You are on page 1of 12

ျပည္သူကို Aလုပ္Aေကၽြးေတြ တို႔တေတြျပဳၾကမယ္

လယ္ထြန္ရာ ေရခပ္ရာ ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္မယ္။


ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကတယ္။
မေမာတမ္းေဟ မပန္းတမ္းေဟ
ခင္မင္ၾကည္ျဖဴတယ္။
Aလုပ္တိုင္းကို မဆိုင္းဘဲ ကူညီခ်င္ၾကတယ္
ျပည္သူတပ္မေတာ္ဟာ Aမ်ားAက်ဳိးရြက္ေဆာင္မယ္။
ႀကိဳဆိုမယ္ ေပ်ာ္လို႕ရယ္ တို႕တေတြ တက္ႂကြတယ္
တာဝန္ေတြ ယူၾကမယ္ ျပည္သူတပ္မေတာ္ရယ္
တေသြးတည္းေဟ…. …Aလုပ္တိုင္းကို မဆိုင္းဘဲကူညီခ်င္ၾကတယ္
ျပည္သူေတာ္မေတာ္ဟာ Aမ်ားAက်ဴိးေဆာင္ရြက္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ Aထက္ေဖာ္ျပပါ ျပည္သူတပ္မေတာ္ သီခ်င္းကို Aားရတရသီဆိုရင္း ရွမ္းေတာင္တန္း တေနရာမွာ ဆန္


ေထာင္းေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကေတာ့ ရွမ္းျပည္ေတာင္းပိုင္း ရပ္ေစာက္ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာက္ဂူ ဒိုင္နယ္ A
တြင္း “လုံဝယ္” ဆိုတ့ဲ ရွမ္းရြာေလးတရြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (၁၀၈) စစ္ေဒသရဲ႕ေျပာက္က်ား Aေျခခံ ေဒ
သAတြင္းက ရြာ တရြာေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရန္သူ စစ္ေထာက္လွန္းေရးက လိုက္လံ ဖမ္းဆီးေနမႈကို ေရွာင္တိမ္း လြတ္
ေျမာက္ၿပီး ပါတီရဲ႕ေျပာက္က်ား Aေျခခံ ေဒသAတြင္း ေရာက္ရွိေန ၿပီးမို႔ စိတ္ေAးလက္ေAး ရိွေနပါၿပီ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴထူး တက္
ႂကြလို႔လည္း ေနပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကိုလည္း ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္သား တေယာက္ ျဖစ္သာြ းၿပီလို႔လည္း ခံယူလိုက္ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ Aထက္ေဖာ္ျပပါ သီခ်င္းကို Aားရပါးရ သီဆိုရင္း ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္သားမ်ား လိုက္နာရတဲ့ စည္းကမ္းႀကီး ၃ရပ္န႔ဲ
သတိျပဳရန္ ၈ ခ်က္ Aတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးရင္း လူထုလုပ္ငန္းကို ကူညီလုပ္ကိုင္ ေနတာပါ။

၁၉၇၀ ခုႏွစ္မ်ား ဆန္းစကာလမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပါတီရဲ႕ေျမေAာက္ လုပ္ငန္းAစုဝင္ တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ Aဲဒီ Aစု
ဝင္ တေယာက္Aျဖစ္နဲ႔ ေရာင္ျဖဴေဒသ (စစ္Aစိုးရ စိုးမိုးထားရာေဒသ) မွာ ပါတီက ထုတ္လြင့္ေနတဲ့ ျပည္သူ႔Aသံ ေဆာင္းပါး
မ်ားကို ဖမ္းယူ၊ လက္ေရးနဲ႔ ကူးၿပီး ေျမေAာက္ Aထက္ Aဖြဲ႕Aစည္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔Aဖြဲ႕ တာဝန္ခံမွ တဆင့္ Aပ္ႏွံရတာ
ပါ။ မိမိရဲ႕Aသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းမႈAျဖစ္ က်ဴရွင္ဆရာ Aလုပ္ကို လုပ္ရင္း ေျမေAာက္လုပ္ငန္းကို ဖံုးကြယ္ထားလိုက္တယ္။
ျပည္သူ႔Aသံကို Aဲဒီလို တာဝန္Aရ ေန႔စU္ ဖမ္းယူေနသူမို႔ ပါတီနဲ႔ တပ္မေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို Aလြတ္ ရ
ေနသလို ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕လုပ္ဟန္ကို ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။

ျပန္စU္းစားလိုက္ေတာ့ မေန႔တေန႔က Aျဖစ္Aပ်က္မ်ားလိုပဲ စိတ္Aာရုံမွာ ျပက္ျပက္ ထင္ထင္ ေပၚလာ ေနဆဲပါ။ ႏွစ္၂၀ေက်ာ္


၃၀ နီးပါးေတာင္ ရွိသြားပါ ေပါ့လား။

စက္တင္ဘာရဲ့ မိုးရက္တရက္။ မိုးစက္မ်ားနဲ႔Aတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံ သတင္းဆိုးတရပ္ ေရာက္လာတယ္။ သနပ္ဖက္ေဆးလိပ္


ၿမိဳ႕ေတာ္လုိ႔ နာမည္ၾကီးလွတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ေျမေAာက္တာဝန္ခံ ကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္ LC Aဖြ႔ဝ
ဲ င္မ်ားျဖစ္တ့ဲ ကဗ်ာဆရာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ကို Aေရးေပၚေခၚယူ ေဆြးေႏြးပြဲထိုင္ကာ AေျခAေနကို သံုးသပ္ညိွႏႈိင္း ၾကပါတယ္။ သတင္းဆိုး ဆိုတာကေတာ့
Aထက္ဗမာျပည္ ေျမေAာက္Aဖြဲဝင္မ်ားကို ရန္သူက စုံစမ္း ေဖာ္ထုတ္ရရွိသြားၿပီး Aဖြဲ႔ဝင္ ရဲေဘာ္တခ်ဳုိ႕ Aဖမ္းခံလိုက္ရၿပီး
ဆိုတာပါပဲ။ ဒီသတင္းသာ မွန္ရင္ ရန္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို မီးခိုးႂကြက္ေလွ်က္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္
ဟာ Aလြန္ေပၚလြင္ေနတာမို႔ ျမိဳ႕ေပၚစစ္မ်က္ႏွာက Aျမန္ဆုတ္ ပါတီဆင္ႏြဲ႕ေနတဲ့ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပA
ြဲ တြင္း ကူးေျပာင္း

www.nguyinpyin.net Page 1
သြားေရးကို ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်န္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာတို႔က ဒီသတင္းကို ဆက္လက္ စုံ
စမ္း။ သတင္းAတည္ျပဳခ်က္ ရရွိတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေျမာက္ေAာက္ Aဖြဲ႔ဝင္ Aားလံုး ေခၚယူ၊ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲAတြင္း
ကူးေျပာင္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ရန္။ တဆက္တည္း ေျမေAာက္Aားလံုး AေျခAေနကို Aသိေပး လႈံ႕ေဆာ္ထားရာတို႔ကို ညႊန္
ၾကားၿပီး လူခ်င္း ခြဲလိုက္ပါတယ္။

