You are on page 1of 1

Εκει καπου σε καποιο μηκος κυματος ψηλα,

εκπεμπουν οι κυματοροες μου,


κει που δεν περασε θνητου μυαλου η σκεψη,
και μονο ο θεος εκπεμπει της πομπες του,
κει που το απολυτο υπαρχει και ειναι μακρια απ το χαος,
η ταξη κι αρμονια κυβερνουν στο χωροχρονο..

Κοσμικες δυναμεις του συμπαντος,


θαυμαστες ενεργειες της φυσης,
ενωθειτε για ενα κοινο σκοπο ενα ουτοπικο οραμα ,
και ειθε ο κοσμος να βρει την μακαριοτητα,
ειθε η καρδιες των ανθρωπων να γινουνε μια,
ενα με το παν το απειρο την αιωνιοτητα,
και η ουσια της συνηδεισης να πλυμηριζει απεριοριστη αγαπη..

Eιθε ο φοβος απ το αγνωστο που φωλιαζει στη σκεψη μας,


να γινει φωτια που καιει την αγνοια της νεκροκεφαλης μας..
κι οταν το παθος για απελευθερωση φουντωσει,
ειθε το φως να λαμψει γυρω μας σαν αστραπη..
Σαν κεραυνος του Zeus να γκρεμιση το σκοταδι,
κι ουρανοι να ανοιξουν ευπροσδεκτοι για ολους...

Δρακοντας 20 Αυγουστου 2008