Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Μηνός Νοεμβρίου



Κάθε Σάββατο και Κυριακή: Όρθρος και Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ. 
Κατά το Εσπέρας της παραμονής Θείας Λειτουργίας, η Ακολουθία του
Εσπερινού στις 5:00 μ.μ.

*Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, εορτή της Ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου:
Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Τρίτη 11 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Μηνά: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.
*Πέμπτη 13 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: Θεία Λειτουργία
στις 7:00 π.μ.
*Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Φιλίππου: Θεία Λειτουργία στις 7:00 π.μ.

Ιερό Σαρανταλείτουργο
Στην Ενορία μας θα τελέσουμε και φέτος Ιερό Σαρανταλείτουργο. Από τις
15 Νοεμβρίου, αρχή της Σαρακοστής των Χριστουγέννων, θα τελούμε καθημερινά το
Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Καλούμε το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ενορίας μας
να συμμετέχει με τη φυσική παρουσία του και να αποδώσει ονόματα ζώντων και
κεκοιμημένων προς διαρκή μνημόνευσή τους στη Θεία Ευχαριστία.

Ιερά Αγρυπνία
Την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου, και ώρα 20.00, θα τελέσουμε στο Ναό μας Ιερά
Αγρυπνία προς τιμήν του Οσίου Δαυΐδ του εν Ευβοία.

*Ο Ιερός Ναός παραμένει ανοιχτός καθημερινά από τις 9:00 π.μ. μέχρι τις 12:00 μ.μ., και
από τις 5:00 μ.μ. μέχρι τις 7:00 μ.μ.
*Ο Ιερός Ναός βρίσκεται στην οδό Αετόπετρας 19, Τ.Κ. 13122 – Ίλιον
*Τηλέφωνο Ναού: 210-2634025
*Τηλέφωνα Ιερέων:
π. Γεώργιος Κορρές: 6937-270622
π. Συμεών Αυγουστάκης: 6975-517775

*Το παρόν έντυπο εκδίδεται υπό την πνευματική καθοδήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου
Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως, κ.κ. Αθηναγόρα, και με τη συντακτική ευθύνη του
Εφημερίου της Ενορίας, Αρχιμ. Συμεών Αυγουστάκη.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Μηνιαία έντυπη έκδοση της Ενορίας Αγίου Διονυσίου Ιλίου
Τεύχος 21ο, Νοέμβριος 2014

Χρίσμα-Νηπιοβαπτισμός
Μέσα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος έχουμε και το Μυστήριο του
Χρίσματος, όπου στην ουσία μετά το Βάπτισμα ακολουθεί το Χρίσμα, ως η
ανάληψη του αγώνα κατά των δαιμονικών δυνάμεων και υπέρ μίας τελειωτικής
προκοπής και κορύφωσης.
Λαμβάνουμε με το Χρίσμα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, για να
μπορούμε να εισέλθουμε σε αυτόν το μεγάλο αγώνα. Είναι πολύ μεγάλη και ιερή
αυτή η στιγμή (δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος αυτήν τη στιγμή γελάει με το
κλάμα του νεοφώτιστου μωρού) που ο νεοφώτιστος λαμβάνει ως δώρο το
Πνεύμα το ανήκον στο Χριστό ως το Πνεύμα Του. Σε αυτό το Χρίσμα της
Πεντηκοστής, το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται πάνω μας και σηκώνει μέσα μας το
προσωπικό δώρο του Χριστού από τον Πατέρα Του, ως το δώρο της ζωής Του,
της υιότητας Του, της κοινωνίας Του με τον Πατέρα Του. Παίρνουμε το
προσωπικό δώρο του Πνεύματος του Χριστού, όχι μόνον επειδή ανήκουμε στο
Χριστό κατά την Πίστη και την Αγάπη, αλλά επειδή αυτή η Πίστη και η Αγάπη μάς
έκαναν να επιθυμούμε τη ζωή Του, να είμαστε εν Αυτώ, καθώς στο Βάπτισμα
έχοντας βαπτισθεί εν Χριστώ, ενδυθήκαμε τον ίδιο το Χριστό. Ο Χριστός είναι
«κεχρισμένος» και εμείς πήραμε το Χρίσμα Του. Ο Χριστός είναι ο Υιός και εμείς
έχουμε υιοθετηθεί ως υιοί, ο Χριστός έχει το Πνεύμα ως ζωή Του και εμείς
γίναμε συμμέτοχοι αυτής της ζωής.
Το Χρίσμα κατά τους πρώτους αιώνες γινόταν με την επίθεση των χεριών
πάνω στο Βαπτιζόμενο από τον Ιερέα. Στην πορεία των αιώνων, και έως σήμερα,
έχουμε πλέον την επάλειψη του Αγίου Μύρου. Ενώ χρίει ο Ιερέας τον
Βαπτιζόμενο, λέει: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου. Αμήν».
Το Άγιο Μύρο καθαγιάζεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κάθε δέκα
χρόνια από τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη και με τη συμμετοχή
εκπροσώπων των κατά τόπους Πατριαρχείων και Αυτοκέφαλων Εκκλησιών. Η
παρουσία των εκπροσώπων προβάλλει την ενότητα της Εκκλησίας. Βέβαια,
πέραν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τα Πατριαρχεία Μόσχας,
Βελιγραδίου και Βουκουρεστίου καθαγιάζουν Άγιο Μύρο. Το Άγιο Μύρο