သတင္းAတည္ျပဳခ်က္ရတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ ေျမေAာက္ရဲေဘာ္ ဖြဲဝင္တUီးAိမ္မွာ ဆံုလုိက္တယ္။ သတင္း


တိက်မႈကို သံုးသပ္Aတည္ ျပဳလိုက္ၿပီး ပါတီရဲ႕စိတ္ဓာတ္Aတိုင္း လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးAတြင္း ကူးေျပာင္းေရးကို ဆံုး
ျဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ Aတည္ျပဳၿပီးတာနဲ႔ ရဲေဘာ္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တာဝန္ယူရမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္ Aစုဝင္ Aမ်ိဳးသမီး ရဲေဘာ္Aိမ္သို႔ ခ်က္ခ်င္းသြားေရာက္ Aေၾကာင္းၾကား Aသိေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တေန႔
မနက္ ေစာင့္ရမယ့္ေနရာနဲ႔ Aခ်ိန္တို႔ကိုေျပာျပၿပီးမနက္ Aဆင္ေျပေျပထြက္ႏိုင္ေရး ျပင္ဆင္ဖို႔ ညU့္နက္ ေနတာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္
Aျမန္ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

(၁)

Aိမ္ေရာက္ေတာ့ Aစ္မျဖစ္သူ ဆရာမနဲ႔ ႏွမငယ္တို႔ဟာ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ပ်က္န႔ဲ ကၽြန္ေတာ္ကို ေစာင့္ေနတာေတြ႔ရတယ္။


မႏၱေလးမွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Aလြန္ရင္းႏွီးသူ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းဆရာ တေယာက္ Aဖမ္းခံသြားရၿပီးဆိုတာ သူတို႔
ဘာသာ သိေနၾကၿပီးမို႔ ညU့္နက္ေနေပမယ့္ Aိမ္ျပန္မေရာက္ လာေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တထိတ္ထိတ္န႔ဲ ေစာင့္ေနၾကရွာတာ
ပါ။ သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ မေမးရက္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူတို႔ကို ဘာမွ မေျပာရက္။ ခဏေနေတာ့ ဘီရုိထဲမွ
Aဝတ္တစုံ ထုတ္ၿပီး လူရည္ခၽြန္သံုး လက္ဆြA
ဲ ိတ္ထဲထည့္ရင္း “မမ - မနက္ မႏၱေလးသြားမယ္ေနာ္” လို႔ Aသံကို ထိန္ၿပီး
ေျပာလိုက္တယ္။ “ေAး ေAးသြား ” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူAခန္းဘက္ ျပန္သြားရွာတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း Aိပ္ရာ
ဝင္ကာ ေနာက္တေန႔မနက္ ခရီးစU္Aတြက္ စU္းစားရင္း ေမွးခနဲ႔ Aိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

ေနာက္တေန႔မနက္ စီစU္ထားတဲ့Aတိုင္း ကၽြန္ေတာ္Aလြန္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးလွတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို


သူ႔ ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ မိတၳလာသို႔ လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ စက္တင္ဘာရဲ့ ႏႈတ္ဆက္မိုးမ်ားက သဲသဲမဲမဲ ရြာေနျပန္တယ္။ မိုး႐ြာထဲမွာ
ပဲ ကားေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သယ္ေဆာင္ၿပီး ဇာတိေျမကေန ထြက္ခြာ လာတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ သံေယာဇU္ႀကီးလွတ့ဲ
Aေမနဲ႔ Aစ္မ၊ ႏွမမ်ားကို တိုးတိတ္ ညင္သာစြာ ႏႈတ္ဆက္ေနမိတယ္။ သံေယာဇU္ႀကီးလွတ့ဲ က်ဴရွင္ခန္းေလးနဲ႔ တပည့္ေတြ၊
မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း တိုးတိုးေလး ႏႈတ္ဆက္ေနမိျပန္တယ္။ ေနရစ္ေတာ့ ဇာတိေျမ ေလးေရ။

မိုးက သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ြာေနတာမို႔ ေတာင္သာ ေခ်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းေရက်ေနတာနဲ႔ တိုးေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွာ


ပဲ ကုန္Aျပည့္တင္ထားတဲ့ RTB ဟီးႏုိး ကားႀကီး မေစာင့္ႏိုင္တာနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲျဖတ္ေမာင္းလိုက္တာလမ္းလြဲၿပီး ေရထဲလဲ က်
သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း စိတ္ကေလာေနေပမယ့္ ဆက္ေစာင့္ရျပန္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ခရီးသည္တင္ ဘက္စ
ကား တစီး ျဖတ္ျပန္တယ္။ ေခ်ာေမာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကားေမာင္းပို႔တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းက “သိပ္ေစာင့္ ေနရင္ မင္းတို႔Aတြက္ မေကာင္း
လွဘူး။ မင္းေနာက္ကေန ကားကို ထိန္းရင္းတြန္းေပး၊ မ-- က ထိုင္လိုက္။ ငါျဖတ္ေမာင္းမယ္ကြာ။” ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကားကို
ေခ်ာင္းထဲျဖတ္ေမာင္း လိုက္တယ္။ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ။ တဘက္ကမ္း ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ကားေပၚတက္ခိုင္းၿပီး
တေဝါေဝါ ႐ြာေနတဲ့ မိုးထဲမွာပဲ ေတာင္သာေခ်ာင္း ေဘးကေန ထြက္လာတယ္။

သူငယ္ခ်င္းဟာ ကားကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏွိင္စြာAရွိန္ျမင့္ ေမာင္းေနရင္း သူ႔ေဘးထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္က တဖြဖြ ေျပာေန


