพรานใหญอยางสมน้าํ หนาแกมสมเพช แลวพยักหนา
กับแงซายอีกครั้ง ทรุดตัวลงตามเดิมออกคําสั่งใหเขานอนราบลง
“นาแปลกมากนะ ไมเคยมีประวัติที่ไหนมากอน แทนที่หมอจะขูคนไข คนไขกลับขู
หมอ”
“ก็หมอขูคนไขมานานแลวนี่ควรจะใหคนไขขูหมอเสียมั่งซิ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

468
“สงสัยแผลที่เย็บไวจะปรินะ แลวก็คงจะติดเชื้อบาดทะยักแลว”
“ตายเสียไดก็ดเี หมือนกัน สัญญาจางจะไดสุดสิ้นลงเสียที ไดเงินฟรีๆ ไมตองมาทน
ลําบากบุกปาฝาดงอยูอีก”
“ไมตองกลัว ยังไมใหหนีตายเสียกอนหรอก ถึงยังไงก็ตองบังคับใหอยูเพื่อเปนลูกจาง
ตามสัญญาตอไป แตก็ตองตามธรรมเนียมของหมอกับคนไขหนอยนะ คือถาหมอเกิดความหมัน่ ไส
ขึ้นมา คนไขกต็ องเจ็บหรือทรมานมากหนอย รูๆ อยูแลวไมใชหรือวาหมอคนนี้บางทีก็มือเบา บางที
ก็มือหนัก มันแลวแตเปนลมๆ ไป เอาละ ถอดเสื้อออก ดูแผลหนอยซิ”
“ไมตองดูไมไดเหรอ ฉีดยาระงับประสาทใหผมสักเข็ม ยากินแกอกั เสบสักเม็ดสองเม็ด
มันก็ไอแคนั้นเอง”
“ถาคิดวาจะรักษาตัวเองไดก็ดีเหมือนกัน ฉันจะทิ้งกระเปายานี่ไวให จัดการชวยเหลือ
ตัวเองก็แลวกันนะ เลือกใชยาเอง ในนี้มียาทุกชนิด”
รพินทรถอนใจเฮือก รูดซิปเสื้อแจ็กเกตหนังออกโดยดี แลวปลดดุมเสือ้ ลาสัตวชั้นในที่ใช
ปกติในเวลากลางวันออก แบะอกเสี้ยวสีขา ง อันมีบาดแผลที่เย็บไวให ดารินหัวเราะหึๆ ในลําคออยู
เชนนั้น ใชไฟฉายตรวจสองดูบาดแผล เสียงพรานใหญบน เบาๆ
“หนาวจะตาย ยังใหถอดเสื้ออีก”
“ไมตองบน!”
หลอนตวาดเบาๆ ปนหนาเครงขรึม แลวแกลงถอนใจเฮือก หันไปทางแงซายผูคุกเขาสงบ
นิ่งอยูใกลๆ
“แงซาย ถาไมมีพรานใหญคนนี้เสียแลว เธอพอจะรับหนาที่นําทางไปยังเทือกเขาพระ
ศิวะไดไหม?”
รพินทร ไพรวัลย กลืนน้ําลายลงคออยางยากเย็น หนุมกะเหรี่ยงพเนจรยิม้ ฟนขาว สั่นหัว
“ผมเห็นจะไมมีทางนํานายหญิง กับคณะไปถึงเทือกเขาพระศิวะไดหรอกครับ เพราะผม
ไมรูทาง”
“ตายเลย!...”
ดารินอุทาน ทําหนาเศรา
“แลวเราจะทํายังไงกันดีละ เขาเห็นจะไมรอดเสียแลวละ แผลอักเสบเปนพิษในขั้น
อันตรายรายแรงทีเดียว ที่เย็บเอาไวแตกปริเปนหนอง ขึน้ ขอบเขียวเลย เอา! ชวยกันไปตามมีตามเกิด
ก็แลวกันนะ แตเพื่อความไมประมาท บอกใหพวกเราเตรียมขุดหลุมไวลวงหนาไดแลว สงสัยวาคง
ไมขามคืนนี้หรอก”
พรอมกับพูด หลอนจัดการฉีดยาใหเขาหนึ่งเข็ม รพินทรกะพริบตาปริบๆ มองดูหนา
แพทยสาวคนสวยคูปรับสําคัญ แงซายคงยิ้มเห็นฟนขาวอยูเชนนัน้ ลุกขึ้นเดินไปแยกกองไฟ นํามา
กอนขึ้นใกลๆ กับใตเกวียนทีร่ พินทรยึดเปนที่นอนสองกองเพื่อเพิ่มความอบอุนให
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

469
ระหวางทีห่ นุม กะเหรี่ยงพเนจรสาละวนอยูกับการสุมไฟ หญิงสาวสงยาเม็ดชุดหนึ่งให
เขา จอมพรานรับมาเดาะในฝามือแลวโยนเขาปาก หันไปควาขวดบรั่นดี แตหลอนเหนีย่ วแขนไว
ปลดกระติกน้าํ ที่แขวนไวขางลอเกวียนสงใหเขาแทน รพินทรยักไหลนิดหนึ่งเทน้ําจากกระติกกรอก
ตามหลังยาเขาไปโดยดี
“จะเปนการดีทีเดียว ถาผมหลับลงในคืนนีแ้ ลวไมตนื่ ขึ้นมาอีก”
“ฉันก็คิดยังงัน้ เหมือนกัน ถาไมหวงถึงขอผูกพันตามพันธะสัญญาจางที่เราเปนฝายหลวม
ตัวเซ็นสัญญากับคุณไปแลว จะอยางไรก็ตาม คุณควรจะขอบใจแงซายใหมากหนอย เขามีความรูสึก
ที่ดีตอคุณเสียยิ่งกวาที่คุณมีตอเขาเสียอีก ถาไมใชเพราะแงซายละก็ ฉันคงไมเดินออกมาที่น”ี่
พรานใหญยิ้มขรึมๆ มองไปทางหนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูกําลังขนฟนมากอใหเขา แลวยัก
ไหลอีกครั้ง
“แงซายมีความจําเปนในดานสวนตัว ไมนอยไปกวาคณะของคุณหญิงเหมือนกัน ในการ
ที่จะตองชวยดูแลเอาใจใสผมไว ไมใหผมเปนอะไรไปเสียกอน จนกวาผมจะนําทางไปถึงเทือกเขา
พระศิวะสําเร็จ”
“หมายความวายังไง?”
“ก็หมายความวา ถาไมมีผมเสียคนเดียว แงซายก็ไปไมถึงเทือกเขาพระศิวะ ที่เขาตองการ
จะไปใหถึงดวยวัตถุประสงคเรนลับอะไรสักอยางหนึ่ง
เพราะฉะนั้นเขาก็คงไมอยากใหผมตาย
เสียกอน ซึ่งจุดมุงหมายอันนี้ ก็เปนจุดมุงหมายเดียวกับคุณหญิงนั่นแหละ”
หลอนเลิกคิ้ว
“ฮือม ก็อาจเปนไดนะ เพราะฉันเชื่อวาแงซายก็คงมีความรูสึกเชนเดียวกับฉันนั่นแหละ
คือหมั่นไสคุณเต็มประดา แตก็จําเปนที่จะตองพึ่งคุณ”
พรานใหญหัวเราะ จุดบุหรี่อัดควันลึก
“แงซายเขาไปปลุกคุณหญิงรึ?”
“ก็ไมไดปลุกหรอก ฉันไมไดนอนหลับ เห็นแงซายเขาไปยืนลับๆ ลอๆ อยูปลายตีนเตียง
สนามของฉัน ฉันนอนสังเกตเขาอยูนาน รูส ึกวาเขามีเรื่องอะไรที่ตองการจะพูดกับฉัน แตไมกลาเขา
มาปลุกจึงถามออกไป แงซายก็บอกเรื่องทีม่ าพบคุณนอนสั่นเปนเจาเขาอยู”
“คุณหญิงไมไดนอนหลับเลย หรือวาหลับไปแลวเพิง่ จะตื่นขึ้นมา”
“ไมไดหลับเลย”
“ตั้งแตเขานอนเมื่อตอนหัวค่ํา?”
“ใช”
“ผมนึกวาคุณหญิงหลับไปแลวเสียอีก เห็นเขานอนหัวค่ําผิดไปจากทุกคืน นี่กแ็ ปลวา
ตลอดเวลา ไดยินคุณชายเชษฐา คุณไชยยันตและผมคุยกันอยูตลอดเวลานะซิ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

470
“ก็ไดยนิ ถนัดรูเ รื่องเขาใจดีเหมือนนั่งรวมวงอยูดวยนัน่ แหละ เวนไวแตฉันนอนฟงอยูบ น
เตียง ในมุง”
“ทําไมไมออกมาปรึกษาหารือกับพวกเราดวย”
หลอนหัวเราะ
“ขี้เกียจนั่งรวงวงอยูดว ย รําคาญหนา เขมนใครอยูคนหนึ่งเลยหลบเขาไปนอนเสียงัน้ เอง
ตั้งใจจะนอนใหหลับ แตบังเอิญมันไมหลับ”
“รําคาญหนาผม?”
“รูอยูแลวยังมีหนามาถามอีก”
“ความจริงผมก็ตั้งใจแลววา จะพยายามทําตัวใหดีที่สุด ไมใหคณ
ุ หญิงเกิดเขมนหนาขึ้น
อีก แตความพยายามของผมมันชางลมเหลวไมเปนทา จนปญญาเอาเสียจริงๆ นึกไมออกเลยวา ผม
ไดทําอะไรใหคุณหญิงเกิดหมั่นไสขึ้นอีก”
“นั่นนะซินะ มันแปลก อาจเปนเพราะดวงของเรามันเปนอริกันกระมัง ดูคณ
ุ มันชาง
ขวางๆ ในสายตาหรือความรูสึกของฉันอยูตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ฉันเองก็พยายามอยางยิ่งเหมือนกันใน
ขอที่วาจะมองคุณในแงด”ี
“เอาละ ในรอบ 24 ชั่วโมงที่แลวมา ผมไดทําอะไรใหเปนที่ขัดใจคุณหญิงบาง?”
“แปลวาจะยอมรับผิดงั้นหรือ?”
“เรียกวาเราหาทางปรับความเขาใจกันเสียดีกวา ถาผมผิด ผมก็จะยอมรับผิด แตถาผมไม
ผิด ผมก็จะไดชี้แจง”
ดารินจุดบุหรีส่ ูบบาง มองดูพรานใหญดว ยประกายกึ่งเนือยชากึ่งแฝงความหมาย ชนิดที่
เขาอานไมออก
“คุณเปนคนไขของฉัน”
หลอนเอยเนิบๆ เปาควันบุหรี่เปนทางยาวลงต่ํา ประสานมือกอดอกดวยความหนาว
สะทานของอากาศกลางดึก
“แตคุณอวดดีกับฉันมาก สั่งอะไรก็ฝาฝน ไมปฏิบัติตามคําสั่ง ตัวเองกําลังเจ็บ หมอสั่งให
หยุดพักนอนเฉยๆ เสียสักวัน กลับอวดเกงบุกปาออกแรงอีก เอาละ เมื่ออางวาจะออกสํารวจเพราะ
ระแคะระคายเรื่องไอแหวง ก็ไมวาอะไรแลว หนอยกลับมาถึงแคมป ยังเอาปน .458 ออกมาซอมยิง
เปาเลนเห็นเปนของสนุกกันใหญ แรงสะทอนถอยหลังของปนขนาดนั้น มันกระเทือนตอบาดแผล
ของคุณเทาไหรบาง นัดสองนัดก็ยังพอทําเนา นี่ยิงใหญ อวดเกง นึกวาตัวแข็งแรงทรหดอดทน
เหนือกวามนุษยโดยทั่วไปทั้งหลายเขา บุญเหลือเกินนะ แผลที่เย็บไวมันไมถึงกับฉีกออกไป นั่นก็
ไมอยากจะวาอะไรอีกเหมือนกัน ทีนพี้ อจะเอายาใหกิน ถามวาเปนอยางไรบาง บอกไดหนาตาเฉยวา
ไมเปนอะไรเลย ก็ดีซิ...เมื่อไมเปนอะไรแลวจะตองพึ่งยา พึ่งหมอทําไม เสร็จแลวตัวเองมานอนเจ็บ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

471
แผลตัวสั่นเปนเจาเขาอยู จนกระทั่งแงซายผานมาเห็นเขา ทนดูอยูไมได ถึงกับไปตามฉัน คนอยาง
นี้นะ นาเวทนานักหรือ?”
“ถาคุณหญิงจะถือวา การเจ็บแผลของผมไมไดบอกกับคุณหญิง โดยที่ตัวเองพยายามจะ
ลืม หรือไมเอาใจใสกับมันเสีย คิดวามันจะทุเลาไปเอง เปนความผิดละก็ ผมก็ขอยอมรับผิด”
“รับสารภาพมาเสียไดอยางนีก้ ็ดี จะไดปราณีกนั ไดบางเมือ่ เวลาเดินปาหรือนั่งหาง ถึงแม
ฉันจะเขมนหนาคุณสักขนาดไหน ฉันก็ยงั ตองจําใจปฏิบัติตามคําสั่งเชื่อฟงคุณ ไมวาคุณจะเบงสัก
ขนาดไหน เพราะยอมรับในความจริงวา คุณเปนผูนาํ มีความชํานาญเหนือกวาและรับผิดชอบ
โดยตรง ทั้งดุ ทั้งขู ทั้งบลั๊ฟสารพัด ทีนี้พอคุณกลายมาเปนคนไขของฉันบาง ฉันเปนหมอ คุณยังมา
ทําเกกทาอวดวิเศษอยูอีกงั้นหรือ”
“ครับ ผมเขาใจแลววา ทีใครก็ทีใคร”
“ออ! นี่กลาอาฆาตงั้นหรือ? เดี๋ยวเหอะ...เดี๋ยวไอยาที่ฉดี แกปวดมันกลายเปนยาพิษขึน้ มา
เสียเทานั้น เห็นไหม เทาแลวเทารอด ก็อดขวางไมไดอยูน ั่นเอง”
“ครับๆ ผมกลัวคุณหมอแลว กลัวลานเลย”
รพินทรยกมือไหวทว มหัว ดารินคอนนิดหนึ่ง บนอุบอิบในลําคอพรอมกับลุกขึ้นยืน
“เอาละ นอนพักเสีย ไมตองคอยกังวลอะไรอีก คืนนี้ฉนั จะสั่งใหแงซายอยูย ามตรวจระวัง
ตลอดทั้งบริเวณแคมปของเราเอง เดี๋ยวจะใหแงซายเอาผาหมมาใหอกี ผืน เห็นผาหมแลวทุเรศสิ้นดี
ผืนเทากระแบะมือ ดํายังกะผาขี้ริ้ว”
กลาวจบ หลอนก็เดินกลับไปยังเต็นท มีแงซายตามหลังไปดวย
ครูใหญอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงก็เดินกลับมาที่เขาอีกครั้ง หอบผาหมผืนใหญ
ใหมเอีย่ มผืนหนึ่งมาสงใหเขา
“นายหญิงใหเอามาใหผูกอง”
“ขอบใจมาก แงซาย”
พรานใหญกลาวเรียบๆ ตาจับนิ่งอยูที่ใบหนาของคนรับใชประจําตัวของคณะนายจาง ยิ้ม
ใหนดิ หนึ่ง
“ฉันอาจเดินทางพรุงนี้ไมได ถาหากแกไมไปตามนายหญิงออกมา”
“ผูกองเปนยังไงบาง?”
“ดีขึ้นมาก พรุงนี้คงเดินไดโดยปกติ ถาไดหลับสัก 5-6 ชั่วโมง ใหตายซิ! ฉันไมยกั รูตัว
เลย ตอนที่แกเขามาดูฉันใกลๆ และถูกเนื้อตองตัวฉัน ถาเสือมันยองเขามาคาบก็คงเสร็จไปแลว”
“นายหญิง สั่งผมใหมาบอกผูกองวา นอนใหหลับสนิท ใหผมดูแลบริเวณแคมปตลอดทั้ง
คืน”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

472
รพินทรพยักหนา ปดปากหาว บาดแผลที่ปวดระบมอยูเมือ่ สักครูนี้ บัดนี้ทุเลาลงมากแลว
ประสาทออนระโหย หนังตาหนักอึ้งเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ
“ดีมาก! ฝากดูแลแทนดวยนะ ความจริงแกไมจําเปนตองมาอยูยามตลอดทั้งคืนหรอก เวร
อยูยามของพวกลูกหาบมีประจําอยูแ ลว จะพักนอนบางก็ได แตควรหูไวหนอยเทานั้น สําหรับฉัน
คืนนี้คงหลับเปนตาย”
“นอนหลับใหสบายเถิดครับ โปรดอยางกังวล”
พรานใหญเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ใชผาหมที่บริจาคมาให โดยนายจางสาวคนสวยคลุม
ทับผาผวยบางๆ เกาๆ ของเขาอีกชั้นหนึ่ง เลื่อนหมวกสักหลาดลงมา หลุบหนาหลุบตาลง แงซาย
จัดการเติมเชื้อฟนเขาไปในกองไฟที่สุมอยูข างๆ กายเขาทั้งสองดาน แลวเดินผละไปเงียบๆ
จะเปนเพราะความหนาวเย็นแทบจัดเขากระดูกดําหรืออะไรก็ไมทราบได จอมพราน
สะดุงลืมตาขึ้น พบตัวเองนอนขดตัวตะแคงคู หมวกที่ปด หนาไวหลุดตกไปขางๆ ไฟที่กออยูใกลเขา
ทั้งสองกองหมดเปลวแลว เหลือแตถานแดงวับแวมบริเวณแคมปรอบดาน แลเห็นเปนภาพสลัวราง
ตะคุมๆ อยูทั่วไป
ทางปลายเทาของเขา รางเปนเงาทะมึนของแงซายยืนอยูท ี่นั่น มือขวาถือไรเฟล มือซายมี
ไฟฉายแปดทอน กําลังฉายกราดไปมาออกไปยังราวปาอันมืดมิด
รพินทรขยับตัวขึ้นในลักษณะครึ่งนั่งครึ่งนอน พอดีกบั ที่ใบหนานั้นหันมาทางเขาพอดี
ตาของหนุมกะเหรีย่ งพเนจรผูลึกลับที่ประสานเขา เปนประกายประหลาดอยูในเงามืดอันคลุมเครือ
กอนที่เขาจะเอยปากเชนไร แงซายก็เคลื่อนเขามาใกลมองเห็นกันไดถนัด ดวงหนาสี
ทองแดงเปนเงามันละเลื่อมนัน้ มีแววกังวลอึดอัดใจเรนลับ
“ผูกองไมไดหลับหรอกหรือ?”
เสียงของแงซายแหบต่ําแผวเบา
“ฉันตื่นเดีย๋ วนีเ้ อง มีอะไรผิดปกติหรือ?”
พรานใหญถาม พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ แลวมาจับนิ่งอยูทใี่ บหนานัน้ ดวยความ
พิศวง แงซายขมวดคิ้ว สายหนาชาๆ ปฏิเสธ แลวหยุดชะงักนิ่งเหมือนจะใชประสาททุกสวน คนหา
อะไรสักอยางหนึ่งแลวยิ้มออกมากรานๆ เสียงที่กลาวตอมาเกือบจะเปนเสียงกระซิบ
“ไมมีอะไรผิดปกติ แต...”
อดีตนายทหารโจรกะเหรี่ยง ฉายไฟกราดสูงต่ําไปยังแนวปาทึบรอบดานอีกครั้ง
“ผูกองรูสึกเหมือนอยางที่ผมรูสึกหรือเปลา?”
“รูสึกอะไร?”
“คืนนี้ ปาทั้งปาเงียบเหลือเกิน ผิดไปกวาทุกคืน”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

473
แมจะงวงแสนงวง รพินทร ไพรวัลย ก็ตาสวางโพลนขึ้นในบัดนั้น กะพริบตาถี่ๆ จอง
หนาแงซาย แลวพยายามเงี่ยหูสดับรหัสปา เกงที่เคยเกกรองนานๆ ครั้งไดยนิ ลอยตามลมมาแตไกล
ตลอดทั้งคืน บัดนี้เงียบสงบ ชางซึ่งมักจะรองอยูในหุบก็หายไป แมแตเสือ หรือหมาปา อันมักสง
เสียงประดับดงแถบนี้อยูตามปกติ ก็ไมปรากฏ คงไดยนิ แตเสียงน้ําคางที่หยดลงมากระทบพื้นใบไม
แหงอยูเ ปาะแปะเปนจังหวะ
ภายหลังจากสะกดใจฟงอยูครูใหญ รพินทรก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“แกลืมไปแลวหรือแงซาย เมือ่ ตอนหัวค่ํา เราทดลองไรเฟลออกสนั่นปา สัตวในละแวกนี้
มันตื่นเสียงปนเตลิดหนีไปหมด”
แงซายโคลงหัวชาๆ อยูเชนนั้น กัดริมฝปาก
“มันเงียบที่สุดของความเงียบ! เกง กวาง เสือ ชาง หรือหมาปาอาจไมมีเสียงใหเราไดยิน
ได หากมันไมไดอยูใ นละแวกใกลเคียง แตจักจั่น เรไร และตุกแกปา ทําไมมันถึงพากันพรอมใจ
เงียบสงบลงไปหมดเชนนี!้ ”
พรานใหญยันกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงในทันทีนั้น เงีย่ โสตสดับตรับฟงเสียงอีกครั้ง...จริง
ของแงซาย ดงทึบอันชุกชุมไปดวยสรรพสัตวทั้งดงที่แวดลอมอยูในขณะนี้
มันเงียบสงัดเอาจริงๆ
แมแตเสียง จักจั่น เรไร ตุกแกปา หรือแมลงทุกชนิดก็ไมทําเสียงใหปรากฏขึ้น ราวกับปา
จะตกอยูในมนตสะกดของอะไรสักอยางหนึ่ง
ความเงียบอันมีปริศนานาพิศวงชนิดนี้แหละ ที่จอมพรานอยางเขายอมจะตองตระหนัก
ไดดวี า มันเปนความเงียบกอนหนาที่จะเกิดอะไรขึ้นสักอยางหนึง่ ซึ่งไมสามารถจะทํานายไดถกู
หรือมิฉะนั้น ก็เปนเหตุการณประจวบเหมาะอันปกติธรรมดาที่สุดโดยไมเกิดอะไรขึ้นเลย ซึ่งบาง
ครั้งบางคราว ปาก็มลี ักษณะเชนนีไ้ ดเหมือนกัน
เขาสบตาแงซายอีกครั้ง ยิ้มขรึมๆ
“ฮือม! จริงของแก ประสาทสัมผัสของแกดีมากแงซาย ฉันเองก็ไมชอบความเงียบแบบนี้
เหมือนแกเหมือนกัน มันทําใหเราตองอึดอัดกระวนกระวายยังไงพิกล แตปามันก็อาจนอนหลับได
เหมือนกันนี่นะ แลวแตจังหวะเวลาของมัน”
“ผมสังเกตมาชั่วโมงเต็มๆ แลว มันเงียบเชนนี้มาตั้งแตผกู องลมตัวลงนอนครั้งแรก”
แงซายพูดเหมือนรําพึง แลวก็ซุนฟนเติมใหที่กองขางกายเขา บนอะไรอุบอิบอยูในลําคอ
ฟงไมไดศัพท ลักษณะทาทีสังเกตไดชัดวาไมสบายใจนัก ทําจมูกฟุดฟด สูดลมหายใจหนักๆ แลว
เงยหนาขึ้น
“แกไดกลิ่นอะไรหรือ?”
“ผูกองไดกลิ่นอยางผมหรือเปลา อากาศคืนนี้มันหนักขนยังไงบอกไมถูก มีกลิ่นคลาๆ
ดอกไมอะไรสักอยางหนึ่งลอยมา ขาดๆ หายๆ คลายๆ กลิ่นดอกลําเจียก”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

474
“ประสาทของฉันอาจชาไปก็ไดนะ แงซาย ฉันไมไดกลิ่นอะไรนอกจากควันไฟ ยาทีน่ าย
หญิงของแกใหฉันกิน ทําใหสมองของฉันหนักไปหมด อยากจะนอนอยางเดียว แกไดกลิ่นอยางวานี่
หรือ?”
“ผมก็ไมทราบวาจะเปนอุปาทานหรือเปลา ผูกองกินยา ผูกองงวงนอน ผมไมไดกินยา
และในเวลากลางคืนผมไมเคยอยากนอนเลย แตสําหรับคืนนี้ หนังตาผมหนักเหลือเกิน”
“ฉันบอกแกแลววา ถาแกงวงนอนแกก็นอนได แตขอใหหูไวเทานั้น”
“ผมเกรงวาถาผมหลับคืนนี้ ผมคงไมตื่นไวนัก เพราะฉะนัน้ ผมพยายามจะไมหลับ
ลูกหาบที่อยูเวรทุกคืนไมเคยหลับเลย แตคนื นี้หลับ! ผมเดินไปปลุกสองครั้งแลว ทั้งๆ ที่เปนคนละ
คน คนละผลัดเวรกัน ทําไมยามทั้งสองคนเผลอหลับในขณะที่อยูย ามเหมือนกันทั้งสองคนก็ไม
ทราบ”
“แลวพรานของฉันสี่คนนั่นละ ฉันจัดหนาทีไ่ วใหผลัดเวรประจําหนึ่งคนเสมอ?”
พรอมกับพูด รพินทรพยายามกวาดสายตามองหาพรานคูใ จของเขา แตก็มองไมเห็นเคา
วาจะมีใครตื่นเลยสักคนเดียว นอกจากลูกหาบคนหนึ่ง ซึ่งนั่งคลุมผาสัปหงกอยูริมกองไฟดานหนึ่ง
“นาจัน เปนเวรสําหรับอยูยามผลัดสองคืนนี้ แตเมื่อประมาณสักครึ่งชั่วโมงมานี่เอง แก
ฝากยามผมไว บอกวางวงเต็มที ตอนนี้กห็ ลับไปแลว”
รพินทรขมวดคิ้วนิดหนึ่ง แตแลวความพิศวงคลางแคลงของเขาก็ถูกอํานาจความงวงเหงา
อิดโรยเคลื่อนเขามาบดบังเสีย หนังตาทัง้ คูจะปดเสียใหได ยกมือขึ้นปดปากหาว พยักหนาสั่งวา
“พวกเราคงจะออนเพลียอิดโรยกันมามากสําหรับวันนี้ พรุงนี้ก็จะตองเดินทางแลว เชื่อ
แนวาไอแหวงหรือเสือคงจะไมปวนเปย นเขามาใกลแคมปเราคืนนี้หรอก แกตืน่ อยูคนเดียวก็พอแลว
แตอยาลืมนะ ถานึกอยากจะนอนเมื่อไหรละก็ กอนนอนปลุกพรานของฉันคนใดคนหนึ่งขึ้น ใหเขา
อยูยามแทน”
แงซายขยับปาก มีทาเหมือนจะเอยอะไรกับเขาอีก แตรพินทรงวงเสียจนหมดความสนใจ
เอนตัวลงนอนตามเดิม หลุบหมวกลงมาปดหนาเสีย เพียงอึดใจเดียว เขาก็หลับสนิทเพราะอํานาจยา
นอนหลับของแพทยหญิง ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์
เวลาผานไปทามกลางบรรยากาศอันแสนที่จะสงัดเงียบเยียบเย็น เสียงบางรองแทรกมา
ตามลมดึกยาวเยือกอีกครั้งหนึ่ง ฟงประดุจเสียงรองครวญครางของภูตผีปศาจ
แลวทุกสิ่งทุกอยางก็ถูกสะกดใหนิ่งเปนดุษณีเชนเดิม
ในเต็นทมเี สียงพลิกตัวของไชยยันต แลวก็ละเมออะไรเอะอะลั่นออกมาคําหนึ่ง ดารินผู
นอนอยูเตียงกลางสะดุงตื่นขึน้ ดวยเสียงนั้น หลอนรูสึกตนเองวากําลังหลับสนิท และตื่นขึ้นอยาง
งัวเงียที่สุด เพราะเสียงที่เขามากระทบโสตประสาท หญิงสาวรองเรียกเพื่อนชายอกไปสองสามคํา
เบาๆ ก็ไมไดยินเสียงตอบ นอกจากเสียงกรนเปนจังหวะแสดงวาหลับสนิท หลอนจึงเลิกสนใจ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

475
เพราะรูวานั่นเปนการละเมอ พลิกตัวนอนตะแคง กระชับผาหมใหแนบกระชับเขามาอีก เพราะ
ความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ
ทันทีนั้นเอง ฆานประสาทของหลอนก็สัมผัสกับกลิ่นแปลกประหลาดที่ไมเคยมากอน
ลอยกรุนเขามา มันหอมเอียนๆ อยางไรบอกไมถูก รูสึกวิงเวียนมึนงง ในลักษณะคลายดมยาสลบ
คลับคลายคลับคลา ไมแนใจตนเองวาขณะนี้ตนไดตนื่ รูส ึกตัวแนชดั อยูหรือวาเคลิ้มฝนไป รางกาย
ออนหมดเรี่ยวแรง
หลอนพยายามฝนเปดเปลือกตาอันแสนหนักขึ้น มองฝามุงสนามที่ขึงครอมเตียงผาใบอยู
กวาดไปรอบดานโดยที่กบ็ อกไมถูกวาตองการจะมองหาอะไรในขณะนั้น...ปาแถบนีม้ ีดงลําเจียกอยู
ดวยหรือยังไง...หรือวาใคร อุตริเอาดอกลําเจียกเขามาไวในกระโจมพักตั้งแตเมื่อไหร...สมองของ
หลอนถามตัวเอง
ครั้นแลว ขณะนั้นเอง จะเปนดวยสายตาฝาด หรือประสาทอันอลเวลมึนชาในขณะนี้
หลอนตัวเองอยางหนึ่งอยางใดไมทราบได หลอนเห็นแสงเรืองๆ ของอะไรชนิดหนึ่ง ปรากฏขึ้นที่
ผนังของผาใบเต็นทตอนหลังคา มันแดงวูบเปนดวงราวกับโคมกระสือ หรือมิฉะนัน้ ก็หิ่งหอยยักษ
รัศมีที่เปลงสวางเรืองออกไปเปนวงกลม ขนาดชามกะละมังยอมๆ เหมือนมีใครเอาดวงไฟมาทาบ
อยูบนหลังคาเต็นทดานนอก และแสงนัน้ ผานผาใบเขามา
หญิงสาวลืมตาโพลง พยายามเพงจองจับอยูที่ดวงแสงนั้น ทั้งๆ ที่เปลือกตาทั้งสองถวง
หนักเต็มที รางกายทุกสวนหนักอึ้งไปหมด กระดิกกระเดีย้ ไมไดราวกับเหน็บชา หรือความรูสึก
แบบผีอํา มันเปลงแสงวาบวูบแดงโรอยูอึดใจ ก็หรี่หายไป อีกอึดใจใหญๆ ตอมา ก็แดงวาบขึ้นอีก
แตในคราวนี้เปลี่ยนที่ไปปรากฏอยูบนหลังผาเต็นทตอนที่ต่ําลงมา แลวก็ดับ แลวก็สวางขึ้นอีกใน
ลักษณะเดิม เคลื่อนเปลี่ยนที่ไปรอบๆ ผนังเต็นทอยางแชมชา กลิ่นฉุนเอียนๆ ยิ่งโชยตลบ
สมองของหลอนสั่งการครั้งแรก ก็คือตองการเอื้อมมือไปหยิบปนสั้นประจําตัวใตหมอน
...หลอนไมมีความสามารถ! สมองไดแตสงั่ เทานั้นแตรางกายไมอาจเคลื่อนไหวไดตอ ไป หลอนคิด
วาจะรองเรียกเชษฐาหรือไชยยันต แตก็ไมมีเสียงหลุดออกมาจากลําคอ ดวงตาทั้งคูห รี่ลงเปนลําดับ
งวงและเพลียอยางไมเคยปรากฏมากอนในชีวิต
จากนั้นทุกสิ่งทุกอยางก็เลือนรางเหมือนภาพฝนราย...
รพินทร ไพรวัลย ตื่นขึ้นในลักษณะพรวดพราด เพราะถูกเขยาปลุกโดยแรงพรอมกับ
เสียงเรียก พอลืมตาขึ้นก็เห็นบุญคํา เปนคนเขยาปลุกเขา จัน เกิด และเสย อันเปนพรานพื้นเมืองของ
เขารายลอมอยูร อบกาย แตละคนหนาตื่นเลิกลั่กกระหืดกระหอบ ขณะนั้นฟาเพิ่งจะเริ่มสาง อากาศ
ขมุกขมัวไปดวยหมอกเชามืด แตกพ็ อจะมองเห็นหนากันไดถนัด โดยไมตองอาศัยแสงไฟรอบ
บริเวณแคมป พวกลูกหาบจับกันเปนกลุมเสียงพูดฟงไมไดศัพท
“อะไร? เกิดอะไรขึ้น?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

476
เขารองออกมาเร็วปรื๋อ
“ลูกหาบของเรา! เสร็จไปอีกคนแลว!!”
เปนเสียงบอกละละละลักแทบจะฟงไมเปนภาษาของบุญคํา
พรานใหญกระโดดผางขึ้นยืนทั้งตัว
“เสือลากไปเหรอ?”
“ไมใชครับ มันเปนอะไรก็ไมรู นอนตัวแข็งทื่อ ไมมีรอยบาดแผลอะไรทั้งสิ้น! ศพนอน
อยูโนน”
รพินทรเผนพรวด ตรงเขาไปที่ศพของลูกหาบคนหนึ่ง ซึ่งขณะนีพ้ วกลูกหาบทั้งหลาย
กําลังยืนลอมวงดูอยู ในพริบตานั้น เชษฐา ดาริน และไชยยันต ในชุดนอน แสดงวาเพิ่งจะถูกปลุก
ขึ้นมาอยางกะทันหันเชนกัน ก็วิ่งพรูออกมาจากเต็นทตรงเขามาโดยเร็ว ภาพที่เห็นทําใหทุกคนยืน
จองตะลึงงันอยูกับที่
ริมโขดหินเล็กๆ ใกลกับกองไฟมอดกองหนึ่ง รางของลูกหาบคนหนึ่ง นอนตัวคูตะแคง
ศีรษะพาดอยูกบั ยามสวนตัวเหนือกระสอบปานที่ปูรองไว เปนชายรางใหญวยั ประมาณ 30 ป ตาทัง้
สองปดสนิทลักษณะเหมือนหลับ เวนไวแตวาไมมีลมหายใจ และรางกายเย็นชืดเหมือนทอนหิน
รางนั้นไมปรากฏรองรอยของบาดแผลใดๆ ทั้งสิ้น!

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

477

21
รพินทรทรุดตัวลงอยางรวดเร็ว เอื้อมมือไปขยับจะพลิกรางนั้น แตมือของใครคนหนึ่งใน
จํานวนคณะนายจางของเขาควาไหลอยางกะทันหัน กระชากยับยัง้ ไว
“เดี๋ยว! อยาเพิ่งแตะตองศพ!!”
เจาของมือและเจาของเสียงหามคือ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ พรานใหญชะงักตามคําสั่ง
นั้นทันที พอจะเขาใจในบัดนั้นวา การหามของนายจางสาวคงจะเนื่องมาจากเหตุผลทางการแพทย
เกี่ยวกับการชันสูตรนัน่ เอง
ความตระหนกตกใจทําใหเขาเกือบจะทําอะไรลงไปชนิดเขลาไดถนัด ดารินสมแลวที่
เปนแพทย แมหลอนจะไดรบั ความตื่นเตนตกใจตอเหตุการณ ซึ่งเห็นอยูในขณะนี้สักเพียงใด ก็ยังมี
สติพอที่จะแสดงความรอบคอบถี่ถวนตามฐานะของหลอน ซึ่งในขณะนี้ไมมีใครนึกไปถึง
เชษฐาดําเนินการซักถามสอบสวนเหตุการณขึ้นในทันทีนั้น
ความปรากฏออกมาวา ผูตายชื่อ ‘เลิน’ ครั้งสุดทายที่เพื่อนลูกหาบใกลชิดเห็นวาเขามีชีวิต
อยูนั้น คือเวลาประมาณ 2 ทุมเศษของเมื่อคืนนี้ ภายหลังเวลาอาหารเย็นและจัดการเตรียมเก็บ
สัมภาระขาวของตามคําสั่งของพรานใหญแลว เลินไดลมตัวลงนอนยังตําแหนงทีเ่ ขาไดนอนตายอยู
นี้ ซึ่งตามปกติก็เปนที่นอนประจําของเขาทุกคืนนับแตมาตั้งแคมปอยูทนี่ ี่
คนที่นอนใกลชิดเขาที่สุด มีที่นอนหางประมาณ 3 วา ยืนยันวาขณะทีล่ มตัวลงนอน เลิน
สูบบุหรี่ใบตองแหงและคุยกับตนอยูครูใหญ จึงตางคนตางหลับไป
เชาตรูหยกๆ นี่เอง ลูกหาบทุกคนตื่นขึ้น เตรียมตัวเพื่อเอาควายเขาเทียมเกวียนและหุงหา
อาหาร มีเลินคนเดียวที่ไมยอมลุก เมื่อเพื่อนสงสัยเขามาเขยาปลุก จึงพบวาเขาไดสิ้นใจเสียแลว และ
ไดเอะอะโวยวายกันขึน้ เหตุการณที่เพื่อนลูกหาบทั้งหลายคนพบวาเลินนอนตาย เกิดขึ้นเมื่อสอง
สามอึดใจที่แลวมานี่เอง
เลินนอนตายอยูในลักษณะเดิมของการนอนหลับ เทาที่เพื่อนใกลชิดทีส่ ุดเห็น และทุกคน
ยืนยันวา ขณะที่มาพบวาเปนศพไปแลวนั้น ลักษณะของศพก็อยูใ นสภาพเดิมกับที่เห็นครั้งแรก ไมมี
ใครเคลื่อนยายใหผิดรูปรอยไป
การตรวจสอบรองรอยในละแวกใกลเคียงศพ ไมพบวาจะมีวแี่ ววของสัตวชนิดใดทั้งสิ้น
กล้ํากลายเขามาใกลผูตาย
เมื่อเชษฐาหันมาสอบสวนยาม และเหตุการณภายในบริเวณแคมปของเมื่อคืนที่ผานมา ก็
มาถึงความจริงในขอที่วา ทุกคนนอนหลับสนิทกันหมด แมกระทั่งพวกอยูย าม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

478
“ผมหลับเปนตายเลยครับ เปนการหลับอยางประมาททีส่ ุดเปนครั้งแรกในชีวิตนอนกลาง
ปาของผม!”
พรานใหญสารภาพเสียงต่ําลึก แววตาเครงขรึม สอแววเสียใจ
“นั่นไมมีปญหาอะไรเลย มันเปนผลมาจากยาระงับประสาท และนอนหลับอยางแรงที่
ฉันใหคณ
ุ เพื่อตองการใหพกั ผอน”
ดารินบอกโดยเร็ว มองดูเขาดวยแววตาแสดงความเห็นใจเปนครั้งแรก
ไชยยันตเอื้อมมือมาจับแขนพรานใหญบีบ
“เปนธรรมดา รพินทร เมื่อคืนนี้คุณจับไขไมสบายเพราะพิษบาดแผล และนอยก็ใหยา
ระงับกับคุณ คุณก็ตองหลับไปอยางไมรูเรือ่ งเลย มันนาประหลาดเหลือเกิน ผมเองกับเชษฐาก็หลับ
อยางชนิดไมรูสึกตัวเหมือนกัน ไมมีใครรูส ึกตัวกันเลยสักคน”
เชษฐาสอบพวกที่อยูยามเมื่อคืนนี้เปนรายคน เวรยามของลูกหาบยอมรับวาหลับไมรูสึก
ตัว ตั้งแตยามที่สอง และไมมีการปลุกกันขึ้นมาผลัดเปลี่ยนเวรเหมือนเชนเคย จันผูมีฐานะเปน
พราน และมีหนาที่อยูย ามกํากับเวรที่สอง ก็สารภาพวาเปนอะไรไมทราบ งวงเหงาขึ้นมาอยาง
ผิดปกติ และไดไปบอกฝากยามแงซายไว ตนเองขอนอนพักและก็หลับผล็อยไป
แงซายเปนคนสุดทายที่ถูกเรียกเขามา หนุม กะเหรี่ยงพเนจรมีลักษณะอาการขรึมสงบเฉย
เมยอยูเหมือนเดิม แตสีหนาสลดเครียด
“ผมก็หลับครับ เจานาย หลับทั้งๆ ที่เตือนตัวเองอยูทกุ ขณะวาจะไมยอมหลับ...”
แงซายยอมรับตามตรง ดวยเสียงหาวอาจหาญอันเปนนิสยั
“เปนการเผลอหลับอยางไมทันรูสึกตัว เพราะฉะนัน้ ผมจึงไมไดปลุกนาจันขึ้นเพื่อเปลี่ยน
ยาม ตามคําสั่งของผูกอง”
“เลาถึงเหตุการณบริเวณแคมปเทาที่แกรูเห็นกอนหลับซิ”
รพินทรซักมาโดยเร็ว
“เมื่อผูกองหลับไปแลว ผมออกเดินไปรอบๆ บริเวณ เหตุการณปกติดีทกุ อยาง ผมเดินไป
ปลุกเตือนยามลูกหาบอีกครั้งหนึ่ง ตรวจรอบๆ บริเวณอยูสามสี่เที่ยว ก็กลับมานั่งทีร่ ิมกองไฟหนา
กระโจมพักของเจานาย ผมเผลอตัวนั่งหลับที่ขอนไมหนากระโจมนัน่ เอง มาตื่นขึน้ อีกครั้งพรอมๆ
กับลูกหาบทุกคน”
“แปลวาแกเปนคนสุดทายทีย่ ังตื่นอยู ภายหลังจากทีท่ กุ คน พวกเราหลับไปหมดสิ้น
แลว?”
ไชยยันตถาม
“ครับ ผมเชื่อวาเปนคนสุดทาย เฉพาะทุกคนที่นอนอยูน อกเต็นท เพราะขณะที่ผมยังเดิน
ตรวจอยูน ั้น เห็นทุกคนหลับหมด”
“ไมรูสึกวามีอะไรผิดปกติเลยหรือ?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

479
เชษฐาย้ํา
แงซายชําเลืองมองไปทางรพินทร สบตาพรานใหญที่จองอยูกอนพอดี จอมพรานเมมริม
ฝปากแนน หันไปมองดูคณะนายจางของเขา
“ผมเพิ่งนึกออกเดีย๋ วนีเ้ องครับ กอนที่ผมจะหลับไปภายหลังจากที่คณ
ุ หญิงออกมาใหยา
แงซายเจามาพบผม เราพูดอะไรกันสองสามคํา ถามันจะมีอะไรผิดปกติ มันก็ผิดตอนนี้แหละ ยกเวน
แตตอนนัน้ ผมงวงและเพลียเสียจนไมทนั จะเฉลียวคิด
แลวก็นกึ ไมถึงวามันจะเกิดเหตุรายอะไร
เกิดขึ้น ซึ่งก็ยังไมแนใจเหมือนกันวา มันเปนเหตุการณประจวบเหมาะ หรือวาลางรายที่เตือนมา
ลวงหนา เปนผลใหลูกหาบของเราตายอยางที่เห็นกันอยูน ี่”
“อะไรที่วาผิดปกติ?”
เชษฐาและไชยยันตถามมาเกือบจะเปนเสียงเดียวกัน
รพินทรมองสบตาแงซายอีกครั้ง
“กอนที่ผมจะหลับไปในครัง้ สุดทาย สังเกตเห็นแงซายเดินยามอยูคนเดียว ลักษณะ
กระสับกระสายยังไงพิกล เขาเปรยกับผมวาปามันเงียบผิดปกติ ผมก็รูสึกวามันจะเปนจริงตามทีแ่ ง
ซายพูด จักจัน่ หรือตุกแกสักตัวก็ไมทําเสียงขึ้น ระยะนั้นมันเปนระยะเงียบสงบอันยาวนานทีเดียว
แงซายยังบอกอีกวาเขาไดกลิน่ อะไรบางสิ่งบางอยาง แลวก็บนวาเขารูส ึกงวงผิดไปกวาทุกคืน ผมก็
สั่งวาเขาจะนอนก็ได แตกอนนอนใหปลุกพรานของผมคนใดคนหนึ่งขึ้นมาอยูยามแทน เพิ่งจะมารู
ความจริงกันเดี๋ยวนี้เองวา แงซายเผลอหลับไปโดยไมทนั จะปลุกคนของผมใหเฝายามแทน”
“ฮือม ประหลาดเหลือเกินนะ นีแ่ ปลวาเมือ่ คืนพวกเราทุกคนหลับกันหมดนะซิ ไมมีใคร
ตื่นอยูเลยหลังจากแงซายมอยไปเปนคนสุดทาย”
หัวหนาคณะเดินทางครางออกมา
“ผมคิดวาคงเปนเชนนัน้ ครับ และสันนิษฐานวาลูกหาบของเราคนนี้ตายในขณะทีพ่ วกเรา
ทุกคนพากันหลับหมด”
ระหวางที่ทกุ คนอึ้ง ดารินขมวดคิ้วเหมือนจะคิดอะไร แลวหันขวับไปทางคนรับใช
ประจําแคมป ผูยืนหนาซีดขาวอยู ถามโดยเร็ว
“แงซาย นี่เธอบอกกับพรานใหญเมื่อคืนนี้วาเธอไดกลิน่ นั้น เธอไดกลิ่นอะไรชนิดไหน
บอกใหละเอียดซิ”
“ผมบอกกับผูกองวา ผมไดกลิ่นจางๆ บอกไมถูกวามันเปนอะไร แตรสู ึกวากลิ่นจะคลาย
ดอกลําเจียก มันเหม็นและหอมปนกันอยางไรไมทราบ”
หญิงสาวเมมริมฝปากแนน เบิกตาโตจองหนาแงซายอยูเชนนัน้ กลิ่นที่แงซายบอกมัน
นาจะเปนกลิ่นเดียวกับที่ลอยมาสัมผัสจมูกของหลอนเมื่อคืนนี้เอง กอนหนาที่จะผล็อยหลับไปอยาง
สลบไสล
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

480
“ขณะที่แงซายบอกกับคุณวาไดกลิ่นขนาดนั้น คุณไดกลิน่ ดวยหรือเปลา?”
แลวหลอนก็พงุ สายตากลับไปยังรพินทร จอมพรานสั่นศีรษะ
“เปลา! แตเอาแนกับจมูกของผมตอนนั้นไมได ยาที่คุณหญิงใหผมแรงเกินไป จน
ประสาทสวนใหญชาไปหมด”
“เอ...ถามันจะยังไงๆ เสียแลวละซิ...”
ดารินรองออกมา มองดูหนาพี่ชายและไชยยันต
“ระหวางแงซายกับฉัน ทายไมถูกวาใครจะหลับไปกอนใคร เพราะกลิน่ ที่แงซายบอกนั้น
ฉันเองก็ไดกลิ่นเหมือนกัน ไมเพียงแตไดกลิ่นเทานั้น ยังดูเหมือนจะเห็นอะไรประหลาดๆ อีกดวย
เวนไวแตคิดวามันเปนความฝน นี่พอมาไดรูจากแงซายในเรื่องนี้ ฉันก็แนใจวา ฉันไมไดฝนเด็ดขาด
ในตอนนั้น”
“ทําไม นอยไดกลิ่นอยางวานี่แลวก็เห็นอะไรประหลาดๆ...ไหนลองบอกซิ”
พี่ชายซักมาโดยเร็ว ทุกสายตาที่ยนื ลอมศพของลูกหาบในขณะนี้ จับมายังหลอนเปน
ตาเดียว หญิงสาวยกมือตบขมับเบาๆ เหมือนจะเรียกรองความทรงจํา แลวก็บอกวา
“เดี๋ยวคะ เดีย๋ วนอยจะเลาถึงสิ่งที่นอยเห็นแปลกๆ เมื่อคืนนี้ใหฟง ขอตรวจดูศพกอนเถอะ
กอนอื่นเราตองการรูวาเขาตายเพราะอะไร และตายมาเปนเวลาสักเทาไหรแลว บางทีเราอาจพบ
สาเหตุการตายของเขา ชนิดที่ไมมีอะไรเรนลับซอนเงื่อนนัก เขาอาจถูกงูพิษดอดมากัดในขณะที่
นอนหลับ และตายในทันทีกอนที่จะรูสึกตัวก็ได”
ทุกคนเห็นดวยกับความเห็นของหลอน
ดารินเริ่มตนทําการชันสูตรศพในทันทีนั้น โดยแงซายกับรพินทรทําหนาที่ชวยเหลือใน
การพลิกหรือเคลื่อนไหวศพ ตามแตความตองการในงานตรวจสอบอยางถี่ถวนของหลอน
ตามแขนขา ใบหนา ตลอดจนกระทั่งสวนตางๆ ของรางกายแมในรมผาทุกสวน ไม
ปรากฏรองรอยใดๆ ทั้งสิ้น ทุกคนเต็มไปดวยความพิศวงงงงันเหลือที่จะกลาว ดารินตรวจกระทั่ง
บนหนังศีรษะที่ปกคลุมไปดวยเสนผมดก ไมพบบาดแผลใดๆ ทั้งสิ้น ลักษณะของศพซีดและคล้าํ
จนดูเขียว ตายมาแลวประมาณไมเกิน 5-6 ชั่วโมงนี่เอง
“หวังวาหมอนีค่ งไมไดเปนลม หรือหัวใจวายไปเองเฉยๆ นะ”
ไชยยันตพึมพําออกมา
“เปนไปไมได! ลักษณะของเขาเปนคนแข็งแรง มีสุขภาพดีคนหนึ่ง ดูจากรูปรางขอลําก็รู”
แพทยสาวประจําคณะเดินทาง คานหนักๆ ในลําคอ แตแลวในขณะนั้นเอง เชษฐาผูยืน
กอดอกพิจารณาดูศพอยางเงียบๆ ก็ชี้บอกมาวา
“นอย! ดูที่ซอกคอศพนั่นซิ รูสึกวาจะมีอะไรผิดสังเกตนะ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

481
ทั้งหมดพุงสายตาไปยังเปาหมายตามคําบอกของเชษฐาในทันทีนั้นแลวเพง ดารินกมลง
พิจารณาดูอยางถี่ถวน
ที่ซอกคอดานซายมือของศพ ปรากฏเปนแวนเขียวคล้าํ วงกลมเสนผาศูนยกลางประมาณ
สองนิ้ว ถาไมสังเกตแทบจะมองไมเห็น เพราะกลืนกับผิวของศพ ซึ่งเปนคนคล้ําอยูแลว วงกลม
เขียวนั้นขยายขึ้นมาเล็กนอย และใจกลางเปนตุมแดงๆ ปรากฏอยูตุมหนึ่งลักษณะคลายมด หญิงสาว
พิจารณาโดยรอบคอบอยูอึดใจใหญ จึงพยักหนาใหทกุ คนดู ตางคนตางมองดูตากันเองไปมา
ภายหลังจากสํารวจดูรองรอยนั้น
“รอยอะไรนะ? เธอคิดวายังไงนอย ตามความเห็นของเธอ?”
ไชยยันตครางแหบๆ
“ไมมีปญหาอะไรอีกแลว สําหรับเหตุการณที่ทําใหเขาตาย รอยที่เห็นอยูนแี่ หละคือ
ตนเหตุ”
“เขาตายอยางไร?”
ม.ร.ว.หญิงดาริน ยักไหลนิดหนึ่ง หัวคิ้วยังขมวดยุงอยูเชนนั้น
“ถาเหตุการณนี้เกิดขึน้ ในเขตที่เจริญแลว ฉันจะลงความเห็นไดทันทีวาเขาถูกฆาตกรรม
คนรายใชเข็มฉีดยาที่บรรจุยาพิษอยางแรง ฉีดเขาที่เสนเลือดที่ซอกคอของเขา แตนมี่ ันมาเกิดขึน้ ใน
ปา ฉันก็ลงความเห็นไมถูกเหมือนกันวาตนเหตุมันมาจากอะไร ตุมแดงที่ปรากฎอยูใจกลางวงเขียวที่
ซอกคอนี่ตรงกับเสนเลือดใหญเสนหนึ่งพอดี ซึ่งสันนิษฐานวามันจะตองเปนบริเวณที่เปดเผยที่สุด
สวนหนึ่ง ในขณะที่เขานอนหลับ เพราะสวนอื่นคงจะถูกคลุมดวยผาหม และเขาตายโดยไมมีโอกาส
เจ็บปวดหรือรูส ึกตัวทั้งสิ้น เปนการตายในขณะหลับ”
“นอยแนใจหรือวา ตุมแดงเล็กๆ กับวงเขียวนั่นเปนสาเหตุการตายของเขา”
พี่ชายถามย้ํา หลอนไมไดตอบในทันทีนนั้ แตหันไปขอมีดเหน็บจากเอวของแงซายออก
มาถือไว เงยหนามองดูทกุ คนแลวกมลงจับขอมือศพขางหนึ่งขึ้นมาพลิกหงายขึน้ ใชใบมีดอันคม
กริบเฉือนลึกลงไปจนถึงเสนเลือดใหญที่ขอ มือขางนั้น มันเปดเนื้อขาวเวอออกไปกอน อึดใจเดียวก็
มีโลหิตสีคล้ําไหลซึมออกมาเล็กนอย ทุกคนมองดูหลอนอยางงงๆ แพทยสาวใชมดี ปายเลือดใหทุก
คนดู
“เห็นไหมคะพี่ใหญ เลือดที่พอจะเหลืออยูในตัวของเขาบางเหลานี้ กลายเปนพิษไป
หมดแลว ดําปเลย พิษชนิดหนึ่งรายแรงขนาดที่จะทําใหคนตายไดในทันที วิ่งซึมซาบไปตลอดทุก
เสนเลือดใหกลายเปนสีดําคล้ําผิดปกติไปเชนนี้ ทางที่พษิ เขาถาไมอยูท ี่จุดเล็กๆ ตรงกานคอนั่น ก็คน
ไมพบที่ไหนอีกแลว”
ทุกคนงันไปอีกครั้ง แงซายลืมตาโพลงจองศพนิ่งอยูเชนนั้น รพินทรปายแขนเช็ดเหงื่อ
บนหนาผาก หรี่ตาลง ทั้งๆ ที่เปนเวลาเชาตรูอันมีอากาศเย็นสด เหงื่อก็ผุดซึมไปตลอดทั้งใบหนาเขา
ทุกคนใบหนาเครงเครียด
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

482
“รอยเขี้ยวงูหรือเปลา รพินทร?”
หัวหนาคณะเดินทางเอยขึน้ กับพรานใหญเกือบจะเปนเสียงกระซิบ จอมพรานกล้ํากลืน
ความรูสึกบางอยางลงคอ สั่นศีรษะชาๆ ตาจับนิ่งอยูที่รอยบาดแผลซึ่งเปนเพียงแคจุดเหมือนรอยเข็ม
ฉีดยานั้น
“ไมใชแนครับ รอยเขี้ยวงูจะไมมีลักษณะเปนเพียงแคจุดแดงที่เราเห็นอยูนี่ มันจะเปนรู
บาดแผลลงไปใหเห็นชัดทีเดียว และจะปรากฏสองรู คือเขียวคูดานบน ในขณะที่มนั งับลงมา”
“ถางั้นอะไร? พวกแมลงพิษรายกาจบางชนิด? เปนตนวาแมงมุมประเภท ‘แบล็ควิโดว’
อยางในแอฟริกา หรือพวกทีใ่ กลเคียงกัน?”
พรานใหญโคลงหัวอยูเชนนัน้ คอยๆ ลุกขึ้นยืนจากทาคุกเขา
“ผมสารภาพวา จนปญญาทีจ่ ะบอกไดจริงๆ ครับสําหรับเหตุการณที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ในชีวิต
เกือบสิบปของผมที่ทองเที่ยวหากินอยูใ นดงแถบนี้ นอกจากพวกงูแลว ผมไมเคยพบสัตวจําพวก
แมลงชนิดใด จะมีพษิ รายกาจพอที่จะกัดหรือตอยคนที่กําลังนอนหลับใหตายสนิทไปโดยไมทัน
รูสึกตัวไดเลย ถึงแมงูก็เหมือนกัน ตอใหเปนจงอางดวยซ้ําไป ถากัดใครเขา คนถูกกัดกอนตายก็
จะตองรูสึกตัวทุรนทุราย ไมตายเงียบๆ ไปอยางนี”้
“แลวเราจะสันนิษฐานกันอยางไรนี่?”
ไชยยันตระเบิดออกมาอยางกระวนกระวาย
“กอนอื่นเราลองวิเคราะหดกู อนวา อะไรก็ตามทีซึ่งมันเปนเจาของรอยจุดแดงตรงกานคอ
ของศพลูกหาบเราคนนี้ มันทําขึ้นดวยจุดมุงหมายอะไรของมันกันแน มันควรมีจุดประสงคของมัน
โดยเฉพาะไมใชหรือ คงไมใชเพราะเจตนาจะมาฆาเขาเสียเฉยๆ หรือยังไง นายพราน?”
ดารินกลาวขึ้นอยางใครครวญเต็มไปดวยเหตุผล พรานใหญผงกศีรษะลง
“ถูกของคุณหญิงครับ สัญชาตญาณของสัตวปาทุกชนิด เมื่อจะจูโจมเลนงานคนหรือสัตว
อื่น มันยอมมีเหตุผลของมันเสมอ สวนมากก็คือการหาอาหาร การตอสูปองกันตัวเมือ่ เห็นวาจะมีภยั
หรือมายก็การแกแคนตอบแทน ซึ่งตามปกติแลวก็มีเปอรเซ็นตนอยที่สุด สําหรับในกรณีนี้เราตัด
เรื่องสัตวใหญสี่เทาออกไปได รวมทั้งประเภทงูทุกชนิดดวย เหลือแตไวจําพวกแมลงมีพิษเทานัน้ ที
นี้ถาเปนแมลงมีพิษราย ถาคนเรานอนหลับสนิทไมไดเคลื่อนไหวไปกระทบตัวมัน มันก็จะไมกดั
หรือตอยเปนอันขาด”
“รอยตุมแดงทีป่ รากฏอยูบนผิว ซึ่งตรงกับเสนเลือดใหญที่กานคอ พอจะเปนเหตุผลให
เราสันนิษฐานไดไหมวานัน่ เปนการเจตนาอะไรชนิดหนึง่ เอาละ มันจะเปนอะไรก็ตามที จาก
หลักฐานที่ศพนี่พอจะคาดคะเนไดไหมวา ทําไมมันจึงเจาะลงตรงกับเสนเลือดใหญของเขา”
รพินทรจองตาหลอนนิ่ง
“คุณหญิงหมายความถึงวา มันเจตนาดูดเลือดของเขาเชนนั้นหรือครับ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

483
“จะเปนไปไดไหมละ ตามความเห็นของคุณ ในฐานะที่คุณก็เปนพรานเชี่ยวชาญกับ
สารพัดสัตวปา มานาน”
“ถางั้นก็แปลวา ความตายของเขาเกิดขึ้นเพราะเลือดที่ถูกสูบออกไป?”
หลอนยิ้มขรึมๆ สั่นศีรษะ
“เลือดที่ถูกสูบหรือดูดออกไปมันไมมีปริมาณมากมายนักหรอก ไมมากจนถึงกับทําให
เขาตาย แตที่ตายมันเปนเพราะพิษรายตะหาก มันแบงออกไดเปนสามนัยคือ หนึง่ ปลอยพิษใหหมด
สติหรือตายเสียกอนแลวดูดเลือด สองระหวางที่ดดู เลือด ก็ปลอยพิษเขาไปดวยพรอมกัน สามดูด
เลือดใหเต็มอิม่ เสียกอนแลวปลอยพิษ นี่เปนการสันนิษฐานตามขอชันสูตรในหลักวิชาแพทยของ
ฉัน”
อึ้งไปอึดใจใหญ รพินทรก็กม หัวลง
“ผมเห็นดวยตามขอสันนิษฐาน โดยมูลฐานหลักวิชาของคุณหญิงครับ”
“เอาละ ทีนี้ในฐานะที่คณ
ุ เปนพราน คุณจะบอกเราไดหรือยังวามันคืออะไร เจาสิ่งนัน้ ดูด
กินเลือดคนของเราแลวปลอยพิษจนเปนผลใหเขาตาย โดยทิ้งรองรอยใหเห็นเพียงแคตุมแดงเล็กนิด
เดียวที่กานคอนั่น”
ดารินสรุปมาโดยเร็ว เชษฐาและไชยยันตหันไปมองตาเขาอีกครั้งดวยกระแสคําถาม ทั้ง
สองเห็นดวยตามเหตุผลของ ดาริน วราฤทธิ์ และกําลังขอความกระจางจากเขาอยูด วยความรอนรุม
เปนครั้งแรกในชีวิตของพรานใหญเชนเขา ที่จํานนตอปญหาในเรื่องความลี้ลับพิสดาร
ของปาจนยืนงันอยูกับที่ แตแลวขณะนัน้ เองกอนที่เขาจะกลาวคําใดออกมา แงซายผูยืนสงบนิ่งอยู
เปนเวลานาน ก็เอยขึ้นหาวๆ
“นายหญิงครับ?”
ดารินหันขวับไปทางเสียงนัน้ ทันที กะเหรีย่ งหนุมพเนจรถอนใจลึก
“นายหญิงยังไมไดบอกเลยวาเมื่อคืนนี้ นายหญิงเห็นอะไรที่นายหญิงคิดวาฝนไป?”
“จริงดวย!”
ไชยยันตรองขึ้น
“เมื่อกี้นี้เธอบอกวา เธอเห็นอะไรประหลาดเมื่อคืนที่แลว แลวก็วาไดกลิ่นเหมือนดอก
ลําเจียกอยางเดียวกับที่แงซายไดกลิ่น มันอาจเปนขอวินจิ ฉัยไดสําหรับเหตุการณที่เกิดขึ้น ฉันพอจะ
ลําดับภาพไดบางแลว มันเริ่มดวยปาทัง้ ปาที่เงียบสงัดผิดปกติ ซึ่งแงซายกับรพินทรมีความรูส ึก
ตรงกันในขณะนั้น ตอมาก็มีกลิ่นคลายดอกลําเจียกที่แงซายกับเธอไดกลิ่นเหมือนกัน ตอมาพวกเรา
ก็หลับกันหมด และจากสาเหตุที่เราหลับกันหมดทั้งแคมปนั่นเอง การตายลึกลับของลูกหาบคนนีก้ ็
เกิดขึ้น เธอลองบอกซิวากอนที่เธอจะหลับไปนั้น เธอเห็นอะไร?”
“ใช เหตุการณมันนาจะประสานสัมพันธกันอยางที่ไชยยันตวานีแ่ หละ”
เชษฐาเอยขึ้นต่ําๆ สนับสนุนมา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

484
“คุณหญิงเห็นอะไรครับ เมื่อคืน?”
พรานใหญพดู มาเสียงแหบๆ เปนคนสุดทาย
“เอาละ ฉันจะเลาใหฟงวาฉันเห็นอะไร ซึ่งทีแรกคิดไปวาฝน...”
หญิงสาวพูดแผวเบา แตชดั เจน
“มันจะเปนเวลาสักเทาไหรก็บอกไมถูก แตรูวาดึกสงัดทีเดียว ฉันสะดุง ตื่นขึ้นเพราะเสียง
ละเมอเอะอะของไชยยันต ทีแรกนึกวาเกิดอะไรขึ้น รองเรียกไชยยันตหลายครั้งไมเห็นตอบเลย
นอกจากกรนก็เลยรูวาละเมอ ตั้งใจจะหลับตอ ขณะนั้นเองก็ไดกลิ่นอะไรชนิดหนึ่งฉุนตลบไปหมด
กลิ่นคลายๆ ดอกลําเจียกอยางวานั่นแหละ ซึ่งดอกลําเจียกก็ไมนาจะมีในปาแถบนี้ นอกจากปาทาง
ภาคใตเทานั้น หนังตาหนักไปหมด ลืมแทบไมขึ้นแลวก็หมดแรงออนเพลียอยางบอกไมถูก กระดิก
กระเดีย้ ไมไหวทีเดียว”
หลอนหยุดเวนระยะ ยกมือทั้งสองขึ้นลูบคลําลําคอ สีหนาสยองใจ แลวหลอนก็เลาตอไป
อยางละเอียดในปรากฎการณประหลาดทีไ่ ดเห็น กอนทีจ่ ะหมดความรูส ึกไป ทุกคนนิ่งฟงดวยความ
พิศวงตื่นเตน แงซายยืนเบิกตาโพลงหนาซีดขาว
“ลักษณะของมันเหมือนดวงทับทิม แตมีแสงสวางเรืองดวยตัวเอง”
หญิงสาวบอกในตอนทาย
“ทีแรกนึกวาเปนลําไฟฉายของพวกเราคนใดคนหนึ่ง แตดูไปแลวมันไมใช ผิดกันมาก สี
ของมันแดงจัดทีเดียว หรี่แสงจนดับมืดหายไปได แลวก็เปลงแสงสวางจาขึ้นมาอีก เปนจังหวะ
เหมือนหิ่งหอยไมมีผิด เวนแตดวงใหญกวามาก รัศมีที่เปลงวูบออกไปของมัน ขนาดถาดหรือมายก็
กะละมังยอมๆ ทีเดียว อาการไปก็ไปอยางแชมชาเหมือนจะไตเลาะอยูบ นหลังคาเต็นท และแสงนัน่
สองผานผาเต็นทลงมาใหเห็นทามกลางความมืด ใจฉันขณะนัน้ ตองการจะปลุกพี่ใหญกับไชยยันต
ตื่น แตมนั ไมมีเสียงออกมาจากลําคอไดเลย กระดุกกระดิกก็ยังไมไหว ไดแตนอนจองมองดูแสงนัน้
เฉย แลวก็หลับไปอีกเมื่อไหรก็ไมรู จนกระทั่งทําใหนึกวาฝนไป แตเดีย๋ วนีแ้ นใจแลววาไมไดฝน”
เสียงแงซายครางอะไรออกมาคําหนึ่ง ลึกอยูในลําคอแลวหันไปทางพรานใหญ พูด
เกือบจะเปนเสียงกระซิบ
“ผูกองครับ! เดี๋ยวนี้ผมแนใจแลววามันคืออะไร! ผูกองจะเชื่อผมหรือไมก็ตาม ผมขอบอก
วา ชีวิตของพวกเราทุกคน กําลังตกอยูใ นระหวางภัยรายกาจนากลัวเหนือกวาภัยปาทุกชนิด ระหวาง
ตะวันตกดินจนถึงตะวันขึ้น ยิ่งกวาเสือสมิงกินคน! ยิ่งกวาไอแหวงชางฉลาดตัวนั้น! มันจะมาสูบ
เลือดเอาชีวิตเราคืนละคน!”
“หมายความวายังไงกัน?”
คณะนายจางทัง้ หมดรองถามมาเปนเสียงเดียวกัน จองมองไปที่ใบหนาของหนุมกะเหรี่ยง
พเนจรเขม็ง ดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก แงซายคงยืนนิง่ มานตาทั้งสองขยายกวาง เหมอมอง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

485
ปราศจากจุดหมายออกไปยังดงทึบที่แวดลอมอยูรอบดาน ประหนึ่งหมาลาเนื้อที่มองเห็นในสิง่ ลี้ลับ
อันสายตาของมนุษยทั่วไปไมสามารถจะเห็นได
สิ่งอันรายกาจนาขนพองสยองเกลาที่สุด!
“เอาละ แงซาย”
พรานใหญทําลายความเงียบขึ้นดวยน้ําเสียงขรึมๆ ของเขา ไมมีอาการสะดุงสะเทือนหรือ
สอแววอัศจรรยใจจนผิดไปจากลักษณะเยือกเย็นเดิมๆ กับนายจางทุกคนในขณะนี้
“บางที ฉันอาจไมรูอะไรในเรื่องความพิสดารของปาเทากับแกก็ได เพราะฉะนัน้ ถาแกคิด
วา แกรูแนวามันเปนอะไร หรือเพียงแตอยากจะคิดก็ตาม ลองบอกมาใหละเอียดซิ มันคืออะไร”
“ไมมีวันที่ผูกองจะไมรู ยกเวนแตวาผูกองไมเคยเชื่อมากอนเทานั้น ผมไมแนใจวาแมใน
ขณะนี้ผกู องก็คิดอยางผม เพียงแตไมกลายืนยันปริปากพูดออกมา เพราะผูกองไมเคยเผชิญหนากับ
มันมาดวยตัวเอง มันเปนแตเพียงสิ่งบอกเลาที่อาจเคยไดยนิ ไดฟงมาจากพรานรุนปูรุนทวด เปน
นิยายทีจ่ ะทําใหผูเจริญแลวหัวเราะ อยางเดียวกับตะขาบที่โตเทาฝาเรือน อยางเดียวกับงูที่มีหงอน!”
“ฉันไมเขาใจที่แกพูด”
“ผูกองไมเคยไดยินมากอนเลยหรือ กลางดงทึบกันดาร อันลึกล้ํากลางคืนอันเปลาเปลี่ยว
สงบเงียบ มันเปนดวงไฟสีแดงลอยมา สัตวทั้งหลายจะงวงเหงาหลับสิ้นภายใตอํานาจสะกดของมัน
มันจะเลือกสูบเลือดเอาตามปรารถนาจนเต็มอิ่ม แลวก็ลอยจากไป ไมเลือกวาเปนสัตวหรือคน
ตามแตมันจะพบ มันคือความตายอันลี้ลับนาสะพรึงกลัว ภายหลังเมื่อตะวันลับปาไปแลว!”
คําพูดของแงซายทําใหพรานใหญยนื เลือดเย็นเฉียบไปตลอดทั้งราง สมองตกอยูในหวง
ขบคิดหนัก ชําเลือกมองดูศพของลูกหาบ แลวเปลี่ยนสายตาไปจับอยูทคี่ ณะนายจางของเขา ซึ่งบัดนี้
พากันมองหนาแงซายและเขาสลับกันอยูเชนนั้นดวยอาการกระวนกระวาย
“รพินทรชวยอธิบายซิ แงซายหมายถึงอะไร?”
หัวหนาคณะเดินทางระเบิดออกมา
“แงซายกําลังจะยืนยันใหผมเชื่อวา อะไรชนิดหนึ่งซึ่งพรานพื้นเมืองรุน เกาๆ เคยเลาไว
อยางพิลึกพิลนั่ มันกลายเปนความจริงขึ้นมาแลว เจาสิ่งอันลี้ลับนาขนพองสยองเกลาชนิดนั้น พวก
เขาเรียกกันวา โขมดดง!!”
“พวกภูตผีปศาจอีกละซิ”
ดารินรองแหลมออกมา ลืมตาโต กระแสเสียงของหลอนมีแววเยาะ แตตัวเองหอไหล ขน
ลุกเกรียว เชษฐาหันไปสบตาไชยยันต แลวหันกลับมามองรพินทรกับแงซายดวยสายตาคนหา
“อธิบายหนอยเหอะ ผมฟงแงซายพูดอะไรกับคุณไมรูเรื่องเลย ดูหมอไมอยากจะพูดอะไร
เรื่องนี้กับพวกผม แตเจตนาจะพูดกับคุณโดยเฉพาะ เหมือนคนรูอะไรกันนัยๆ กอนแลว”
พรานใหญฝนหัวเราะออกมานิดหนึ่ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

486
“แทจริงหรือความจริงมันจะเปนอะไรผมก็ไมทราบเหมือนกันครับ มีสมมติฐานของสิ่ง
หนึ่งที่ชาวปาพากันขนานนามวา ‘โขมดดง’ โดยเลากันเหมือนอยางที่แงซายบอกเมื่อสักครูนี้แหละ
ลักษณะของมันคลายดวงไฟ จะออกหากินก็เฉพาะเวลากลางคืนเทานั้น เที่ยวสูบเลือดสัตวหรือคนที่
นอนหลับอยูใ นปา สิ่งมีชีวิตที่ตกเปนเหยื่อของมันจะตายโดยคนหาบาดแผลอะไรไมไดเลย มันเปน
สิ่งตื่นเตนนากลัวของนิยายริมกองไฟในปาอีกชนิดหนึ่ง ซึ่งผมเคยไดยนิ ไดฟงมานานแลว แตไมเคย
พบดวยตนเองสักครั้ง การตายของลูกหาบเราคนนี้มันมาคลองจองกับนิยายเรื่องนี้เขาพอดี”
เสียงไชยยันตอุทานอะไรออกมาคําหนึ่งในลําคอ เชษฐาหันไปทางแงซายโดยเร็ว
“แงซาย อะไรทําใหแกคิดวา เปนเจาของสิ่งที่เรียกกันวา ‘โขมดดง’ นั่น และแกจะบอก
ไดไหมวามันคืออะไรกันแน”
“ผมไมเคยเห็นมันมากอน เคยแตไดยนิ ไดฟง สิ่งที่นายหญิงเลาวาพบอะไรเมื่อคืน มัน
ตรงกับสิ่งที่ผมไดฟงมา กลิ่นที่ลอยมาสะกดพวกเราใหหลับ ดวงไฟประหลาดที่นายหญิงเห็น
ลูกหาบของเราตายโดยไมปรากฏบาดแผล ควรจะเปนอะไรอีกถาไมใช มัน! พรานเกาคนไหนก็
บอกไมไดมนั คืออะไร นอกจากภูตปา”
“แงซายมีเหตุผลในการสันนิษฐานคะ พี่ใหญ”
ม.ร.ว.หญิงดาริน กลาวแทรกมาโดยเร็ว เมมริมฝปากแนน
“เขาเอากิตติศพั ทเรื่องบอกเลาที่เคยไดยินมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เริ่มดวย
กลิ่นที่สะกดใหพวกเราหลับกันหมด สิ่งที่นอยเห็นกับตาและการตายของลูกหาบของเรา ปญหามัน
จึงมีอยูแตเพียงเราจะตีใหแตกออกไปไดอยางไรวา สิ่งที่มาทําใหลูกหาบของเราตายนั้นคืออะไรกัน
แน สําหรับนอยใหหลักฐานทางนิติเวชวิทยาไดแนชัดวา ลูกหาบของเราถูกดูดเลือดและถูกปลอย
พิษเขาไป นัน่ เปนเหตุใหเขาตาย คนพบตําแหนงทีเ่ จาะดูดเลือด อันเปนตําแหนงเดียวกับทางปลอย
พิษดวย”
“นอยตองไมลมื วา มันมีกลิน่ คลายดอกลําเจียกลอยมาดวย สะกดเราใหหลับ และสัตว
ประเภทไหนละที่จะทําใหคนตายไดเพียงแคทิ้งบาดแผลรองรอยไวเปนจุดแดงเล็กๆ เทานั้นเอง มัน
นาคิดเอาการนะ”
ไชยยันตเสริมมาโดยเร็ว
“นั่นเปนความลี้ลับพิสดารที่เราจะตองคนหา ไมเพียงแตกลิ่นหรือรอยบาดแผลเทาจุด
แดงเล็กๆ เทานั้น ปรากฏการณอันมีลักษณะเหมือนดวงหิ่งหอยยักษของมันดวย ถาสายตาของฉัน
ไมฝาดเมื่อคืน และถามันเปนสิ่งเดียวกับทีม่ าดูดเลือดลูกหาบของเรา โดยไมใชเปนเหตุการณบังเอิญ
ประจวบเหมาะอื่นๆ แตอยางไรก็ตาม ฉันยอมรับวามันเปนสิ่งมหัศจรรยนาขนลุก และเดาไมถูกเอา
เลย วาแต...”
หลอนหันไปทางรพินทร
“ลักษณะการตายอยางเดียวกันนี้ คุณไมเคยพบเห็นมากอนหรือในชีวติ เดินปาของคุณ?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

487
“ไมเคยครับ และไมคิดวาจะเกิดขึ้นดวย เทาที่เห็นก็พวกที่ถูกงูพิษอยางแรงกัด รอยเขี้ยว
ปรากฏชัดที่ศพ แมวาเขาจะตายเงียบในเวลากลางคืนโดยที่เพื่อนๆ ผูนอนใกลชิดไมทันรูสึกตัว และ
ลงถาไดมีตัวอยางใหเห็นแบบนี้แลว พวกเราก็อยูใ นฐานะไมปลอดภัยเสียแลว เราไมรูวามันจะ
เกิดขึ้นอีกเมื่อไหร...พวกเราคนไหนตอไป”
“แตเมื่อไดรูกนั เสียทีแบบนี้ เราก็พอมีทางเตรียมพรอมที่จะรับมือกับมันได และพิสูจนให
รูชัดออกไปวา มันคืออะไรแน”
เชษฐาวา แววตาเต็มไปดวยแววกังวลแตหนักแนนมั่นคงอยูเหมือนเดิม
“ก็ถามันมาแบบโชยกลิ่นสะกดมากอนแบบนี้ เราจะปองกันอีทาไหน”
ไชยยันตแยง
“ถากลิ่นที่นอยกับแงซายบอกวาคลายๆ กลิ่นดอกลําเจียก เปนแกสอะไรสักอยางหนึ่งที่
มันปลอยโชยออกมาเพื่อสะกดเรา พอลอยมากระทบจมูก ก็เทากับมันบอกใหเรารูลว งหนาถึงการมา
ของมันนั่นเอง ถึงยังไงก็พอจะทนอํานาจพิษสะกดของมันได ผิดกับตอนเราไมรูตวั มากอน ตอไปนี้
ในเวลากลางคืนเราจะตองระวังเตรียมพรอมกันมากกวานี้ เตรียมรับกับมันโดยเฉพาะทีเดียว เอาละ
มันจะเปนผีโขมด ผีโปง ผีปา อะไรก็เปนไดรูดีรูชวั่ กัน ขอใหมันมาเลนงานพวกเราอีกครั้งเถอะ
หรือยังไงรพินทร?”
“ผมก็กําลังคิดอยางคุณชายครับ?”
“จัดการขุดหลุมฝงศพลูกหาบเสียที่นี่แหละ อยาบอกความจริงใหพวกลูกหาบอื่นๆ ทราบ
วา พวกของเขาตายดวยลักษณะพิสดารเชนไร ประเดีย๋ วจะขวัญเสียไปกันใหญ บอกเขาแตเพียงวา
เราคนพบรอยเขี้ยวงูพษิ ก็แลวกัน ฝงศพเสร็จเราก็ออกเดินทางเลย ตามแผนเดิม ลาไอแหวงไปดวย
เตรียมรับมือกับไอผีโขมดไปพลาง ตอนกลางคืนถาพวกเราไมหลับยามเสีย มันจะมาอีทาไหนก็คง
ไดรูกัน ผมตองการพิสูจนเจาสิ่งลี้ลับนี่ออกไปใหไดวามันคืออะไรแน”
เชษฐาสั่งการ
เชานี้ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปชนิดแขงกับเวลา รพินทรปฏิบัติตามคําสั่งของนายจางเขา
คือกลบเกลื่อนสาเหตุการตายแทจริงของลูกหาบไว โดยใหทุกคนเขาใจไปวาถูกงูกัด คงใหรบั รู
เฉพาะพรานของเขาเทานั้น ศพของเลินถูกฝงไวยังบริเวณที่ตั้งแคมปนั้น ขาวของสัมภาระถูกรือ้
ถอนบรรจุลงเกวียน ทุกคนรับประทานอาหารเชากันอยางเรงรีบและเงียบเหงา
กอนออกเดินทางเล็กนอย แงซายเลี่ยงมาพบพรานใหญในขณะทีเ่ ขากําลังใชยางเสนเล็กๆ
ผูกมัดลูกไรเฟลสี่หานัดเขาดวยกันเพื่อหยอนลงกระเปาเสือ้ กันไมใหกระทบกันเกิดเสียงในขณะ
เดิน เปนการพบกันสองตอสอง แงซายแอบกระซิบเลาใหฟงวาตนเองไดพบเหตุการณตายลึกลับ
ชนิดเดียวกันนี้มากอนแลวครั้งหนึ่ง ผูตายเปนเพื่อนกะเหรีย่ งออกตระเวนลาชางดวยกัน ขณะเกิด
เหตุเปนเวลากลางคืน ซึ่งนอนคางอยูดว ยกันกลางดง เขาหลับสนิท ตื่นขึ้นมาพบเพือ่ นนอนเปนศพ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

488
ไปเสียแลวโดยคนหาสาเหตุไมได แงซายเลาวา แมเขาจะพยายามคนหาบาดแผลเพียงไรก็ไมพบ
และไมทราบสาเหตุ กลายเปนความตายลี้ลับมาจนกระทั่งลูกหาบเลินไดตายอีกในคราวนี้ โดยนาย
หญิงผูเปนหมอคนพบบาดแผลเพียงจุดแดงเล็กๆ ที่กานคอของศพ ซึ่งเขาก็เชื่อนาวาคงเปนลักษณะ
เดียวกันกับที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของเขา เวนไวแตในขณะนั้นเขาไมมีความละเอียดถี่ถว น หรือความรู
ในดานชันสูตรพอทีจะคนพบไดในตอนนัน้
“ที่เพื่อนกับแกไปนอน แลวเพื่อนตายไปนะ ที่ไหน?”
“โปงผีสิงครับ”
‘โปงผีสิง’ ที่แงซายบอก คือดงลึบแถบหนึง่ หางจากโปงกระทิงไประยะหางเดินสิบกวา
ชั่วโมง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ รพินทรหรี่ตาคิด
“แปลกเหลือเกินนะแงซาย ฉันเองก็ทองเที่ยวเปนเบืออยูในแถบนั้น มันไมเคยปรากฏ
เรื่องแบบนี้ใหฉันรูเห็นกับตามากอนเลย ตําแหนงทีเ่ พื่อนของแกตายกับที่มันลงดูดเลือดลูกหาบเรา
ที่นี่หางกันมาก แสดงวารัศมีหากินของมันกวางไกลไมใชนอย มันอาจจะตามรังควานเราไดจนถึง
หลมชางทีเดียว ถามันมีอยูจริง...ดงลึกแถบนี้ทั้งหมดก็จะตองอยูใ นรัศมีหากินของมันทั้งนั้น แต
ทําไมถึงเพิ่งมาเลนงานเราเมือ่ คืนนี้ ทั้งๆ ที่เราพักอยูก ลางดงนี่กันมาหลายคืนแลว”
“มันอาจเพิ่งพบขบวนของเรา และคงจะตามกลิ่นตลอดไป คืนที่เพื่อนผมตายพอรุงเชาฝง
ศพเขาแลว ผมก็รีบออกจากดงนั้นโดยเร็วที่สุดกอนตะวันตกดิน ถึงจะค่ําระหวางทางผมก็ยังเดิน
บายหนาขึน้ หมูบานตะเคียนลมโดยไมหยุด ทั้งๆ ที่ผมก็ไมรูวาเพื่อนผมตายเพราะอะไร”
“เมื่อคืนแกบอกถึงความผิดปกติแกฉนั แตแกก็ไมไดเลาเรื่องที่เพื่อนแกตายในลักษณะ
อยางวานี”่
“ผมคิดไมถึง ไมนึกวามันจะเปนเหตุอยางเดียวกัน ผมเพิ่งจะนึกออกเมื่อเห็นลูกหาบตาย
ถาผูกองสบายดีเสียอยางเดียว เมื่อคืนนี้ผูกองอาจกะสากลิ่นมัน”
“เอาละ เฉยๆ ไวเถอะแงซาย เจานายของเราทานกําลังวิตกอยูมากเรื่องนี้ แกไมควรบอก
ความจริงอะไรออกไปเลย สําหรับแกตอไปนี้ระวังอยางเดียว อยาหลับในเวลากลางคืน”
“ผูกองก็เหมือนกัน!”
แลวแงซายก็ผละไป...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

489

22
รพินทร ไพรวัลย บอกกับตัวเองวา ลางของการเดินทางในครั้งนี้ มันไมชอบมาพากลเสีย
แลว ตลอดชีวิตของการเปนจอมพรานผูย ิ่งใหญ ช่ําชองสันทัดในเรื่องของปาดงพงพีจนชื่อเสียง
ระบือกองไปทัว่ เปนเวลาชานานของเขา ไมเคยมีครั้งใดมากอนเลย ที่พวกลูกหาบหรือผูรวมอยูใน
คณะของเขาจะมีอันเปนไปถึงแกชีวิตลงเปนลําดับเชนนี้
เทาที่ปรากฏมาแลวในอาณาจักรปาดงทุกแหงที่เขาเหยียบยางเขาไป บริวารหรือผูติดตาม
ที่อยูในความรับผิดชอบทุกคน ถาปฏิบัติตามคําสั่งของเขาอยางเครงครัด และถาอยูในรัศมีสายตารู
เห็นของเขา ไมเคยเลยทีใ่ ครจะตองเสียชีวติ ลมตายลงจากภัยปาใหเห็นซึ่งๆ หนา
ผูนั้นจะเปนใครก็ตาม สามารถจะอุนใจและนอนหลับไดอยางสบาย แมกลางดานสัตว
ราย หากวาพรานใหญรพินทรเปนเพื่อนรวมนอนอยูดว ย
เขาเปนหลักประกัน เปนสรณะยึดมั่น และที่พึ่งของทุกคนไดในพงไพร
แตเริ่มตนของการเดินทางครั้งนี้ มันบอกลางรายแกเขาอยางไรพิกล เริ่มดวยลูกหาบคน
แรก...ถูกประเดิมไปเปนเหยือ่ ของไอกุดเสือสมิง เพียงแคคืนที่สองของการออกเดินทางชวงแรก
เทานั้น นั่นไมใชความบกพรองของเขา ลูกหาบเคราะหรา ยผูนั้นฝาฝนคําสั่งเองดวยความคึกคะนอง
ตอมาอีกเพียงสองวัน อีกคนหนึ่งก็ตองสังเวยชีวิตใหแกความดุรายของไอแหวงชางอันธพาล มัน
เกินความสามารถของเขาที่จะปองกันไวไดอีก เพราะเหตุเกิดหางไกลจากการรูเห็นของเขา แตแลว
มาคืนนี้เอง เขาก็ตองสูญเสียลูกหาบไปอีกคนหนึ่ง โดยลักษณะอาการลี้ลับดํามืดมาเปนศพที่สาม
เปนการตามในขณะทีน่ อนรวมกลุมกันอยูในแคมปอันนาจะอบอุนปลอดภัยที่สุด โดยมีเขารวมอยู
ดวย!
รพินทรเริ่มจะไมสบายใจอยางไรชอบกล
อํานาจของปา กําลังจะสําแดงอิทธิพลเหนือจอมพรานผูเคยหักปาราบมาแลวโดยตลอด
เชนเขากระนั้นหรือ!
มันจะเปนเหตุการณบังเอิญประจวบเหมาะเขาดวยหรือเปลาในขอที่วา เขาไดรับบาดเจ็บ
จากกระทิง บาดแผลอักเสบทําพิษขึ้นจําเปนตองไดรับการเยียวยารักษา และจากการเยียวยานั้นเอง
ทําใหเขาตองหลับไปอยางเผลอไผลชนิดไมเคยมากอน เขาถูกฉีดยาระงับประสาท และกินยานอน
หลับอยางแรง มันชางเปนโอกาสปลอดจังหวะเหมาะเสียจริง ที่เหตุรายไดเกิดขึ้น สมมติวาถาเขาไม
ปวดแผลไมตอ งใชยาระงับเขาชวย สัญชาตญาณของพรานอันเฉียบไวมีอยูครบถวนโดยปกติเหมือน
เชนทุกวัน
มันจะเกิดเหตุการณเชนนี้หรือไม?