αποτελείται από λάδι και από μίγμα άλλων ευωδών ουσιών (57 τον αριθμό),
στοιχεία τα οποία συμβολίζουν τα ποικίλα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Το Άγιο Μύρο, πέραν από το Χρίσμα, χρησιμεύει για τα εγκαίνια ναών,
για την επιστροφή στην ορθόδοξη πίστη Ρωμαιοκαθολικών, αλλά και
Παλαιοημερολογιτών. Κατά το παρελθόν χρησιμοποιούταν και για τη στέψη των
Ορθοδόξων Βασιλέων.
Στον ελλαδικό χώρο, αλλά και στη διασπορά, παρατηρείται το φαινόμενο
(καλοπροαίρετα τις περισσότερες φορές), ο λαός μας να τελεί το Μυστήριο του
Βαπτίσματος σε μη-κανονικές Εκκλησίες, στις γνωστές σε όλους μας
Παλαιοημερολογίτικες Εκκλησίες. Όμως, τα Μυστήριά τους δεν είναι έγκυρα,
γιατί οι ιερείς τους έχουν φύγει από την Εκκλησία μας και δεν φέρουν την
Αποστολική Διαδοχή. Τα Μυστήριά τους είναι άκυρα, με αποτέλεσμα αυτοί που
έχουν βαπτιστεί σε αυτές τις Εκκλησίες να μην έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν
ούτε στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ούτε και στα υπόλοιπα. Στις
περιπτώσεις αυτές, εάν θέλει κάποιος να επανορθώσει το λάθος αυτό, θα πρέπει
να απευθυνθεί στις κατά τόπους ενορίες και να ζητήσει να ενταχθεί στη Μία,
Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, οπότε πραγματοποιείται μόνον το
Χρίσμα, όπως μας λέει η Εκκλησία μας.

Από το δεύτερο αιώνα μ.Χ. άρχισαν να μειώνονται οι Βαπτίσεις των
ενηλίκων, με συνέπεια να επικρατεί σταδιακά ο νηπιοβαπτισμός. Δυστυχώς, στις
ημέρες μας παρατηρείται το φαινόμενο να κατακρίνεται ο νηπιοβαπτισμός ως
πράξη που εμποδίζει τη βούληση του ανθρώπου να ενταχθεί στην Ορθόδοξο
Εκκλησία ως μέλος της, εάν κι εφόσον ο ίδιος το θελήσει και το αποφασίσει.

Ωστόσο, ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης μάς λέει σχετικά ότι είναι προτιμότερος ο
νηπιοβαπτισμός «δια να μη τύχη και αποθάνη το βρέφος αβάπτιστον…». Όσοι,
λοιπόν, καταδικάζουν το νηπιοβαπτισμό, εμποδίζουν τα παιδιά από την Αγάπη
του Χριστού και από την επουράνιο Βασιλεία Του.
Σύμφωνα με το πνεύμα της αντιρρήσεως περί νηπιοβαπτισμού, και
προεκτείνοντας τη λογική της συνέπειας στα άκρα, δεν θα έπρεπε να φέρνει
κανείς παιδιά στον κόσμο, αφού δεν έχει εξασφαλίσει προηγουμένως τη
συγκατάθεσή τους. Η αντίρρηση μπορεί να προβληθεί και για μία σειρά πράξεων
των γονέων στα παιδιά τους, από την απλή διατροφή και το είδος της, τη
μέριμνα για την υγεία και τα εμβόλια, την αγωγή, την εκπαίδευση, μέχρι τον
οικονομικοκοινωνικό προσανατολισμό, κ.ο.κ. Οι παραπάνω πράξεις, οι οποίες
σύμφωνα με το πνεύμα της αντιρρήσεως δεσμεύουν την ελευθερία, γίνονται
αποδεκτές, διότι πραγματοποιούνται με γνώμονα το «καλώς εννοούμενο
συμφέρον» για το παιδί.
Κάτω από το πρίσμα του «καλώς εννοούμενου συμφέροντος» τελείται
και το Βάπτισμα. Βαπτίζουμε το παιδί όχι από έλλειψη σεβασμού της ελευθερίας
του, αλλά με σκοπό τη διασφάλιση της ελευθερίας και της σωτηρίας του.
Πρέπει τα παιδιά να βαπτίζονται όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε η
χάρη του Βαπτίσματος να ενεργεί σωστικά επάνω τους καθ’ όλη τη διάρκεια της
ζωής τους.
Οι Ανάδοχοι αναπληρώνουν την πίστη και τη συνείδηση των παιδιών,
διότι πρέπει να σηκώνουμε ο ένας τα βάρη του άλλου. «Αλλήλων τα βάρη
βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ., ΣΤ΄2).
Γι’ αυτό έχουμε την παρουσία του Αναδόχου στο Μυστήριο του Βαπτίσματος, ο
οποίος αποτάσσεται το Σατανά και συντάσσεται με το Χριστό, και έχει χρέος όχι
να είναι παρών στη ζωή του βαφτιστηριού με ωραία και πλούσια δώρα, αλλά με
την παρουσία του ως πραγματικός Ανάδοχος διδάσκοντας στο παιδί την αλήθεια
του Θεού.

Related Interests