ရွာတယ္။ “မိုးကလည္း သိပ္ကို သဲေနတယ္။ ငါမင္းကို ေတာင္ႀကီးေလာက္ထိ လိုက္ပို႔ခ်င္တယ္။ ေတာင္ေပၚလမ္းဆိုေတာ့ ငါ
ေမာင္းပုံနဲ႔လည္း မကိုက္ဘူး။ ေနာက္ Aိမ္Aျပန္ ေနာက္က်ေန ျပန္ရင္လည္း မသင့္ဘူး။

မိုးက မိတလ
ၳ ာ ေရာက္ခါနီးေလာက္မွာ စဲသြားတယ္။ သူူငယ္ခ်င္းဟာ ကားကို ေတာင္ႀကီး တက္မယ့္ ကားဂိတ္ဘက္သို႔
ေမာင္းသြားတယ္။ ကားဂိတ္ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚကဆင္းၿပီး ခရီးဆက္ဖို႔ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္
လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့မွ သူက “မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ထမင္းေကၽြး လိုက္ပါရေစUီး” ဆိုၿပီး ေဘးနားက ထမင္းဆိုင္ ေခၚၿပီး ထ

www.nguyinpyin.net Page 2
မင္းေကၽြး ပါတယ္။ သံုးေယာက္လံုး ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ ဆိုင္ကထြက္လာၿပီး လမ္းခြဲ လိုက္တယ္။ သူလည္း သူ႔ကားေပၚတက္္
ဝူးကနဲ ေမာင္းထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေတာင္ႀကီးဘက္တက္မယ့္ ကားေပၚ တက္ထိုင္လိုက္တယ္။ ကားထြက္
မယ့္ Aခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဘာလိုလိုန႔ဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခြဲခြာလာလိုက္တာ Aႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ေတာင္ ရွိသာြ းၿပီးမို႔ သူငယ္
ခ်င္း တေယာက္ မိသားစုနဲ႔ Aတူ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမွ ရွိပါေသးရဲလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ သူခ်စ္တ့ဲ သူ႔ခ်စ္
ဇနီး သား သမီးမ်ားနဲ႔ Aတူေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္းေနမိရ့ဲ။

ခဏႀကာေတာ့ Aခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေတာင္ႀကီးတက္မယ့္ကား ထြက္ပါတယ္။ ခရီးသည္မ်ားမ်ားမပါပါ။ လမ္းခရီးတေလွ်က္လံုး


မိုးက သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ြာေကာင္းေနဆဲ။ က်န္ရစ္သူ AကိုAစ္မ မိဘေဆြမ်ိဴးမ်ားရဲ့ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ပူေဆြးေသာက မ်က္ရည္
မ်ားလား။

ညေနေမွာင္ရီဖ်ိဴးဖ်Aခ်ိန္ ေတာင္ႀကီးလည္းေရာက္ မိုးလည္းတိတ္။ တကၠစီတစင္းေခၚၿပီး မိမိတို႔တည္းခိုမယ့္ မိတ္ေဆြ တ


ေယာက္ Aိမ္ေနရာကို ေျပာျပ ပုိ႔ခိုင္းေတာ့ Aိမ္ရွင္ဟာ သူ႔မိတ္ေဆြေတြျဖစ္လို႔ တည္းခိုမယ့္ ေနရာကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ
ေရာက္လာပါတယ္။

ေနာက္တေန႔မွာ Aိမ္ရွင္မိတ္ေဆြ Aမ်ိဳးသမီးရဲ့ AကူAညီန႔ဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔Aတူ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္Aမ်ိဳးသမီး Aစ္မႀကီးရဲ့


မန္းတကၠသိုလ္ တက္စU္က ေက်င္းေနဘက္ ရဲေဘာ္ေဟာင္း တUီးကို လိုက္ရွာပါတယ္။ မိုးနဲ ဘက္သြားတယ္ဆိုလို႔ မိုးနဲ
လိုက္ပါတယ္။ မေတြ႔ပါ။ Aင္းထဲသြားတယ္ သတင္းရလို႔ Aင္းထဲ လိုက္ရွာတယ္။ ရွာမရတာနဲ႔ Aင္းထဲ ျပန္ထြက္လာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ပဲခူးရုိးမထြက္ Aလုပ္သမား ရဲေဘာ္ေဟာင္းႀကီးထံ AေျခAေန သြားေရာက္ေလ့လာဖို႔ ဆံုးျဖတ္
လုိက္တယ္။ သူေနတာက ေရႊေညာင္ တဝိုက္။ လမ္းေပၚမွာလည္း ေမးစရာ လမ္းျပ ပုလိပ္ႀကီးမွ တပါးတျခား မေတြမိ။ ဒါနဲ႔
သူ႔Aနားကပ္ ေမးလိုက္တယ္။ လမ္းျပေပးရုံမက သြားရမယ့္ လမ္းခြဲေရာက္ေAာင္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး ကားတစီးကို တားၿပီး
ကားေပၚတင္ေပး လိုက္ေသးတယ္။ ေက်းဇူးပါပဲ လမ္းျပ ပုလိပ္ႀကီးေရ။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားရမယ့္ လမ္းခြဲ Aေၾကာ္ဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔Aတူ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္


မ-- ကို ေတာခိုသြားမွာ စိုးရိမ္တာနဲ႔ သူ႔Aကို ႏွစ္ေယာက္္က လိုက္ရွာေနတာနဲ႔ ပက္ပင္းတိုးပါေတာ့တယ္။ မ-- ဟာ သူတို႔ရဲ႕
ႏွမ Aငယ္ဆံုးေလး လည္းျဖစ္ျပန္။ သူတို႔ရဲ႕Aမ Aပ်ိဳႀကီးတေယာက္နဲ႔ Aတူေနသူလည္းျဖစ္ျပန္။ တကၠသိုလ္ တက္ေနစU္
ကလည္း ကၽြန္းမွာ က်သြားတဲ့ တၿမိဳ႕တည္းသား ရဲေဘာ္ေလးေမာင္၊ ရွစ္ေလးလံုး Aေရးေတာ္ပံု ၿပီးသြားကတည္းက ေထာင္
ထဲ ေရာက္ေနရတဲ့ မန္းတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ရဲေဘာ္ေAာင္သူ၊ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ေျမ
ေAာက္Aဖြဲ႔ တာဝန္ခံ ကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္တို႔န႔A
ဲ တူ တိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္။ ေထာင္Aတူ က်ခဲ့သူ။ Aဲဒီကာလ မန္းတကၠသိုလ္န႔ဲ
မန္းဆရာျဖစ္သင္ ေကာလိပ္တို႔မွာ သူ႔ရဲ႕တိုက္ပြဲဝင္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရုပ္သြင္တို႔ဟာ သမိုင္းတြင္ က်န္ရစ္သူ။ လူကလည္း ျဖဴျဖဴႏြ႔ႏ
ဲ ြ ႔ဲ
ေသးေသးသြယ္သြယ္ေလး။ စိတ္ဓာတ္က သံမဏိစိတ္ဓာတ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးၾကမ္းႀကီးAတြက္ ႏွမငယ္ေလးကို
စိတ္မခ်ႏွိင္ရက္ၾက။ ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေတာ့တယ္။ ဒီလုန
ိ ႔ဲ မ --ကို သူ႔Aကိုမ်ားလက္Aပ္ေပးလိုက္တယ္။ မ-- ကလည္း သူ႔ပါ
သမွ် ေငြေၾကးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္Aတြက္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့Aတိုင္း ခရီးႏွင္ လိုက္တယ္။
ပါတီ Aဆက္Aသြယ္ ဘာမွမရပါ။