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

490
เมื่อคืน...เขาสลบไสลไปดวยอํานาจยานอนหลับของ ม.ร.ว.หญิงดาริน หรือวาพลอยถูก
อํานาจลึกลับสะกดใหหลับเหมือนเชนทุกคนกันแน หรือวา มันประกอบกันทั้งสองอยาง?
เสือสมิง ที่วารายกาจสักเพียงไหน ไมเคยที่จะรอดพนไปได ลงวาถาพรานอยางเขาหมาย
ลามัน ถึงไอแหวงชางเกเรพรอมทั้งโขลงของมัน ก็ไมมที างจะพนมือ เพียงแคชาหรือเร็วตามจังหวะ
โอกาสเทานั้น ไมมีสัตวปาชนิดไหนที่ตกเปนเปาหมายการตามของรพินทรแลวจะไมไดตัว
เขารูจักสัตวแตละชนิดทีห่ มายลา
รูนิสัย สัญชาตญาณ ทิศทางหากิน รอยรอย โดยปรุโปรงสันทัดและชํานาญเยี่ยม แตบัดนี้
เขายอมรับวากําลังเผชิญอยูก ับสิ่งลี้ลับชนิดหนึ่ง ซึ่งเขาไมรูจักมันมากอนเลย ไมสามารถแมแตจะ
ลงความเห็นไดวามันคืออะไร นอกจากอนุมานเอาจากสิ่งที่เคยไดรับการบอกเลา อันลวนเปนเรื่องลี้
ลับมหัศจรรย ไมมีรองรอยอะไรไวใหพิสูจนชัดไดมากไปกวาความตายที่ทิ้งไวใหเห็น
และโดยหนาที่ เขาก็ตองรับผิดชอบตอทุกชีวิตที่อยูภ ายใตการดูแล เขากําลังจะตองเผชิญ
กับมัน! ตองสกัดกั้นทําลายลางมัน กอนทีช่ วี ิตอื่นๆ จะปลิดปลงลงไปอีก
ในปา รพินทร ไพรวัลย ไมเคยมีอะไรที่จะตองกังวลหนักใจ แตมาครั้งนี้เขายอมรับวา
เผชิญเขากับปญหาใหญเขาใหแลว!! หลายชีวิตเหลือเกินที่เขาจะตองรับผิดชอบ ไมใชลําพังตัวเขา
เองกับพรานคูใ จทั้งสี่ ซึ่งเชื่อแนวาพอจะรักษาตนเองรอดไดในภาวะคับขันขีดสุด เขาอดฉงน
ประหลาดใจเสียมิไดในขอที่วา เหตุใด เวลาที่เขาและคนของเขาออกทองเที่ยวตระเวนไพรเพื่อการ
อาชีพกันอยูต ามลําพังโดยเฉพาะ เหตุรายจากปาชนิดนีจ้ ึงไมปรากฏขึ้น ภัยปานัน้ จริงอยูยอมมีขนึ้
ไดเสมอและไมจํากัดขอบเขต แตก็ไมเคยเลยที่จะแผวพานเขามาราวีเขาและผูรวมงานใกลชิดได แต
ครั้นเมื่อรวมทางกันมาเปนขบวนใหญมากหนาหลายตา โดยเฉพาะอยางยิ่ง มีกลิ่นไอของอารยธรรม
ผสมเขามาดวยจากคณะนายจางของเขา ปาก็เริ่มสําแดงอิทธิฤทธิ์เขาคุกคาม ดูประหนึ่งวาจะรู
จุดออนฉะนั้น
และลงวา ไดมีการตายเกิดขึน้ อีกสักครั้งแลว มันก็มักจะเกิดขึ้นซ้ํา กันอีกโดยไมหยุดยั้ง
ไมมีอะไรก็อะไรสักอยางหนึง่ ลูกหาบทั้งหมด มีอยู 16 คน เริ่มจะตายไปเปนลําดับแลว 3 คน บัดนี้
เขาเริ่มสังหรณวา การเดินทางไปถึงหลมชาง คนเหลานีจ้ ะมีอันเปนไปเชนไรอีกบาง
อยางไรก็ตาม ยังมีสวนดีทพี่ อจะปลอดโปรงใจไดอยูบา ง ในกรณีทวี่ าคณะนายจางของ
เขาทั้งสามคน แมวาไมจดั วาเปนผูชํานาญปามากอน แตก็ลวนเปนนักตอสูเผชิญภัยที่มีความเด็ด
เดี่ยวกลาหาญ สติมั่นคงหนักแนนไดระดับทัดเทียมกัน ไมมีการเสียขวัญ ไมวา จะเกิดเหตุวกิ ฤติ
การณใดๆ ขึ้น ยิ่งกวานั้นยังเปนปญญาชน มีฝมือพอที่จะรวมสถานการณกับเขาไดทุกอยางไมวาจะ
หนักเบาเพียงไหน
เมื่อเปนเชนนี้ รพินทรก็พรอมแลว ที่จะนําบุคคลเหลานี้ มุงไปสูเปาหมายตามพันธสัญญา
อยางเต็มใจ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

491
ไมวาหนทางในอนาคตเบื้องหนา มันจะยากแคนทุรกันดารเต็มไปดวยสรรพอันตรายเชน
ไร
เมื่อทุกสิ่งทุกอยางพรอม พรานใหญก็ออกคําสั่งใหเคลือ่ นขบวนเกวียนเดินออมลงสูหุบ
อาศัยดานชางเกาบายหนาขึ้นเหนือ บรรยากาศของการเดินทางเต็มไปดวยความเงียบสงัดเครงขรึม
ผิดไปกวาวันตนๆ อากาศในดงที่ระอุอบอาวมาหลายวัน วันนีเ้ ริ่มครึ้มฝน เสียงฟาคํารามแววมาจาก
ลูกเขาเบื้องหนา
คณะนายจางทัง้ สามนั่งไปในเกวียนโดยสาร ซึ่งเปนคันนําขบวน ไชยยันตและดาริน ซึ่ง
ในตอนตนๆ
มีความคึกคักตื่นเตนสนใจกับการจองยิงสัตวที่อาจผานมาใหเห็นตามรายทางอยู
ตลอดเวลา บัดนี้เลิกสนใจเสียแลว ทั้งสองปลอยใหกวางหรือวัวแดงวิง่ เตลิดตัดหนาไปสองสามครั้ง
โดยไมคิดจะยิง นอกจากจะมองดูมันเฉยๆ ไรเฟลขนาดหนักพาดอยูก บั ตัก เตรียมพรอมเฉพาะนาที
ฉุกเฉินที่อาจจูโ จมมาถึงตัวเทานั้น สวนเชษฐานอนพักเอาแรงอยูภ ายใตกูบเกวียนนับตั้งแตเริ่มออก
เดินทาง
รพินทรเดินนํารุดไปเบื้องหนาตามเคย มีบญ
ุ คําเคียงคูไปดวย ทั้งสองดูเหมือนจะปรึกษา
หารืออะไรกันไปพลาง เวนระยะหางจากเกวียนคันหนาประมาณ 50 เมตร นานๆ ครั้งก็หันกลับมา
หยุดรอเกวียนซึ่งเดินชากวา และโบกมือเปนสัญญาณใหเลี้ยวซายหรือขวาตามการนําของเขาไปตาม
ทางดานอันตัดพาดสลับไปมาเหลานั้น บางขณะก็หายลับเขาไปในปารก แลวก็ไปโผลนําใหเห็นอีก
สามชั่วโมงเต็มๆ ผานไป อากาศยิ่งมืดครึ้มลงเปนลําดับ ขบวนเกวียนทัง้ หมด ไตทางดาน
ซึ่งบัดนี้เริ่มจะแคบลงทุกขณะ อยูบนระหวางไหลเขาสูงลูกหนึ่ง สองฟากทางเปนไมเบญจพรรณ
แตละตนสูงแหงนคอตั้งบา ทันใดนั้น ไชยยันตกับดารินผูนั่งสังเกตภูมิประเทศอยูตลอดเวลา ก็มอง
ตรงไปเบื้องหนา เห็นพรานใหญกับบุญคํากําลังกมๆ เงยๆ สํารวจดูอะไรสักอยางหนึง่ ระหวางยอด
ไมสูงกับพื้นดิน บุญคําเปนคนหันกลับมาโบกมือเปนสัญญาณใหขบวนเกวียนทั้งหมดหยุดลง สวน
รพินทรคงกมลงสํารวจพื้นตอไปอยางระมัดระวัง พรอมทั้งเงยหนาขึ้นมองกราดตามยอดไมสลับ
กันอยูเชนนั้น
“เอะ! อะไรกันนะ เขาใหเกวียนหยุดทําไม แลวนั่นกําลังตรวจรอยอะไรอยู”
หญิงสาวพึมพําออกมาอยางประหลาดใจ ขมวดคิ้วจองระยะมันหางออกไปประมาณ 70
เมตร เชษฐาไมไดหลับ ไดยนิ เสียงพูดของนองสาว และรูสึกวาเกวียนหยุดชะงัก ก็ผุดลุกขึ้นทันที
“อะไรกัน?”
หันหนาคณะเดินทางถาม
“ไมรูซิ รพินทรกับบุญคําเจอะอะไรเขาก็ไมรู ทําสัญญาณใหเราหยุดเกวียน”
ไชยยันตรีบตอบ
“นอยอยูบนเกวียนนี่แหละ!”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

492
พี่ชายสั่งโดยเร็ว แลวหันมาพยักหนากับเพื่อน
“ลงไปดูกันหนอยซิ”
ทั้งสองควาไรเฟลประจํามือ กระโดดลง เดินตรงเขาไปยังรพินทรและบุญคําโดยเร็ว
ม.ร.ว.หญิงดาริน ไมยอมอยูบ นเกวียนตามคําสั่งของพี่ชาย ฉวยได .470 กระโดดตามไปดวย
เมื่อเขามาถึงยังตําแหนงทีพ่ รานใหญยนื สํารวจอยูใ นขณะนี้ คณะนายจางทั้งสามจึงเห็น
วา บนพื้นที่ทบั ถมหนาแนนไปดวยใบไมแหง มีใบไมสดๆ รอยถูกเด็ดใหมๆ หลนเกลื่อนกลาดอยู
นับไมถวน เขียวพืดไปหมดราวกับใครมาโปรยไว ไมเพียงแตใบเทานั้น กิ่งกานเล็กๆ ก็ยังถูกหัก
หลนทั่วไปหมด ดงบริเวณนั้น เปนดงมะหวดกับลูกหวาปาที่กําลังออกลูกดก ผลของมันถูกสัตว
อะไรชนิดหนึง่ แทะหวานเม็ดโปรยไปทัว่ บางกิ่งหักพับคาอยูกับตน แลดูโปรงโลงยับเยินหมดทัง้
ดง
พรานใหญกมลงหยิบลูกหวาชอหนึ่ง ซึ่งถูกหักลงมาทั้งกิ่ง ขึ้นมาพิจารณาแลวสงมาให
หัวหนาคณะเดินทางซึ่งรับไปอยางงงๆ
“อะไรกันนี่ รพินทร”
จอมพรานหนีบไรเฟลไวในซอกแขน ใชนิ้วเสยปกหมวกขึ้น แลวควักผาขนหนูออกมา
เช็ดคอกับใบหนา ตอบเสียงต่าํ เบา
“ทหารพระราม ประมาณไมต่ํากวา 5-6 รอยตัว ยกไพรพลลงมาถลมปามะหวดกับปาหวา
กอนหนาเรามาถึงไมเกิน 15 นาทีมานี่เองครับ”
“มีอะไรผิดปกติหรือ คุณถึงใหหยุดเกวียน”
ไชยยันตถามอยางขันๆ พลางหัวเราะ แตแลวก็หยุดหัวเราะในทันที เมือ่ พรานใหญชใี้ หดู
กิ่งหวาอันขนาดทอนแขนเขื่องๆ หักยับเยินลงมาหอยระกับลําตน ที่คาคบไมใหญรอบดานอีกหลาย
แหง มีรอยประลองเขี้ยว เปลือกไมฉีกเวอกระจุยกระจายราวกับใครเอาขวานจาม
“มันเปนลิงชนิดใหญหางสั้นครับ ไมใชลิงวอกธรรมดา ถาฝูงของมันมีอยูสิบหรือยี่สบิ ตัว
ก็ไมมีความหมายอะไรหรอก แตถารวมกลุมกันเปนรอยๆ ขึ้นไป ก็นาคิดทีเดียว พวกมันนอยมัก
กลัวคน แตฝูงขนาด 5-6 รอยตัวอยางนี้ พวกมันคือเจาปา เคยรุมฉีกคนจํานวนถึง 7-8 คน กลายเปน
ชิ้นเล็กชิ้นนอยมาแลว ทั้งๆ ที่ 7-8 คนเหลานั้นก็มีปน 7-8 คนอยางวานี่อยางเกงที่สุดก็ชวยกันยิงมัน
ตายไดไมเกิน 20 ตัว ที่เหลืออีกเปนรอยๆ กรูกันเขามาใส แตละตัวเขีย้ วยาวตั้งนิ้ว ศพที่มันทิ้งไวทกุ
คนจําหนาไมไดเลย”
ม.ร.ว.หญิงดาริน อุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง เบิกตากวาง เชษฐากับไชยยันตหันมามองดู
ตากัน
“แลวนี่พวกมันไปไหนกันหมดแลว?”
เชษฐาพูดโดยเร็ว รพินทรยกมือขึ้นลูบปลายคางอันครึ้มไปดวยเครา มองออกไปยังดงทึบ
อันเปนทิศทางเบื้องหนา ตอบเรียบๆ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

493
“ไมไปไหนหรอกครับ เราคงจะเจอมันขางหนา ภายในระยะไมเกินพันเมตรนีแ่ หละ ลง
จากเนินนี่ไปก็จะถึงปาหวายกับปาไผ พวกมันคงหาลูกหวาย หาหนอไมกินขางหนานี่เอง เราไมมี
ทางเลี่ยงนอกจากจะถางพงซึ่งเสียเวลาโดยใชเหตุ สวนจะเสียเวลารอใหพวกมันเคลื่อนยายฝูงเสีย
กอน ก็ไมรแู นวามันจะยายไปเมื่อไหร อาจยึดครองดงแถบนั้นจนกระทัง่ ค่ําก็ได”
“แลวเราจะทํายังไง?”
ทั้งสามพูดเกือบจะเปนเสียงเดียวกัน จองมาที่เขาเปนตาเดียว
“คุณชายมีปนลูกซองมากี่กระบอกครับ?”
คําถามของพรานใหญเพียงแคนี้ เชษฐา ไชยยันต และดารินก็เขาใจอะไรไดในทันทีนนั้
“สาม! แฝดหนึ่ง , ออโตเมติก 5 นัด หนึ่ง , แลวก็แบบปมแอ็คชั่นบรรจุ 5 นัด อีกหนึ่ง”
ไชยยันตเปนคนตอบ ใจเริ่มเตนแรง
“กระสุนละครับ?”
“โอย! เหลือเฟอ สักรวมพันกระมัง”
“ถางั้นขอเบิกใหพวกผม กับลูกหาบซัก 200 นัดเถิดครับ”
“เอาเลย! จะเอาสักเทาไหรกเ็ อา วาแตบอกหนอยซิเราจะทํากันยังไง?”
“กลับไปที่เกวียนกอนเถิดครับ แลวผมจะบอกใหวาเราจะทํายังไงกันบาง”
ทั้งหมดเดินกลับไปที่เกวียนโดยเร็ว รพินทรตรงไปที่เกวียนคันที่บรรจุสัมภาระสวนตัว
ของเขา กระชากลูกซองแฝดสวนตัวออกมา แลวปองปากตะโกนเรียกพวกลูกหาบและพรานของเขา
ทั้งหมดเขามาประชุม สั่งการอะไรเร็วปรื๋อเปนภาษาพื้นเมือง
บุญคํา เสย จัน และเกิด ซึง่ สะพายไรเฟลที่ไดรับแจกจากคณะนายจาง ปลดไรเฟลออก
หมด เปลี่ยนมาถือปนลูกซองในทันทีนนั้ พวกลูกหาบสวนมากก็มีปน ลูกซองประจําตัวกันอยูก อน
แลว วิ่งพรูเขามารับแจกกระสุนเตรียมสํารองอยางครบมือ โดยคณะนายจางโยนลงไปให
ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปอยางรวดเร็วฉับไวแขงกับเวลา
ตัวพรานใหญเอง หักลํากลองปนของเขาออก ยัดกระสุน โอ-โอ บั๊ค เขาไปในลํากลองทั้ง
คู แลวหักคืนเขาที่ เทกระสุนสํารองจากกลองยัดใสกระเปายามไว กระชากดาบเดินปาเลมยาวอีก
เลมหนึ่งมาขัดหลัง แลวก็เดินตรงเขามาที่เกวียนนายจางของเขา ซึ่งในขณะนี้แตละคนกําลังชุลมุน
ในการบรรจุกระสุนเขาปนของตัว ไชยยันตใชซาวเออรแฝด เชษฐามีเรมิงตันแบบปม แอ็คชั่น สวน
ดารินถือเบราวนิ่ง กึ่งอัตโนมัติบรรจุ 5 นัดของพี่ชาย อันจัดวาเปนแบบของปนที่ใหความปลอดภัย
ที่สุดในการยิงแบบประจัญบาน เพราะอํานวยผมทั้งในการยิงเร็ว และบรรจุเพิ่มเติมไดเร็วเหนือกวา
ปนลูกซองทุกแบบโดยไมเสียเวลาเลย นัน่ หมายถึงวา หลอนมีโอกาสปองกันตนเองไดดีกวาคนอืน่
รพินทรเห็นความคลองแคลวรัดกุมของคณะนายจางก็ยมิ้
“เราทั้งหมดจะใชลูกซองยับยั้งมัน ถาวินาทีสุดทายมาถึง...”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

494
เขาบอกแผนดวยเสียงฟงดูปกติเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น
“ถามันจะเลนงานเรา มันก็แหเขาใสทั้งฝูงเลยครับ แปลวาเราจะตองยิงปะทะพวกมัน
อยางเร็วที่สุด เทาที่จะสามารถโดยไมเปดโอกาสใหมนั เขาถึงตัวไดเลย อยาคิดวาจะตองใชลูกซอง
อยางเดียว บางขณะเราอาจบรรจุไมทันก็ได เพราะฉะนัน้ ไรเฟลทุกกระบอกที่บรรจุอยูบนเกวียนนัน่
ขนาดต่ํากวา .375 ลงมาขอใหบรรจุเต็มอัตรา และตั้งเรียงเตรียมพรอมไวขางมือ ถาบรรจุลูกซองที่
ถืออยูไมทัน ก็หยิบใชแทนพลางๆ กอนไดทันที อยาลืมปนสั้นขางเอวดวย ทันอะไรยิงไอนั่นกอน
ถาพลาดปลอยใหมันเขาถึงตัวไดแมเพียงตัวเดียว ก็แผลฉกรรจทีเดียว คุณหญิงเลือกกึ่งอัตโนมัติ
บรรจุหาเม็ดกระบอกนั้น เหมาะที่สุดแลวครับ คุณหญิงไดเปรียบกวาพวกเราทุกคนในแบบของปน
จําไววาเตรียมถือกระสุนสํารองไวในกํามือดวย ยิงไปพลาง ยัดลูกใหมเขาซองกระสุนไปพลาง อยา
ปลอยใหวางหรือยิงไปทีเดียวหมดชุดเลย เหนี่ยวตูมออกไปนัดหนึ่ง ก็ยดั แทนทีน่ ัดหนึ่งเสมอไป มัน
ไมเสียเวลาหรือเสียจังหวะในการยิงหรอกครับ ลูกซองอัตโนมัติแบบนี้ แทนคารไบนไดอยางดี
ทีเดียว วิเศษกวาคารไบนเสียอีก เพราะมันเปนลูกซอง คุณไชยยันตถอื แฝดก็เสี่ยงหนอยนะครับ แต
ผมเชื่อวาคงจะบรรจุไดเร็วพอ สําหรับคุณชาย คงไมมอี ะไรจะตองหวง”
เมื่อเตรียมปนลูกซองคูมือเรียบรอย ทั้งสามก็ชวยกันบรรจุไรเฟลขนาดเล็กตางๆ นับตั้ง
แตลูกกรดแม็กนั่ม .270 .30/30 ขึ้นมา จนกระทั่ง .30-06 แลววางเรียงไวอยางเปนระเบียบใกลมือ
พรอมที่จะหยิบขึ้นมาใชการไดในทันที
“พวกคุณมีลูกซองครบมือหรือยัง?”
เชษฐารองถามมาในขณะที่ชกั ปนสั้นขาวเอวขึ้นมาตรวจดูกระสุนเพื่อความแนใจอีกครัง้ ”
“ก็รูสึกวาจะครบกันทุกคนครับ สวนมากเดี่ยว แตพวกนี้ชํานาญในการบรรจุกระสุนได
เร็วมาก ขอเพียงใหมกี ระสุนสํารองพอเทานั้น”
แลวเขาก็หันไปทางแงซาย หนุมกะเหรี่ยงพเนจรคนใชประจําตัวของคณะนายจางถือ
.44-40 อันเปนปนคูมือกระบอกเกาของตน ไมมีแววตื่นเตนใดๆ ทั้งสิ้น
“แงซาย แกจะใชปนกระบอกนั้นรึ?”
“ครับ”
“แนใจหรือวา กลไกของมัน กระสุนของมัน อยูในสภาพเรียบรอยใชการไดดีในขณะที่
เราตองแขงกับเวลาที่สุด”
แงซายยิ้มยิงฟน ไมตอบ แตกมลงพิจารณาดูปนเกาๆ ในมือของตนเอง พรานใหญถาม
เร็วปรื๋อตอมา
“แลวกระสุนขนาดนี้ของแกมีกี่นัด?”
“สิบหา!”
เขาสั่นหนา จุป ากลั่น โยน .30-06 สวนตัวไปใหพรอมทัง้ กลองกระสุน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

495
“เก็บเจาลูกกระสุนปสตันทั้ง 15 นัดของแกไวเขาพิพิธภัณฑตอไปเถอะ เอา! เอานี่แทน
เราไมตองการใหกระสุนนัดไหนของพวกเราดานแมแตนดั เดียว ในภาวะฉุกเฉินที่สุดเชนนี”้
แงซายไมตอบวากระไร เหวี่ยงปนโบราณสมบัตสวนตัวขึ้นไปในเกวียน รับไรเฟลของ
พรานใหญพรอมกระสุนมาถือไว พวกลูกหาบทั้ง 13 คน นอกจากลูกซองเดี่ยวประจําตัวแลว ทุกคน
ลวนมีดาบ หรือมิฉะนั้นก็มีดเดินปาติดตัวกันทุกคน นั่นจะเปนอาวุธสั้นขั้นประจัญบาน เมื่อถูก
โจมตีประชิดตัวชนิดที่บรรจุกระสุนไมทัน
รพินทรสั่งงานรอบตัว นัดแนะกําหนดหนาที่ซักซอมความเขาใจของแตละคนจนเปนที่
เรียบรอย แลวจึงหันมาทางคณะนายจาง
“เหตุการณที่รอเราอยูเบื้องหนาในระยะใกลๆ นี่ มันไมใชการลาสัตวแลวละครับ แตอาจ
เปนสงคราม ระหวางพวกเราทั้งหมด 21 คน กับพวกมันประมาณ 5-6 รอยตัว เราจะใชอาวุธปนทุก
กระบอกที่มามาตอตานปะทะมันไว โดยในระยะแรกนี้ จะใชกระสุนลูกซองเปนหลัก พวกลูกหาบ
ทั้ง 13 คนนัน่ ผมอธิบายใหเขาใจดีแลววา ความปลอดภัยของพวกเราทุกคนขึ้นอยูกับการระดมยิง
อยางรวดเร็วทีส่ ุด โดยไมเปดโอกาสใหมันบุกเขามาถึงตัวได ซึ่งผมเชื่อวาปนลูกซองรวมยี่สิบ
กระบอก พอจะตานมันไวไดอยู และไลมันใหกระจัดกระจายไปได”
เขาพูดชาๆ ดวยน้าํ เสียงเรียบราบ และยิ้มใหกับคณะนายจาง เพื่อใหเห็นวาไมใชสถานการณรายแรงที่นาวิตกนัก
“ที่พูดมานี่ผมหมายถึงวา ถามันโจมตีเรา แตปญหาขอที่วามันจะเลนงานเราหรือไมนั้น
ไมมีอะไรมารับประกันได มันอาจโจมตีหรืออาจไมทําอะไรเลยก็ได แผนของเราก็คือทุกคน
เตรียมพรอม และเคลื่อนขบวนเดินไปตามทางของเราโดยปกติ อีกสักครูใหญขบวนของเราจะผาน
เขาไปในดงทีม่ ันรวมฝูงชุมนุมกันอยู ขั้นแรกนี่กเ็ ห็นจะตองเลนจิตวิทยากอน คือเราทําเปนไมสนใจ
กับพวกมัน เดินของเราไปตามธรรมดาที่สุด อยาสงเสียง อยาแสดงหวาดกลัว ไมวามันจะทําทาขู
ตะคอกหรือแสดงอาการอะไร บางทีเราอาจเดินผานฝูงของมันที่ดักอยูเบื้องหนานีไ่ ปไดโดยไมเกิด
ปะทะกันขึ้นเลยก็ได สําคัญที่สุดก็คือ...”
พรานใหญเวนระยะจุดบุหรี่สูบ อัดควันหนักหนวง สีหนายิ้มๆ เชนเดิม
“กระสุนนัดแรกที่จะระเบิดนั่นแหละครับ ที่จะชี้ชะตาตัดสิน ถาเราเปดฉากยิงพวกมัน
ตายแมเพียงตัวเดียว เจา 5-6 รอยตัวนัน้ ก็จะกรูกนั เขาเลนงานเราพรอมกันหมดทันที เพราะฉะนั้นใน
ครั้งแรกนี่ พวกมันจะหลอกจะขูหรือเขามาปวนเปย นรุมลอมหนาลอมหลังอยางไร แข็งใจทําเปนไม
รูไมชี้เสียกอน ยกเวนแตในกรณีที่เห็นวามันเอาเราแน ก็ซัลโวเลย”
“แลวเราจะรูไดยังไงวา เมื่อไหรมันจะลงมือเลนงานเรากอน มันทายใจกันยากเหลือเกินนี่
สมมติพวกเราเดินผานไปตามปกติอยางคุณวา แลวพวกมันก็ปว นเปย นเขามาลอมทําเปนคุมเชิงดัก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

496
หนาดักหลัง จังหวะนี้แหละเราจะเอาอะไรเปนเครื่องตัดสินวามันจะเอาเราแนหรือเปลา กวาจะรูแน
มันมิกัดพวกเราคนใดคนหนึง่ เขาใหกอนแลวรึ”
“ประเดี๋ยวก็เห็นครับ ตอนที่เราผานฝูงของมันเขาไป พวกมันสวนใหญจะกระจายลอมเรา
หางๆ คอยจองดูอยู แลวก็จะมีกลุมหัวโจกรายๆ สักสิบยี่สิบตัว นําโดยเจาทโมนจาฝูงจะลงมา
ปวนเปย นอยูกบั พื้น คอยดักหนาดักหลัง ขูต ะคอกแสดงความอหังการกับเรา สังเกตไอจาฝูงในกลุม
อยางวานี่ครับ ตัวมันจะเขื่องกวาทุกตัว ตัวอื่นไมตองสนใจ มันจะไมกลาลงมือทําอะไรพวกเรากอน
เลย นอกจากจะคอยดูหัวหนาของมัน ถาไอทโมนหัวโจกลงมือเมื่อไหร พวกมันก็ชว ยกันรุมเราเมือ่
นั้น ลิงพวกนีม้ ีสัญชาตญาณประหลาดมาก นอกจากดุรายแลวยังฉลาดแกมโกง รักพวกพองและมี
นิสัยรวมหมูสามัคคีกันอยางดีเลิศ มันจะทําสงครามจิตวิทยากับเรากอน จูๆ จะยกพวกเขาโจมตีเลย
นั้นไมเคยปรากฏ มันจะดักหนาดักหลังคอยยกฝูงหอยโหยตามกิ่งไมตามดูเราไปเชนนี้แหละ ไอ
พวกที่ลงมาเดินอยูกับพืน้ ก็คอยแวดลอมเราไปทุกฝกาว ในระหวางที่มนั ลอมเราอยูนี่เอง ถาเรายังไม
แนใจวามันจะเอาเราจริงหรือเปลา เกิดมีใครยิงพวกมันเขาสักโปงเดียว ก็แปลวาเปนสัญญาณเรงให
มันตัดสินใจจูโ จมเราในทันทีนั้นเลย ในขณะเดียวกันถาในระหวางนี้ พวกเราแสดงทาหวาดกลัว
พรั่นพรึงหรือสงเสียงรองเอะอะขึ้น มันก็ฮือเขาใสเหมือนกัน แตเทาที่ปรากฏมาแลว บางคน
สามารถเดินผานฝูงของมันไปไดโดยมันไมทําอะไรเลย หลังจากมาดักขูตะคอกอยูพักหนึ่งแลวก็
หลีกทางโดยดี มันอยูที่กําลังใจครับ แลวก็อยูที่อารมณของเจาตัวจาฝูงดวย หัวหนามันไมกลาเสียตัว
เดียว ลูกฝูงก็จะไมลงมืออยางเด็ดขาด เพราะฉะนัน้ ในกรณีนจี้ ึงขอใหสังเกตตัวจาฝูงอยางที่บอกไว
แลว ถามันยังไมแสดงวาจะจูโจม เราก็สงบจิตสงบใจเฉยกอน เดินกันไปเรื่อยๆ แตถาไอจาฝูงพรวด
เขาใสเราแนกย็ ิง”
“ไมสนุกคะพีใ่ หญ คราวนีเ้ ห็นจะไมสนุกแน”
เสียง ม.ร.ว.หญิงดาริน ครางออกมาอยางเสียวไส
“เราจะเชื่อแนไดสักเทาไหร ระหวางการปะทะ หรือไมปะทะ?”
“หาสิบ-หาสิบครับ ครึ่งตอครึ่ง แตผมภาวนาขอใหเราผานมันไปไดโดยไมมีการยิง
เกิดขึ้นเลย”
“มันเปนลิงชนิดไหนนะ แลวตัวสักแคไหน?”
“ก็ลิงหางสั้นแบบที่ปกษใตเรียกวา ‘กัง’ เลี้ยงไวสําหรับขึ้นมะพราวนัน่ แหละครับ เวนไว
แตตัวใหญกวาสักเทาหนึ่ง เวลายืนสูงขนาดเด็ก 7-8 ขวบ ผมเคยเห็นมันจับเกงเปนๆ ฉีกขาหลังขาด
ควากออก เหมือนฉีกขาไกยาง แตถาลําพังตัวสองตัว มันไมเคยกําแหงกับคนเลย อยางดีก็ทาํ ขู
ตะคอกหยอกเลนอยูบนกิ่งไมสูง ที่กัดคนตายอยูบอยๆ ก็เพราะรวมกลุมกันมาก และคนยิงไมทัน”
ไชยยันตยกมือลูบคอหอย แลวผิวปากหวือออกมา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

497
“เอาละ ไหนๆ เราก็เดินกันมาถึงนี่แลว ปนก็พรอม เรื่องที่จะหยุดรอหรือถอยหลังหนีลิง
มันก็ผิดไป เอาวา หนาทีใ่ นการตัดสินใจยิงหรือไมขอใหอยูที่คุณก็แลวกัน ทางเราจะคอยเสียงปน
จากคุณ ถาตูมเมื่อไหรก็สงครามเมื่อนั้น”
“วาแตลูกหาบทุกคน เขาใจดีแลวหรือวาจะตองทําอะไรบาง?”
เชษฐาเอยเครงขรึม หันไปกวาดสายตาดูขบวนลูกหาบที่ยืนขนาบประจําหนาที่อยูก ับ
เกวียนตลอดคัน
“เขาใจดีแลวครับ พวกนั้นจะเริ่มระดมยิงก็ตอเมื่อไดยินเสียงปนจากผมหรือทางพวก
คุณชาย”
“อะไรก็ชางเถอะ...”
หัวหนาคณะเดินทางเอยตอมาอยางรอบคอบ สมกับที่เปนอดีตนายทหาร
“ตอนประจัญบานชุลมุน ผมกลัววาพวกลูกหาบจะยิงถูกกันเองเสียเทานั้น คุณตองกําชับ
ใหดนี ะรพินทร เสี่ยงเหลือเกิน”
“โปรดอยาวิตกเลยครับ ผมกําหนดหนาทีข่ องแตละคนไวดแี ลว เขาจะไมยิงสุมสี่สุมหา
เขามาในรัศมีขบวนเกวียนของเราเลย แตจะยิงถางออกดานนอก ผมสั่งใหเกิดกับจันทําหนาที่
ควบคุมบัญชาไวแลว ทางคณะของคุณชายไมวาจะเกิดอะไรขึ้นยังไงโปรดอยาไดลงจากเกวียนเปน
อันขาด ยิงจากบนเกวียนปลอดภัยที่สุด”
ทั้งสามพยักหนารับทราบ รพินทรหันไปกําชับสั่งแงซายอีกครั้ง ใหคอยระวังและยิงคุม
กันเฉพาะเกวียนของนายจางอยางเดียว โดยไมตองคํานึงถึงดานอื่น แลวก็ถอยหลังออกไปยืนอยู
หนาเกวียน พยักหนาเรียกบุญคําออกไปเคียงขาง สํารวจดูความเรียบรอยของขบวนตะโกนสั่ง
กับเสย จัน และเกิด ซึ่งเปนกองระวังหลังอีกสองสามประโยค ครั้งแลวก็โบกมือเปนสัญญาณใหเริ่ม
เคลื่อนขบวนออกเดินทางตอในทิศทาง โดยมีเขากับบุญคําเดินนําไปเบื้องหนาเชนเคย แตในครั้งนี้
เวนระยะหางจากเกวียนคันหนาของคณะนายจางเพียง 10 กาวเทานัน้ ทุกคนเดินเกาะหมูกนั ไปเปน
กลุม สองฟากของเกวียนที่บอออดไปตรงกลาง
แทบจะไมมีเสียงพูดจาคําใดกันอีกเลย นอกจากเสียงควายที่สะบัดเขาและเสียงลอที่บด
ไปกับพื้น ทุกคนสอดสายสายตาไปยังยอดไมและพงเถาวัลยอันหนาทึบเบื้องหนา ใจเตนระทึก!
ผานชะงอนผาที่สลับซับซอนไปดวยโขดหินกอนใหญๆ ออมไปตามทางดานซึ่งเวียนชิด
กับเชิงเขาอีกลูกหนึ่ง พอขึน้ สุดยอดโคงสูงสุดตอนหนึง่ ขบวนเกวียนทั้งหมดก็เริ่มลงจากเนินฟาก
หนึ่งเปนโตรกเหวทีเ่ ห็นยอดไมอยูในระดับต่ําลงไป สวนอีกฟากหนึ่งเปนตีนเขาใหญ เบื้องหนา
ออกไปไมดกึ ดําบรรพอายุอยางนอยก็ 3-4 รอยปขึ้นไป ชูลําตนและกิ่งใบราวกับฉัตรยักษ แลเห็น
เปนทิวทะยานเยี่ยมเมฆ ละอองหมอกลอยต่ํากวาระดับยอดไมใหญเหลานั้นลดหลั่นลงมา แลเห็น
เขียวทึบหนาแนนไปดวยไมเบญจพรรณประหนึ่งหลังคาชั้นสอง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

498
ขณะนัน้ นาฬิกาขอมือแบบเข็มทิศของ ม.ร.ว.เชษฐา ชีบ้ อกเวลาเทีย่ งตรงพอดี แตความ
ทะมึนของภูมปิ ระเทศแวดลอมและอากาศอันมืดครึ้ม ทําใหมองดูเหมือนหกโมงเย็น
พอขบวนเกวียนเคลื่อนพนบริเวณโตรกเหวดานซายมือเขาสูหุบอีกครั้ง
ก็มีเสียงของ
อะไรชนิดหนึง่ แววมาจากความเงียบสงัด...ไดยนิ อยางถนัด มันเปนเสียงคลายพายุใหญพัดกิ่งไมซู
ซาครืนครันอยูเบื้องหนา ทัง้ ๆ ที่ไมมีรองรอยของพายุเลย เสียงนั้นดังอยูชั่วระยะอึดใจเต็มๆ แลวมัน
ก็สงบเงียบกริบลงอยางกะทันหัน...เงียบชนิดที่ไมปรากฏขึ้นอีกเลยแมแตนิดเดียวเหมือนผีหลอก
มองฝาออกไปยังยอดไมลิบๆ เบื้องหนา ก็ไมเห็นมีการเคลื่อนไหวผิดปกติใดๆ ทั้งสิ้น
พรานใหญยังคงเดินนํารุดหนาไปตามปกติ เพียงแตหนั มายิ้มใหกับคณะนายจางของเขา
ซึ่งบัดนี้ทุกคนเต็มไปดวยความเครงเครียด พุงสายตาเขม็งไปเฉพาะภูมิประเทศเบื้องหนา
“ผอนอารมณตามสบายเถิดครับ จะสูบบุหรี่ก็ได เราหวังที่จะขอทางผานมันไปไดโดย
สันติวิธี”
“ขอใหเปนเชนนั้นเถอะ”
ไชยยันตพึมพําออกมาจากอาการที่หายใจไมทั่วทอง แตดารินยิ้มแคนๆ รองถามลงมา
เบาๆ วา
“คุณคงพูดภาษาลิงกับมันไดรูเรื่องซินะ!”
“ถามันไมอันธพาลจนเกินไปนัก ผมก็คิดวาผมพอจะพูดกับมันรูเรื่อง”
เปนคําตอบอยางอารมณขันของพรานใหญ แลวก็หันไปทางเบื้องหนาเสีย เชษฐาควัก
บุหรี่ออกมาจุดสูบอยางเยือกเย็น ไชยยันตเปดกระติกทีบ่ รรจุบรั่นดีแทนน้ําขึ้นมาเทกรอกใสปากดับ
ความกระวนกระวาย
สวนดารินคอยๆ ขยับลูกเลื่อนของเบราวนิ่ง แงมดูกระสุนที่หลอนขึ้นลํากลองไวแลว
เหมือนจะใหบังเกิดความแนใจอีกครั้งวา ลูกปนมันไมหนีหายไปไหน แลวกัดริมฝปากถอนใจเฮือก
ใกลหุบทึบเบือ้ งหนาเขาไปเปนลําดับ ความรูสึกของทุกคนทวีความขนหนักอึดอัดอยาง
บอกไมถูก หนทางนั้นลาดต่ําและต่ําลงจนกระทั่งเห็นดงหวายอยูเบื้องหนาหางไมเกิน 150 เมตร
กิ่งไมเริ่มเคลื่อนไหวยวบยาบอยางแชมชาโดยที่มองไมเห็นอะไร ประเดี๋ยวทีย่ อดดานนี้
แลวก็หยุด แลวก็ไปไหวทีย่ อดดานโนนนั้น และนูนไปเปนลําดับ พรานใหญชะลอฝเทาลงจน
กระทั่งมาเดินอยูเบื้องหนาของเกวียนหางไมกี่กาว เปลี่ยนปนลูกซองคูมือไปถือไวในมือซาย อีกมือ
หนึ่งชักดาบออกมากุมกระชับไว
“เตรียมพรอมครับ เรากําลังจะผานเขาไปกลางฝูงของมันแลว และมันก็เห็นเราแลว”
เสียงเขารองเตือนมาเบาๆ โดยไมหนั หนากลับมา
เชษฐากับไชยยันตเงยกระบอกปนขึ้นสูง อีกมือหนึ่งกุมกระชับอยูทกี่ ระโจมมือ สวนดา
รินผลักเซฟเสียงดับกริก๊ พยายามสํารวมสติไวมั่น บังคับมือไมใหสั่น ทั้งสามมีลูกปนสํารองที่กําไว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

499
ในฝามือซายพรอมที่จะบรรจุใหมไดอยางฉับพลันทันที แตก็ถือกันไวไดคนละไมเกิน 2-3 นัด
เทานั้น เพราะความอวบใหญของปลอกกระสุนขนาด 12
ดานแรกของกลุมทหารพระราม ปรากฏใหเห็นชัดกับสายตาแลว เงาสีน้ําตาลปนเทากลุม
หนึ่งประมาณ 30 ตัว กระจายเกะกะอยูบนตนไทรใหญริมทางดาน พวกมันพากันนิง่ เงียบกริบ จอง
ตาเขม็งเปนเปาเดียว ลงมายังขบวนเกวียนและกลุมคนที่ผานมาเบื้องลาง แตละตัวไมมีการเคลือ่ น
ไหวใดๆ เลย ไมสะทกสะทาน ไมแตกตื่น หลายตัวที่เขี้ยวยาวโผลใหเห็นออกมานอกปากอันนา
เกลียด
ความสงบเฉยเงียบกริบของมันเปนปริศนาที่ตีไมแตกจริง ตามที่รพินทรบอกไวลวงหนา
มันเปนลิงประเภทหางสั้น ตัวเขื่องกวาลิงวอกธรรมดาถึงสามสี่เทา นองๆ อุรังอุตังทีเดียว
แตลักษณะทาทีดูจะประเปรียวรายกาจกวามาก ขณะที่เฉียดใกลเขาไปในดงนั้นกลิ่นสาบฉุนตลบไป
หมด ความรูสกึ ของทุกคนในขณะนี้ไมอาจบอกไดถูก บังเกิดอาการตะครั่นตะครอสะบัดรอนสะบัด
หนาวอยางไรพิกล
พอขบวนเกวียนคลอยผานไทรตนนั้น ก็มีเสียงคลอกหนักๆ ในลําคอดังมาจากเจาจาฝูง
ของกลุมนั้นขึน้ เบาๆ ครั้งหนึ่ง แลวมันก็คลอกคลากรับกันรอบดานไปหมด กิ่งไทรเริ่มไหวแชมชา
ยวบยาบอีกเพราะการเคลื่อนไหวของมัน
รพินทรกวาดสายตาไปรอบดาน และเดินนําไปปกติเปนเชนนัน้ อยางเยือกเย็น ผิดกับทุก
คนซึ่งบัดนี้เหงื่อเริ่มผุดซึมทั่วใบหนา ลึกเขาไปและลึกเขาไปเปนลําดับทามกลางฝูงทโมนไพรที่
ขณะนี้ เริ่มจะมองเห็นปรากฏขึ้นที่โนนที่นี่หนาตาขึน้ ทุกขณะ
ในที่สุด ทั้งหมดก็รูสึกตัววาไดเขามาอยูใ จกลางวงลอมเสียแลว และเห็นลานตาไปหมด
ไมสามารถจะประมาณถูกวามีจํานวนสักเทาไร ตามทุกสุมทุมพุมไม และทุกกิ่งกานสาขาอันเปนดง
ทึบติดตอกับปาหวาย พอแหงนมองขึ้นไปพบตัวและสบตา พวกมันก็เริ่มมีปฏิกิริยาในการเคลื่อน
ไหวเปนลําดับอยางมีเลศนัยผิดไปกวาฝูงลิงธรรมดา เสียงขูคํารามคลอกคลากดังจากกลุมนี้ไปยัง
กลุมโนน รับตอกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแซดไปหมดทั้งดง ไมวาจะหันไปทางดานไหน
ครั้นแลว ทันใดนัน้ เองราวกับจะนัดไว กิ่งไมรอบดานก็ถูกเขยาโดยแรงพรอมกันหมด
เสียงครืนโครมสนั่น ใบสดและกิ่งแหงหักถลมโครมครามลงมา ประหนึ่งเกิดกลียคุ สะเทือนกองทั้ง
ปา เสียงขูคํารามแซสนั่นกึกกองจากการคอยๆ เคลื่อนไหวเปลี่ยนที่ของมันแตละตัวแตแรกๆ บัดนี้
กลายมาเปนกระโดดโลดเตนอยางรวดเร็วแกวงไหวตัวหอยโหนสับเปลี่ยนกันอยูไปมา มืดมัวยุบยับ
เหมือนภาพฝนราย
ดวงหนาอันดุรายนาเกลียด กรงเขี้ยวยาวแสยะขาวออกมาพนปาก ลักษณะทาทีอันแสดง
การประสงครา ย ดูไมผิดอะไรกับฝูงสัตวรา ยในขุมนรก ที่คุกคามเกรี้ยวกราดหมายจะเอาชีวิต บีบ
ความรูสึก ทําลายขวัญแทบจะทําใหหมดสติสัมปชัญญะไปในบัดนั้น
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

500
เสียงจาฝูงรองแหลมกึกกองถี่กระชั้น เหมือนจะสงสัญญาณสั่งการใดๆ กับพวกมัน เงาล่ํา
สันใหญโตเปนสีเทาจัด จนแทบจะดูดําสนิทเผนโผนโครมครามมาตามยอดไมอยางรวดเร็ว เห็น
ถนัดวาพวงพีกํายําเติบใหญกวาบริวารทุกตัว กิ่งไมที่มนั กระโจนหอยโหนไกวตัวมาราวกับพายุนั้น
ยวบยาบลูระเนนเปนทาง มันกระโจนตามยอดไมไลมาจากทายขบวนเกวียน และบัดนี้เลยไปดัก
สกัดอยูเบื้องหนา ยืนตระหงานสองขาอยูบนกิ่งมะคา สองมือจับกิ่งไว แผดเสียงขูคํารามและเขยากิง่
อยูโครมๆ แยกเขี้ยวยิงฟนหลอก มองเห็นกรงเขี้ยวอันนากลัวอยางถนัด พวกบริวารนับรอยของมัน
ก็กระทําในลักษณะเดียวกัน หกคะเมนตีลังกาขูตะคอกเขยากิ่งไมอื้ออึง ใบไมและกิ่งแหงหักพรูยัง
กับฟาถลมดินทลาย คลาคล่ําพลุกพลาน และอลหมานไปทั่ว
ควายเทียมเกวียนทุกตัว ไดรับการฝกและเคยชินดีเยีย่ มมาแลวสําหรับการเดินปา แตละ
ตัวเหลานัน้ มีอาการตื่นเตนบางเล็กนอย แตภายหลังจากที่ลูกหาบผูควบคุมบังคับไว มันก็รวมกลุม
กันไดอยางมั่นคง ไมแตกตื่นวิ่งเตลิดไป ตางแหงนเบิ่งสะบัดเขาสงเสียงรอยคํารามกอง พรอมที่จะสู
ทุกขณะตามสัญชาติทรพี รพินทรรองสั่งพวกลูกหาบเบาๆ ใหชวยกันควบคุมควายไวใหมนั่ เขา
ไมไดหยุดแตเดินรุดไปเบื้องหนา โดยไมสะทกสะเทือน มือขวากําดาบแนน
เชษฐากับไชยยันตหวั ใจเตนแรง จองมองดูภาพอันกลอกกลิ้งรอบดานเหลานัน้ ตาไม
กะพริบ นิ้วแตะพรอมอยูทไี่ กปนและสังเกตดูอาการของพรานใหญ ผูคงเดินเปนปกติไปเบื้องหนา
เหมือนจะไมสนใจกับกองทัพทโมนที่แวดลอมขูตะคอกแสดงอาการนากลัวอยูใ นขณะนี้ ดาริน
หลับตาพรอมกระเดือกน้ําลายลงลําคออันแหงผาก หลอนเริ่มรูสึกวิงเวียนเหมือนจะเปนลม มือที่กํา
ปนทั้งสองขางเย็นชืด เหงือ่ ออกชุมไปหมด ยอมรับกับตัวเองเปนครั้งแรกวา หลอนไมเคยมี
ความรูสึกที่หวาดเสียว อกสั่นขวัญแขวนเทาครั้งนี้มากอน เหมือนถูกกดจมดิ่งลงไปในขุมนรกทีส่ ุด
แสนทรมานอันไมเคยประสบ มันยิ่งเสียกวาคราวไอกดุ เสือกินคน ยิ่งเสียกวาไอแหวง ชางเกเรที่
ผานมาแลว เจาฝูงลิงรายเหลานี้มันเขยาขวัญสั่นคลอนประสาทของหลอนอยางบอกไมถูก
อะไรจะเกิดขึ้นตอไปในอนาคตอันใกลนี้สดุ ที่จะทํานายได ขบวนเกวียนคณะเดินทาง
ทั้งหมดของหลอน จะผานพวกมันไปไดหรือไม? มันจะลงมือโจมตีเมื่อไหร? และถาเหตุการณชนิด
นั้นเกิดขึ้น ทุกคนจะชวยกันสกัดยับยัง้ มันไดทันหรือไม...
และถาไมทัน...คุณพระชวย!!
หญิงสาวแทบจะไมสามารถทนทานตอความรูสึกทรมานนั้นไดอีกตอไป หลอนอยากจะ
กรีดรองออกมาใหสุดเสียง อยากจะลัน่ ไกปนออกไปใหสนั่นลั่นดง แลวก็ใหเหตุการณตัดสิน
โชคชะตาลงเสียโดยเร็ว ดีกวาที่จะทนหวาดเสียวกระวนกระวายอยูเ ชนขณะนี้
หลอนลดปากกระบอกเบราวนิ่งที่ชูขึ้น วูบลงมาจับเปาหมายที่เจาทโมนจาฝูงในทันทีนั้น
“ระวังนอย! อยาเพิ่งยิง จนกวารพินทรจะลงมือ!!”
เสียงพี่ชายกระซิบมาเฉียบขาด
“นอยทนไมไหวแลวคะพี่ใหญ...นอยทนไมไหว!!...”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

501
หลอนครางออกมาสีหนาเหมือนจะรองไหหลับตาลงอีก
เชษฐาเอื้อมมือไปโอบไหล
นองสาวไวกอดเบาๆ ปลอบใจประสาทของทุกคนในขณะนี้ เขม็งเกลียวเครียดประหนึ่งจะขาด
สะบั้นไป แตละวินาทีทกี่ ระดิกผานมันชางเชื่องชายาวนานราวกับรอยปก็ไมปาน
คณะนายจางทัง้ สามอดที่จะฉงนเสียมิไดในกรณีที่พรานใหญรพินทร ทนตอภาวการณนี้
ไดอยางไร ดูเขาไมไดสะดุง สะเทือนอะไรกับเจาเขี้ยวยาวๆ หลายรอยคูที่แสยะแวดลอมรอบดาน
ยามนี้เลย ทําทีเหมือนจะเดินผานเขาไปกลางฝูงกระตายฉะนัน้ ตลอดทั้งแนวกองเกวียนพราน
พื้นเมืองและลูกหาบทุกคน เดินในลักษณะหันหลังใหเกวียนหันหนาออก มือกระชับปนนิ้วแตะไก
เตรียมพรอม
แงซายระวังคุมเชิงอยูทางดานซายของเกวียนคณะนายจาง สวนเกิดเดินคุมอยูทางดาน
ขวาอันเปนคําสั่งของพรานใหญ
ในจํานวนรอยๆ ตัวเหลานั้น จะเห็นเจาตัวทีเ่ ขื่องผิดปกติคลายๆ จะเปนหัวหนาหมูปะปน
แทรกซึมอยูทวั่ ๆ ไป การเคลื่อนไหวหรือปฏิกิริยาตางๆ ของมันทั้งหลายขึ้นอยูก ับเจาหัวหนาเหลานี้
ราวกับจะหัดวินัยกันไวอยางดีเยีย่ ม หลายตัวเริ่มจะกระโดดลงมาโลดเตนอยูตามพืน้ ดินบางแลว มัน
เลียบเคียงเดินวนเวียนตามขบวนเกวียนลอมหนาลอมหลังเปนพรวน แตก็ไมเขาใกลนัก สวนพวกที่
อยูขางบนก็หอ ยโหนไตยอดไมตามมาอยางชุลมุน สงเสียงขูตะคอกเกรี้ยวกราดอยูเ ชนนั้นฟงไมได
ศัพท
“ใหตายหาเถอะ! มันเอาเราจริงหรือเปลา!!”
ไชยยันตระเบิดออกมาอยางเหลืออด
“สวรรคเทานั้นที่จะรูได อยาลืมคําสั่งของรพินทร!”
หัวหนาคณะเดินทางรองเตือนเพื่อนของเขามา
ไอตัวใหญที่สุดกระโจนตูมลงมาบนพุมหวายแลวก็ไกวตัว ตอมาบนโขดหินที่เกาะเขียว
ไปดวยตะไครและเฟรนกอนหนึ่ง ยืนสี่ขากระโดดโครมๆ พรอมกับเสียงกึกกองจากการขูคาํ ราม
สกัดหนาทิศทางที่รพินทรกําลังนําขบวนเกวียนกาวรุดไปหางประมาณ 20 กาว อีกหลายตัวในกลุม
เบื้องหนาก็พากันไตจากตนไมลงมาเปนแถววิ่งพลาน
พรานใหญตาจับนิ่งอยูทจี่ าฝูงตัวนั้น กาวเนิบปรี่เขาไปทีม่ ันโดยไมหลีก อีกสามสี่กาวจะ
ถึงตัว มันสายโคลงตัวอยางรวดเร็วหลอกลอ แสยะเขี้ยวอาปาก แลวก็เผนแผล็วลงไปวิ่งวนอยูก บั
พื้น ใบไมแหงปลิวกระจายหกคะเมนตีลังกาคอยเวียนดักอยูเบื้องหนาของเขา พรอมกับเสียงรอง
คํารามสําทับขวัญอยูเชนนั้น
รพินทรจองตาไมกะพริบกาวรุดเขาใสโดยไมหยุด
เจาพวกบริวารก็แหหันเขาหอมลอมรอบดานเขาและบุญคํา ซึ่งในขณะนี้สองปากกระบอกปนเตรียมอยู ทุกฝกาวที่พรานใหญกบั บุญคําเดินไป มันก็คอยดักหนาดักหลังอยูเชนนัน้ พอ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

502
ใกลจะประชิดตัวก็เผนหางพนรัศมีไปดักทําทาแยกเขี้ยวยิงฟนอยูอีก ครั้งแลวครั้งเลา พวกที่อยูบน
กิ่งไมก็ชว ยกันขยมกิ่งโครมครามยิ่งขึ้น บรรยากาศขนแนนลงทุกขณะ
“เอ!...ทายใจพรานใหญของเราไมถูกเลยแฮะ ปนมีอยูในมือแตกลับถือดาบ นั่นเขาจะเลน
จิตวิทยาอะไรกับไอหนุมานนั่น”
ไชยยันตพึมพําแหบๆ
“เฉยไว ดูเขาไป หนาที่ของพวกเราก็คือ ปฏิบัติตามคําสั่งของเขาอยางเครงครัดเทานั้น
รพินทรรูจักพวกมันดีกวาเรา สิ่งที่เขาบอกไวก็คือ ถาไมจําเปนจริงๆ เขาไมตองการใหเกิดปะทะ
ขึ้น”
เชษฐาพูดเบาที่สุด จองภาพอันเดินตะลุยไปเบื้องหนาของรพินทร และกลุมทโมนไพรที่
แวดลอมอยูรอบกายโดยไมกะพริบ ดารินในขณะนี้แทบจะไมยอมหายใจเลย ตาของหลอนลืมโพลง
หนาขาดซีด
พอเขาเขตปาหวายสลับไปกับปารวก เจาจาฝูงก็เผนพรวดเขาใสรพินทรอยางรวดเร็ว
จอมพรานสปริงตัวถอยฉาก ขากางเกงเดินปาของเขาตรงบริเวณหัวเขาขาดควากออก ดวยเขี้ยวอัน
คมกริบที่ขย้ํากระชาก และทันๆ กันกับทีม่ ันเผนเขาใสเขานั่นเอง เทาขวาที่หุมดวยรองเทาคอมแบ็ต
ของพรานใหญก็เหวีย่ งโครมเขาไปที่สีขางของมัน เสียงพลั่กสนั่น เจาทโมนรายกระโจนผละออก
นอกทาง ไปแยกเขีย้ วรองคํารามลั่นอยางดุรายโกรธแคนอยูริมพงรก เศษผาจากขากางเกงของเขายัง
ติดอยูที่ปากของมัน
“ระวังนาย มันเอาแน!”
เสียงบุญคํารองลั่น ประทับปน แตรพินทรยกมือโบกไวโดยไมหนั กลับมาเปนสัญญาณ
ใหทุกคนอยาเพิ่งยิง
ขบวนเกวียนทัง้ หมดชะลงหยุดลงในทันทีนั้น
จาฝูงตัวเดิมคลานสี่ขาจังกา ยื่นหนาเลิกคิ้วคอยๆ ยางสามขุมเขามาหาเขาอีก รพินทร
แกวงปลายดาบอันแหลมคมวนลอหลอกมันอยูเบื้องหนา มันเดินเลีย่ ง สายโคลงไปมา มองที่ปลาย
ดาบ และเขมนมองหนาเขาสลับกับทําเสียงคลอกๆ อยูในลําคอ เจาลูกฝูงใจกลาอีกตัวหนึ่งพุงเขาใส
บุญคําซึ่งยืนคุมเชิงเบื้องหลังพรานใหญไปเล็กนอย
พรานพื้นเมืองอาวุโสสบถออกมาพรอมกับ
เหวีย่ งพานทายปนลูกซองเต็มเหวีย่ งกระทบตัวมันดังอัก๊
กระเด็นหวือออกไปพรอมกับเสียงรอง
เจี๊ยก ไอตัวอืน่ ๆ โฮกฮากเขามาใกล แตก็ยังไมกลาบุกเขาถึงตัว ไดแตวิ่งพลานวนเวียนอยูเชนนัน้
เจาทโมนหัวหนา บัดนีย้ ืนขึน้ สองขา สวนหัวของมันสูงขนาดอกของรพินทร แผงอก
กวางใหญกลามเปนมัด ขนรุงรังไปหมด แขนยาวแข็งแรงของมันไขวควา พยายามจะจับปลายดาบ
ของพรานใหญ มันจะฉลาดเต็มไปดวยเลหเหลี่ยมอยางไรก็ตามที มันก็ยังเขลากวาคนอยูด ี เพราะ
สมองของดิรัจฉาน จอมพรานทําเปนวนปลายดาบ หลบหลีกการจับของมัน ยั่วใหจับ พริบตา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

503
นั้นเอง เจาหนุมานจาฝูงก็ฉวยหมับเขาใหที่คมดาบพรอมกับกระชากสุดแรงลิงของมัน อันเปนเวลา
เดียวกับที่รพินทรก็กระชากดาบของเขากลับคืน
เสียงรองเจี๊ยกดวยความเจ็บปวดดังกองไปทั้งปา แทบวาจะกลบเสียงขูค ํารามคลอกคลาก
อันดังอยูทวั่ ไป ในขณะนี้ ใบดาบอันคนกริบเฉือนอุงมือของมันเขาใหแลวอยางถนัดถนี่ เพราะการ
จับกระชากของมันเอง เลือดทะลักจาออกมาแดงฉาน มันรองกึกกองอยูเชนนัน้ กระโดดพรวดพราด
ถอยออกหาง แบและกํามือขางนั้นสลับกันอยางรวดเร็ว แลวกมลงมอง วิ่งเขยกสามขาอีกมือหนึ่งชู
หอย ไปยืนขูคํารามระคนไปกับเสียงรองดวยความเกรี้ยวกราดโกรธแคนอยูที่จอมปลวกใหญไม
หางออกไปจากเบื้องหนาเทาไหรนัก รพินทรเดินตามเขาไปอีก โบกมือสัญญาณใหขบวนเกวียน
เคลื่อนที่ตามเขา พอทั้งหมดเริ่มคืบหนามันก็กระโจนไตขึ้นไปยืนจังกาอยูบนยอดจอมปลวก อันปก
คลุมดวยซุมขอย สงเสียงกูรองฟงคลายจะเปนสัญญาณบอกความหมายอะไรกับพวกพองสักอยาง
หนึ่ง
การเคลื่อนไหวของพวกมันในครั้งนี้ เริ่มรุนแรงรวดเร็วขึ้นอีก นับเปนรอยๆ ตัว กระโจน
โครมครามตามหลังมาอยางกระชั้นชิด แลวทยอยกันลงมาเพนพานกลาดเกลื่อนตามพื้นดิน แลดูดํา
พืดไปหมดทามกลางความครื้มสลัวของดงทึบ
รพินทรคงเดินตอไป ทิศทางที่เขาจะบายหนาไปทางไหน ไอตวั ใหญที่สุดตัวนั้น เผน
โผนไปคอยสกัดรออยูอยางไมลดละ และในครั้งนีแ้ ทนที่มันจะดักอยูบนพื้นดิน กลับไปทําตัวโกง
แสยะเขีย้ วอยูบ นกิ่งตะครอ ระดับสูงกวาศีรษะของเขาเล็กนอย รพินทรขยับดาบ ยางเขาไปอยาง
มั่นคง
อีกหาหกกาวจะถึงตัว มันก็กระโดดวูบลงมาใสในพริบตานั้น เร็วจนดูแทบไมทนั จอม
พรานกระหน่าํ ฟนสวนสุดแรงเกิด คมดาบจะกระทบสวนไหนของมัน เขาไมอาจบอกได แตบดั นี้
น้ําหนักตัวอันมากมายของมันปะทะเขา หงายหลังครืนลงกับพื้นแตปน มือซายดาบมือขวา ยังคง
กระชับมั่นไมไดหลุดไป รางของมันกลิ้งไปทางหนึ่ง และเขากลิ้งไปอีกทางหนึ่ง แตมันกระโจน
ขึ้นมาไดกอนเขา อาเขี้ยวพุงเขามาอีก คราวนี้หมายเขาใสสวนศีรษะ
กัมปนาทกึกกองของเสียงปน ก็ระเบิดขึ้นเปนปฐมฤกษในบัดนัน้
มันคํารามมาจากเรมิงตัน ในมือของ ม.ร.ว.เชษฐา วราฤทธิ์ ผูซึ่งไมสามารถจะสะกดใจ
ทนดูเหตุการณอันนาหวาดเสียวตอหนาตอตานั้นอีกไปได พรานใหญของเขาจะใจเย็นสักเพียงใดก็
ตาม แตบัดนีเ้ ขาเย็นตอไปไมไดอีกแลว เพราะเลือดภายในกายกําลังจะจับเปนกอน
พรอมกับเสียงตูมนั้น เจาทโมนใหญจาฝูง ซึ่งกําลังถลันจะเขาใสรพินทร รองแหลม
ออกมาสุดเสียง กระเด็นตีลังกาสามสี่ทอดไปฟุบไมกระดิกอยูก ลางพืน้ เลือดทะลักฟูม
“ยิง! ฆามันใหหมดกอนที่มนั จะฆาเรา!!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

504
หัวหนาคณะเดินทางตะโกนสั่งการสุดเสียง พรอมกันก็ระเบิดกระสุนนําขึ้นหนึ่งนัด เจา
ตัวที่กระโชกเขาใสบุญคําใกลที่สุด มวนกลิ้งไมเปนทาไปอีกตัวหนึ่ง ฝุนและใบไมกระจายเพราะ
อํานาจลูกปรายของ โอ-โอ บั๊ค
บัดนั้นเอง เสียงปนก็แซสนัน่ กึกกองขึ้นพรอมกัน จําแนกไมถูกวาของใครเปนของใคร
ดงทึบทั้งดงที่เต็มไปดวยฝูงลิงรายปานวาจะถลมทลายลง กลิ่นดินปนฉุนตลบอบอวลไปทั่ว ไม
สามารถจะสังเกตกําหนดอะไรไดแนชัด เพียงแตเห็นสายตาวูบวาบทามกลางเปลวแสงที่แลบออก
จากปากกระบอกวากิ่งไมใบไร และภาพของเจาลิงปาที่ยั้วเยี้ยอยูเบื้องบนและเบื้องลางนั้นพลิกผงะ
วายปราณหลนลงมากระทบพื้นอยูโครมคราม พรอมกับเสียงแผดรองประสานเสียงกึกกองของพวก
มัน
รพินทรทิ้งดาบชั่วคราว สายปากกระบอกแฝดเขาใสเปาหมายทีใ่ กลทสี่ ุด แลวก็ปลอย
ออกไปทีละนัด เปาหมายมันบอบบางเกินไป สําหรับกระสุนลูกซองในระยะขนาดนั้น ตูมเปน
กระเด็นไมเหลือหรอ มันอยูแตเพียงวา เขาบรรจุกระสุนทันตอการบุกเขาถึงตัวของมันหรือไม
เทานั้น เพราะ ณ บัดนัน้ พวกมันทั้งหมดพรอมใจกันเฮละโลเขาใส ดาหนาเขามาอยางดุรายกระหาย
เลือด โดยไมชะงัก หรือหวาดหวัน่ ตอความวายปราณหรือเสียงกึกกองของปนเลย
ที่ตายก็ตายไป ที่เหลือก็แยกเขี้ยว กระโจนเขามา!
มันเปนการสัประยุทธแบบตะลุมบอนที่ ม.ร.ว.เชษฐา ยอมรับวา นาสยดสยองกวาการ
สงครามนองเลือดครั้งใดๆ ทั้งสิ้นระหวางมนุษยกับสัตว ซึ่งไมเคยคิดฝนมากอนวาจะไดพบ หรือ
เชื่อวามันจะเกิดขึ้นได
ในครั้งนี้ ม.ร.ว.หญิงดาริน ผูแตไหนแตไรมาเคยเปนคนซึ่งมักจะลั่นกระสุนเร็วกวาทุก
คน...กลับกลายเปนคนสุดทายไป หลอนยืนถือปนตะลึง ตัวสั่นอยูเชนนั้น จนกระทั่งไชยยันตกบั
เชษฐาเตือนสุดเสียง ในระหวางที่ทั้งสองตาลีตาเหลือกยัดกระสุนชุดใหมอยู หลอนจึงเหนี่ยวไกปน
ออกไปถี่ยิบ แทบจะเรียกวาไมไดเล็งเลย เปาหมายการยิงของหลอนมุงไปทางดานหนาอยางเดียว
คือพวกที่ลงมาอยูกับพื้นและรายลอมรอบตัว
รพินทรกับบุญคําในขณะนี้ บุญคํามีเดี่ยว สวนรพินทรมีเพียงแฝด การบรรจุกระสุนของ
ทั้งสอง แมวา จะรวดเร็วชํานาญสักขนาดไหน มันก็ยงั ชาอยูดีสําหรับปริมาณอันหนุนเนื่องเขามา
อยางไมมีหยุดยั้งของพวกทโมนไพรบาเลือดเหลานั้น กระสุนลูกปรายของหลอนหลายนัด ที่
กระหน่ํามาอยางตื่นเตนนั้น ไมเพียงจะถูกลิงกระเด็นดิ้นวายปราณไปเทานั้น บางเม็ดของมันยังปลิว
เฉียดบุญคํากับรพินทรไปอยางหวุดหวิด
“คุณหญิง! อยายิงต่ํามาทางผม!!”
พรานใหญตะโกนออกมาเสียงหลง เมื่อหลอนสายปากกระบอกปนซ้าํ มาอีก เชษฐาก็ตบ
ปากกระบอกปนของนองสาวใหเงยสูงขึน้ ในบัดนั้น พรอมกับลั่นเปรี้ยง หลอนตั้งใจจะยิงเจาพวกที่
กรูกันอยูขางลาง แตอันเนือ่ งมาจากพี่ชายปดเสียกอนกระสุนจึงแลนขึ้นสูง กระทบเจาจาฝูงอีกตัว
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

505
หนึ่งที่กําลังกระโจนลงมาใส มวนงอกองอขิง หลนตูมลงมาบนหลังควายเสียงดังสนั่น ควายเทียม
เกวียนตืน่ กระโจนพรวดลากเกวียนไปเบือ้ งหนา แงซายเผนเขากระชากสายสนตะพายไว ตัวหลอน
เองเสียหลักลมกนกระแทกลงกับพื้นเกวียน เพราะเกวียนเคลื่อนที่อยางกระชาก เชษฐากับไชยยันตก็
ซวนเสียหลักไปเหมือนกัน แตก็สามารถทรงตัวไวไดอยางรวดเร็ว และกระหน่ํายิงตอไปโดยไมเสีย
จังหวะ
ทุกนัดดูเหมือนจะไมมีการพลาดเปาหมายเลย
“รพินทร ถอยมารวมอยูหนาเกวียนนี!่ ”
ไชยยันตรองบอกกระหืดกระบอก หักซาวเออรแฝดกระแทกปลอกกระสุนกระเด็นออก
แลวยัดใสเขาไป เริ่มยิงตออยางดุเดือดรวดเร็ว พรานใหญกับบุญคําผลัดกันยิงคุนกันคนละชุด แลว
เผนถอยมารวมหมูกันอยูหนาเกวียน ปกหลักหันหลังเขาหากัน ระดมยิงออกไปอยางฉับไวราวกับ
เครื่องจักร ทั้งสองเลือกยิงเจาตัวที่บกุ ล้ําหนาเขามาใกลที่สุด และมีวธิ ีบรรจุกระสุนไดคลองแคลว
รวดเร็วเสียยิ่งกวาคณะนายจาง ซึ่งมีปนที่สามารถบรรจุกระสุนไดดกี วาเสียอีก
หลายตัวทีใ่ ชวธิ ีจูโจมลงมาจากเบื้องบน กระโจนจากกิ่งไมลงใสเกวียน แงซาย เกิด และ
จัน ชวยกันระดมยิงสกัดพลิกผงะไปอยางนาดู หลนอยูตบุ ตับ ทั้งบนทางเดินและบนเกวียนสัมภาระ
บางตัวหลนลงมาเสียบเขาควายที่เสยขึ้นรับพอดี แลวก็ถูกสลัดลงไปกลิ้งถูกควายเหยียบย่ําอยูกับพื้น
ลมตายเปนเบือ แตจะยุติความดุรายกระหายเลือดของมันก็หาไม พวกมันคงทุมเทกําลังกันพรูเขาใส
รอบดานอยูเชนนั้น เสียงขูต ะคอก เสียงกิ่งไมหัก เสียงอื้ออึงของปน เสียงตะโกนสัง่ การ ฟงสับสน
ปนเปกันไปหมด
มีเพียงลูกหาบทางดานหลังรองโวยวายเอ็ดตะโรกันลั่นบางแลว
แสดงวาไมสามารถ
ควบคุมสกัดกัน้ สถานการณไวได ปลอยใหฝูงลิงเหลานัน้ บุกเขาไดถึงตัว ไมมีปญหา เขี้ยวเล็บของ
มันกําลังแลกกับลูกปนอยางบาดีเดือด เชษฐาตะโกนสั่งเร็วปรื๋อ ใหแงซายถอยกลับไปคุมและ
ชวยเหลือทางดานหลัง รพินทรเองก็ถอยรนเขามาที่แงซาย
เจาตัวหนึ่งกระโจนพรวดลงมาทางเบื้องหลังของ ม.ร.ว.หญิงดาริน พอดี มืออันเหนียว
แนนของมันขยุมหมับที่ไหลของหญิงสาวกระชาก แตพลาดไปถูกเสือ้ ฉีกขาดควากออกในพริบตา
มองเห็นแผนหลังเปลือยโลง ดารินรองออกมาสุดเสียง ไชยยันตหันขวับมาพอดี ตวัดฟาดดวยพาน
ทายเขาหนาของมันอยางจัง เสียงพลักสนัน่ พลิกผงะหลุดไปจากเกวียน แตแลวตัวเขาเองก็ถูกไออีก
ตัวหนึ่งเผนครอมลงมาที่ตนคอ ฝงเขี้ยวลงไปกลางศีรษะ ไชยยันตรองลั่น กระชากมันฟาดลงกับพืน้
เกวียน แลวกัดฟนเตะเต็มเหนี่ยวอัดหัวของมันโครมสนั่นเขาไปกับผนังเกวียน พรอมกับกระทืบ
อยางไมยั้ง กระเด็นหลุดพนเกวียนออกไป
ทั้งสามคนของคณะนายจางบนเกวียน ไมสามารถบรรจุกระสุนลูกซองเขาปนไดทนั เสีย
แลว เพราะการจูโจมตะลุมบอนเขาถึงตัวอยางรวดเร็วของมัน ตางทิ้งลูกซองควาไรเฟลที่วางเรียก
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

506
เตรียมพรอมอยูขึ้นมา ไชยยันตโยน .270 ไปใหดาริน ตัวเองฉวย .30-06 ขึ้นมาในขณะที่เชษฐา ก็
ควา .30-06 มัลลิเคอร ตางปลอยกระสุนออกไปเทาที่จะจับเปาหมายตัวใดไดกอน อลหมาน
ระส่ําระสายไปทั้งขบวนเกวียน
รพินทรรองบอกใหนายจางของเขาระวังการจูโจมทางเบือ้ งสูงไว ตนเองโยนแฝดในมือ
ไปใหบุญคํา แลววิ่งมาควาเบราวนิ่งอัตโนมัติของดารินที่ทิ้งตกอยูกับพื้น ยัดใสกระสุนไปพลางยิง
ไปพลาง ตัวแลวตัวเลาที่กระเด็นหลนลงมา แตนนั่ ไมไดหมายความวามันจะยอมลาถอย ตรงขาม
กลับระดมหันแหเขามาทวีกาํ ลังหนาแนนขึ้นทุกขณะ
ทุกคนยิง! ยิงอยางไมยั้ง ยิงโดยไมคดิ ชีวติ และไมคิดฝนวา ในชีวิตของแตละคนจะยิงปน
ในลักษณะหายใจหายคอไมทันเชนนี้ แมแตสงครามระหวางมนุษยตอมนุษยดวยกัน
“ทําไมเราไมเอาปนกลมือมาสักสิบกระบอก!”
ไชยยันตตะโกนกองขึ้นอยางที่สุดจะทนทานได คํารามสบถผรุสวาทไปพลาง กระหน่ํา
ยิงไปพลาง
“พี่ใหญ! นอยหายใจไมออกแลว!!...”
เสียงลําละละลักเหมือนสะลักเหมือนสําลักน้ําของดาริน แผดลั่นมาอีกคน ตาหลอนลาย
ไปหมด สติแทบจะไมอยูกบั ตัว .270 ของหลอนกระสุนหมดลงอีกแลว และหลายนัดทีห่ ลอนยิง
พลาดเปาหมาย เพราะคุมสติไวไมได บัดนี้หลอนกําลังยืนตาเบิกคาง จองไปบนกิ่งไมเหนือศีรษะที่
เจาตัวมหึมาตัวหนึ่งกําลังไกวตัววูบๆ ลงมาจากปลายยอด ต่ําลงมายังหลอนทุกขณะอยางรวดเร็ว
ชนิดที่ทําอะไรไมถูก ไดแตยืนตัวสั่น
รพินทรหันขวับไปเห็นพอดี เขาสะบัดปากกระบอกปนไปยังเปาหมายนั้น แตอนิจจา
กระสุนมันหมดลงพอดี
เชษฐากับไชยยันตในขณะนีก้ ําลังสาละวนกับการกระหน่ํายิงปะทะอยู
ดานหนา
“ปนสั้น! คุณหญิง ปนสั้นทีเ่ อว!!”
พรานใหญรองเตือนลั่น
แตลักษณะของหลอนเหมือนจะหมดแรง และไมไดยนิ เสียงรองบอกเขาเสียแลว ไดแต
แหงนหนาจองตะลึงอยูเชนนั้น เจาทโมนก็ทิ้งตัวละลิว่ ตรงดิ่งเขาไปทีห่ ลอนในพริบตานั้น
เสียงไรเฟลนัดหนึ่ง แผดแหลมลั่นมาจากทายขบวน
เปรี้ยงเดียว รางของเจาลิงใหญตัวนั้น ก็ผงะดิ้นกลางอากาศ สงเสียงรองแหลมยาวฟาดลง
มากองอยูบนพื้นเกวียน ตรงหนาของหญิงสาวพอดี
รพินทรหนั ขวับ ก็เห็นแงซายกําลังเปลี่ยนที่หมายการเล็งยิงตอไปยังตัวอื่นๆ อยางรวดเร็ว
ฉับไว จนแทบไมนาเชื่อวาหนุมกะเหรีย่ งพเนจร จะใชไรเฟลลาสัตวของเขากระบอกนั้นไดช่ําชอง
ถึงเพียงนั้น
ทุกนัดของแงซายคือการปลิดปลงของฝูงลิงเหลานั้น
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

507
มันเพียงแตวาแงซายจะทําสถิติในการปลอยกระสุนออกไปไดมากเทาใดเทานัน้
เสียงรองอยูเอ็ดอึงของพวกลูบหาบ ดังแซขึ้นทั่วไป พวกนั้นหมดโอกาสที่จะยิงไดอีก
แลว แตละคนควงดาบหรือไมก็มีดยาวทีต่ ิดตัว กระหน่ําฟนตอสูอยูร อบดาน กลางฝูงลิงที่ดํามืดไป
หมด เสียงตะโกนใหชวย เสียงรองดวยความเจ็บปวดฟงไมไดศัพท
“ลูกหาบของเรา รพินทร!!”
เชษฐารอง แลวก็หมุนตัวกลับ ลั่นกระสุนถี่ยิบไปทางทายขบวนเบื้องหลัง ซึ่งบัดนี้
กองทัพลิงที่กาํ ลังบุกทะลวงโจมตีดานหลังเขามา หมายฉีกพวกลูกหาบใหเปนชิน้ นอย ไชยยันตได
สติ หันไปชวยระดมยิงอีกคนหนึ่ง บุญคํา เกิด และจันก็ยายที่มั่นบุกเขาไปชวย ใครทันปนก็ปน ใคร
ทันดาบก็ดาบ ลอกันนัว ดงแถบนั้นกลายเปนสมรภูมิเลือดไปอยางนาสยดสยอง รพินทรรองตะโกน
สั่งใหทุกคนหนีขึ้นเกวียน มือก็บรรจุกระสุนยิงออกไปดวยความเร็วทีส่ ุดเทาที่จะสามารถ
ดารินไดสติอกี ครั้ง กมลงควากระสุนไรเฟล .270 ขึ้นมาบรรจุมือไมสั่น หลอนบรรจุจน
เต็มแลว ก็หันไปบรรจุปนทุกกระบอกที่หมดกระสุน หลนอยูกับพื้นเกวียนจนครบ เพื่อเตรียมไวให
พี่ชายกับไชยยันต รองบอกใหท้งั สองรู แลวรวมวงในการประหัตประหารตอสูตอไป แตในคราวนี้
หลอนเล็งยิงอยางประณีตกวาครั้งแรกๆ ทุกเปรี้ยงที่ลั่นออกไปลวนไดชีวิตทั้งสิ้น หลอนเลือกยิงเจา
ตัวเขื่องๆ ลักษณะจาฝูงโดยเฉพาะ และจองยิงไปยังบนกิ่งไม โดยปลอยหนาทีก่ ารระดมยิงบริเวณ
พื้นดินใหแกเชษฐาและไชยยันต
พวกลูกหาบนัน้ พอตะกายหนีขึ้นมาบนเกวียนได โอกาสของการยิงก็มีขึ้นไดอีกครัง้ คน
ไหนปนยังติดมืออยูก็ยิงตอไป คนไหนปนหลุดมือไปแลวก็ถือดาบกวัดแกวง คอยฟาดฟนเจาตัวที่
จะโผนขึ้นมาบนเกวียน
พอเชษฐา และไชยยันตเปลี่ยนมาใชลูกซองไดอีกครั้ง สถานการณอนั เลวรายก็ดูจะดีขึ้น
อยางมาก เพราะในครั้งนี้ความรีบรอนไมทันดูของดาริน ทําใหหลอนบรรจุกระสุนลูกปรายเบอร
หนึ่ง สําหรับยิงนกใหญเขาไปแทนกระสุน โอ-โอ บั๊ค ซึ่งมานกระสุนลูกปรายเบอรหนึ่งแผรศั มี
กวางขวางโปรยปรายไดมากกวา แมจะดอยในอานุภาพประหัตประหาร ก็สรางความบาดเจ็บได
อยางทั่วถึง คราวนี้แทนที่จะเปนนัดละตัวดิ้นอยูก ับที่ ก็กลายเปนนัดละเจ็ดแปดตัว รองเจี๊ยกจาก
กระจายกันออกไปไมเปนส่ํา เลือดสาดโชกถึงไมตายก็รอ งปาราบไป สามารถจะกวาดหรือสกัดกัน้
ไดทั้งหยอมหรือทั้งหมู ไอที่ถูกเขาจังๆ ก็ชักดิน้ ชักงอหมดฤทธิ์ไปเหมือนกัน เชษฐาลืมตาโพลงนึก
ขึ้นมาได
“นอย! เปดกลองลูกเบอรหนึง่ ออก แลวสงมาเร็ว ลูกปรายเกาเม็ดไมตองแลว ลอมันดวย
ลูกปรายยิงนกนี่แหละเด็ดนัก!”
หญิงสาวกมลงหยิบลูกเบอรหนึ่งมาเต็มกํา สงแจกจายใหเชษฐากับไชยยันต ทั้งสองบรรจุ
เพิ่มเติม และยิงติดตอไปอีกอยางดุเดือดโดยไมเสียจังหวะ สติและกําลังใจเริ่มดีขึ้น รพินทรเองใน
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

508
ขณะนีเ้ อง ก็วิ่งกลับมาที่เกวียนคันหนา ขอกระสุนเพิม่ เติม ซึ่งหญิงสาวก็โยนลูกเบอรหนึ่งไปให
สามสี่กลอง พรานใหญนําวิ่งไปโยนแจกจายใหแกคนของเขาและลูกหาบ
ครั้นแลวมานกระสุนลูกปรายอันถี่ยิบ ก็สาดเปนสายฝนออกไปรอบดาน กลุมไหน
หนาแนนก็กระเจิงเลือดสาดไปทั้งกลุม ไอที่โหนเดีย่ วโทน หางไกลจากตัวอืน่ ก็มว นคว่ําดิน้ ทุรนทุ
รายสุมทุมพุมไมราบไป พวกมันเริ่มชะงักการโจมตีลงแลว พากันแตกกระจัดกระจายออกไปคนละ
ทาง แตก็ยังสงเสียงขูตะคอกเขยากิ่งไมอยูรอบดาน และจังหวะนี้เอง ปนลูกซองทั้งหมด 20
กระบอก และไรเฟลของแงซายอีกกระบอกหนึ่ง ก็ทําหนาที่โปรยกระสุนไดอยางครบถวนสมบูรณ
เพราะทางฝายคนเริ่มจะตั้งตัวติด
กิ่งไมใบไมปลิวกระจายดวยอานุภาพของมานกระสุน เสียงรองของพวกมัน เสียงพลัด
หลนลงมากระแทกพื้น หรือกระแทกพุมไมดังอยูไมขาดสาย
ทุกคนยิงอยางช่ํามือ ยิงอยางเดือดดาลโกรธแคน!
ครึ่งนาทีตอมาหลังจากนัน้ ปารอบทิศก็เขยาครืนโครมแตกออกไปเหมือนพายุพดั อีกครั้ง
เจาพวกหนุมานทั้งหลายเผนทะยานหอยโหนโยนตัวแตกหนีออกไปอยางไมคิดชีวิต พรอมกับสง
เสียงรองลั่น ไมมีตัวไหนที่จะบังอาจลงมาแยกเขี้ยวยิงฟนอยูบนพืน้ ดินใกลๆ หรือวาเกาะเขยาอยูบ น
กิ่งไมเหนือศีรษะอีก
กองทัพของมันพายตอหาลูกปนเสียแลว อาจเข็ดไปอีกนาน หรือมิฉะนั้น ก็อาจผูก
พยาบาทเตรียมซุมรวมพลเพื่อหมายแกลําตอไปเบื้องหนา ยากทีใ่ ครจะทํานายถูก
ทุกคนระดมยิงตามหลังพวกมันไปอยางไมลดละ อีกหลายสิบตัวพลิกรวงลงมาจากยอด
ไมในขณะตะกายหนี บางตัวดิ้นตะเกียกตะกายซุกหนีไปตามพงรก เพราะขึ้นตนไมไมได หลายตัว
นอนกองอาปากรอง กะพริบตาอยูปริบๆ ซึ่งพวกลูกหาบใชดาบกระหน่ําฟนซ้ําอยางไมมีการปราณี
สําหรับไชยยันตรองดาไปพลางยิงไปพลาง เขายิงตามหลังมันไป แมกระทั่งปนขนาด .458 ที่หยิบ
ฉวยขึ้นมาไดภายหลังจากปนอื่นๆ หมดกระสุนลงและบรรจุไมทัน
อึดใจใหญตอมา ทุกสิ่งทุกอยางก็สงบเงียบลงตามเดิม ทุกคนหันมากะพริบตาปริบๆ มอง
กัน...รูสึกเหมือนผานนรกมาไดอยางหวุดหวิด
จากนั้น ทุกคนก็รองถามกันแซด คนหาและสํารวจความเปนไปของแตละคน ดารินควา
เสื้อแจ็กเกตของหลอนมาสวมทับไวอยางรวดเร็ว ปดแผนหลังอันเปลาโลง เพราะเสื้อลาสัตวของ
หลอนถูกกระชากขาดวิน่ ไป แลวทรุดตัวลงนั่งกุมขมับกับพื้นเกวียนเหมือนจะเปนลม ไชยยันตคง
สบถดาอยูเชนนั้นกุมศีรษะปอย
เขาถูกเขี้ยวของเจาลิงรายขย้ําทะลุหมวกสักหลาดลงไปถึงหนัง
ศีรษะ เปนบาดแผลเล็กนอย แตเลือดไหลออกมาเหมือนลักษณะหัวแตกธรรมดา สําหรับคณะ
นายจางดูเหมือนจะมี ม.ร.ว.เชษฐาคนเดียวเทานัน้ ที่ไมไดรับรอยขีดขวนใดๆ เลย ควายหลายตัวที่
ถูกกัดเปนแผลเวอ เลือดไหลโทรมตามขาและบนหลัง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

509
“สํารวจพวกเราทุกคนซิ ใครบาดเจ็บยังไง เอามารวมกันทีน่ ี่”
หัวหนาคณะเดินทางสั่ง
รพินทรตะโกนเรียกพวกลูกหาบ และพรานของเขาทั้งหมดเขามารวมกลุม ภายหลังจาก
การสอบถาม ปรากฏวาลูกหาบหกคนถูกกัดมีแผลตางๆ กัน คนละแหงสองแหง โชคดีที่ไมมีใคร
ถึงกับสาหัสฉกรรจนัก นอกนั้นก็มีแผลกันบางคนละนิดหนอย ไมถงึ กับตองใชยา ดารินลุกขึ้นอีก
ครั้งภายหลังจากนั่งสงบสติอารมณอยูอึดใจใหญ หลอนจัดการฉีดยาและตบแตงบาดแผลใหกับผูได
รับบาดเจ็บทุกคน โดยมีแงซายเปนคนคอยชวยเหลือเชนเดิม เพียงสิบหานาทีหลังจากนั้น พวกที่
บาดเจ็บก็ไดรบั การเยียวยาเรียบรอย
“คุณเองละ พอพรานใหญนกั ดาบ เอาแผลมาอวดใหดหู นอยซิ ขาขาดไปหรือเปลา”
ภายหลังจากแตงแผลใหลูกหาบคนสุดทายเรียบรอย
หลอนลุกขึ้นยืนหันมาทางจอม
พราน รพินทรสั่นศีรษะ
“มันกัดไมถูกเนื้อผมหรอกครับ ถูกแตขากางเกงขาดไป”
“เฮอ! โลงอกไปที เหมือนตายแลวเกิดใหม ฉันนึกวาไอตัวใหญตัวแรกนั่น งับถูกสะบา
คุณหลุดไปอีกแลว แลวมันเรือ่ งอะไรที่ปนมีอยูในมือ ไมยิงเสียแตแรก ไปรําดาบเปนซามูไรอยูได”
พรานใหญหัวเราะ บรรยากาศอันเครงเครียดเริ่มคลี่คลายไปแลว ความครื้นเครงขบขันก็
เขามาแทนที่
“ผมไมไดคิดจะเปนพวกซามูไรหรอกครับ คิดแตเพียงวา จะใหพวกเราทุกคนปลอดภัย
เรียบรอยที่สุด ถาผมสามารถฆาเจาจาฝูงตัวแรกไดเงียบๆ โดยใชดาบ พวกมันก็อาจถอยไปเองโดย
ไมบุกเขาจูโจมเรา แตถาเสียงปนระเบิดขึ้นนัดเดียว มันก็แหเขามาในทันที พวกนี้ไดยินเสียงปน
ไมได เทากับเปนสัญญาณเตือนมันอยางที่เคยบอกแลว วาแตตอนนั้นมันสับสนชุลมุนไปหมด
จนกระทั่งเดีย๋ วนี้ผมก็ยงั ไมทราบเลยวาใครเปนคนยิงนัดแรกขึ้นมากอน”
“ผมเองแหละ”
เชษฐาตอบต่ําๆ สีหนาไมสบายนัก กวาดสายตามองดูซากของทโมนปา ที่นอนเกลื่อน
กลาดนับไมถว นรอบดานนัน้ แลวโคลงศีรษะถอนใจ หันกลับมาจองตาพรานใหญอีกครั้ง
“ขอโทษที่ละเมิดคําสั่งของคุณไป ผมทนไมไหวจริงๆ อีตอนที่มันกระโดดปะทะคุณกลิ้ง
ไป พอมันจะเผนเขาซ้ํา ก็เลยตัดสินใจยิง เพราะเชื่อวายังไงๆ เสียเรื่องที่เราจะผานมันไปไดโดยไม
ยิงนั้น คงไมตอ งหวัง มันเอาเราแน”
“ใหตายซิ ยิ่งกวาศึกซูลูเสียอีก ขนหัวลุกเลย”
ไชยยันตรอง พรอมกับหอไหลลงอยางสยดสยอง แลวก็หันมาทางเพื่อนสาว
“วาแตเราเถอะ ศึกใหญรบกะลิงครั้งนี้ เราใชไมไดเลยมัวแตยืนตะลึงไมเปนทา หัวขมอง
ของฉันเกือบจะเละไปแลว เทาๆ กับที่เธอเองก็แทบจะถูกมันหักคอ เขายิงกันหูดับตับไหม ตัวเอง
ยืนดูเฉยเสียงัน้ แหละ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

510
“ฉันยอมรับ มันตกใจเกินไป มือตีนเย็นหมด เดี๋ยวนีก้ ็ยังไมหายเลย ไมมีครั้งไหนในชีวิต
ที่อกสั่นขวัญหายเทาครั้งนี้ มีอยางที่ไหนมืดฟามัวดินไปหมด แตละตัวแยกเขีย้ วยิงฟนขูตะคอก มัน
ทําลายประสาทเรากอนตั้งนานกอนที่จะโจมตี ฉันคิดวาฉันตายแลวเสียอีก นี่เรารอดกันมาไดยังไงก็
ไมรู”
“ลูกปนนะซิ รพินทร, แงซาย, เกิด, จัน, เสย, บุญคํา แลวก็พวกลูกหาบทุกคน ถาพวกนี้
มัวแตยืนตัวสั่นอยูเหมือนเธอ ปานนี้ก็เปนผุยผงชิ้นเล็กชิน้ นอยกันไปหมดแลว ตัวเธอนะเกือบจะถูก
มันขย้ําเสียหลายครั้ง ถาไมไดรพินทรกับแงซายยิงสกัดกัน้ ไว”
“อาว! ก็เปนพรานนําทาง พรานคุมกัน ไมคุมครองนายจางแลวจะไปคุมครองใคร โดย
เฉพาะอยางยิ่งนายจางคนนั้นก็เปนผูหญิงดวย”
หลอนลอยหนาบอก
“ก็เราเองละ เสื้อแสงขาดวิน่ เจ็บอะไรบางหรือเปลา?”
พี่ชายถามเครงขรึม มองดูนองสาวคนสวยอยางเปนหวง ดารินสั่นศีรษะ
“เคราะหดีที่มนั กระชากติดเสื้อกอนคะ ถูกแครอยเล็บขวนแสบๆ บางนิดหนอยเทานัน้ ”
เชษฐาถอนใจยาว หันมาทางรพินทร ตบไหล
“ถาเราจะเจอะอีกคราวหนาละก็ หาทางเลี่ยงดีกวานะรพินทร ผมวาไมไดเรื่องแน ไอลิง
พวกนี้รายกาจเกินคาด นี่โชคดีที่พวกเราไมมีใครบาดเจ็บสาหัสสากรรจ หรือวาลมตายกันเลย และ
ชวยกันยิงมันแตกกระเจิงไปได ถาจํานวนมันมากกวานี้ เราเห็นจะปนกันหมด ดีวา พวกลูบหาบทุก
คนลวนมีปนลูกซองสวนตัวมาดวยทุกคน
และเราก็มีกระสุนมาเหลือเฟอพอจะจายกันไดทั่วถึง
ลําพังไรเฟลก็ไมมีทางปะทะไวอยู เอาละ เราอยาเพิ่งออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้กอนเลย หยุดพักจิตใจหา
อาหารกลางวันกินกันกอนเถอะ เที่ยงกวาแลว”
ทั้งหมดหยุดพักชั่วคราวที่บริเวณแหงนั้นเอง เพื่อหุงหาอาหาร ปลอกกระสุนนานาชนิด
หลนอยูกลาดเกลื่อนเต็มไปหมดไมต่ํากวารอยนัด กลิ่นไอของดินปนลอยกรุนตลบอบอวลไปหมด
เพราะการยิงอยางมโหฬารครบทีมชนิดไมเคยปรากฏมากอนนับตั้งแตเริ่มตนออกเดินทาง ซากลิง
มหากาฬทั้งหมดที่นอนตายอยูทั่วบริเวณรอบดาน คะเนดูแลวประมาณรอยเศษ นั่นเปนจํานวน
หนึ่งในหา หรือหนึ่งในหกของฝูงใหญของมันทั้งหมด
ทุกคนกินอาหารมื้อเที่ยงนั้นพอใหหนักๆ ทอง พะอืดพะอมพอดู สําหรับเหตุการณสยอง
ที่เพิ่งจะผานมาหยกๆ
“เพิ่งจะมาเห็นประโยชนของปนลูกซองชัดๆ เอาคราวนี้เอง...”
เชษฐาปรารภขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ขณะสูบบุหรี่เดินตรวจดูซากลิง อัน
เกลื่อนกลาดเหลานั้นอยางพินิจพิจารณาพรอมกับพรานใหญ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

511
“ทีแรก นึกวาจะเปนปนที่มโี อกาสใชนอยที่สุด เอากระสุนเผื่อๆ มางั้นเอง อีตอนรบลิง
คราวนี้เห็นผลเลย กลายเปนปนที่ใชมากทีส่ ุดเหนือกวาปนอยางอื่น มันตื่นเตน แขงกับเวลา และ
ชีวิตเสียยิ่งกวาคราวไอกุดหรือไอแหวงเสียอีก”
“คุณชายขวัญดีเหลือเกินครับ อีตอนชุลมุน ผมเองก็ชักจะสับสนสั่งการอะไรไมถูก ไมได
คุณชายกับคุณไชยยันตชวยควบคุม พวกเราคงจะเสียชีวิตลงบางแนๆ โดยเฉพาะอยางยิ่งพวก
ลูกหาบ เพราะผมมัวแตพะวงอยูแตจะใหความปลอดภัยแกคุณชายและคณะ เปนเปาหมายแรก”
“ผมเห็นฝมือ และน้ําใจพวกเราทุกคนเอาคราวนี้เอง สําหรับคุณไมตองพูดถึง พรานของ
คุณทั้งสี่คนใชการไดดีทั้งนัน้ แงซายก็เยีย่ มยอด สวนพวกลูกหาบก็ไมเลวนัก ถาจะมีคนนําและ
ควบคุมใหดี พอจะใชเปนกําลังใจในสถานการณฉุกเฉินไดทั้งนัน้ พับผาซิ จะวาไปมันก็สนุกถึงใจ
เหลือเกิน คงจะไมมีครั้งไหนที่พวกเรายิงกันอุตลุตเปนบาเปนหลังเหมือนคราวนีอ้ ีกแลว ปนทุก
กระบอกถูกงัดออกมาใชงานครบถวน ไมมีกระบอกไหนไรประโยชนเลย ผมนะยิงเสียจนไหลชา
ดิกไปหมด”
กลาจบ เชษฐาก็หัวเราะออกมาเปนครั้งแรก ทันใดนัน้ เอง พรานใหญผูกวาดสายตาผานๆ
ไปตามยอดไมทึบเหนือศีรษะ ก็จองนิ่งไปยังยอดไทรอันหนาแนนยอดหนึ่ง แลวยิ้มออกมาเครียดๆ
เชษฐา ไชยยันต และดาริน สงสัยในอาการของเขาแหงนขึ้นมองตาม ก็เห็นแตใบไมเปนเงาสลัวครึ้ม
อยูทั่วไป ไมเขาใจวาเขากําลังจองมองอะไร
“เอะ! มีอะไรเหรอ รพินทร คุณมองอะไร?”
ไชยยันตถาม พรานใหญไมไดตอบคําถามไชยยันต แตพดู กับดารินยิ้มๆ โดยยังจับจองอยู
ที่เปาหมายเดิมวา
“คุณหญิงครับ...”
“ทําไม?”
“ตอนที่ตะลุมบอนกับพวกหนุมานอยูน ั่นนะ ผมรองเตือนใหคณ
ุ หญิงนึกถึงปนสั้นที่ติด
เอวอยู เพราะไรเฟลในมือของคุณหญิงลูกหมดแลว ก็ไอตัวหนึ่งมันกําลังทะยานลงมาใสคุณหญิง
แตคุณหญิงมัวแตตะลึง ไมไดยินเสียงของผม โชคดีที่แงซายยิงสกัดมันไวทนั ...”
“ยังงั้นเหรอ ฉันไมไดยินเสียงคุณเลย ไดยนิ แตเสียงลิง!”
“คราวนี้คุณหญิงจะลองใชปน สั้นใหเปนประโยชน สมกับที่อุตสาหใสซองหอยติดเอว
หนักมาตลอดเวลาดูไหมละครับ แตวาอันที่จริง ฝมือปนสั้นของคุณหญิงก็เลิศ ยกเวนแตพอเกิด
ฉุกเฉินเขาจริงๆ ลืมนึกถึงมันเสียได”
“ฉันไมเขาใจคําพูดของคุณ”
หลอนกระชากเสียงหวนๆ ตาเขียว เขาใจวากําลังจะถูกหาเรื่องโยอะไรสักอยาง รพินทร
หัวเราะเบาๆ พยักหนาบอกวา
“มานี่ซิครับ มายืนใกลๆ ผม แลวก็มองไปที่ยอดไทรตรงตําแหนงที่ผมจะชี้ใหดนู ”ี่
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

512
หญิงสาวขมวดคิ้วงงๆ เชษฐาและไชยยันตหนาตื่นไมรูเรื่อง ดารินกาวเขามายืนกระทบ
ไหลจอมพราน แลวเงยตามเขาชี้ให บอกปนหัวเราะเบาๆ ตอมาวา
“เห็นไหมครับ อะไรนะ ที่อยูบ นยอดไมนั่น”
อีกสองชายพากันกาวเขามายืนเคียงขางอยูด ว ย และแหงนมองตาม สําหรับดารินพยายาม
จอง ซอยเปลือกตาถี่ๆ และจองอีก ที่สุดก็สั่นศีรษะ
“ไหน? อะไรกัน ฉันมองไมเห็นอะไรสักนิด นอกจากยอดไม”
“ดูใหดีซิครับ”
“ก็ยอดไมนะซิ บาจริง...”
หลอนรองฉิวๆ หันไปทางพีช่ ายกับไชยยันตผูยืนชวยมองอยูใกลๆ
“พี่ใหญกับไชยยันต เห็นอะไรอยางที่นายพรานของเราบอกหรือเปลา?”
ทั้งสองสั่นศีรษะ หลอนหันไปจองหนาเขาเหมือนจะถามอีกครั้ง
“เอาละครับ ไมเห็นก็ไมเปนไร วาแตเห็นยอดตะคุม มีเงาโปรงอยูตรงกลางนั่นไหม เบน
จากดานซายของยอดสูงสุดนั่นนะ”
“เห็น!”
“ชักปนออกมาซิครับ แลวก็เล็งยิงไปที่ตรงนั้นแหละ”
“นี่คุณจะใหฉันยิงใบไมเลนงั้นรึ?”
“ทําตามที่ผมบอกก็แลวกัน เดี๋ยวคุณหญิงก็จะรูเองวา มันเปนอะไรถาคุณหญิงยิงถูกตรงที่
หมายที่ผมบอกนี”่
ดารินเมมริมฝปาก จองหนาเขาอยางงงๆ เหมือนจะคนหาอะไรอยูเชนนั้น พอถูกเตือนอีก
ครั้ง ก็ชัก .357 ซิงเกิลแอ็คชั่นที่อยูในซองขางเอวออกมางางนก แลวยกขึ้น เหยียดแขนออกไปสุดใน
ลักษณะยิงเปา ถามย้ําอีกทีหนึ่ง
“ยิงไปที่นั่นนะรึ?”
“ครับ”
หลอนยักไหล หัวเราะหึๆ แลวเล็งอยางเดาสุมตามตําแหนงทีเ่ ขาชี้บอก แตะไกเปรี้ยง
ออกไปสะทานดง
มีแตกิ่งไทรอันขนาดนิว้ ชี้ขาดรวงผล็อยลงมา
“นั่นยังไง คือสิ่งที่คุณใหฉันยิง สติยังดีอยูห รือเปลา?”
จอมพรานสั่นศีรษะ
“สูงไปครับ ยายที่หมายใหต่ํากวานัน้ สักสี่นวิ้ เอา! ยิงอีกที”
หลอนบนอะไรพึมพําอยางไมศรัทธา แตกอ็ ยากจะลองดี ยกปนขึน้ เล็งอีกครั้ง อึดใจเดียว
กระสุนแรงสูงจากปนสั้นก็แผดกึกกองขึ้นอีก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

513
ไมทันจะสิ้นกังวานเสียงของมัน มีเสียงรองแหลมยาวดังลั่น เสียงกิง่ ไทรยอดนัน้ หักลู
แลวเงาสีเทาอันใหญโตของอะไรชนิดหนึง่ ก็ลอยละลิ่วปะทะอากาศอูล งมา กระทบกิ่งต่ําๆ ดังครืน
โครม ฟาดลงกับพื้นดินเสียงพลักสนั่นไดยินไปไกล ทามกลางความตะลึงพรึงเพริดของคนยิงเอง
และทุกคนที่อยูในบริเวณใกลเคียง รวมทั้งลูกหาบซึ่งบัดนี้นั่งพักรวมกันเปนกลุม
ม.ร.ว.หญิงดาริน รองอุทานออกมาคําหนึ่ง ยกมืออีกขางหนึ่งปดปากอยางลืมตัว สวน
เชษฐากับไชยยันตกว็ ิ่งพรวดตรงเขาไปยังสิง่ ที่หลนรวงลงมานั้น รพินทรหันมายิ้ม กระซิบกับ
หลอนวา
“ลองเขาไปดูใกลๆ ซิครับ วากิ่งไมหรืออะไร?”
แลวเขาก็เดินเนิบๆ ตามหลังเชษฐากับไชยยันตเขาไปสมทบ ดารินออกวิ่งตามเขาไปดวย
อยางตื่นเตนอัศจรรยใจไปหมด
ภาพที่กองอยูก ับพื้น ก็คือซากของลิงทโมนจาฝูงตัวหนึ่ง ใหญพอๆ กับเจาตัวแรกที่เชษฐา
ยิงขณะที่เผนเขาใสรพินทร บัดนี้มันนอนขาสั่นกระตุกอยูริกๆ ดิ้นพรวดพราดอีกสองสามครั้งก็สงบ
เงียบเชียบ กระสุนปนสั้นของดารินเจาะเขากลางทรวงอกพอดี
คณะนายจางทัง้ สามคนจองซากลิงทโมนจาฝูงที่นอนตายอยูตรงหนา แลวหันไปมองดู
พรานใหญอยางงงไปหมด
“คุณหญิงมองไมเห็นมันเองตะหากครับ มันนั่งหลบอยูที่กิ่งไทรซุม นั้น นั่งนิ่งเฉยเลย
ทีเดียว”
“โอโฮ รพินทร! อยาวาแตนอ ยเลย ผมก็มองไมเห็นตอนที่คุณชี้ใหนอยยิงนะ”
เชษฐาอุทาน
“ผมก็ไมเห็นเหมือนกัน มันเปนไปไดยังไงกันนี่?”
จอมพรานคงหัวเราะเฉื่อยๆ ในลําคออยูเชนนั้น ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ ดารินกลาวถาม
ตอมาเร็วปรื๋อ
“แลวคุณมองเห็นไดยังไงกัน ในเมื่อตั้งสามสายตาของพวกเรายังไมเห็นสักนิด”
“ตาพรานปาไมเหมือนกับตาของชาวกรุงหรอกครับคุณหญิง ถามองไมเห็นสัตวกห็ ากิน
อยูกับสัตวไมได แตวาอันทีจ่ ริงผมก็สังเกตเห็นเพียงนิดเดียวเทานั้น คือเห็นเพียงลําตัวสวนหนึ่งของ
มัน โผลจากกิ่งใบที่บังไวอยางหนาแนนเทานั้น อาศัยความเคยชิน ก็เลยเดาถูกวาควรจะเปนมัน
เพราะถึงอยางไร ใบไมกับขนของมันก็ผิดกันอยูแ ลว ตาธรรมดาทั่วๆ ไปอาจแยกออกไปไมถูก โดย
เฉพาะถามันมืดและทึบอยางนี้”
ทั้งสามพากันจองหนาเขาอยางทึ่งๆ อยูเชนนั้น อัศจรรยไปหมด
“รายจริง”
ไชยยันตรองบอกมาอยางตื่นเตนเลื่อมใสพรอมกับหัวเราะลั่นเขามาตบแขนโดยแรง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

514
“อยางนี้นี่เอง เขาถึงไดเรียกวา ‘ตาพราน’ จริงๆ นะพวกเรามองไมเห็นมันเลยสักนิด ยอด
ไมออกสูงลิบ แลวก็กิ่งใบออกหนาทึบไปหมดอยางนั้น ไมสงสัยเสียดวยวามันจะไปนั่งหลบนิ่งอยู
บนนั้นได วาแตคุณอธิบายหนอยซิ ทําไมมันถึงไปหลบเฉยอยูอยางนั้น ไมหนีไปเหมือนตัวอื่นๆ”
จอมพรานกมลงพลิกซากลิงใหญตัวนั้นใหนอนคว่ํา แลวชี้ใหดูรอยของกระสุนลูกซองที่
ฝงพรุนอยูที่ตะโพกดานหลังของมัน
“นี่ยังไงละครับ คําตอบ ไอตัวนี้ถูกยิงบาดเจ็บมากอยูก อนแลวมันจะไปก็ไปไดเหมือนกัน
แตชามากเพราะขาหลัง สัญชาตญาณของเจาสัตวชนิดนีเ้ หมือนกันหมด ไมวาลิง หรือคาง หรือชะนี
ลงถาเจ็บมากจนหนีไมพน และจวนตัวเชนนี้ มันจะไมเคลื่อนไหวไปไหน แตจะหายอดไม หรือคา
คบ หลบนิ่งกําบังตัวอําพรางสายตาของเราไวเพื่อเอาชีวิตรอด”
“แปลกจริง แลวตอนที่ฉันยิงนัดแรก ถึงจะยิงไมตรงเปาหมายก็ตองเฉียดมันไปนิดเดียว
เสียงปนก็ดี เสียงกระสุนที่เฉียดผาไปก็ดี ทําไมมันถึงไมเคลื่อนไหวหลบหนี หรือกระดุกกระดิกให
สังเกตเห็นตามธรรมดาของสัตว”
“นั่นเปนความฉลาดในการพยายามรักษาตัวรอดของมันครับ
ตอใหเราทําเสียงตึงตัง
โครมครามสักเพียงใดก็ตาม มันจะไมตนื่ หนีออกมาใหสังเกตเห็นในเวลาที่มันรูว า จวนตัวเปนอัน
ขาด แตจะหลบซอนนิ่งทําเงียบเฉยอยูเชนนั้น...”
แลวเขาก็หัวเราะอีกครั้ง
“ถึงคุณหญิงจะตาไมดพี อสําหรับการเห็นเปา แตคุณหญิงก็ยังตาดีสําหรับศูนยปน และ
มือเที่ยงอยูเหมือนเดิมนี่ครับ ในเวลาที่ไมตื่นเตนตกใจเชนนี้ ขนาดไมเห็นชัด ยังยิงตัดขั้วหัวใจ ถา
เห็นถนัด มิถูกตาซายทะลุออกตาขวาหรือครับ”
“ไมตองมาเยาะฉัน!”
หลอนตวาดแวดครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง
“ยิงถูกตาซายทะลุขวานะ ฉันจะยิงไดอยางเดียวเทานัน้ คือมนุษยกวนโทโส อยางอื่นก็ยิง
ไมไดหรอก ขนาดพี่ใหญหรือไชยยันตยังมองไมเห็นเลย แลวฉันจะเห็นไดยังไง แลวก็ไอเรือ่ ง
ตื่นเตนตกใจของฉันนะ มันหามกันไดเมื่อไหร ถึงยังไงฉันก็ไมเกงเหมือนคุณหรอก ควงดาบรบกับ
ลิง!!”
“ทะเลาะกันอีกแลว เอ!...คูนี้นี่เปนยังไงนะ...”
ไชยยันตบนลัน่ แลวพูดเปนงานเปนการตอมาวา
“เห็นไอตวั นี้เปนตัวอยาง ผมสงสัยเสียแลวซิ พวกมันถูกยิงเจ็บนับรอย ไอที่หนีไปไดก็
เยอะ ไอทหี่ นีไมทัน มิหลบๆ ซอนๆ แอบอยูบนยอดไมเหมือนไอตวั นี้เต็มไปหมดหรือ อยาปลอย
มันทิ้งไวเลย สอยลงมาเสียใหหมดเถอะ เจ็บใจนัก!”
“ออ แยะทีเดียวครับ ขอใหสงั เกตดีๆ เถอะ สงสัยวาตรงยอดโนนก็จะมีอีกตัวหนึ่ง”
“ถางั้นระดมคนของเราออกกวาดไอที่หลงเหลืออยูนี่ดกี วา ปลอยไวก็ทรมานเปลาๆ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

515
ราชสกุลหนุมใหญหวั หนาคณะเดินทาง เห็นดวยกับความคิดของสหาย สนับสนุนมา
รพินทรจึงตะโกนเรียกพรานสี่คนพรอมกับแงซายและลูกหาบทั้งหมดมาสั่งการใหรูเรือ่ ง พวกนัน้
กระจายกันออกคนหาตามยอดไมตางๆ ในอาณาบริเวณรอบดาน แลวการยิงก็เริ่มตนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
แตในครั้งนีเ้ ปนการยิงอยางประณีต เสียงปนแผดคํารามเปนระยะๆ และเจาทโมนไพรลําบากที่แอบ
ซุมซอนตัวอยูต ามคาคบไมตางๆ ก็ถูกสอยรวงลงมาเปนลําดับ อีกเปนจํานวนไมนอยกวายี่สิบตัว
บางตัวตกใจเสียงปน กระโดดหนีไปตามกิ่งไมอยางจนตรอก แตก็ถูกยิงคว่ําลงมาหมดอยางไม
ปราณี สาสมกับความรายกาจของมันที่บังอาจคิดรายตอมนุษย
สําหรับกลุมของนายจาง รพินทรทําหนาที่เปนมัคคุเทศกชี้ตําแหนงใหเห็นเปนตัวๆ ไป
ซึ่งเชษฐา ไชยยันต และดารินผลัดกันใชปน สั้นซอมมือ ปลิดรวงลงมาเปนลําดับ ตามการสังเกตของ
เขา ถาจะพูดกันถึงฝมือปนสั้นกันแลว ทั้งเชษฐาและไชยยันต แมจะอยูใ นขั้นดีก็ยังแพ ม.ร.ว.หญิง
ดารินราบ ไมมีทางเทียบติด
ถาสังเกตเห็นเปาหมายไดชัด ดารินยิงรวงทุกตัวไปในวงกระสุนไมเกินสองสามนัด แต
สวนมากปงเดียวพลิก แตสําหรับเชษฐาหรือไชยยันต บางทียิงกันจนหมดลูกโมก็ยังไมรวงตองใชไร
เฟลสอย
ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น การกวาดลางเจาพวกทีห่ ลงเหลือก็สุดสิ้นลงเทาที่สามารถจะทํา
กันได รวมทั้งหมดเฉพาะตามเก็บเอาบนยอดไมทีหลังนี่ มีจํานวนถึง 27 ตัว ทั้งใหญและเล็ก พวก
ลูกหาบไชโยโหรองกันลั่นอยางยินดีและสาสมใจ ที่ไดฆาลิงมหากาฬเหลานั้นลงไดอีกในตอนหลัง
นี้ พวกนั้นเห็นเปนของสนุกไป เพราะเลือกยิงเอาไดโดยไมมีการเสีย่ งใดๆ ทั้งสิ้น ทุกคนมีปนแต
ขาดแคลนกระสุน พอไดมาเบิกกระสุนอยางไมจํากัดเชนนี้ ก็ยิงกันช่ํามือไปเทานั้น บรรยากาศเริ่ม
คลี่คลายไปในทางดีขึ้น ตางหายจากการขวัญเสียลงแลว อันเนื่องมาจากไดมีโอกาสแกแคนเขนฆา
อยางสาสมใจ โดยเฉพาะอยางยิ่ง พวกที่ถูกกัดเหวอะหวะมีบาดแผลไป
“เสือแถวนี้คงอิ่มไปนาน?”
ไชยยันตวา
ทันใดนั้น เชษฐาก็กม ลงหยิบปลอกกระสุนลูกซองนัดหนึ่ง ที่ถูกสลัดทิ้งไวกลาดเกลื่อน
พื้น ขึ้นมาพิจารณาดูอยางปราศจากความหมาย แลวเปาลมออกจากปากเบาๆ อยางออนใจ พูด
เหมือนจะบนกับตัวเอง
“ไมยักนึกวา เราจะตกเปนหนี้บุญคุณของเจากระสุนพื้นบานชนิดนี้ เปนยังไงไชยยันต
ตอนแรกแกทําเปนดูถูก ‘ปนกํานัน’ อีคราวนี้ไมใชหรือที่กระสุนของ ‘ปนกํานัน’ ชวยพวกเราทุก
คนไวจากไอลงิ นรกฝูงนี้ เจอเอาการโจมตีแบบสายฟาแลบของพวกมัน ไรเฟลแทบจะชวยอะไร
ไมไดเลย นักเที่ยวปาหัวสมัยใหม ไมยอมเหลียวแลและดูถูกปนลูกซองถือเปนปนเกรดต่ําที่สุด แตที่
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

516
ไหนได มันใหคุณกวางขวางเสียยิ่งกวาไรเฟลลูกโตๆ เสียอีก ตอนทีป่ ะทะกับจงอางก็ทีหนึ่งแลว
ไมไดลูกซองก็เสร็จเทานั้น”
“เหตุการณที่เผชิญจริงมันจะสอนเรา มายงั้นจะรูไดยังไง”
สหายของเขายอมรับโดยดุษณี แลวยักไหลกลาวตอมาวา
“แตเราก็ไมลมื ที่จะเอามันติดมาดวยถึงสามกระบอก กระสุนก็ดเู หมือนจะมากกวาปนทุก
ชนิดที่เราขนมา นั้นก็ยอมหมายความชัดอยูแ ลววา เราไมไดมองผานคุณคาของมันไปเสีย แมแตแรก
จะไมรูซึ้งนักก็ตาม”
“โชคดีเหลือเกินครับ ที่พวกคุณชายขนกระสุนลูกซองมาอยางเหลือเฟอ มายงั้นคงลําบาก
ทีเดียว ตอนทีก่ องทัพหนุมานยกพลบุกเราตะกี”้
รพินทรพูดยิ้มๆ
ขณะนัน้ พวกลูกหาบทั้งหมด กําลังแยกยายออกเก็บปลอกกระสุนเฉพาะลูกซอง เทาที่จะ
หาไดเปนจาละหวั่น ราวกับจะชิงกันเก็บของมีคาที่หลนอยู เชษฐากับไชยยันตมองดูพวกนั้นอยาง
พอจะเขาใจความหมาย แตดารินสงสัย รองออกมาเบาๆ วา
“เอะ! นั่นพวกนั้นตั้งหนาตั้งตาเก็บปลอกกระสุนลูกซองไปทําไมกัน ใหมันเกะกะเปลาๆ
ดูซิ แยงกันเก็บใหญยังกะเด็กๆ ชิงกันเก็บของเลนงั้นแหละ”
พรานใหญหัวเราะ มองดูความไมเดียงสาของหลอนอยางขันๆ
“เขาไมไดเก็บเอาไวดูเลน หรือวาเก็บเอาไปเลน ‘ขายขาวขายของ’ อยางที่คุณหญิงสงสัย
หรอกครับ กระสุนปนลูกซองมีคาที่สุดของชาวปาทั่วๆ ไป แทบจะเรียกไดวาเปนชีวติ จิตใจของเขา
ทีเดียว ตราบใดก็ตามทีเ่ ขายังดํารงชีพอยูใ นปา ชีวิตของพวกเขาอยูไ ดดว ยกระสุนชนิดนี้ ไมวาจะ
เปนดานหาอาหารใสปากทอง การตอสูปองกันตัว หรืออาชีพ กระสุนปนลูกซองนัดหนึ่ง ในเมือง
หลวงอาจราคาเพียงสิบสลึงสองบาท แตเมื่อมาถึงมือพวกเราที่นนี่ ัดหนึ่งราคาถึง 8 ถึง 10 บาท ปะ
เหมาะขาดแคลนเขาจริงๆ ราคาสูงขึ้นไปกวานัน้ ก็มี มันเปนสิ่งหายากและมีราคาทีส่ ุดของพวกเขา
ถาเราจะกํานัลอะไรเขาสักอยางใหเขาพอใจที่สุด ก็คือใหกระสุนปนลูกซองเถิดครับ เขาจะยินดีเสีย
กวาไดเงินอีก เมื่อลูกปนชนิดนี้มีคากับพวกเขาถึงเพียงนี้ คุณหญิงพอจะนึกออกหรือยังวา ทําไมพวก
เขาถึงแยงกันเก็บปลอกกระสุนชนิดนี้ราวกับแยงเก็บทอง?”
หญิงสาวขมวดคิ้ว ทําหนางง
“ก็มันปลอกยิงแลวนี่นา”
“นั่นแหละครับ ปลอกที่ยิงแลวนั่นแหละ มันมีคาสําหรับเขาไมนอยเหมือนกัน ถึงจะไม
เหมือนลูกปนแทๆ คาของมันก็เทียบไดถึงครึ่งหนึ่งของกระสุนที่ยังไมไดยิง ยามขาดแคลนเขาจริงๆ
พวกนี้กลาที่จะซื้อปลอกกระสุนลูกซองนัดละ 3-4 บาทก็เอา”
“แปลวา...เขาเอาไปอัดใหมงนั้ หรือ?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

517
หลอนถามอยางไมแนใจ พรานใหญกมศีรษะลง
“ครับ เขาเอาไปอัดใหมตามวิธีการของพวกเขา ซึ่งแตละคนก็ชํานาญกันดีและทําเปนทุก
คน มันชวยใหเขาไมตองมาคอยซื้อกระสุนใหมเอีย่ มราคานัดละตั้ง 8-10 บาทอยู และจะซื้อแตละ
ครั้งก็หาซื้อไดยากเย็นเหลือเกิน วิธีอัดของเขาก็คือเคาะทายกระสุนตรงตําแหนงชนวน ที่ถูกเข็มแทง
ชนวนเจาะใหเรียบเสมอออกมาตามเดิม บรรจุแกปเขาไป อัดดินปนที่ทําเอง เอาหมอนรองไวเฉพาะ
สวนดินปน แลวก็หาลูกปรายขนาดตามแตจะตองการบรรจุลงไป ลูกปรายชนิดนี้หาซื้อไดไมยาก
นัก ตามรานขายของชําแถวบานปามีขายกันทุกราน พออัดลูกปรายเสร็จแลว ก็เอาหมอนอัดไวอกี ที
หมอนที่เขาใชรองก็คือสิ่งงายๆ ใยกาบมะพราวแหงนี่เอง”
“แลวยิงไดเหรอ มันไดผมสักแคไหน?”
ระหวางทีด่ ารินงง ไชยยันตถามมาดวยความสนใจอีกคนหนึ่ง
“ไดซิครับ แตจะไดผมสักแคไหน มีคุณภาพเหมือนของนอกหรือไมนั้น ผมก็ไมเคย
ทดสอบคํานวณดูสักที เห็นสวนมากก็ยงิ ตั้งแตนกขึน้ ไป จนกระทัง่ เกงกวางอยูเหมือนลูกปนนอก
เหมือนกัน เวนไวแตวาถาแกปไมดี บางนัดก็อาจดานไปบาง ถาเขาไมทําอยางนี้ พวกเขาก็ไมมี
ปญญาจะไปหาลูกใหมที่ไหนมาใชไดสะดวกๆ เขาไมเคยทิ้งปลอกกระสุนเลย ยิงแลวเก็บมาอัดใหม
อัดซ้ําอัดซากจนกวาโลหะทายกระสุนตรงชนวนจะถูกเข็มแทงชนวนเจาะซ้ําๆ กันหลายครั้งเสียจน
ทะลุใชการไมไดนั่นแหละถึงจะยอมทิ้ง ตามปกติแลวกระสุนปนลูกซองนัดหนึ่งๆ ก็สามารถจะ
นํามาอัดใหมไดถึงสี่หาครั้ง ถายิงนกหรือไก พวกนีก้ ็จะเอาลูกปรายละเอียดหนอยใสเขาไป ยิงสัตว
ใหญก็ลูกปรายใหญขึ้นเปนลําดับ บางคนยัดลูกโดดลอกระทิงหรือชางเขาใหกย็ ังเคย เสี่ยงหรือไม
เสี่ยงขนาดไหนพวกเขาไมเคยมาคํานึงอยู”
คณะนายจางทัง้ สามพากันหัวเราะ
“อือม พวกนีเ้ ขาใจนะ”
หัวหนาคณะเดินทางพยักหนาชาๆ หันไปมองดูพวกลูกหาบอยางเลื่อมใส
“จริงซิ มันก็ไอหลักการเดียวกันนั่นแหละ ใสแกปอัดดินปนบรรจุลูกปราย พอเข็มแทง
ชนวนสับลงไปกระแทกแกปเกิดเปนประกายไฟขึน้ ไฟก็จะเผาไหมดินปน แปรสภาพเปนแกสอัด
ลูกปรายใหกระเด็นออกไป มันสําคัญอยูที่วาแกปก็ดี หรือดินปนก็ดี พวกนีจ้ ะทําไดเหมือนของฝรั่ง
หรือไมเทานั้น แตถึงอยางไร มันก็คงพอจะออมแอมไปกันไดอยูด ี เพราะพวกนีก้ ็ววิ ฒ
ั นาการมาจาก
หลักของปนคาบศิลา อันเปนอาวุธดั้งเดิมของบรรพบุรุษอยูแลว มันไมผิดอะไรกันหรอก เกงแฮะ”
“อัดดินปนซี้ซวั้ เขาไปเกินขนาด มันมิระเบิดลํากลองพังไปรึ พวกนี้จะเชื่อไดยงั ไงวา
ลูกปนที่เขาอัดเอาเอง มันจะไมระเบิดหนาตาบรรลัยไป”
ไชยยันตแสดงขอวิตก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

518
“แรกๆ สมัยทีท่ ํากันใหมๆ ก็คงเอาเรื่องเหมือนกันแหละครับ แตผมคิดวานานๆ เขาพวก
นี้ก็ชํานาญไปเอง รูวาควรจะใชดินปนแรงสักขนาดไหน มันอาจไมตรงกับทฤษฎีอัดดินขับของนอก
แตมันก็ใหไดใกลเคียงกัน”
“พูดถึงการยิงปนลูกซอง ผมยังอดสงสัยไมหาย”
เชษฐาเอยขึ้นเหมือนเพิ่งจะนึกได จองตาแจมใสดูจอมพราน
“ระหวางที่ประจัญบานกับไอหนุมานฝูงนัน้
ผมสังเกตเห็นคุณกับพรานของคุณยิงได
รวดเร็วเหลือเกิน เร็วจนไมนาเชื่อ ทั้งที่ปน ของคุณก็เปนปนแบบเดี่ยว หรืออยางดีก็แคแฝด บรรจุได
ครั้งละไมเกินนัดสองนัดเทานั้น คุณมีวิธีบรรจุกระสุนไดยังไงนะถึงไดยิงเร็วถึงขนาดนั้น”
“คําวา ‘เร็ว’ ของปนลูกซองชนิดเดีย่ วหรือแฝด มันก็อยูที่การบรรจุกระสุนเขาลํากลอง
นั่นแหละครับ ถาเราบรรจุไดเร็วเราก็ยิงไดเร็ว”
“ใช! ก็หมายถึงการบรรจุนั่นแหละ แลวคุณทํายังไงละ ถึงจะใสกระสุนไดเร็วที่สุด?”
พรานใหญยิ้มละไม อดนึกชมเชยในใจเสียมิไดในขอทีว่ า อดีตนายพันโททูตทหารบก
เชื้อพระวงศผนู ี้ มีความสังเกตไดละเอียดถีถ่ วนมาก และคมไวไมใชนอ ยแมแตในเรื่องเล็กๆ นอยๆ
“การจะบรรจุไดเร็ว มันก็ไปขึ้นอยูกับการที่ เราสามารถจะถือกระสุนสํารองไวในมือ
ไดมากเพียงใด พรอมที่จะยัดใสเขาไปในรังเพลิงไดทนั ที โดยไมตองเสียเวลาตองไปควักมาจาก
กระเปาหรือยาม หรือหยิบมาจากที่อื่น อันจะทําใหเสียเวลาไป นี่มันเปนเคล็ดลับ หรือวิธียิงปนลูก
ซองใหไดรวดเร็วพิเศษออกไปครับ ถาสนใจจริงๆ แนะกันนิดเดียวก็ทําได เวนไวแตที่ไมเคย
หรือไมรูมากอนอาจมองขามไปเสีย เอาละครับ ใหผมเรียนถามคุณชายบาง ในขณะที่ถือปนลูกซอง
พรอมที่จะยิง หรือกําลังยิง คุณชายสามารถจะถือกระสุนสํารองเตรียมไวในมือไดกนี่ ดั ครับ?”
เชษฐาซอยเปลือกตาถี่ๆ พยายามคิด แลวก็หนั ไปทดลองโดยกําลูกปนไวเต็มกําเทาที่จะ
สามารถในฝามือซาย ฉวยลูกซองแฝดขึ้นมาทดลองประทับกับบา โดยใชมือซายที่กําลูกประคอง
กระโจมมืออีกทีหนึ่ง
“เอ...อยางมากก็เห็นจะไมเกินสามนัดที่เห็นอยูนแี่ หละ ก็เห็นๆ อยูนวี่ าลูกซองของมันมี
ปลอกอวบใหญกินที่มาก สามลูกก็เต็มกํามือแลว และมือขางนี้เรายังตองใชประคองกระโจมมืออีก
ขืนถือไวมากกวานีก้ ็จับปนไมถนัด สวนมือขวาถือไมไดเลยสักนัด เพราะใชเปนมือจับคอปนและ
นิ้วที่กระดิกไก”
“นี่ยังไงละครับ คือคําตอบ คุณชายเชื่อหรือเปลาวา เมื่อผมตองการจะยิงปนลูกซองแบบ
‘เร็ว’ ผมสามารถจะมีกระสุนอยูในมือขณะประทับยิงไมนอยกวา 10 นัดขึ้นไป”
“ฮา!”
ไชยยันตและเชษฐาลืมตาโต รองออกมาพรอมกัน รพินทรหัวเราะ
“จริงๆ ครับ สิบนัดนะธรรมดาเทานั้น ถาเต็มอัตราศึกจริงๆ ตอง 14 นัด”
“คุณถือลูกปนตั้ง 10 หรือ 14 นัดเขาไปไดยงั ไงในขณะทีย่ งิ ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

519
ไชยยันตรองเร็วปรื๋อ
แทนคําตอบ รพินทรดีดนิ้วเรียกบุญคําผูยืนอยูไมหางออกไปนักเขามา แลวขอกลอง
กระสุนของไชยยันต สงไปใหพรานพื้นเมืองอาวุโสของเขาพรอมกับสั่งเรียบๆ วา
“บุญคํา แสดงการบรรจุเร็วปนลูกซองใหเจานายทานดูหนอยซิ เอาเต็มอัตราศึกเลยนะ
เอาแคบรรจุเทานั้นไมตองยิง ถือลูกปนไวใหเต็มที่เทาที่จะถือได บรรจุแลวก็หักลําสลัดกระสุนออก
สมมติวาเปนปลอกที่ยิงแลว และก็บรรจุใหมเหมือนตอนที่แกยิงกองทัพลิงเมื่อตะกี้นี้นะ”
บุญคํายิ้มราจนเห็นเหงือกแดงคล้ํา รับกลองลูกปนมาเงียบๆ คณะนายจางทั้งสามจองมอง
การเคลื่อนไหวของบุญคําเปนตาเดียวอยางสนเทห พรานพื้นเมืองเปดกลองกระสุนออก ขั้นแรก
ทีเดียวหักลําปนลูกซองเดี่ยวออก ยัดนัดหนึ่งเขาไปในลํากลองแลวหักกลับเขาที่ จากนั้นแกก็เริม่
แสดงการถือลูกกระสุนสําหรับพรอมที่จะบรรจุ เริ่มดวยมือซายนัดแรกหนีบตอนทายกระสุนไวดวย
ซอกระหวางหัวแมมือกับนิ้วชี้ นัดที่สองทีส่ ามหนีบอยูในระหวางนิว้ ชีก้ ับนิ้วกลาง ในลักษณะที่เอา
ทายกระสุนหันเขาหาฝามือและสวนยาวของปลอกชี้ไปทางหลังมือ ซอกระหวางนิว้ กลางกับนิ้วนาง
และนิว้ นางกับนิ้วกอย อีกซอกละสองนัดแลวชูแบใหคณะนายจางเห็น นั่นแปลวาในฝามือดานซาย
สามารถคีบกระสุนอยางเหนียวแนนรัดกุมไวไดถึง 7 นัด ทายกระสุนที่ใชนิ้วทั้งหาคีบไวนั้นอยูใน
ระดับแบนราบเสมอกับนิ้ว ไมเปนอุปสรรคอยางใดทั้งสิ้น ในการที่จะใชฝามือดานนั้นรองรับ
กระโจมมือ คณะนายจางทุกคนพอมองเห็นชัดเชนนั้นก็พากันครางออกมาเปนเสียงเดียว อยาง
อัศจรรยใจและไมมีความรูสกึ ในดานคานเลย ในขอที่วา เหตุใดมือขางซายนั้นจึงสามารถถือกระสุน
ไดมากถึงเพียงนั้น เขาใจไดโดยไมตองอธิบายอะไรอีกจากภาพทีเ่ ห็นชัด
ตอไปบุญคําก็ใชวิธีเดียวกันกับมือซายอีก โดยเปลี่ยนมาเปนมือขวา แตสําหรับมือขวานี้
จะคีบกระสุนเฉพาะชองวางของนิ้ว ระหวางนิ้วกอยกับนิ้วนาง และนิว้ นางกับนิ้วกลางเทานั้นไดอีก
สี่นัด นิ้วชี้ปลอยวางไวสําหรับเตรียมกระดิกไก สวนนิว้ หัวแมมือวางไวสําหรับครอมทับคอปนใน
ขณะทีย่ ิง
ตอไปอีกก็คาบทายกระสุนไวในปากอีก 3 นัด ซึ่งรวมทั้งสิ้นแลวเปน 14 นัด คือมือซาย 7
นัด มือขวา 4 นัด ในปากอีก 3 นัด!!
“โวว!!”
เสียงใครคนหนึ่งอุทานลั่นออกมา ดูเหมือนจะเปนไชยยันต
“เห็นไหมครับ ทั้ง 14 นัดของบุญคํานี่พรอมที่จะบรรจุลงรังเพลิงไดทุกขณะ โดยไมตอ ง
เสียเวลาไปมัวควักกระเปาอยูเลย เอาบุญคําคราวนี้แสดงวิธีบรรจุซิ”
บุญคําแสดงตอไป
แกยกปนขึ้นประทับในลักษณะเตรียมยิง แลวหักหางเหยี่ยวอยางรวดเร็ว สกัดกระสุนใน
รังเพลิงที่สมมติเปนปลอกทีย่ ิงแลวกระเด็นออกมา แลวใชนิ้วชีก้ ับนิว้ หัวแมมือของมือขวาหยิบลูกที่
คาบไวในปากลูกหนึ่งยัดใสเขาไปอยางรวดเร็ว หักลํากลับคืนทําทีเหมือนพรอมจะยิงไดอกี แลวก็
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

520
หักลําสลัดกระสุนออก พลางหยิบนัดที่สองซึ่งคาบไวในปากบรรจุอีกตอไปก็นัดที่สาม พอหมดจาก
ปากก็เริ่มหยิบจากที่คีบไวในมือซายทางซอกนิ้วกอยกับนิว้ นางไลเปนลําดับไป จนกระทั่งหมดแลว
จึงดึงลูกที่คีบไวทางมือขวาจนครบทั้ง 14 นัด
ตลอดการบรรจุและแสดงวิธยี ิง เต็มไปดวยความคลองแคลววองไวอยางยิ่ง การบรรจุแต
ละนัดตามที่เชษฐาจับเวลา มันกินเวลาเพียง 2 วินาทีตอหนึ่งนัดเทานั้น ไมมีอะไรจะแสดงใหเห็นวา
เปนอุปสรรคขัดของตอการยิงเลย ทั้งๆ ที่เปนปนลูกซองเดี่ยวเสียดวยซ้ําไมใชแฝด
ไชยยันตกับดารินตบมือกราว เชษฐาเดินตรงเขามาสงมือใหบุญคําจับเขยาอยางแรง แลว
ตรงเขามาจับมือพรานใหญบีบกระชับแนน
“ผมเพิ่งจะมานึกออกเอาเดี๋ยวนี้เองรพินทร พวกเรารอดตายกันมาไดเมื่อตะกี้นี้ ก็เพราะ
วิธีการยิงปนลูกซองอันมหัศจรรยของคุณและพรานของคุณอยางนีน้ ี่เอง ถาไมแสดงใหดูชัดๆ อยาง
นี้ ก็ไมมีทางจะเชื่อไดเลย ตามที่ทําใหดูนี่มันก็งายดีหรอก แตเห็นจะตองฝกฝนกันนานทีเดียว
ขอบคุณมากทีแ่ นะนําใหเห็นคุณเปนครูทุกสิ่งทุกอยาง ในเรื่องของปาใหแกพวกเราทุกคน!!”
13.30 น. ขบวนเกวียนทั้งหมด ก็พรอมที่จะออกเดินทางตอไปได พรานใหญสั่งใหกลบ
กองไฟที่หุงหาอาหารจนดับสนิท แลวก็เคลื่อนรุดหนาทิง้ ซากของไพรพลทโมนที่นอนตายอยูกลาด
เกลื่อนนั้นไวเบื้องหลัง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

521

23
หนทางนัน้ นําลาดต่ําลงสูโตรก ซึ่งเริ่มเห็นรอยเทาชางและกระทิงย่ําอยูสับสนเปรอะไป
หมด เพราะพื้นดินอันเปยกชื้นเปนรอยใหมๆ ขนาดที่เพิง่ จะผานไปเมือ่ คืนนี้เอง
รพินทรกับพรานของเขาเดินตรวจรอยเหลานั้นไปอยางใครครวญระมัดระวัง ตลอด
ระยะทางที่ออกเดินผานไปอีกชั่วโมงเต็มๆ ปาทั้งปาเงียบสงัด ไมมีวแี่ ววของสัตวชนิดใดผานมาให
เห็นสักตัวแมแตจําพวกนก
กัมปนาทปนทีป่ ะทะกับลิงนรกเมื่อชั่วโมงที่แลว ยอมจะไลสรรพสัตวในละแวกใกลเคียง
ใหสําเหนียกภัย และเตลิดออกนอกรัศมีหมด อยางนอยก็กนิ อาณาบริเวณไมนอยกวา 5 ตาราง
กิโลเมตร
ทองฟาเริ่มจะสวางขึ้นเล็กนอย เมื่อผานโตรกออกสูปาโปรงอีกครั้ง ฝนที่เปนพยับปก
คลุมอยูบนไหลเขา บัดนี้คงจะยายไปตกหนักอยูใ นทิศทางเบื้องหนา อันเปนทิวขุนเขาใหญ
สลับซับซอน กั้นเปนแนวทะมึนอยูทางดานเหนือที่บายหนาไปเห็นลิบๆ ผานทุงแฝกและทุงหญาที่
กําลังแตกระบัดเปนอาหารอยางดีของพวกเกง กวาง ตัดละเมาะและปาหนามพงดอไปอีกสองสาม
ระยะ แลวก็ลวงเขาสูดงอีกครั้งระหวางภูเขาเตีย้ ๆ ที่แวดลอมอยูรอบดาน คณะนายจางทั้งสามก็
สังเกตเห็นพรานใหญยืนดักรอขบวนเกวียนอยูริมทาง จนกระทั่งเกวียนคันหนาเคลื่อนเขามาถึง
“ฉุกเฉินอะไรอีกหรือเปลา ผูกอง!!”
ไชยยันตรองถามลงไปอยางเยาๆ
รพินทรชี้มือลงไปที่พื้นดินบริเวณหนึ่งแทนคําตอบ เชษฐากับสหายของเขาเอะใจ ก็
กระโดดผลุงลงไปสมทบในบัดนั้น พรานใหญคงโบกมือใหขบวนเกวียนทั้งหมดเดินรุดหนาไปเปน
ปกติ แตตนเองเดินแยกทางนํานายจางทั้งสองตัดเขาปากดานตอนหนึง่ ซึ่งมีรอยเทาชางเหยียบย่ําอยู
กลาดเกลื่อน รอยเหลานัน้ นําขึ้นมาจากหวยกวางในระหวางซอกหุบ เปนรอยเกาที่สายตาขนาด
เชษฐา หรือไชยยันตก็พอจะบอกไดวาลวงหนาประมาณ 2 วันแลว สังเกตจากมูลของมันที่ถายทิ้งไว
เปนหยอมๆ พอเห็นกองมูลอันมีสีดําคล้ําไปกวามูลชางปาธรรมดาทั่วๆ ไปเชนนี้ นายจางทั้งสองก็
หันมาจองตาพรานใหญ
“มันเหรอ?”
เชษฐาถามแผวเบา รพินทรยมิ้
“เขาละครับ ไอตัวรายที่เรากําลังคิดถึงมันอยู ผมนึกแลวไมผิดวาเราจะตองไดรองรอย
อะไรของมันบาง ในระหวางเดินทาง นีเ่ จอะเขาใหแลว”
“รูสึกวามันจะลวงหนามากอนเราสักสองวันแลว หรือยังไง?”
ไชยยันตออกความเห็น พยายามสังเกตรอยเหลานัน้ อยางละเอียด
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

522
“ครับ หลังจากรื้อแคมปฝรั่ง พรอมทั้งทลายหมูบานกะเหรี่ยงที่ผาเยิงตามที่เราไดขาววาน
ซืนนี้แลว ไอตัวการก็นําโขลงของมันบายหนาขึ้นเหนือผานทางนี้ เราตามหลังมันสองวัน สังเกตดู
จากรอยเทาเหลานี้ มีชางลําบากอยูในโขลงของมันดวยไมนอยกวา 2-3 ตัว ถาไมเกิดขึ้นจากตอนที่
เรายิงพวกมันไวเมื่ออาทิตยกอน ก็คงจะเกิดจากมือฝรั่งเมื่อวานซืนกอนที่มันจะขยี้พวกเราเสีย”
“เรามีหวังจะตามมันทันเมื่อไหรนี่?”
“คะเนไดยากเหลือเกินครับ”
จอมพรานตอบอยางระมัดระวัง แลวหันไปสังเกตดูตน ไมเล็กที่ถูกหักราบเปนทางไปยัง
ริมปากหวยตอนหนึ่ง
รองรอยแสดงใหเห็นชัดวาโขลงไอแหวงมาหยุดพักหากินอยูในบริเวณนี้
กอนที่จะออกเดินทางตอ
“มันผานที่นี่มาแลวสองวันก็จริง แตกย็ ังทายใจมันไมถูกวามันจะดักรอเราอยูที่ไหน อาจ
ในละแวกใกลเคียงขางหนานี่ หรืออาจรุดหนาไปไกลลิบ แตอยางไรก็ตาม เชื่อวามันบายหนาขึ้น
‘ปาหวาย’ ตามที่บอกไวแลวแตแรก ถาเราไมประจันมันกอนหนานี้ เราก็ตองพบมันแถวๆ ปาหวาย
แนนอน”
“ตามปกติ นิสัยของชางปาจะไมปว นเปย นอยูในถิ่นที่มนั หากินผานไปแลวนานนักไมใช
หรือ นอกจากจะรุดหนาไปเรื่อยตามเสนทางของมัน”
หัวหนาคณะเดินทางเปรยขึน้
“ถาชางปาอื่นๆ ทั่วไปก็มกั จะเปนอยางนั้นครับ แตสําหรับชางเจาเลหแสนกลอยางไอ
แหวง เอาแนกบั มันไมได ผมคิดวาทางที่ดี...”
รพินทรหยุดเวนระยะ หรี่ตาอันคมกริบลงขณะที่มองจับไปยังรองรอยเหลานัน้ อีกมือ
หนึ่งยกมือขึ้นลูบคางเขียวครึ้มไปดวยเครา อาการของเขาเหมือนจะมีการลังเลใจอะไรสักอยางหนึง่
เชษฐาก็ถามโดยเร็ววา
“วาไปซิ คุณคิดยังไงหรือ?”
“ผมกับบุญคําอยากจะลองติดรอยมัน เปนการสํารวจลวงหนาดูกอนครับ จะชวยใหเรารู
ไดแนชดั วามันบายหนาไปทางไหนแน หยุดพักอยูที่ไหนบาง อานใจ อานความคิดของมันไปดวย”
“แปลวาคุณจะแยกทางกับขบวนเกวียนของเรางั้นรึ?”
พรานใหญยกนาฬิกาขอมือขึ้นดู ขณะนั้นมันเปนเวลาบายสองโมงเศษ
“ครับ แตก็ชวั่ ระยะเวลาไมเกิน 4-5 ชั่วโมงเทานั้น กองเกวียนทั้งหมดจะเดินไปใน
เสนทางปกติ สวนผมกับบุญคําจะแยกตามรอยของมัน แตถึงอยางไร ผมกับบุญคําก็จะตองไปดัก
สมทบ ยังตําแหนงทีเ่ ราจะตองตั้งแคมปพักแรมคืนนี้ ดีไมดีผมอาจไปดักหนารอคอยอยูกอนแลวก็
ได เพราะตัดทางไดเร็วกวาเกวียน ผมจะขามเขาใหญทเี่ ห็นอยูโนนติดรอยของมันขึ้นไป พอลงจาก
เขาก็จะถึงตําแหนงที่หมาย เราจะตั้งแคมปพอดี เกวียนทัง้ หมดตามขึ้นไปบนเขาไมได ตองออม”
ภายหลังจากมองดูตากันเอง นิ่งคิดใครครวญอยูอึดใจหนึง่ ไชยยันตก็ถามขึ้นวา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

523
“คุณไมคิดที่จะใหพวกเรารวมทางไปกับคุณดวยหรอกหรือ โดยปลอยใหเกวียนทั้งหมด
เดินทางกันไปเอง รอเราที่จุดนัดพบค่ํานี”้
รพินทรยิ้มนอยๆ มองดูสองชายผูอยูในฐานะนายจาง ดวยประกายตาออนโยนและคารวะ
“ผมคิดวาอยาดีกวาครับ มันไมมีประโยชนอะไรหรอกในการที่จะมาเดินกับผม เหนื่อย
แรงเปลาๆ ผมเรียนแลววา ผมตองการเพียงแคสํารวจ หรืออีกนัยหนึ่งอานทิศทางของมันไวกอน
เทานั้น เชื่อวาคงจะยังเขาไมถึงตัว โอกาสขางหนายังมีอยูมากนัก บางทีเมื่อไปพบกันอีกครั้งในค่ํา
วันนี้ ผมอาจบอกไดทันทีวา เราจะพบมันไดที่ไหน เมื่อไหร ระหวางนี้คุณชายกับคุณไชยยันตสงบ
อกสงบใจพักผอนไปกับขบวนเกวียนดีกวา เพราะถึงออกตามกับผมในวันนี้ก็ไมพบตัว”
หัวหนาคณะเดินทางตบไหลเพื่อนของเขาเบาๆ พยักหนาบอกวา
“เชื่อรพินทรดกี วา ฉันก็เห็นดวย ตามที่เขาวามานี”่
แลวหันมาทางพรานใหญ
“เปนอันตกลง คุณจะแยกสํารวจรอยไปตามลําพังกอนก็เอา ดีเหมือนกัน พวกเราจะไปรอ
ฟงขาวค่ํานี”้
รพินทรนํานายจางทั้งสองออกเดินเลาะลัดตัดทาง มาโผลสกัดอยูเบื้องหนาของขบวน
เกวียนที่ปลอยใหเดินกันมากอน ซึ่งขณะนี้ ม.ร.ว.หญิงดาริน นั่งกระสับกระสายเหลียวซายแลขวา
กวาดตาหาพี่ชายกับเพื่อนหนุมอยู เพราะเห็นแตเพียงทั้งสองฉวยปนกระโดดตามหลังพรานใหญ
หายเขาปาริมทางไปเฉยๆ โดยไมรูสาเหตุ แตพอเหลือบไปเห็นทัง้ สามโผลออกมายืนดักอยูเบือ้ ง
หนาก็ถอนใจโลงอก
จอมพรานทําสัญญาณใหหยุดเกวียนลงชัว่ คราวอีกครั้ง เรียกพรานของเขาเขามาประชุม
สั่งการนัดแนะและแจงความประสงคใหทราบ เพียงไมกี่อึดใจพวกนั้นก็สามารถเขาใจโดยตลอด
จัน เกิดและเสย จะทําหนาที่ควบคุมขบวนเกวียนทั้งหมดแทนเขาในระหวางที่เขาแยกทางไป และ
จันจะเปนผูนําทางไปยังตําแหนงที่หมายนัดแนะ สวนทางดานคณะนายจาง เมื่อเชษฐากับไชยยันต
กลับมาถึงเกวียน ดารินก็ไดรับการบอกเลาใหรูเรื่อง
สั่งงานกับคนของเขาเสร็จ รพินทรก็เดินตรงเขามาที่คณะนายจางทัง้ สาม ยังเกวียนคัน
หนา
“เรียบรอยครับ เราจะแยกกันที่นี่เลย”
“เดี๋ยวกอน นายพราน!”
ดารินรองทวงมาเสียงต่ําๆ สายตาจับนิ่งมาที่ใบหนาพรานใหญ ดวยประกายอึดอัดกังวล
อยางประหลาด รูสึกใจหายอยางไรพิกลที่ขบวนเกวียน ซึ่งจะเกินทางตอไปนีข้ าดรพินทรเสียคน
หนึ่ง ทั้งๆ ที่ก็เปนการแยกทางเพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ เทานั้น
ตาสบตา ริมฝปากภายใตหนวดเคราอันครึ้ม ครึ่งเหี้ยมครึ่งออนโยนนั้น ก็ยิ้มใหนอยๆ
พรอมกับกมศีรษะ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