ကၽြန္ေတာ္မိတၳီလာ ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။ ေဒသေကာလိပ္တက္ေနတဲ့ က်ဳရွင္တပည့္ေဟာင္းမ်ားထံ ဝင္တည္းၿပီး မေကြးကို


ခရီးဆက္ပါတယ္။ ခရီးဟာ ညခရီးစU္ပါ။ “ေAာင္သူမန္း” Aျမန္ယာU္ စီးရပါတယ္။ မေကြးကို ည (၁) နာရီေလာက္မွာ ကား
ဆိုက္ပါတယ္။ မေကြးေကာလိပ္တက္ေနတဲ့ က်ဳရွင္ တပည့္ ေဟာင္းမ်ားကို Aေဆာင္မ်ားမွာ သြားေရာက္ရွာေဖြ တည္းခိုခ့ရ

တယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ မေကြးေကာလိပ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စာေမးပြဲ မၿပီးေသးလို႔ က်န္ေနေသးတဲ့ တပည့္ေဟာင္း
တခ်ိဳ႕ ထပ္မံေတြရ ျပန္တယ္။ သူတို႔န႔ဲ Aတူ စားေသာက္ရင္း သူတို႔ဆရာကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔ေနရလို႔ “ဆရာဘယ္သြားမ
လို႔လ”ဲ ဝိုင္းေမးၾကတယ္။ “ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ျမန္မာစာ Exam Special သင္တန္းAတြက္ ဂုဏ္ထူးဆရာ --- ကို သြားေခၚ
တာေပါ့” လို႔ေျဖလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေန မဟာရန္ကုန္ကို Aဲဒီ ခရီးလမ္းAတိုင္း သိပ္သြားေလ့ မရိွေပမယ့္
ဆရာသမားရဲ႕စကားလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ဒီသင္တန္းမ်ိဳးကလည္း ႏွစ္စU္ရွိေနက်မို႔ သူတို႔ယံုေနၾကေလရဲ့။ စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔
သူတို႔ နားက ထြက္လိုက္တယ္။

www.nguyinpyin.net Page 3
ေတာင္တြင္းဘက္သို႔ ခရီးဆက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ Aတူ က်ဴရွင္လုပ္ေနတဲ့ ဆရာေAးရဲ႕Aစ္မဆီ ဝင္လိုက္တယ္။ တAံ့တ
ၾသ မလာစဘူး ေရာက္လာတာမို႔ ဝမ္းသာေနရွာတယ္။ ပါလာတဲ့ Aဝတ္Aစားေတြ ၾကည့္ၿပီး တြန္႔ေက် ညစ္ေပေနလို႔ ေလွ်ာ္
ေပး ရွာပါတယ္။ ေရာက္တ့ေ
ဲ န႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးရင္း “ေမာင္--- တို႔ကေတာ့က လိမ္မာပါတယ္ကြာ။
Aစ္မေတြစကား နားေထာင္။ ခုထက္ထိ Aိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘူး။ တို႔ ေမာင္ ---- တုိ႔ကေတာ့ကြယ္ လက္ထပ္သာြ းၿပီးေလ” ။
Aဲဒီေန႔ လက္ထပ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း ဆရာေAးကို Aျပစ္တင္တာပါ။ တကယ္လို႔ သူAိမ္ေရာက္လာတဲ့ Aျဖစ္
မွန္ကို သိရင္ေကာ Aခုလို ကၽြန္ေတာ္ကုိ ခ်ီးက်ဴးႏွိင္ပါ Uီးမလား။ ဆက္လက္ နားလည္ႏိွင္ပါေစလို႔သာ …..
ေနာက္တေန႔ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ “ ရုိးမAေရွ႕” Aျမန္ ဟီးႏွိးယာU္စီးၿပီး ရန္ကုန္သို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္
စ ျပဳေနၿပီး။ လမ္းမီးတိုင္မ်ားေတာင္ မီးလင္းေနပါၿပီး။

တာမြန္မွာရွိေနတဲ့ က်ဴရွင္မိတ္ေဆြ ဆရာတUီးဆီ ေျခUီးလွည့္လိုက္တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ မဆလ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ Aဖမ္း


Aစည္းမ်ား သတင္းကို Aျပန္Aလွန္ ဖလွယ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေရမိုးခ်ဳိး စားေသာက္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဝင္းထဲရွိ ဘာ
သာျပန္ ဌာနမွာ Aလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာေဟာင္း တUီးထံ Uီးတည္ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဆရာ
ဟာ Aံ့Aားလည္း သင့္၊ ဝမ္းသာသြားပံု ရတယ္။ Aိမ္ထဲ Aတင္းေခၚသြားၿပီး “မင္းAိမ္က မင္းAမက မင္းတူလႊတ္ၿပီး သ
တင္းပို႔ လာတယ္။ မင္းကို ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းဖို႔ Aိမ္လာ ဝိုင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္မလာေတာ့နဲ႔။ လြတ္ရာသာ ေျပး
ေတာ့ တဲ့။ ဘယ္နဲ႔လဲ။ ေျပးမယ္ဆိုရင္ ေတာင္ႀကီးသြား။ “Aာကာ” က်ဴရွင္ကိုရွာ။ တို႔က လႊတ္လိုက္တယ္ေျပာ။ မင္း“ခင္ေမာင္
ျဖဴ” ကို မွတ္မိေသးရဲ႕လား။ Aဲဒါ သူ႔က်ဴရွင္ပဲ။ မင္းAစ္ကိုန႔ဲေကာ ေတြ႔ခ်င္ေသးရဲ႕လား” တရစပ္ ေျပာျပေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္
က ပါတီဆီ Aေရာက္သြားႏွိင္ဖို႔ လမ္းစ ရလိုက္တာမို႔ စိတ္ေAးသြားပါၿပီ။ “ဒီေန႔ မိုးခ်ဴပ္ေနၿပီမို႔ Aစ္ကိုန႔ဲ မေတြေတာ့ဘူး
ဆရာ။ နက္ျဖန္မွ ကၽြန္ေတာ္ Aစ္ကိုန႔ဲ ေတြေတာ့မယ္ ဆရာ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာရဲ႕Aေမးကို Aေျဖေပးလိုက္တယ္။ “ေAး၊
ေကာင္းၿပီ။ ဒီလိုဆို နက္ျဖန္မနက္ (၇) နာရီ ေနာက္ပိုင္းလာခဲ့။ လွည္းတန္းထိပ္မွာ က်ဴရွင္ရွိတယ္။ မင္းAစ္ကုိ Aဲဒီမွာ စာသင္
လိမ့္မယ္” လို႔ ဆရာက နက္ျဖန္ Aစ္ကိုန႔ဲ ေတြ႔ရမယ့္Aခ်ိန္န႔ဲ ေနရာတို႔ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တည္းခိုAိမ္သို႔ စိတ္ေAး
လက္ေAး ျပန္လာခဲ့ပါေရာ။