524
“มีอะไรหรือครับ คุณหญิง?”
ราชสกุลสาวสวยยิ้มเจื่อนๆ
“คุณยังไมไดบอกใหเรารูเลยวา จะไปพบกันที่ไหน?”
“ตําแหนงนั้นเรียกวา ‘โปงน้ํารอน’ ครับ พรานของผมทั้งสามชํานาญทางดี และไดรับ
คําสั่งจากผมเรียบรอยแลว เขาจะนําคณะของคุณหญิงไปถึง และตั้งแคมปที่นั่นราวหกโมงเย็น”
“แลวคุณจะไปถึงที่นั่นเมื่อไหร?”
“บอกเวลาแนนอนไมไดหรอกครับ อาจไปคอยอยูกอนแลวก็ได หรืออาจไปถึงทีหลัง ชา
หรือเร็วก็เห็นจะไมเกินชัว่ โมง มันแลวแตเหตุการณ”
“เอาเวลาตรงๆ ใหแนนอนหนอยไมไดเหรอ”
หลอนพูดออยๆ พรานใหญหัวเราะ
“โธ! การนัดพบในปานะครับ ไมใชในเมือง ถึงแมในเมืองเองก็ตามเถอะ บางทีเวลามัน
ยังอาจคลาดเคลื่อนไปไดบาง เปนตนวาการจราจรติดขัด เอาเปนวาผมจะพยายามไปใหถึงที่นดั
หมายโดยเร็วที่สุดก็แลวกัน”
“ขอกําชับหนอย ไมใชวาคุณใหพวกเราคอยคุณเกออยูตลอดทั้งคืน โดยไมโผลมาใหเห็น
นา”
หญิงสาวคาดคั้น
“กลัวผมจะหนีไปเสียงั้นหรือครับ?”
“ไมใชงั้นหรอก วาไดเหรอ คุณนะคนปาอยูแลว ในปาทีไ่ หนๆ คุณก็นอนไดโดยไมอาทร
ประเดี๋ยวเกิดติดรอยไอแหวงกระชั้นชิดเขาไป ไมอยากจะทิ้งเสีย ตามลึกเขาไปเปนลําดับเพราะ
กําลังเขาดายเขาเข็ม คุณก็ขามวันขามคืนทิ้งใหพวกเราคอยเติ่งกันอยูที่โปงน้ํารอนนั่นเองโดยไมรู
ขาวคราว บอกตรงๆ วาเราไมตองการใหคณ
ุ ทิ้งพวกเราไปนานนัก”
รพินทรกมศีรษะใหนายจางสาวอีกครั้ง ยิม้ พราย
“รับรองครับ ผมรักษาคํามั่นสัญญาเสมอ ถาภายในคืนนี้ผมยังไปไมถึงแคมปที่โปงน้ํา
รอน ก็แปลวาไมมี รพินทร ไพรวัลย อยูในโลกนี้อีกตอไปแลว พอพรุง นี้เชาก็เดินทางกลับหนองน้าํ
แหงหาพรานนําทางคนใหมไดเลย ถายังตองการจะไปใหถึงเทือกเขาพระศิวะตามเจตนาเดิม”
“นอยนี่มวั แตวิตกวิจารณอะไรอยูก็ไมรู รพินทรไปถึงที่นัดพบเองแหละนา กังวลไมเขา
เรื่อง”
พี่ชายวา
“ตองกังวลซิคะ เปนธรรมดาเหลือเกิน อยูไ มอยูกจ็ ะแยกทางไปเสียงั้นแหละ ทิง้ ใหพวก
เราไปกันเองตามลําพัง ทางนี้เกิดอะไรขึ้นใครจะรับผิดชอบ การที่เราตกลงใจจางเขานําทางมาก็แปล
อยูชัดๆ แลววาเราฝากทุกสิ่งทุกอยางไวกับเขา”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

525
นองสาวเถียง หันไปคอนพี่ชายแลวบนอะไรตอไปอุบอิบในลําคอ เชษฐาไมสนใจที่จะ
ตอลอตอเถียงอะไรอีก หยิบ .458 แม็กนั่มกระบอกหนึ่งสงไปใหพรานใหญ
“ถาลงคิดจะสํารวจรอยไอแหวงละก็ เอาไอนี่ไปดีกวา คุณพอจะใชมันไดเชื่องดีไมใช
หรือ เก็บ .375 ของคุณเสียเถอะ”
เขาไมอยากจะปฏิเสธความหวังดีของเชษฐา จึงรับไรเฟลกระบอกนัน้ มาพรอมกับกระสุนสํารองอีก 10 นัดใสกระเปาเสื้อไว สวน .375 คูมือของตนเองสงตอไปใหบุญคําแลวถอยหลบเขา
ริมทาง ทําสัญญาณใหขบวนเกวียนออกเดินทาง พลางแตะปกหมวก สงคารวะกึ่งอําลาชั่วคราวมายัง
คณะนายจางของเขา
“กรุณาอยายิงปนโดยไมจําเปนนะครับ ไมงั้นผมจะเกิดสับสนเดาไมถูกวาเกิดอะไรขึ้น
เอาละครับ พบกันใหมที่โปงน้ํารอน”
เชษฐาและไชยยันตโบกมือตอบเขา
“โชคดีรพินทร เราจะไปรอฟงขาวคุณอยูท ี่นั่น”
จันเดินนําขบวนเกวียนไปเบือ้ งหนา โดยทําหนาที่แทนพรานใหญ รพินทรกับบุญคํายืน
เบี่ยงหลบทาง จนกระทั่งเกวียนคันสุดทายเคลื่อนผานพนไป เมื่อมองไปยังเกวียนคันหนา อันเปน
เกวียนของคณะนายจาง เชษฐาและไชยยันตเขาไปนั่งอยูภ ายใตหลังคาเกวียนหมดแลว เห็นแตเพียง
ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ยืนอยูบนแอกหนา หันกลับมามองดูเขากับบุญคําคนเดียวเงียบๆ
จอมพรานหัวเราะออกมาเบาๆ กับตนเอง ถอดหมวกออกโบกใหแพทยสาวคนสวย
คูปรับคนสําคัญของเขาไมไดโบกตอบ แตยืนกอดอกสงสายตาจับนิง่ มาที่เขาเชนนัน้ จวบกระทัง่
เกวียนของหลอนลับดงไป
เมื่อขบวนเกวียนลับตาไปแลว พรานใหญก็หันมาพยักหนากับคนคูใ จของเขา ชวนกัน
แยกเขาริมทางไปอยางรวดเร็ว ยอนไปที่ปากหวยตรงตําแหนงที่คนพบรอยของโขลงไอแหวง แลวก็
เริ่มตนเก็บรอยไปดวยความชํานาญ โดยไมตองมามัวคอยกังวลถึงกันและกันอยูเ พราะรูมือกันดีแลว
ตะวันลับเหลี่ยมเขาตั้งแตหาโมงครึ่ง พอหกโมงเศษเล็กนอยก็แทบจะเรียกไดวามืดสนิท
ขบวนเกวียนภายใตการนําของจัน ซึ่งทําหนาที่แทนพรานใหญชั่วคราวก็เดินทางมาถึงกนกระทะ
ตอนหนึ่ง ลอมไปดวยเขารอบดานและหยุดพักตั้งแคมปขึ้น เสียงนกหวารองโหยหวนดังแววมาจาก
ยอดไมสูงโดยไมเห็นตัวและฝูงคางดํา แตกตื่นกรูเกรียวอยูบนปลายยอดกรางใหญ
ณ ที่นี้ อากาศชื้นแฉะ พื้นดินปนหินเปยกชุมฉ่ําไปดวยน้ํา แสดงวาฝนตกหนักกอนหนาที่
ขบวนเกวียนจะเดินทางมาถึงลําหวยลึก
มีน้ําขุนคลั่กสีแดงคล้ําเพราะชะดินภูเขาลงมาไหลเชี่ยว
กราก เดิมคงจะเปนลําหวยแหง เพิ่งจะเปนทางน้ําไหลเพราะฝนเมื่อบายนี้เอง คายพักถูกปลูกสราง
กันขึ้นอยางรวดเร็วเหนือลําหวยนี้
“จันแนใจหรือวา ที่นี่เปนที่ซึ่งพรานใหญนดั ไว?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

526
เชษฐาถามในระหวางทีพ่ วกลูกหาบกําลังสาละวนปลดเกวียน ขึงกระโจม เพราะไมเห็น
วี่แววรองรอยของรพินทรกับบุญคําโผลมาใหเห็นตามทีเ่ ขาบอกไว
“ไมผิดหรอกครับ นายใหญ”
จันตอบเสียงเหนอๆ ดวยลิน้ บานปา คณะนายจางทั้งสามกราดสายตาสํารวจดูชัยภูมิรอบ
ดาน มีความรูสึกตรงกันหมดในขอทีว่ า ดงแถบนี้มันนากริ่งเกรงระแวงภัยเสียยิ่งกวาโปงกระทิงที่
ถอนแคมปมาเสียอีก ตรงกับที่พรานใหญไดบอกลวงหนาไมมีผิด ปาจะยิ่งทึบและสูงขึ้นทุกขณะ
การเดินทางก็จะเริ่มลําบากทุรกันดารขึ้นเปนเงาตามตัว
ระหวางโพลเพลเขาไตเขาไฟ นอกจากพวกจักจัน่ เรไรที่รองแซระงมดงแลว สารพัด
สําเนียงของสัตวจําพวกนกและพวกเลื้อยคลานตางๆ ดังมาใหไดยินในลักษณะแปลกๆ ซึ่งแตละคน
ไมเคยไดยินมากอน มันวังเวงสะทานเยือกอยางไรบอกไมถูก
ระหวางการตัง้ แคมป พวกลูกหาบชวยกันตีตะขายไดสองตัว แตละตัวเมื่อเชษฐา ดาริน
ไชยยันตเห็นก็แทบจะขนหัวลุก มันใหญขนาด 3 นิ้ว ยาวเกือบศอก เลื้อยออกมาจากโพลงหินตอน
หนึ่งใกลๆ กับบริเวณทีจ่ ะขึงเต็นท พวกนั้นพอสําเร็จโทษได แทนทีจ่ ะทิ้ง...กลับตัดเขี้ยวออก และ
เตรียมกอไฟยางกินกันเปนที่สนุกสนาน ดารินเห็นเขาก็แทบอาเจียน
“เดี๋ยวคอยดูซิ พอถูกยางไฟเขา กลิ่นไมมีผิดอะไรกับกุงเผา...”
เชษฐา ผูจะพอชํานาญปาเหนือกวาทุกคนในคณะอธิบาย
“อยางนี้ยังไงละ ที่เขาเรียกวากุงบก”
“กินเขาไปได ไมเบื่อเมาหรอกหรือคะ โดยเฉพาะอยางยิง่ มันเปนสัตวมีพิษ”
นองสาวถาม ทําหนาขยะแขยง
“พิษของตะขาบ อยูที่เขีย้ วสองอันเทานั้น เมื่อตัดเขี้ยวออกแลวก็เทากับเอาพิษออก มันไม
มีฤทธิ์อะไรเหลืออยูอีก สวนเนื้อของมันก็เปนเนื้อเหมือนกุงธรรมดานี่เอง ไมเบื่อเมาอะไรเลย พวก
ชาวปาเขาชอบกันมาก โดยเฉพาะอยางยิ่งเขาถือกันวาเปนยาแกโรคตานขโมยของเด็กไดชะงัดนัก
ถาจะวิจัยกันในแงของวิชาแพทย ก็อาจเปนไดในขอที่วา เนื้อของตะขาบเปนยาถายพยาธิทุกชนิดได
อยางดีกระมัง”
“พวกนีน้ ี่เหลือเกิน กินกันไมเลือกสักอยาง”
ดารินบน
“ถาเขาพิถีพิถันกันในการกิน พวกเขาก็อยูในปาไมได ธรรมชาติสอนเขาไวอยางนัน้ และ
วาอันที่จริงจะวาพวกนี้โงกไ็ มได ตรงขามเสียอีก เขาฉลาดในการหาของกินที่สุด สิ่งไหนที่มันกิน
เขาไปแลวเปนอันตราย เขาก็รูและจะไมแตะตองเปนอันขาด พวกเราชาวกรุงเสียอีกเวลาเดินปา
และอดอยากเขาตาจนจริงๆ เราก็ยังไมสามารถจะรูไดวาอะไรควรจะกินได อะไรเปนพิษเปนภัย
สวาปามสงเดชเขาไป บางทีก็ถึงชีวิตเหมือนกัน”
“อะไรก็ชางเถอะ...”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

527
ไชยยันตหอไหลอยางสยดสยอง ขณะทีจ่ องดูซากตะขาบสองตัวนั่น ซึ่งพวกลูกหาบกําลัง
เตรียมกอไฟยาง
“เห็นไอสองตัวนี่แลว ทําใหฉันอดคิดไปถึงตะขาบตัวเทาฝากระดานเรือนที่แงซายเลาเสีย
ไมได ถามันจะเขาเคาเสียแลวแฮะ มากันเพียงแคนี้ ก็เห็นตะขาบตัวเบอเรอถึงขนาดนี้แลว เกิดมาไม
เคยเห็นตัวยาวตั้งฟุตกวา ถาลึกเขาไปกวานั้น มันก็นาจะโตขึ้นเรื่อยๆ ขนาดไอสองตัวนี้ ถากัดใคร
เขาก็สงสัยวาชักดิ้นชักงอไปเลย”
อันเนื่องมาจากดงเปยกชุมไปหมดเพราะฝน การกอไฟตามธรรมชาติยอมจะขลุกขลักอยู
บาง เชษฐาใหขนเอาเตาน้ํามันกาดที่เตรียมมา ขึ้นมาติดเพื่อหุงหาอาหาร เกิดเกณฑพวกลูกหาบไป
หาไมขอนแหงที่พอจะเปนเชื้อติดไฟได และตัดกิ่งไมสดอันขนาดทอนแขนมาสํารองไว เพื่อติดเปน
ไฟผิงสําหรับคืนนี้ การกอไฟโดยใชฟนสดไมเปนอุปสรรคอะไรมากนัก ตราบเทาที่มีน้ํามัน
เชื้อเพลิงเปนสือ่ ลอ ความหนาวเย็นของทีน่ ี่ไมตองพูดถึง พอหมดแสงตะวัน คณะนายจางทุกคนก็
ตองอยูในชุดกันหนาวทันที เพราะความสะทานเยือกจับขัว้ หัวใจ
จันกับเสย ทําพิธีตามคติของพรานปาอะไรสักอยางหนึ่งขึ้นที่เต็นทของนายจาง ปกธูปสี่
ดอกไวยังเสาขึงสายเต็นทสี่ดา น แลวก็งดั เอารากไมชนิดหนึ่งมาทุบ โรยไวรอบบริเวณเต็นทดา น
นอก สําหรับรากไมที่ทุบโรย ทุกคนพอจะเขาใจไดดวี า เปนการปองกันพวกสัตวเลื้อยคลานมีพิษ
ทั้งหลาย ไมใหกล้ํากรายลุกล้ําเขามา เพราะเคยเห็นตั้งแตตอนตั้งแคมปอยูที่โปงกระทิงแลว
ทั้งเกิด จัน และเสย แมกระทั่งแงซาย ไมมีใครแสดงอาการอาทรรอนใจอยางใด ที่ยังไม
เห็นรพินทรกบั บุญคําโผลมา ทุกคนปฏิบัติหนาที่ของตนเปนปกติ ผิดกับนายจางทั้งสาม ที่เริ่ม
กระสับกระสายขึ้นเปนลําดับ ตามเวลาที่ผานไป สําหรับเชษฐากับไชยยันตแมจะรูสึกกังวลเชนไร ก็
เก็บไวภายในไมแสดงอะไรออกมา นอกจากตรวจเวลาอยูบอยครั้ง สวนดารินบนอยูต ลอดเวลา
พอทุมเศษ พวกพรานและลูกหาบทั้งหมดก็กินอาหารกันเสร็จเรียบรอย และเริ่มสุมไฟผิง
เรียงรายรอบบริเวณแคมป นายจางทั้งสามดื่มบรั่นดีสนทนากันอยูในเต็นท ยังไมมใี ครรับประทาน
อาหารค่ํา เพราะรอคอยพรานใหญอยูดวยความหวังวาเขาคงจะมาถึงกอนสองทุม
สองทุมตรง ยังไมมีวี่แวววาพรานใหญกับบุญคําจะโผลมา!
“เอะ! พูดไมเปนพูด ตาพรานคนนี้ ไปไถลอยูเสียที่ไหนก็ไมรู ปลอยใหพวกเราคอย
อาหารเย็นอยูน ี่เอง”
ดารินลุกขึ้นยืน บนออกมาดังๆ ขมวดคิ้ว
“ไมตองมัวพะวงอยูห รอกนา เราหิวเราก็กินกันกอนก็แลวกัน เดีย๋ วเขาก็มาเองแหละ”
ไชยยันตรองออกมา ดารินเดินไปแหวกประตูกระโจมพักมองออกไปขางนอก แลวใหแง
ซายไปตามพรานพื้นเมืองทั้งสามเขามาพบในกระโจม เกิด จัน และเสย เดินเรียงแถวกันเขามานั่ง
ยองๆ อยูเบื้องหนาของนายจางทั้งสาม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

528
“ทําไมพรานใหญยังไมมาถึงอีก!”
หญิงสาวตั้งคําถาม ทั้งสามหันมามองดูตากันแลวหัวเราะแหะๆ เกิดเปนคนตอบวา
“พวกผมก็ไมทราบเหมือนกันครับ คงตามรอยหางออกไปไกล แลวยังเดินมาไมถึงที่นี่ก็
ได”
“เขานัดหมายตั้งแคมปของเราไวแนนอนหรือวา จะตองมาพบกันทีน่ ี่ โดยไมตอ งไป
เสียเวลาคนหาอยู”
“แนครับ เหนือลําหวย ริมผาใหญนี่ ไมผดิ ที่ไปหรอก”
จันในฐานะเปนคนสั่งตั้งแคมป ชวยตอบมาพรอมกับหัวเราะ
“พรานใหญเคยหลงบางหรือเปลา?”
คําถามของดารินอันสอถึงความคลางแคลงเต็มที่ ไมเพียงแตพวกพรานทั้งสามจะพากัน
หัวเราะเทานัน้ แมเชษฐา และไชยยันตก็พลอยหัวเราะออกมาดวย
“สําหรับแถบนี้ทั้งหมด ตอใหพรานใหญตาบอดหมดทัง้ สองขาง ก็ไมมีวันหลงครับนาย
หญิง อยาวาแตนัดที่หมายไวแนนอนแลวเลย บอกเพียงตําแหนงกวางๆ วาจะไปที่ใด เขาก็ตามพบ
วันยังค่ํา เรื่องหลงหรือตามผิดที่ไมตองหวงหรอกครับ” เสยพูดยิ้มๆ
“ถามโงๆ ไปไดนอยก็ บอกแงซายใหเอาขาวมากินกันดีกวา สองทุมกวาแลว รพินทรอาจ
มาถึงตอนดึกก็ได เขาก็บอกลวงหนาแลววาอาจชาไปบาง แลวแตเหตุการณ”
ไชยยันตตัดบทมา
ในที่สุด ทั้งสามก็เริ่มตนรับประทานอาหารค่ํา โดยเชษฐาสั่งใหพรานทั้งสามนั่งอยูใน
กระโจมพักดวย เพื่อสอบซักสนทนาในระหวางรับประทาน จันรายงานใหทราบถึงการจัดตั้งแคมป
ที่ดําเนินไปอยางเรียบรอยทุกประการ ไมมีอะไรบกพรอง เพียงแตปรารภใหคณะนายจางทราบวา
เกรงคืนนี้ฝนอาจเทหนักและทุกคนจะลําบาก ซึ่งก็เตรียมการไวแลว โดยเอาผาพลาสติกมุงหลังคา
เกวียนทุกเลม สําหรับใหพวกลูกหาบอาศัยขึ้นไปนอน แทนที่จะใหนอนกับพื้นเหมือนเชนทุกวัน
“ระวังสัมภาระขาวของจําเปนของเราดวย อยาใหเปยกฝน โดยเฉพาะอยางยิ่ง พวก
ขาวสาร เกลือ เห็นทาไมดีเคลื่อนยายเขามาไวในเต็นทนี่กไ็ ด ในนี้มีที่กวางขวางพอ เวลาฝนตกหนัก
เขาจริงๆ ถานอนกันบนเกวียนไมพอก็ขยับขยายเขามานอนกันในเต็นทนี่บางก็ได”
หัวหนาคณะเดินทางสั่ง
“อะไรก็ชางเถอะ ถาฝนตกหนัก เรื่องกองไฟจะวายังไง มิดับหมดเหรอ?”
“การกอไฟก็ยากหนอยครับ ถาฝนเทไมหยุด...”
จันบอกอยางหนักใจ
“แตก็คงไมเหลือบากวาแรงนัก เราจะไมกอไฟเรียงรายลอมรอบปางพักทุกดานเหมือน
เชนทุกครั้ง แตจะกอรวมกันเปนกองไฟกองใหญอยูตรงกลางแบบที่เรียกกันวาไฟสายฝน พวกผม
เตรียมไวแลว ถาฝนตก”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

529
“เปนยังไงกัน ไฟสายฝน?”
ดารินสงสัย เลิกคิ้วสูง
“ไฟสายฝน ก็คือกองไฟที่กอ ขึ้นในขณะทีม่ ีฝนตกพื้นดินแฉะมากหรือมีน้ําเจิ่งครับ เราจะ
ใชผาใบขึงกั้นเปนหลังคากันฝนไว ใชขอนไมใหญๆ วางเรียงแทนพื้นใหพนจากระดับดินแฉะหรือ
ที่มีน้ําเจิ่งสูงขึน้ มา แลวกอเปนกองไฟอยูบ นพื้นขอนไมนั้น พอจะใชผิงและใหความสวางไดบาง
ดีกวาจะไมมีกองไฟเสียเลย ผมกะไววาจะกอไวหนากระโจมของนายจาง เพราะอยูใตรมไมใหญ
แลวก็ชดิ หนาผา เปนกําบังลมดี”
“ไฟเพียงกองเดียวมันจะพอหรือ สําหรับพวกเราทุกคน ฉันหมายถึงปลอดภัยจากสัตว
ราย?”
เกิดหัวเราะ จุดบุหรี่ใบตองแหงสูบ
“นอนในปาไฟกองเดียวก็พอถมฐานไปแลวครับ แตถากอไดสะดวกๆ ในเวลาปกติที่ไม
เปยกฝน เราก็กอไวมากๆ ใหอุนใจอยางนัน้ เอง ถึงอยางไรพวกผมก็อยูยามระวังกันเปนพิเศษอยูแลว
สําหรับทุกคืนตอไปนี”้
“ฝนเทใหญแนหรือคืนนี้?”
“นากลัวครับ พวกมดขนไขกันเปนการใหญ แมลงตางๆ วิ่งพลานหาทีห่ ลบบนตนไมกัน
หมด”
“แถวนี้กับโปงกระทิงที่เรายายกันมาเปนยังไงบาง อันตรายที่ไหนจะมากกวากัน”
เชษฐาชวนพวกนั้นคุยมาบาง พวกพรานพืน้ เมืองหันมองหนากันอีกครัง้ แลวยิ้มๆ จัน ผู
ขณะนี้อยูในฐานะหัวหนาของทุกคนก็ตอบวา
“เรายิ่งไป มันก็ยิ่งลึกขึน้ ทุกทีแหละครับเจานาย ปาเมือ่ ยิ่งลึกมันก็ยิ่งมีสัตวใหญมากขึ้น
ไปเรื่อยๆ อันตรายอยางอื่นอะไรก็ไมสําคัญเทากับ...ไอผีโขมดดง ไมรูมันจะมาอีกหรือเปลาคืนนี”้
“ไอผีโขมด หรือผีอัปรียอะไรนั่น ขอใหพวกเราอยาหลับกันเสียหมดเทานั้น และขอให
มันมาคืนนี้อีกเถอะ จะไดเห็นกันชัดออกไปละวา มันคืออะไรแน...”
ไชยยันตพูดโพลงออกมาดวยเสียงหาวๆ พลางหัวเราะอยางไมหวัน่
“...วาแตแถวนีม้ ีอะไรชุมบาง?”
“ถาไมนับสัตวเล็ก กับชางแลวละก็ หมีชุมที่สุดครับ ถามากันนอยคนมันชอบยองเขามา
เยี่ยมที่ปางพักเสมอ เผลอๆ ก็ชอบขบขมองในเวลานอนหลับ ลากเอาไป ลุงของผมมาตายเพราะหมี
ที่โปงน้ํารอนนี่เมื่อ 8 ปมาแลว กอนที่นายรพินทรจะมาบุกเบิกแถวนี”้
คณะนายจางทัง้ สามฟงอยูดวยความสนใจตางซักมาโดยเร็ว
“เรอ! ลุงของนายจันเปนพรานหรือเปลา?”
“พรานเกาทีเดียวครับ”
“แลวแกถูกหมีเลนงานเอาถึงตายยังไงกัน ไหนลองเลาใหละเอียดซิ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

530
“แกมานอนอยูแ ถวๆ นี้แหละครับ มากับเพื่อนสองคน มีปนแกบคนละกระบอก พอตก
ดึก ไอหมีควายใหญตวั หนึง่ ก็ยองเขามาตรงที่แกนอน แกตื่นขึน้ เพราะไดยินเสียง ฉวยปนไมทัน
เพราะมันเขาถึงตัวเสียแลว แกจึงเอาหอกที่อยูใกลๆ มือ แทงสวน ทะลุเขาไปในหนาอกแลวยันไว
ไอหมีวายรายทั้งๆ ที่ถูกหอบเสียบแนน มันก็เดินรุดหนาโดยไมยอมถอย สาวดามหอกตรงเขามา
หอกก็เสียบทะลุมันจนเลยออกขางหลัง แตมันก็เอื้อมถึงลุงผมที่กําลังถือหอกยันอยูพอดี ตบแกหนัง
หัวเปด...ลมลงดิ้น พอดีกบั เพื่อนที่มาดวยไดสติเอาปนยิงมันคว่ําลง แกมาตายทีห่ มูบานเพราะพิษ
เล็บหมีหลังจากนั้นอีก 5 วัน”
“โอโฮ!”
ไชยยันตครางลั่นออกมา ลืมตาโพลง
“ขนาดแทงดวยหอกเสียบอก มันยังสวนหอกเขามาตบเอาไดอีกหรือ?”
“ครับ! เลนกับมันไมไดหรอก ไอพวกหมีควายมันรายนัก ยิ่งเจ็บมันยิ่งดัน”
“จริงของจัน”
เชษฐาหันไปบอกกับสหายของเขาขรึมๆ เปนการสนับสนุนเรื่องที่เลา
“ฉันเคยไดยินพรานเกาๆ สอนมานักเกีย่ วกับเรื่องไอหมีควายนี่มนั ทัง้ ทรหดทั้งอํามหิต
โดยเฉพาะอยางยิ่งในเวลาเจ็บ”
“แตขนาดถูกแทงทะลุอก แลวยังสาวหอกเขามาตบคนแทงไดอีก มันก็เหลือเกินละคะพี่
ใหญ”
ดารินพูดอยางสยดสยองไมอยากเชื่อ พี่ชายพยักหนารับดวยเสียงหนักแนนวา
“จริงๆ นอย! มันเปนไปไดทีเดียว พี่ไมไดยินจากจันครั้งนี้เปนครั้งแรกหรอก แตเคยได
ยินไดฟงเรื่องทํานองนี้มาหลายครั้งแลว จันไมโกหกหรอก”
“ถางั้น คืนนี้กต็ องระวังกันเปนพิเศษทีเดียว ไมเพียงแตเจาผีโขมดอะไรนั่นเทานั้น ยังไอ
พวกหมีอีก ตรวจเวรยามกันใหดนี ะ อยาใหหลับเหมือนเมื่อคืนนี้เปนอันขาด เราไมตอ งการใหพวก
เราคนใด นอนตัวแข็งทื่อเพราะถูกดูดเลือดซ้ําอีก เทาๆ กับที่ไมตองการใหหมีปอกหนังกะโหลกหัว
ของใคร”
“แลวเสือละ?”
ไชยยันตถามมาอีก
“เสือมีอยูทั่วไปแหละครับ นับตั้งแตเราออกเดินทางมาจากหนองน้ําแหง เพียงแตจะชุม
หรือไมชุมเทานั้น ที่นหี่ มีมันเปนเจาครองอยู เจาพวกเสือก็ถอยเหมือนกัน
“แลวทําไมดงแถบนี้ ถึงกลายเปนถิ่นหมีไปโดยเฉพาะละ?”
“อาหารโปรดของมันมากครับ นายหญิง ดงแถวนี้เต็มไปดวยหลุมพีทุเรียนปา แลวก็รงั ผึ้ง
มากกวาแถบอืน่ ๆ พวกมันมักจะชอบมารวมกันหากินอยูท ี่นี่”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

531
“เมื่อใกลค่ําตอนที่เรากําลังตั้งแคมปกันอยู ฉันรูสึกวาจะไดยินเสียงนกหวารองนะ ใช
หรือเปลาก็ไมรู”
หัวหนาคณะเดินทางถามขึ้นเปรยๆ
“ใชแลวครับ นกหวา เจานายรูจักนกหวาหรือครับ?”
“ก็เคยบางเหมือนกัน เคยไดยินเสียงมันรอง และเคยยิงไดในปาแถวภาคใต ไมยกั รูวา ใน
ดงแถบภาคนีจ้ ะมีเหมือนกัน มันหายากมาก”
“นายรพินทรดักสงขายใหคณ
ุ อําพลเสียสิบกวาตัวแลวครับ เวลามาดักก็มาคอยดักแถวนี้
แหละ ดักมันลําบากเหลือเกิน แลวมันก็มีไมชุมเหมือนนกยูง บางทีเฝากันอยูทั้งเดือนไมไดสักตัว”
เสยบอก
“เปนยังไงคะ นกหวา?”
นองสาวหันมาถามพี่ชาย เพราะไมเคยรูมากอน
“ก็เหมือนกับนกยูงนั่นแหละ แตขนสีน้ําตาย ไมเขียวเหมือนนกยูง รําแพนไดสวยกวา
นกยูงเสียอีก หายากกวานกยูงมาก ถาปาไหนมีนกหวา ก็แปลวาปานั้นลึกมากทีเดียว ตั้งแตออก
เดินทางมา เพิง่ จะมาไดยินมันรองเมื่อเย็นนี้เอง แสดงวาปาแถบนี้ลึกเอาการแลว”
“นกยูงก็เริ่มจะชุมแลวครับ นับตั้งแตโปงน้ํารอนนี่ไป เจานายชอบหรือเปลาผมจะยิงมา
ใหแกง?”
เกิดเสนอ ไชยยันตตาเปนประกายน้ําลายสอขึ้นมาเมื่อพูดถึงนกยูง แตดารินรีบโบกมือ
หามโดยเร็ว
“มาย! ไมเอา อยายิงมันนะเกิด เรามีเนื้อที่จะกินกันไดเหลือเฟอ ธุระอะไรที่จะไปยิงนก
สวยๆ พวกนัน้ มากิน ใหมนั ประดับไพรสวยๆ ยังจะดีเสียกวา พวกไกฟา นกยูง พญาลอ หรือนก
หวาอะไรนี่ บอกกลาวพวกเราเสียทุกคนไมใหรังแกมันอยางเด็ดขาด เอาแคไกปา กับนกเขาเขียว
หรือนกกระทาก็พอแลว เอาไวใหตายอดตายอยากกันจริงๆ เสียกอน”
“แลวกันนอย ลืมอาหารชั้นวิเศษสุดที่ริเวียราเสียแลวหรือยังไง?”
“อะไร”
“นกยูงอบยังไงละ พูดแลวยังน้ําลายไหล”
หลอนยกมือหงิกๆ ใหเพื่อนหนุม
“มันตางกันยะ พอคุณ นั่นเขาทํามาใหเราเรียบรอยแลวเราไมรูไมเห็น แตนี่เราตองยิงมัน
โดยเจตนา ถามจริงๆ เถอะ เธอใจรายพอที่จะฆานกยูงไดลงคอเทียวรึ กะอีเหตุผลเพียงแคอยากกิน
เนื้อมัน?”
“ก็ถามันเปนเนื้อชั้นดี”
ไชยยันตบอกหนาตาเฉย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

532
“บา! ฉันสั่งพวกนีไ้ วแลวไมใหยิง และถาเธอลงมือยิงเองละก็ จะแชงใหลงทองตายไป
ทีเดียว”
ขาดเสียงของ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ทุกคนก็ตองสะดุงพรวดขึ้นจากโตะอาหาร
สนาม ที่กําลังรวมรับประทานกันอยูอยางกะทันหัน
เสียงไรเฟลนัดหนึ่งระเบิดสนั่นหวั่นไหวทามกลางความเงียบดังขึ้นใกลๆ บริเวณแคมป
พรอมๆ กับเสียงรองคํารามลั่นอยางเกรีย้ วกราดดุรายของสัตวชนิดหนึ่ง แผดประสานเสียงขึ้น
กอนที่ทุกคนจะรูสึกตัวเชนไรตอไปก็มีเสียงตูม...ตูมขึ้นอีกสองนัดซอน สะเทือนไปทัง้ ภูเขา
จัน เกิด เสย ถลันพรวดออกไปจากกระโจมของนายจางในพริบตานัน้ อยางรวดเร็ว เปน
เวลาเดียวกับที่คณะนายจางทั้งสามละจากอาหาร เผนเขาฉวยปนคูมอื ดวยสัญชาตญาณ และวิ่ง
แหวกประตูกระโจมตามออกมาติดๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

533

24
บริเวณปางพัก ลูกหาบทุกคนแตกตืน่ ฮือ ตางถือปนเตรียมพรอมอยูในมือ และกราดไฟ
ฉายออกไปยังราวปามืดทะมึนที่แวดลอมอยูรอบดาน พูดกันจอแจจอกแจกดวยความตื่นเตนตระหนกตกใจ เพราะทั้งสามถือไฟฉายและไรเฟลวิ่งไปยังชายปารอบนอกของบริเวณแคมปที่ผูกควาย
เอาไว สายไฟกราดอยูไปมา คงมีแตแงซายคนเดียวเทานั้น ที่นงั่ เงียบๆ อยูในอาการปกติที่ขอนไม
หนาเต็นทนายจาง ปนพิงอยูท ี่หลักไมงามใกลๆ เพียงแตกวาดสายตาเทานั้น
หนึ่งนาทีเต็มๆ ทามกลางความใจเตนระทึก เดาอะไรไมถูกของทุกคน เปนความเงียบ
สงบเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้นเลย คงมีแตเสียงพูดจาจากพวกในแคมป และลําไฟฉายนับสิบที่กราด
ไปรอบดานเทานั้น
“เอะ! อะไรกันนี่?”
เชษฐาอุทานออกมาเบาๆ พยายามเงี่ยหูและจองมองตามลําไฟฉายของพวกลูกหาบเหลา
นั้นออกไป มือกระชับ .600 ไนโตรฯ พรอม
“ถาฟงไมผิด เสียง .458 แม็กนั่มแนๆ”
ไชยยันตกระซิบ
“ฉันก็วายังงั้น ตาพรานใหญของเราแนๆ เสียงดังอยูใ กลแคนี้เอง ปะทะอะไรเขาใหแลว
แตทําไมถึงเงียบหายไปยังงี”้
ดารินพูดเร็วปรื๋อ เสียงสั่นดวยความตืน่ เตนกระวนกระวาย
หัวหนาคณะเดินทางเริ่มกระสับกระสาย ในความเงียบอันนาคิดนัน้ ตะโกนสัง่ พราน
พื้นเมืองทั้งสามคน ใหออกไปตามดูในละแวกใกลเคียง เกิด เสย และจันรับคําสั่ง พอจะกาวออกไป
พนบริเวณแคมป ทุกคนก็ไดยินเสียงกูเปนสัญญาณเรียกเขามา พรอมกับลําแสงของไฟฉายที่กราด
วอบแวบมาจากดงทึบฝงตรงขามกับลําหวย พวกในแคมปชวยกันกูรับออกไป
อึดใจใหญๆ รางของคนสองคนก็โผลขึ้นมาจากตลิ่งของลําหวยดานนัน้ ทามกลางกลุม
ไฟฉายที่สาดออกไปรวมจุด ทุกคนถอนหายใจอยางโลงอก เพราะคนนําหนาคือรพินทร และคน
เดินตามหลังมาติดๆ คือบุญคํา ทั้งสองเดินตรงเขามาในบริเวณแคมปดวยอาหารปกติ พวกลูกหาบ
และพรานพืน้ เมืองทั้งสาม กรูกันออกไปรับพรอมกับสอบถามแซด บุญคําพูดบอกอะไรแกคน
เหลานั้น สวนพรานใหญตรงเขามาที่คณะนายจางของเขาโดยเร็ว ตัวของเขาเปยกชืน้ ไปดวยน้าํ ฝน
และเลอะไปดวยโคลนมอมแมมไปทั้งตัว
“เกิดอะไรขึ้น?”
เชษฐาและไชยยันตรองถามออกไปเร็วปรือ๋ กอนที่พรานใหญจะเดินเขามาถึง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

534
“หมีแมลูกออนครับ มาจะเอกันกะทันหันเหลือเกินหลบไมทัน บุญคําเกือบขมองเหลว
ไปแลว”
เขาบอกเรียบๆ เหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น แลวก็ตอมาวา
“ผมขออภัยที่มาถึงชาไป ตามรอยไปไกลเกินกวาที่คิดไวหนอย แลวทางโนนฝนก็ตก
หนักเหลือเกิน”
“วาถึงหมีกอนเถอะ เปนยังไงบาง คุณกับบุญคําปลอดภัยเรียบรอยดีเหรอ พวกเราไดยิน
เสียงปน แลวก็เงียบหายไปกระวนกระวายใจกันแทบแย”
นายจางพูดรอนรนมาโดยไมสนใจกับประโยคหลังของเขา พรานใหญหัวเราะเบาๆ ถอด
หมวกสักหลาดอันชุมไปดวยน้ําฝนฟาดกับขากางเกงสลัดน้ํา
“ปลอดภัยครับ พอลงจากเนินเกือบจะถึงลําหวยนี่ก็สวนหนากับมันพอดี แมลูกออนกับ
ลูกสองตัว แลวก็พอมันตัวหนึ่งยืนขึ้นแลวสูงกวาผมเสียอีก พอตวาดไลก็ปรี่เขาใสเลยเอาไวไมได
หางจากแคมปนี่สัก 150 เมตรนี่เอง”
“อยูหมดเหรอ?”
“ครับ ทั้งสองตัวผัวเมีย”
“แลวลูกมันละ?”
ดารินสอดถามมาโดยเร็ว
“ก็ดวยครับ อีกสองตัว”
“ลูกมันโตสักขนาดไหน?”
“อายุสักเดือนนึงเห็นจะได ขนาดลูกหมาอัลเซเชี่ยน”
“ตาย! ลูกหมีตวั เล็กๆ ขนาดนั้นนารักออก ทําไมไมเอามา ใจรายเหลือเกิน!”
หลอนรองเสียงสั่น เต็มไปดวยความสมเพชเสียดาย พรานใหญหันไปมองหนา แลวยัก
ไหล
“เอามาทําไมใหเปนภาระครับ มันนารักก็จริง แตปวยการเลี้ยงไมมีวนั เชือ่ งหรอก ไอพวก
หมีควายนี่ ตอนเล็กๆ ก็นารักนาเอ็นดูจริง พอโตขึ้นหนอยรายไหนรายนั้นเปนถลกหนังหัวคนเลีย้ ง
ผมเลี้ยงมาเสียหลายตัวแลว พวกลูกหมีนี่ แตพอเขื่องหนอยก็ตองยิงทิ้งทุกที สัตวปาหนาขนไวใจมัน
ไดเมื่อไหร ไอครั้นจะปลอยไปก็ทุเรศ ทรมาทรกรรมเปลาๆ มันยังไมอดนมหากินเองไมได ฆาแม
มันแลว ก็จําเปนตองฆาลูกมันดวย”
“โธ...นาสงสารมันเหลือเกิน ทําไมคุณถึงเปนคนใจดําอํามหิตอยางนีน้ ะ เลี้ยงมันแตเล็กๆ
ยังไมอดนมอยางนี้ทําไมถึงจะไมเชื่อง ฉันอยากจะไดลูกหมีอยูทีเดียว”
ดารินคราง ทําหนาเหมือนจะรองไห พรานใหญกะพริบตาปริบๆ แตเชษฐาหันมาจับไหล
นองสาว พูดปลอบวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

535
“เชื่อรพินทรเถอะ นอย! ไมมีประโยชนหรอก ลูกหมีควายไมมีทางจะเชื่องไดหรอก ตอน
เล็กๆ มันดูเชือ่ งก็จริง แตพอโตขึ้นมันเลนงานเราแน โดยเฉพาะอยางยิ่งอีตอนแตกเปลี่ยวเปนหนุม
เปนสาวนี่ มันไมเลือกหนาอินทรหนาพรหมหรอก และขืนเอามาก็เปนภาระอยางวา นอยคิดจะ
เดินทางหรือจะเก็บลูกสัตวปา มาเลี้ยงกันแน เรานะชอบวุนวายหาเรื่องยุงเสมอแหละ...”
แลวเชษฐาก็หนั ไปทางรพินทร
“พวกเรากําลังรอคุณอยูทีเดียว ออกเปนหวงที่เห็นค่ําแลวยังไมโผลมา นี่ก็กําลังกินขาว
กันไปไดครึ่งหนึ่ง พอดีไดยนิ เสียงปนเลยออกมานี่แหละ ไปผลัดเสื้อผาเสียไป แลวมากินขาวพรอม
กัน คอยคุยกันตอนนั้นก็ได”
รพินทรสงไรเฟลที่เปยกชื้นไปดวยน้ําใหแงซาย เพื่อใหชวยชําระลางทําความสะอาด
ตัวเองเดินกลับไปที่เกวียน สองสามนาทีหลังจากนัน้ เขาก็รวมวงอาหารค่ํากับคณะนายจาง ซึ่งยังกิน
คางอยู
“กอนที่เราจะไดยนิ เสียงปนจากคุณเล็กนอย เกิด เสย และจันเขามาคุยกับเราในนี้ พูดกัน
ถึงเรื่องหมีอยูท ีเดียว พวกนัน้ บอกวาแถวนี้หมีชุมและดุมาก พูดกันหยกๆ แทบวาไมทันขาดคํา คุณ
กับบุญคําก็ซัดมันเขาแลว”
ไชยยันตพูดปนหัวเราะขณะที่รินบรั่นดีสงไปใหพรานใหญครึ่งแกว ซึ่งเขารับไปดื่มรวด
เดียวหมด ดับความหนาวเย็นที่กรําฝนมาตลอด
“ครับ ที่นี่ชุมหนอย แตกไ็ มนากลัวอะไรนัก ในกรณีทเี่ รามาตั้งแคมปอยูกันมากๆ คน
อยางนี้ มันไมกลาเขามารังควานจนถึงแคมปหรอก ยกเวนเดินไปประจันกันซึ่งๆ หนาเทานั้น แตถา
มานอนกันอยูเพียงสองสามคน มันก็เคยยองมางับขาไปเคี้ยวเลนบอยๆ เหมือนกัน นิสัยมันไมคอย
จะดี”
“มันไมใชสัตวกินเนื้อไมใชหรือ ทําไมมันถึงชอบยองมาเลนงานคนเหมือนเสือดวย?”
ดารินปุจฉาดวยความไมเดียงสาของหลอน
“ที่ไหนไดครับ ใครวาหมีไมกินเนื้อ เจาสัตวครึ่งลิงครึ่งเสือประเภทนี้กินสารพัดแหละ
ครับ ผลหมากรากไม รังผึง้ แมลงขึ้นมาจนกระทั่งเนื้อสัตวทุกชนิดเทาที่มันจะหาได ขอใหมันหิว
ขึ้นมาเถอะ คนสวนมากยังเขาใจผิดนึกวาหมีกินแตพวกพืช หรือผลไมอยางเดียว กอนนี้ผมเคยเอา
มาเลี้ยงไวตั้งแตลูกเล็กๆ ตัวหนึ่ง ลามโซไวที่ตนไมใหญบานพักหนองน้ําแหง อุตสาหอบรมไว
อยางดี ใหกินขาว กินผลไมเหมือนๆ กับที่เราเลี้ยงลิงเชื่องแสนเชื่อง จะเลนจะหัวอะไรก็ดนู ารักไป
หมด อีวันหนึง่ หมาเดินเฉียดเขาไปใกลๆ มันนึกยังไงขึน้ มาก็ไมรู ตบทีเดียวคอหัก ฉีกอกขย้ํากิน
หนาตาเฉย ยิ่งเห็นเลือดทะลักออกมามันยิ่งตะกรุมตะกรามใหญ เห็นทาจะไมไดเรื่องก็เลยตองยิงทิ้ง
นั่นคราวหนึ่ง อีกคราวหนึ่งผมไดมาอีกตัวหนึ่ง คุณอําพลขอเอาไป วาจะเอาไปใหลกู สาวเลี้ยงเลน
เพราะมันนาเอ็นดูดี ผมก็หามแลวแกไมฟง ตกลงก็ตองใหไป สามเดือนหลังจากนั้น คุณอําพลก็ตอง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

536
ยิงทิ้งอีกเพราะโซขาด ไปเลนงานเอาลูกแมครับเกือบถึงตาย ตอนที่มนั ขย้ําเด็กคนนัน้ ขนาดเอาไม
ตะพดฟาดมันยังไมยอมปลอย ตองลอดวยปน เคราะหดนี ิดที่ไมถูกเอาลูกสาวของคุณอําพลเองเขา
ซึ่งถาเลี้ยงตอไปก็คงหนีไมพน แน ใครตอใครอีกหลายคนที่คิดจะเลี้ยงหมีควายใหเชือ่ ง พบกับความ
ลมเหลวมาแลวทั้งนั้น ไมวา จะเปนคนรักสัตวสักขนาดไหน ลูกเสือโครงหรือเสือดาวเสียอีก ที่วา
รายๆ ถาคิดจะเลี้ยงกันจริงๆ ก็ยังพอไหว แตกห็ าความปลอดภัยรอยเปอรเซ็นตไมได ถาจะคิดเลี้ยง
สัตวปาละก็ ตองเลือกเอาไอชนิดไมดุรายครับ ถึงจะปลอดภัย พวกเสือ หมี กระทิง แรด อยาไปยุง
กับมันเปนอันขาด ขืนเลี้ยงไปก็เทากับหาภัยใสตัวเอง นอนตาไมหลับ นอกจากพอโตหนอยก็ใส
กรง อยาไปคลุกคลีกับมันเทานั้น สัญชาตญาณปามันไมมีวันหายไปได ไมวาจะเลีย้ งอบรมดีกันสัก
ขนาดไหน เชือ่ ผมเถอะ”
“เอ ถางั้นพวกละครสัตวเขาเลี้ยงมันเชื่องไดยังไง?”
ดารินเถียง ยังไมยอมเชื่อ พรานใหญหวั เราะหึๆ
“คุณหญิงก็ตองดูเสียกอนซิครับวาพวกละครสัตวเขาเลี้ยงมันโดยวิธีไหน เขาเลี้ยงดวย
การกําหราบใหมันกลัวหงออยูตลอดเวลา แซไฟฟาอยูใ นมือทุกขณะ ยามที่เขาไปเลนหรือฝกหัดมัน
แตงั้นก็ปรากฏเปนขาวกี่รายมาบางแลว ที่เสือ หมี หรือสิงโตขบหัวคนเลี้ยงคนฝกของมัน อีตอนที่
เขาเผลอ ในบรรดาสัตวอันตรายที่จะเลีย้ งไดเชื่อง ก็มีอยูอยางเดียวเทานั้นคือชาง แตถึงงั้นเวลาตก
มันขึ้นมา ก็ยงั กระทืบคนเลีย้ งเสียบอยๆ ผมคลุกคลีอยูกับสัตวปาพวกนี้ รูธรรมชาติสัญชาตญาณ
ของมัน เคยพยายามทดลองมาทุกอยาง เคยเลี้ยงแมกระทั่งลูกเสือ ลูกกระทิง ลูกหมี ลูกหมาปา พอ
โตขึ้นไมเห็นมันเชื่องไวใจไดสักอยาง ขนาดกวางที่วาไมนาจะมีอันตรายอะไรเลย เลี้ยงเสียเชื่องราว
กับวัวบาน พอแตกเปลี่ยวเต็มที่ถึงฤดูผสมพันธุ มันยังไลขวิดเอาเลย กระรอกตัวเล็กนิดเดียว ดีดนิ้ว
เรียกใหลงมาหาไดทกุ ขณะ เวลามันโกรธมันก็กัดเรา แลวเราจะไววางใจอะไรไดกบั เจาพวกสัตว
หนาขนชนิดนี”้
หญิงสาวเลิกคิว้ เอียงคอ สีหนายังฉงนคลางแคลงในคําพูดของเขา
“ไมนาจะเปนไปไดเลยนะ สัตวรายอื่นๆ อะไรก็ชางเถอะ พวกหมีนี่ฉันคิดเอาตามความ
รูสึกที่เห็น วามันนาจะเลี้ยงไดเชื่องที่สุด เคยเห็นเพื่อนแหมมที่อังกฤษเลี้ยงไว ดูมันเชื่องนาเอ็นดู
ออก จับใหนอนตักดูดขวดนมเหมือนเด็กๆ มันจะเลนจะหัวอะไรก็เหมือนเด็กซนๆ อยูแลว และก็มี
แววฉลาดเหมือนคน มันนาจะทิ้งสัญชาตญาณเดิมได ถาคลุกคลีใกลชิดกับคนมากๆ”
จอมพรานจุปากเบาๆ โคลงศีรษะ
“ถาหมีพันธุเล็กๆ ประเภทหมีคนหรือหมีหมา ก็พอทําเนาหรอกครับ เพราะตัวมันเล็ก
พลาดพลั้งยังไงก็ยังไมสามารถเลนงานคนใหถึงตายคาทีใ่ นทันทีได แตถาเปนหมีพันธุใหญดุราย
ประเภทหมีควาย เปนไมตองหวัง ผมบอกแลวยังไงวาตอนที่มันยังเปนลูกเล็กๆ อยูนั่นแหละ มัน
นารักมากจริง แตถาใหญขนึ้ มาหนอย เปนไวใจไมไดโดยเด็ดขาด เพื่อนแหมมของคุณหญิงที่วา
เลี้ยงมันจนเชือ่ ง ผมก็คิดวา เปนการเลี้ยงเลนๆ ฉาบฉวย ในขณะที่มันยังเปนลูกหมีเล็กๆ อยูเทานัน้
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

537
ถายังเลี้ยงใกลชิดแบบนัน้ ไปจนมันใหญ ตองเคราะหรายแน ไอสัตวประเภทหมีนกี่ ็ดูใจมันยากอยู
แลว มันจะเลนกับเราหรือเอาจริง ดูไมออกเลย เพราะนิสัยของมันตามปกติ ก็ชอบตบกัดหรือแทะ
อยูเปนประจําแลว อีตอนมันยังเล็กๆ อยู มันเขามาตบหยอกๆ หรือแทะมือไมเราเลน เราก็นกึ วามัน
เลนกับเรา แตพอมันโต มันตบเราโครมเดียวแบบทีเลนทีจริง เราก็คอหักหรือหนังหัวถลกแลว และ
สันดานมันก็ชอบตบเปนประจํา”
“ถางั้นเราตัดเขี้ยวเล็บมันเสียไมไดเหรอ?”
หลอนถามอยางเด็กๆ
พรานใหญหัวเราะขําๆ ไมตอบวากระไรเพราะออนใจ เชษฐากับไชยยันตเองก็อดหัวเราะ
ออกมาไมได
“นี่ แมคุณ...” เพื่อนชายลากเสียงมาพรอมกับหัวเราะ “เล็บหมีเล็บเสือนะ มันไม
เหมือนกับเล็บของสาวสําอางโฉมอยางเธอหรอกนะจะไดเจียน ตัด หรือแตงใหเปนรูปอะไรก็ได
ตามตองการ รูไวเสียดวย เล็บของไอสัตวพวกนี้ถึงแมนจะมีลักษณะเปนเล็บก็จริง แตมันมีเสน
ประสาทติดอยูดวย เปนอันหนึ่งอันเดียวกับเนื้อของมันทีเดียว ตัดเล็บของมันก็เหมือนตัดนิว้ มันนัน่
แหละ เพราะมันจะตองรูสกึ เจ็บปวด และมีเลือดออกมากดวย เขี้ยวก็เหมือนกัน ถาตัดก็แปลวาเธอ
จะตองวางยาสลบมันเสียกอน แลวมันก็จะกลายเปนสัตวทุพพลภาพพิการไป อาจตายเลยก็ได โธ
เอย! แพทยหญิงดาริน วราฤทธิ์ นักศึกษาผูกําลังจะไดปริญญาเอกทางมานุษยวิทยาอยูรอมรอ
เด็กอมมือแทๆ”
ดารินตาเขียว ตวาดแวด
“ก็ฉํนไมรูนี่ยะ! คนไมรู มันโงทุกคนแหละ และใครจะไปตรัสรูอะไรไปเสียหมดทุก
อยาง ก็นึกเอาตามสามัญวินิจฉัยธรรมดานะซิ เล็บคนยังตัดได เล็บหมีเล็บเสือก็นา จะตัดได
เหมือนกัน ไปรูเมื่อไหรละ วาเล็บมันมีเสนเลือดเสนประสาทหลอเลี้ยงอยูดว ย เอาละ เรื่องหมีเลี้ยง
ไมเชื่องนี่ เปนอันวาฉันยอมแพ และไมคิดที่จะดันทุรงั เลี้ยงมันอีกตอไป ดีละ สงสัยมานานแลว
เกี่ยวกับเรื่องหมีนี่ ขอถือโอกาสนี้ถามนายพรานใหญเสียใหรูแจงเห็นจริงกันไปเสียที ชวยวิสัชนา
หนอยไดไหมละ”
รพินทรอมยิ้ม พูดเบาๆ โดยไมมองหนา
“มีอะไรที่คุณหญิงสงสัยก็เชิญเลยครับ
ผมจะพยายามใหความจริงเทาที่ผมสามารถ
ทีเดียว”
“เขาวากันวา...”
หลอนพูดชาๆ หัวเราะไปพลางอยางนึกขําตัวเอง
“...ไอสัตวประเภทหมีนี่ เวลาเราเดินไปพบมันในปา เราแกลงทําเปนนอนตายนิ่งเฉยไม
กระดุกกระดิก มันจะมาเพียงแคดมๆ แลวมันก็เดินเลยไปโดยไมทําอะไร จริงหรือเปลา ตอนเด็กๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

538
เคยไดยินเขาเลาๆ กันมานักวา ใหเอาผาผูกเปนปมหัวทาย เอาหัวกับเทาใสเขาไปในผานั่น แลวนอน
เฉยๆ มันจะเดินมาเอามือตบเบาๆ ที่หัวที ทีเ่ ทาทีแลวก็วิ่งหนีไป”
“เออจริง ฉันเองก็เคยไดยินผูใหญเขาเลาๆ กันอยางนี”้
ไชยยันตรองออกมาอยางครืน้ เครงอีกคนหนึ่ง พรานใหญกัดริมฝปากกลั้นหัวเราะ แลวก็
ปลอยกากออกมา
“ครับ ผมก็เคยถูกผูใหญหลอกมาเรื่องนี้เหมือนกัน”
“ก็มันจริงหรือเปลาละ?”
“ถาคุณหญิงเจอหมี แลวแกลงทําเปนนอนนิ่งๆ หรือเอาผาคลุมโปงอยางวานี่ละก็ หมีมัน
เขามาดมๆ แลวก็ยิ้มแฉงเลยครับ พอยิ้มอิ่มอกอิ่มใจดีแลว มันก็จะเริ่มตนลงมือแทะเนื้อคุณหญิง
อยางเอร็ดอรอยทีเดียว”
“ตาย! ก็แปลวาที่เขาเลามานั่นนะไมจริงนะซิ”
“มีเรื่องจริง ที่ผมจะเลาใหฟง เกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ”
รพินทรพูด พยายามกลั้นหัวเราะจนหนาแดง ขณะที่มองหนาตื่นๆ ของนายจางสาวสวย
“...สมัยที่ผมยังเปนตํารวจตระเวนชายแดนอยูแถวแมสะเรียง ลูกนองพลตํารวจในกอง
ของผมสองคน เดินตรวจเขาไปในปาลึก เจอเอาหมีความเขาตัวหนึ่งพอดี เจาคนหนึง่ เผนหนีเพราะ
ความตกใจ อีกคนหนึ่งหนีไมทันจวนตัวเต็มที ชะรอยหมอจะนึกถึงนิทานหลอกเด็กเรื่องเดียวกันนี้
ขึ้นมาได ก็เลยทําเปนนอนตายไมกระดุกกระดิก หมีเดินปรี่เขามาดมๆ อยางวานั่นแหละ แตแทนที่
มันจะตบหัว ตบทายเบาๆ แลวเดินผละไป มันกลับขย้ําเขาให รองโวยวายลั่นไปหมด เจาเพื่อนทีว่ ิ่ง
หนีไปครั้งแรกไดยินเสียงเพื่อนมันรอง ก็ไดสติวิ่งหวนกลับมาเอาคารไบนยิง หมีผละหนีไป เพือ่ น
ถูกขย้ําสาหัส จนถึงกับ บก.ตองสงเฮลิคอปเตอรมารับตัวกันกลางปา สงโรงพยาบาล เรื่องนี้
เอิกเกริกมากถึงกับหนังสือพิมพลงทีเดียว”
เชษฐากับไชยยันตปลอยกากออกมางอหาย ดารินไดแตกะพริบตาปริบๆ ยิ้มเจื่อน บน
ออกมาออยๆ
“วา! แลวทําไมเขาถึงบอกกันไวยังงั้นก็ไมรู ฉันเองก็ยังนึกวายังงัน้ เลย ดีที่ถามคุณ
เสียกอน มายงัน้ ก็โงอยูนนั่ เอง”
“เพราะฉะนัน้ เจอะหมีอยานอนครับคุณหญิง พยายามหาที่กําบังเปนอันดับแรก ถามันยัง
ปรี่เขามาละก็ แสกหนา สะบัดไหลแลวก็ทรวงอก คือเปาหมายทีว่ างกระสุน ไรเฟลตั้งแตขนาด .375
ขึ้นไปจัดวาปลอดภัยที่สุด ยกเวนแตคณ
ุ หญิงจะเบื่อชีวติ เต็มที แลวก็อทุ ิศตัวใหเปนอาหารของมัน ก็
ไปอีกเรื่องหนึง่ ”
ม.ร.ว.สาวคนสวยไมกลาวอะไรอีก เชษฐากับไชยยันตยังคงหัวเราะครื้นเครง และ
วิพากษวจิ ารณกันถึงเรื่องหมีกับตํารวจชายแดน คนที่รพินทรเลาตอไปอีกอยางขบขัน สนุกสนาน
จนกระทั่งตางรับประทานอาหารเสร็จ และแงซายเอากาแฟเขามาให
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

539
ครั้นแลวจังหวะที่ทุกคนพักผอนกันดวยกาแฟนั่นเอง เชษฐาก็เอยถามพรานใหญถงึ ผล
การสํารวจรอยไอแหวง
แววตาอันสนุกสนานราเริง จากเรื่องที่ไดสนทนาแบบผอนอารมณกันเมื่อครูของรพินทร
มีประกายเครียดขรึมจริงจังลงในบัดนัน้ เขาดูดกนบุหรีจ่ นแกมตอบ แลวเปาชาๆ ใหมันระบายออก
ทางปากและจมูกลงเบื้องต่ํา
“เมื่อคืนที่ผานมานี่เอง มันพากันไปกินดินโปงที่โคกกะสัง...”
เขาบอกดวยเสียงหาวต่ําแผวเบา
“ตอนใกลรุง พรอมๆ กับที่เราเริ่มออกเดินทางเคลื่อนยายจากโปงกระทิงนั่นเอง มันก็ขาม
สันเขาบายหนาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผมขามเขาตามมันไปอีกสองลูก ถึงไดจับทิศทางแนนอน
วา มันมุงไปโปงผีสิง ถาไมเปนหวงทีน่ ัดไววาจะตองรีบกลับมาพบกับพวกเราทีน่ ี่กอน ผมเชื่อวาคง
ตามมันไปทันที่โปงผีสิงภายในใกลๆ รุงของคืนนี้แหละครับ ไมคิดเหมือนกันวาจะไดรองรอยของ
มันกระชั้นเขาไปเกินคาด เลยทําใหมาชาผิดเวลาไป ฝนตกพรําไปทัว่ ทุกลูกเขาทางโคกกะสัง ดิน
แฉะทําใหสังเกตรอยไดถนัดเหลือเกิน”
เชษฐาเคาะกลองยาเสนลงกับขอบโตะ แลวบรรจุอยางชาๆ
“นาเสียดายเหลือเกิน ที่ทางฝายพวกผมไมรูแผนที่ของบริเวณปาแถบนีม้ ากอนเลย ลืมนึก
ไปถนัด มายงัน้ กอนออกเดินทางใหคณ
ุ ชวยเขียนคราวๆ โดยสังเขป ไวใหศึกษาบางก็จะดี เพราะ
ฉะนั้นตําแหนงทิศทางตางๆ ที่คุณบอกทุกครั้งไปวาที่นนั่ ที่โนน อยูทางดานไหน ทิศไหน หางจาก
อะไรเทาไหร”
รพินทรเหลียวซายแลขวา ดารินรูทัน ไมพูดอะไรเลย เดินเขาไปรื้อหีบสัมภาระสวนตัว
ของหลอน อึดใจเดียวก็ควากระดาษกับดินสออันเปนเครื่องเขียนวิทยานิพนธของหลอนที่ตดิ ตัวมา
ดวยนํามาสงใหกับพรานใหญ รพินทรสเกตซเปนแผนที่คราวๆ แสดงปาทุงและขุนเขา ทิศทางที่
โขลงไอแหวงบายหนาไปใหทุกคนดูโดยสังเขป รวมทั้งตําแหนงทีต่ ั้งแคมปในขณะนี้ และผูอ าน
แผนที่ก็ลวนเปนนายทหาร และแพทย เพราะฉะนัน้ เพียงอธิบายประกอบนิดเดียว คณะนายจางทัง้
สามก็กระจางแจงโดยตลอด
จากการพบรอยในครั้งแรก และแยกทางกับขบวนเกวียนทั้งหมดเพื่อติดตามไปนัน้ แผน
ที่แสดงใหเห็นวา พรานใหญแกะรอยไปทุกระยะ ตําแหนงไหนที่มนั หยุดหากิน มีรอยกากบาทไว
อยางชัดเจน โขลงไอแหวงขามไหลเขาลูกหนึ่งแลวยึดเสนทางดานบนสันเขา อันเต็มไปดวยความ
ทุรกันดาร ชนิดที่เกวียนไมสามารถเดินทางขึ้นไปไดนนั้ มุงลิ่วไปทางทิศเหนือทําทาเหมือนจะไป
ทางปาหวาย อันเปนบริเวณทุงหญาราบสูงในระหวางหุบกวางใหญไพศาล สลับซับซอนไปดวย
ขุนเขาใหญนอ ย แตแลวมันก็แยกทางผานหุบดานตะวันออกตัดปาโปรงปาเต็งรังไปทะลุออกดงรวก
ซึ่งมีบริเวณอันเปนดินโปงชั้นดีและบอน้าํ ซับอยูใกลๆ กัน จากนั้นก็ทะลุออกทุงหญาคาที่กําลังแตก
ระบัด มุงเขาดงลึกอีกตอนหนึ่งที่เรียกกันวา ‘โปงผีสิง’
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

540
ระยะระหวางโปงผีสิงกับปาหวาย มีเขาใหญกั้นอยูสามลูก แตละชวงสลับไปดวยทุง โลง
และดงทึบ เชษฐาและไชยยันตพจิ ารณาดูแผนที่แสดงภูมิประเทศและบริเวณตางๆ เหลานั้นอยาง
ใครครวญ และสอบถามรพินทรอยูตลอดเวลา
“ลงแบบนี้ ใหเวลาอยางชาอีกสามวัน นับตัง้ แตวนั พรุงนีม้ ีหวังตามทัน”
ไชยยันตพึมพํา
“ตามแผนที่ทคี่ ุณเขียนมาใหดูนี่ รูสึกวาไอแหวงจะนําโขลงของมันเดินวนเปนรูปวงรี
และไมไดออกไปพนรัศมีการเดินทางของเราเลย คลายๆ มันจะวนลอเรายังงั้นแหละ และเสน
เดินทางก็ลอมเราอยูตลอดเวลา ไมไปไหน”
พรานใหญกมศีรษะลง ตาคมภายใตขนตายาวของเขาหรี่ซึมครุนคิดหนัก ดูจะมีประกาย
กังวลเรนลับผิดไปกวาทุกครัง้
“ครับ คุณชายเขาใจถูกแลว มันกําลังเลนเอาเถิดเจาลอกับเรา ขณะนี้มนั อยูที่วาระหวางเรา
กับมัน ใครจะเขาถึงตัวใครกอนเทานัน้ นี่ไมใชธรรมชาติสามัญของสัตวปาเสียแลว สมองของมัน
ไมนาจะมีไดถงึ ขนาดนี้เลย คลายๆ จะมีอะไรสักอยางคอยบงการมันอยู เปนรายพิเศษที่ผมเองก็
ยอมรับวาเพิ่งจะพบ”
“คุณวางแผนไวยังไง?”
ภายหลังจากนิง่ ไปอึดใจใหญ จอมพรานก็พูดขึ้นอยางระมัดระวัง
“พรุงนี้เราจะเดินกันตอไปในเสนทางปกติ คือบายหนาทิศเหนือตามเดิม ประมาณเที่ยง
จะถึงหุบชะมด”
พรอมกับพูด เขาวนดินสอลงยังที่หมายแหงหนึ่งในแผนที่
“...เมื่อถึงที่นี่แลว กองเกวียนจะคงใหเดินทางตอไปในเสนทางเดิม ซึ่งจะถึงหวยยายทอง
ราวใกลค่ํา สวนผมจะแยกทางที่หุบชะมดนี่ ออกสํารวจรอยมันอีกครั้ง และพอค่ําก็จะไปบรรจบกับ
ขบวนเกวียนทีห่ วยยายทองเหมือนวันนี”้
แลวก็เงยหนามองดูเชษฐาและไชยยันต เอยตอมาวา
“สําหรับพรุงนี้ ทางคุณชายจะแยกจากขบวนเกวียนออกเดินสํารวจกับผมก็ไดครับ ถา
ตองการ”
คณะนายจางหันไปมองกันเอง เหมือนจะหารือ
“แตถึงอยางไร เราทั้งหมดก็ตองไปบรรจบกับขบวนเกวียนที่หว ยยายทอง ในตอนค่าํ มิใช
หรือ”
ไชยยันตถาม
“ก็...สุดแลวแตซิครับ สําหรับกองเกวียนจะเดินทางไปค่าํ ที่หวยยายทอง และตองหยุดพัก
อยูที่นั่นแนๆ ถาผมแยกทางสํารวจไปตามลําพัง ถึงอยางไรเสีย เพื่อไมใหทางคุณเปนหวง ผมก็ตอง
กลับไปสมทบที่หวยยายทองเพื่อบอกขาว แตถาพวกคุณชายติดตามไปดวย เราอาจกลับไปนอนที่
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

541
หวยยายทอง หรืออาจตามรอยกระชัน้ ชิดมันตอไปในระยะยาว โดยไมจําเปนตองยอนกลับไปที่หว ย
ยายทองก็ได สุดแตจะตกลงกัน และถาไมกลับไปพบกับขบวนเกวียนที่หวยยายทองอยางวานี่ ก็
แปลวาพวกเราแยกจากขบวนเกวียนออกตามมันจริงจังกันเลย เริ่มตนทีห่ ุบชะมดนี่แหละ จะไดบอก
พวกเกวียนใหเขาออกเดินทางลวงหนาไปเรื่อยๆ โดยไมตองหยุดรอ เราคอยไปดักพบที่ใดทีห่ นึ่ง
ขางหนาแลวแตจะนัดกัน อาจเปนที่ปาหวายก็ได”
“หมายความวาเราจะตองแยกกําลังแบงพวก กลายเปนสองฝาย ตางฝายตางเดินงั้นรึ”
รพินทรกมศีรษะเนิบลง
“ก็ตองเปนทํานองนั้นแหละครับ พวกเกวียนก็มุงหนาตามเสนทางเรื่อยๆ ไป สวนพวกที่
จะติดตามมันโดยเฉพาะ ก็แยกไปตะหาก โดยมีทหี่ มายพบกันเปนแหงๆ ไปแลวแตจะนัดแนะ
เพราะเปนไปไมไดในกรณีที่เราจะตามลามัน โดยมีกองเกวียนทั้งหมดรวมทางไปดวย อยางที่ผมได
เคยเรียนไวแลวแตแรก ขบวนเกวียนใหญจะมีฐานะเปนคายพักเคลื่อนทีข่ องเรา เรากําหนดเสนทาง
เดินใหเขา ทีพ่ ักคางแรมแตละแหง เพราะฉะนัน้ ไมวาเราจะติดตามโขลงไอแหวงไปทางไหน เราก็
สามารถจะไปพบกับขบวนเกวียนไดเสมอ มันชวยใหไมตองเสียเวลาเกี่ยวกับเสนทางเดินใหญของ
เรา และถาจําเปนจริงๆ เกี่ยวกับการตามลาไอแหวงเนิน่ นานออกไป พวกเกวียนอาจเดินทาง
ลวงหนาไปรอเราอยูที่หลมชาง อันเปนสถานีปลายทางกอนแลวก็ได”
“ผมเขาใจดีในขอนี้...” เชษฐาวา อยูในอาการใครครวญอยางรอบคอบ “ถาเรายังเดินทาง
กันไปเรื่อยๆ เปนขบวนแบบนี้ ก็ไมมีวันที่เราจะตามไอแหวงพบ นอกจากจะแยกกันออกเปนสอง
ฝาย แตทีนี้คณ
ุ เคยคิดบางไหมวา ถาพวกเราเกิดแยกกันออกเปนสองฝายแลว อะไรจะเกิดขึ้นบาง
พวกทีจ่ ะแยกออกตามลานะ ไมมีอะไรตองหวงหรอก เพราะคุณซึง่ เปนผูนําสําคัญรวมทั้งพราน
พื้นเมืองมือดีของคุณ จะตองมาทางฝายตามลา สวนทางพวกเกวียนอยางเกงก็จะมีพรานนําทาง
ควบคุมอยูเพียงคนเดียว เหตุรายที่เราคาดคิดไปไมถึง มันอาจจองคอยจังหวะเลนงานขบวนเกวียน
ขณะที่พวกเราแยกกันแลวก็ได ทีแรกผมก็ไมเคยหวงในขอนี้มากอนเลย แตเมื่อเหตุการณมนั ได
ปรากฏขึ้นใหเห็นเปนตัวอยาง มันเตือนสังหรณอยางไรบอกไมถูก ลองคิดดูเถอะ พอเราเริ่มติดตาม
ไอแหวงกันจริงจัง ไอผีโขมดก็ลงมาเลนงานพวกเราถึงในแคมปในเวลากลางคืน ยังไมรูวาคืนนี้
หรือคืนตอๆ ไป เมื่อไหรมนั จะมาอีก แลวกองทัพของเจาพวกทหารพระรามที่เราเผชิญมาเมื่อเที่ยง
วันนี้อกี ละ ลองคิดดูซิวา ถาเหตุรายในทํานองนี้เกิดซ้ําขึ้นอีก ในระหวางที่ไมมีคณ
ุ รวมอยูในกอง
เกวียน พวกเกวียนจะทํากันยังไง ถึงไอแหวงเองก็เหมือนกัน ใครจะรูไดวามันวางแผนไวยังไง
ขณะที่คณ
ุ ควบคุมอยูกับกองเกวียนทั้งหมด มันก็อาจยังไมกลาที่จะเขามาจูโจมพวกเรา แตถาคุณ
และพวกที่จะตามลามันโดยเฉพาะแยกไปเสีย นั่นยอมเปนโอกาสอันดีเลิศของมันดีเทียว การที่ทาํ
ใหพวกเราตองแยกกันออกเปนสองฝาย จะเปนอุบายของมันหรือเปลา ก็ไมมีใครทายถูก”
ระหวางทีพ่ รานใหญนิ่งไปดวยเหตุผลอันนาคิดของหัวหนาคณะเดินทางผูถี่ถวน ไชย
ยันตก็ครางออกมา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

542
“อือม จริงของแกเชษฐา แตถึงอยางไรมันก็ตองมีการเสี่ยงกันบางละ เมื่อเราระแวง
ลวงหนาไวอยางนี้แลว วิธแี กก็มีอยูทางเดียวเทานั้น คือเราอยาเอามือดีไปกับฝายตามลาเสียหมด คัด
ตัวแบงกําลังกันออก อยางนอยที่สุดก็จะตองเอามือเกงๆ ทิ้งไวใหคอยควบคุมกองเกวียนสักสอง
สามคน พอที่จะคุมครองขบวนเกวียนได ไมวาจะเกิดอะไรขึ้น พรานของรพินทรสี่คนไมจําเปนที่
จะตองใหไปกับเราหมด ใหรพินทรคัดไปเพียงคนเดียวก็เห็นจะพอ แตฉันขอเสนอวา ใหพวก
ติดตามลานี้ ควรจะมีแงซายไปดวยคนหนึง่ พรานใหญคนหนึ่ง พรานพื้นเมืองอีกคนหนึ่ง เปนสาม
คนก็พอเพียงถมฐานไปแลว ที่เหลืออีกสามคนใหทําหนาที่ควบคุมกองเกวียน แบงกําลังไดเทากัน
พอดี หรือยังไง?”
เชษฐายังไมไดตอบเชนไร นอกจากจะนิ่งคิด ความเงียบปกคลุมวงสนทนาหารืออีกครั้ง
ดารินในขณะนี้ก็เงียบกริบ ดูเหมือนจะเปนครั้งแรกที่ ม.ร.ว.หญิงคนสวยทําตัวเปนผูส งบฟงที่ดี โดย
ไมแสดงความเห็นใดๆ ทั้งสิน้
ในที่สุด รพินทรก็เอยขึ้นแผวต่ํา
“ผมเองก็เพิ่งจะมาเฉลียวใจ เพราะไดยนิ คุณชายพูดขึ้นนี่แหละครับ เหตุผลของคุณชาย
นาคิดมากทีเดียว ตั้งแตเราเริ่มตัดสินใจคิดตามหมายลาไอแหวงกันอยางจริงจังนี่ มันคลายๆ จะมี
อาถรรพณอะไรก็ไมทราบ ทําใหเราตองเผชิญกับเหตุรายตางๆ อยางคิดไมถึงมากอน ดูยงั กับวาไอ
แหวงโปรยพิษรายไวเปนกองระวังหลังสําหรับมันงั้นแหละ เรายิ่งตามมันไปมันก็ยิ่งนําเราไปสู
อันตรายแบบประหลาดๆ ซึ่งเหมือนจะเปนเกราะหรือกําแพงสกัดกัน้ มันไวจากพวกเรา เริ่มตนดวย
ผีโขมด แลวก็กองทัพวานรอยางที่เราเผชิญมาแลว อีกอยางหนึ่งพวกเรายิ่งมีจํานวนมากเทาไร และ
ยิ่งแบงแยกกันออกไปก็มีอันตรายเพิ่มขึ้นเพียงนั้น จริงตามที่คุณชายวา แตในทํานองเดียวกัน ถาเรา
ไมแยกตัวออกจากกองเกวียน เราก็ไมมีทางจะตามมันทัน”
“ที่พูดกันมานี่ เทาที่ฟงดู รูสึกวาทั้งพีใ่ หญก็ดี ไชยยันตกด็ ี หรือแมแตนายพรานของเราก็
ดี พยายามจะคิดวาไอแหวงเปนชางผี หรือมิฉะนั้นก็ชา งที่มีอิทธิปาฏิหาริยผิดธรรมชาติไปกวาสัตว
ดิรัจฉานธรรมดาเสียเกินไปแลว เหตุรายตางๆ ที่เกิดขึ้น....ทําไมถึงคิดวาเปนกลอุบายของมัน? ถึง
อยางไรมันก็เปนสัตว คงไมมีสติปญญาจนถึงกับวางเลหวางกลกับเราไดถึงเพียงนัน้ หรอก จริงละ
เมื่อเราเริ่มตัดสินใจที่จะมุงลามัน พวกเราตองเผชิญกับอุปสรรคและเสี่ยงภัย ชนิดที่เราไมคิดวาจะ
เกิดขึ้น แตนั่นมันไมเปนสิ่งที่ทําใหเราเกิดมุมานะ ที่จะเอาตัวมันใหไดหรอกหรือ?”
ดารินพูดดวยเสียงแชมชาฉะฉานขึ้นเปนครั้งแรก ภายหลังจากนั่งฟงเงียบๆ อยูเ ปน
เวลานาน
“พวกเราไมมใี ครคิดทอถอย หรือวาพรั่นพรึงในการจะตามลามันหรอก นอย...”
พี่ชายหันไปตอบหาวๆ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

543
“และเราก็ไมไดคิดวามันจะเปนชางผี หรือชางวิเศษอะไรทั้งนั้น แตเราจะตองทําอยาง
รอบคอบที่สุด โดยไมใหเกิดอันตรายใดๆ ขึ้นแกพวกเราทุกคนแมแตพวกลูกหาบ พี่เชื่อแนวา
สําหรับรพินทรนั้น ถาลําพังตัวเขาคนเดียว โดยไมตองมาคอยหวงพะวงถึงใครอยู เขาคงจะสบายใจ
กวานี้อกี มาก และเรื่องไอแหวงนี่ ก็ไมนา จะเกิดเปนปญหาอะไรเลยแมแตนดิ เดียว ถาพวกเรามอบ
หนาที่ในการตามลามันใหแกเขาโดยเฉพาะไมเขาไปยุงเกี่ยวดวย แตนี่เราทุกคนก็มคี วามประสงคที่
จะลาเอง โดยใหเขาเปนผูนํา รพินทรยอมจะอยูใ นฐานะหวงหนาพะวงหลังเปนธรรมดา เพราะเขา
ตองรับผิดชอบในความปลอดภัยของพวกเราทุกคน”
“คุณคิดวาจะกําจัดมันไดภายในเวลาสักเทาไหร? ถาคุณลงมือตามลําพัง?”
หลอนหันไปถามพรานใหญโดยเร็ว รพินทรสบตาหญิงสาวแวบเดียว ก็เมินผานไปเสีย
อยางไมสนใจ
“ผมรับรองเวลาแนนอนไมไดหรอกครับ แตเปนการสะดวกและปลอดภัยสําหรับทุกคน
ที่สุด ถาจะปลอยใหเปนหนาที่ของผมตามลําพัง”
“ถามจริงๆ เถอะ ปนหนึ่งกระบอกกับปนหลายๆ กระบอก ไหนจะดีกวากันในการทําลาย
ลางเขนฆา?”
“ถาการทําลายลางเขนฆานั้น เปนเรื่องระหวางมนุษยตอ มนุษยละก็ ปนหลายกระบอกดี
แน แตถาเปนการตามสัตวรา ย ปนกระบอกเดียวจากมือที่ชํานาญเปนปลอดภัยที่สุด”
“ก็แปลวา ที่คณ
ุ เปนทุกขอยูน ี่ เพราะพวกเราสามคนขอติดตามไปกับคุณดวยนัน่ เอง?”
“คุณชายกับคุณไชยยันตเขาใจผมดีที่สุด แตถึงอยางไรก็ตาม มันไมเหลือบากวาแรงอะไร
นัก หนาที่พรานรับจางอยางผมก็มีอยูแลว ในกรณีที่จะตองนําทางใหแกนายจางตามแตจะประสงค
และผมเองก็ไมไดบอกเลยวาจะขอทําการลามันตามลําพัง เพราะทราบเจตนาเดิมอยูแลว โปรดอยา
วิตกวาคุณหญิงจะไมไดปะทะกับโขลงไอแหวงดวยมือเอง ชาหรือเร็วเทานั้น”
“เปนการดีมาก ที่รูหนาที่ตวั เองเชนนี”้
ดารินสวนมาดวยคําพูดทีแ่ รง และกราวตามนิสัยเดิมอยางไมลดละ พรานใหญไมถือเปน
อารมณเพราะความเคยชิน เปลี่ยนสายตาไปจับอยูที่พี่ชายของหลอน
“เปนอันวา พรุงนี้พอถึงหุบชะมด เราก็แยกทางกับขบวนเกวียน เริ่มตนติดรอยมันไปเลย
หรือครับ?”
“คอยปรึกษากันใหแนนอนอีกครั้ง เมื่อถึงหุบชะมด”
หัวหนาคณะเดินทางรอบคอบตามนิสัยปกติของเขา
“เราอาจแยกตามรอยมันไปในระยะยาว หรือวาจะแวะกลับไปนอนสมทบกับพวกเกวียน
ที่หวยยายทอง ก็แลวแตจะหารือกันอีกครั้ง ดูเหตุการณกอ น แตถาแยกกันก็ตองจัดสรรกําลังตามที่
ไชยยันตวานัน่ แหละ คืออยางนอยก็ตองใหมีพรานคุม กันอยูใ นขบวนเกวียนสามคน วาแตเมื่อ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

544
ขบวนเกวียนออกจากหวยยายทองในเชาของวันมะรืนนี้ จะมุงไปพักแรมที่ไหนอีกตามเสนทางของ
คุณ?”
“จากหวยยายทองก็ขึ้นโปงผีสิง เดินอีกวันเต็มๆ หลังจากโปงผีสิงก็เขาเขตปาหวาย
ระหวางเสนทางสายใหญที่มงุ เหนือโดยตลอดของเรานี้ ผมเชื่อแนวาไอแหวงจะไมเดินสวนกลับลง
ใตอันเปนดานตรงขาม อาจเพียงแคเฉออกทางตะวันออกหรือตะวันตกบางเทานั้น ถึงเราจะแยกจาก
ขบวนเกวียนออกตามมัน ทิศทางของเราก็สอดคลองกับเสนทางเดินสายใหญในรัศมีขางเคียง ไม
แตกแยกออกไปไกลนัก ตามทันขบวนเกวียนอยูทุกขณะ ไมใชไปคนละทิศละทาง พวกเราเดินได
เร็วกวาเกวียน และสามารถที่จะดักหนาพบกับขบวนเกวียนไดทุกระยะตามตองการ”
แลวพรานใหญก็ชําเลืองมองดูนองสาวนายจางดวยความหนักใจอีกครั้ง พูดออมแอมไม
เต็มเสียงนัก
“สําหรับคุณหญิงคงจะลําบากหนอยนะครับ เพราะเมื่อแยกจากขบวนเกวียนก็แปลวา
ความสะดวกสบายทุกสิ่งทุกอยาง ที่เคยไดรับเปนอันหมดสิ้นไปในทันที สิ่งที่เราจะติดตัวไปไดก็
เพียงเครื่องหลังที่บรรจุของจําเปนเทานัน้ เราตองใชชีวิตแบบในปาจริงๆ แลว”
หลอนหัวเราะเสียงใสกังวาน สะบัดเสนผมมันระยับเหมือนมุนไหมทีก่ ระจายอยูเต็มแผน
หลัง ไปรวมกันอยูที่ซอกไหลขางหนึ่ง มือลูบคลําอยูที่เสนผมงามเหลานั้น
“ขอใหเขาใจอีกครั้ง นายพราน ถาฉันรักความสะดวกสบายและถือเปนเรื่องสําคัญยิ่งละก็
คุณจะไมพบฉันรวมอยูใ นคณะเดินทางนีห้ รอก การตามไอแหวงมันจะเปนขอพิสูจนเบื้องตนใหคุณ
เห็นวา ฉันพอจะรวมทางไปกับคุณไดหรือไมเมื่อออกจากหลมชางแลว”
“ถางั้นก็เห็นจะไมมีปญหาอะไรแลวครับ ออ! ผมยังไมไดเรียนใหทราบอะไรอยางหนึ่ง
เกี่ยวกับไอแหวง”
“อะไร?”
ทุกคนถามมาเปนเสียงเดียวกันราวกับนัดกันไว!”
“เปนเรื่องนาแปลกนาคิดอีกอยางหนึ่งเหมือนกันครับ”
พรานใหญพดู ชาๆ ริมฝปากที่ครึ้มไปดวยหนวดเคราอันไมเคยแตะตองกับมีดโกนมา
ตลอดระยะออกเดินทาง มีรอยยิ้มเล็กนอย
“ควายปาหรือที่เรียกกันวา ‘มหิงสา’ ตัวหนึ่ง เดินหากินตามรอยโขลงของมันไปทุกระยะ
รอยนี้เริ่มปรากฏขึ้นบนสันเขาอีโกงเปนจุดเริ่มตน แลวก็ตามไปตลอด ไมวาไอแหวงจะเคลื่อนไป
ทุงหรือดงไหน ไมวาจะขึ้นเขาหรือลงหุบ เปนควายโทน ตัวเดียวโดดๆ ไมทราบวาถิ่นเดิมของมัน
มาจากไหน สังเกตดูจากรองรอยของมันที่ตามหลังโขลงไอแหวงไป ขามเขาใหญถึงสองลูก แสดง
วามันคงปวนเปยนตามหลังไปเชนนี้เรื่อยๆ”
เชษฐากับไชยยันตลืมตาโพลง อุทานออกมาอยางตื่นเตน แตดารินไมรูสึกผิดปกติอะไร
นัก เพราะไมเขาใจมากอน ไดแตทําหนาตืน่ มองหนาคนโนนคนนี้ทีเหมือนจะถาม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

545
“ปาแถบนี้มีควายปาดวยรึ รพินทร?”
ไชยยันตถามเร็วปรื๋อ
“เกือบสิบปของชีวิตที่หากินอยูในยานนี้ของผม ผมเคยพบควายปาครั้งหนึ่งใกลๆ กับ
หลมชาง ยิงไมทันแลวก็ตามรอยไมพบ หลังจากนัน้ ก็เคยพบแตรอยอีกครั้งหนึ่ง ตามไปเกือบเดือน
มันหายเขาไปในดงที่เรียกกันวา ‘นรกดํา’ ผมก็เลยหมดความพยายาม การมาพบรอยของมันใน
คราวนี้ เดินตามหลังโขลงไอแหวงไปราวกับเงาตามตัว จึงเปนปรากฏการณที่แปลกมาก”
“คุณคิดยังไง? เปนเรื่องบังเอิญที่มันเดินซอนรอยโขลงไอแหวงไปชั่วขณะ หรือวามันมี
เจตนาที่จะตามโขลงไอแหวงไปทุกระยะ?”
เชษฐาตั้งคําถามมาบาง หัวคิว้ ขมวด
“มันยากทีจ่ ะเดาเหลือเกินครับ แตเทาทีพ่ บรอยปรากฏวา มันตามหลังโขลงไอแหวงไป
เปนระยะขามวันขามคืนทีเดียว ไอแหวงหยุด มันก็หยุด ทิ้งระยะหางกันประมาณหนึง่ กิโลเมตร ไอ
แหวงเคลื่อนโขลงออกเดิน มันก็เดินดวย ถามันยังตามโขลงไอแหวงอยูอยางนี้ กอนที่เราจะเขาถึงไอ
แหวงมีหวังประจันหนากับมันกอนเปนดานแรก และถาพบมันกอนไอแหวง แผนการเขาถึงตัวไอ
แหวงก็ตองยืดเยื้อตอไปอีก เพราะเทากับวา มันมีฐานะเปนกองระวังหลังของไอแหวงโดยตรง
ทีเดียว”
“เอ...แปลกแฮะ! เคยปรากฏมาบางหรือเปลาเกี่ยวกับในกรณีที่ไอควายปาเดินหากินตาม
หลังชางอยางนี้?”
“ถาเปนเรื่องบังเอิญก็อาจมีไดเหมือนกันครับ แตถาเปนเจตนาของมันโดยตรง ผมก็
ยอมรับวาในชีวิตพรานของผม ไมเคยพบมากอน อยางไรก็ตาม ทุกสิ่งทุกอยางในปามันมักจะ
เกิดขึ้นไดในลักษณะพิลึกพิลั่นแปลกๆ เสมอแหละครับ เอาแนไมได”
“มีอะไรจะตองมาคิดกันมากนักทีเดียวหรือ ในกรณีทมี่ ีควายปาตัวหนึ่งเดินหากินตาม
หลังโขลงไอแหวง?”
หญิงสาวอดรนทนอยูไมได รองถามมาอยางสงสัย
“ควายปา เปนสัตวที่รายกาจที่สุด...”
เชษฐาหันไปตอบนองสาวแทนใหแกจอมพราน
“นอกจากความดุราย ทรหด และอารมณบาดีเดือดโดยไมมีเหตุผลแลว มันยังเปนสัตว
ใหญชนิดหนึ่งที่หูตาจมูกไวเหนือกวาสัตวในประเภทเดียวกันทุกชนิด ถาพบคนจะสูม ากกวาหนี วิธี
ชารจก็ดุเดือด เต็มไปดวยอุบายเลหกลเกินเชื่อทีเดียว ยิ่งกวานั้นยังไวเสียยิ่งกวากระทิง ถามันเดิน
ตามหลังโขลงไอแหวงจริงตามที่รพินทรวา นี่ อันตรายของพวกเราก็มีเพิ่มขึ้นอีกมากทีเดียว นอก
จากมันจะเปนอุปสรรคเตือนใหไอแหวงรูตวั แลว มันก็จะเปนดานแรกทีพ่ ุงเขาใสเรา รายกาจเสียยิ่ง
กวาไอแหวงเอง นี่แปลวาไอแหวงมีเกราะกันตัวรอบดาน”
หลอนมองไปทางจอมพราน พูดหนาตาเฉย
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

546
“พระเอกแหวงของเรา ไปเซ็นสัญญาจางเจามหิงสานี่ใหมาคอยเปนกองระวังหลังของมัน
กระมัง”
เมื่อเขาไมตอลอตอเถียงเชนไร หลอนก็พูดตอมาวา
“มันจะยากเย็นสักขนาดไหนก็ตาม แตวธิ ีที่จะตัดปญหาเรื่องนี้มีอยูงายนิดเดียว ลมไอ
ทรพีตัวนั้นเสียกอน หรือคุณมีหนทางอื่นยังไง”
“ก็ตองเปนอยางที่คุณหญิงวานั่นแหละครับ ถามันยังไมแยกทางกับไอแหวงเสียกอน แต
ก็หมายความถึงวาเราจะตองใชความระมัดระวังและหนักใจเพิ่มขึ้นอีกเทาตัว ผมไมไดบอกเรื่องนี้
ใหทราบ เพื่อใหเห็นวาเปนเรื่องใหญเหลือบากวาแรงอะไรเลย เพียงแตเรียนใหรูตัวลวงหนา
เทานั้น”
“รูปรางหนาตาเปนยังไง เหมือนควายปาแอฟริกาไหม?”
“คลายๆ ควายบานธรรมดานี่แหละ แตใหญกวาเทาตัว ตัวมันเปนควายก็จริง แต
ประเปรียววองไวพอๆ กับเสือ ตามปกติแลวหายากมาก จนใครๆ คิดวาสูญพันธุไปหมดแลว ไอตวั
นี้หลงมาจากไหนก็ไมทราบ ผมไมมีเวลาพอที่จะสํารวจรอยยอนตนทีม่ าของมัน เพียงแตเห็นมันย่าํ
ซอนรอยโขลงไอแหวงไปเทานั้น ถาคิดจะไดรับการตืน่ เตนผจญภัยสุดยอด การทีม่ ีมันมารวมอยู
ดวยก็นับวาไมผิดหวังทีเดียว และเปนโอกาสอันดีเยีย่ มของเรา เพราะโดยทัว่ ๆ ไปแลว ถาเราคิดจะ
ลาควายปาสักตัว เดินปากันตั้งปยังไมมีโอกาสไดพบ ผมเองก็ยังไมแนใจวาไอทรพีตัวนี้จะเดิน
ตามหลังไอแหวงไปอีกกีว่ นั มันอาจแยกทางเสียกอนก็ได เราจะรูแ นก็ตอเมื่อออกติดรอยไอแหวง
พรุงนี้”
“ไอตัวนี้คงจะมโหฬารนาชมซินะ?”
ไชยยันตเปรย
“ก็ขนาดดินตามไหลผาแข็งๆ เปนรอยกีบของมันเห็นไดถนัดนั่นแหละครับ น้ําหนักพอๆ
กับแรดขนาดใหญ เฉพาะรอยกีบกวางกวาฝามือของผมเสียอีก กระทิงที่วาขนาดใหญที่สุด รอยตีนก็
ยังไมเทามัน”
ไชยยันตกระเดือกน้ําลายลงคอฝดๆ ทําหนาเบ เชษฐาเอือ้ มมือไปรินบรั่นดี สีหนาขรึมอยู
ในอาการเดิม
“โดยใจจริง เราตองการลมเฉพาะไอแหวงมหากาฬเทานัน้ แตถามันยังไปทําตัวประหนึ่ง
เปนพันธมิตรกับไอแหวง คอยเปนกองระวังหลังใหอยางนี้ก็ชวยไมได จัดการเก็บไอทรพียักษตวั นี้
กอน แลวคอยวากันถึงไอแหวงเปนลําดับตอไป แมจะตองเสียเวลาไปอีกก็ตาม ใหตายซิ ไอแหวงนี่
มันมีตบะแกกลาเอาจริงๆ สิ่งรายตางๆ ที่ทยอยกันเขามาสกัดกั้นหรือเลนงานเราเหลานี้ ดูเหมือนจะ
เปนบริวารของมันงั้นแหละ วาแตผมยังอดเสียวไอพวกทหารพระรามที่รบกับมันเมือ่ เที่ยงนี้ไมหาย
มันจะแอบยกพลมาเลนงานเราเปนการแกแคนคืนนีห้ รือเปลาก็ไมรู”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

547
“สําหรับเวลากลางคืนไมตองเปนหวงหรอกครับ ลิงทุกชนิดเปนสัตวนอนในเวลากลาง
คืน ยกเวนพวกลิงลมหรือนางอาย ซึ่งไมจดั อยูในประเภทลิง เพราะฉะนั้นกลางคืนมันไมออกหากิน
หรือไปไหนเปนอันขาด นอกจากหลบนอนอยูบนยอดไม แตถากลางวันเราก็ตองระมัดระวังกัน
หนอย ผมไมคิดวามันจะรวมกลุมกันเปนฝูงใหญ เหมือนเมื่อตอนที่เราพบไดงายๆ นัก และถาไมใช
ฝูงใหญก็ไมมคี วามหมายอะไร”
“แลวไอตวั ลึกลับที่มันแอบมาดูดเลือดลูกหาบของเราละ”
ดารินถามขึ้นลอยๆ เดินไปแหวกประตูกระโจมมองออกไปเบื้องนอก ฟารองครืนๆ แวว
มาจากลูกเขาทิศตะวันออก ละอองอันเย็นฉ่ําของฝนโปรยปลิวอยูทวั่ ไป ปารอบดานเปนสีดําสนิท
คงไดยินแตเสียงน้ําที่ไหลเซาะอยูในลําหวย และเสียงกบเทียนที่รองเซ็งแซ หลอนหอไหลลงดวย
ความหนาวสะทาน ซุกมือที่สวมถุงหนังทัง้ สองลงไปในเสื้อแจ็กเกต
“เราอยากจะใหมนั มา แตกลัวมันจะรูแกวไมยอมมาเสียเทานั้น รับรองวาคืนนี้พรานของ
ผมจะไมหลับยามเปนอันขาด โปรดอยากังวลไปเลยครับ ขอใหคุณทัง้ สามหลับกันอยางสบาย เปน
หนาที่ของผมเอง”
“เราตองการเห็นการมาของมันดวย ถามันมา”
“ผมจะปลุกเองครับ ถามีอะไรผิดปกติคืนนี้”
“พูดถึงไอผีดูดเลือด คนเที่ยวไดยินไดฟงมาเสียนักตอนัก คุณพอจะใหความกระจางได
ไหม มันเท็จจริงยังไงแน”
ไชยยันตพูดขึน้ ขณะที่ลกุ ขึ้นไปรื้อที่หีบเสบียงเครื่องกระปอง ควาลูกพรุนกับผลไมดอง
น้ําเชื่อมอันเปนของหวานออกมาแกะ แจกจายใหเชษฐาและดาริน แลวสงมาใหพรานใหญ แต
รพินทรสั่นศีรษะปฏิเสธโดยสุภาพ
“ก็คุณไชยยันตไดฟงมายังไงละครับ?”
“เจาพวกผีโปง ผีก็องกอย ผีโปงคางอะไรนั่นนะซิ มันเปนตัวอะไรกันแน แลวมีจริงหรือ
เปลา?”
จอมพรานหัวเราะเบาๆ
“ขึ้นชื่อวา ‘ผี’ แลว คือสมมตินามของอะไรชนิดหนึง่ ที่ชาวปาเขาหวาดกลัวและเชื่อถือ
กัน เกีย่ วกับสิง่ ที่เขาพิสูจนกนั ไมได ความจริงมันก็เปนสัตวหากินในเวลากลางคืนธรรมดานี่แหละ
ครับ สัตวบางชนิดมีเสียงรองประหลาดวิกลวิการฟงนากลัว เขาก็ตั้งชื่อใหเปนผีไป ในชีวิตผมไม
เคยพบเห็นอิทธิฤทธิ์แทจริงของมันเหมือนอยางที่เขาเลาลือกันสักที ก็เพิ่งจะมาเห็นชัดๆ กับตาตอน
ที่ลูกหาบของเราตายเมื่อคืนที่แลวนีแ่ หละ ซึ่งก็รับรองไดวามันไมใชภูตผีปศาจอะไรทั้งนั้น มัน
จะตองเปนสัตวชนิดอืน่ ที่ยังไมรูวามันเปนสัตวอะไร ขอใหไดเห็นมันจังๆ สักครั้งเปนรูกันออกไป
ละ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

548
แลวเขาก็ขอตัวออกมาจากกระโจม คณะนายจางทั้งสามเดินตามออกมาตรวจบริเวณดวย
ลูกหาบสวนมากพากันนอนหลับหมดแลว เพราะออนเพลียที่เดินมาทั้งวัน นอกจากพรานอยูยาม...
ที่พงตะไครน้ําอันขึ้นอยูหนาทึบริมหวยดานหนึ่ง
มีลําไฟฉายสองสามดวงกราดวอบ
แวบอยูที่นั่น เชษฐาเหลือบไปเห็นก็ถาม
“เอะ! นั่นใครไปทําอะไรอยูท ี่ลําหวยนั่น?”
“เกิดกับเสยครับ ออกไปหากบเทียน เห็นบอกวาจะมาทํากับขาวตมกบตอนเที่ยงคืน”
“ฮือม เขาทีนี่ อยาลืมปลุกผมบางนะตอนขาวตมเสร็จ”
ไชยยันตวาปนหัวเราะ
“คืนนี้ฝนคงเทแนนะ”
เชษฐาพึมพําแหงนหนาขึ้นมองดูเบื้องบนอันมืดทึบ
พรอมกับแบฝามือขึ้นสัมผัสกับ
ละอองชื้น แลวกวาดสายตามองดูบริเวณแคมป ซึ่งขณะนี้พวกลูกหาบพากันหลับนอนอยูบนเกวียน
แทนที่จะนอนกับพื้นเหมือนทุกคืน และไมไดกอไฟอืน่ ใดไว นอกจากไฟสายฝนกองใหญ ซึ่งสุมอยู
ภายใตหลังคามุงของผาใบใกลๆ กับเต็นท ทําใหบริเวณปางพักทั้งหมดมืดสลัวคลุมเครือดูนา
สะพรึงกลัว ไมดูอบอุนเหมือนคืนปกติ
“อาจเทหนักในตอนดึกครับ ตอนที่เดินตามรอยไอแหวง ผมกับบุญคําก็เจอฝนมาตลอด”
“บรรยากาศไมคอยจะดีเลยแถวนี้ อากาศมันอับๆ ตะครั่นตะครอยังไงพิกล ยิ่งเสียกวา
โปงกระทิงอีก”
“เราจะพักอยูท ี่นี่เพียงคืนเดียวเทานั้นครับ”
ระหวางเชษฐากับไชยยันตยนื คุยกับพรานใหญอยูอีกสองสามคํา ดารินเดินไถลไปพูด
อะไรกับแงซายผูนั่งอยูบนตอไมริมเต็นท แลวก็หายเขาไปในกระโจมพัก สองชายผูเปนนายจางก็
กลาวขอตัวไปนอนแยกเขากระโจมไป
เสียงบางรองแหลมยาวโหยหวน ดังแววแทรกความเงียบลงมาจากยอดไมดานหลังกระโจมพักครั้งหนึ่ง แลวก็เงียบหายไป อีกอึดใจใหญๆ ก็ดังขึ้นอีกทางริมหวย เกิดกับเสยที่เดิมทอมๆ
สองหากบเทียนอยูในลําหวย จ้ําพรวดพราดกลับเขามาโดยเร็ว หิว้ กบติดมือมาดวยคนละพวงใหญ
รพินทรผูกําลังนั่งคุยอยูก ับบุญคําและจัน ก็ถามออกไปโดยเร็ว
“อะไร?”
“จงอาง! ลายลูกหวายเลย ตัวเทาหนาแขง ถูกแสงไฟฉายเปนเงาปลาบ เลื้อยผานหนาเสย
หางสักสามวาเทานั้น”
เกิดกระซิบหอบๆ แลวหัวเราะออกมา พรานใหญจุปากเบาๆ
“แกไปแยงกบของมันกิน ระวัง อุตริไมเขาเรื่อง มันไปทางไหน?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

549
“เลื้อยขามฝงหวยไปทางฟากโนนครับ ผมกับเสยแทบจะไมกลาหายใจ ตอนที่สองไฟไป
พบเขา”
เขาถอนในออกมาโลงอก ทั้งสองลงนั่งถลกหนังกบอยูรมิ กองไฟ
ขณะนัน้ เอง รพินทรกับพรานของเขาทั้งสี่ก็ตองหันขวับไปทางกระโจมพักของนายจาง
เพราะลําไฟฉายสวางจาลําหนึ่งสองกราดมา พอเหลียวไป ทุกคนก็มองเห็นดารินถือไฟฉายอยูใ นมือ
หนึ่ง อีกมือหนึ่งถือปนลูกกรดยาว มีแงซายยืนอยูขางๆ หลอนสองไฟมาที่กลุมของรพินทรแวบ
หนึ่ง แลวกราดไปทั่วบริเวณแคมป จากนั้นก็สองขึ้นไปตามยอดไมสูงทะมึนรอบดาน และเริ่มออก
เดินสงไฟฉายไปใหแงซายทําหนาที่สอง เหมือนจะคนหาอะไรสักอยางหนึ่ง
จันพึมพําออกมา
“เอะ! นั่นนายหญิงกับแงซายสองหาอะไร?”
รพินทรยนคิว้
เพงมองดูรางโปรงงามของนายจางสาว กับรางใหญกํายําของหนุม
กะเหรี่ยงพเนจร ที่กําลังพูดอะไรกันพึมพํา และเดินสองไฟตามยอดไมออกไปทางดงทึบเบื้องหลัง
กระโจมพัก หางออกไปทุกขณะ เขาควาไรเฟลผุดลุกขึ้น สาวเทาตามเขาไปโดยเร็ว มาทันกันที่ใต
ตนยางใหญหลังเต็นท หลอนหันมามองดูเขานิดหนึ่งแลวก็ไมสนใจ หันไปแหงนมองตามยอดไมที่
แสงไฟของแงซายสองตอไป ในมือกระชับมารลินเตรียมพรอม สวนแงซายพอเห็นรพินทรตรงรี่เขา
มา ก็ยิ้มยิงฟนมองดูเขาเกรงๆ รีบดับไฟในมือลง แตหญิงสาวหันไปออกคําสั่งแวด
“แงซาย ใครใชใหเธอดับไฟหา! สองหาใหพบซิ”
“คุณหญิงจะสองหาใหพบอะไรครับ?”
เสียงหาวๆ ของรพินทรขัดขึ้น หลอนหันมาจองเขาดวยตาขุนเขียว ตอบสะบัดๆ
“ก็ไอตัวเวรอะไรที่รองเหมือนผีนั่นนะซิ ฉันฟงมานานแลว จะนอนก็นอนไมหลับ ทุก
ครั้งที่ไดยินขนลุกเกรียวไปหมด”
พรานใหญเปาลมพรูออกจากปาก โคลงศีรษะชาๆ
“โธ! ใจหายใจคว่ําหมด นึกวาเรื่องอะไร ที่แทก็อุตสาหลุกขึ้นมาประกาศสงครามกับ
บาง”
“อยามาพูดบาๆ กวนโทสะเหมือนไอบางผีนั่นอีกคนเลย ฉันเกลียดเสียงของมัน ชวยสอง
ไฟใหบางซิ”
“คุณหญิงจะยิงมันเชียวหรือครับ มันไมรบกวนเปนพิษเปนภัยอะไรกับเราเลย มันก็แค
รองไปตามธรรมชาติของมันเทานั้น”
“ก็บอกอยูนยี่ ังไงวาฉันเกลียด ไมอยากฟงเสียงของมัน ทําไมมันไมไปรองที่อื่น มารอง
โหยหวนกวนประสาทอยูได แลวมันเรื่องอะไรของคุณดวย เมื่อไมชว ยสองไฟให ก็ไปเสียใหพน ๆ
ไป ประเดีย๋ วฉันจะมองเห็นคุณเปนตัวบางไปอีกคนหนึ่งเทานั้น”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

550
“วาแตวาคุณหญิงรูจักตัวของมันแลวหรือครับ ไอบางนะ”
“ไมสําคัญ ตัวมันจะเปนยังไงก็ชาง ฉันไดยินมันรองอยูบ นยอดไมนี่แหละ พอตาสะทอน
เปนยิงละ”
“พนันกันก็ไดวาคุณหญิงไมมีวันไดตัวมันหรอก ถึงยังไงมันก็ไมยอมใหคุณหญิงเห็นตัว
งายๆ ไปนอนเสียดีกวา พรุงนี้เราจะออกเดินทางแตเชา”
หลอนไมตอบคําใดอีก กระชากไฟไปจากมือแงซายอยางขัดใจ สองขึ้นประกบกับ
กระโจมมือของลูกกรดมารลินกระบอกนั้น สองกราดคนหาเองอยางหมายมั่นปน มือ อึดใจนั้นเอง
จากลําแสงของไฟฉายขนาดแปดทอน ก็จบั พบดวงทับทิมคูหนึ่งสะทานแววลงมาจากยอดไม ม.ร.ว.
สาวคนสวยก็เล็งจากศูนยกลองอยางรวดเร็ว แลวกระดิกนิ้ว เสียงลูกกรดลั่นเผียะออกไป ยังไมทนั
จะขาดเสียง ก็ปรากฏเสียงวูบวาบรวงหลนระกิ่งไมลงมาหลนสวบในพงรก
“ฮึ! นี่ยังไงละ ไอตัวที่มีเสียงเสนียดหู”
หลอนคําราม รพินทรหัวเราะหึๆ ในลําคอ พยักหนากับแงซาย ออกคําสั่ง
“ไปแงซาย ไปเก็บมาใหนายหญิงดูซิ รูปรางหนาตามันเปนยังไง?”
แงซายรับไฟฉายเดินบุกเขาไปในพงตรงตําแหนงทีเ่ จาสิ่งนั้นรวงลงมา อึดใจเดียวก็หิ้ว
อะไรอยางหนึง่ รองแรงมาดวย วางไวกับพื้นตรงหนาของหญิงสาว รพินทรสองไฟฉายใหดู พอ
มองเห็นไดถนัด ดารินก็อุทานออกมา
“เอะ! นี่มันนกตะหากละ นกอะไรกันนี่ เหมือนนกฮูกตัวเบอเรอเชียว”
“นกทึดทือยังไงละครับ”
“บาจริง! ฉันจะยิงบาง”
หลอนรองอยางผิดหวังระคนฉุน
“ผมบอกแลววาอยาเสียเวลานอนเลยครับ เสียงรองของมันลวงหูเรามาก บางทีนกึ วาดัง
มาจากยอดไมใกลๆ นี่เอง แตความจริงมันรองอยูในดงลึก เห็นตัวมันยาก มันไมรองบอยนักหรอก
ครับ นี่มันหยุดเงียบไปแลว คุณหญิงสงบจิตใจไปนอนเสียดีกวา”
หญิงสาวยืนเมมริมฝปาก อึ้งไปนาน ในที่สุดก็ถอนใจเฮือก
“ฉันนอนไมหลับ ที่นี่บรรยากาศมันไมดเี ลย”
“บรรยากาศในปาทึบมันก็ยงั งี้แหละครับ ไมเหมือนบรรยากาศแถวพัทยาหรือหัวหิน”
“ประเดี๋ยวฉันก็แชงใหแผลที่เย็บไวกาํ เริบขึ้นมาอีกเทานัน้ ”
พรานใหญยิ้มเล็กนอย น้ําเสียงของเขานุมหู อาการที่เตรียมพรอมจะหาเรื่องของหลอนจึง
ลดลง
“เลิกหงุดหงิดเสียทีเถิดครับ คุณหญิง แลวก็อยาไปมัวพะวงฟงเสียงบางมันรองกวน
ประสาทอยูอีกเลย ถายังไมงวงหรือคิดวายังหลับไมลง ก็มาทางนี้ดกี วาครับ มาดูเกิดกับเสยถลกหนัง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

551
กบ พวกนัน้ ไดกบมาแยะทีเดียว ประเดี๋ยวเขาจะตมขาวตมกบทานแกหนาวกัน อยาเดินทอมๆ ไป
เลย มืดๆ ค่ําๆ กลางปาลึกมันไมเหมาะ”
อารมณของหลอนดูจะดีขึ้นเล็กนอย ชําเลืองมองดูจอมพรานนิดหนึ่ง แลวเดินตามตอยๆ
มาโดยไมปริปากคําใดอีกอยางเด็กดื้อๆ ที่เพิ่งจะถูกใจในคําพูดเพราะๆ หูของพี่เลี้ยง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

552

25
พวกนั้นกินเหลาโรงกันไปพลาง ชวยกันจัดการถลกหนังกบและคุยกันไปพลาง พอเห็น
นายจางสาวเดินตรงเขามาพรอมกับพรานใหญก็ยิ้มรับ บุญคําสละมาเล็กๆ แบบที่พบั ไดซึ่งตนเอง
กําลังนัง่ อยูกอนใหแกหลอน พลางเชื้อเชิญ ดารินวางปนพิงเกวียนคันหนึ่งยืนกอดอก มองดูพวกนัน้
ชวยกันเตรียมทําขาวตมกบอยูครูหนึ่ง ก็ทรุดตัวลงนัง่ ควักบุหรี่จากกระเปาเสื้อแจ็กเกตออกมาจุด
สูบ
“นี่นะเหรอกบเทียน ที่ไปสองไฟหากันเมื่อตะกี”้
หลอนถามเปรยๆ มองดูอยางสนใจ
“ครับ”
เกิดตอบอยางนอบนอม
“นายหญิงทานกบเปนไหมครับ?”
“ฉันกินไกไดยังไง ก็กินกบไดอยางนัน้ ไดกันมาแยะจริง กี่ตัวนะ?”
“รวมยี่สิบครับ”
“ไหนวาจะทําขาวตมกบงั้นหรือ?”
เกิดหัวเราะแหะๆ
“ครับ วาจะทําเปนเสบียงรองทองสําหรับพวกเราที่อยูยาม หรือใครที่ตื่นขึ้นมาหิว คืนนี้
เราผลัดกันอยูย ามตลอดรุง ยามละสี่คน”
“ดีมาก แลวอยาหลับยามกันเสียอีกเหมือนเมื่อคืนที่แลวละ วาแตเรื่องขาวตมกบอยางวา
นั่นเถอะ จะทํากันยังไง ไหนลองบอกซิ”
พวกนั้นยิม้ แหงๆ หันไปมองดูหนากันเอง บุญคําก็ตอบแทนคณะมาวา
“ก็ทํากันงายๆ แหละครับ นายหญิง ตมขาวพอเดือด ก็ใสกบลงไป เอาเกลือหรือน้ําปลา
ใส เทานั้นก็กนิ กันไดแลว”
หญิงสาวทําหนาผะอืดผะอม
“ยี้! แลวจะกินเขาไปลงหรือ ทําอยางนั้นนะ เครื่องเคราอะไรก็ไมมีสักอยาง”
จันอาปากจะพูด แตพรานใหญลอบขยิบตาไว แลวบอกมาหนาตาเฉย
“ถาปลอยพวกนี้ไปตามประสา เขาก็มีปญญาทําไดเพียงแคนี้แหละครับ แตถาไดแมครัว
บรรดาศักดิ์อยางคุณหญิง ก็จะเปนลาภปากของพวกเราทุกคน โดยเฉพาะอยางยิ่ง คุณชายกับคุณไชย
ยันตจะลุกขึ้นมารวมสนุกกับขาวตมกบของเรากลางดึกดวย”
“พี่ใหญกับไชยยันตจะมารวมรายการนี้ดว ยเหรอ?”
พรานใหญซอนยิ้ม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

553
“ก็เห็นสั่งผมไววาใหปลุก ถาขาวตมเสร็จ ตอนนี้เขาไปนอนเอาแรงกอน”
“แปลวาคุณจะเกณฑใหฉนั เปนผูดําเนินการขาวตมกบหมอนี้”
“เรียกวาขอคําปรึกษาดีกวาครับ เพราะคุณหญิงก็คงยังไมนอนในตอนนี้ ชวยพวกผมทํา
ขาวตมกบ ดีกวาจะไปฟงเสียงบางแลวก็ถือไฟฉายเดินสองจองยิงมันอยู”
ม.ร.ว.หญิงดาริน ตวัดหางตาผานใบหนาเขาเหมือนจะคอน
“ดีนี่ เขาใจหลอกใชมากนะ ถางั้นทุกคนตองเปนลูกมือของฉัน รวมทั้งตัวคุณเองดวย
นายพราน”
“ดวยความเต็มใจทีเดียวครับ”
“ใชคุณนัน่ แหละเปนคนแรก”
หลอนบงการ
“เดินไปถามแงซายวาหีบเครื่องครัวอยูที่ไหน สิ่งที่ฉันตองการก็คือน้ํามัน กระเทียม
พริกไทยปน และตั้งฉาย คุณเลือกดูเถอะ มีครบทุกอยางที่สั่งนี่ ออ อยาลืมน้ําปลาดี แลวก็ผงชูรส
ดวย ไปขนมาที่นี่เร็ว”
จันขยับจะลุกขึ้นเพื่อไปทําตามคําสั่งของหลอนแทนพรานใหญ แตหญิงสาวกดไหลไว
ออกคําสั่งใหนั่งลงตามเดิม แลวหันมาพยักหนาเตือนเขา รพินทรหัวเราะเบาๆ ลุกขึ้นเดินไปตาม
บัญชาโดยดี ครูเดียวก็หอบสิ่งที่หลอนตองการพะรุงพะรังเดินกลับมา พรอมกับแงซายผูชวยหิ้วมา
ดวย นํามากองเรียงไวตรงหนาหลอน
“เปนยังไง หาไดครบไหม?”
“ครบหมดตามที่บัญชามา ครับผม!”
เขารายงานแบบทหาร แลวหัวเราะ
“ผมไมนึกเลยวา ‘ครัวเบ็ดเสร็จ’ ฉบับกระเปาเคลื่อนที่ของคุณหญิง จะมีอุปกรณ
ครบถวนถึงเพียงนี้ มีแมกระทั่งตั้งฉาย ถาจะขาดก็ขาดผักสดเทานั้น”
“จําไวซิวา ผูหญิงอยูที่ไหน ครัวก็อยูทนี่ ั่น ครัวก็คือทอ ทองก็คือพลังงาน จําไมไดหรอกรึ
นโปเลียนเคยพูดไววา ‘กองทัพเดินดวยทอง’ โงมากไหมละ ที่พยายามจะกีดกันไมใหฉันมาดวยแต
แรก”
“ครับ เปนความโงของผมอยางยิ่ง”
“ยอมรับเสียโดยดีอยางนี้ คอยนาปราณีหนอย เอาละคุณนั่นแหละลงมือปอกกระเทียมเขา
รับรองวาขาวตมกบของเราคืนนี้ ไมแพขา วตมราชวงศ ถาจะขาดก็เพียงตนหอมหรือคื่นฉายเทานั้น
ซึ่งก็ไมจําเปนนัก”
พรานใหญอมยิ้ม ยอมตัวเปนลูกมือปฏิบัติตามคําสั่งโดยดี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

554
ดารินสั่งใหแงซายจุดเตาน้ํามันกาดขึ้นพรอมกันทั้งสองเตา
เตาหนึ่งใหบุญคําจัดการ
ขาวตม แลวสัง่ ใหเกิดหัน่ กบเปนชิ้นขนาดที่หลอนตองการ ทุกคนชวยกันคนละไมละมือตามคําบง
การของหลอน พอทุกสิ่งทุกอยางครบถวนเรียบรอยตามตองการ หญิงสาวก็ลงมือเอง เริ่มดวยการตั้ง
กระทะเจียวกระเทียมจนเหลืองหอมสงกลิ่นไปทั่ว แลวใสหมอเล็กๆ ไว จากนั้นก็ผดั รวนเนื้อกบ ใส
น้ําปลาและพริกไทย พรอมผงชูรสเติมน้ําจนไดที่ กลิ่นตลบหอมฟุงชวนกิน แลวแยกใสหมอ
ตางหากไวอีกหมอหนึ่ง หลอนรวนเนื้อกบเสร็จกอนขาวหมอใหญจะทันเดือดดวยซ้ํา
“ดูหมอขาวตมใหดนี ะ”
หลอนหันไปรองบอกบุญคํา
“กะตมพอใหสุกเทานั้น อยาใหเม็ดบานเกินไปนัก หมั่นตักฟองทิ้งในเวลาเดือด และ
ระวังอยาใหนา้ํ แหง พอไดทกี่ ็รีบยกลง”
บุญคํารับคําอยางกระวีกระวาดแข็งขัน ดารินลุกขึ้นยืนบอกใหเสยนําเอาเครื่องขาวตม ที่
เตรียมไวเรียบรอยแลว มาตั้งเรียงไวรวมกลุมกันบนตอไมใหญหนาเรียบตอหนึ่ง คือกบที่รวน
เรียบรอยแลว หมอกระเทียมเจียม กระบอกพริกไทย ตั้งฉายก็เอาออกจากกระปุกใสชามไว และถวย
น้ําปลา แลวหลอนก็หันมาทางรพินทร ผูยืนลูบริมฝปากอยูเบื้องหลัง
“ทีนี้ก็รอใหขาวตมสุกเทานัน้ จะตองใหบอกอีกไหมวา ทํายังไงถึงจะใหมนั กลายเปน
ขาวตมกบขึ้นมา?”
“พอขาวตมสุก ก็เททุกอยางที่เตรียมเอาไวลงไปในหมอขาวตม กวนๆ ใหมันผสมกัน”
“ฉลาดแตในเรื่องลาสัตว แตโงมากสําหรับศิลปในการกิน”
หลอนพูดเงียบๆ สวนขึ้น
“เสียแรงทําแยกไวใหเห็นชัดอยางนี้ จะฉลาดสักนิดก็ไมมี ไออยางที่คุณวานั่นนะ มัน
ขาวตมปา ไมใชขาวตมของคนที่เจริญแลวเขากินกัน มีอยางหรือ เอาไปใสปนกันหมดทั้งหมออยาง
นั้น มันก็เซ็งหมดนะซิ แลวจะไปรูไดยังไงวาใครตองการรสชาติแบบไหน...ตักขาวตมใสชามตามที่
แตละคนจะตองการยะ แลวก็ตกั กบที่รวนเอาไวใสลงไป มากนอยแคไหนก็สุดแลวแต ตั้งฉายโรย
ลงไป กระเทียมเจียวใส โรยพริกไทย น้ําปลาเหยาะตามรสที่ตอ งการ ใครจะกินเมื่อไหรก็ปรุงเอาเอง
เมื่อนั้น ฉลาดขึ้นบางหรือยังละทารซาน?”
รพินทรผิวปากหวือ เอามือตบหมวกสักหลาดบนศีรษะที่สวมอยู ลงมาโปะปดหนาแลว
แหงนขึน้ พวกพรานพื้นเมืองหัวเราะกันครืน บรรยากาศอันเหงาเยียบเย็น เริ่มอบอุนครึกครื้นขึ้น
“ถามีน้ําสมพริกดองอีกหนอยก็สวย”
เสียงพรานใหญพูดออยๆ ออกมาจากใบหนาที่ยังมีหมวกคลุมปดอยูนนั้ ดารินหัวเราะหึๆ
“นี่แหละเขาวา ความตองการของมนุษยไมมีที่สิ้นสุด ไดยังงี้แลวก็คิดจะเอายังงัน้ อีก
ตอไป สําหรับน้ําสมพริกดองที่คุณวานัน่ นะ มันจะไปยากอะไร น้ําสมสายชูเราก็มีอยูแลว ถึงพริก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

555
ชี้ฟาจะไมมี ก็เห็นพวกคุณเก็บพริกขี้หนูสดมาสตอกกันไวมากไมใชหรือ เอาพริกขี้หนูมาดองน้ําสม
เขาซิ แลวจะตองการเสียงดนตรีประกอบอีกไหม จะไดขนเอาเครื่องสเตอริโอมาเปดให”
หลอนประชด
“จะวิเศษสุด-สุดวิเศษ ถาจานเสียงที่เปด เปนเพลง ‘จังเกิลฟลุท’ ที่ระบบอัดในสเตริโอโฟ
นิค”
ดารินอดหัวเราะไมได รองออกมาเบาๆ วา “บา!” แลวก็หนั ไปรองบอกพวกนั้นวา
“เอาละ ฉันจัดการใหพวกเราเรียบรอยแลว ขาวตมสุกใครหิวก็กินไดกอนเลย”
“แลวนายชายสองคนละครับ?” เกิดถาม
“เขาบอกใหปลุกเมื่อไหรละ?”
“เที่ยงคืน”
รพินทรเปนคนบอก หลอนเลิกแขนเสื้อแจ็กเกตขึ้นดูนาฬิกาขอมือ
“นี่เพิ่งจะสี่ทุมกวาๆ เทานัน้ เอาไวถึงเวลาคอยปลุก พวกเราใครหิวก็ไมจาํ เปนตองรอ
หรอก เสร็จแลวเอาหมอขาวตมตั้งบนกองไฟรุมออนๆ ไว ระวังอยาใหถูกฝน แลวเราจะมีขาวตม
รอนๆ กินกันตลอดคืน”
วาแลวก็หนั ไปควาปนลูกกรดที่วางพิงเกวียนอยู เดินทอดนองเอื่อยๆ มีอาการเหมือนจะ
ตรงไปยังกระโจมพัก แตแลวก็หยุดยืนอยูที่โขดหินใหญลูกหนึ่ง ใกลตนกระดาษอันขึ้นซุมทึบใน
ระหวางปาเฟรน รอบดาน ใชไฟฉายที่ติดมืออยูสอ งกราดสํารวจดูในราวปาอันมืดมิดรอบดาน ทัง้
ระดับสุมทุมพุม พฤกษ และตามปลายยอดของกิ่งไมทปี่ กคลุมหนาทึบ พรานใหญเดินตามเขามา
หยุดใกลๆ หลอนก็ถามมาโดยไมเหลียวหนาวา
“จะตามมาเอาเครื่องจานเสียงสเตอริโอกระมัง?”
เขาหัวเราะ
“เปลาหรอก ขาวตมสุกแลว อยากจะมาเชิญแมครัวใหญไปกระทําพิธีเปดรายการเอาฤกษ
เสียหนอย พวกนั้นกําลังรอคุณหญิง ทําไมเดินหนีมาเสียกอนละครับ”
“ฉันยังไมหวิ หรอก ก็บอกแลววาใหพวกคุณจัดการกันกอนถาหิว”
หลอนพูดเนือยๆ คงสองไฟกราดอยูไปมาเชนนั้น
“แปลวาคุณหญิงจะไมทานหรือ เสียแรงชวยทําให”
“ฉันอาจกินตอนดึกๆ ก็ได ถาหิว”
แลวก็หันหนามาเผชิญ ถามวา
“คืนนี้รูสึกเปนไงบาง สบายดีแลวหรือ ฉันหมายถึงบาดแผลที่เย็บไว”
“เชื่อวาคงไมกาํ เริบอีกครับ เพราะตอนนี้ก็รูสึกเฉยๆ ผมกินยาตามที่คุณหมอใหไวโดย
เครงครัด ขอบพระคุณ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

556
“เห็นถูกฝนเปยกน้ํามอมแมมกลับมาเมื่อหัวค่ํานี่ กลัวจะเปนหนอง แตถาคุณกินยาได
ครบถวนตามที่กําหนดใหไว ก็คงไมเปนไรกระมัง ระวังในเรื่องสุขภาพหนอย คุณไมสบายลงเสีย
คนเดียว การเดินทางของเราก็ชะงัก”
พอพูดจบ คนพูดเองก็เริ่มไอและจาม เพราะความชืน้ และเย็นจัดของอากาศ หอไหล
สะทานลง รพินทรยิ้ม
“โปรดอยากังวลในเรื่องของผมเลยครับ วาแตคณ
ุ หมอเองเถอะ ทําทาจะไมไดเรื่องแลว
อากาศคืนนี้ชนื้ มาก ผมวาเขาไปนอนเสียไมดีกวาหรือครับ”
“ฉันไมเปนอะไรหรอก เปนหมออยูเองแลว พอจะหาทางปองกันตัวเองได”
พลางก็ทอดสายตาออกไปยังพงทึบที่เปนฉากสีดําสนิทรอบดาน อัดควันบุหรี่ลึก พึมพํา
“ตั้งแตมาถึงที่นี่ในตอนแรกแลว ฉันรูสึกตะครั่นตะครออยางไรพิกล ใจคอไมสบาย
อยางไรบอกไมถูก พี่ใหญกบั ไชยยันตก็มคี วามรูสึกเหมือนๆ กัน”
“ที่นี่มันเปนแองกระทะ ในระหวางเขาสูงรอบดาน อาจมีใบไมเนาๆ หลายชนิดทีห่ ลนลง
มาทับถมกัน ระเหยเปนกลิ่นแกส ทําใหเราหายใจเขาไปแลวทําใหรูสึกไมสบาย ชวนให
ตะครั่นตะครอและทําใหประสาทไมดี แตเราจะพักอยูทนี่ ี่เพียงแคคืนนี้เทานั้น พรุงนี้ก็ไปตอแลว”
ตางเงียบกันไปชั่วขณะ
เสียงกบเทียนยังคงรองแซอยูในลําหวย สลับไปกับจิ้งหรีด เรไร และนกที่หากินกลางคืน
ที่ดังมาเปนเสียงแปลกๆ ฟงแลวชวนขนลุก นานๆ ก็มีเสียงเสือรองคํารามเรียกหาคูแ ววแทรกลมดึก
และความสงัดของไพรชัฏ มาจากเชิงเขาตนของลําหวย แลวก็ปรากฏเสียงกระหึ่มของคูมันโตตอบ
มาจากดงฝงตรงขาม ไดยนิ อยางถนัดชัดเจนเหมือนมันจะรองอยูใ กลๆ บริเวณแคมปนี่เอง ทันทีที่
ปรากฏเสียงคํารนของเจาปา สรรพแมลง นก และแมแตกบในลําหวย ก็สงบเสียงเงียบกริบลง
ชั่วขณะราวกับนัดกันไว ครูใหญดนตรีปาก็เริ่มบรรเลงเพลงตอไปตามธรรมชาติของมัน และจะ
เงียบลงในทุกครั้ง เมื่อพยัคฆรายโกญจนาทขึ้น
หลอนเงี่ยหูสดับรับฟงเสียงเหลานั้นอยางตั้งอกตั้งใจ แลวมองสบตาพรานใหญนิ่ง ยิ้ม
จางๆ แววตาเปนประกายสอแววครึ่งกลาครึ่งหวาด แลวก็ทําลายความเงียบขึ้นดวยเสียงแผวเบา
“ขอสารภาพวา นี่เปนปาแทจริงครั้งแรกที่ฉันเพิ่งเคยพบ ยกเวนพวกปาสงวนซึ่งฉันได
เคยผานเขาไปแลว ในฐานะนักทองเที่ยวและนักศึกษา ฉันเคยนอนฟงเสียงสิงสาราสัตวมันรอง
คํารามในเวลากลางคืน ไมรูสึกอะไรเลย นอกจากความไพเราะของมัน เพราะวาในขณะนั้น นอนอยู
ในที่พักอันปลอดภัยแข็งแรงที่ทางวนอุทยานเขาจัดไวให ผิดกับที่เรานอนกันอยูท ี่นี่เปนตรงขาม
ถามจริงๆ เถอะ พวกคุณนอนหลับกันไดดอี ยูหรอกหรือ เมื่อไดยนิ เสียงมันมารองอยูใกลๆ”
“เสียงเสือหรือเสียงนก มันก็ไมผิดอะไรกันหรอกครับ”
พรานใหญตอบเรื่อยๆ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

557
“เราถือเสียวามันเปนเสียงของ ‘ปา’ เมื่อเราเขามาอยูในปา เราก็ตองไดยินเสียงมันอยูวัน
ยังค่ํา ความจริงมันมีอยูแลววา มันรองไปตามธรรมชาติของมัน เจาเสือตัวที่มันรองคํารามใหเราได
ยิน มันไมไดเจตนาใหเราไดยินหรอก แตรองเรียกคู ถามันเจตนารายทีจ่ ะมาเปนภัยตอเราแลว มันจะ
ไมรองหรือทําเสียงใดๆ ขึ้นเปนอันขาด นอกจากจะยองกริบเขามา เสือเปนศักดิ์ศรีของปา ปาไหน
ไมมีเสือ ปานั้นก็ไมนาจะเรียกวาปา และขึ้นชื่อวาเสือแลว อยาคิดวามันจองจะเปนภัยตอคนทุกตัว
ไป มันก็เหมือนสัตวปาธรรมดาทั่วไปนี่แหละ คือคิดหนีหรือคิดหลบหลีกมากกวาเผชิญหนา ยกเวน
เจาเสือประเภทที่เคยกินคนมาแลวอยางทีเ่ คยบอก ซึ่งนานๆ จะเจอเขาสักที และการนอนปาของเรา
ทุกคนก็นอนกันอยางพรานอยูแลว คือเราไมเคยประมาทกันเลย ประสาทตองไวอยูต ลอดเวลา...”
แลวเขาก็กวาดสายตาไปรอบๆ สูดอากาศเย็นเยือกเขาเต็มปอด
“สําหรับคืนนี้ สภาพของปาไมนามีอะไรกริ่งเกรงเลยจนนิดเดียว เพราะปาทั้งปาคึกคักรา
เริงกันดีตามสภาพปกติ ผมกลาพนันไดเลยวา ไอผีโขมดที่เราเกรงกัน คงจะไมมาในคืนนี้แนๆ”
หลอนขมวดคิว้
“ฉันไมเขาใจ หมายความวายังไง”
“ถาไอสัตวลึกลับนั่นมันมาละก็ อยาวาแตสิงสาราสัตวอะไรที่ออกหากิน และรองกันอยู
ตามธรรมชาติเชนนี้เลย ตอใหจิ้งหรีดหรือจักจั่นสักตัวก็จะไมทําเสียงขึ้นเปนอันขาด สัญชาตญาณ
ของสัตวตอสัตวยอมจะรูกนั ไดดี เมื่อมันกล้ํากรายเขามาปาทั้งปาจะเงียบสงัดไปหมด สัตวอื่นๆ จะ
เตลิดหนีไปไกลลิบ คืนนี้สัตวปาในละแวกนี้ครึกครื้นชุกชุมอยูเปนปกติ”
ดารินลืมตากวาง ครางออกมาคําหนึ่ง
“มันมีอิทธิพลถึงขนาดนั้นทีเดียวรึ?”
“มันเปนสัญชาตญาณหลีกภัยชนิดหนึ่ง ของบรรดาสัตวปาทั้งหลายครับ คุณหญิงไม
สังเกตหรือวาเมื่อเสือรองเมื่อตะกี้ กบเขียดก็พากันหยุดเสียงพรอมกันหมด ไมมตี ัวไหนรองอยูอกี
พอเสียงเสือหายไปนานแลว มันก็รองกันขึน้ อีก สัตวที่ดอ ยอํานาจกวาจะเกรงสัตวใหญ ผูคอยแตจะ
พิชิตมันเปนธรรมดา และกฎนี้ยอมเปนจริงเสมอไป ถาพวกมันสําเหนียกภัยทีจ่ ะมาถึงตัว มันจะรีบ
เรนหนีเอาตัวรอดไปโดยเร็ว นั่นแปลวาทําใหปาเงียบเชียบลง และในบรรดาสัตวตอสัตวดวยกัน
แลว มันจะมีสัญชาตญาณรูไดดีกวามนุษย อยาวาแตไอผีโขมดที่กลิ่นของมันสามารถสะกดสัตว
ทั้งหลายใหงวงเหงาเซาซบไดเลยครับ ขนาดเสือใหญกนิ คน หรือชาวบานเรียกกันวาเสือสมิงอยาง
ไอกุด เวลามันยางกรายเขาไปในปาไหน ตุกแกที่อยูตามโพรงไมสูงๆ ก็ยังหยุดรอง ถาเราเคยชินกับ
ปามาพอสมควรเราก็พอจะจับ ‘รหัสปา’ ไดจากสิ่งแวดลอมรอบดานเหลานี้”
มีเสียงสัตวอะไรมากกวาหนึง่ ตัว สงเสียงขูกันแฟฟาอยูบนกิ่งมะกอกปาบนเนินใกลๆ
แลวกิ่งไมก็ไหวโครมครามสะเทือนไปหมด ดารินสองไฟฉายไปยังตําแหนงนั้นโดยเร็ว แตแลว
กอนที่ลําไฟของหลอนจะพบกับตําแหนงตนเสียง ก็มเี สียงหลนพลั่กมากระทบพื้นเบื้องลาง เสียงขู
ระคนไปกับการตอสูอยางชุลมุนของสัตวขนาดเล็กสองตัวยังคงดังอยูเชนนั้น พงรกและใบไมแหงที่
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

558
มันตกลงมาไหวกระจัดกระจาย หญิงสาวลดลําไฟตามติดลงมาทันที แลวก็จับอยูท ี่ภาพอันชุลมุน
ภาพหนึ่ง ในกองเถาเครือที่ไมทึบนัก
สัตวสองชนิดลักษณะใกลเคียงกัน กําลังฟดกันกลมอยางดุเดือด หลอนอุทานออกมา
อยางตื่นเตน
“ตัวอะไรนะ?”
“หัวขโมยประจําปาดวยกันทัง้ คูทีเดียว”
รพินทรบอกปนหัวเราะ ชวยสาดไฟไปจับอีกดวงหนึ่ง อารมณดุเดือดโกรธแคนของการ
วิวาท ทําใหทั้งสองสัตวยังไมไดสนใจกับแสงสวางอันจูโจมนั้น คงตั้งหนาตั้งตาฟดกันติดพันอยู
เชนนั้น
“ชะมดแผง กับแมวปา สงสัยวาจะขึ้นไปเจอเอาไขนกหรือลูกนกออนๆ ในรังบนกิ่ง
มะกอกนั่นเขาพรอมๆ กัน แลวก็ทําสงครามแยงเหยื่อ”
ดารินขยับปนลูกกรดดวยสัญชาตญาณ แตแลวก็ชะงักลง จองมองดูภาพการตอสูของสอง
สัตวเล็กนั่นเฉย อึดใจเดียวมันทั้งสองก็รูตัวถึงการถูกไฟฉายสองมาจับ ผละออกจากกันหันมามองสู
ไฟ เห็นดวงตาแดงเรืองดวยกันทั้งคู แลวก็แยกกันเผนหนี หลบหายเขาไปในพุมไมตัวละทางอยาง
รวดเร็ว
“ใจหายหมด ทีแรกไดยินเสียงบนกิ่งไม นึกวาเสือดาว”
หญิงสาวพูดปนหัวเราะตื่นๆ แลวถอนใจเฮือก
“เราตั้งแคมปกันอยูทนี่ ี่ มันไมนาจะกลาเขามาปวนเปย นใกลๆ เลย”
“เจาพวกชะมด นางเห็น แมวปา หมาไม หรือสัตวประเภทกินเนื้อตัวเล็กๆ ที่ปนตนไม
เกง มันไมคอยจะกลัวคนนักหรอกครับ เพราะนิสัยขี้ขโมยของมันนั่นแหละ มันรูว า มันยองไตไป
บนตนไมคงไมมีใครทําอะไรมันได เผลอๆ เขามาขโมยเนื้อที่รมควันยางบนรานในแคมปก็เอา ถา
อยากจะยิงละก็สงไฟตามกิ่งไมใหดี ประเดีย๋ วก็ไดยิง แถวนี้ชุมมาก แตยงิ ไดก็ไมมีประโยชนอะไร”
หลอนสองไฟเลนอยางปราศจากความหมายอีกครั้ง กราดสูงต่ําไปรอบๆ แลวก็ไปพบกับ
ดวงตาอีกคูห นึ่ง สะทอนตอบแสงไฟมาจากซุมระดับเดียวกันกับพืน้ ดินอีกตอนหนึ่ง หางออกไป
ประมาณ 30 เมตร ตาคูนั้นจองสูไฟอยูเชนนั้นเปนเวลาอึดใจใหญโดยไมขยับเขยื้อน
“นกกินยุง”
เสียงรพินทรบอกมาเบาๆ เมือ่ หลอนชําเลืองมาทางเขาเหมือนจะถาม
“ตัวไมโตนักหรอก ขนาดนกเขาใหญเทานั้น ที่ในเวลากลางคืนเดือนหงายๆ มันชอบเกาะ
กิ่งไม รอง ‘จกๆๆ’ เปนจังหวะยังไงละครับ”
“ตาสัตวที่สะทอนแสงไฟใหเราเห็น พอจะมีหลักสังเกตไดบางไหมวา มันควรจะเปน
สัตวอะไร ชนิดใด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

559
“ก็พอมีหลักใหสังเกตไดกวางๆ อยางนี้ครับ คือถาสัตวประเภทกินหญา เชนวัว หรือเกง
ตาของมันจะออกเขียว หรือฟา สวนสัตวประเภทกินเนื้อ ก็มกั จะสะทอนตอบแสงไฟเปนสีแดง
สวนที่จะคะเนใหชัดออกไปวาเปนสัตวอะไรนั้น ก็อาศัยความชํานาญและลักษณะพื้นที่ หรือระดับ
ที่เราสองไปพบ ตลอดจนชวงกวางของลูกตา สมมติงายๆ เชน ถาตาแดง ชวงตากวางพบในระดับ
พื้นดินสูงประมาณไมเกินสีฟ่ ุต เราก็สันนิษฐานไดทนั ทีวามันเปนเสือ กอนอื่นก็ควรคิดวาเปน
ลายพาดกลอน เพราะนิสัยของมันชอบเดินอยูตามพืน้ ดิน แตถาพบบนที่สูงเปนตนวากิ่งไม ก็
สันนิษฐานวาเปนไอดํา หรือไอดาว ตาในลักษณะเดียวกัน ทีด่ วงเล็กกวา ชวงแคบกวาก็อาจเปน
พวกชะมด อีเห็น หมาไม ลิงลม แมวปา หรือเสือขนาดเล็กสองสามชนิด ตาสีเขียวฟา ถาเตี้ยมากก็
ควรจะเปนกระจง สูงขึ้นมาอีกนิดก็เปนเกงหรือลูกกวาง และถาสูงมาก ถาไมววั แดงก็กระทิง นกที่
หากินกลางคืน ทุกชนิดตาลวนสะทอนแสงตอบไฟฉายทั้งนั้น ถาไมสังเกตใหดีอาจเขาใจเปนสัตวสี่
เทาไปก็ได”
“แลววิธีฟงการเคลื่อนไหวของมันละ ไดยินเฉพาะการเดินหรือเคลื่อนที่ของมัน เราจะรู
ไดยังไงวามันเปนสัตวอะไร”
“อันนี้อธิบายยากครับ ใครก็ตามที่ตองการจะจับเสียงการเคลื่อนไหวของสัตว เพื่อจะใหรู
ชนิดของมันชัดออกไปนัน้ ตองมีประสบการณอยูบอยๆ จนเรียกวากลายเปนสัญชาตญาณไปทีเดียว
จะตั้งเปนกฎหรือเปนหลักตายตัวลงไปไมได ยกเวนสัตวบางชนิด เปนตนวาชาง เพราะชางตัวโต
เวลาเดินก็มักจะระกิ่งไมลูเปนทางไปทีเดียว มีเสียงใหฟงไดชัดเจน ถึงงัน้ ก็ตามปะเหมาะบางทีชางก็
เดินยองเขามาทางดานหลังเราโดยไมรูตัวเหมือนกัน ในกรณีทภี่ ูมิประเทศเปนปาโปรงไมมีพุมไม
หนาแนน และเปนพืน้ ดินแข็งเกลี้ยงๆ โดยไมมีเศษกิ่งไมรวงอยู ตามปกติแลวชางเปนสัตวที่มีฝเทา
เดินเบามาก นอกจากตัวของมันที่ไประกิ่งและพุมไม อันเนื่องมาจากความใหญโตเกะกะ สวนสัตว
ประเภทที่เทาเปนกีบ เวลาวิง่ ถาหูชํานาญก็พอจะบอกไดวาเปนสัตวกบี ประเภทไหน โดยอาศัยฟง
จากเสียงหนักเบา และเสียงควบของมัน เสียงขบเคี้ยวอาหารอยางหนึง่ เสียงกินน้ําอีกอยางหนึ่ง
นอกจากนั้นก็เปนเสียงหายใจ เสียงสะบัดตัว แกวงหาง หรือเอาลําตัวเสียดสีกับตนไมเหลานี้ ลวน
บอกชนิดของสัตวไดทั้งสิ้น แตตองหมายถึงวาผูฟงเคยชินเสียจนเปนสัญชาตญาณอยางที่ผมบอก
แลว แตถงึ อยางนั้นก็ยังไมรอ ยเปอรเซ็นตนัก ผมเองก็เคยคะเนชนิดของสัตวผิดอยูบอ ยๆ โดยอาศัย
จากการฟงเสียงนี้ เรื่องของการลาสัตว หรือวิชาพรานสอนกันโดยทฤษฎีไมไดผลนักหรอกครับ
นอกจากประสบการณที่คุนเคยอยูบอยๆ อยางคุณหญิงเปนตน ถามีโอกาสเขาปาลาสัตวรวมอยูก ับ
พรานที่ชํานาญดีดวยตนเองแลว ผมก็กลาทาพนันไดวา คุณหญิงไมมีทางที่จะเขียนออกมาเปน
วิทยานิพนธหรือตําราสอนใครโดยทฤษฎีใหไดผลได นอกจากจะโมเมโกหกเอา”
หลอนหัวเราะออกมาเบาๆ พยักหนาเนิบๆ
“ถาจะจริงนะ มายงั้นใครๆ ที่คิดจะเดินปาหรือลาสัตว ก็ควรจะเรียนเอาไดจากตํารา แลว
ก็ไมจําเปนจะตองจางพรานใหเสียเงินเปลาๆ แตนี่ก็เห็นตองพึ่งพรานกันทุกครั้งไป แปลวาที่บรรดา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

560
ผูอวดอางตนเปนพรานใหญทั้งหลาย เขียนตําราการลาสัตวไว เปนตนวา ลาเสือจะตองทําอยางนัน้
ลาชางจะตองทําอยางนี้ อุปนิสัยใจคอของสัตวปาแตละประเภท และอะไรตออะไรจิปาถะก็ลวน
เปนเรื่องไมจริงทั้งนั้นสิ คุยโมกันไปงั้นเอง?”
“มันก็พูดยาก มีความจริงอยูข อหนึ่งที่ผมกลารับรองไดก็คือ ไมเคยมีพรานอาชีพแทๆ คน
ไหนเปนนักเขียนตํารา แมจะเปนตําราลาสัตว, เทาๆ กับที่นักเขียนอาชีพแทๆ ก็ไมเคยเปนพราน
สวนมากเปนเพียงแตนักนิยมไพรสมัครเลนที่เขียนกันขึน้ ไวเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะฉะนัน้ จึงไมมี
ตําราเกี่ยวกับสัตวปา หรือวิธีลาสัตวปาที่ถูกตองสมบูรณเกิดขึ้นได อยางผมเปนพรานอาชีพ จะให
ผมเขียนเปนตําราขึ้น ผมก็เขียนไมได เพราะไมรูจะเขียนยังไง ไมรูจะวางหลักเกณฑแนนอน
ออกเปนทฤษฎีตายตัวไดอยางไรในเรื่องของปา อยางไรก็ตาม เทาๆ ที่เขาเขียนๆ กันไวเปนสวนมาก
ก็พอจะใกลเคียงความจริงอยูบางเหมือนกันครับ จะถือเปนเรื่องเหลวไหลเสียเลยก็ไมได ในทํานอง
เดียวกันก็ไมสามารถจะนํามาเปนบรรทัดฐานตายตัวลงไป อยางที่ผมบอกมาแลวคือ มันลวนมี
ขอยกเวนหรือกรณีพิเศษไดทั้งนั้น”
แลวเขาก็หัวเราะ
“ยกตัวอยางงายๆ อยางเสือที่จัดวาเปนสัตวรายนากลัวทีส่ ุด สําหรับนักเดินปาทั้งหลาย
บางตัวโผลมาเจอะกันประจันหนา ผมตวาดทีเดียวเปดอาวไป บางตัวทั้งๆ ที่ขัดหางนอน มันก็ยงั
พยายามจะไตขึ้นไปเลนงานผมใหได อยางนี้เปนตน แลวเราจะถือเปนกฎแนนอนลงไปไดอยางไร
วา เสือเปนสัตวขี้ขลาดหรือสัตวที่กลาหาญกันแน พรานชํานาญทุกคนไมกลาที่จะยืนยันให
หลักเกณฑตายตัวลงไปหรอกครับ มันแลวแตภูมิประเทศเหตุการณและแตละกรณีไป หลักที่จะยึด
ไดอยางเดียวกันคือสติอันแนวแนมนั่ คง และปนเที่ยงเทานั้น นอกเหนือไปจากนี้ ก็ใหถือเปนความ
ชํานาญเฉพาะตัวที่อธิบายกันไมได ผมเองก็ไมใชวาจะกลาหาญชาญชัยอะไร อันทีจ่ ริง ผมกลัวสัตว
รายทุกชนิดนัน่ แหละ แตอาศัยที่ถามันจะเลนงานผม ผมมักจะรูตวั หลีกหลบ หรือมิฉะนั้นก็สกัดกัน้
มันไวไดทันกอนที่มันจะทําอันตราย และไมวามันจะหนีไปทางไหน ถาตองการจะเอาตัวมัน ผมก็
สืบเสาะแกะรอยเอาจากหลักฐานที่มันทิ้งไวตามธรรมชาติของมัน วากันตามจริงแลวก็ไมใชเรือ่ ง
ลึกลับพิสดารอะไรเลย เปนตรรกศาสตรธรรมดานี่เอง ความจําเจทําใหเคนเราเกิดความชํานาญ”
ดารินไอติดๆ กันอีกสองสามครั้ง หลอนเริ่มเปนหวัดแลว
“ฉันเห็นจะตองไปนอนกอนละ”
“เชิญครับ”
หญิงสาวเดินกลับเขาไปในกระโจม รพินทรก็ยอนกลับไปที่กลุมพรานพื้นเมืองของเขา
ประมาณเทีย่ งคืนกวาเล็กนอย เขาก็บอกแงซายใหไปปลุกเชษฐากับไชยยันต ลุกขึ้นมากิน
ขาวตมกบ นายจางทั้งสองออกมาสมทบดวยความเต็มใจ และรวมกินพรอมทั้งสนทนาอยูดว ย แต
ไมปรากฏเงาของดาริน
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

561
“ปลุกนอยแลว เห็นบอกวาไมคอยสบาย และไมหวิ ขอนอนตอ”
พี่ชายของหลอนบอก เมื่อรพินทรถามถึง
“นาเสียดาย อุตสาหเปนคนลงมือปรุงขาวตมเอง ไมลุกขึน้ มาทานดวย”
“ขาวตมกบหมอนี้ นอยเปนคนทําเหรอ?”
ไชยยันตซดโฮกๆ ดวยความเอร็ดอรอย เลิกคิ้วถามอยางแปลกใจ
“ครับ ฝมือคุณหญิง ไมสังเกตหรือครับ เครื่องเคราออกครบ รสก็เยี่ยม ถาพวกผมทํากัน
คุณชายกับคุณไชยยันตเห็นจะกินไมลงแน”
“เอ! นอยลุกมาชวยทําขาวตมกบตอนไหนนี่ ก็ตอนหัวค่ําเขานอนพรอมๆ กันนี่นา”
เชษฐากะพริบตางงๆ
“พอคุณชายกับคุณไชยยันตเขานอนสักครู ตอนที่พวกผมกําลังถลกหนังกบกันอยู คุณ
หญิงควาปนออกมาไลยิงบางครับ เห็นบอกวารําคาญเสียงของมัน นอนไมหลับ แทนที่จะยิงถูกบาง
กลับสอยเอานกทึดทือรวงลงมาตัวหนึ่ง ทาทางหงุดหงิด ผมก็เลยชวนใหมาชวยทําขาวตมกบ
อากาศมันชื้นมาก คงจะถูกละอองฝน เลยทําใหไมสบาย ชวยทําขาวตมเสร็จก็เขานอนเลย”
“ผมกับไชยยันตหลับสนิท ไมไดยนิ เสียงปนเลย”
“ลูกกรดนะครับ”
“ดีไมดี คืนนี้เลยจับไขใหญเสียก็ไมรู แลวพรุงนี้ก็เสียฤกษ แทนที่จะตามไอแหวงกันได
ตามที่กะไว”
ไชยยันตบนอยางวิตก
“ตัวเปนหมออยูเองปลอยใหไมสบายมากก็แยเต็มที แตอากาศที่นี่คืนนี้มนั เลวจริงๆ”
เชษฐาพูดเบาๆ
ขณะนัน้ ฝนเริม่ พรําเปนละอองหนายิ่งขึน้ มีเสียงลมพัดปารอบดานโยกไหวอยูครืนครัน
และคอยๆ เขาใกลมาเปนลําดับ กิ่งไมรว งหักอยูเ ปนระยะนาเกรงวาจะเกิดพายุ พวกลูกหาบถูกปลุก
ใหตื่นขึน้ เพื่อยายขาวของสัมภาระเขาไปในที่ปลอดภัยและผูกควายไวใหแนนหนา อึดใจตอมาฝนก็
ตกหนักชนิดลืมหูลืมตาไมขึ้น ฟาแลบคะนองกองอยูตลอดเวลา
เชษฐาและไชยยันตควาเสื้อฝนออกมาคลุมตัว ชวยพรานใหญควบคุมสั่งงานพวกลูกหาบ
จนเปนที่เรียบรอยพอใจแลวก็กลับเขาไปนอนตอ
ไฟทุกกองทีพ่ ยายามกอไวรอบนอกถูกฝนดับหมด นอกจากไฟสายฝนกองใหญกองเดียว
ซึ่งบัดนี้ก็เพียงแตคุกรุนเปนถานแดงๆ เทานั้น
ทุกคนหอตัวอยูบนเกวียนที่คลุมไวดว ยผาใบและพลาสติก นอนกันอยางเบียดเสียดยัด
เยียด พื้นดินปนหินเบื้องลางนองเจิ่งไปดวยน้าํ บริเวณแคมปทั้งหมดถูกปกคลุมไปดวยความมืดมิด
นอกจากภายในกระโจมเองก็ขลุกขลักไมนอยเหมือนกัน เพราะน้ํานองเจิ่งเขามา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

562
กวาฝนทีก่ ระหน่ําหนักจะหยุดลง ก็เปนเวลาประมาณตีสอง ทุกคนหลับสนิท นอกจาก
พวกอยูเวรยาม กอนที่พรานใหญจะลมตัวลงนอนหลับไป เขาเห็นเงาตะคุมของแงซายมายืนยิงฟน
ขาวอยูทายเกวียน
“โขมดดงคงไมมาคืนนี”้
ความเห็นของแงซายตรงกันกับของเขา รพินทรยกมือปดปากหาว
“อยาประมาท แตแกไปนอนไดแลวแงซาย ตอนนี้เปนยามของจัน”
แงซายผละหายไปในเงามืด คืนนั้นทุกสิง่ ทุกอยางผานไปอยางปกติเรียบรอยโดยไมเกิด
อะไรขึ้น จนกระทั่งรุงเชา
กวาจะเริ่มตนออกเดินทางได ก็ลวงเขาไปสามโมงเชา เพราะความขลุกขลักอันเกิดจาก
ฝนเมื่อคืน และอากาศที่มืดสลัวมองไมเห็นแสงตะวัน นอกจากละอองหมอกหนาทีป่ กคลุมไปทั่ว
มองเห็นเบื้องหนาออกไปไดในระยะไมเกิน 30 เมตร ดารินเหมาะสมแลวที่เปนแพทยดวยตัวเอง
เชาวันนี้สุขภาพของหลอนเรียบรอยเปนปกติดีเหมือนเดิม แมวาในตอนกลางคืนที่แลวมา ทําทาจะ
ไมสบาย
ทิศทางเดินบายหนาขึน้ สูงเปนลําดับ ที่สุดก็มาเดินอยูบนสันเขาอยางยาวเหยียด หมอกคง
ปกคลุมอยูหนาทึบเชนนั้น จนกระทั่งเกือบเที่ยงจึงเบาลงบาง พอจะสังเกตเห็นภูมิประเทศไดชัด
รพินทรสงพรานของเขาสองคนออกเดินนําหนาสํารวจทางไป เวนระยะหางประมาณ 200 เมตร
เพราะอาศัยดานชางเปนทางเดิน ความที่หมอกลงจัดจนสังเกตเห็นอะไรไมไดมาตลอดเวลาจนใกล
เที่ยง เกรงวาจะเดินสวนกับโขลงชางเขาในระยะกระชัน้ ชิดเกินไป ตลอดระยะทางไมปรากฏวี่แวว
รองรอยของสัตวใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากนกยูงที่ชุมมากเปนพิเศษ ซึ่งมันจะตืน่ ตนใจเมื่อขบวนเกวียน
เคลื่อนผานเขาไปใกล บินพรวดพราดขึ้นมาจากลานดินในซุมไมทึบ ขึ้นไปเกาะอยูบ นยอดไมสูงสง
เสียงรองลั่น เสียงไกปาขันแซไปหมด แตมองเห็นตัวนอกจากเสียงกระพือปกพึ่บพั่บอยูในพงทึบ
รอยเทาสัตวตา งๆ ตั้งแตหมูปาขึ้นมาจนกระทั่งกระทิง แลเห็นกลาดเกลื่อนไปตลอดทาง ซึ่งเปนรอย
ย่ําไวเมื่อคืน แตรอยชางเปนรอยเกา
ปาสองฟากทางเต็มไปดวยรวงผึ้ง และกลวยไมประเภทเอื้องและหวายสีสันแปลกๆ ตา
ขึ้นอยูตามคาคบไมใหญและซอกหินผา งามสะพรั่งผิดไปจากปาทุกตอนที่ผานมาแลว สลับไปกับ
เฟรนและเถาเครืออันสวยสด ราวกับจะมีใครมาแกลงแตงประดับไว คณะนายจางทัง้ สามพากันชม
ภูมิประเทศรอบดานนั้นดวยความตื่นตาตืน่ ใจ แชมชื่นเบิกบานขึ้น
“ทําไมตาพรานของเราไมตงั้ แคมปในภูมปิ ระเทศอยางนี้บางนะ จะไดมีความสุขหนอย
เพราะธรรมชาติงามเหลือเกิน นี่หยุดพักตัง้ แคมปแตละที หายใจแทบไมออก”
ดารินบนเบาๆ ขณะสูดลมหายใจเขาเต็มปอด เหลียวมองไปรอบดานดวยอารมณทสี่ ดชื่น
เปนครั้งแรก นับตั้งแตเขาปามา นกและผีเสื้อหลากๆ สีพากันบินอยูกลาดเกลื่อน มีธารน้ําตกเล็กๆ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