ေနာက္တေန႔ မနက္မွာ ဆရာေျပာျပလိုက္တ့A


ဲ တိုင္း Aကို ကု႔ိ သြားေတြ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကို ျမင္တာနဲ႔ က်ဴရွင္ခန္းက
ထြက္လာတယ္။ “Aိမ္မွာ --- ေရာက္ေနတယ္။ မင္းAစ္မက လႊတ္လာတာ။ မင္း ျပန္မလာခဲ့နဲ႔တ့ဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးက လိုက္
ဖမ္းေနၿပီ” Aစ္ကိုက ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာ မေနေတာ့ဘဲ “မင္းဆက္ေနလို႔ ရUီးမယ္ ထင္လား ” လို႔ တိုတိုပဲ ေမးလာတယ္။
“မရေတာ့ဘူး ထင္တယ္ ” ကၽြန္ေတာ္လည္း တိုတိုပဲ ေျဖလိုက္တယ္။“ေAး- ေကာင္းၿပီ။ Aမ (Aေမ) ကို မင္းမရွိတ့ေ
ဲ နာက္
ငါတာဝန္ယူ ေစာင့္ေရွာက္ လိုက္မယ္။ ဒီေတာ့ မင္းဆရာက ဘယ္လို ဆက္သြယ္ရမယ္ဆိုတာ ေျပာလိုက္ၿပီ မဟုတ္လား။ Aဲ
ဒီAတိုင္း သြားေတာ့ မင္းAခု မင္း တူေတြန႔ဲ ေတြ႔ခ်င္ေသးသလား” တဲ့ ။ Aစ္ကိုရဲ႕ေမးလိုက္တ့ဲAသံ။ “မေတြ႔ေတာ့ဘူး
Aစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ ္ၾကာၾကာေျပာေနလို႔ မသင့္ဘူး။ သြားေတာ့မယ္။”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး Aစ္ကိုထံပါးမွ ခြာလိုက္တယ္။

တကယ့္ေတာ့ Aဲဒီကာလေတြတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕Aစ္AမAႀကီးဆံုးနဲ႔ ႏွမAငယ္ဆံုးတို႔ဟာ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနၾကတာပါ။ ႏွမ


Aငယ္ဆံုးေလးက Aိမ္ေထာင္နဲ႔ ျဖစ္ေပမယ့္ တကၠသိုလ္တက္ေနဆဲပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႔လိုက္ရင္ သူလည္း စိတ္ထိခိုက္
မယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေသာက ပြားေနAံုးမယ္။ Aမ Aႀကီးဆံုးကိုလည္း ႏႈတ္မဆက္ရက္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တ
ေန႔ ရန္ကုန္က ျပန္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေရးAတြက္ တည္းခိုရာ တာေမြရွိ က်ဴရွင္ မိတ္ေဆြဆရာ Aိမ္သို႔ ျပန္လာတယ္။

ညေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္န႔ဲ Aိမ္မေပ်ာ္။ Aမ (Aေမ) ကို သတိရေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Aိမ္က ထြက္လာခဲ့ရတာကို Aမ မ


သိ လိုက္ပါ။ Aမက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ Aတူမေနသူမို႔ပါ။ ေဖေဖ ေခါင္းခ်သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇာတိ႐ြာမွာသာ ေနပါတယ္။ တ
ခါ တခါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ေရာက္လာရင္ေကၽြးခ်င္တာ Aကုန္ဝယ္ခ်က္ေကၽြး၊ ေတြသမ်ွ မဂၢဇင္း၊
ဝတၳဳ ဖတ္၊ ညဘက္ ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔Aတူေန၊ ေျမးေတြန႔ဲ Aတူ ရုပ္ရွင္သာြ း့။ ဒါဟာ Aစ္မ ဘဝAတြက္ Aပန္ေျဖမႈ
ေတြပါပဲ။ တခါတရံ သူခ်က္ျပဳတ္ လုပ္ကိုင္သြားတာေတြ ယူလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို ေကၽြးရင္း Aတူစားကာ ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္း
ျဖစ္မ်ားကို ျပန္ေျပာကာ သားျဖစ္သူ က်ဴရွင္ဆရာကို ဖက္ရမ္းနမ္းရႈပ္၊ တခစ္ခစ္ရယ္ေမာရင္း ထသြားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေတြကို
မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္ကာ Aိပ္ရာထဲမွာ ဘယ္လူး ညာလိမ့္၊ Aမ Aပါးကခြာၿပီး ေရွ႕ႀကံဳရမယ့္ ကိစၥေတြကို စU္းစားရင္း Aေတြး
ေတြကို ျဖတ္၊ ဇြတ္မွိတ္Aိပ္လိုက္ရေတာ့တယ္။

www.nguyinpyin.net Page 4
ေနာက္တေန႔ မနက္Aေစာ (၄)နာရီမွာ “ ဒဂုန္မန္း ” Aျမန္ ဟီးႏွိးကားကို စီးဖို႔ ကားဂိတ္သို႔ က်ဴရွင္ဆရာက လိုက္ပို႔ေပး
တယ္။ မနက္ေစာေစာမို႔ မဟာရန္ကုန္ဟာ ျမဴႏွင္းမ်ားေAာက္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာ လဲေလ်ာင္းဆဲပါ။ ခဏၾကာေတာ့ ကားဘီး
မ်ား စတင္ေ႐ြလာၿပီးမို႔ မိတ္ေဆြ က်ဴရွင္ဆရာကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