563
พุงออกมาจากเวิ้งชะวากผาทีเ่ ห็นเขียวชอุมสลับไปกับสี เหลือง แดง และมวงของดอกวานชูชออยู
สะพรั่ง
ระหวางที่ขบวนเกวียนทั้งหมดกําลังลุยขามลําธารตื้นๆ ใกลผาน้ําตก ดารินผูใชกลองสอง
ทางไกลกราดดูนกกับผีเสื้อและกลวยไม ก็มาสะดุดชะงักจับภาพนิ่งอยูที่เงามืดครึ้มที่คาคบไทรใหญ
ตนหนึ่ง ซึ่งเอื้องผึ้งออกชอเหลืองอรามหางประมาณ 80 เมตร ขณะนั้นเกวียนทุกคันหยุดพักชั่ว
ระยะเวลาสั้นๆ เพื่อใหควายหยุดดื่มน้ํา
เสียงอุทานเบาๆ ของหลอน ทําใหเชษฐากับไชยยันตผยู ืนอยูบนแอกเกวียนใกลๆ หัน
ขวับมา
“อะไร นอย!”
ทั้งสองเสียงถามเปนเสียงเดียวกัน
“กลองอันนี้คงไมหลอกตาแน...ในเงามืดทีค่ บไมสูงริมผาน้ําตกโนน นอยเห็นปากแดงๆ
แลวก็ตาเขียวๆ คูหนึ่ง”
“ฮา!”
ไชยยันตรองควากลองประจําขึ้นมาสองตามโดยเร็ว เชษฐาก็เอากลองของตนสองดวย
เปนเวลาเดียวกับรพินทรเดินลุยน้ําเขามาหา
“อะไรหรือครับ?”
“เสือดํา!”
เชษฐาบอกดวยเสียงแผวเบา แลวเอากลองออกจากตา พยายามเพงดูดวยตาเปลาอีกครั้ง
พลางสงกลองมาใหพรานใหญ รพินทรจองไปทางดานทีช่ ี้บอกนั้นดวยตาเปลา แลวยิม้ ออกมา
“ครับ! เขาละ ใครเปนคนเห็นกอนครับนี่ ตาดีเหลือเกิน ระยะไกลออกอยางนั้น”
“นอยสองกลองไปพบเขาโดยบังเอิญนะ หมอบนิ่งอาปากแดงแจอยูนนั่ เอง ไมยกั เผน
หนี”
“ระยะมันหางมากครับ และมันไมคิดวามันซอนอยูอยางนั้น เราจะเห็นมัน นี่ถาไมชี้ใหดู
ผมก็ไมหันไปเห็นเหมือนกัน เพราะไกลลิบบังอยูในความมืดดวย จะไมลองซอมมือดูหรือครับ”
ประโยคหลังเขากลาวขึ้นลอยๆ มองไปยังทั้งสาม เชษฐา ไชยยันต ดาริน หันมามองดูตา
กันเอง
“ใครจะยิงก็ยิง ฉันนะไมหรอก”
เชษฐาคงเปนผูใหญอยูเสมอ
“นอยเปนคนเห็น นอยก็ควรยิง”
ไชยยันตบอก
“เธออยากลองยิงเสือมานานแลวไมใชเหรอ เอาซิ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

564
ดารินเกีย่ ง เพราะเห็นวาระยะมันไกลออกไปมาก และเห็นตัวไมถนัด มือประกาศิตอยาง
หลอน ในขณะที่สายตาของพรานใหญรพินทรเฝาเปนสักขีพยานอยูเชนขณะนี้ ถาไมแนใจวา
สามารถจะยิงมันรวงลงมาไดดวยกระสุนนัดเดียว หลอนก็ไมคิดทีจ่ ะลองใหเสียเชิง
“มะ! ฉันยิงเองก็ได แตเห็นไมถนัดนะ ไมรูจะไดตัวหรือเปลา”
ไชยยันตพูดเบาๆ ลูบมือไปมาแลวหยิบ .270 วินเชสเตอรติดศูนยกลองของดารินขึ้นมา
เจาของปนสองกลองจับอยูทภี่ าพเสือดําตัวนั้น พูดยิ้มๆ
“ไมตองมาออกตัวพนันก็ไดวาผิด”
“เธอละ แนใจวาคว่ํามันลงไดไหม?”
ดารินยักไหล
“ฉันบอกแลววา ฉันไมตองการยิง”
“เพราะรูวาไมถูก ก็เลยไมอยากยิง?”
“อยามายัว่ นะ จะยิงก็ยิงเถอะ ถึงผิดก็ไมมีใครเขาวาอะไรหรอก อุตสาหใหยิงแลวยังมาทํา
พูดมากอยูได”
ไชยยันตยกปนขึ้นประทับบา
แตแลวก็ลดปนลงยกมือขยี้ตาพยายามเพงเปาหมายอีก
เชษฐาเห็นทาไมเปนเรื่อง ก็รองหามมาวา
“ถาคิดวาจะยิงมันไมอยูละก็ อยายิงดีกวาเปลืองกระสุน หนวกหู ปาแตกเสียเปลาๆ ดีไมดี
กลายเปนเสือลําบากเดือดรอนชาวปาทีหลัง”
อดีตนายทหารปนใหญถอนใจเฮือก ลดปนลงเปนความหมายวา ไมยิงดีกวาเพราะไม
แนใจ ทันทีนนั้ เอง ดารินก็ฉวยปนกระบอกนั้นมา
“ไมได!”
หลอนบอกหนาตาเฉย
“งางนกแลวตองยิง! เมื่อไมมีใครยิง พรานใหญกต็ องยิงแทน เอา! นี่ปน ยิงใหถูกนะ แลว
ก็ยิงดวยปนของฉันกระบอกนี้ ดีกวาปนของคุณอีกเพราะติดกลองขยายสี่เทา อยาใหผิดเปนอันขาด
เปนคนบอกเองไมใชหรือวาใหลองซอมมือ คุณนั่นแหละ ซอมใหเราดู”
รพินทรหัวเราะขันๆ เขาใจเจตนาเพื่อจะลองดีของหลอนไดเปนอยางดี รับปนมาโดยไม
ตอความยาวสาวความยืดอะไรทั้งสิ้น วางปนของตนพิงเกวียนไว ยกขึ้นประทับเล็งในศูนยกลอง
ความจริงเขาก็เห็นไมถนัดเหมือนกัน และกลองที่ติด .270 กระบอกนัน้ ก็ไมไดใหความกระจางชัด
อะไรมากนัก เพราะเงาใบไมบัง นอกจากอาศัยคํานวณเอาวาศีรษะมันอยูตรงไหน
อึดใจเดียว ก็แตะไก ลั่นกระสุนเปรียงออกไป
มีเสียงรอง “อาว!” แผดกองมา พรอมกัน ทุกคนก็เห็นเงาอะไรชนิดหนึ่งพลิกรวงลงมา
จากคาคบอันมืดครึ้มนั้น ปะทะกิ่งไมลูเปนทาง แลวหลนพลั่กลงมากระทบโขดหินริมลําธาร ดิ้น
เปนวงกลม หางยาวปดกวาดไปมาราวกับงู แลวก็แนนิ่งไป ทามกลางเสียงรองกระหึ่มของพวก
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

565
ลูกหาบที่จองมองดู จอมพรานหันมาขยับปกหมวกใหหญิงสาวผูยืนคอแข็งอยู แลวสงปนกลับคืน
ไปให เชษฐากับไชยยันตไมมีปฏิกิริยาอะไรทั้งสิ้น เพราะเชื่อมั่นและแนใจอยูกอนแลว เพียงแตอม
ยิ้มมองมายังพรานใหญดว ยประกายตาแจมใส หัวหนาคณะเดินทางหันไปตบไหลนอ งสาวหัวรั้น
“เมื่อไหรก็เมื่อนั้นแหละ นอย อยาไปลองมือรพินทรเสียใหยาก มายงัน้ เราก็ดูถูกตัวเอง
ในกรณีที่จางเขามา”
หญิงสาวหัวเราะจืดๆ
“ไมใชไมเชื่อหรอกคะ แตอยากดูมากกวา เมื่อมือดีจริงก็ตองพรอมที่จะแสดงใหเห็นได
ทุกขณะ ความจริงในระยะขนาดนี้ พวกเราก็พอจะยิงไดทุกคน เวนไวแตวาความเสียเปรียบของเรา
อยูตรงที่เราไมสามารถจะมองเห็นเปาหมายไดถนัดเทาเขา กะไมถูกวาควรจะวางกระสุนตรงไหน
นอยยอมรับวากลัวจะยิงมันนัดเดียวไมอยู ถึงไมกลายิง แตถา จะเอาเพียงใหยิงถูกนัน้ ถึงยังไงๆ ก็ไม
ผิดแน”
แลวหลอนก็หนั ไปทางรพินทร ถามหนาตาเฉยวา
“อยางนี้ใชไหม ที่เคยพูดติดปากอยูเสมอวา ‘ปนเทีย่ ง’ นะ?”
จอมพรานไมตอบ เปนแตยมิ้ ๆ เชษฐาสั่งใหพวกลูกหาบไปหามเสือดําตัวนั้นมา มันเปน
เสือหนุมขนาดโตเต็มที่ รอยกระสุนสังหารแทนที่จะเขาศีรษะตามทีท่ ุกคนเขาใจ กลับพบวาเจาะ
ทะลุกานคอ ตัดกระดูกคอหัก
“เอะ!”
ดารินรองอยางสงสัย
“ฉันคิดวาคุณคงเล็งหัวมันมากกวานะ ใชไหม มันผิดที่เล็ง แลวก็พลาดไปเขากานคอพอดี
รายการนี้ฟลุกกระมั้ง?”
“ผมเล็งหางตะหาก แตมนั พลาดไปถูกกานคอพอดี”
รพินทรบอกเรียบๆ หนาตา ดารินคอน แตเชษฐากับไชยยันตพากันหัวเราะชอบใจ
ขณะนัน้ มันเปนเวลาเทีย่ งเศษเล็กนอย ตามกําหนดเดิมของรพินทร ขบวนเกวียนทั้งหมด
จะตองไปถึงหุบชะมดในเวลาเที่ยง แตอันเนื่องมาจากทีก่ ารออกเดินทางในเชาวันนีเ้ สียเวลาไปมาก
เพราะฉะนั้นจึงคลาดเคลื่อนที่หมายไป เชษฐาสอบถามเขาถึงระยะทางที่จะไปถึงหุบชะมด ซึ่งพราน
ใหญประมาณไววา ระยะทางเดินอีกรวมสองชั่วโมงเต็มๆ หัวหนาคณะเดินทาง จึงสั่งใหหยุดพักหา
อาหารกลางวันกินกอน ขบวนเกวียนทั้งหมด ลุยขามลําธารน้ําไปหยุดพักในบริเวณปารมรื่นฝงตรง
ขามเพื่อหุงหา
ระหวางที่คณะนายจาง นั่งกินอาหารแบบงายๆ กันอยูร ิมธารน้ํา พรานใหญกเ็ ดินตรงเขา
มา พูดหารืออะไรกับเชษฐาและไชยยันตสองสามคํา แลวก็หันมาทางดาริน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

566
“คุณหญิงอยากจะเห็นตัวจริงของบางมานานแลวไมใชหรือครับ ขนาดเมื่อคืนนี้อุตสาห
ลงทุนออกมาสองไฟแลวก็ยงิ นกทึดทือลงมาแทน”
“ทําไม?”
“ตามผมมาทางนี้ซิครับ แลวคุณหญิงจะไดเห็นตัวจริงของมันชัดออกไปเสียที คราวหลัง
ในเวลากลางคืน ไดยินเสียงมันรองจะไดไมตองสนใจอีก”
หลอนไมพูดอะไรอีก ผุดลุกขึ้นยืนโดยเร็ว เดินไปที่เกวียนควาปนลูกกรดขึ้นมา แลวพยัก
หนากับเขาเปนความหมายใหนํา รพินทรหัวเราะเบาๆ ออกเดินนําเลาะฝงลําธารน้ําตรงไปที่ตน
ตะเคียนใหญตนหนึ่ง ไมหา งออกจากบริเวณที่หยุดพักเทาไรนัก ไชยยันตเดินตามมาดวยแลวเขาก็ชี้
ไปที่ปลายกิ่งมืดครึ้มตอนหนึ่งของตะเคียนตนนั้น แวดลอมไปดวยกิ่งไมใบเถาวัลยที่ปกคลุมอยูเปน
ซุมหนา มีนกกะลิงกับนกเปลาฝูงใหญเกาะอยูย ั้วเยี้ย สงเสียงรองแซด นกเหลานัน้ พากันมาจิกกินลูก
ไทรที่ขึ้นอยูใกลๆ
“ไหนกัน บาง ไมเห็นสักหนอย เห็นแตนกเปลา กับนกกะลิง”
หลอนพยายามจอง แลวรองถามมาเบาๆ
“ดูใหดีซิครับ ที่ปลายกิ่งใตซมุ ทึบนั่นยังไง คลายๆ ถุงดําๆ ที่หอยอยูน ั่น”
“นั่นนะเหรอ บาง? ฉันมองไมเห็นวามันจะเปนตัวสัตวอะไรเลย นอกจากใบไมแหงหรือ
ใยเถาวัลยแหงๆ ที่หอยอยู ดูอีกทีคลายๆ กาบมะพราวงัน้ แหละ”
“นั่นแหละครับ มันละ มันออกหากินเฉพาะกลางคืนเหมือนคางคาว กลางวันเอาปกหอ
ตัวมิดชิด เกาะหอยกับกิ่งไมนอน มองดูเหมือนถุงน้ําเกาๆ หรือกาบมะพราวอยางนั้นละ อยากจะ
เห็นใหชัดก็ลองสอยมันลงมาซิครับ”
ดารินชําเลืองมองดูเขาอยางเชื่อครึ่งไมเชื่อครึ่ง แลวตวัดปนลูกกรดขึ้นประทับบาเล็งไปที่
เจาสิ่งอันมีลกั ษณะเหมือนถุงดําที่หอยอยูน ั้น เหนีย่ วไกปลอยกระสุน .22 ออกไป เปาหมายที่เห็น
แกวงไกวเล็กนอย แสดงวาหัวกระสุนทะลุผานไป หลอนเอียงคอดูแลวหันมาจองหนาเขาอีกครัง้
อยางไมวายกังขา แตแลวก็อทุ านออกมาเบาๆ เมื่อรูสึกวาจะมีหยดน้ําอะไรชนิดหนึ่ง ไหลรินออกมา
จากถุงน้ําอันนัน้ หลนลงกระทบพื้นใบไมแหงดังแมะๆ เมื่อเดินเขาไปดูใกลๆ ก็พบวา มันคือเลือด
สดๆ
อึดใจนัน้ เอง หลอนก็ประทับปนขึ้นอีกครัง้ อยางรวดเร็ว ปลอยกระสุนซ้ําไปอีกนัด คราว
นี้เจาสิ่งนั้นรวงผล็อยจากกิ่งไมลอยละลิ่วลงมากระทบพืน้ ดังตุบ พลิกตัวดิ้นเพียงเบาๆ สองสามครั้ง
ก็สงบนิ่ง
สัตวลักษณะประหลาดชนิดหนึ่ง ซึ่งหลอนไมเคยรูจกั มากอน รูปรางครึ่งคางคาว ครึ่ง
กระรอกหรือหนู ตัวเกือบเทาแมวเขื่องๆ นอนตายอยูใ หเห็นชัดกับตา รพินทรกมลงจับมันนอน
หงายขึ้น และแผปกอันเปนหนังบางๆ ที่ขึงอยูรอบตัวของมันออกไปเพื่อใหหลอนและไชยยันตได
เห็นถนัด ดารินครางออกมาอยางประหลาดใจ เขามากมดูใกลๆ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

567
“นี่นะเหรอ ไอตัวที่รองกวนประสาทในเวลากลางคืนทีเ่ รียกกันวาบาง”
“นี่แหละครับ ดูไวเสียใหรูจกั คราวหลังจะไดไมตองมามัวประสาทเสียอยูอีก สัตวชนิดนี้
เปนการจัดสรรพิสดารอยางหนึ่งของธรรมชาติ ที่นําเอานก คางคาวและหนูเขามารวมเขาไวดว ยกัน
ปกของมันแทนที่จะเหมือนคางคาว กลับเปนแผนรอบตัวเหมือนรมชูชีพ เวลาเกาะตนไมทมี่ ัน
ตองการไดแลว มันจะไตขนึ้ ไปดวยความรวดเร็วแคลวคลองเหมือนกระรอกไมมีผิด ไมกระพือปก
บินแบบนกหรือคางคาว แตจะขึ้นไปบนตนไมสูงๆ แลวถลารอนกางหนังปกออก รอนลงมายังที่
หมายซึ่งอยูต่ํากวาและไปไดไกลๆ เหมือนกัน พอตอนกลางวันก็เอาปกซึ่งเปนแผนหนังหุมไว
รอบตัวเกาะนอนตามกิ่งไม จะออกหากินเฉพาะกลางคืนเทานั้น บางมีอยูหลายชนิด แตไอตัวนี้คือ
‘บางควาย’ ตัวใหญหนอย แลวก็รองเสียงวิกลวิการดีนกั ใครขวัญไมดีเวลาเดินปา ไดยนิ ก็นึกวา
ผีหลอก ความจริงมันเปนสัตวเล็ก กินพืชและผลไม ไมไดเปนภัยอันตรายอะไรมากไปกวาพวก
กระรอกหรือคางคาวเลย เสียงรองของมันเทานั้น ที่ฟงแลวไมคอยจะจําเริญหู”
“ผมก็เพิ่งจะเห็นตัวจริงของมันนี่เอง”
ไชยยันตวา จองมองดูซากบางควายอยางสนใจ สวนดารินถอนใจออกมาโลงอก ชําเลือง
มองดูหนาพรานใหญ ยิ้มกรอยๆ
“ขอบใจมากทีแ่ นะนํามันใหเห็นและรูจักไว มายงัน้ ฉันก็ของใจอยูนนั่ เอง เวลาไดยินเสียง
มันรองตอนกลางคืน ดูรูปรางมันแลวเทียบกับเสียงที่มันรอง ไมนาจะเปนไอตัวชนิดนีเ้ ลยนะ”
“อยาวาแตคุณหญิงเลยครับ ชาวปาเองบางกลุมเขายังกลัวเสียงบางกัน ถือเปนลางรายถา
ไดยนิ เสียงมันรอง สวนมากเขาเรียกกันวา ‘บางผี’ ถาไอบางนี่ทําเสียงขึ้นใหไดยนิ เมือ่ ไหร ก็เชื่อกัน
วาตองมีภยั พิบัติหรือการตายเกิดขึ้น มันเปนความเชื่อกันอยางงมงายมานานแลว ความจริงมันรอง
ตามธรรมชาติของมันแทๆ เพียงแตวา มันไมคอยจะรองบอยนักเทานัน้ ”
แลวทั้งสามก็เดินกลับมาที่ขบวนเกวียน ซึ่งขณะนี้ทกุ คนกินอาหารกลางวันกันเรียบรอย
แลว และพรอมที่จะออกเดินทางตอไปได ดารินหิว้ เอาบางตัวนั้นมาดวย พอพี่ชายเห็นก็จุปากเบาๆ
“นอย มือซนจริง ไปยังมันมาทําไม มันไมไดเปนภัยอะไร เนื้อหนังก็ใชประโยชนไมได”
“ทัศนศึกษาคะ พี่ใหญ อยากเห็นชัดๆ และรูจักมันไววารูปรางหนาตามันเปนยังไง ถึงได
รองกวนประสาทนักในเวลากลางคืน ฟงแลวนอนไมหลับ ขอยังมันเปนตัวแรกและตัวสุดทาย”
เชษฐาไมสนใจอะไรอีก พยักหนาเรียกรพินทรเขามาพลางควักเอาแผนที่ซึ่งพรานใหญทํา
ไวใหคราวๆ เมื่อคืนนี้ขึ้นมาดู
“ผมตกลงใจแลว รพินทร เมื่อถึงหุบชะมด เราจะแยกจากขบวนเกวียนใหญออกตามรอย
ไอแหวงทันที ปลอยใหเกวียนมุงหนาไปพักแรมหวยยายทองสําหรับคืนนี้ สวนพวกเราไปกันตาม
ลําพัง แลวแตทิศทางไอแหวงจะนําไป บอกพวกเกวียนเสียใหรวู าไมตอ งเปนหวง เพราะถึงอยางไร
เราก็จะไมยอนไปสมทบกับเขาที่หวยยายทองแนสําหรับคืนนี้ พอรุงขึ้นก็ใหบายหนาขึน้ ปาหวาย
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

568
และเมื่อไปถึงที่นั่นแลว ใหเขาหยุดพักอยูท ี่นั่นรอเราจนกวาเราจะไปถึง ไมวาจะสักกี่วัน พูดงายๆ ก็
คือเราจะไมยอนไปหวยยายทอง แตจะตามไปพบที่ปาหวายเลย”
“ฉันก็กําลังคิดอยางนี้เหมือนกัน”
ไชยยันตเสริม ตามองจับอยูในแผนที่
“วาแตเราจะไปสมทบเกวียนที่โปงผีสิงเมื่อไหร พรุงนี้หรือมะรืน”
เชษฐาเหลือบตามองดูพรานใหญเหมือนจะหารือ แลววา
“อันนี้เห็นจะตองแลวแตเหตุการณกระมัง อาจเร็วหรือชาไปบางตามกรณี แตถึงอยางไรก็
คงไมเกิน 3 วัน เพราะเกี่ยวกับเสบียงที่เราจะเอาติดตัวไปได หรือยังไง รพินทร?”
“ถูกของคุณชายแลวครับ มันแลวแตเหตุการณ แลวก็เสบียงเทาที่เราจะเอาติดตัวไปดวย
ได แตนนั่ เห็นจะไมเปนปญหาอะไรนัก ในเมื่อเรารูแนอยูแลววาแคมปใหญเราอยูที่ไหน ถาการตาม
รอยกระชั้นชิดติดพันเขาไปเต็มที่ชนิดที่ทงิ้ ไมได เราก็อาจสงพวกเราคนใดคนหนึ่ง แวะไปเอา
เสบียงเพิ่มเติมโดยไมจําเปนตองบายหนากลับแคมปกันทัง้ หมดก็ได แตสําหรับความเห็นของผม
แลว ผมอยากจะใหพวกเราทั้งหมดที่จะไปในคราวนี้ เอาสัมภาระติดตัวไปใหนอ ยที่สุดเพื่อความ
คลองแคลวรวดเร็วสะดวกตอการติดตาม เพราะฉะนัน้ เสบียงที่นําไปไมควรจะเกินกวาขนาด 3 วัน
เปนอยางสูง ขาดเหลืออยางไรก็คิดกันทีหลัง”
“ถางั้นเตรียมการกันเสียใหเรียบรอยที่นี่เลย พอไปถึงหุบชะมด จะไดเริม่ ตนออกเดินทาง
ไดโดยไมเสียเวลา”
หัวหนาคณะเดินทางสั่ง
รพินทรก็เรียกพรานของเขาทั้งสี่คน แงซาย และนายเมยหัวหนาลูกหาบเขามาประชุม
พรอมกันในทันทีนั้น และสั่งการกําหนดหนาที่ใหรูตามแผน
ผูจะติดตามไปกับฝายแกะรอย ถูกคัดเลือกเพียงสองคนเทานั้น คือเกิด และแงซาย สวน
บุญคํา จัน และเสยพรอมดวยลูกหาบทุกคนจะออกเดินทางตามเสนทางเดิมไปพรอมกับขบวน
เกวียน โดยมอบหมายใหบุญคําซึ่งอาวุโสกวาทุกคนเปนหัวหนา รับผิดชอบควบคุมดูแลขบวน
เกวียน และมีจนั กับเสยรวมอยูดวยอีกสองคนพอจะไววางใจได
หลังจากมอบหมายหนาที่ซกั ซอมกันเปนที่เขาใจดีแลว ฝายที่จะไปก็จัดการตระเตรียม
เสบียงและสิ่งจําเปนติดตัว บรรจุเตรียมพรอมลงเฉพาะในยามเครือ่ งหลังของแตละคน โดยไม
เกะกะหรือถวงหนักเกินไป สําหรับเครื่องเวชภัณฑทดี่ ารินเตรียมไปในยามหลังสวนตัวของหลอน
มีแตเพียงยากินและยาฉีดสองสามชนิดเทานั้น
ไมกี่นาทีหลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอยางก็พรอมเสร็จ
ขบวนเกวียนก็เริ่มเคลื่อนที่รุดหนาตอไปในวาระนั้น พรานใหญเดินลวงหนาสํารวจไป
เรื่อยๆ เหมือนเคย หนทางที่ไตมาบนสันเขาโดยตลอด เริ่มจะเทลาดต่ําลงเปนลําดับ ในที่สุดก็ลงสู
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

569
ปาโปรงสลับไปกับทุงหญาคา ระหวางชองเขาใหญสองลูก ปากทางอันจะนําเขาสูหบุ ชะมด อุดม
สมบูรณไปดวยตนมะขามปอม มะกอกปา และมะหวดที่ลูกกําลังดก เห็นรองรอยของชางโขลงลง
หากินหักโคนตนไมไวกลาดเกลื่อน เปนรอยที่ผานมาแลวประมาณ 2 วัน โคนไมใหญและจอม
ปลวกบางแหงมีรอยลงงาไวอยางคะนอง
ทันทีที่ขบวนเกวียนเหยียบยางลงสูบริเวณปาทุงตอนนั้น ทุกคนก็ไดยนิ เสียงสัตวประเภท
ตีนกีบน้ําหนักตัวมาก พากันตะบึงแตกตืน่ เสียงสนั่นทุง ทางดานซายมือประมาณไมต่ํากวาสิบตัว
แตมองไมเห็นตัว นอกจากจะไดยินเสียงควบหนีหางออกไปอยางรวดเร็ว บายหนาไปยังดงทึบริม
เขาดานหนา และมองเห็นพรานใหญผูเดินนําอยูเบื้องหนาระยะหางประมาณ 50 เมตร ขณะนี้ทรุด
ตัวลงนั่งคุกเขาอยูริมซุมละเมาะ กําลังเพงดูอะไรอยู แลวก็ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบนั่งอยูตรงนั้น
จนกระทั่งเกวียนของนายจางเคลื่อนที่เขามาถึงจึงลุกขึ้นยืน
“เมื่อตะกี้นี้อะไรนะ วัว หรือกระทิง?”
เชษฐาถาม
“กระทิงครับ ผมเกือบจะเดินไปชนมันเขาใหแลวบังเอิญลมแปรทิศ มันไดกลิ่นเสียกอน
สัก 14-15 ตัวเห็นจะได”
พรานใหญบอก แลวกาวเขามาขวางหนาเกวียนไวโบกมือเปนสัญญาณใหขบวนทั้งหมด
หยุด
“เตรียมตัวไดแลวครับ เราจะแยกกับขบวนเกวียนทีน่ ี่แหละ”
แลวก็หันไปตะโกนสั่งความอะไรอยูกับบุญคํา อึดใจใหญตอมา เชษฐา ไชยยันต และดา
ริน ก็กระโดดลงจากเกวียนพรอมที่จะออกเดินทางได แงซายและเกิด ก็กาวออกมารวมกลุมสมทบ
ทุกคนมียามเครื่องหลังที่เตรียมไวลว งหนา ติดหลังพรอม ตางสํารวจตระเตรียมตนเองอีกครั้งเพื่อ
ความแนใจ เชษฐาถือ .458 แม็กนั่ม ไชยยันตสะพาย .600 ไนโตร ดารินนั้นคงใช .470 ริกบี้ อันเปน
ปนขนาดหนักที่สุดเทาที่หลอนจะคอนได เกิดกับแงซายมีไรเฟลที่ไดรับแจกจากคณะนายจางขนาด
เดียวกันคือ .375 เอชแอนดเอชแม็กนั่มคนละกระบอก
เมื่อทุกคนพรอม รพินทรก็เดินไปที่เกวียน ควายามเครื่องหลังของเขา เหวีย่ งสายขึ้น
สะพายไหล ฉวย .458 ของเชษฐาอีกกระบอกหนึ่ง ซึ่งมอบใหเขาไวเปนไรเฟลคูมือสําหรับการ
ติดตามไอแหวงโดยเฉพาะ ขึ้นมาสํารวจดูกระสุนอีกครั้งเพื่อความแนใจ แลวกระแทกลูกเลื่อนสง
นัดแรกขึน้ ประจํารังเพลิงพลางลดนก
“เรียบรอยหรือครับ?”
เชษฐาโบกมือแทนคําตอบ พรานใหญก็เบี่ยงทางหลบใหแกเกวียนคันหนา ตะโกนบอก
กับบุญคําเปนประโยคสุดทาย
“คอยอยูที่ปาหวาย ใหลูกหาบทุกคนปฏิบัติตามคําสั่งโดยเครงครัด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

570
บุญคํา จัน และเสย โบกมือใหแกเขาและคณะนายจาง แลวขบวนเกวียนก็เริ่มเคลื่อนบาย
หนาไปทางหุบเขาทะมึนที่เห็นลิบๆ อยูเบื้องหนา ทั้งหมดยืนรวมกลุมกันอยูที่นนั่ มองดูขบวน
เกวียนที่เดินหางออกไปจนเกือบจะลับตา และบุหรี่ที่จดุ สูบหมดมวนพอดี รพินทรจึงหันไปสบตา
คณะนายจางเขาอีกครั้ง ทุกคนดูเหมือนจะมองจับอยูทเี่ ขากอนแลว ประกายตาอึดอัดใจและวิตก
กังวลเรนลับปรากฏที่แววตาของพรานใหญ เมื่อเบนสายตามาจับอยูที่ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์
หลอนจองตาเขาอยางรูทันในความรูสึกและไมพอใจนัก แตสงบนิ่งเผชิญสายตากราวๆ จับเปงอยูที่
เขาเชนนั้น รพินทรเปนฝายเมินหลบโยนกนบุหรี่ลงกับพืน้ แลวเหยียบดับ เขี่ยใบไมแหงกลบไว
“สําหรับวันนี้ เราเหลือเวลากันอีกเพียงไมเกิน 4 ชั่วโมงกอนค่ํา ไปกันเถอะครับ”
ทั้งหมดเริ่มออกเดินเงียบๆ ภายใตการนําของเขา พรานใหญทวนยอนเสนทางเดินของ
เกวียนไปประมาณอึดใจใหญ ก็แยกทางลงทุงสลับไปกับละเมาะทางดานตะวันออก สํารวจไปตาม
ตนไมเล็ก และจอมปลวกตลอดจนพื้นดินที่มีรอยเหยียบย่ําสับสนเหลานั้น แลวมาหยุดพิจารณาดูที่
ดอนสูงลูกหนึง่ เบื้องบน ปกคลุมไปดวยพุม ไมเล็กและเถาวัลย มีรอยกระชากหักกิ่งลงมากิน และที่
ตีนดอย มีรอยงาแทงงัดดินไวกระจุยกระจาย ราวกับใครเอาจอบหรือเสียมมาพรวน เขาตรวจดูอยู
เพียงครูเดียวก็เดินผานไป กระซิบบอกกับเชษฐาและไชยยันตที่เคียงไหลมาขางๆ วานั่นเปนรองรอย
ของชางปาโขลงอื่นซึ่งไมใชไอแหวง
ทั้งหกคนในคณะไมมีใครพูดกับใครโดยไมจําเปน
เชษฐา ไชยยันต และดาริน เดินตามหลังรพินทรไปเปนกลุม สวนเกิดและแงซาย แยกกัน
ออกเปนปกรั้งทาย ดูผาดๆ คลายๆ จะเดินชมนกชมไมไปอยางธรรมดา แตโดยทีแ่ ทจริงประสาท
พรานอันคมกริบเฉียบไวของทั้งสองใชงานอยางเต็มที่ ประสานสัมพันธกับพรานใหญผูรุดนําไป
เบื้องหนา...จะสังเกตเห็นไดจากการที่เกิดเดินเรงฝเทาขึ้นไปเคียงขางรพินทร และพูดซุบซิบหารือ
อะไรดวยอยูเสมอ แลวก็แยกลงมาเดินสํารวจดานหลังตามเดิม สวนแงซายก็หยุดพินจิ พิจารณาอะไร
อยูบอยๆ ครั้ง แตไมปริปากพูดหรือแสดงปฏิกิริยาเชนไร นอกจากเงียบๆ นิ่งๆ อยูเชนเคยอันเปน
ปกตินสิ ัย
เชษฐา และไชยยันต พยายามอยางเต็มทีท่ ี่จะศึกษาอานรอยเหลานั้น และพยายามตามให
ทันความคิดของพรานใหญ โดยไมจําเปนตองเอยปากถามพร่ําเพรื่อ แตทั้งสองก็ไมแนใจนักวาตน
จะสามารถเขาใจอะไรไดตรงกับรพินทรหรือไม นานๆ ก็ถายทอดความรูสึกของกันและกัน หารือ
กันเองเสียครั้งหนึ่งรวมทั้งทายความคิดของพรานใหญ
สวนดารินไมสามารถจะเขาใจอะไรไดเลยทั้งสิ้น แลวก็บอกตนเองวาไมจําเปนจะตองไป
สนใจอะไรกับรองรอยเหลานั้นใหยุงยากปวดสมอง หลอนมีพรานนําทางอยูแลว พรอมอยูประการ
เดียว คือถาวิกฤติการณเกิดขึ้นเมื่อใด หลอนเผชิญหนาไดเมื่อนั้น ขณะเดียวกันก็บังเกิดความ
หงุดหงิดกรุนๆ อยูในใจ ตาพรานไพรใจกราวคนนี้เกกทากวนประสาท ขวางลูกตาอยางนี้ทุกครั้ง...
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

571
หลอนคิด...ขณะทีน่ ําออกติดรอยตามลาหรือขณะเดินทางครั้งไร เปนสาวจ้ําพรวดๆ ไมมีการรั้งรอ
หรือเหลียวมาใหความสนใจกับใครทั้งสิ้น ไมยอมพูด ไมยอมปริปากบอกอะไรถาไมซัก ตองคอย
งอถามโนนถามนี่อยูเรื่อย และถามคําก็ตอบมาคํา นาหมัน่ ไสพิลึก ดูใจยากเหลือเกินคนอะไรยังงีก้ ็
ไมรู ดูเอาเถอะตั้งแตเริ่มออกเดินทางมา จะลดฝเทาลงมาเดินรวมกลุมอธิบายอะไรใหฟงมั่งก็ไมมี
ใหตั้งหนาตั้งตาเดินตามหลังตอยๆ ไปเหมือนบาใบกันไปหมดงั้นแหละ
ดารินเก็บความ ‘ขวาง’ ไวในใจ ไมยอมปริปากพูดคําใดออกมากับใครเหมือนกัน แมแต
พี่ชายหรือไชยยันต ฮึดกัดฟนเดินไปดวยอารมณเครียดมัว
หนึ่งชั่วโมงผานไป กลางละเมาะสลับไปกับทุงโลงอันรอนระอุนั้น หลอนเริ่มหิวน้ํา แต
ไมยอมเปดกระติกออกดื่ม บดหมากฝรั่งเยิบๆ อยูในปาก เหงื่อชุมโชกใบหนาและเปยกเสื้อเดินปา
จนรัดแนบเนือ้ ราวกับชุบน้ํา ความทรหดอดทนอันเปนธรรมชาติพิเศษที่เหนือเพศของตนเองมีอยู
กอนแลว เมื่อมาผสมกับทิฐมิ านะและความขุนใจที่สุมอยูกรุนๆ ดาริน วราฤทธิ์ ก็กลายเปนผูชายอก
สามศอกไปคนหนึ่ง จนแมแตรพินทรเอง ผูลอบชําเลืองสังเกตมาทางเบื้องหลังบอยๆ ก็ยังอดที่จะ
ประหลาดใจเสียมิได
ผานละเมาะลงสูทุงหญาคา เนื้อสมันอันเปนกวางชนิดทีห่ ายากที่สดุ จนเชื่อแนกันวาได
สูญพันธุไปหมดแลวตัวหนึง่ กระโจนพรวดพราดตัดหนาทั้งหมดไปในระยะไมเกิน 20 กาว
กระโดดตัวลอยไปในพงหญาคาและตนออขนาดสูงทวมหัว เห็นแตสว นลําคออันยาวระหง และ
ศีรษะที่มีกิ่งเขางดงามของมันเคลื่อนผานไปอยางรวดเร็ว รพินทรยืนชะงักมองดูมนั วิ่งหนีไปซึ่งๆ
หนาดวยอาการสงบ
สวนเชษฐากับไชยยันตจองมองอยางตื่นตะลึง เพราะไมคดิ ฝนมากอน และพริบตานั้นเอง
...ความตื่นเตนจนลืมตัวทําใหไชยยันตตวัดปนขึ้นบา แตเชษฐาไวกวา ตบลํากลองปนของไชยยันต
เงยสูงขึ้นเสีย พรอมกับรองหามเร็วปรื๋อ เพื่อนของเขาจึงชะงักกอนทีจ่ ะลั่นไก อึดใจตอมา ภาพกิ่ง
เขางดงามนั้นก็หายลับไป
“โอโฮ! ตาฝาดไปหรือเปลานี่ นั่นมันสมันใชไหม? พับผาซิ! เชษฐา นี่ถาแกไมหามไวก็
ไดตัวแลว”
ไชยยันตครางออกมาอยางไมวายตืน่ เตน
“เรากําลังตามไอแหวง ลงแรงเหนื่อยยากกันมาถึงเพียงนี้แลว แกจะเลิกลมเสียกับเพียง
สมันตัวนั้นรึ?”
หัวหนาคณะเดินทางพูดต่าํ ๆ ไชยยันตถอนใจเฮือก ยิ้มแหงๆ
“ขอโทษที มันลืมตัวไปหนอย ไมนกึ ฝนวาจะไดมาพบไอตัวเขางาม ทีเ่ คยเห็นแตเขาของ
มันในพิพิธภัณฑเทานั้น ถาเราไดตัวหรือแมแตเขาของมันไปโชว โลกของสัตวศาสตรคงจะตื่นเตน
งงงวยกันไมใชนอยทีเดียว ก็ไหนเขาวากันวา ไอกวางชนิดนี้มันสูญพันธุไปจากโลกนี้มาตั้งหลาย
สิบปแลวไมใชเหรอ”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

572
ประโยคหลังอดีตนายทหารปนใหญ หันมาถามรพินทร
“ก็อยางที่ผมเคยบอกแลวยังไงเลาครับ สัตวปาหลายตอหลายชนิด ทีน่ ักสัตวศาสตรผูนั่ง
เขียนตําราหรือบันทึกอยูใ นเมืองเขาใจวา มันสูญสิ้นหมดพันธุไปแลว แตความจริงมันก็คงพอมี
เหลืออยูบาง ในปาที่เขาสํารวจไมถึง เวนไวแตปริมาณอาจลดนอยลงมากเทานั้น เอาเถิดครับ เมื่อ
เดินลึกเขาไปกวานีใ้ นหนทางขางหนาของเรา
พวกคุณจะไดเห็นอะไรที่ไมคดิ วาจะไดเห็นอีก
มากมายนัก”
“คุณเคยไดตัวมันบางหรือเปลา เจากวางประเภทนี้?”
เชษฐาถามอยางสนใจ เขาเองก็ทึ่งไมนอยไปกวาไชยยันต
“ปาแถบอื่นที่ผานๆ มา ผมไมเคยพบ เพิ่งจะมาพบครั้งสองครั้งในดงแถบนี้แหละครับ แต
อันเนื่องมาจากที่เขาวากันวาหายากที่สดุ และบางก็วาสูญพันธุไปแลว ผมจึงไมคิดที่จะยิงมันเลย
เพียงแตพยายามจะดักจับเปนใหได เพื่อสงไปใหสวนสัตว แตกย็ ังดักมันไมสําเร็จสักที กําลัง
พยายามอยู มันเหลืออยูนอยเต็มที ไมคอยจะไดพบ วันนีฟ้ ลุกยังไงไมทราบ”
แหวกไปตามพงหญาสูง ตามรอยเดินของโขลงชางที่เปนชองราวกับใครมาทําไวให เกิด
กับแงซายไดไขนกกะทาดงคนละหลายใบ ซุกซอนอยูในกอหญาแหง หอผาขาวมาใสยามหลังไป
สําหรับเปนเสบียง ดารินนึกสนุก เดินกมหาไปตามกอหญาที่ผานไปบาง พอเจอไขเขากองหนึ่ง กม
ลงจะเก็บดวยความดีใจ แงซายผูเดินตามมาเบื้องหลังก็ควาขอมือไว
“อยาครับ นายหญิง ไขงู!”
ดารินหดมือโดยเร็ว กระโดดถอยหางออกมาอยางตกใจ แลวจากนั้นหลอนก็เข็ด ไมคิดที่
จะกมลงมองหาไขนกออีก นอกจากกวาดสายตาหวาดๆ ไปตามพื้นหญารกที่เดินผานไปรอบดาน
อยางระแวง ยิ่งหวาดเสียวขนลุกขนชันมากขึ้น เมื่อรพินทรผูเดินนําไปเบื้องหนา ใชซนรองเทา
คอมแบ็ตกระทืบงูกะปะไฟตัวหนึ่ง หัวแหลกเหลวอยูใ นหลุมรอยตีนชาง แลวชี้ใหดู
ตลอดทางที่ฝาไปในปาหญา นกตอยตีวิดตื่นตกใจ พากันบินพรูขึ้นมาจากสองฟากหญา
รก สงเสียงรองลั่นใหเห็นเปนระยะ สลับไปกับกระทาดงที่ชุมเปนพิเศษ ใบอันสากคมของหญา
สลับไปกับแฝกเกีย่ วใบหนาของหลอนเปนริ้วรอยคันยิบไปหมด สองแกมแดงปลั่งเกาะพราวไป
ดวยเหงื่อเพราะความเหนื่อย แตดวงตาฉายแสงบึกบึนทรหดโดยไมยอทอ
เกือบจะสุดบริเวณทุงหญาคาอันสูงทวมหัวนั้น พรานใหญผูเดินนําอยูเบื้องหนาก็หยุด
ชะงักเล็กนอย และทันทีนั้นเอง ทุกคนไดยินเสียงอีด๊ อาดดังแซตามลมมา จากชายละเมาะที่เห็นเปน
ทิวอยูเบื้องหนา เสียงเหลานัน้ ครั้งแรกก็ไดยินเบาๆ เหมือนหูจะแววไปกอน แตแลวมันก็ดังชัดเจน
ถนัดขึ้น ไดยนิ แมแตเสียงลงเกลือกกลิ้งในปลักน้ํา และเสียงทะเลาะเบาะแวงกันอันเปนสันดานของ
เจาพวกหมูปา ที่รวมกลุมกันอยูเปนฝูงใหญ เกิดกับแงซายคอยๆ บุกแหวกพง แยกจากรอยชาง
ออกไปอยางเงียบกริบ ในขณะที่ เชษฐา ไชยยันต และดาริน ก็จรดฝเทาขึ้นมาเคียงไหลรพินทร แต
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

573
ในขณะนี้...พงหญาและตนออเปนฉากบังอยูเบื้องหนา ทําใหไมสามารถจะมองเห็นออกไปไดไกล
เกินกวา 10 กาว
พรานใหญเงีย่ หูจับเสียงและสังเกตไปทางปลายยอดหญา คนหาทางลมอยูอึดใจ ก็เคลื่อน
นําตอไปอยางแผวเบา ไมกี่นาทีหลังจากนั้นเขาก็นําคณะนายจางมาทรุดคุกเขาอยูใ ตซุมออพงหนึ่ง
บุยปากออกไปเบื้องหนาอันเปนบริเวณทุง ราบกวางใหญ ไมทึบเหมือนที่ตางซุมอยูในขณะนี้ หาง
ออกไปประมาณ 200 เมตร หมูฝูงใหญจาํ นวนไมนอยกวา 70-80 ตัว มีตั้งแตตัวผูข นาดใหญกํายํา
เขี้ยวแหลมโผลพนออกมาจากปากและลูกเด็กเล็กแดง พากันนอนเกลือกกลิ้งอยูในหลมโคลน และ
เอาจมูกคุดคุน คนหาอะไรกินงวนอยูตามพื้นดินใกลๆ บางขณะก็กดั กันเพื่อแยงอาหารดูคลาคล่ํา
ชุลมุนไปหมด มีหมูใหญเขีย้ วโงงเดินลอมวงอยูเบื้องนอกเหมือนจะเปนยามระวังเหตุ พวกมันไมมี
การระมัดระวังเสียบางเลย สงเสียงรองกันตามประสาลั่นทุง ทุกคนซุมดูมันเงียบๆ อยูครู เกิดก็คลาน
เขามาที่รพินทร
“เลือกตัวออนๆ ไปเปนเสบียงสําหรับอาหารค่ํานี้สักตัวไหมครับนาย?”
“เราไมตองการใหมีเสียงปนโดยไมจําเปน และก็ไมตองการมีของหนักเพิ่มขึ้นดวย”
รพินทรสั่นศีรษะ กระซิบหาม เกิดจีปากออกมาอยางสุดเสียดาย แลวทันทีนั้นเอง หมูทั้ง
ฝูงที่กําลังสงเสียงอยูก็พากันหยุดเสียงเงียบสนิทลง ราวกับนัดกันไวอยางปจจุบนั ทันดวน พวกที่
เกลือกกลิ้งแชอยูในปลักพรวดพราดลุกขึน้ ยืน สวนพวกที่เดินหากินอยูรอบนอกก็หยุดชะงักกับที่ ชู
จมูกสูดกลิ่น ตอมาอีกวินาทีเดียว พวกมันทั้งหมดก็พากันวิ่งพรูเปนขบวนอยางรวดเร็ว ผละออกจาก
บริเวณนั้น บายหนาเขามาทางพงหญาคารกที่มนุษยซุมกันอยู โดยเฉียงหางออกไปประมาณ 300
เมตร เจาตัวใหญๆ ก็วิ่งรั้งทายคุมอยูหลังขบวน ชัว่ พริบตาก็หายกันไปหมด
“เอะ! ลมแปรทิศ มันไดกลิน่ พวกเรากระมัง?”
ไชยยันตอุทาน
“เรายังอยูใตลมมันครับ และถาพวกมันไดกลิ่นหรือเหลือบมาเห็นเรา มันจะไมวิ่งหนีมา
ทางดานที่เราหลบอยูเปนอันขาด ผมคิดวามันไดกลิ่นอะไรจากดงดานตรงขามนั่นมากกวา”
ไมทันจะขาดเสียงของรพินทร ทุกคนก็ไดคําตอบที่แนชัด มีเสียงคํารามกระหึ่มแววมา
จากชายดงดานนั้นเบาๆ มันเปนเสียงเสือใหญที่กําลังงุน งานจัดเพราะความหิว จอมพรานจุดบุหรี่
สูบเปนตัวแรกนับแตเริ่มแยกจากขบวนเกวียน แหงนหนาขึ้นสังเกตตะวันที่เริ่มจะบายคลอยลงทุก
ขณะ แลวทําสัญญาณใหทกุ คนออกเดินตอไป โดยตรงไปที่ปลักกลางทุงที่เห็นฝูงหมูลงเกลือกอยู
สักครูนี้สํารวจรอบๆ ปลักอยูครู ก็มุงหนาเขาสูดงใหญอันเปนที่มาของเสียง “อาว-ฮึ่ม” เมื่อหยกๆ
เสียงนกกระยางรองแซดอยูต ามยอดไม และฝูงคางจิ๊กคลอกวิ่งพลานกันอยูไปมาแตกตื่น
ไปทั้งหมด พอเหยียบยางเขามาถึงชายดงเทานั้น ปาทั้งปาก็สงบเงียบเชียว ไมมีสิ่งใดไหวติงเลย มัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

574
เปนปาโคกไมเบญจพรรณพืน้ ที่สูงต่ําเปนลอน เต็มไปดวยมอและมาบ ฝนที่ตกทั่วไปเมื่อคืนวาน ทํา
ใหพื้นชุม ชื้น อากาศอบอาว
ระหวางที่ทกุ คนกําลังไตตนไมลมตนหนึ่ง เพื่อขามลําหวยแคบๆ ซึ่งมีน้ําไหลอยูตื้นๆ
จอมพรานก็ชใี้ หคณะนายจางของเขาดูรอยตีนของไอลายทีป่ รากฏอยูริมหวยใกลกบั ตนไมลม มัน
เปนรอยใหมเอี่ยม สดๆ รอนๆ เพิ่งผานมาไมกี่อึดใจนีเ่ อง รอยนั้นใหญเอาการ มันจะตองเปนตัว
เดียวกับที่รองเมื่อครูนี้ และเปนตนเหตุใหหมูปาทั้งฝูงที่เกลือกปลักอยูช ายทุง พากันเคลื่อนหนีไป
ทุกคนดูเงียบๆ แลวก็ผานไปโดยไมปริปากคําใด ตอมาก็มีเสียงนกยูงรองสะทอนกองไป
ทั้งปา บนเนินสูงดานหนา พวกคางทักกันเกรียวกราวขึ้นอีก ยอดไมไหวอยูย วบยาบ
“มันขึ้นไปบนเนินนัน่ แลว”
เชษฐากระซิบ พยายามกวาดสายตาคมไวไปทุกพุมรกและโคนไมใหญ แตรพินทรเฉยๆ
ไมไดพดู อะไรทั้งสิ้น คงพาเดินออมไหลเนินนั้นไปดวยอาการปกติ ไมนานนักก็ไตลงบริเวณลาด
ชัน ในระหวางตีนเนินสองลูกซึ่งขึ้นอุดมไปดวยกระทือปาบอน และตะไครน้ํา ตําแหนงนั้นตนไม
เล็กหลายตนมีรอยถอนโคนหักราพณาสูรไปทั้งแถบ รอยตีนชางเปรอะไปหมด เปนรอยใหม พราน
ใหญหยุดชะงักกวาดสายตาสํารวจอยูครูเดียว ก็มองมาทางเชษฐากับไชยยันต
“นึกไมถึง เมื่อคืนนี้มันลงกินที่นี่เอง!”
“โขลงไอแหวงแนหรือ?”
ไชยยันตกระซิบถาม และแทนคําตอบ รพินทรกาวเดินเขาไปในดงกลวยปาใกลๆ ที่หัก
ยับเยินเหลานัน้ เมื่อทุกคนเดินตามเขาไปก็พบกองมูลสีดําสดๆ ถายไวกลาดเกลื่อน
“ขามโตรกนี่ไปฝงโนนอีกนิดเดียวก็จะถึงดินโปง เปนโปงชั้นดีมาก เมื่อวานนี้ผมลืมนึก
ถึงโปงนี้ไป เลยไมไดมาสํารวจที่นี่ บริเวณนี้อาหารสมบูรณสําหรับมันเหลือเกิน มีทั้งกลวยปา ทัง้
ดินโปง”
“ถางั้นเรามีหวังตามพบเร็วกวาที่กะไว”
หัวหนาคณะเดินทางพูดอยางตื่นเตน กอนที่รพินทรจะเอยเชนไรนั่นเอง แงซายกับเกิดที่
แยกกันตรวจรอยไปทางซุมไมอีกดานหนึ่งก็รองเรียกมาเบาๆ เมื่อทุกคนตรงเขาไปสมทบอยางรีบ
รอน ตางก็พากันอุทานออกมาพรอมกัน
เสือลายพาดกลอนตัวหนึ่ง ตัวขนาดเกือบเทามาไทย นอนตายรางแหลกเหลวแทบไมมี
ชิ้นดีอยูใ นพงรก บริเวณซุมไมตอนนัน้ แหลกยับ ซากนั้นมีทั้งรอยถูกกระทืบและรอยลงงา ขาด
กะรุงกะริ่งแทบจะดูไมรูวาเปนสัตวอะไร นอกจากสังเกตเห็นไดจากลายของมัน และสวนหาง
เทานั้น มีเลือดกองใหญที่ไมใชเลือดเสือกองอยูเปนหยอมๆ รอยเลือดนั้นหยดเปนทางไปยังชายตลิ่ง
ดานตรงขาม อันเปนทิศทางที่โขลงของมันบายหนาไป ซากเสือและรอยเลือดยังสดอยู แสดงวา
เหตุการณเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เอง
“หมายความวายังไงกันนี่ พวกมันกําแพงหาญจนถึงกับรุมเลนงานเสือทีเดียวหรือ?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

575
ดารินรองออกมางงๆ
“ไมใชอยางนัน้ หรอกครับ สิ่งที่เห็นอยูน บี้ อกไดชัดวา ขณะที่โขลงของมันลงหากินอยู
ที่นี่ เจาเสือใหญที่หิวจัดตัวนี้ คงตามโขลงของมันมาทุกระยะเพื่อรอโอกาสที่จะเลนงานชางเล็กใน
โขลงของมันตัวใดตัวหนึ่ง พอไดจังหวะก็เผนเขาใส บังเอิญเหลือเกินที่มันเปนโขลงของไอแหวง
แทนที่พวกมันจะหนีเอาตัวรอดในขณะที่พวกมันไดรับภัย ไอตัวรายๆ หลายตัวก็คงวิ่งเขาใสเสือ
เพื่อชวยลูกโขลงของมัน และขึ้นชื่อวาชางแลว ถาสามารถรวมหัวกันเขาสูโดยไมคดิ หนีละก็ ศัตรู
ของมันก็ไมมที าง แมเสือจะขย้ําอยูบนคอของอีกตัวหนึง่ อีกหลายๆ ตัวก็ชว ยกันกระชากลงมาได
เสือตัวนี้แทนที่จะกินพวกมันไดอยางที่คิดไว ก็เลยเปนฝายเละไป”
เชษฐากับไชยยันตครางออกมาอีกครั้ง หรี่ตามองดูซากเสือใหญตัวนัน้ อยางสยองใจ
“ไอขางโขลงนี้นี่รายกาจเอาเรื่องจริงๆ นะ ไมหวั่นหนาอินทรหนาพรหมทั้งนั้น ขนาด
เสือมันยังเอาเสียอยู ตามปกติชางกลัวเสือไมใชหรือ?”
“ครับ โดยทั่วๆ ไปก็มักจะเปนอยางนัน้ เสือจะเลือกจองตะครุบชางตัวที่มันเห็นวาตัวเล็ก
หรือออนแอทีส่ ุด เปนตนวาชางพิการ พอมันโฮกเขาใส เจาตัวอื่นๆ ก็มักจะเตลิดหนีเอาตัวรอดปา
ราบไป ปลอยใหตัวที่ถูกตะครุบตกเปนเหยื่อ นอยนักที่จะเขามาชวยเหลือกัน เพราะตบะเสือแรง
มาก ยกเวนชางแมลูกออนที่หวงลูก ซึ่งจะพยายามตอสูเพื่อปองกันลูกไปเพียงตัวเดียวตามลําพัง
โดยไมมีชางโขลงเขาชวย และสวนมากก็ตองเสียลูกไปทุกที เพราะเสือฉลาดมีเลหเหลี่ยมเหนือกวา
ผมก็เพิ่งเห็นโขลงไอแหวงนีแ่ หละ ที่ชว ยกันรุมทึ้งเสือเสียเละไปทั้งตัว”
“นี่แปลวาเปนรอยใหมที่สุดของโขลงไอแหวง ที่คณ
ุ พบใชไหม?”
“ครับ ตอนที่ผมเดินกลับแคมปที่โปงน้ํารอนเมื่อคืนนี้ ไอแหวงก็พาโขลงเดินออมเขาอีก
ดานหนึ่ง อาจเปนเวลาเดียวกันกับที่เรากินขาวตมกบกันกลางดึก พวกมันก็พากันมาถอนปากลวย
แถวนี้ แลวปะทะกับเจาเสือตัวนั้น”
“ถางั้นก็เหมาะที่สุด เราเริ่มตามรอยมันโดยถือที่นี่เปนจุดเริ่มตนเลย วาแตวา...”
เชษฐาพูดเบาๆ ควักผาขนหนูออกมาเช็ดเหงื่อตามลําคอ และกวาดสายตาไปยังพืน้ รอบ
ดาน ที่เปนหลุมรอยตีนอันใหญโตอยูทั่วไป
“ถามีเจาควายโทนตัวหนึ่ง คอยติดหลังโขลงไอแหวงไปทุกระยะอยางที่คุณบอกเมือ่ วาน
นี้ เทาที่ตรวจดูรอยนี่ ผมยังไมเห็นรองรอยเลย”
“เทาที่สังเกตเห็นมา มันไมตามหลังโขลงไอแหวงกระชั้นชิดนักหรอกครับ มักจะ
ปวนเปย นอยูในระยะหาง ถาไปถึงโปงเชื่อวาเราคงจะไดรองรอยอะไรบาง หากมันยังคอยติดตามไอ
แหวงอยูอีก ผมอยากจะเชื่อดวยซ้ําวา เจามหิงสาตัวนัน้ ตองมากินดินโปงเมื่อคืนนี้ดว ย”
กลาวจบ รพินทรกาวรุดหนา กระโดดเหยียบกอนหินเล็กๆ ที่งอกอยูกลางแองน้ําใส ไต
ตลิ่งของฝงตรงขามขึ้นไปตามลําหวย ดารินทรุดตัวลงวักน้ําในแองนัน้ ขึ้นลูบหนากอนที่จะตามไป
เปนคนสุดทาย โดยมีแงซายคุมอยูเบื้องหลัง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

576
ทั้งหมดปนตัดจากลําหวยขึ้นบริเวณเชิงเขาตอนหนึ่ง แลวเดินเลาะตามหนทางอันเอียงชัน
รกไปดวยเถาวัลยและพงหนาม รองรอยของชางโขลงที่นําไปกอนแลว มองเห็นอยางถนัดเพราะปา
โหวโวงเปนทางซ้ํายังมีรอยเลือดของชางเจ็บจากเขี้ยวเล็บของเจาเสือตัวนั้น ทิ้งไวใหเห็นเปนระยะ
รอยเลือดนี้คอยๆ จางลงเปนลําดับ ในที่สุดก็ขาดสนิทไป คงเหลือไวแตรอยเทาของพวกมัน
ในที่สุดทิศทางนั้น ก็นําเขาสูดงเถาวัลยขนาดใหญ แตละเถาที่เลื้อยคดเคี้ยวไปมา มีลําตน
ใหญขนาดหนาแขง ประสานพันเกี่ยวกัน ราวกับโครงอะไรสักอยางหนึ่งที่มนุษยมาประดิษฐไว
บริเวณนั้นพืน้ ราบโลงเตียนเหมือนใครมาวาดทางไวเปนเวิ้งถ้ํา อาณาเขตกวางใหญไพศาลไมนอย
กวายี่สิบตารางกิโลเมตร โดยไมมีตนไมชนิดอื่นใดขึน้ กีดขวางเลย เบื้องบนปกคลุมทึบไปดวย
หลังคาใบเถาวัลย แตละตอนของพื้นที่เบือ้ งลางนั้น มีลําตนเถาวัลยขึ้นอยูเปนระยะๆ แบงอาณา
บริเวณอันกวางใหญใหแลดูเหมือนตรอกซอกมุม และหองหับตางๆ จากหองนี้ทะลุไปหองโนน
หรือบางทีก็เปนทางเดินยาวตลอด พาดสลับกันไปมาราวกับเขาวงกต งามอยางนาอัศจรรย ซึ่ง
รพินทรอธิบายวาเปน ‘วังชาง’ หรืออีกนัยหนึ่ง ที่พักนอนของพวกมัน ไมมีวี่แวววาเจาชางเกเรโขลง
นั้น จะมาพํานักกันอยูที่นี่ นอกจากเดินผาน นกเคาแมวสองตัวเกาะอยูบนกิ่งเถาวัลยอันมืดทึบ ทําตัว
พองตาปะหลับปะเหลือกหลอกลงมา ในขณะที่ทกุ คนเดินลอดซุมผานไป
พอพนจากบริเวณ ‘วังชาง’ ก็ถึงโปงที่รพินทรบอกไว รอยสัตวปานับสิบๆ ชนิด ย่ําทับ
กันสับสนอยูทนี่ ั่น แทบจะแยกไมถูกวาเปนรอยอะไรตออะไรบาง ยกเวนรอยชางซึ่งสังเกตเห็นได
งายชัดเจนกวาอยางอื่น โปงแถบนั้นเปนรอยรวนซุยไปหมด ราวกับใครเอาแทรกเตอรมาไถพรวน
พรานใหญ เกิด และแงซาย แยกกันออกตรวจอยางถี่ถวน นอกจากรอยชางและสัตว
ประเภทกวางแลว ก็เห็นมีแตรอยกระทิงฝูงใหญย่ําไวเปนเทือก เมื่อตอนเชามืดที่ผานมานี่เอง
“เอ...ไมมีวี่แววของไอทรพีตัวนั้นเลย หรือมันจะแยกทางกับไอแหวงเสียแลว”
จอมพรานพึมพําเหมือนจะบนกับตนเอง
“มันแยกทางไปเสียไดกด็ ี เราไมสนใจมันเลย”
เชษฐาพูดอยูในลําคอ
“จะรูไดยังไงวามันเปนรอยกระทิง หรือรอยควาย ในเมื่อมันเปนสัตวตีนกีบขนาดใหญ
เหมือนๆ กัน”
ดารินถามอยางอดรนทนไมได ภายหลังจากที่พยายามจะกมลงสํารวจรอยเหลานั้น โดย
ไมไดความสวางอะไรขึ้นมาเลย
“ตอบยากในเรือ่ งนี้” พรานใหญบอกมาแผวเบาแตหว น เขาไมไดมองมาที่หลอน สายตา
สอดสายไปรอบดานสีหนามีกังวลเรนลับยากที่ใครจะเขาใจ
“บางคนอยูในปามาตั้งแตเกิด ยังแยกไมถูกวารอยไหนเปนรอยวัวแดง กระทิงหรือควาย
ปา ควายบาน บางคนไปเจอเอาควายบานที่เลี้ยงไว บังเอิญหลุดเขาปา อยางที่เรียกกันวา ‘ควาย
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

577
เพริด’ ก็ยังนึกวาเปนควายปาแทๆ ไป ความเคยชินหรือความชํานาญเทานั้นที่จะบอกได ถึงแมมัน
จะละมายใกลเคียงกันที่สุด สวนปลีกยอยเล็กๆ นอยๆ ของมันก็แตกตางกันออกไป รวมทั้ง
สิ่งแวดลอมประกอบอื่นๆ อีกดวย ยากจะอธิบายใหเขาใจไดงายๆ”
หญิงสาวลุกขึน้ ยืนพนหมากฝรั่งออกจากปาก หนีบดับเบิล้ ไรเฟลไวในซอกแขน
“อยาหาวาสูรหู รืออวดดีอะไรเลยนะ นายพราน คิดเสียวาเรามาปรึกษาหารือกันดีกวา ที่
คุณพบรอยซึ่งคุณแนใจวาเปนควายปา เดินตามหลังโขลงไอแหวงไปนัน่ นะ มันอาจเปนกระทิงโทน
ไดไหม”
ยังไมทันจะขาดเสียงพูดของดาริน ก็ปรากฏเสียง ‘ฟาด’ สนั่นขึ้นทามกลางความเงียบ
สงัด และพริบตานั้นเองปารกบนเนินเหนือบริเวณปาโปงหางไมเกินยีส่ ิบวา ก็หกั โครมครืนลูระเนน
ลงมาชนิดแผนดินสะเทือน เงาทะมึนสีดําสนิทมองดูยงั กับภูเขาทัง้ ลูก ควบตะบึงลงมาอยางรวดเร็ว
จนทุกคนดูไมทัน เห็นแตเพียงเขากวางใหญโคงแหลมบนศีรษะ พุงดิง่ ใกลเขามาเหมือนสายฟาแลบ
แวบเดียวที่รพินทรเหลือบตา เขาก็ตะโกนสุดเสียงประสานกันขึ้นกับเสียงเอะอะโวยวาย
ของเกิด ซึ่งอุทานออกมาไมเปนภาษาดวยความตกใจ
“หลบเร็ว!”
ดารินอยูเบื้องหนาเขาใกลกวาคนอื่นที่สุด หลอนเห็นพรอมเขาและตวัดไรเฟลขึ้นแตถกู
กระชากกลางลําตัว ปลิวลมฟาดลงริมจอมปลวกใหญ ไรเฟลในมือที่ยกขึ้นกระเด็นหลุดไป เชษฐา
ดีดตัวดวยสัญชาตญาณหลบภัย ลอยขามซุม ไมไปกลิ้งอยูใ นพงรกตอนหนึ่ง สวนไชยยันตกระโจน
เขาหาโคนไมใหญดานตรงขาม แงซายและเกิดก็เผนหวือแยกออกจากกันไปคนละทาง ดวย
ธรรมชาติอันเจนไพร
ภูเขายอมๆ ลูกที่ควบตะบึงปานพายุบแุ คมลงมานั้น ผานเกิดและแงซายไปอยางหวุดหวิด
ผานริมดานสองดานที่เชษฐากับไชยยันตแยกกันหลีกหลบ แลวก็พุงเขาใสจอมปลวกที่รพินทรกับ
ดารินลมลงนอนหมอบอยูด ว ยกันขณะนี้ ปลายเขาโคงแหลมดานซายตวัดขวับเฉียดสันหลังของ
พรานใหญ ผูหมอบครอมทับรางของนายจางสาวไปคืบเดียว ตักโครมเขาไปที่ดินจอมปลวกแตก
ทลายพังพินาศไปทั้งแถบ เศษดินกอนเขือ่ งๆ ถลมพรูลงมาที่ทั้งสองเหมือนถูกขวานจาม
พรอมๆ กับทีผ่ ิดเปาหมาย เจาทรพียักษตัวนั้นก็โลดตะบึงพุงเลยเขาปารกเบื้องหนา เสียง
กิ่งไมหกั โครมครามตามแรงปะทะทีว่ ิ่งตะลุยไปของมัน และเสี้ยววินาทีนั้นเอง .458 ของเชษฐากับ
.600 ไนโตรของไชยยันตกร็ ะดมกันแผดสะทานดงจนกลบเสียงฝเทาควบของมัน ไชยยันตยิงไล
หลังไปทั้งสองลํากลอง แตเชษฐามีโอกาสยิงไดเพียงนัดเดียวเทานัน้ กิ่งไมอันขนาดหนาแขงหัก
สะบั้นดวยอํานาจกระสุนขนาดหนัก วิถกี ระสุนปลิวขึน้ สูงเพราะอารามตกใจรีบรอน และประทับ
ปนยังไมถนัดของทั้งสอง เพราะเหตุฉุกละหุกกะทันหันเตรียมตัวไมทนั
เสียงมันวิ่งปะทะกิ่งไมดังหางออกไปอยางรวดเร็วพรอมกัน ก็มีเสียงชางรองแปรนแซ
สนั่นแววมาจากดงทึบดานที่เจามหิงสาตัวนัน้ จูโจมลงมา แตหา งไกลออกไปประมาณสักกิโลเศษ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

578
แลวก็มีเสียงปาแตกอู เสียงตนไมเหมือนเกิดพายุ เสียงนั้นดังหางออกไปเปนลําดับ ชางโขลงหนึ่ง
ตื่นเสียงปนและกําลังเคลื่อนโขลงหนีอยางจาละหวั่น
หญิงสาวนอนตะลึงอยูใตแผนอกของเขา รูส ึกตัวคลายจะตกอยูในฝนราย แลวก็มาไดสติ
เมื่อแววเสียงกระซิบขางหู
“ไมใชกระทิงหรอกครับ ที่ตามรอยไอแหวง แตเปนกระตายนะ กระตายตัวโตหนอย
แลวก็มีเขาโงงชนิดที่เกือบจะเสียบรอยพวงเอาคุณหญิงกับผมรวมเขาไปดวยกัน!!”
พรอมกัน หลอนก็ถูกประคองใหลุกขึ้นกอนที่เชษฐาและไชยยันต จะวิ่งกระหืดกระหอบ
เขามาถึง ทั้งสองรองถามเร็วปรื๋อเมื่อเห็นพรานใหญกับดารินปลอดภัยเรียบรอย ตางก็ถอนใจออกมา
โลงอก
“ควายยักษ!...โอโฮ! เกิดมาไมคิดวาจะไดพบไดเห็น มันใหญโตมโหฬารอะไรยังงัน้ ก็ไม
รู”
ไชยยันตละล่ําละลัก อาปากหอบ
“ไมทันระวังตัวกันกอน มัวแตตะลีตะลานเลยยิงผิด มายงัน้ ก็ไดแลว เสียดายเหลือเกิน”
เชษฐาพูด พยายามระงับอารมณตื่นเตนอยางเต็มที่
สวนดารินยืนสะกดกลั้นลมหายใจอยูเต็มชวง หนาซีด แตแลวอึดใจตอมานั้นเอง สีหนา
ของหลอนก็เปนปกติเหมือนเดิม หลอนอาจจูจี้จกุ จิกแบบผูหญิง แตความกลาหาญเด็ดเดีย่ วและสติ
อันมั่นคงไมไดดอยไปกวาอกสามศอกเลย หันมาทางพรานใหญ...หัวเราะใหเหมือนไมเกิดอะไรขึน้
บอกเรียบๆ วา
“ขอบใจ ที่ชวยไวไดอยางหวุดหวิด และหวังวาคงไมโกรธนะที่เมื่อตะกี้หยกๆ ที่ฉนั แยง
คุณวามันอาจเปนกระทิงก็ไดที่ตามหลังไอแหวง ก็บอกไวลว งหนาแลววาไมใชอวดดีสูรู เพียงแต
อยากออกความเห็นเทานั้น เมื่อตะกีน้ ี้เองก็เห็นมันไมถนัดหรอก เห็นแตวามันใหญเหลือเกิน และ
เขาของมันขวิดเฉี่ยวสันหลังคุณไปแคฝามือเทานั้น ตอนที่มันพุงลงมา ฉันจะยิงสวนหนาแลวพอดี
คุณกระชากลมลงเสียกอน ทําไมคุณไมปลอยใหฉันยิง”
“ระยะกระชั้นชิดจวนตัวอยางนั้น อยาวาแต .470 เลยครับ ตอให .600 ไนโตร คุณหญิงก็
มีหวังแหลกเหลวไปกอนทีจ่ ะหยุดมันได”
แลวเขาก็หันมาทางเชษฐาและไชยยันต ถอนใจยาว
“ไอทรพีเจากรรมนั่น ทําลายพิธิของเราเสียแลวครับ ความจริงไอแหวงอยูหางจากเรา
ขางหนานี่นดิ เดียวเทานั้น ถามันไมพุงเขาเลนงานเราเสียกอน ดีไมดกี อนค่ํานี่เราอาจตามไอแหวง
ทัน นี่มันรูตวั เสียแลวเปดอาวไปโนน”
“เราก็เพิ่งรูวาไอแหวงอยูใกลๆ เรา เพราะไอควายปาตัวนีแ้ หละ ตรงตามที่คุณคะเนไวทกุ
อยาง เพียงแตไมนึกวาเราจะพบมันรวดเร็วถึงเพียงนี้เทานัน้ ผมชักเอะใจแลวเพราะสังเกตเห็นคุณมี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

579
ทาสาๆ อะไรสักอยางหนึ่ง ปามันทึบเสียจนเรามองอะไรไมเห็น พรวดพราดมันก็ถึงตัวเสียแลว
แสดงวามันเห็นเราและจองคอยจังหวะอยูก อน”
“นิสัยควายปาเปนอยางนีแ้ หละครับ ชอบลอใหคนเขาไปในปารก แลวซุมนิ่งรอจังหวะ
พุงเขาใส มันรูวาในที่รกทึบคนกลับตัวไมทัน ผมวาจะเตือนใหรแู ลวแตก็นกึ ไมถึงเหมือนกันวาจะ
พบมันรวดเร็วถึงเพียงนี้ คลับคลายคลับคลาอยูเหมือนกันวา พงบนเนินนั้นไหวนิดๆ พอจะเพงให
แน มันก็ฟดลงมาใส สําหรับไอแหวงนะสบายแลวครับ ลงไดติดหลังกระชั้นชิดมาแบบนี้ ไมพรุง นี้
ก็มะรืนเปนไดพบแน ตามไดอยางสบายไมตองรีบรอนจนเกินไปนัก”
“ไอควายยักษตัวนั้นเหอะ มันจะเผนไปเลยหรือวาจะยังปวนเปย นอยูอ ีกก็ไมรู ผมนะไม
หนักใจไอแหวงหรอก หนักใจเจาทรพีนี่มากกวา”
ไชยยันตคราง หอไหลลงอยางสยดสยอง รพินทรหรีต่ ามองไปทางปาดานที่มหิงสาตัว
นั้นโลดแลนหนีหายไป
“ถึงยังไง เสียงปนที่คุณไชยยันตกับคุณชายยิงไลหลังมันไป ก็ทําใหมันตองคิดเหมือนกัน
แหละครับ คงไมหาญเขาจูโ จมเราอีกไดงา ยๆ นัก ผมเองก็ไมแนใจวามันจะเปดเปงไปเลย หรือวา
คอยตามเรา ตามไอแหวงอยูอ ีก แตรูเอง”
“มันก็แปลกนาคิดไมใชนอยทีเดียวนะ ชางโขลงอื่นมีอยูตั้งเยอะแยะมันไมตาม ดันมา
คอยตามโขลงไอแหวง ตอนที่คุณบอกผม ผมยังไมคอยจะเชื่อนัก มาเจอะเอาของจริงกับตาเดีย๋ วนี้นี่
แหละ”
เสียงเกิดสบถสาบานพึม อยางอกสั่นขวัญแขวนอยูคนเดียว สวนแงซายเฉยๆ
ระหวางทีพ่ รานใหญและคณะนายจางพูดกันอยู
ทัง้ สองชวนกันออกตามรอยไปใน
ระยะใกลๆ ครูใหญก็มีเสียงเกิดรองโวยวายอยางตื่นเตนออกมาวา
“นายครับ มีรอยเลือด ตะกี้ยงิ ถูกมันแนๆ!”
“ฮา!”
เชษฐากับไชยยันตรองลั่นออกมา แลวทันทีนั้นทั้งหมดก็พุงตรงเขาไปยังพงเสือหมอบ ที่
เกิดกับแงซายนั่งมุงอะไรอยูก ับพื้น สิ่งทีท่ ุกคนเห็นก็คอื เลือดสดๆ สีแดงคล้ําหยอมหนึ่งเปอนเลอะ
อยูที่ใบเสือหมอบและหยดลงกองกับพื้น ตามทิศทางรอยตีนที่มันควบไป รพินทรหนั หนามามองดู
ตากันเองและกะพริบอยูปริบๆ เกิดกับแงซายก็ผละออกตามรอยเลือดนั้นตอไป...ราวกับหมาบลัด
ฮาวด ดารินหนาแดงเรื่อดวยความตื่นเตนยินดีรองออกมาเบาๆ
“เอะ! นี่ทั้งสองคนไมรูตัวเลยหรือวายิงถูกมัน”
“ไมนาจะถูกเลยสําหรับของพี่ พอเหวีย่ งปากกระบอกปนไปทางที่มันวิ่งก็เหนีย่ วไกโครม
ไมไดประทับดวยซ้ํา วาแตของแกเถอะไชยยันต”
เชษฐาหันมาถามเพื่อนงงๆ ไชยยันตทําหนาตื่น สั่นศีรษะโดยเร็ว
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

580
“ฉันก็ไมแนใจเหมือนกัน ไอที่แนใจก็คือมันตองผิดแหงๆ ยังไมทันจะเห็นศูนยกย็ ิง
ออกไปทั้งสองลํากลอง รูสึกวาจะกินสูงไปมาก กิ่งไมหักอยูโนนไมเห็นหรือ”
“ไมรูละ ในสามนัดที่ระเบิดออกไปของทั้งสองคน ก็ตอ งมีนัดใดนัดหนึ่งถูกมัน มายงั้น
จะมีเลือดไดยงั ไง”
ดารินพูดเร็วปรื๋อ พรานใหญเมมริมฝปากตรวจดูรอยเลือด และรอยเทาที่วิ่งไปเหลานั้น
ตอไปอีกสองสามชวง แลวยกมือขึ้นดีดโดยแรงเรียกเกิดกับแงซายกลับเขามารวมกลุม
“ถูกสะโพกหลังครับ”
เขาบอกเสียงต่าํ ๆ
“วิถีกระสุนคงจะแฉลบไปถูกกระดูก และไมฉกรรจนกั สังเกตดูจากรอยตีนที่มันใชได
เปนปกติสม่ําเสมอทั้งสี่ขาง เลือดก็ออกไมมากนัก ผมคิดวากระสุน .458 ของคุณชายมากกวา ถาเปน
กระสุน .600 ไนโตร แผลควรจะฉกรรจกวานี้ นาเสียดายเหลือเกิน เบีย่ งอีกนิดเดียวเทานั้น มีหวัง
คว่ําอยูกับที”่
หัวหนาคณะเดินทางเปาลมออกจากปาก
“ถาถูกของผมก็แปลวาฟลุก อยางที่สุด เพราะไมคิดเลยตอนยิงออกไปก็รูๆ อยูวาสงเดช
เต็มที ก็เห็นวามันควบลิ่วเปนพายุไปดวยอาการปกติ ไมมีสะทกสะเทือนอะไรเลยจนนิดเดียว นี่ดวี า
เกิดกับแงซายตามมาดูจึงเห็นรอยเลือดเขา ไมงั้นก็ไมร”ู
ไชยยันตเอื้อมมือไปตบไหลเชษฐาหนักๆ แลวจับมือเขยา
“มือแกฉมังตามเคยเชษฐา ขนาดไมคิดวาจะถูกยังถูกได ดีเหลือเกินที่มนั หมายเขาเลนงาน
โดยที่เราไมไดทําอะไรมันมากอนแลวมันก็ไดเลือดไป แตคราวนี้ละมันเตรียมคิดบัญชีเรานาชม
ทีเดียว ฉันเคยตามกระทิงลําบากกับรพินทรมาแลวคราวนั้นรูรสชาติซาบซึ้งดี แตนี่มันเปนเจา
มหิงสา รายกวากระทิงเจ็บหลายเทานัก”
“จะตามไหมครับเจานาย รอยเลือดพอมีใหตามไดสบายทีเดียว และลงถาถูกเจ็บเขาแบบ
นี้ มันก็จะไปหาปลักลงแชโคลน ตามไมยากนัก”
เกิดถามขึ้นอยางกระหาย
เชษฐายกมือขึน้ ลูบคาง ชําเลืองไปทางรพินทรเหมือนจะขอความเห็น ไชยยันตกับดารินก็
สนับสนุนลงความเห็นใหตามเปนเสียงเดียวกัน ในเหตุผลที่วาตองการจะกําจัดมันใหหมดกังวลไป
เสียงเปลาะหนึ่งกอน โดยไมตองมาหวงหนาพะวงหลัง แตพรานใหญยังไมออกความเห็นเชนไร
มองสบตาหัวหนาคณะเดินทางอยูเชนนัน้ เชษฐาจึงถามวา
“คงไมงายเหมือนที่คิดไวไมใชหรือ ถึงตามก็คงไมไดตวั กอนค่ําวันนี้ หรือยังไงรพินทร”
“บาดแผลไมฉกรรจนัก กําลังมันยังดี และนี่ก็ใกลค่ําเต็มทีแลว ถาไมคิดวาจะตองเอาตัว
ใหไดภายในระยะชั่วโมงสองชั่วโมงขางหนานี่ เปนไมตอ งหวัง”
พรานใหญตอบเปนกลาง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

581
“จุดหมายสําคัญของเราคือไอแหวง”
อดีตนายพันโททูตทหารบก กวาวอยางใครครวญ
“ไมใชเจามหิงสาตัวนี้ การตามลามันโดยเฉพาะทําใหเสียเวลาไปโดยใชเหตุ มันอาจนํา
เราเตลิดเปดเปงหางจากไอแหวงออกไปถึงไหนตอไหนยังไมรูได การที่มันเลนงานพวกเราและถูก
ยิงเจ็บไปแคนี้ นับวาเหมาะสมแลว ถามันเข็ดไปเลย โดยไมแผวพานเขามาเกะกะยุมยามอีก ก็นับวา
เปนการดีสําหรับมันและเรา แตถามันยังคงปวนเปย นอยูใ กลไอแหวง เราก็จะพบมันเองโดยไมตอง
ตามใหเสียเวลา มุงตามแตเฉพาะไอแหวงก็แลวกัน หรือใครมีเหตุผลที่ดีกวานี้?”
ดารินกับไชยยันตนิ่งคิดอยูครู ก็ตองยอมจํานนตอเหตุผลอันรอบคอบรัดกุมของเชษฐา
“ปลอยมันไปกอน รพินทร เปนอันวาติดหลังไอแหวงตอไปตามแผนเดิม!”
ไชยยันตหนั มาตบไหลจอมพราน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

582

26
บุกขึ้นไปตามรอยเดินของชางที่เปนทางอยูกอนแลว สองฟากทึบไปดวยปาเถาวัลยและ
ไมใหญ แลวก็ยึดดานใหมซึ่งไมสูจะกวางใหญนัก ลักษณะเปนเสนทางอพยพของสัตวมากกวาจะใช
เปนเสนทางเดินหากินโดยปกติ ลึกลงไปสูห ุบอันยิ่งทึบขึน้ ทุกขณะ
เพียงไมถงึ ครึง่ ชั่วโมงหลังจากนั้น ทั้งหมดก็มาถึงตําแหนงอันรองรอยพิสูจนไดชัดวา
เมื่อยี่สิบนาทีท่แี ลวมานี้เอง กอนที่เจามหิงสาจะจูโจมเขาใสตรงบริเวณดินโปง และกอนที่เสียงปน
จะระเบิดขึ้น โขลงของไอแหวงไดมาชุมนุมพักพลกันอยูที่นี่
รอยถายและรอยยืนพิงพักโคนไมยังอุนๆ อยู ปาทางดานตะวันออกมีรอยหักลูเปนทาง
ยับเยิน อันเกิดจากการรุดหนีอยางกะทันหันของมัน
พอเขาไปตรวจบริเวณไดชดั พรานใหญก็จปุ ากเบาๆ อยางสุดเสียดาย
“ไอควายเวรตัวนั้นทีเดียว...”
เขาสบถพึมพําออกมา แลวหันมาฝนหัวเราะกับเชษฐา และไชยยันต โคลงศีรษะชาๆ
“นาเสียดายเหลือเกินครับ เราพลาดโอกาสครั้งสําคัญที่สุดไป เพราะไอทรพีตัวนั้นแทๆ”
“ทําไม?”
“ที่นี่เปนที่พักนอนชั่วคราวของมันนะซิครับ พวกมันพากันมาหลบซุม พักนิ่งๆ กันอยูใน
หุบตรงนี้เอง จะไมมีการเคลื่อนไหวไปไหนทั้งสิ้นจนกวาจะมืด จากรอยทีเ่ ห็นนีย้ ืนยันชัดวา
หลังจากที่พวกมันไปหักกลวยปากินตอนดึกเมื่อคืนนี้แลว ตอนใกลรุงก็มากินดินโปง พอตะวันเริ่ม
ขึ้นก็มานอนกันอยูตรงนี้ จะออกหากินอีกครั้งก็ตอนค่ํา ทิศทางที่เราคนพบรอยครั้งแรกตรงโตรก
นั้น และทีแ่ กะรอยตามหลังมามันปลอดที่สุด เพราะอยูใ ตลมพอดี มันไมมีโอกาสรูถึงการตามมา
ของเราเลย ถาควายตัวนั้นไมกอเรื่องขึ้นเสียกอน เราจะมาพบพวกมันทั้งหมดทีน่ ี่ในลักษณะรวม
โขลงพักนอน ปานนี้กไ็ ดยงิ กันถลมปาไปแลว เสียงปนที่ยิงควายตัวนั้น เทากับเปนสัญญาณเตือน
มันใหรูตวั ปลุกใหมนั ตื่นจากหลับ ความจริงมันคอยเราอยูที่นี่แลวทีเดียว”
สองชายผูเปนนายจาง พากันบนพึมดวยความเสียดายโอกาสไมนอยไปกวาเขา ตางกวาด
สายตาไปรอบๆ บริเวณอันเปนรองรอยพักนอนของชางโขลงนั้น
“โชคของมันยังดีอยู ปลอยใหมันรอดไปอีกทีกอน”
เชษฐาบอก
“แตโอกาสที่เราจะตามพบแหลงหลบพักนอนของมันอยางนี้ คงหาไดยากเต็มทีพับผาซิ
มายงั้นรูเรื่องกันไปแลว”
ไชยยันตถอดหมวกออกเกาหัวสบถพํา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

583
แงซายออกไปยืนหางจากกลุม มือทั้งสองปองหู สักประเดี๋ยวหนึ่งก็ทรุดพับพาบลงกับ
พื้น เอาหูแนบลงกับพื้นดิน ประเดี๋ยวหนึ่งก็ลุกขึ้นปองหูฟงใหม แลวก็กระโดดเขามา
“พวกมันยังไปกันไมไกลนักหรอกครับผูกอง แลวก็ไมไดรีบไปกันนัก มันเดินกันไป
เรื่อยๆ เหมือนจะลอใหตาม ถาเราตามกันกลางคืนไดก็มหี วังทัน”
“แงซาย สําหรับแก ฉัน และเกิดจะตามกันกลางคืนเลยก็คงได แตนายของเราละ?”
หนุมกะเหรีย่ งพเนจรนิ่งเงียบ เชษฐายิ้มหันมาตบบาแงซาย
“มันเสี่ยงเกินไปแงซาย พวกฉันสามคนพอตะวันตกดินแลว ก็เหมือนกับคนตาบอดนั่น
แหละ พวกเราทั้งหมดหกคน สามคนมองเห็น อีกสามคนตามืด แทนที่เราจะลามัน มันกลับจะลา
เรา”
พลางหัวหนาคณะเดินทางก็ยกนาฬิกาขอมือขึ้นดู ขณะนั้นมันเปนเวลาเกือบ 17.00 น.
แลว อากาศเริม่ ขมุกขมัวเย็นเยือกลงอยางรวดเร็วแทบไมรูเนื้อรูตัว”
“หาที่พักนอนกอนเถอะ พรุง นี้คอยวากันใหม ชักจะมืดเต็มทีแลว”
“ดีเหมือนกัน กําลังหิว”
ไชยยันตวา เปดกระติกบรั่นดีออกจิบ แลวสงไปใหเชษฐา สวนดารินดื่มน้ํา ทาทางของ
หลอนออนเปลี้ยไปไมนอย เพราะเดินหนักมาตลอดสามชั่วโมงเต็มๆ แตแววตาอันแกรงอยู
เหมือนเดิมเจือไปดวยประกายของความสุขในรสชาติเผชิญภัยที่แวดลอมอยู
หลอนชางผิดปกติ
ผูหญิงเอาเสียจริงๆ...รพินทรอดที่จะฉงนในใจเสียไมได ขณะที่ลอบชําเลืองมอง
“ถางั้นเราเดินกันอีกสักหนอยเถอะครับ ใหพนบริเวณหุบนี่ อากาศในนีม้ ันไมคอยจะดี”
จอมพรานบอก แลวโบกมือใหทุกคนเริ่มเคลื่อนที่ตามเขา ซึ่งบายหนาไปตามเสนทางที่มี
รอยโขลงไอแหวงบุกเบิกไวกอน
ครูเดียวก็ไตขนึ้ ปาโคกที่อุดมไปดวยโขดหินใหญและหนาผา ขณะที่ผานบริเวณชะงอน
ผาตอนหนึ่ง พื้นดินปนหินบริเวณนั้นเปนลานเรียบราบเกลี้ยงเกลา ราวกับใครมาปดกวาดไว ดูผิด
แปลกไปกวาตอนอื่น เศษใบไมสักใบหนึง่ ก็ไมปรากฏอยูที่นั่น ทั้งๆ ที่รอบดานหางออกไปในรัศมี
วงกลมประมาณ 5 เมตร เกลื่อนรดไปดวยใบไมและกิ่งไมแหงอันเปนธรรมดาของปา ดาริน
หยุดชะงักจองมองไปที่ลานเกลี้ยงนั้นอยางสงสัย ตามนิสัยที่รอบคอบชางสังเกตของหลอน แลวก็
เดินตรงเขาไปพิจารณาดู พลอยพาใหคนอื่นๆ ชะงักและเดินตามหลอนเขามาดวย หญิงสาวกวาด
สายตาไปรอบๆ
“เอะ! แปลกจริง ดูนี่ซิยังกะใครมากวาดไวงั้นแหละ”
“เออ จริงดวย”
ไชยยันตอุทานขึ้นอีกคนอยางงงๆ สวนเชษฐาพอมองเห็นลานเกลีย้ งบริเวณนั้น ก็แหงน
มองคนหาขึ้นไปบนยอดไมรอบดานซึ่งเงียบสงัด แลวมองไปทางรพินทร
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

584
“ผมเคยรูมาบางวา นกหวาตัวผูมักจะทําลานไวสําหรับรําแพนเรียกตัวเมีย บุกมาหลายปา
แลว อยางมากก็แคยิงไดตวั มัน แตไมเคยพบลานของมันอยางที่เขาบอกไวเลย ไมรูนี่จะเปนลานนก
หวาหรือเปลา”
พรานใหญขยับปกหมวกใหเชษฐาอยางคารวะและเลื่อมใส
“คุณชาย มีความรูในเรื่องสัตวปาไมนอยทีเดียวครับ ถูกแลวนี่คือลานนกหวา ไมมีสัตว
ชนิดใดจะทําลานเกลี้ยงเกลาราวกับคนมาปดกวาดไวอยางนี้ นอกจากมันเทานั้น”
“หมายความวายังไงกัน?”
ดารินหันมาถามโดยเร็ว พี่ชายอธิบายแทนมาวา
“ก็เจานกหวา รูปรางเหมือนนกยูง แตขนสีน้ําตาลที่เราพูดกันถึงเมื่อเย็นวานนีย้ ังไง มัน
เปนนกที่มีธรรมชาติแปลกอยูอยางหนึ่งโดยเฉพาะตัวผู มักจะทําลานของมันไวโดยเฉพาะ สําหรับ
ลงมากรีดกรายรําแพนและนอนพัก มันจะหมัน่ ดูแลลานของมันใหสะอาดอยูเสมอ ขนาดใบไมตก
เขาไปสักใบ มันก็จะจิกหรือคุยเขี่ยออกใหพนบริเวณทันที จนดูสะอาดสะอานเกลี้ยงเกลา เหมือน
คนมากวาดไว จะไมยอมใหอะไรเขาไปเกะกะอยูในลานของมันเปนอันขาด แลวก็ทําลานไว
เฉพาะตัวของใครของมัน ลานเกลี้ยงที่เราเห็นอยูน ี่ก็คือลานของมัน”
“ประหลาดดีนี่คะ”
หลอนรองเสียงใสออกมาพรอมกับหัวเราะ จองมองดูลานนั้นอยางทึ่งๆ
“แลวนี่ตวั มันไปไหนเสียแลว?”
“นี่จวนค่ําเต็มทีแลว มันคงบินขึ้นไปนอนบนยอดไมสงู ใกลๆ แถวนีแ้ หละ แตเรามองไม
เห็นมันเอง”
“แปลก!”
หลอนครางอยูเ ชนนั้น ดูจะติดอกติดใจไมนอย
“ทําไมมันถึงเปนนกมีวัฒนธรรมในการอยูอยางนี้ จริงหรือคะ ที่วามันจะคอยดูแลรักษา
ความสะอาดของลานมัน ขนาดใบไมหลนเขาไปใบเดียว มันก็พยายามจิกออกเอาไปทิ้งใหพน ลาน
ของมัน”
“ไดยินเขาวากันวายังงั้น ก็นา จะจริงนะ มายงั้นลานของมันจะเกลี้ยงเกลาอยางที่เห็นอยูนี่
ไดยังไง”
“แหม! ถางั้นคงจะนาดูมากทีเดียวนะคะ อีตอนที่มันเห็นใบไมรวงลงมารกลานมันทีละ
ใบสองใบ แลวมันก็ตงั้ หนาตั้งตากวาดออกไปไมรูจบสิน้ ในทัศนะของมนุษยแลวจัดวามันเปนสัตว
มีวัฒนธรรมเปนอยูสูงมาก แตในทัศนะของสัตวดวยกันเอง ก็ตองถือวามันเปนนกที่โงพิลึก ไมรูจกั
อยูตามประสานก มามัวเมียเวลาปดกวาดทําความสะอาดพื้นอยูได”
แลวหลอนก็หวั เราะออกมาอีก ตาเปนประกาย หันมาทางพรานใหญ
“จริงหรือเปลา นายพราน หรือวาพี่ใหญแกลงหลอกฉันเลน”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

585
“ความจริง ผมตั้งใจจะบอกคุณหญิงอยูว า พวกก็องกอยมันมาชวยกันปดกวาดลาน เตรียม
ไวสําหรับจัดงานลีลาศคืนนี้ ก็พอดีคุณชายรูทัน บอกความจริงเสียกอนเลยโกหกไมได”
รพินทรพูดหนาตาย
“เปนความจริงครับ ถามีเวลา พรุงนี้เชาคุณหญิงลองยองมาแอบซุมคอยดูอยู แลวก็จะเห็น
จริงอยางที่คุณชายพูดทุกอยาง มันจะลงมาคอยรักษาดูแลความสะอาดลานของมัน ธรรมชาติของมัน
เปนอยางนัน้ ไมใชวามันมีวัฒนธรรมในการเปนอยูอะไรอยางที่คณ
ุ หญิงวาหรอกครับ การถนอม
หวงแหนลานสําหรับรําแพนของมันนี้ คุณหญิงคงไมอยากเชื่อ ถาผมจะบอกวา มันจะรักษาดูแลไว
ดวยชีวิตของมันทีเดียว จุดออนของมันในขอนี้แหละ ที่พรานผูที่รูสัญชาตญาณของมันฆามันได
อยางงายดายทีส่ ุด โดยแทบจะไมตองลงทุนลงแรงอะไรเลย ขอเพียงใหเขาพบลานของมันเทานั้น”
“ไหนอธิบายใหละเอียดซิ ฉันไมเขาใจที่คุณพูด”
“พรานปาทุกคน เมื่อพบลานรําแพนของนกหวา ถาเขาตองการจะไดตวั มัน เขามีวิธีจะเอา
ตัวมันไดโดยไมจําเปนจะตองทําบวงแรวดัก หรือเสียลูกปนเลยครับ โดยอาศัยสัญชาตญาณรักษา
ความสะอาดลานของมันนี่แหละเปนเครื่องฆาตัวมันเอง คือเขาจะเอาไมไผยาวสักสองสามคืบมา
เหลา วิธีเหลาก็เหลาเฉพาะครึ่งหนึ่งของไมไผนั้น ใหบางและคมราวกับใบมีดทั้งสองคม ขนาดกวาง
ประมาณหนึ่งเซนติเมตร สวนอีกครึ่งไมตอ งเหลา แลวเอาดานที่ไมไดเหลายองไปปกแนนไวกลาง
ลาน ในเวลาที่มันออกไปหากินหางจากลาน โดยใหใบอันเหลาไวอยางคมกริบนั้นโผลพนดินขึ้นมา
ราวๆ คืบกวาๆ พอมันกลับมาถึงลาน เห็นไมไผปกระเกะระกะรกลูกตาอยูกลางลาน อันแสนหวง
แหนของมันเชนนั้น มันก็จะพยายามหาวิธีเขี่ยออกไปใหพน แตไมไผอันนั้นปกแนนเกินกวาทีม่ ัน
จะจิกหรือคุยใหออกไปได ในที่สุดมันก็จะใชลําคอยาวของมันพันเขากับไมไผอันคมกริบนั้น เอา
เทายันพืน้ แลวกระชากถอนขึน้ โดยแรง เพื่อจะใหหลุดตามประสาของมัน...”
รพินทรหยุดลงเพียงแคนั้น อันเปนเวลาเดียวกับที่ ม.ร.ว.หญิงดาริน รองอุทานอะไร
ออกมาคําหนึ่ง ยกมือขึ้นลูบลําคอตัวเองอยางหวาดเสียว สีหนาสยดสยอง
“คุณพระชวย!...”
“นึกออกหรือยังครับ นกหวาเจากรรมนั่นจะมีสภาพเปนอยางไร”
“จริงหรือนี่ โธ!...”
“ตัวไหนตัวนัน้ แหละครับ ไมมีรอด พรานก็ไมตองมานั่งจับเชือดคอใหเสียเวลา ถอนขน
ลงหมอแกงไดเลย”
“แหม! รายกาจจริง มนุษยหนอมนุษย...”
หลอนทําหนาเหมือนจะรองไห
“ไมเชื่อเดี๋ยวผมจะใหเกิดปกไมไผอยางวานี่ไว พรุงนี้สายๆ หนอยคุณหญิงมาดูได”
“ขอใหคุณตกนรกอยารูผุดรูเ กิด ถาคุณเคยฆามันมาดวยวิธีนี้มาแลว”
“อาว! ไหงไปแชงเขาอยางนีล้ ะ?”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

586
ไชยยันตสะกิดหลังเพื่อนสาวรองทวงมา
“ไมเปนไรหรอกครับ เพราะผมไมเคยทําอยางนั้นแมแตครั้งเดียว”
พรานใหญหันไปบอกยิ้มๆ กับไชยยันต
เกิดกะพริบตาปริบๆ อึกอักอยูในลําคอ แลวก็ยิ้มแหงๆ ยกมือขึ้นไหวดารินทวมหัว บอก
ออยๆ
“เกิดเคยทําครั้งนึง นายหญิงอยาแชงเกิด”
ทุกคนยกเวนดาริน และแงซายซึ่งยืนหางออกไป พากันหัวเราะครืนขึ้น หญิงสาวจุ
ปากเบาๆ ยกมือขึ้นชี้หนาพรานพื้นเมืองของรพินทร
“ออ! เรารึ ตาเกิด ใจคออํามหิตเลือดเย็นเหลือเกินนะ คราวหลังอยาทําอยางนี้อีกนะ รู
ไหม?”
“ครับ เกิดไมทาํ แลว พรานใหญก็หามเกิดไมใหทํา”
ใกลๆ กับบริเวณลานนกหวา เปนซอกถ้ําเล็กๆ ในหลืบหินใหญสองลูก ชัยภูมิมองดวย
สายตาผาดๆ เหมาะอยางยิ่งสําหรับจะใชเปนที่พกั แรม แตรพินทรบอกคณะนายจางที่สนใจกับ
ตําแหนงนั้น ใหเดินผานไปเสีย โดยอธิบายใหทราบวา การนอนพักกลางปาไมควรจะเลือกบริเวณที่
ใกลชิดกับโพรงหรือซอกถ้ํา ที่ไมสามารถจะสํารวจเขาไปใหเห็นภายในไดตลอด โดยเฉพาะอยาง
ยิ่ง ถาถ้ํานั้นไมใชถ้ําใหญ เพราะโพรงซอกลักษณะเชนนั้น สวนมากเปนที่อยูของงู
พนจากบริเวณปาโคกตอนนัน้ มาอีกอึดใจใหญๆ ก็ถึงดงรวกและปาหนาม มันมืดลงทุก
ขณะ พรานใหญเลือกไดกอรวกที่มีลําตนขึ้นเบียดเสียดแนนทึบตอนหนึ่ง สําหรับอาศัยแทนผนัง
ดานศีรษะ เกิดจัดการปูผาพลาสติกชนิดหนากวางลงกับพื้นแทนเสื่อปูนอนผืนหนึง่ อีกผืนหนึ่งขึง
มุมสี่ดานกันน้าํ คาง แลวจัดการถากถางบริเวณที่รกใหราบเรียบ พออาศัยเปนแคมปพักชั่วคืน แงซาย
ออกไปหาฟน สวนรพินทรจัดการกอไฟ พรานใหญ พรานพื้นเมืองและหนุม กะเหรี่ยงพเนจร
ชวยกันตั้งแคมปอยางแคลวคลองวองไว โดยไมจําเปนตองออกปากบอกกันใหเสียเวลา เพราะตาง
จัดเจนดีอยูแ ลว เชษฐากับไชยยันตพยายามจะมีสวนรวมมือชวยเหลือดวย แตก็ไมถนัดนัก และไมมี
ความจําเปนแตอยางไร เพราะเพียงแคสามคนการตั้งแคมปก็เรียบรอยลงดวยดีในเวลาอันฉับไว
พอมืดสนิท ทุกคนก็นั่งลอมวงกองไฟรอคอยขาวและกาแฟในหมอสนามที่กําลังจะสุก
ไมกี่นาทีหลังจากนั้น ทั้งหมดก็กินอาหารเย็นกันริมกองไฟ ในสภาพของการเดินปา
แทจริงเปนครัง้ แรก โดยเฉพาะกลุมนายจาง สําหรับเชษฐากับไชยยันตไมเปนปญหา เพราะชีวติ ของ
ลูกผูชายแบบกรานๆ ทําใหทั้งสองผานเหตุการณชนิดนี้มาบางแลว และเขาใจไดดีตลอด จน
สามารถทําตัวใหกลมกลืนสิง่ แวดลอมไดอยางสนิท สวน ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ขลุกขลัก
เล็กนอย เพราะไมคุนมากอน พรานใหญลอบชําเลืองมองดูหลอนดวยความสมเพช ที่ตองมาเผชิญ
กับสภาพอันแทจริงของอยางที่เรียกกันวา ‘นอนกลางดิน กินกลางปา’ เชนนี้ แตแลวก็ปลอดโปรง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

587
ใจขึ้นเล็กนอย เมื่อสังเกตเห็นหญิงสาวไมปริปากบนหรือแสดงขอรังเกียจใดๆ ทัง้ สิ้น ตรงขาม
หลอนพยามทําไดอยางสนิท โดยไมสอพิรธุ อะไรออกมาทั้งสิ้น
รพินทรซอนยิม้ ลอบพินิจดูราชสกุลสาวสวยอยูตลอดเวลา ใบหนางามนั้นขะมุกขะมอม
ไปดวยฝุนและคราบเหงื่อ นั่งชันเขากับพืน้ ปูรองไวดว ยใบไม หลังพิงกอไผ มือหนึ่งถือถาดขาว
พลาสติก อีกมือหนึ่งถือชอนตักเขาปากเคีย้ วตุย ๆ ไรเฟลวางอยูขางๆ ตัว สภาพของหลอนยามนี้ผดิ
กันไปแทบจะเรียกวาคนละคนกับที่เขาเคยเห็นในครั้งแรก มองดูไมผดิ อะไรกับลูกผูชายจอมทรหด
นัก ใชชีวติ สมบุกสมบันคนหนึ่ง ตัง้ แตออกเดินทางเขาปามา ผิวของหลอนก็เริ่มเขมลงเปนลําดับ
แตทวีความคมเกขึ้นอีกอยางประหลาด เมื่อมาประกอบกับสิ่งแวดลอมและการเปนอยูอยางกราก
กรําเชนในคืนนี้
บอยครั้งที่หลอนมองไปพบตาเขาแลวจองนิ่ง เหมือนจะคอยระแวงวาเขาจะคอยสังเกต
จับผิดอะไรหลอนอยู พรานใหญรีบเมินหลบไปเสีย คณะนายจางทั้งสามกินกันไดมาก เพราะเหน็ด
เหนื่อยมาทั้งวัน และบรรยากาศที่ผิดไปจากที่เคยกินกันตามปกติในแคมปใหญ ซึ่งสุขสบายมีอะไร
พรอม ทั้งๆ ที่อาหารก็มีแตเพียงขาวน้ําพริกปาและเครื่องกระปองเทานั้น
หลังอาหาร ตางดื่มกาแฟและสูบบุหรี่ลอมวงสนทนากันเบาๆ ภายในเพิงพักนอน ซึ่ง
ความจริงก็มีเพียงผาพลาสติกสองผืน ผืนหนึ่งปูพื้น อีกผืนหนึ่งขึงกันน้ําคางเทานั้น เกิดกับแงซาย
จัดการขยายกองไฟที่ใชหุงหาเมื่อสักครูนี้ ใหกลายมาเปนไฟสุม โดยกอไวสามดานแทนกําแพงหรือ
ผนัง สวนอีกดานหนึ่งนั้นติดกับกอรวกอันหนาทึบอยูแ ลว
คณะนายจางเพิ่งจะสังเกตเห็นศิลปะของการกอไฟตามหลักของพรานปาอยางถนัด ทั้ง
เกิดและแงซายชวยกันลากเอาไมแหงทอนใหญๆ เขามา เอาสวนปลายหันเขาชนกัน โดยหันปลาย
อีกทางหนึ่งชีอ้ อกไปรอบดานทั้งแปดทิศ ติดไฟใหคุกรุนขึ้นที่ตําแหนงปลายไมชนกันนัน้ พอให
เกิดควันและไฟกินลามเขาไปทีละนอย เมื่อทอนใดทอนหนึ่งถูกไฟกินหดสั้นเขาไปก็ขยับเลื่อนให
เขามาชนติดกันอีก ซึ่งพรานใหญอธิบายวา ไฟชนิดนี้ชาวปาเรียกวา ‘ไฟรุง’ สะดวกในการกอไฟไว
ใหติดอยูไดตลอดทั้งคืน โดยไมจําเปนตองลุกขึ้นมาพะวงคอยเฝาเติมเชื้อบอยๆ
ไฟรุงชนิดนีจ้ ะคุกรุนกินลามไปทีละนอย โดยไมเกิดเปนเปลวขึน้
อันเปนลักษณะ
เดียวกับไฟสุมขอน ใชประโยชนเฉพาะกอไวเปนเพือ่ นและปองกันสัตวรายที่จะแผวพานมาใกล
เทานั้น แตถาตองการเปลวแสงเมื่อใดก็ทาํ ไดโดยไมยาก คือนํากิ่งไมและใบไมแหง หรือเชื้อเทาที่จะ
หาไดเขาไปสุมแลวเปาลม เปลวไฟก็จะลุกติดสวางขึ้นมาทันที เมื่อตองการจะดับ ก็เพียงแตลาก
ขอนไมใหหางออกจากกัน และโกยฝุนหรือดินกลบเทานั้น
เชษฐาศึกษาและสอบถามถึงวิธีกอไฟในลักษณะตางๆ ของพวกพรานปาอยางสนใจ ซึ่ง
รพินทรก็อธิบายใหฟงอยางละเอียด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

588
บรรยากาศในบริเวณแคมปชั่วคราวเต็มไปดวยความมืดสลัว อาศัยเพียงไฟบางๆ ที่แงซาย
เติมเชื้อไวจากกองไฟหาเมื่อครูนี้เทานั้น ปารอบดานถูกกลืนอยูใ นมานสีดําสนิทอันนาระแวง และ
เงียบสงัดผิดไปจากการพักแรมที่แคมปใหญไปเปนตรงขาม
เพราะมองเห็นหนากันเพียงหกคน
เทานั้น และนอนกันกลางพืน้ โลงปราศจากเต็นท ไมมีกองเกวียนหรือพวกลูกหาบอันนอนอุนคับคั่ง
ที่เคยรายลอมรอบดาน อันตรายอันมองไมเห็นและทํานายไมถูก มันสามารถจะมาไดรอบทิศใน
เวลาใดก็ไดทั้งสิ้น
แมจะเต็มไปดวยความกลาหาญเด็ดเดีย่ ว ดารินก็อดจะพรั่นเสียมิได เมื่อกวาดสายตาไป
รอบดาน บรรยากาศมันไมผิดอะไรกับคืนที่หลอนไปนั่งหางอยูก บั พรานใหญเมื่อคราวยิงกระทิง
อบอุนนิดที่ยังมีกองไฟสุม และมีจํานวนคนนอนรวมกันอยูถึงหกคน แตก็นาจะเสี่ยงยิ่งกวานอนหาง
เพราะนอนอยูก ับพื้นดินกลางดานสัตว หลอนถามตนเองวา คืนนี้หลอนจะเกิดอุปาทาน มองเห็น
หรือไดยนิ อะไรตออะไรเหมือนเมื่อคืนทีน่ อนหางอีกไหมหนอ เพราะถึงอยางไรเสีย มันก็เปนการ
พักนอนอยูกลางปาโดดเดีย่ ว ไมเหมือนกับความอบอุนที่ไดรับจากกระโจมเต็นทอนั แข็งแรง ซึ่ง
เปรียบเสมือนบานที่มีผนังบังรอบดาน
ยิ่งคิดหลอนก็ยิ่งตื่นเตนระทึกใจพิกล แตเก็บความรูส ึกไวอยางมิดชิดไมแสดงออกมา
บรรยากาศอันชวนตื่นเตนระทึกใจเชนนีแ้ หละ ที่หลอนตองการเพื่อฝกประสาท จิตใจ และความเคย
ชินไวสําหรับเตรียมรับการเดินทางทุรกันดารเบื้องหนา ภายหลังออกจากหลมชางไปแลว เพราะ
นับตั้งแตออกเดินทางเขาปามา การนอนอยูในแคมปใหญ ที่เพียบพรอมไปดวยความสะดวกสบาย
และอบอุนนานาประการมันก็เหมือนกับการเที่ยวปกนิกธรรมดาเทานั้น
หลอนบอกตนเองวายังไมไดสัมผัสกับบรรยากาศของปาดงพงไพรแทจริงนัก ผิดกับคืน
นี้มาก พรานใหญพูดไวถูกแลวคือ เมื่อผละออกจากแคมปใหญมา ความสะดวกสบายทุกชนิดเปน
อันไมตองพูดถึงกัน
ปาก็คือบาน!!
ชั่วแวบหนึ่งของความนึกคิด หลอนรูสึกขอบใจพรานใหญอยูนิดๆ ที่ตลอดเวลาเขาแสดง
ความเปนหวงกังวลไปกับหลอน และความหวงกังวลชนิดนั้นเอง ที่เปนตนเหตุใหเกิดการขัดขวาง
ไมเต็มใจทีจ่ ะใหหลอนรวมทางมาดวย ก็ถูกของเขาแลว ชีวิตสมบุกสมบันกลางดงเชนนี้ มัน
เหมาะสมแตเฉพาะชายชาตรีอกสามศอก ที่มีนิสัยรักในการผจญภัยสุดยอดเทานั้น หาเหมาะควรกับ
ผูหญิงไม เพราะมันเต็มไปดวยความลําบากลําบนรอยแปดพันประการ หาความลําบากทรมานใดๆ
เสมอเหมือนมิไดอีกแลว เมื่อไดเผชิญกับตนเองจึงรูรสถองแท และเจาความลําบากยากแคนชนิดนี้
แหละ ที่ทําใหคนเราหยั่งซึง้ ถึงจิตใจของกันและกัน รวมทั้งเขาใจกันได ราคาของชีวติ มันเสมอ
เหมือนทัดเทียมกันหมด แตถึงอยางไร เขาผูนี้กป็ ระมาณการหลอนผิดไปถนัด...ตอไปนี้เขาจะได
เห็นชัดเสียทีวา ผูหญิงอยางหลอนเปนอยางไร
ดาริน วราฤทธิ์ ไมใชผูหญิงตามฉบับที่เขาเคยรูจัก!!
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

589
หลอนคิด...
เสียงนกฮูกรองอยูบนยอดไผสูง ตอมาก็มีเสียงเหาหอนของพวกหมาจิ้งจอกแววมาแต
ไกลเย็นเยือก กวางมายืนรองอยูหลังดงรวกไมหางออกไป แลวก็มีเสียงวิ่งตะลุยลงไปในหนองน้ํา
โครมครามบุกพงผละไปอยางรวดเร็ว เหมือนจะตืน่ ตนใจอะไรสักอยาง
ทุกคนคุยกันเบาๆ พลางก็เงี่ยหูอันเฉียบไวคอยสดับรหัสปารอบดาน ดารินนอนตะแคง
สูบบุหรี่อยูตรงกลาง ที่นอนของหลอนถูกขนาบอยูในระหวางเชษฐาและไชยยันต ถัดไปเปนทีน่ อน
ของรพินทร แงซายนั้นแยกไปนอนชิดริมกองไฟ สกัดดานปลายเทาของนายจางไว แมจะอิดโรย
ออยเพลียกันสักเพียงใด ก็ยังไมมีใครนอนหลับในขณะนี้ เพราะเพิง่ จะสองทุมเทานั้น ปนทุก
กระบอกวางอยูใกลมือของเจาของพรอมไฟฉาย ขึ้นลําพรอมเพียงแตหา มไกไวเทานัน้
ทันใดนั้น แงซายผูนั่งเหงาไมไผอยูหางออกไปทางกองไฟ ก็หูชนั ขึ้นเหมือนจะคอยจับ
ฟงเสียงผิดปกติอะไรชนิดหนึ่ง ดารินสะกิดเชษฐากับไชยยันต ใหมองดูอาการของหนุมกะเหรีย่ ง
พเนจร ทุกคนก็ไหวตัวจับรหัสเสียงที่เกิดขึ้นแผวเบาอยางประหลาดนัน้ ไดพรอมกันหมด
มันเปนเสียงคลายๆ น้ํากระฉอกเบาๆ อยูใ นแองทีใ่ ดทีห่ นึ่ง เบื้องหลังกอรวกที่ตั้งแคมป
พักกันอยูในขณะนี้ ซึ่งหางออกไปไมไกลนักราวกับสัตวอะไรชนิดหนึ่ง ลงไปเกลือกปลักเลน ครั้ง
แลวก็เงียบหายไป
“หมู!”
ไชยยันตกระซิบ
“อาจเปนสมเสร็จ”
เชษฐาแยงแลวตางก็มองไปทางพรานใหญเปนตาเดียว เหมือนจะขอความเห็น รพินทร
กัดริมฝปาก ตะแคงหูจับเสียงอยางระมัดระวัง สีหนาของพรานใหญมีแววฉงนกังขาอยางไรพิกล
คณะนายจางทัง้ สามก็ขยับลุกขึ้นจากการนอนพักกันอยูอยางผอนอารมณนั้น พรอมกันหมดโดย
เงียบกริบ
อึดใจใหญตอมาเสียงแผวเบานั้นก็แววดังมาอีก แตในคราวนี้มันดังแปลกออกไป เชษฐา
กับไชยยันตกะพริบตาถี่ๆ หันไปมองหนากันเองแลวเปลี่ยนไปจองรพินทรอีกครั้ง
“เหมือนใครมาวิดน้ําอยูในหนอง”
หัวหนาคณะเดินทางกระซิบเบาที่สุด
จริงตามที่เชษฐาพูด เสียงนัน้ เปนเสียงเหมือนใครเอาพวย หรือภาชนะอะไรสักอยางหนึ่ง
วักน้ําในแองขึ้นสาด เสียงดังซาๆ อยูเปนจังหวะสม่ําเสมอ จะวาเปนการดําผุดดําวายของสมเสร็จ
หรือการพลิกตัวเกลือกปลักของหมูปาก็ใชที่ แงซายกับเกิดก็ผดุ ลุกขึน้ ยืนในบัดนัน้ ราวกับนัดกันไว
แตพรานใหญโบกมือเปนสัญญาณใหทั้งสองนิ่งเฉยไวกอน แลวหันมาทางคณะนายจางพูดดวย
อาการยิ้มๆ สีหนาไมมแี ววตื่นเตนใดๆ ทัง้ สิ้น
“ฟงใหดีซิครับ แลวลองทายใหมวา มันเปนเสียงอะไร ขณะนี้เกิดกับแงซายรูแลว”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

590
นายจางทั้งสามยิ่งงงจัด
“ชางมันมาสูบน้ําพนเลนกระมัง มายก็เจาหมีควาย”
ดารินพยายามเดา พรานใหญสั่นศีรษะ หัวเราะเบาๆ
“ตามผมมาซิครับ แลวจะไดเห็น ถาพวกคุณเคยไดยนิ ไดฟงมากอน พอเห็นเขาก็จะรอง
ออกมาวา ‘ออ’ แตถาไมเคยรูมากอนเลยก็อาจงงไปทีเดียว”
คําพูดเปนปริศนาของจอมพราน ทําใหคณะนายจางยิ่งเต็มไปดวยความตื่นเตนกระหายที่
จะรู ทั้งหมดฉวยปนลุกขึ้นในทันที รพินทรพยักหนากับแงซายและเกิด...
ทั้งหมดยองดวยฝเทาแผวเบา ออมหลังกอรวกแลวเดินไปตามดานเล็กๆ ซึ่งเทลาดไปสู
แองน้ํา ในระหวางโขดหินที่งอกอยูสลับซับซอน โดยการนําของพรานใหญ ตางมีไฟฉายพรอมอยู
ในมือทุกคน แตปลอยใหรพินทรฉายไฟนําทางแตเพียงดวงเดียว ซึ่งเขากดต่ําจํากัดลําแสงเฉพาะ
สองใหเห็นทางเดินเทานั้น
เสียงวิดน้ําซาๆ นั้น ยังคงดังอยูเปนจังหวะ และยิ่งไดยนิ ชัดเจนขึ้นทุกขณะ เมื่อตางเดิน
เลาะพงไมเขามาใกลแองน้ํานั้น จนกระทัง่ เมื่อรพินทรหยุดเดิน ก็รูสึกเหมือนกับวาเสียงวิดน้ําจะดัง
อยูเบื้องหนา หางออกไปไมเกิน 15 กาวนัน่ เอง ปนไปกับเสียงปลาที่แตกตื่นดิน้ อยูโผงผางในหนอง
น้ํา
จอมพรานสาดลําไฟฉายไปยังตําแหนงที่มาของเสียงในทันทีนั้น
จากลําแสงของไฟลาสัตวแปดทอน สิ่งกลมยาวของอะไรชนิดหนึ่ง มองเห็นชัดอยูใน
ระหวางตนไมสองตนเหนือแองน้ํา
แสงไฟกระทบเกล็ดผิวอันมีสีเหลืองสลับดําแดงแลเปนมัน
ระยับ ลําตัวของมันอวบใหญขนาดทอนขาออน ปลายดานหนึ่งโยงไปรัดอยูกับกิ่งมะคา อีกขางหนึง่
พันอยูกับกิ่งสยา ทอดลําตัวสวนกลางอันยาวเหยียดเหมือนเชือกตกทองชาง หรือชิงชา หลอนลง
มายังบริเวณแองน้ําแคบๆ ตอนหนึ่ง ซึ่งมีอาณาเขตติดตออยูกับแองน้ํากวางใหญ โดยมีรากไทรใหญ
ขวางกั้นเปนทํานบแบงออกเปนสองตอน เจาสิ่งนั้นเทาที่เห็นอยูในขณะนี้ มันกําลังโยนตัวแกวง
ไกวไมผิดอะไรกับเปลญวน ทุกครั้งที่มันแกวงลําตัวนัน้ จะกวาดเอาน้าํ จากแองเล็ก ใหกระจายพน
ทํานบรากไทรหลนเขาไปในบริเวณแองกวาง เปนไปในลักษณะเหมือนวิดน้ํานั่นเอง แมกระทั่งไฟ
ฉายกราดจับไปในขณะนี้มนั ก็ยังแกวงวิดน้ําอยูโครมๆ เปนจังหวะ น้ําในแองเล็กมีระดับเหลืออยูสูง
เพียงคืบเศษๆ เทานั้น และขุน คลั่กเพราะการแกวงลําตัววิดของมัน
“งูเหลือม!”
เสียงไชยยันตอุทานออกมาอยางอัศจรรยใจ
“เอะ! นั่นมันทําอะไรนะ แกวงตัววิดน้ําใหญ มันจะวิดไปทําไม ประหลาดจริง!”
เชษฐาจองดวยความตื่นเตนไมนอยไปกวาเพื่อนของเขา สวนดารินอุทานอะไรออกมาคํา
หนึ่ง คณะนายจางพากันจองตะลึงดูอาการกระทําอยางแปลกประหลาดของเจางูเหลือมใหญตัวนัน้
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

591
อยางทายอะไรไมถูก ชวยกันสองไฟฉายจับภาพไวเปนเปาเดียว สวางจาไปทั่วบริเวณ แตถึงกระนัน้
มันก็ยังไมยอมหยุดการไกวตัวอยูเปนจังหวะสม่ําเสมอ ไมสามารถจะกําหนดไดวาดานไหนเปน
สวนหัว ดานไหนเปนทางหาง เพราะความยาวของลําตัวที่ตระหวัดโยงพันไวยังกิง่ ไมทั้งสองดาน
มองเห็นเปนกอนโต คงใชแตลําตัวสวนกลางซึ่งมีความยาวเพียงหนึง่ ในสามของความยาวทั้งหมด
เทานั้น เปนทีแ่ กวงพัดน้ําแทนระหัด
“จะเปนความโงหรือความฉลาดของมันก็ไมทราบ มันกําลังตั้งหนาตั้งตาวิดน้ําจากใน
แองเล็กนั่น เพือ่ จะหาทางลงไปจับปลาในแองกินโดยสะดวก”
พรานใหญบอก
“ครั้งแรกมันคงลงไปพยายามไลจับปลาในน้ําดูกอนแลว ตอนที่เราไดยินเสียงเหมือนหมู
ลงเกลือกปลักนะครับ ทีนี้นา้ํ คงมากพอทีท่ ําใหมันจับปลาไมถนัด มันก็เลยเปลีย่ นกลยุทธใหม เอา
ตัวพันกิ่งไมไวสองดาน ไกวตัววิดน้ํา จะใหน้ําแหงหรือมายก็ตื้นลง จะไดจับปลาไดงายๆ ขึ้น”
“พิสดารจริง! นี่ไองูเหลือมมันรูจักวิดน้าํ เพื่อจับปลาดวยหรือนี่ ผมเพิ่งจะเคยเห็นนี่เอง
แลวก็โอโฮ! ดูซิ ตัวยังกะเสาตอมอ”
ไชยยันตครางอยางไมหายงง แลวหัวเราะตืน่ ๆ ดารินก็ทึ่งไมนอยแทบไมเชื่อสายตา
“พิกลอยูนะ รพินทร ผมไมเคยรูมากอนวางูเหลือมมันมีวธิ ีจับปลาไดแบบนี้ นี่ถาไปเจอ
เอาบอหรือแองใหญๆ มันมิวิดกันเปนเดือนเปนปหรือ กวาจะไดกินปลา”
เชษฐาถามต่ําๆ ในลําคอ
“มันก็ฉลาดพอตัวที่จะคํานวณไดเหมือนกันครับวา ระดับน้ําที่มันจะวิดเพื่อจับปลานัน้ มี
อยูขนาดไหน ถาเหลือความสามารถของมัน มันก็จะไมวิด ถาเห็นวาพอจะวิดไดมนั ก็เอา ดูซิครับ
น้ําในแองที่มนั กําลังวิดอยูนนั่ เหลืออยูอีกนิดเดียวเทานัน้ มันวิดอยางนี้อีกสัก 2 ชั่วโมง ก็ลงไปจับ
ปลากินไดอยางสบายแลว รูส ึกวาปลาตรงนั้นจะชุมดีเสียดวย ดิ้นกันออกพลานไป”
ไชยยันตวา หันมาเบิกตาโตกับพรินทร
“ไอเสาตอมอตัวนี้ดนั มาวิดน้ําหาปลาอยูใกลๆ ที่นอนของเราเสียดวย ปลาที่มันจะจับกิน
ได จะมีอยูสักเทาไหรเชียว ผมวาไมคณาทองมันหรอก สําคัญอีตอนจับปลากินหมดแลว ทองยังเบา
อยู เลื้อยไปพบพวกเรานอนหลับกันอยู มันจะไมเหมาะนัก หรือยังไง?”
“ก็รับรองไมไดเหมือนกันแหละครับ ในขอนี้”
พรานใหญบอกปนหัวเราะเบาๆ
“ถางั้นก็ปลอยไวไมได”
เชษฐาบอก
รพินทรหันไปพยักหนาบอกกับเกิดและแงซาย ใหดําเนินการสําเร็จโทษเจางูเหลือมใหญ
ตัวนั้นเสีย ทั้งสองซึ่งก็รอคําสั่งอยูแลว ชักมีดเดินปาเลมยาวที่ขัดหลังออกมาทันที ดารินก็รองเตือน
มาเบาๆ วา
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

592
“ระวังหนอยนะ ตัวมันใหญเหลือเกิน ตอใหทั้งสองคนนั่นก็เห็นจะไมพออิ่มมันหรอก
ฉันวาจัดการมันดวยลูกปนไมดีกวาหรือ?”
ประโยคหลัง แมหลอนจะพูดขึ้นเปรยๆ ก็มีความหมายไปยังรพินทร พรานใหญพูด
เรียบๆ มาโดยไมหันมาวา
“เปลืองลูกปน แลวก็เสียงดังหนวกหูเปลาๆ เพียงแคดาบ เกิดกับแงซายสองคนก็ถมเถไป
แลว เราคอยชวยเขาก็แลวกัน...ถาพลาด งูเหลือมไมมีพิษสงอะไรนอกจากรัดเทานัน้ ”
ทั้งหมดชวยกันฉายไฟใหแกทั้งสองเพื่อใหเห็นถนัดขึ้นอีก เกิดถือดาบเดินปา ยองเขาไป
ทางดานที่มันรัดอยูกับตนมะคา อันดูเหมือนจะเปนดานศีรษะ สวนแงซายก็ปรี่เขาไปอีกดาน ไมกี่
นาทีหลังจากนั้น จากการชวยกันกระหน่ําฟนอยางรูจ ดุ และชํานาญของทั้งสองชวยกันคนละดาน
เจางูเหลือมใหญตัวนั้นก็หมดฤทธิ์เดช ถูกบั่นขาดออกเปนทอน เลือดนองกอนที่จะทันคลายตัวจาก
การมัดโยงอยูก ับกิ่งไมทั้งสองดาน
เสร็จสรรพการสําเร็จโทษเจางูเหลือมใหญตัวนั้น
ทุกคนก็กลับขึน้ มายังบริเวณที่พัก
ตามเดิม
เกิดกับแงซายชวยกันจับปลาในแองที่มนั วิดน้ําไวกอนแลวมาได 7-8 ตัว เอาหมกโคลน
โยนเขาไปเผาในกองไฟ ทุกคนรวมกันกินปลาเผาหมกโคลนอยางสนุกสนานออกรส พอสามทุม
พรานใหญก็บอกกับคณะนายจางของเขา
“นอนเสียเถิดครับ เอาแรงไวสําหรับพรุงนี้ โปรดนอนหลับใหสบาย อยางเปนหวงอะไร
เลย ผมรับรองความปลอดภัยใหเอง”
ไชยยันตเอาหมอนยางออกมาเปาลมแจกจายใหเชษฐากับดารินคนละใบ อากาศเย็นเยือก
จนสั่นสะทาน ทุกคนไมมีผา หม นอกจากเสื้อกันหนาวแบบแจ็กเกต ที่บรรจุใสยามหลังติดตัวมา
เทานั้น ดารินแจกยาตามนิสัยปกติประจําวันของหลอนใหทุกคน แลวตางก็เขาประจําที่ของตน
เตรียมตัวนอน ซึ่งเปนแถวหนากระดานเรียงเดีย่ ว สวนศีรษะหันเขาทางกอรวกทึบ พื้นที่บริเวณนัน้
เทลาดนอยๆ ตามธรรมชาติอยูกอนแลว ทิศทางดานศีรษะในเวลานอนจึงสูงกวาระดับปลายเทา
เล็กนอย จัดวาเปนทีน่ อนที่เหมาะยิ่ง เพราะในทันทีที่ลืมตา ก็สามารถมองกวาดไปรอบตัวอยาง
สะดวก โดยไมจําเปนตองผงกคอหรือขยับเขยื้อนลุกขึน้
เชษฐากับไชยยันตตรวจดูความเรียบรอยของไรเฟลประจําตัวอีกครั้ง พรอมกับไฟฉาย
แลววางขวางไวบนดานศีรษะในระยะที่สามารถจะเอื้อมหยิบไดในฉับพลัน ไมขลุกขลัก สวนปน
สั้นนั้นไมมีใครถอดออกจากเอว หัวหนาคณะเดินทางกวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้งกอนที่จะเอนตัว
ลงนอน เขาอยากจะเอยปากถามรพินทรถึงเรื่องเวรยาม แตแลวก็ลมเลิกความตั้งใจเสีย เพราะเชื่อมือ
อยูเต็มเปย ม ถึงอยางไรการพักแรมในคืนนี้ก็มีพรานใหญนอนเคียงขางอยูดวยทั้งคน การซักถาม
หรือแสดงความถี่ถวน โดยไมจําเปนเกีย่ วของกับขอกังขาระแวงภัย มันจะเทากับสําแดงความ
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

593
หวั่นไหวของตนเองเสียเปลาๆ หนาที่ในการพิทักษคุมครองเปนของรพินทรอยูโดยตรงแลว เขาอาจ
จัดเวรยามนัดแนะกันเองในระหวางเขา เกิด และแงซาย โดยไมจําเปนตองเกี่ยวของกับคณะนายจาง
ซึ่งควรจะถือโอกาสนอนพักกันใหมากที่สดุ
“นอนหูไวเปนพิเศษหนอยนะ ที่นไี่ มใชแคมปใหญของเรา”
เชษฐาหันไปเตือนเพื่อนและนองสาวเบาๆ ไชยยันตขยีก้ นบุหรี่ดับลงกับพื้น แลวอาปาก
หาว แหงนหนามองดูหลังคาใบรวกทีแ่ ผปกคลุมอยูตามธรรมชาติ
“ถาฝนซัดคืนนี้ ก็งามไปเทานั้น”
“คงไมหรอกครับ คืนนี้ฟาโปรง”
พรานใหญตอบมาหาวๆ มีเสียงพูดอะไรกันอีกคําสองคําระหวางคณะนายจางของเขา
เสียงพลิกไหวตัวเพื่อจะขยับหามุมนอนใหถนัด แลวไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทุกสิ่งทุกอยางก็ถูกปก
คลุมอยูในความเงียบของพงไพรนามรัตติกาล นอกจากส่ําสําเนียงของดุริยางคปา ซึ่งบรรเลงไปตาม
ธรรมชาติปกติของมัน เย็นยะเยือกสะทานวังเวงจับใจ
รพินทรลุกขึ้น เดินไปรินกาแฟที่แงซายตมใสกระติก แขวนอยูที่หลักไมงามริมกองไฟ
ขึ้นดื่ม แลวหยุดยืนปลอยอารมณอยูที่นนั่ หันหนาออกไปยังราวปาใหญ เดือนขางขึ้นจัดลอยตัวโผล
พนทิวเขาขึน้ มาแลว ทอดแสงรางๆ สองลอดใบไมลงมาจับอยูตามพืน้ และพุมไมเตีย้ รอบดาน เห็น
เปนแถบจางๆ อยูทั่วไป ความมืดดุจสีดาํ สนิทที่ครอบคลุมไวนับตัง้ แตตะวันตกดินเริ่มจะสดใสมี
ชีวิตชีวาขึน้ ไกลออกไปเบื้องหนาทางดานเหนือ มองเห็นเกาะละเมาะสลับไปกับทุงโลงเปนเงา
รางๆ อยูในรัศมีเงินยวง ประหนึ่งอสูรซึ่งนั่งเรียงรายอยูในลักษณะตางๆ ไกลลิบออกไปอีกเทาที่
สายตาจะสงไปไดในแสงราตรีอันอําไพนัน้ คือทิวของขุนเขาตระหงานพุงยอดขึน้ ไปเสียดฟา
ลมปาระรวยอยูแผวๆ กิ่งไมใบพฤกษไหวกระทบกัน มีเสียงเหมือนคนกระซิบกระซาบ
ระคนไปกับสําเนียงเพรียกของลองไรเรไรปา นานๆ จะแววเสียงชางรองลอยตามลมมาจากชายเขา
หางไกล กลิน่ ดอกไมดงโชยขจรมาอบอวล บางขณะก็เจือจาง บางขณะก็ตลบไปหมดตามทิศทาง
ของลม เคลามาดวยไอละอองหมอกและน้าํ คาง
มันเปนคืนที่รบกวนอารมณอยางประหลาดล้ํา รพินทร ไพรวัลย ครุนคิดตรองหาสาเหตุ
แลวก็หงุดหงิดตัวเอง
มีเสียงกริ๊ก ดังใกลๆ ตัวขึ้นทางเบื้องหลัง พรอมกับเปลวไฟดับพรึบเบาๆ นั่นเปนเสียง
ไลทเตอรแบบ ‘ซิปโป’ จากมือคนใดคนหนึ่งในคณะนายจางของเขาแนนอน
“คุณชายหรือครับ?”
ถามมาเบาๆ โดยไมหันหนา
“รูอยูแลว แตกแ็ กลงถามไปงัน้ เอง!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

594
เสียงเบาเหมือนกระซิบดังตอบมา พรานใหญยกถวยกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง โดยไมหันหนา
กลับมาเชนกัน
“ฝเทาดีเหลือเกิน ผมสาบานวาไมไดยนิ เสียงแมแตนิดเดียว จนกระทั่งไดยนิ เสียงไลท
เตอร ถาเปนเสือ ปานนี้รพินทร ไพรวัลย ก็คงหนังหัวถลกไปแลว”
“อาจจะรายยิ่งกวาเสือก็ไดนะ”
“ทราบมานานแลว ตั้งแตเห็นหนาครั้งแรกทีเดียวแหละ”
“ทําไม ฉันเปนพิษเปนภัยตอคุณมากนักหรือ?”
“ในดานหัวใจ-ยุง! ในดานอารมณ-พรั่น! ในดานภาระรับผิดชอบ-หนัก!”
“ตองการคําอธิบายใหชดั สักหนอยเกีย่ วกับ ‘ยุง’ และ ‘พรั่น’”
“ไมมีคําอธิบาย!”
เงาโปรง งามเหมือนนางไมจําแลง กาวล้ําจากเบื้องหลังของเขา เฉียดไหลไปหยุดยืนอยู
เบื้องหนา ทอดสายตากราดแลไปในความเรืองของแสงจันทรที่ฉาบปา สูดลมหายใจลึก
“พระจันทรเพิง่ ขึ้น ปาคืนนี้สวยเหลือเกิน”
เปนเสียงที่เหมือนกับจะรําพึง
“ขณะนีเ้ ปนเวลานอน ไมใชเวลาชมปาในแสงจันทร!”
“จะมีลูกจางทีไ่ หนในโลกนีอ้ ีกไหมนะ ที่ใชวาจาเปนการออกคําสั่งบีบบังคับนายจางอยู
เปนประจําเชนนี”้
“แนะนําไมใชออกคําสั่งบีบบังคับ และถึงแมจะเปนลูกจาง ก็ถูกจางมาอยูในฐานะคลายๆ
ครูผูฝกสอน ถาลูกศิษยผูเปนนายจางอวดดีกับครูผูเปนลูกจาง ก็ไมจําเปนจะตองจางครูมาใหเสียเงิน
เสียเวลา”
“คิดวาจะเปนครูไปเสียทุกอยางงั้นหรือ?”
“ทุกอยาง อันเกี่ยวกับปา”
“แตฉันไมใชเด็กทารกอมมือนะ”
“แตก็เปนผูห ญิงที่เอาแตใจ หนักยิ่งกวาทารกอมมือเสียอีก”
หลอนหัวเราะ
“นานๆ ไป ฉันชาชินกับวาจากาวราวสามหาวของคุณจนเห็นเปนเรือ่ งขบขันไปเสียแลว
ละ”
“ก็คงจะพอๆ กับความชาชินของผม เกี่ยวกับเรื่องอวดดีเอาแตใจตัวเองของคุณหญิงนั่น
แหละ”
ตางามคูนั้นหรีล่ ง เงยหนาขึน้ สูดรับกับลมเย็นเยือกที่พดั มาแผวๆ ไมสนใจจริงจังกับการ
โตตอบนัก ผิดไปจากทุกครั้ง
“ไดกลิ่นอะไรหรือเปลา? หอมๆ หวานๆ อยางไรบอกไมถูก”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

595
หลอนเปรย พยายามสูดกลิน่ อันหอมซานที่ลอยมาจางๆ พรอมกับไอน้ําคางนั้น พราน
ใหญไมตอบ แตเดินสวบๆ ตรงเขาไปที่พงรกดานหนึ่งไมหางออกไปนัก ใชไฟฉายสองเด็ดดอกไม
ปาที่ชูชอขางสลางชนิดหนึ่งมาสองสามชอ แลวนํากลับมายื่นสงใหหญิงสาวโดยไมพูดอะไร ดาริน
หอปากเบิกตาโตอยางดีใจ รับมายกขึ้นสูดกลิ่นแลวหัวเราะออกมา เขาเห็นความงามอันแจมใสของ
ใบหนานั้นเปนครั้งแรก...มันเปนไปตามธรรมชาติของเพศแทจริง!
“อูว! หอมจัง ขอบใจมากนายพราน ดอกอะไรนี่ ใชแลวมันเปนกลิ่นที่ลอยมากับลมใน
ขณะนี”้
“คุณหญิงไมรหู รอกหรือ วาดอกอะไร?”
“ฉันเปนหมอกับนักมานุษยวิทยาไมใชนกั พฤกษศาสตร”
“พิจารณาดูดอกของมัน กลิ่นของมัน แลวลองทาย”
หลอนกระพริบตาถี่ จองมองดูดอกสีขาวเล็กๆ กลีบชั้นเดียวคอนขางแข็ง ปลายกลีบเรียว
แหลมเหลานัน้ แลวยกขึ้นดมอีก
“เอะ! ทําทาจะคลายๆ มะลินะ กลิ่นก็ละมายกัน เวนไวแตหอมหวานและฉุนกวา กลีบก็
เรียวเล็กกวา”
“มะลิปา!”
เปนคําบอกสัน้ ๆ
“นี่นะเหรอ มะลิปา...”
ดารินรองเบาๆ หัวเราะเสียงใสสดชื่น ประคองขึ้นดมแลวดมอีกอยูเชนนั้น
“ไดยินแตชื่อ เพิ่งจะเคยเห็นนี่เอง นารักจัง แตแปลกนะ กลิ่นของมันลึกลับ และรุนแรง
อยางไรบอกไมถูก ผิดกับพวกมะลิบานทีห่ อมสุภาพเยือกเย็น”
“ของปาทุกชนิดก็มกั จะเปนอยางนี้ แมแตพวกดอกไม ถาสนใจกับกลิ่นดอกไมปา พรุงนี้
ตอนใกลๆ รุง เรื่อยไปจนกระทั่งแดดสาย ในดงนี้จะตลบอบอวลไปหมดดวยกลิ่นของดอกไมอีก
ชนิดหนึ่ง ไอน้ําคาง ละอองหมอก อากาศในยามเชาและแสงแดดออนๆ ระคนไปกับเสียงนกรอง
กลิ่นดอกไมชนิดนีแ้ ทบจะทําใหลืมโลกอารยธรรมหมดสิ้น คุณหญิงจะรูสึกอยางนั้นหรือเปลาไม
ทราบ แตผมคลุกคลีจําเจกับมันมาแตไหนแตไร และทิ้งมันไปไมได”
ตาวาววามของหลอนเปนประกาย
“ดอกอะไร?”
“ชาวปาเขาเรียกกันวา ‘ดอกปด’ แตชาวเมืองดูเหมือนจะเรียกวารสสุคนธ รูจักหรือเปลา
ครับ?”
หลอนสั่นศีรษะ หัวเราะออกมานอยๆ สีหนาแชมชื่นเปนสุข
“เคยไดยินแตชื่อเหมือนกัน แตไมเคยเห็นหรอก ชีวิตของฉันสวนมากอยูในตางประเทศ
เสียจนแทบจะไมคอยรูจักอะไรในบานเมืองของเราเหมือนคนอื่นๆ เขา”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

596
“ดอกปด หรือดอกรสสุคนธ เปนพวกไมเลื้อย ลําตนเปนเถาคลายๆ เถาวัลย ชอบขึ้นพัน
อยูตามพุมไม ใบเล็กๆ สากเหมือนใบขอย ลักษณะดอกคลายๆ ดอกกระถิน จะหอมมากในเวลาเชา
กลิ่นของมันสมควรที่จะอาบชโลมอยูในปามากกวาที่จะไปสงกลิ่นอยูในเมือง ซึ่งเต็มไปดวยแสงสี
และตามปกติชาวเมืองก็ไมคอยนิยมปลูกนัก เขาถือเปนดอกไมปาโดยตรง พรุงนีเ้ ชา คุณหญิงก็คง
ไดกลิ่นฟุงไปหมด”
ม.ร.ว.สาวคนสวยพยักหนาชาๆ อารมณระรื่นของหลอนงามพิศวง ผิดกันไปเปนตรง
ขามกับทวงทาอันเคยกราวกระดาง นาเสียดายที่ลักษณะชนิดนีข้ องหลอน จะเห็นไดนานๆ ครัง้
เทานั้น
“ความจริงปามันมีเสนห อาถรรพณอยูในตัวไมใชนอยทีเดียวนะ สังเกตมานานแลวใครก็
ตามที่เคยมาเทีย่ วปามาแลว จะตองหาโอกาสกลับไปพบกับมันใหไดอกี ครั้งแลวครั้งเลาแมกระทั่ง
ตัวฉันเองก็เหมือนกัน ถึงจะไมชํานาญในเรื่องปา ฉันก็เคยผานมาบางแลวอยางที่เคยบอก เวนไวแต
มันไมเหมือนครั้งนี้เทานั้น วาแตคณ
ุ เถอะ?”
“ทําไมหรือครับ?”
“จะฝงชีวิตอยูใ นปาดงพงไพรเชนนี้ตลอดไปงั้นหรือ?”
“ปาดงพงไพร เปนบานของผม”
“ไมคิดที่จะไปใชชีวิตอยูในเมืองเลย ในอนาคตขางหนา!”
พรานใหญยิ้ม สีหนากรานเกรียมเครงขรึมอยูตลอดเวลานั้นมีแววออนหวานนาดูขึ้น ใน
สายตาของหลอน หลอนเองก็เชนกัน คิดอยูวา...ถาบุรุษผูนี้จะปฏิบตั ิตนใหเปนคนยิม้ งายสักหนอย
ความหงุดหงิดขุนมัวและคอยขวางของหลอนก็คงจะหมดสิ้นไป
“อนาคตเปนสิ่งมองไมเห็นครับ คุณหญิง ไมมีใครทํานายอนาคตไดถูก แตสําหรับใน
ดานความคิดและเชื่อมั่นของผมเองนั้น ผมแนใจวาผมคงจะหมกตัวอยูในปาเชนนีไ้ ปจนตาย”
ดารินเลิกคิ้วนอยๆ ยักไหล พูดลอยๆ
“นาเสียดายวิชาความรูนะ เสียแรงร่ําเรียนมาสูง ใหมันมาไรประโยชนคุณคาอยูใ นปาดง
นี่เอง”
“อุดมคติและแนวทางดําเนินชีวิตของคนเราแตละคนไมเหมือนกันหรอกครับ ทุกสิ่งทุก
อยางมันขึ้นอยูก ับความพอใจเฉพาะตัวเปนหลักใหญ”
หลอนยิ้มมุมปาก มีแววไวตวั นิดๆ
“จริงนะ อยางฉันเหมือนกัน ชอบปา แตชอบเฉพาะการทองเที่ยวชัว่ ขณะเทานั้น ถาใหอยู
ประจําคงแทบเปนบาตาย...”
แลวก็กวาดสายตาไปรอบๆ หัวเราะออกมาอีกครั้ง
“อากาศที่นี่ ดีกวาโปงน้ํารอนที่เราตั้งแคมปกันเมื่อคืนวานมาก ถาเราอยูกันเปนแคมป
ใหญ ลูกหาบกองเกวียนครบ ฉันคงจะหลับอยางสบายทีเดียว นี่พอลืมตาขึ้น ก็มองเห็นปาแวดลอม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

597
อยูแคปลายจมูกนี่เอง หวาดเสียวตื่นเตนดีพิลึก แตเชื่อวาอีกหนอยคงชินไปเอง ดีเหมือนกัน สนุก
กวานอนบนเตียงสนามในเต็นทที่แวดลอมไปดวยลูกหาบมากๆ เสียอีก”
“รูสึกหรือเปลาในขอที่วา รูย งั งี้ไมมาดวย นอนที่แคมปใหญยังจะดีกวา”
“เปลาเลย เอ...จะพูดหวานลอมเพื่อหาทางกีดกันกําจัดฉันอีกหรือนี”่
“ลําบากไหมครับ วันนี้?”
“ลําบากแตทนไดอยางสบายๆ”
“เดินเหนื่อยทัง้ วัน กินขาวริมกองไฟ นอนกับพื้นกลางดิน ไมมกี ารอาบน้ําแปรงฟน คืบก็
ปา ศอกก็ปาพอๆ กับทหารในสนามรบ”
“มาพูดรบกวนประสาท ทําลายความมานะพยายามกันอยูแบบนีเ้ พื่อประสงคอะไร ตรง
ขาม ควรจะชวยใหฉันเคยชินทรหดอดทนกับภาวะเชนนีข้ ึ้นไปอีก เพราะถึงอยางไร ฉันก็รวมทาง
มากับคณะดวยแลว โดยไมมีวันหันหลังกลับหรือยี่หระอะไรทั้งสิ้น ถามจริงๆ เถอะ ในสายตาของ
คุณฉันเปราะนักหรือ?”
พรานใหญกมศีรษะคํานับ
“อกสามศอกเราดีๆ คนหนึง่ ทีเดียวครับ ผมยอมรับนับถือจากใจจริง ไมเชื่อมากอนวา
คุณหญิงจะสมบุกสมบันกับพวกเราไดอยางเคียงบาเคียงไหลเชนนี้ เห็นแลวอดสงสารไมได”
“อยากจะพูดวาเห็นแลวอดทุเรศไมไดอยางนั้นกระมัง”
“อยาแปลความบริสุทธิ์ใจของผมไปในทางรายซิครับคุณหญิง โปรดไปนอนเสียดีกวา
พรุงนี้จะไดมีแรงเดิน หลักของนักเดินปาทีด่ ีก็คือ พยายามกินใหไดเมื่อถึงเวลากิน พยายามนอนให
หลับเมื่อถึงเวลานอน แตทั้งกินและนอนตองระวังตัวไวทุกขณะเทานัน้ ”
“เอาละ ฉันจะเชื่อคุณ แตกลัวจะนอนไมหลับไดงายๆ นะซิ และหวังวาคงจะไมเห็นหรือ
ไดยนิ อะไรพิสดารๆ เหมือนตอนที่นั่งหางกับคุณอีกนะ”
“ลืมคาถามหานางไมที่ผมใหไวคนื นั้นเสียแลวหรือ มันจะชวยคุณหญิงทุกครั้งไปแหละ
เวลาใดก็ตามที่รูสึกวาประสาทจะไมปกติในปา อยางนอยก็คิดอุน ใจไวเถิดวา คุณชาย คุณไชยยันต
ผม เกิด และแงซาย อยูแวดลอมคุณหญิงอีกตั้ง 5 คน”
หลอนหัวเราะอยางขันๆ ในตัวเอง เพราะรูวาพรานใหญอานความรูสึกของหลอนถูก ไม
กลาวเชนไรอีก หมุนตัวกลับชาๆ เดินตรงไปยังที่ของหลอนซึ่งเปนชองวาง ขนาบอยูในระหวาง
เชษฐาและไชยยันต ทรุดตัวนั่ง รูดซิปแจ็กเกตขึ้นมาติดลําคอ แลวเอนตัวลงนอนใชหมวกครอบปด
หนาไว
จอมพรานยังคงยืนนิ่งอยูกับที่อีกครูใหญ ก็เดินมาทีก่ องไฟทางดานปลายเทาของคณะ
นายจาง ซึ่งมีแงซายนอนคูตัวหนุนยามเครื่องหลัง เอาผาขาวมาหมตัวอยู เขากําหนดเวรยามไว
เรียบรอยแลว ตัวเขาเอง แงซาย และเกิดจะผลัดกันอยูยามคนละ 3 ชั่วโมง ยามแรกนี้เปนของเกิดไป
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

598
จนกระทั่งถึงเที่ยงคืน ยามสองเปนของเขาไปจนถึงตีสาม และยามสุดทายจนถึงสวางเปนหนาที่ของ
แงซาย ขณะนีเ้ ปนยามแรกของเกิด
หนุมกะเหรีย่ งพเนจร ลมตัวนอนกอนคณะนายจางเสียดวยซ้ํา เตรียมตัวไวสําหรับรับยาม
สุดทายตามหนาที่ พรานใหญมาหยุดยืนดูอยูที่รางนั้นเงียบๆ เห็นหลับตานิ่งในลักษณะหลับสนิท ก็
โยนกิ่งไมแหงอันเล็กขนาดนิว้ กอย ไปตกอยูบนพืน้ ทางดานเหนือศีรษะหางออกไปประมาณศอก
เศษ เสียงกิ่งไมเล็กๆ อันนั้นหลนลงกระทบพื้นเบาแสนเบา
เปลือกตาของรางนั้นคอยๆ เผยอเปดขึ้นในลักษณะหรี่ จนรพินทรผูเฝาสํารวจดูอาการอยู
ก็แทบจะไมเห็น นอกจากจะสังเกตไดจากขนตายาวที่สั่นกระดิกนอยๆ เทานั้น และก็คงเปดแคบอยู
ในลักษณะเชนนั้นดูผาดๆ เหมือนจะหลับธรรมดา จอมพรานซอนยิม้ เจากะเหรี่ยงผูลึกลับ อดีต
นายทหารกองโจรผูนี้มันชาติเสือซอนคมรายกาจทีเดียว การทดสอบเพื่อพิสูจนดูวา หมอนี่นอนไว
ขนาดไหนปรากฏชัดออกมาเปนผลนาพอใจ และที่อดขําระคนหงุดหงิดไมไดก็คือ ทั้งๆ ที่หมอ
รูสึกตัวแลว แทนที่จะลืมตาขึ้นเปนสัญญาณใหเขารูชัด หมอกลับทําเปนนอนหรี่ตาแคบนิดเดียว ทํา
ทีประหนึ่งหลับอยูเชนนั้น
อดีตเสือรายแหงกองโจรกะเหรี่ยง กับอดีตจอมสมิงแหงกองตํารวจตระเวนชายแดนไทย
ยอมทันกันอยูเ สมอ!
รพินทรใชปลายรองเทาคอมแบ็ต สะกิดเขี่ยคอนขางแรงที่หวั เขา แงซายจึงสะดุงลืมตา
โพลงเหมือนจะเพิ่งรูสึกตัวตืน่ ผุดลุกขึ้นนั่งถามโดยเร็ววา
“ผูกองปลุกผม?”
จอมพรานหัวเราะหึๆ
“เทาแลวเทารอดฉันก็ยังดูแกไมออก แงซาย แกเปนสิ่งลึกลับพอๆ กับเทือกเขาพระศิวะ!”
เขาพูดต่ําๆ แลวก็เดินตรงไปที่เกิด ผูนั่งมวนบุหรีใ่ บตองแหงอยู สั่งความอะไรสองสาม
คํา จากนัน้ ก็เดินมายังทีน่ อนของเขา อันชิดอยูกับเชษฐา ลมตัวลงนอนแลวหลับไปอยางงายๆ ตาม
นิสัยเคยชิน มาตื่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อเกิดเปนคนมาสะกิดปลุกผลัดยามสอง สํารวจดูกองไฟ เห็น
เรียบรอยดีอยูท ั้งสามกอง ก็เอนตัวลงนอนตอ หลับตาพักแตบังคับใหประสาทตื่นพรอม ฟงเสียงดู
รูสึกวาเชษฐากับไชยยันตจะหลับไดดีตามสภาพ ไมเดือดรอนอนาทรอะไรนัก ในการที่มานอนอยู
กับพื้นดินแข็งๆ ที่มีผาพลาสติกปูรองเพียงผืนเดียว และทามกลางอากาศอันหนาวเย็นจับกระดูก
นานๆ จะมีเสียงขยับตัวสักครั้ง สวนดารินผูนอนอยูตรงกลาง พลิกตัวอยูบอยๆ
เวลาผานไป
ในลักษณะเคลิ้มๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่น...โสตประสาทสําเหนียกเสียงกิ่งไมหัก และเสียงย่ํา
ใบไมกรอบแกรบอยางแผวเบา มันดังๆ หายๆ อยูเปนระยะ ใกลเขามาทางจอมปลวกเยื้องปลายเทา
ดานซายอันเปนดานที่เขานอนอยูริมสุด หางออกไปประมาณ 20 กาว
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

599
นิทรารมณอันกําลังจะยางเขาครอบคลุม ก็ถูกขจัดหายไปในบัดนั้น ประสาทหูตื่นพรอม
มานตาขยายขึ้น ขณะนั้นกองไฟถูกไฟกินจนกระทั่งปลายทอนไมที่ตดิ ไฟแดงทั้งแปดดานของไฟรุง
ผละแยกหางออกจากกัน มีแตควันกรุนๆ และถานมอดแดง เสียงเหยียบกิ่งไมลนั่ ใกลเขามาเปน
ลําดับ ในฉากความมืดทะมึนอันคลุมเครือนั้น
พอจะขยับตัว ฝามือของเชษฐาก็เขยาเบาๆ มาที่ตนแขนของเขา หัวหนาคณะเดินทางนอน
ไวเอาเรื่องทีเดียว แสดงวารูส ึกตัวและกําลังผิดปกติอยูใ นเสียงนั้นอยูเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาก็รูสึกวา
เชษฐานอนหลับอยูแทๆ พรานใหญบีบมือตอบเปนความหมายวารูสึกตัวแลว พลางเอื้อมมือไปหยิบ
ไฟฉาย ในขณะที่หวั หนาคณะเดินทางควาไรเฟลหัวนอนปลดเซฟออก
“ถาจะเสือ”
ราชสกุลหนุมกระซิบกับเขาเบาที่สุด ยกปนขึ้นประทับบาเตรียมพรอม มองจองไปยังเงา
มืดอันเปนที่มาของเสียงนั้น เสียงแกรกกราก แสกสาก เริม่ ดังขึ้นอีกในความเงียบ ไดยินอยางถนัด
“นาจะเปนหมีมากกวาครับ เพราะมันเดินลากๆ”
จอมพรานกระซิบตอบ แลวยกไฟฉายขึน้
“เอาละครับ ระวังใหดี ผมจะฉายให”
“โอเค!”
รพินทรสาดแสงไฟแปดทอนขึ้นสูง แลวฟาดต่ําลงมายังตําแหนงทีไ่ ดยินเสียงยองเหยียบ
ใบไมนั้นทันที เชษฐาก็เล็งตามแสงไฟนิว้ แตะรออยูที่ไก แตแลวทัง้ สองก็เต็มไปดวยความงุนงง
เพราะไมปรากฏวามีดวงตาสะทอนแสงคูใ ดสองตอบมาใหเห็นเลย พรานใหญกราดลําไฟฉายอยาง
รวดเร็วไปมา ก็ไมพบตาคูใดทั้งสิ้น
“ถามันจะไหวทัน หลบเสียกอนแลวละครับ”
พรินทรแผวเสียงกระซิบเชนเดิม แลวทั้งสองก็คอยๆ ผุดลุกขึ้นยืนพรอมกัน สืบเทา
เตรียมพรอมออกจากบริเวณที่นอน สาดแสงไฟคนหาไปรอบๆ อึดใจนั้นเองไฟฉายอีกสี่ดวงจากมือ
ของไชยยันต ดาริน เกิด และแงซาย ก็สาดประสานกราดสายอยูไปมา แสดงวาทั้งสีจ่ ับสิ่งผิดปกตินี้
ไดไลเลี่ยกัน หรืออยางนอยก็อาจรูสึกตัวตอนที่เชษฐากับรพินทรผุดลุกขึ้น แตไมปรากฏวาไฟฉาย
ดวงใด คนพบเปาหมายอะไรทั้งสิ้น นอกจากสุมทุมพุมพฤกษ
ทั้งหมดลุกขึ้นยืนเงียบๆ เต็มบริเวณแคมปพัก ปนพรอมอยูในมือ
เชษฐากับรพินทร ยองเดินล้ําหนาเขาไปในดงรวก และพงหนาม ทันใดนัน้ เอง ก็ตอง
สะดุงขึ้นทั้งตัว เพราะเสียงสวบๆ ดังขึ้นอยางจูโจม มันดังอยูใ นพงริมจอมปลวกเบือ้ งหนา หางกัน
แคสามวานั่นเอง เชษฐาขยับจะลั่นไกโดยสัญชาตญาณ แตพรานใหญรอ งหามขึ้นโดยเร็ว
“อยายิงครับ!”
เชษฐาชะงักไวไดอยางหวุดหวิด ทั้งๆ ทีย่ ังไมสามารถเขาใจคําหามของพรานใหญไดใน
ขณะนัน้
ขณะเดียวกันก็ยงั มองไมเห็นเปาหมายใดทั้งสิ้น นอกจากเสียงเคลื่อนไหวทีด่ ังอยูน ั้น
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

600
รพินทรกาวลุยในพง สองไฟแหวกหาอะไรอยูครูหนึ่ง อึดใจเดียวก็กมลงควาหางของเจาสัตวชนิด
หนึ่ง ซึ่งขณะนี้ขดมวนตัวเปนกอนกลมอยูภายในหนังอันเปนเกล็ดแข็ง ชูขึ้นใหทกุ คนเห็น
“โธ! ไอเวรลิ่นนี่เอง ใจหายหมด!”
หัวหนาคณะเดินทางครางออกมา พรอมกับถอนหายใจเฮือกอยางโลงอก ลดปนลง ไชย
ยันตกับดารินซึ่งถือไรเฟลคุมเชิงพรอมอยูใ นขณะนี้ ก็คลายความตึงเครียดในทางประสาทลงดวย
บนกันพึม พรานใหญหวิ้ หางตัวลิ่นหรือนิ่ม นํามาวางไวใหทุกคนเห็นชัดริมกองไฟ ซึ่งขณะนี้เกิด
กับแงซายชวยกันซุนเชื้อใหติดคุกขึ้นตามเดิม ทั้งหมดตาสวางขึ้นดวยเหตุการณอนั ชวนตื่นเตนนัน้
“ตอนที่มันสวบสาบครั้งหลังสุด ใกลกับที่เรายืนอยูน ิดเดียวตรงนั้น ผมนึกวามันคงเผน
เขาควาคอเราสองคนแลว ไมคุณก็ผม ใจตกลงไปอยูที่ตาตุม”
เชษฐาพูดอยางขันๆ โคลงหัวดิกๆ เมื่อมายืนพิจารณาดูเจาสัตวลักษณะคลายตะกวดตัว
นั้น”
“ทีแรกผมก็เขาใจอยางเดียวกับคุณชายเหมือนกัน ไดยนิ เสียงมันเดิน คิดวาถาไมไอลายก็
หมีแนๆ แตแลวก็คิดวาหมีมากกวา เพราะมันเดินลากแสกๆ ไปกับพืน้ ถาเสือจะยองกริบ มีเสียง
เฉพาะเวลาที่มันวางเทาแตละขางลงเทานัน้ แตฉายไฟไมพบ ผมก็แนใจวามันไมใชสัตวใหญ ถาเสือ
นะหรือครับ ตอนที่ผมกับคุณชายเดินไปใกลมันแคนนั้ ไมใครก็ใครคงถูกขย้ําคอเขาแลว”
“ระยําจริง ทําเอาเสียเสนกันไปหมด กําลังนอนหลับเพลินๆ”
ไชยยันตสบถออกมา จุปากลั่น
“วาแตแกรูสึกตัวตอนไหน?”
เชษฐาหันไปถามยิ้มๆ
“ฉันไมไดยินเสียงอะไรหรอกกําลังหลับสนิท นอยสะกิดปลุก พอลืมตาขึ้นมาก็เห็น
รพินทรถือไฟฉาย แกถือปน กําลังเดินยองกันอยูที่โคนรวกโนน ก็เลยเผนขึ้น”
“แลวนอยละ?”
“นอยนอนไมคอยหลับนักหรอกคะ รูสึกตัวตอนพีใ่ หญขยับตัวลุกขึน้ ก็เลยสะกิดไชยยันต
พอดีเกิดกับแงซายตื่นขึ้นพรอมกัน”
หลอนตอบพี่ชาย หางเสียงนัน้ แสดงอาการตื่นเตนเล็กนอย
“ดีเหมือนกัน ไอลิ่นเจากรรมตัวนี้มันชวยมาเปนสัญญาณฝกซอมทดสอบประสาทของ
พวกเรา ทุกคนรูสึกตัวกันไดไวดีมาก”
หัวหนาคณะเดินทางเอยอยางพอใจ
“วาแตตวั นิ่มนีเ่ ถอะ จะทํายังไง?”
ไชยยันตบุยปากถาม
“ปลอยมันไปเถอะ อยาไปทําอะไรมันนะ”
ดารินรีบบอกมาโดยเร็ว
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

601
“ผมก็ตั้งใจวาจะปลอยมันไปเหมือนกัน แตสําหรับคืนนี้ ตองขอผูกมันไวทนี่ ี่กอน รุงเชา
คอยปลอยมันไป ขืนปลอยตอนนี้มันก็ไปเดินทําเสียงแสกสากอยูใกลที่พักของเรา ทําใหประสาท
เสียกันอีก”
พรานใหญบอก แลวก็สั่งเกิดใหเอาเชือกผูกตัวลิ่นมัดทิ้งไวขางๆ กองไฟ ซึ่งยังขดตัวกลม
ซอนหัวไวภายในวงขดอยูเชนนั้น
“ไอตัวชนิดนีม้ ันหากินกลางคืนเหรอ รูปรางก็พิกล เหมือนสัตวสมัยโลกลานป”
“ครับ ผมเขาใจวามันคงจะเดินมาขุดจอมปลวกนั่นหาตัวมดปลวกกิน มันเปนสัตวกนิ มด
โดยเฉพาะ”
พูดกันอีกสองสามคํา เขาก็บอกใหทุกคนนอนตามเดิม ตนเองนัง่ สูบบุหรี่อยูที่ตอไม
เพราะยังอยูในระยะยามของเขา เหตุการณผานไปอยางปกติ ปาเริ่มเงียบสงัด ไมไดยนิ เสียงรองชุก
ชุมเหมือนตอนหัวค่ําอีก ทุกคนเขาภวังคหลับตอไปดวยความออนเพลีย และรางกายตองการพัก
พอตีสามรพินทรก็เดินไปยังรางของแงซายที่นอนขดอยู เพื่อจะปลุกขึ้นอยูยามผลัดสุด –
ทายรับตอจากเขา ทันทีที่เดินเขามาถึง หนุมพเนจรก็ลุกขึ้นนั่งโดยไมจําเปนตองปลุก ดูไมออกวา
หมอกําหนดเวลาตื่นเตรียมพรอมเพื่อรับเวรยามจากเขาอยูก อนแลว หรือวาตื่นขึ้นเพราะประสาทหู
อันวองไวขณะที่เขาเดินเขามา
“ผูกองไปนอนเถิดครับ”
เสียงหาวมีกังวานนัน้ บอกมาเบาๆ
“ระวังไฟทุกกองอยาใหมอด แลวแกจะนอนก็ได แตตอ งตื่นใหทนั ตอเหตุรายถามันจะ
เกิดมีขึ้น!”
สั่งแลวพรานใหญก็ผละไปนอน
มันจะเปนเวลาสักเทาใดไมทราบได จอมพรานสํานึกตนเองอยางเลือนรางคลายๆ คนที่
ถูกผีอํา ไมแนใจวาขณะนีป้ ระสาทสัมผัสเปนของเขาโดยครบถวนบริบูรณ หรือวาฝนไป พยายาม
เรียกชื่อตัวเอง พยายามจะกระดิกแขนขา แตมันหนักอึ้งออนเปลี้ยหมดเรี่ยวแรง ประหนึ่งมีอะไรมา
ยึดไว โสตประสาทไมไดยนิ เสียงอะไร นอกจากเสียงลั่นกริ่งของลมที่ออกจากหูตนเอง ลมหายใจ
ขัด สมองหนักถวงเควงควาง
รพินทรพยายามเปนครัง้ สุดทาย ที่จะเปดเปลือกตาอันแสนหนักขึ้น มันยากเย็นเหลือ
ประมาณ เรียกความรูสึก รวบรวมสติสมั ปชัญญะเต็มที่ พอมานตาขยายออก สิ่งแรกที่เห็นก็คอื
ความมืดสนิทเหมือนปาทั้งปาจะถูกคลุมไปดวยผาสีดํา ครั้นแลว ตอมาก็ปรากฏดวงแสงอันแดงก่ํา
ประดุจสีเลือด เปลงรัศมีสวางวูบเรื่อเรืองขึ้น เหมือนกระสือหรือหิ่งหอยยักษ ดวงไฟลึกลับดวงนัน้
ในขณะนี้ลอยอยูหางทางดานปลายเทาเหนือระดับพืน้ ดินประมาณ 2 เมตร
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

602
เขาอาปากลืมตาโพลง ประสาททุกสวนเหมือนจะถูกยึดชั่วขณะ ไมมีเสียงใดๆ หลุดลอด
ลําคอออกมาไดนอกจากเบิกตาจองตะลึงอยูเชนนั้น
มันลอยต่ําลงมาอีกอยางแชมชา หรี่แสงลงจนมองเห็นเพียงรางๆ ราวกับถานไฟ ครั้นแลว
ก็เปลงสวางแดงจาสลับกันอยูเปนระยะ เปนไปในลักษณะกะพริบแสงของหิ่งหอยไมมีผิด เวนแต
ดวงใหญกวาหลายรอยเทา และแสงที่เปลงออกมาเปนสีทับทิมสลับไปดวยรุงงามลานตา
แลวก็ลอยลอดชายคาผาพลาสติกที่ขึงกันน้ําคางไว ตรงเขามาที่รางของคณะนายจางทั้ง
สาม ที่กําลังนอนเรียงรายกันอยู กลิ่นหอมเอียนๆ เหมือนกลิ่นดอกลําเจียกตลบอบอวลไปหมด
รพินทรรวบรวมกําลังเทาทีม่ ีอยูทั้งหมด ตะครุบปนที่วางอยูขางตัวขึ้นมาปลดเซฟอยาง
รวดเร็ว แตแลวพริบตานั้นเอง เสียงไรเฟลนัดหนึ่งก็แผดระเบิดขึน้ กึกกองทามกลางความเงียบสงัด
มันดังราวกับจะถลมปา เสียงหัวกระสุนวิ่งแหวกอากาศผานศีรษะของทุกคนที่นอนเรียงกันอยูใน
ขณะนี้ไปอยางหวุดหวิด ซึ่งเปาหมายก็คงจะเปนเจาดวงไฟลึกลับดวงนั้นนั่นเอง
และผูระเบิดกระสุนจะเปนใครไปไมได
นอกจากแงซาย!
ทันทีที่กัมปนาทปนดังขึ้น ไฟลึกลับดวงนั้นเปลี่ยนอาการลอยเคลื่อนที่อยางแชมชาของ
มัน ซึ่งมีทาเหมือนจะลงไปเกาะยังใครคนหนึ่งในระหวางสามคนของคณะนายจาง กลายเปนฉับไว
รวดเร็วขึน้ จากเดิมเล็กนอย มันวูบไปทางดานศีรษะ ซึ่งพบกับกอรวกที่สกัดเปนกําแพงไวออกไมได
แลวก็วกกลับเปลงแสงวูบๆ ลอยออกไปทางดานปลายเทาอันเปนทางเดิมกับที่มันลอยเขามา พอ
หลุดพนบริเวณที่ขึงผาพลาสติกกั้นไวเปนหลังคาก็เริ่มทะยานขึน้ เบื้องสูง รพินทรกระโจนขึ้นทัง้ ตัว
พุงปราดติดตามออกมาจากบริเวณทีน่ อน แงซายก็เผนมาจากอีกทางหนึง่ ตะโกนลั่น
“ผูกอง ระวัง! ไอโขมดดง!”
จอมพรานปลอยกระสุนไรเฟลอยางชนิดแขงกับเวลา
หมายไปยังรัศมีที่เปลงวูบฟอง
ตําแหนงเปนระยะนั้น พอเขาลั่นตูม แงซายก็ระเบิดติดตามมาอีกอยางสนั่นหวัน่ ไหว มันลอยสูงขึ้น
ไปอีกอยางตะลีตะลานผละหนี แตก็ไมอาจจะไปไดรวดเร็วนัก ความเร็วของมันในการเคลื่อนที่
เทากับการบินของหิ่งหอยเทานั้น
ระหวางทีเ่ ขากับแงซายวิ่งติดตามและชวยกันระดมยิงอยูสนั่นลั่นดงนี้ คณะนายจางทั้ง
สาม และเกิด ก็ถูกปลุกดวยเสียงปนพรอมกัน ทั้งหมดพรึ่บขึ้นยืน แลวกรูกันออกมาอยางเดาอะไร
ไมถูกในครั้งแรก แตแลวพอพนบริเวณผาพลาสติกกั้นหลังคา ทุกคนก็เห็นและอานเหตุการณออก
ซึ่งในครั้งนี้เอง...ไรเฟลทุกกระบอกก็ระดมกันแผดประสานขึ้นหูดับตับไหม
ทั้งหมดวิง่ กระจายแยกยายกันออกไปสกัดยิงอยางดุเดือด เสียงตะโกนรองบอกกันฟง
ไมไดศัพท ทามกลางความมืดมิดพอจะสังเกตเปาหมายไดเฉพาะเวลาที่มันเปลงแสงสวางวาวขึ้น
และทุกคนตางก็อาศัยเปาหมายเล็งยิงจากการเปลงแสงของมันเทานั้น ทั้งๆ ที่มองเห็นศูนยปน ไมได
ถนัด นอกจากจะเดาสุม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

603
“ไฟฉาย เร็ว!”
รพินทรรองตะโกนขึ้นสุดเสียง ทุกคนจึงนึกขึ้นมาได ตางวิ่งเขาไปในเพิงพักนอน ควาไฟ
ฉายออกมาโยนแจกจายกัน แลวเปดสวิทชสองจาจับดวงไฟนั้น ทุกสิ่งทุกอยางเต็มไปดวยความ
ชุลมุนสับสนแขงกับเวลา ตางระดมยิงกันจนหมดกระสุนที่บรรจุเต็มอยูใ นไรเฟลแตละกระบอก
แลวรีบบรรจุใหม นับไดไมต่ํากวา 20 นัด แตจะหยุดหรือทําลายเจาผีโขมดอันเปนดวงไฟลอยวูบๆ
ผละหนีอยูดวงนั้นลงก็หาไดไม ทั้งๆ ที่มันก็ลอยในลักษณะเชื่องชา และไมอาจลอยขึ้นสูงเกินไปนัก
ในขณะนี้มันวูบเรี่ยๆ ไปตามยอดไผ
เชษฐา ดาริน และไชยยันตบรรจุไรเฟลไมทัน ก็กระชากปนสั้นที่ติดเอวขึ้นมาคอยจองยิง
ในทันทีที่มนั วูบขึ้นฟองตําแหนง การที่มองเห็นเปาหมายเพียงแคดวงไฟแสง ซึ่งจะเปลงเปนจังหวะ
แตละครั้งและการที่มองไมเห็นศูนยปน นอกจากจะยิงออกไปโดยสัญชาตญาณ ไมรูวาลูกปนแตละ
นัดปลิวไปทิศทางใดบาง
เจาผีโขมดคงวูบๆ ผละหนีไปไดเรื่อยๆ
เมื่อไฟฉายสาเขาไปที่ดวงของมัน มันก็หรีแ่ สงหายวับไปจนมองไมเห็นอะไรทั้งสิ้น แลว
ก็เคลื่อนไหวไปสวางเรืองอยูใ นตําแหนงพนแสงไฟ เปนอยูเชนนี้ทุกครั้งราวกับการเลนเอาเถิดเอา
ลอ
“อยาเพิ่งยิง คอยชวยกันเอาไฟฉายจับไว!”
เชษฐาเริ่มจะไดสติจากการตืน่ เตนขีดสุดนัน้ รองตะโกนสั่งมา ขณะนี้เจาโขมดดงคง
กะพริบแสงเลาะลัดแอบแฝงอยูตามยอดไมซึ่งไมสูงจนเกินไปนัก รูสึกวามันพยายามจะหลบกําบัง
ตนจากลูกปนที่ระดมยิงมาราวกับหาฝน ไมผิดอะไรกับสัญชาตญาณธรรมดาของสัตวที่ถูกตามลา
รพินทรเองก็จบั เคล็ดอานมันไดในทันทีนั้น ภายหลังจากที่ตัวเขาเองกระหน่ํายิงอยางไมยั้งออกไป
ถึง 2 ชุดติดๆ กัน
“มันไปไมไดเร็วนักหรอกครับ เทาหิ่งหอยธรรมดาเทานั้นเอง”
เขาพูดเร็วปรื๋อ เต็มไปดวยความหวัง
“แลวก็คงจะลอยไมไดสูงเกินไปนัก ดับแสงหลบอยูไดก็ไมนาน ประเดีย๋ วก็ตอง
เปลงแสงวูบฟองตําแหนง เราพอมีทางตามมันไดจนถึงที่สุด ถึงยังไงมันก็ไมพน สายตาไปได เอามัน
ใหอยูมือ!”
ไชยยันตตะโกนออกมาอีกดานหนึ่งของกอรวก ซึ่งเขากับดารินสกัดคุมเชิงกันอยู คอยใช
ปนสั้นยิงดักไวเปนระยะ
“แบบนี้มีหวังแลว ตามมันใหถึงที่สุดเลย!”
หัวหนาคณะเดินทางรองบอกรพินทร พรานใหญก็สั่งโดยเร็วใหแงซายและเกิด วิ่ง
ยอนกลับไปทีบ่ ริเวณแคมปชั่วคราว ขนเอาเฉพาะกระสุนปนสํารองมาเพิ่มเติม หัวหนาคณะเดินทาง
รองสั่งไปทางไชยยันตกับดารินไมใหยิงอีก เพราะเกรงจะเปลืองกระสุนเปลา จุดประสงคของเขาซึ่ง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

604
ตรงกันกับการตัดสินใจของพรานใหญในขณะนีก้ ็คือ...จะคอยเฝาติดตามมันไปทุกระยะ โดยอาศัย
จากความจริงที่จับไดวา มันไมสามารถจะเคลื่อนลอยไปไดเร็วนัก พอจะตามไดทนั และก็ไม
สามารถจะดับแสงหลบซอนตัวอยูได ไมวาจะเคลื่อนไปทางไหน จะตองฟองตําแหนงตนเองอยู
ชัดเจนทุกระยะ การถูกสะกดดวยไฟฉายก็เชนกัน สัญชาตญาณของมันเกรงลําไฟฉายไมนอย ทุก
ครั้งที่ฉายไฟสาดจับมันจะเชือ่ งชาลงอีกและแสงในตัวเองก็หรี่จางลง พยายามหลบแฉลบอยูไปมา
อึดใจเดียว แงซายกับเกิดก็วงิ่ กลับมาสมทบ และทุกคนก็เริ่มจะเขาใจวาควรจะเฝาติดตาม
มันไดโดยวิธีใด ความเชื่องชาและแสงสวางในตัวของมันนั่นเอง ที่จะเปนสื่อนําทางใหตามไดอยาง
สะดวกที่สุด ไมวามันจะลอยหนีไปทางไหน
“นาเสียดายเหลือเกิน เราไมมีปนลูกซองมากันสักกระบอกเดียว มายงัน้ ก็รูชัดกันออกไป
แลว ไรเฟลหรือปนสั้นยิงเปาหมายที่มลี ักษณะเปนดวงแสงอยางนีล้ ําบากมาก เราไมรูจะกะ
ตรงไหน”
รพินทรพึมพําอยูในลําคอ กราดไฟฉายคอยดักไปยังตําแหนงยอดไผหนาทึบที่เห็นดวง
ของมันหรี่ดับหายเขาไปเมื่ออึดใจนี้ เชษฐาหันไปรองสั่งการใหไชยยันตและดารินคอยออมไปสกัด
อยูดานหนึ่ง ก็กระโจนเขามาที่เขา
“ถึงวาซิ ไดลูกซองกระบอกเดียวเทานั้นรูเ รื่องกันไปแลว เราลืมนึกถึงปนลูกซองไปถนัด
ตอนที่เริ่มตามรอยไอแหวง อยางนอยใหเกิดหรือแงซายถือติดมือมาบางก็ดี นัน่ มันหายไปไหน
แลว?”
“ยังไมไปไหนหรอกครับ หรี่แสงแอบอยูตรงยอดไผบริเวณที่ผมจับไฟอยูนแี่ หละ โอ!
โนนแนะครับ! มันเปลงแสงเรืองออกมานิดหนึ่งแลว รูสึกวาจะเกาะนิ่งอยูกับยอดไผตรงนั้น เห็น
ไหม?”
พรานใหญรองดังขึ้นในประโยคหลัง พรอมกับชี้ใหเชษฐาดูรัศมีจางๆ ที่วูบขึ้นนิดหนึ่ง
ตรงปลายยอดอันเปนซุมหนาทึบแลวก็มดื หายไปตามเดิม
“ดับไฟซิรพินทร ผูรูสึกวาแสงไฟฉายของเราจะรบกวนมันมากทีเดียว และมันคอยจอง
จะหลบแสงไฟอยู ถาเราดับไฟมืดเฉย มันอาจมีการเคลื่อนไหวใหเห็นชัดอีกก็ได”
จอมพรานดับไฟในมือของเขาลงทันที เชษฐาตะโกนสั่งไปทางไชยยันตและดารินดวย
ไฟฉายทุกดวงจึงมืดลงหมด คงมีแตเสียงตะโกนพูดโตตอบกัน
“เห็นหรือเปลา?”
เสียงดารินตะโกนถามมา
“ยัง! ทางดานโนนละ”
“ยังเหมือนกัน รูสึกวามันจะพยายามซอนแสงหลบเรา”
ไชยยันตปองปากตอบมา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

605
“คอยสังเกตไวใหดีครับ ซุมไผยอดสูงที่เดิมนั่นแหละ มันคงหรี่แสงซอนตัวอยูไ มไดนาน
นักหรอก”
อึดใจใหญๆ ทามกลางความมืดสนิทปราศจากรองรอยอะไรทั้งสิ้น ราวกับวาเจาผีโขมด
จะอันตรธานสูญไปแลวอยางลึกลับ สายตาทุกคนที่รายลอมอยูรอบกอไผใหญ จับนิ่งสังเกตไปยังที่
หมายตําแหนงนั้นเปนตาเดียว
ครั้นแลว แสงเรืองๆ เหมือนถานติดไฟก็ปรากฏขึ้นยังยอดไผตรงนั้นอีก แตไมเปลงรัศมี
สวางวูบๆ เหมือนเคย มันริบหรี่ขึ้นมาพอใหสังเกตเห็นไดรางๆ ในฉากของความมืดสนิท ประเดี๋ยว
ก็ดับหาย ประเดีย๋ วก็เรืองขึน้ มาอยางเบาบาง รพินทรสะกิดเชษฐาใหดูปรากฏการณลี้ลับประหลาด
นั้น
“ผมวามันจะตองเปนเจาสัตวมีปก และมีแสงอยูในตัวของมันเองชนิดหนึ่ง ประเภท
เดียวกันกับหิ่งหอยนัน้ แหละ และธรรมชาติของมันจะตองขับแสงออกมาอยูเสมอ อาจตามจังหวะ
ของการหายใจหรือระบบเซลลหมุนเวียนเหนือบังคับของมัน
ขนาดที่มันพยายามจะหลบเราอยู
เชนนี้ มันยังมีแสงเรืองเบาๆ พอใหเราสังเกตเห็นไดแทบทุกระยะ”
เชษฐาออกความเห็นแผวต่ํา จองเขม็งอยูทจี่ ุดแสงจางๆ ดวงนั้น
“ผมก็เขาใจอยางเดียวกับคุณชายนั่นแหละครับ”
“ลองไฟฉายดูใหมซ”ิ
เขาฉายไฟไปที่แสงเหมือนกอนถานริบหรี่ดวงนั้นตามคําสั่ง พอไฟฉายพุงปราดออกไป
กระทบกอนถานแดงๆ ก็ดบั หายไปอีก มองไมเห็นอะไรนอกจากกิ่งใบไผ จอมพรานดับไฟอีกครั้ง
ครูเดียวมันก็แดงเรืองใหเห็นขึ้นมาอีก
“อือม แปลกแฮะ พอกระทบแสงไฟ แสงในตัวของมันเองก็ดับ”
“ผมคิดวามันตกใจแสงไฟมากกวาครับ แลวพยายามหรี่ดับแสงในตัวของมันเสียเพื่อ
หลบ”
เสียงไชยยันตและดารินตะโกนถามมาอีก เพราะทางดานโนนสังเกตไมเห็นอะไรเลย เปน
มุมบังซุมใบไผอันหนาแนน เชษฐาจึงเรียกใหทั้งสองเขามาสมทบ แลวชี้ใหสังเกตทางดานที่เขา
พรานใหญ เกิด และแงซาย เฝาสังเกตอยูเงียบๆ กอนแลว
ครูเดียว ทั้งสองก็มองเห็นเชนเดียวกับอีกสี่คนที่เห็นอยูก อน ตางเต็มไปดวยความงงงัน
และขบคิด แสงประดุจถานไฟกอนนั้นมีอาการเหมือนจะไตชาๆ ไปตามกิ่งไผอยางซอนเรน มันคง
ริบหรี่เรืองๆ อยูเชนนัน้ ไมยอมเปลงแสงเปนดวงสวางวูบขึ้นอีก เหมือนจะสําเหนียกอยูในภัย และ
ทุกครั้งถาฉายไฟขึ้นไปก็จะดับตัวเองมืดสนิท

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

606
“รูสึกวามันจะคลานหรือไตอยูบนกิ่งไผนนั้ โดยพยายามหรี่แสงใหนอ ยที่สุด เพื่อหลบไฟ
ฉายกับลูกปน แตมันก็ดับแสงในตัวใหมดื สนิทอยูนานๆ ไมได ลักษณะเดียวกันกับตัวหิ่งหอยทุก
อยาง!”
ดารินรองออกมา ภายหลังจับตาสังเกตอยางพินิจ
“วาแตจะเอากันยังไงดีนี่?”
ไชยยันตถามขึ้นอยางกระสับกระสาย
“มันไมมีทางจะหนีเราไปไดแลว และมันตองรูตัวเองดีวา ถาออกจากกิ่งซุมไผนั้น
เมื่อไหร มันก็ตองเปนเปาของเราทันที เพราะมันไปไมไดเร็ว แลวก็ไมสามารถจะลอยขึ้นสูง
จนเกินไปนัก เฝาไวอยางนี้แหละ มันผละออกจากยอดไผนั่นเมื่อไหรเราก็ตามมันเมื่อนั้น ถึงไหนถึง
กัน”
เชษฐาวา ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบอยางใจเย็น
“คุณคิดยังไง รพินทร?”
ไชยยันตหนั มาถามพรานใหญ
“ผมคิดอยางเดียวกับคุณชายครับ ขณะนี้ตหี าแลว ใกลสวางเขาไปเต็มที เรารูจุดออนของ
มันแลววามันจะมีฤทธิ์เฉพาะเวลากลางคืนเทานั้น และไปก็ไมไดเร็ว มิหนําซ้ํายังมีแสงคอยฟอง
ตําแหนงตัวเองอยูทุกขณะ ถึงยังไงเสีย ก็คงไมพนจากการสังเกตเห็นของเราไปได เราจะเฝามันอยู
อยางนี้แหละ ถาลอยเคลื่อนที่เมื่อไหรก็ตามกันถึงที่สุด เพราะการไปอยางชาๆ ของมันทําใหเราตาม
ไดอยางสะดวก เชื่อวาคงไมคลาดแนๆ อีกชั่วโมงเดียวพระอาทิตยกจ็ ะขึ้น แสงตะวันมาเมื่อไหร เรา
ก็คงจะเห็นชัดกันออกไปวามันคืออะไร สิ่งที่เราตองระวังอยางเดียวเทานั้นคือกลิ่นที่เปนแกสพิษ
คลายๆ ยาสลบจากมัน ผมคิดวาขณะนี้มนั คงพยายามปลอยแกสพิษเต็มที่เพื่อเลนงานเรา สังเกตไหม
ครับ กลิ่นมันฉุนตลบไปหมดทําใหเวียนศีรษะ ประสาทมึนชายังไงบอกไมถกู ”
จริงอยางพรานใหญวา ทุกคนรูสึกตัวไดดีวาเต็มไปดวยความวิงเวียนโผเผ อยากจะลมตัว
ลงนอนเปนทีส่ ุด แตความตื่นเตนตอเหตุการณวกิ ฤติทําใหตางฝนความรูสึกเต็มที่ ดารินยืนกัดริม
ฝปากคิดอะไรอยูอึดใจ ก็ออกคําสั่งเร็วปรื๋อ
“แงซาย วิ่งไปเอากระติกบรัน่ ดีมาเร็ว”
ยังไมมีใครเขาใจความหมายของหลอน จนกระทั่งแงซายไปเอากระติกบรั่นดีที่แคมปพัก
นอนมาให หญิงสาวเรียกผาเช็ดหนามาจากทุกคน เทบรัน่ ดีในกระติกราดจนชุมผาเช็ดหนาแตละผืน
แลวบอกใหใชผาเช็ดหนานัน้ ปดปากปดจมูกไว สําหรับเกิดกับแงซาย หลอนเทราดลงไปบน
ผาขาวมาประจําตัวของทั้งสองคน บอกใหปดจมูกไวในลักษณะเดียวกัน
“แอลกอฮอลจากบรั่นดี จะชวยกรองแกสพิษจากมันไวไดมากทีเดียว”
หลอนบอก ทั้งหมดปฏิบัติตามคําสั่งของหลอนทันที แลวตางก็รสู ึกวาไดผลอยางยิ่ง
สําหรับไชยยันตไมเพียงแตเอาผาชุบบรั่นดีปดจมูกอยางเดียว ยังเทกรอกเขาปากอีกหลายอึกแลว
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

607
ถอนลูกปนสั้นจากเข็มขัดทีเ่ อาขึ้นมาบรรจุปน จนครบจํานวนที่ยิงไปแลว จากนัน้ ทุกคนก็เฝารอ
คอยกันอยูดว ยใจเตนระทึก ไมยอมใหถานแดงบนยอดไมกอนนั้นลับตาไปได มันเคลื่อนไปเรื่อยๆ
อยางเชื่องชาเหมือนจะพยายามคนหาทีเ่ รนตัวอันปลอดภัย
“สมมติวามันเปนสัตวประเภทมีปกอะไรชนิดหนึ่งที่บินได ทําไมมันถึงไมบินขึ้นสูงไป
เรื่อยๆ ไมตองมากหรอก ขึ้นเพดานบินใหไดสัก 200 ฟุต พวกเราก็ตามไมทันแลว และมันก็จะลอย
หนีไปไดอยางสบาย”
ไชยยันตตั้งขอคิด
“ผมเชื่อวาแสงไฟฉายของเรา ที่คอยสองสะกดมันไวนี่แหละครับ เปนอุปสรรคสําคัญทํา
ใหมันไมกลาบิน ผสมกับความเชื่องชาของมันดวย ถามันบินไดเร็วเหมือนนก ปานนี้มันก็หายลิบ
ไปแลว การบินชาทําใหตกเปนเปาถนัดถนี่ ถึงลูกปนของเราจะยิงไปยังไมถูก แตกจ็ ะตองเฉียดอยาง
ใกลชิด สวนไฟฉายนั้นกระทบตัวมันไดทนั ที มันตองกลัวไฟฉายเปนอยางมาก จนทําใหไมกลาบิน
นอกจากหาทีแ่ ฝงตัวหลบ
แลวเขาก็หันไปทางเชษฐา
“ผมอยากจะทดลองอะไรอีกสักครั้ง”
“อะไร?”
“ยิงดูอีกสักนัด แลวสังเกตปฏิกิริยาของมัน”
“เอาเลย คุณยิงเองก็แลวกัน พวกเราจะชวยสองไฟให”
“อยาสองครับ ถาลําไฟฉายพุงจับไปที่มัน แสงเรืองๆ ที่พอใหสังเกตเห็นไดของมันจะดับ
ลงทันที แลวจะมองไมเห็นอะไรเลย...คุณหญิงครับ โปรดมายืนตรงที่ผมนี่หนอย...”
ดารินกาวไปยืนตรงตําแหนงที่พรานใหญชบี้ อกทันที
“พอจะสังเกตเห็นไดไหมครับ เหมือนกระดาษสะทอนแสงสีแดงที่เรืองๆ อยูในระหวาง
พุมทึบทางดานขวามือนี่ หรี่ๆ ดับๆ อยูนั่น”
“เห็นแลว”
“เอาละ ผมจะสองไฟเฉพาะใหคุณหญิงเห็นศูนยปน เทานั้น ตัวของมันมีแสงพอใหสังเกต
เปนเปาไดอยูแ ลว”
“ก็ได แตฉันไมรับรองวาจะถูกหรือเปลานะ เพราะถึงอยางไรมันก็เปนเปาที่เล็งยากมาก
รูสึกวาจะมีใบไผบังอยูทึบไปหมด”
“ไมเปนไร เอาเพียงใหกระสุนเฉียดเขาไปใกลชิดกับมันทีส่ ุดเทานั้น”
หลอนพยักหนา เหยียดแขนดานที่ถือปนนั้น .357 ออกไปสุดชวง ในลักษณะยิงเปา แลว
ยกขึ้น
“สองไฟใหเห็นศูนยซ”ิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

608
รพินทรเอามือปองหนากระจกไฟฉายไว กดสวิทชเปดไฟ บังคับแสงใหสองไปที่เฉพาะ
ปนของหลอน วัตถุธาตุสะทอนแสงทีฝ่ งติดไวยังยอดศูนยหนาและบาก ศูนยหลังของปนสั้น
กระบอกนัน้ ก็ปรากฏแสงเรืองขึ้นใหสังเกตเห็นไดชัด ดารินเล็งอยางประณีตเทาทีห่ ลอนจะมองเห็น
เปาอันคลุมเครือนั้นได
อึดใจใหญก็แตะไกปลอยกระสุนแรงสูงระเบิดผานลํากลองออกไปดัง
สะเทือนปาอีกครั้ง
ยอดไผกิ่งหนึ่งขาดผล็อยรวงลงมา พรอมๆ กับดวงแสงอันโชติแดงก่ําก็สวางวูบๆ ใหเห็น
ทามกลางความมืดอีกครั้ง รูสึกวามันจะพลัดหลุดจากกิ่งที่เกาะแฝงตัวอยูน ั้นตกลงมาประมาณ 4-5
วา แลวก็พยุงลอยตัวไวได บินผละจากซุม ไผกอนั้น บายหนาหนีเลาะลัดไปตามยอดไมอื่นๆ เร็ว
ที่สุดเทาที่อัตราความเร็วของมันจะอํานวยใหได และในครั้งนี้ดูเหมือนจะไมเกาะอยูยังยอดไมใด
นอกจากจะมุงหนีรุดหนาโดยฉวัดเฉวียน อาศัยยอดสุมทุมพุมไมแอบกําบังไป
“ตามเร็ว!”
เชษฐารองลั่นออกมา
ทั้งหมดก็ออกพรูติดตามไปอยางรวดเร็วในทันทีนั้นโดยไมลดละ รพินทรเตือนใหคณะ
นายจางทั้งสามของเขาเกาะกลุมเดินตามไปทางดานเขา มิใหใครแตกแยกออกไป สวนเกิดกับแง
ซาย แยกกันออกโอบไปคนละดาน บางขณะก็บุกไปในพง และบางขณะก็ไปตามทางดานสัตว โชค
ดีที่ปาบริเวณนั้นไมทึบจนเกินไปนัก การติดตามจึงไมเกิดอุปสรรคจนเหลือความสามารถ
เชษฐาตะโกนสั่งเกิดกับแงซายไมใหยงิ หรือสองไฟไปจับที่มันอีกตอไป คงใหกระจาย
ออกเฝาติดตามไปเรื่อยๆ เทานั้น เพราะเกรงวาการยิงหรือการสองไฟจะไลมันใหเตลิดเปดเปงไป
เร็วขึ้นอีก
อัตราการลอยเคลื่อนที่ของมัน เทียบแลวขนาดคนเดินอยางชนิดเรงฝเทาเทานั้น แต
ไดเปรียบกวา เพราะมันลอยไปไมมีการสะดุดชะงักติดซุมไมหรือพงหนาม ลอยขามไปไดอยาง
สะดวก ซึ่งกลุมมนุษยตองเสียเวลาออม หรือหาทางบุกเพือ่ กระชั้นชิดเขาไป จะอยางไรก็ตามแสงที่
เปลงอยูวูบๆ ในจังหวะถี่ของมัน ทําใหมนั ไมอาจพนไปจากสายตาได
ทุกคนวิ่งบาง เดินบาง แลวแตภูมิประเทศ สาวรอยอยางกระชัน้ ชิดเขาไปอยางชนิดถึง
ไหนถึงกัน โดยลืมความเหน็ดเหนื่อย ทั้ง เชษฐา ไชยยันต และดาริน ถูกกิ่งไมและหนามเกีย่ วไป
หมดทั้งตัว แตไมมีใครรูสึกคํานึงถึง สายตาทั้งหกคูชวยกันสังเกตแสงของเจาผีโขมดไวจากมุมตางๆ
กัน ไมยอมใหคลาดไปได
เพียงสิบนาทีแรกของการติดตาม พรานใหญก็จับเคล็ดไดอีก
“ใจเย็นๆ ไวครับ ไมตองตามกันอยางผลีผลามอะไรนักหรอก มันไมมีทางจะหนีเราไป
ได เพราะความชาของมันนีแ่ หละ นี่ก็ใกลสวางเขาไปเต็มทีแลว ไอผีโขมดตองอยูมอื เราแน”
“รูสึกวาแสงกะพริบของมันจะถี่ขึ้นนะ ในเวลาที่มันตองการลอยไปใหเร็วขึ้น”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

609
เชษฐาตั้งขอสังเกตอันรอบคอบ
“ถางั้นก็พอจะเดาไดเลยวา ถามันลอยตัวหรือบินอยู มันจะซอนแสงของมันไวไมไดเลย
ตองกะพริบอยูตลอดเวลา ยกเวนเวลาที่มันเกาะอะไรอยูกับที่ ซึ่งพอจะพรางแสงไดบาง โชคดี
เหลือเกิน ถามันสามารถดับมืดไดสนิทเลยในขณะลอยหนี ปานนี้เราก็งงกันไปหมดแลว ไมมที าง
ตามไดถูก”
ไชยยันตคํารามออกมาอยางลิงโลด เขาอยากจะยิงอยูหลายครั้งในระหวางการติดตาม ที่
เห็นดวงแสงอยางถนัด ติดขับที่เชษฐากับรพินทรคอยยับยั้งไว ทุกคนรอความหวังสุดทาย โดยการ
รอใหรุงสวางพระอาทิตยขนึ้ ซึ่งเชื่อมั่นวาผมพิสูจนทั้งหลายมันจะกระจางชัดออกมาใหเห็น
เจาสิ่งลี้ลับดูดเลือดมนุษยและสัตว ซึ่งในขณะนี้กลายเปนเปาหมายถูกตามอยางกระชั้น
ชิดดุเดือดของกลุมมนุษย ยังไมมีทีทาวามันจะเรงอัตราเคลื่อนหนีของมันใหเร็วขึ้นไปไดกวาเดิม
เทาๆ กับที่ไมสามารถจะลอยขึ้นสูงจนเกินไป แตทาทีของมันก็สอใหเห็นชัดวา พยายามจะรุดหนีไป
อยางสุดฤทธิ์ และมีสัมผัสที่รูตอภัยอันจะมาถึงตัวไมผิดอะไรกับสัตวธรรมดาสามัญ บางครั้งมัน
ลอยซอกซอนลงต่ําแอบแฝงอยูตามกลุมเถาวัลยและพุมไมเตี้ยๆ พอถูกตามชิดเขามาจนเกือบจะถึง
ตัว ก็ลอยหนีขึ้นสูงในระดับยอดไมที่ไมเกิน 30-40 ฟุต ทิศทางผละหนีบายหนาไปยังหุบลึกดานที่
คณะทั้งหมดปะทะกับมหิงสาเมื่อเย็นวานนี้ เสียงเกิดกับแงซายซึ่งแยกกันออกตามเปนหนากระดาน
รองเตือนมาใหรู
พรานใหญเต็มไปดวยความหนักใจ ยกนาฬิกาพรานน้ําขึน้ ดูขณะนั้นเปนเวลา 05.25 น.
ฟากลางดงยังมืดสนิท เสียงไกปาที่ตามปกติจะตองเจื้อยแจวไปรอบทิศแลวในเวลาเชนนี้ แตขณะนี้
มันเงียบกริบ ไมมีเสียงสัตวใดกระโตกกระตากขึ้นเลยแมแตพวกนก
“เอ...มันบายหนาไปทางหุบครับ ถาเขาเขตปาทึบ การตามของเราอาจจะชะงัก ดีไมดีมัน
หนีรอดไปได โดยเฉพาะเมื่อถึงบริเวณทีเ่ ปนพงรกชัฏจนเกินกวาทีเ่ ราจะแหวกตามเขาไปได หรือ
มายงั้นก็บริเวณชะงอนเขาชัน”
“ทําไงดี ถางั้น? เราพยายามออมไปสกัดหนามันไวหรือ? ไลตอนใหมนั กลับไปบริเวณปา
โปรงที่เดิม”
ไชยยันตถามขึ้นโดยเร็ว
“ไมมีประโยชนหรอกครับวิธีนั้น แงซายกับเกิดในขณะนี้กพ็ ยายามดักอยูทางดานนัน้ อยู
แลว แตมนั ก็พงุ จะเขาดงใหได สงสัยวารังพักของมันจะอยูในดงนั่นแนๆ”
“เอาไฟฉายจับแลวก็ชว ยกันยิงอีกครั้งรพินทร เรารูกันแลววามันกลัวแสงไฟฉาย พอถูก
แสงไฟฉาย – ถูกระดมยิงเขา มันก็จะตองหลบเขาหาทีแ่ อบตามยอดไมไมกลาเคลื่อนไหว เราลอม
ลวงเวลามันไวจนกวาตะวันจะขึ้น เหลืออีกครึ่งชั่วโมงฟาก็จะสางแลว ขืนปลอยใหมันเขาดงลึกได
เราก็หมดหวังเทานั้น”
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

610
ความคิดของหัวหนาคณะเดินทางผูสุขุมรอบคอบแยบยลเปนที่สุด จนกระทั่งเขาเองก็ลืม
นึกไปถึง ดารินกับไชยยันตเห็นจริงดวย สนับสนุนมาเปนเสียงเดียว พรานใหญจึงปองปากตะโกน
สั่งการใหเกิดกับแงซายทราบ
และแลวจากนัน้
ไฟฉายทุกดวงก็สาดจาออกไปอีกพรอมกับเสียงปน ที่ระดมแผด
สะเทือนไปทั้งพงไพร
จริงตามที่เชษฐาคาดคะเนไวทุกอยาง พอถูกไฟฉายถูกยิงเขา เจาโขมดดงก็เปลีย่ นทิศที่
กําลังมุงหนาอยูแฉลบวูบวาบลงเบื้องต่ําอยางลนลาน แลวพุงปราดหายเขาไปในบริเวณพุมหนามอัน
หนาทึบกวางใหญซึ่งขึ้นอยูเปนละเมาะ เชษฐาสั่งใหหยุดการฉายคนหาลงอีกครั้ง แลวใหกระจาย
กําลังออกลอมเฝาดูไวรอบดาน ความรกทึบหนาแนนของพงหนามบริเวณนั้นทําใหไมสามารถจะ
มองเห็นรองรอยอะไรของมันทั้งสิ้น จุดเรืองแสงในตัวของมันที่มีลักษณะเหมือนกอนถานติดไฟ ก็
ไมปรากฏใหสายตาคนหาคูใ ดคนพบ
“เอะ! ถูกลูกปนแหลกไปเสียแลวก็ไมร!ู หายไปเลย”
ดารินรองขึ้น
“คงไมหรอกครับ ตามสามัญวินิจฉัยถามันถูกลูกปนแตกสลายหรือทําลายไป มันก็จะตอง
ยอยยับไปในทันทีที่พวกเราระดมยิง นีก่ อ นที่มันจะพุงลงไปในปาหนาม ก็ยังเห็นแสงของมันอยู
ลูกปนตองไมถูกมันแน มันเขาไปในปาหนามโดยเจตนาที่จะหลบเทานั้น”
พรานใหญบอก
“แลวทําไมเราถึงมองไมเห็นแสงเรืองๆ ในตัวของมันเลย ถึงมันจะหลบไมกะพริบแสง
รัศมีเรืองๆ ในตัวของมันก็หลบตาเราไปไมไดนี่นา”
“ปาหนามนี่มนั ทึบเกินไป มันคงหลบเขาไปซอนกําบังอยูในมุมทีพ่ วกเรามองไมเห็นก็ได
อยูในนี้แนๆ ครับ ระวังกันไวอยางใหคลาดตาก็แลวกัน มันลอยตัวเมือ่ ไหรก็จะสังเกตเห็นรัศมีถนัด
เมื่อนั้น พอสวางเราคอยบุกเขาคน เชื่อวาไปไหนไมรอด”
ขบวนลาโขมดดงทั้งหกคน นั่งพัก คอยระวังลอมปาหนามบริเวณนั้นไว เปนการพัก
เหนื่อยไปในตัวพรอมกับหารือกันไปพลาง นานๆ ครั้งก็ฉายไฟกราดสองไปมา เปนการบีบบังคับ
ใหมันซอนตัวอยูนิ่งในบริเวณปาหนามแหงนั้นโดยไมกลาที่จะลอยตัวขึ้นหนี ตางเต็มไปดวยความ
กระสับกระสาย พยายามดูนาฬิกาเรงแสงตะวันใหขึ้นเสียโดยเร็ว...แตละนาทีที่ผานไป...ดูมันชาง
เชื่องชาเสียเหลือประมาณ ในบรรยากาศอันเครงเครียดเขาดายเขาเข็มนี้ ไมมีใครรูสึกตอความหนาว
เย็นของอากาศหรือวาความเหน็ดเหนื่อยทีบ่ ุกตามกันมาอยางไมคิดชีวติ
เวลาผานพนไปเปนลําดับ ในที่สุด เข็มนาฬิกาขอมือของทุกคนก็ชี้บอก 05.45 น. ฟาเริ่ม
ปรากฏแสงรางๆ และทันทีนั้นระหวางที่คณะนายจางทั้งสาม กําลังสูบบุหรี่ฆาเวลากันอยูก็ตอง
สะดุงลุกพรวดขึ้นยืนทันที เพราะเสียงตะโกนเอะอะของแงซายกับเกิด ซึ่งเฝาดักอยูอกี ดานหนึ่ง
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

611
“นาย! มันไปแลว ลอยขึ้นมานั่น”
พรอมกัน ก็มีเสียงปนระเบิดกึกกองขึ้นสองนัด จากทางดานนั้น
ในความมืด ทุกคนมองเห็นรัศมีทับทิมสวางโรจนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ลอยตัวเหนือยอดพง
หนามใจกลางละเมาะขึ้นมาอยางรวดเร็ว แลวก็ลิ่วอยางเร็วที่สุด หรือเร็วกวาความเร็วของมันทุกครั้ง
พุงไปทางดงทึบดานขวามือ อันเปนทิศทางเดิมที่มันจะบายหนาไปกอนที่จะถูกยิงสกัด เมื่อยี่สิบกวา
นาทีที่แลวมา
“ตามยิง! เอาไฟฉายสองไวดว ย!”
รพินทรรองตะโกนบอกทุกคนสุดเสียง แลวออกวิ่งกวดไปอยางกระชั้นชิด ตัวเขาเอง
ไมไดยิง แตใชไฟฉายในมือสองสะกดไว ไชยยันตและดารินก็กวดติดตามมาอยางกระชั้นชิด ทัง้
สามใชปนสั้นประจําตัวระดมยิงกันสนัน่ หวั่นไหว สวนเกิดกับแงซาย ก็สงเสียงโหรอ งเอะอะเอากิง่
ไมตีปาไลตอนสกัดเปนปกมาทั้งสองดาน
เจาผีโขมดลอยวูบๆ ไปเบื้องหนา เหมือนจะเปนการตัดสินใจหนีครั้งสุดทายของมัน
หลบหลีกแสงไฟฉายเปนพัลวัน มุงเขาสูดงลึกขึ้นทุกขณะ คณะลาทั้งหมดก็กวดตามคิดไปอยาง
ทรหด เสียงตะโกนบอกกัน เสียงโหตะเพิดไลและเสียงปน ดังลั่นไปทั้งดงทึบยามเชาตรู ฟาก็เริ่มจะ
สางขึ้นทุกขณะ เกิดกับแงซายใชไฟฉายสองสกัดไว เปนการตอนไมใหมันลอยหนีเขาบริเวณที่เปน
ปารกทึบ โขมดดงหลบแสงไฟลอยเลียดต่ําไปตามพุมไม สูงจากพื้นดินไมเกิน 1 เมตร เลี้ยวเลาะ
ซอกซอนอยางสุดฤทธิ์ของมัน แสงในตัวก็ยิ่งกะพริบในจังหวะที่ถี่ขึ้นทุกขณะ เห็นสวางโร ราวกับ
ไต ทิ้งหางแสงไวเปนทางยาวในทุกครั้งทีม่ ันวาบไปเบื้องหนา มุงขึ้นเนินไหลเขาลึกเขาไปสูบริเวณ
หุบเขาตามลําดับ...
ในที่สุดมันก็เปลงแสงสวางเปนรัศมีรุงครั้งสุดทาย พุงเปนทางยาวหายวูบเขาไปในซอก
หินผาตอนหนึง่ เหนือกลุมโขดหินที่งอกอยูสลับซับซอน
พรานใหญกวดตามเขามาถึงตําแหนงนั้นเปนคนแรก ใชไฟฉายกราดสองสํารวจ แลวก็
พบซอกหินผาตอนหนึ่ง มีรอยราวแตกเปนชองเผยออกจากกันประมาณฝามือ เมื่อสองไฟดูเขาไป
ในรอยแตกนัน้ ก็รูสึกวาเปนโพรงลึกสลับซับซอนคดเคี้ยว ตําแหนงที่เขาสองไฟเขาไปติดอยูเพียง
แครากไมที่ชอนไปในระหวางซอกหินเทานัน้ ไมสามารถจะแลทะลุเขาไปลึกโดยตลอด เพราะบัง
เหลี่ยมอยู
ทุกคนก็ปราดตามเขามาถึงในเวลาไลๆ กัน ขณะนัน้ ฟาสางจนพอจะมองเห็นหนากันเอง
ไดรางๆ
“มันหายเขาไปในรอยแตกของหนาผานี่แหละครับ สงสัยวาขางในจะเปนโพรง”
จอมพรานบอกโดยเร็ว ชักมีดโบวี่ออกมาทดลองเคาะและแงะเปดปากทางออกไป แต
เชษฐาควาขอมือของเขาไว รองบอกอยางยินดี
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

612
“อยาเพิ่ง รพินทร! รอใหสวางกวานี้เสียกอน มันอยูมือเราแลวไปไหนไมพนหรอก มัน
จะตองจนมุมอยูในนี้แหละ คอยใหตะวันขึ้นเห็นอะไรชัดๆ แลวคอยหาทางแงะปากโพรงนี่ออก
ตอนนี้ใจเย็นไดแลว”
“เสร็จละมึง ไอผีโขมด คราวนี้จะไดรูชดั กันออกไปเสียทีวา มันคืออะไร ออ หนีเขาไป
ในซอกหินนี่เอง สงสัยจะเปนรังของมัน พอตะวันจวนจะขึ้นมันก็พยายามหนีใหญ มันคงรูตัววา
สวางเมื่อไหรมันก็เสร็จเมื่อนั้น ถึงไดรีบแจวอาวกลับรังใหไดกอนสวาง ชวยกันเฝาไวใหดี อยาให
มันโผลออกมาได”
ไชยยันตคํารามออกมาอยางหมายมั่น
“วาแตตรวจดูใหดีซิ มีทางออกดานอื่นอีกหรือเปลา”
ดารินพูดหอบๆ สีหนาของหลอน แสดงอาการตืน่ เตนยินดีไมนอยไปกวาคนอื่นๆ
รพินทรฉายไฟฉายสํารวจดูจนทั่ว
“เชื่อวาคงไมมหี รอกครับ ปญหามันอยูที่ซอกขางในนีเ่ ทานั้น มันจะเปนโพรงถ้ําลึกสัก
แคไหน คดเคีย้ วซอกซอนไปถึงไหนบางก็ยังไมทราบ”
แลวเขาก็หันมาสั่งแงซายกับเกิด ใหยอนกลับไปยังแคมปที่พักนอนชัว่ คราว เพื่อใหขน
สัมภาระติดตัวของทุกคนที่ยงั ทิ้งไว ในขณะที่ฉุกละหุกออกติดตามนํามาที่นี่ ซึ่งความจริงระยะทาง
มันก็ไมหางออกไปเทาใดนัก ทั้งสองผละไปตามคําสั่งโดยเร็ว
“เอาละครับ เราคอยเฝามันอยูที่นี่แหละ ประเดี๋ยวแงซายกับเกิดมาถึง ตมกาแฟเชากินกัน
สักมื้อกอนก็ได แลวหลังจากนั้นคอยจัดการกับมัน ฟาสางขึ้นทุกขณะแลว มันคงไมมีทางหนีไป
ไหนไดอีกหรอก แลวเราก็จะไดรูกับตาวา ไอตัวลึกลับที่มีแสงราวกับทับทิมดูดเลือดลูกหาบเราตาย
ไปคนหนึ่งแลวนี่นะ รูปรางหนาตามันเปนอยางไร”
รพินทร ไพรวัลย หันมาบอกกับคณะนายจางของเขา แลวก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหินใต
หนาผานั้นอยางผอนคลายอารมณ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

613

27
สิบหานาทีหลังจากนั้น เกิดกับแงซายก็พากันกลับมาถึง หอบเอาสัมภาระของคณะ
ทั้งหมดในบริเวณที่พักนอนชั่วคราวมาดวย รวมทั้งการเก็บรื้อถอนแคมปเรียบรอยโดยไมจําเปนที่
จะตองยอนกลับไปที่นนั่ อีก ฟาในดงยามนัน้ ก็สวางเห็นหนากันชัดพอดี ทุกคนไมมีใครไดนอนกัน
เต็มตื่นนัก สําหรับเมื่อคืนที่ผานมา แตก็ไมมีใครงังเงียงวงเหงาเลย
รพินทรกอไฟไวคอยทากอนแลว พอเกิดกับแงซายมาถึงเขาก็ตั้งน้ําตมกาแฟ ระยะเวลา
ระหวางนี้ ทั้งหมดนั่งพักรายลอมอยูตรงบริเวณหนาผาอันแตกระแหงเปนชองเขาไปในนัน้ ภูมิ
ประเทศรอบดานเริ่มจะมองเห็นไดถนัดขึ้นเปนลําดับ
ตําแหนงนั้น ขณะที่ตามรอยเจาผีโขมดกันขึ้นมาอยางกระชั้นชิด คณะนายจางทั้งสามไม
รูสึกตัวเลยสักนิดวา มันเปนการไตเนินสูงชันของไหลเขาตอนหนึ่งขึ้นมา และเนินนั้นมาสะดุด
ชะงักเอาทีห่ นาผาตัดอันสูงลิบ ที่ตั้งยอดตระหงานเงื้อมขึ้นไปเบื้องบน ตรงบริเวณหนาผาตัดแลเห็น
เนื้อหินโลงเตียน บางแหงก็แซมไปดวยพุม ไมเตี้ยๆ ประเภทเครือเถา ปราศจากตนไมใหญ เพราะ
พื้นที่สวนใหญเปนหิน โขดหินรูปลักษณะตางๆ กองอยูเปนหมวดหมูสูงต่ําและรูปรางแปลกๆ กัน
ออกไปราวกับจะเนรมิตไวดว ยมือเทพเจา บางครั้งดูคลายคนนั่งกอดเขา และบางกอนก็ดเู ปนรูป
สิงสาราสัตวตางๆ งดงามยิ่ง ตรงที่ผีโขมดวูบแสงหายเขาไปในซอกรอยหินแตกนั้น มีโขดหินมหึมา
กอนหนึง่ ตั้งสกัดอยูเบื้องหนาเหมือนหลืบกําบัง มีชองวางระหวางโขดหิน กับเชิงผาเปนพื้นราบ
เตียนหางประมาณเมตรครึ่ง
ทั้งหมดตางซักถามกันถึงนาทีวิกฤติที่เกิดขึน้ ขณะที่ตางฝายตางรูสึกตัว สําหรับคณะ
นายจางทั้งสามนั้น ไมเปนปญหา ทุกคนยอมรับเปนเสียงเดียวกันวา ขณะนั้นตางหลับสนิท และ
ตกใจลุกพรวดพราดขึ้นดวยเสียงปน เกิดก็อยูในลักษณะเดียวกัน รพินทรเลาถึงเหตุการณที่เขาลืมตา
ขึ้นมาเห็นปรากฏการณประหลาด จนกระทั่งเสียงไรเฟลจากแงซายระเบิดขึ้นเปนปฐมฤกษ
และนั่นคือสัญญาณปลุกทุกคนใหรูสึกขึ้นพรอมกันหมด
ความจึงปรากฏชัด จากการไตสวนไลเลียงเปนรายตัวออกมาวา หนุมกะเหรี่ยงพเนจร
นั่นเอง เปนคนสําเหนียกภัยคนแรกที่สุด
“ผมรับยามสุดทายกอนจะถึงเชา ตอจากผูกอง...”
แงซายเลาดวยเสียงลึก เมื่อถูกใหอธิบายถึงเหตุการณตอนนั้น
“ผมนอนหลับๆ ตื่นๆ เพราะผูกองสั่งใหนอนไดแตตอ งหูไว ผมจะเผลอหลับไปหรือ
เปลาก็ไมทราบ เห็นพระธุดงคองคที่เคยเลี้ยงผม มายืนอยูตรงหนา สะดุงลืมตาตื่น ปางพักเวลานัน้
มืดไปหมดเพราะไฟมอด และเดือนตกลับปาไปแลว ไดกลิ่นหอมฉุนวิงเวียนไปหมด มันเปนกลิ่น
แบเดียวกับที่ผมเคยไดในคืนสุดทายที่เราตัง้ ปางพักกันอยูท ี่โปงกระทิง ผมพยายามกระดิกตัว มัน
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

614
หนักไปหมดเหมือนมีอะไรมาทับ พยายามอยูอยางนัน้ นานสักเทาไหรไมทราบ จึงลุกขึ้นนั่งได แลว
ก็เห็นดวงไฟอยางที่เห็นกันแลวลอยสวางวูบๆ เปนจังหวะอยูทางดานปลายเทาที่เจานายนอนอยู
รูสึกวาทุกคนจะหลับหมด มันลอยวนเวียนอยูครูใหญ จึงผานผาที่ขึงเปนหลังคาเขาไปชาๆ ตรงเขา
ไปทางดานหัว ผมไดสติอีกครั้งในตอนนัน้ ...”
“แลวแกก็ยิง?”
พรานใหญตอประโยคให เมื่อแงซายหยุดชะงัก กล้ํากลืนอะไรชนิดหนึ่งลงคออันแหง
ผาก
“ครับ แลวก็เห็นผูกองถลาออกมาเปนคนแรก จากนั้นทุกคนก็ตื่นพรอมกันหมด”
“คุณอาจรูสึกตัวขึ้นและเห็นมันหลังแงซายเพียงเล็กนอยเทานั้น”
เชษฐาพูด ภายหลังจากปะติดปะตอเหตุการณ
“โชคดีเหลือเกิน ที่ถึงแมมันจะมาดอดเลนงานเราอีกครั้ง พวกเราก็รูสกึ ตัวตืน่ ขึ้นรับมือ
ไดเสียกอนที่ใครจะตกเปนเหยื่อ ดีแลวที่มนั หมายมาเลนงานกลุมของพวกเราหกคนนี่ ถามันมุงไปที่
กองเกวียนใหญของเรา ยังไมรูวาใครจะตายบาง”
“กอนจะลมตัวลงนอนเมื่อคืนนี้ ฉันไมไดคิดถึงเจาผีโขมดนี้เลย ลืมเสียอยางสนิท
กลับไปมัวเสียวไอพวกเสือ นึกไมถึงเลยวา มันจะลงเลนงานเราคืนนี”้
ไชยยันตบน พรอมกับสบถเกรี้ยวอยูในลําคอ มันจริงตามที่อดีตนายพันตรีทหารปนใหญ
วา เมื่อคืนทีแ่ ลวดูเหมือนจะไมมีใครคิดเฉลียวถึงเจาผีโขมดกันเลย แมแตรพินทรเอง ตางมัวไป
ระแวงสัตวประเภท เสือ หมี หรือไอแหวงกันเสียมากกวา หรือมิฉะนัน้ ก็เจามหิงสาทีถ่ ูกยิงเจ็บไปตัว
นั้น อันเนือ่ งมาจากที่โขมดดงเวนระยะไมปรากฏวีแ่ ววรองรอยเสียคืนหนึ่ง ขณะที่ทกุ คนยัง
รวมกลุมแรมคืนกันอยูที่โปงน้ํารอน
“ถาโพรงที่มันหนีหายเขาไปตรงนี้เปนรังของมัน การที่เราไปพักนอนกันตรงดงรวกเมื่อ
คืน ก็เทากับมานอนรอคอยเปนเหยื่อมันอยูแคปลายจมูกนี่เอง เพราะฉะนัน้ ไมมีปญ
 หาเลยที่มันจะ
ไมไปเลนงานเรา”
ดารินเอยขรึมๆ ขณะที่มองจับไปยังตําแหนงนั้นดวยความรูสึกอันไมอาจบอกถูก
“คุณคิดยังไง รพินทร โพรงหินตอนนัน้ เปนรังถาวรของมัน หรือวาที่หลบภัยชัว่ คราว
เทาที่มันจะหาได เพราะถูกกวดกระชั้นจวนตัวเขามา?”
หัวหนาคณะเดินทางขอความเห็น พรานใหญเมมริมฝปากตาหรี่ลง
“ผมเชื่อวา มันควรจะเปนรังถาวรของมันมากกวาครับ กลางวันมันหลบซอนตัวอยูใ นนั้น
พอกลางคืนก็ออกหากิน อาจเปนประจําทุกคืนไป หรืออาจเวนหลายๆ คืนจึงออกสักครั้ง เปนสิ่งที่
เราจะตองศึกษากันตอไปเมือ่ ไดตัวมันแลว”
“อะไรทําใหคณ
ุ เชื่ออยางนั้น”
ไชยยันตถาม
[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

615
“ลักษณะทาทีการบายหนาหนีของมันครับ ถาโพรงหินตอนนี้เปนเพียงที่ขวนตัวเทาที่จะ
หาไดของมันเพื่อหลบชั่วคราว มันจะไมสอ เจตนาถึงการมุงหนามาอยางนี้ สังเกตไหมครับ พอพวก
เราเริ่มตาม มันก็พยายามจะบายหนีมาทางดงทึบแหงนี้ พอสกัดยิงและฉายไฟก็เขาไปแอบซอนใน
พงหนาม ทีนพี้ อใกลรุงเขามาเต็มที่ มันก็พรวดพราดออกจากที่ซอนอีกครั้ง บายหนาลิ่วมาทางนีโ้ ดย
ไมยั้ง นําทางตรงดิ่งมาทีเดียว ไมมีการเปะปะออกนอกทาง พอถึงที่ก็หาบวูบเขาไปเลย มันนาจะ
แปลสัญชาตญาณของมันไดชัดแลววา กอนตะวันขึ้นมันจะตองซอกซอนกลับไปถึงรังใหได โดยถือ
วานั่นเปนแหลงปลอดภัยของมันที่สุด ถาฟาสางขึ้นกอนที่มันจะถึงรัง มันก็เสร็จเราแนๆ ผมอยากจะ
เชื่อเหลือเกินวา พอพนเขตกลางคืนไปแลว มันคงเปนอะไรชนิดหนึ่ง ที่ไมมีฤทธิ์เดชอะไรเลย ซึ่ง
มันตองรูตัวมันเองดี แตถึงอยางไรก็ตาม คราวนี้มันหนีเราไมพนแลว คาหนังคาเขาเลย บังเอิญภูมิ
ประเทศเหตุการณมันชวยเรามาก คือปาไมทึบจนเกินไปนัก พอใหเราติดตามมันทัน และระยะเวลา
ที่มันมาก็ใกลสวางเต็มที จังหวะที่มันจะหนีเราโดยอาศัยกลางคืนเขาชวยมีอยูในระยะสั้นๆ ทําใหเรา
ไมตองตามกันนานนัก”
“วาแตเราจะมีทางเปดปากชองรอยแตกนัน่ ตามเขาไปถึงตัวมันไดหรือเปลาก็ไมรู เสียม
หรือชะแลง เราก็ไมมีติดกันมาดวย อยูทแี่ คมปใหญหมด”
ดารินเปรยขึ้นอยางเปนหวง ระหวางทีเ่ ชษฐากับรพินทรขบคิด ไชยยันตก็โพลงออกมาวา
“จะยากเย็นอะไร ถามันเหลือบากวาแรงนัก เราก็ลอมเฝามันตอไป ใหเกิดหรือแงซายแยก
ไปพบกับกองเกวียนใหญของเรา ขนเอาไดนาไมทมา ยัดเขาไปตูมเดียว จะใหภเู ขาหายไปทั้งแถบก็
ยังไหว”
“ไอเรื่องที่จะถลมภูเขาทําลายทุกสิ่งทุกอยางใหพินาศยอยยับไปดวยระเบิดหินนะ ไมยาก
หรอก...”
เชษฐาผูรอบคอบลึกซึ้งกวาสหายของเขา แยงมาเครงขรึม
“แตเราตองไมลืมวา เราตองการไดตวั มันในสภาพทีเ่ รียบรอยที่สุด ตองการพิสูจนให
เห็นชัดปรุโปรงไปกับตา วามันคืออะไรแน การที่ใชระเบิดหินเขาชวย มันอาจทําใหเราสูญเสีย
วัตถุประสงคที่ตองการยิ่งยวดในขอนี้ไป ยัดไดนาไมทตูมเขาไป หนาผาพังลงมาทั้งแถบ แลว
อะไรๆ มันก็สูญหายไปภายใตกองหินทลายนั้น เราก็มดื มนอยูนนั่ เองวา เจาดวงไฟทีล่ อยมาสูบเลือด
มนุษยหรือสัตวไดอยางลึกลับนั้น มันคืออะไร อยูที่ไหน”
“ถูกของคุณชายแลวครับ เราตองการพิสูจนมันใหได ไมใชตองการเพียงแคทําลาย
เทานั้น”
พรานใหญเห็นพองดวยกับคําพูดของหัวหนาคณะเดินทาง
“ผมคิดวาพอมีทางเปดปากชองเขาไปไดโดยไมตองใชระเบิด หรือใหคนของเรากลับไป
เอาเครื่องมือที่แคมปใหเสียเวลา”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

616
ทั้งหมดดื่มกาแฟและกินอาหารกระปองกันอยางเรงรีบพอใหหนักทอง พอเสร็จสรรพก็
พรอมที่จะดําเนินการตอทันที
รพินทรเขามาสํารวจรอยแตกที่เชิงผาดานนั้นอยางพิเคราะหอีกครั้ง ทุกคนตามเขามาราย
ลอมชวยกันแยกสํารวจบริเวณขางเคียง แลวตางก็พบกับความมหัศจรรยใจ งงงวยกันไปอีกครั้ง จาก
โขดหินที่งอกอยูเปนแงตะปุม ตะปารอบดานของบริเวณนั้น ขณะนัน้ มันเปนเวลา 7 นาฬิกาเศษ
เล็กนอย มองเห็นทุกสิ่งทุกอยางไดอยางถนัดชัดเจนกวาความสลัวรางของตอนใกลรุงที่มาถึงกันใน
ครั้งแรก ทุกคนพากันตะลึงไปชั่วขณะ
“เอะ! แปลกจริง ทําไมหินเหลานี้จึงมีสีสันราวกับลูกแกวตางสีอยางนี้นะ”
เสียง ม.ร.ว.หญิงดาริน อุทานแหลมออกมาอยางตื่นเตน
แวดลอมรอบกายของทุกคนในขณะนี้ วาววามวิจิตรตระการตาไปดวยกอนหินหลากๆ สี
ราวกับแกลงเอากอนแกวมาประดับไว ลักษณะของมันแกรงใสเหมือนผลึก บางกลุมเปนสีดําสนิท
เงาวับประดุจนิล บางก็ออกแดงจางๆ หรือไมก็แดงจัดเหมือนทับทิม เหลืองน้ําออยเหมือนบุษราคัม
และเขียวขาบประหนึ่งมรกต สวยสดงดงามแลลานตาไปหมด บางแงหินก็เปนเกล็ดขาวใสประหนึ่ง
พลอยมุกดาหาร สีสันของกลุมหินเหลานีน้ ั้น มีทั้งออนและแก มีทั้งสวนทีย่ ังแยกกันอยูเปนชัน้ ๆ ขุน
มัวและสวนทีใ่ สเปนแกผลึกแลว กระจัดกระจายฝงพราวอยูตามพืน้ และแงโขดรอบดานของปาก
แองโพรงผาบริเวณนั้น
พรานใหญเองก็งันไปเชนกัน ทั้งหมดหันมาสบตากันแลวก็แยกยายกมลงพิจารณาดูหินสี
ประหลาดเหลานั้นอยางตืน่ ใจ
“ใหตายซิ! นีม่ ันอะไรกันนี่ ใครเคยเห็นหินมีสีประหลาดๆ อยางนี้มากอนบาง มันคือ
อะไรกัน ใครจะบอกได?!”
เสียงไชยยันตครางออกมา
เชษฐาเมมริมฝปากแนน ใชสันมีดโบวี่คอยๆ บรรจงตอยแงหนิ สีชมพูใส มีเสนแดงเรื่อๆ
เปนแกนอยูใ จกลางกอนหนึง่ หลุดออกมาจากโขดหินใหญ แลวหยิบขึ้นสองพิจารณาดูดว ยสีหนา
อันเครงขรึม สวนดารินกับไชยยันตก็พยายามแงะแงหินสีขาวและเขียวขึน้ มาคนละกอนตรวจดู
อยางสุดพิศวง แลวแลกเปลีย่ นกันดู จากนัน้ คณะนายจางทั้งสามก็สงสายตาเปนคําถามมายังรพินทร
เปนเปาหมายเดียว
“ผมก็นึกไมถึงมากอนครับวา เราจะมาพบกับผลึกของหินสีตางๆ เหลานี้ ผมเองก็ไมเคย
พบมันมากอนเลย แมจะเคยไดยินไดฟงมาบาง”
จอมพรานพูดขึ้นแผวเบา รับเศษหินสีชมพูที่เชษฐาสงไปใหพลิกไปมาอยูในมือ เชษฐา
จองตาเขานิ่งอยูเชนนัน้ พูดเกือบเปนเสียงกระซิบ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

617
“รพินทรเปนไปไดไหมในขอที่วา ขณะนีพ้ วกเราทุกคน มายืนอยูเ หนือบอพลอยอันมีคา
พิจารณาใครครวญดูใหดีซิ ไอที่ผมสงใหคุณดูนนั่ อะไร แลวก็ที่ไชยยันตและนอยอีก”
ไชยยันตและดาริน ก็สงสะเก็ดหินที่แงะขึน้ มาไดใหเขาเงียบๆ พรานใหญเพงพิศแตละ
กอนเหลานัน้ อยูเปนครู แลวกราดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง
“ที่คุณชายแงะขึ้นมานี่มันทําทาจะเปนทับทิมครับ สวนของคุณหญิงนี่ก็มีทางวาจะกลาย
เปนมุกดาหาร และของคุณไชยยันตก็ควรจะเปนมรกตตอไป...แตจะอีกสักกี่รอยกี่พนั ปไมทราบได
เทาที่เราพบนี่ มันเริ่มจะแปรสภาพเทานั้นยังไมถึงขั้นที่จะเปนตัวจริงของมัน แตถึงอยางนั้นมันก็นา
อัศจรรยไมใชนอยที่เรามาพบแหลงของมันเขาอยางบังเอิญ โดยไมคิดฝนอยางนี”้
“คุณคิดแตเพียงแคนี้เองหรือ?”
ดารินถามมาโดยเร็ว
“ก็คุณหญิงกําลังคิดอยางไรเลาครับ?”
“นี่มันเปนแตเพียงเปลือกผิวนอกของมันทีเ่ ราเห็นเทานั้น
หินเหลานี้กําลังแปรสภาพ
กลายตัวไปเปนอะไรสักอยางหนึ่ง ยืนอยูในระหวางกลางของเพชรพลอยอันมีคา จริงอยู มันจะตอง
อาศัยกาลเวลาอีกนานพอดู อาจนับเปนพันๆ ปขางหนากอนที่มันจะเปนตัวจริง ทีนี้ถาลึกลงไปใน
ภูเขาหินลูกนี้ละ สมมติวามันถูกระเบิดหรือขุดคนกันลงไป เจาสวนที่มันอัดตัวแนนจนกลายเปน
ของจริงไปแลว จะไมมีอยูบา งทีเดียวหรือ”
รพินทรยกมือขางหนึ่งขึ้นลูบปลายคาง
“ก็นาคิดมากเหมือนกันครับในขอนี้ บางทีคุณชายอาจพูดถูกแลว ในขอที่วาขณะนี้พวก
เราทุกคนยืนอยูเหนือบอพลอยอันมีคา หากวาเราจะมีเวลาสํารวจขุดคนมันไดพอ มันเปนสิ่ง
นาสนใจนาเก็บไปคิด แตคงไมใชระยะนี้แน”
“เราเห็นจะตองทําแผนที่ตําแหนงนี้ไวเสียแลว สําหรับโอกาสขางหนาของเรา หากวาเรา
ไมตายกันเสียกอน”
ไชยยันตพูดอยางกระตือรือรน
“ไมจําเปนตองทําแผนที่หรอกครับ ลงเจอะตําแหนงแนนอนลงไปแบบนี้แลว มันไมมีวัน
เคลื่อนยายหนีหายไปไหนไดหรอก มาเมือ่ ไหรก็พบเมือ่ นั้น”
กลับคืนไปใหเจาของผูอุตสาหแงะมัน
แลวเขาก็สง เศษหินอันสวยงามตางสีเหลานั้น
ออกมา พรอมกับบอกวา
“เก็บไวดูเปนที่ระลึกซิครับ เผื่อมีโอกาสเจอะผูชํานาญโดยเฉพาะ ก็ลองใหเขาตรวจดูวา
มันจัดอยูในลําดับไหนของหินอันมีคา สําหรับการคนควากันตอไป ผมเองก็ไมชํานาญในเรื่องนี้นกั
รูแตเพียงวามันยังไมถึงขั้นเทานั้น แตมันก็อาจใกลเคียงเขาไปมากแลวก็ได วาไมไดเหมือนกันครับ
หลังจากที่คณะของเราหมดธุระเรื่องการติดตามคนหาคุณชายอนุชาแลว และยังมีชวี ิตรอดปลอดภัย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

618
อยูได พวกคุณอาจหวนมาสํารวจแหลงนี้ แลวพบวามันกลายเปนขุมพลอยมีคามหาศาลไปก็ได ใคร
จะรู”
“อยาใชคําวาพวกคุณ แตจงใชคําวา ‘พวกเรา’ อันหมายถึงตัวคุณเองดวย”
เชษฐากลาวอยางหนักแนน
“ถาเราเสร็จธุระ ถาเรายังมีชวี ิตรอดอยูรว มกัน เราจะเอาเรื่องนี้มาพิจารณารวมกันอีกครั้ง
และเมื่อนัน้ ตองมีคุณรวมอยูใ นคณะของเราดวย เอาละ ขอใหเราผานเรือ่ งนี้ไปเสียกอน มันยังไมถึง
เวลา วากันถึงไอผีโขมดที่มันเขาไปติดกับอยูในนั้นกอนอื่นเถอะ”
รพินทรกับแงซายและเกิด ก็หันไปสํารวจรอยแยกของหนาผาอีกครั้ง แลวก็พบวามันไม
แข็งแรงอะไรนัก สวนต่ําทีส่ ุดของมันเปนหินปูนชนิดเปราะ ปนกับดินรวมซึ่งยึดเหนี่ยวกันไวดว ย
รากไม พรานใหญก็ออกคําสั่งใหแงซายกับเกิดไปตัดไมสําหรับจะใชงดั ทะลวงเพื่อเปดปากชอง
ออกไปในบัดนั้น
ครูเดียว ทั้งสองก็แบกแกนไมแข็งทอนขนาดหนาแขง เสี้ยมปลายเปนปากฉลาม ยาว
ประมาณสองวาทอนหนึ่งเขามา รพินทรใชสันมีดโบวี่กะเทาะบริเวณรอยแยกใหขยายเปนชองกวาง
ออกไปพอที่จะสอดไมอันนัน้ เขาไปได แลวบอกใหทั้งสองทิ่มปลายดานที่เสี้ยมลึกเขาไปประมาณ
ศอกเศษ จนกระทั่งหลืบกั้นขางในไมสามารถสอดเขาไปไดอีกแลว จึงออกคําสั่งใหชวยกันงัด
ทดลองหนวงหาความมั่นคงของผนังโพรงหินตอนนั้น
ทั้งเกิดและแงซาย ชวยกันออกแรงงัดเต็มที่อยูสองสามครั้ง รูสึกแตเพียงวาแผนหิน
บริเวณนั้นไหวสะเทือนเล็กนอยเทานัน้ เขาขยับจะเขาไปชวยอีกคนหนึง่ แตไชยยันตจับไหลไว
“อยาเพิ่ง! ลําพังเกิด แงซาย และคุณอีกคนหนึ่งรวมเปนสามคนนะเห็นจะไมมีทางหรอก
แตถามีผมกับเชษฐาเพิ่มอีกสองแรงมันก็นาคิดเหมือนกัน ไมทอนนี้สั้นไปหนอย ใชแงซายไปตัดมา
อีกสักทอนหนึ่งเถอะ ใหญขนาดเดียวกัน แตคราวนี้เอาใหยาวสักสามวา เราจะไดชว ยกันดันพรอม
กันทั้งหาคนไดถนัด”
“จริงของแกไชยยันต!”
เชษฐารองออกมาอยางเห็นดวย
พรานใหญเมมริมฝปาก เขายังไมไดพูดคําใดทั้งสิ้น ใชสนั มีดเคาะตรวจดูบริเวณใกลเคียง
กับจุดที่งดั ครั้งแรกนั้น เชษฐากับไชยยันตก็ชวยกันสํารวจพรอมกับหารือกันเบาๆ อึดใจเดียว
รพินทรก็มาพบกับจุดออนเขาอีกจุดหนึ่ง อยูคนละดานกับจุดทีเ่ กิดกับแงซายงัดเมื่อสักครูนี้ เวน
ระยะหางกันเพียงวาเศษแตระดับต่ํากวาเล็กนอย ตาของพรานใหญเปนประกายดวยความหวัง ชี้ให
คณะนายจางของเขาดูภายหลังจากการกะเทาะเปนชองเขาไปมองเห็นเปนโพรงขนาดเดียวกับชอง
แรก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

619
“เราชวยกันงัดพรอมกันสองดานดีกวาครับ ใชไมขนาดเดียวกันอีกทอนหนึ่งปกเขาตรงนี้
ในขณะที่อันเดิมงัดตรงโนน แรงงัดทัง้ สองดานจะไปรวมกันอยูตรงกลางพอดี มันควรจะหลุด
ออกมาทั้งกะบิ ดีกวาจะใหแรงงัดไปหนักอยูดานเดียว เพราะไมอาจทานไมไหวหักเสียกอน”
เชษฐาและไชยยันตยิ้มออกมาได
“เราโงกันอยูไดตั้งนาน เพราะไมรูวามันจะมีชองใหงัดไดอีกชองหนึ่ง ถางั้นก็เอาเลย แบง
กําลังออกเปนสองดาน ดานหนึ่งสองคน อีกดานหนึ่งสามคน”
“นอยชวยดวยก็ไดคะ ดีกวาจะยืนอยูเฉยๆ ถึงแมเทียบอัตราสวนแลว กําลังจะมีเพียงแค
ครึ่งเดียวของผูช ายก็ยงั ดี แบงขางละสามเทาๆ กัน”
ดารินบอกพี่ชายมาโดยเร็ว อยางชนิดเอาไหนเอาดวย แตรพินทรสั่นหนาบอกมาวา
“งัดหินกระบินี้หาคนก็สบายแลวครับ คุณหญิงยืนถือปนคุมเชิงไวดกี วา เรายังไมรูวา
อะไรมันจะสวนพรวดพราดออกมาในทันทีที่หินกระบินมี้ ันหลุดออก พวกเราหาคนมัวแตกําลัง
ออกแรงงัดกันอยู อยางนอยที่สุดมีคนถือปนคอยระวังสักคนหนึ่งก็ยังดี”
พี่ชายพยักหนาบอกมาอีกคนหนึ่ง ตามการแนะนําของพรานใหญ หญิงสาวจึงรับคําโดยดี
แงซายและเกิดไปตัดไมมาอีกทอนหนึ่งยาว