စစ္Aာဏာရွင္စနစ္ေAာက္က မဟာရန္ကုန္ကိုလည္း လိုက္ျပႏႈတ္ဆက္ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာလာခဲ့ပါၿပီ။


ေန႔လယ္ခင္းေလာက္မွာ မိတၳီလာကို ေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚဆင္းၿပီး ေတာင္ႀကီးကို ခရီးဆက္ပါတယ္။ ေတာင္
ႀကီးကို ညေနေစာင္းမွာ ေရာက္တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ တကၠစီေခၚၿပီး “Aာကာ” က်ဴရွင္သို႔ ပို႔ခိုင္းလိုက္တယ္။ နာမည္ႀကီး က်ဴ
ရွင္မို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ဆရာက မိုက္ခြက္ကေလးကိုင္ရင္း Aဌမတန္း Aပည့္မ်ားကို Aဂၤလိပ္စာ
သင္ေန ဆဲ။ စာစစ္ဆရာမေလး တUီးက စာသင္ခန္းေနာက္ပိုင္းမွာ ေလ့က်င့္ခန္း စာAုပ္မ်ားကို စာစစ္လ်က္။ ကၽြန္ေတာ္က
က်ဴရွင္ခန္း တခါးမွေနၿပီး ဆရာကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ဆရာက စာသင္ေနရာကေန ေခါင္းညိတ္ AသိAမွတ္ျပဳ
လိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စာစစ္ဆရာမေလးရဲ့ေဘးရွိ ထိုင္ခုံလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ က်ဴရွင္ ခ်ိန္ျပည့္တာနဲ႔
သင္တန္းဆင္းသြားပါတယ္။ ဆရာစာသင္စေတ့ခ်္ေပၚက ဆင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့ထံ ေလ်ွက္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဆရာ ၿမိဳေတာ္ရန္ကုန္မွာ Aညာသား နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာႀကီး တUီးAိမ္မွာ ဆံုးဖူးပါတယ္။ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သူ


ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူဆိုတာ မသိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ဆီသြာဖို႔ AတိAက် ညႊန္းလိုက္တာမို႔ ေမ့စရာ မသိစရာ မရွိ
ေတာ့ပါ။. ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔Aနားကပ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူပါ။ ဘယ္သူက လႊတ္လာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္မွာဆံုဖူးတယ္ေလလို႔ မိတ္ဆက္ ျပလိုက္တယ္။ AေျခAေနကို သူနည္းနည္း ရိပ္မိသြားပံုပါ။ Aျပင္ထြက္
လမ္းေလ်ွက္ရင္း စကားေျပာၾကတာေပါ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ဖိတ္ေခၚတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား Aျပင္ထြက္လာၾကတယ္။ မိုးက
ဖြဲဖြဲေလး ႐ြာေနဆဲ။

ထီးကေလးတလက္ကို ႏွစ္ေယာက္Aတူေဆာင္းရင္း မိုးဖြဲဖြဲေလးေAာက္မွာ ပါတီရဲ႕Aထက္္ဗမာျပည္ ေျမေAာက္လုပ္ငန္း


Aဖဲြ႔ဝင္ ရဲေဘာ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ရရွိသာြ းလို႔ ရဲေဘာ္ေတြ ရန္သူလက္က်သြားတဲ့ AေျခAေနမ်ားကို တီးတိုးေျပာဆို မိတ္
ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ Aဲဒီတုန္းက တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ ေဘာလံုးပြဲေတြ က်င္းပေနတဲ့ ကာလလို႔ စိတ္ထဲမွာ Aမွတ္ထင္ထင္ ရွိေန
ဆဲပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တိုင္းေဘာလံုးပြဲ ကန္ေနတာ ၿပီးကာနီးလို႔ ေဘာလံုးကြင္းတံခါးေတြ ဖြင့္ထားတာနဲ႔ ကြင္းထဲဝင္
သြားၿပီး စကား ဆက္ေျပာၾကပါတယ္။ (ပါတီရ့ဲ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးAတြင္း သူကိုယ္တိုင္ ဆင္းလာရတယ္။ သူန႔ဲ
ကၽြန္ေတာ္ ပါတီဗဟို ဌာနခ်ဳပ္ရုံးစိုက္ရာနဲ႔ Aေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ ဌာနခ်ဳပ္ရုံးစိုက္ရာ “ပန္ဆန္း” မွာ ျပန္လည္ ဆံုစည္းၾက
ျပန္တယ္။ Aဲဒီတုန္က ကၽြန္ေတာ္ကိုလမ္းေလ်ွာက္ ေခၚသြားတာဟာ သူ႔Aိမ္ ခ်က္ခ်င္း ေခၚသြားဖို႔ သင့္မသင့္ စU္စားတာတဲ့။
Aိမ္မွာလက္ခံထားေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကို ပါတီရဲ့ေျမေAာက္ Aဖြဲ႔ဝင္ ျဖစ္ႏွိင္၊ မျဖစ္ႏွိင္ ဆက္စမ္းသပ္တယ္တ့ဲ။ သူက
ကၽြန္ေတာ္ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္ေရး၊ လံုၿခံဳေရး ထိန္းသိမ္းမႈ ရွိမရွိ သိခ်င္တာနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ဖို႔ ေခၚၾကည့္တယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္
ဖို႔ ေခၚၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တခုမွေခၚမရ။ ဘာမဂၢဇင္း ဖတ္မလဲ ေမးေတာ့၊ မိုးေဝမဂၢဇင္း ဖတ္မယ္လို႔ ေျဖလိုက္မွ ဒါတို႔
လိုင္းေတြကလို႔ ဆိုၿပီး ဘဝင္က်သြားတယ္တ့။ဲ Aဲဒီေနာက္မွ ရန္ကုန္ကို ထပ္စံုစမ္းေသးတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။) တကယ္
လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျမေAာက္ ကလပ္စည္းေတြမွာ လံုၿခံဳေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တင္းက်ပ္တ့ဲ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ရွိပါတယ္။

Aဲဒီမွာ ၃-၄ ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ခရီးထြက္ရမယ္။ ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားပါလုိ႔ Aသိေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔


Aဖို႔ ဘာမွAထူးျပင္ဆင္စရာ မလိုပါ။ ေAာက္တိုဘာလထဲ ေရာက္ေနၿပီ။ ေဆာင္းဝင္ေတာ့မယ္။ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေဒ
သေတြမွာ ျဖစ္လို႔ Aခ်မ္းဒဏ္ ခံႏွိင္ေAာင္ Aေႏြးထည္ Aထည္ဝယ္သင့္တယ္လို႔ စU္းစားမိတယ္။ က်ဴရွင္ဆရာကလည္း
လိုAပ္တာရွိရင္ ဝယ္ရေAာင္ Aေဖာ္တေယာက္နဲ႔ ေတာင္ႀကီးေစ်းတန္းေတြ ခဏတျဖဳတ္္ သြားၾကည့္ဖို႔ လႊတ္ပါတယ္။ (Aဲဒီ
Aေဖာ္ ဆိုသူဟာ ေနာက္ရက္မွာ ပါတီရဲ႕ Aေျခခံေဒသသို႔ ကၽြန္ေတာ့္Aား ေခၚေဆာင္သြားရသူ စစ္သားရဲေဘာ္ေလး ျဖစ္ေန
ေတာ့တယ္။) ေတာင္ႀကီးေစ်းထဲက Aၾကမ္းAတမ္းခံတ့ဲ ဂ်င္းဂ်ာကင္ Aကႌိ်တထည္န႔ဲ လြယ္Aိတ္တလံုး၊ ဓာတ္မီး Aငယ္
ေလး တလက္ ဝယ္ခဲ့တယ္။

www.nguyinpyin.net Page 5
(၂)

ေနာက္ရက္ ေန႔လယ္ဘက္မွာ မိခင္ပါတီ ဆီသို႔သြားမယ့္ ခရီစU္ကို စလိုက္တယ္။ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္။ ႏွစ္Uီး


တည္းသာပါ။ ေတာင္ႀကီးကေန ရပ္ေစာက္ကို Uီးတည္ သြားခဲ့တယ္။ ဇာတိေျမက ထြက္လာကတည္းက မိုးနဲ႔ နပန္းလံုး ထြက္
လာလိုက္တာ ယခုထိ မဆံုးေသ။ ဒီေန႔လည္း မိုးက Aၿငိဳးနဲ႔မ်ား ႐ြာခ် ေနေရာ့သလား။ သဲလိုက္တ့ဲမိုး။ ရပ္ေစာက္ေရာက္ကာ
နီးေလ သဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးလာတဲ့ ကားေလးဟာ မိုးေရထဲမွာ တဝီဝီ ေAာ္ျမည္ရင္း ခက္ခက္ခဲခဲ ရုန္းကန္ကာ ရပ္
ေစာက္ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာတယ္။ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးဟာ မိမိသြားရမယ့္ေနရာကို တန္း
တန္းမတ္မတ္ ေရွ႕ေဆာင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေခၚရာ ေနာက္သို႔ လိုက္လာတယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏွစ္ထပ္ ပ်U္
ေထာင္ႀကီး တလံုး ရွိတ့ဲ ဝင္းၿခံႀကီးထဲ ဝင္လိုက္တယ္။ Aသက္ ၄-၅ ဆယ္ Aရြယ္ရွိ Aိမ္ရွင္က လိႈက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ႀကိဳဆိုႏႈတ္
ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္Aား Aခန္းကေလး တခုမွာ ေနရာခ်ေပးပါတယ္။ တရက္ေလာက္နားပါ။ ေနာက္ေန႔ခရီးဆက္ၾကတာေပါ့
လို႔ ေလာကဝတ္ သေဘာေလာက္ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ စU္စီေပးထားတဲ့ Aခန္းမွာ ခ်န္ေနရစ္ပါတယ္။

ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးနဲ႔ Aိမ္ရွင္တို႔ AေျခAေနကို ေဆြးေႏြးညိွႏႈိင္းရင္း နားလည္သေဘာေပါက္ဟာ တူပါရဲ႕။ ေရွ႕ဆက္မယ့္


AစီAစU္ကို ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးက ကၽြန္ေတာ္္Aားေျပာျပပါတယ္။ ဒီလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝင္လိုက္တ့ဲ ဝင္းနဲ႔ ၿခံနဲ႔ Aိမ္ႀကီး
ဟာ ပါတီရဲ႕ေျမေAာက္စခန္း တခုပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပါတီဆီAေရာက္ Aျမန္ပို႔ဖို႔ စီစU္တာပါတဲ့။ ရပ္ေစာင့္န႔ဲ
ေက်ာက္ဂူ ေစ်းကားထြက္ဖို႔ က်န္မက်န္ သူ႔သားAား စံုစမ္းခိုင္းလိုက္တယ္။ ေစ်းကား ရွိေသးလို႔ ေစ်းကားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔
လိုက္ဖို႔ ျပင္ပါတယ္။ Aဲဒီ ေစ်းကားေမာင္းသူဟာ ပါတီရဲ႕ ေျမေAာက္ ေကဒါပါတဲ့။ လမ္းခရီး လံုၿခံဳေရးကို သူက သူက
တာဝန္ယူမယ့္တ့ဲ။

ေက်က္ဂူေစ်းကားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္Uီး မိုးထဲေရထဲ ခရီးဆက္ၾက ျပန္တယ္။ ေAာက္တိုဘာလဆိုေတာ့ မိုးက မကုန္ေသး။


ေတာင္ေပၚေဒသလည္းျဖစ္။ မိုးလည္းမကုန္ မိုးက မကုန္ေသး။ ေတာင္ေပၚေဒသလည္းျဖစ္။ မိုးလည္းမကုန္ေသးတာေၾကာင့္
ကုန္တင္ေလာ္လီကားႀကီးဟာ ဘီးေတြကို သံခ်ိန္းႀကိဳးေတြ ရစ္ပတ္ထားတယ္။ ဒါတင္ မလံု ေလာက္ေသးလို႔ထင္ပါရဲ့။ သံခ်ိန္း
ႀကိဳး Aပိုမ်ား ေဆာင္ထားတာလည္း ေတြ႔ပါရဲ႕။ ကားေပၚမွာ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဴးစု ေစ်းသည္ ပါးAို႔ နီနီ မေလးမ်ား
သာ။ ေယာက်္ားသားဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေယာက္လား။ သံုးေယာက္လား သဲသဲကြဲကြဲ မမွတ္
မိေတာ့။ ေသခ်ာတာတခုေတာ့ရွိတယ္။ Aဲဒီ ေယာက်္ားသားေတြAနက္ တေယာက္္ဟာ စစ္Uီးထုပ္ေဆာင္းထားၿပီး ကားေပၚ
မွာ ထူးထူးျခားျခားပါလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို Aကဲခတ္ေနျခင္းပါပဲ။ ဒီကားေပၚမွာ စစ္Uီးထုပ္ေဆာင္းထားတဲ့သူ႔ကို
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေရာ ကားေမာင္းသမားေလးကပါ ဘာလဲလို႔ စိတ္ဝင္စားေနတာပါ။ သူ႔လႈပ္ရွားမႈကို မ်က္ျခည္
မျပတ္ Aကဲခတ္လ်က္ပါ။

ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမလား မေျပာတတ္။ Aဲဒီေန႔ ညေနဘက္ မိုးက သဲသဲမဲမဲ မ႐ြာ။ ဖြဲဖြဲေလးသာ။ ကားႀကီးကေတာ့
ေတာင္ေပၚလမ္း ရႊံ႕ညႊန္႔ေတာမွာ ဘယ္တိမ္းညာလူး တဝီဝီေAာ္ရင္းလူးလြန္႔လႈပ္ရွား တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတယ္။ တခါတရံ ခရီး
သည္မ်ားက ဆင္းၿပီး တြန္းေပးလိုက္။ ခရီးသည္မ်ားက ဆင္းၿပီး လမ္းေလ်ွာက္လိုက္။ ကားႀကီးဟာ ခရီးၾကမ္းကို တလႈပ္လႈပ္
ေက်ာ္လႊားရင္း Aင္ေတာဆိုတ့ဲ ေနရာေလးကို ေရာက္လာတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ကုန္စံုဆိုင္ေလးမ်ား ေတြ႔ရတယ္။ စစ္Uီးထုပ္န႔ဲ
လူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို Aကဲခတ္လုိ႔ မဆံုးေသး။

ခရီးတေထာက္ ဆက္ျပန္တယ္။ ခဏသြားလိုက္ေတာ့ ကားႀကီးက ရႊံ႕ဗြက္ထဲမွာ မရုန္းႏွိင္လို႔ တဝီဝီ ေAာ္ပါေရာ။ Aခ်ိန္က


လည္း ေမွာင္စျပဳေနၿပီ။ လူလံုး မကြဲေတာ့။ ကားသမားေလးကလည္း စစ္Uီးထုပ္န႔ဲ လူAေပၚ သံသယစိတ္က တိုးလို႔တိုးလို႔သာ
ပြားလာေနလ်က္။ ကားဟာ ပြက္ထဲမွာ တြန္းလိုက္ရပ္လုိက္ ပက္က်ိသြား သြားေနရတယ္။ တေနရာေရာက္ေတာ့ ကားသမား
ေလးဟာ ကားAေျခAေန ၾကည့္သလိုလိုန႔ဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားကပ္ၿပီး ဆက္မလိုက္န႔၊ဲ ေတာထဲမွာ ညAိပ္ၾကေတာ့လို႔ တီးတိုး
ေျပာသြားရွာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း ကားတြန္းေပးရင္း ေမွာင္သထက္ ေမွာင္ေAာင္ေစာင့္ကာ ေမွးၿပီး လုိက္
ေနတယ္။ Aေမွာင္ထု လံုးလုံးဖံုးသြားမွ ေမွာင္ရိပ္ခိုကာ ေတာထဲ ဝင္ေနလိုက္တယ္။ ပါလာတဲ့ လက္ႏွိပ္ ဓာတ္မီးေလး AကူA
ညီန႔ဲ လမ္းနဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးတဲ့ေနရာAထိ တိုးဝင္သြားၿပီး သက္ငယ္ေတာထဲမွာ ညAိပ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုAိပ္ေပ်ာ္သြား

www.nguyinpyin.net Page 6
တယ္ မသိလိုက္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့မွ ကားလမ္းနဲ႔ေဝးရာ ေတာနက္ထဲ မဟုတ္ဘဲ၊ ကားလမ္းေဘးတင္ Aိပ္ေနတာကို သတိ
ထားလိုက္မိပါရဲ႕။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ညက ဝတ္Aိပ္ထားတဲ့ Aဝတ္ေတြကို လဲလိုက္တယ္။ Aိပ္ထဲက Aဝတ္မ်ားကို ထုတ္ဝတ္ၾက
တယ္။ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးက ရွမ္ေဘာင္းဘီနဲ႔ ရွမး္ တိုက္ပံု ပင္နီေရာင္ ဝတ္စံုနဲ႔။ လြယ္Aိတ္ကုိယ္စီ လြယ္ၿပီး ေရွ႕ခရီးကို
ေျခလ်င္သုတ္လာၾကတယ္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ရန္သူ တပ္စခန္းတခုကိုေက်ာ္ဖို႔ ႏွစ္ေယာက္ညႇိႏႈိင္း တိုင္ပင္ၾကရတယ္။ ဆက္
သားေလးက Aေတြ႔Aႀကံဳလည္း ရွိထားလို႔ သူ႔ဘာသာသူ ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားၿပီး ေက်ာက္ဂူေစ်း Aေရာင္းAဝယ္ Aေျခ
Aေန လာေရာက္ ေလ့လာတယ္လို႔ ေျဖဖို႔ ျပင္ဆင္ထားတယ္။

ရန္သူစခန္းေရွ႕ ျဖတ္လိုက္ပါၿပီ။ ရန္သူ႔စခန္းဟာ ေတာင္ထိပ္မွာ တင္ထားတာပါ။ ေနသိပ္မျမင့္ေသးေတာ့ ေတာင္ေAာက္


ဆင္း မလာေသးပါ။ ေတာင္ေပၚကသာ လွမ္းစစ္တာမို႔ ေက်က္ဂူေစ်းသြားမယ္လို႔ Aေျဖေပးလိုက္တာနဲ႔ ေခ်ာေမာသြားပါတယ္။
ဒီလိုန႔ဲ ရွိေနတဲ့ AတားAဆီးကို ေက်ာ္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့တယ္။ ေနျမင့္လာေတာ့ ညကလည္း ေတာထဲAိပ္ရ။ ညစာလည္း မစား
ရမို႔ ဆက္သားေလးဟာ ခရီးဆက္ ေလ်ွာက္ရင္း Aေတာ္Aခက္ ႀကံဳေနရွာတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူ႔မွာ AစာAိမ္ေရာဂါ ရွိေနေသး
သတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က Aသက္Aရ သူ႔ထက္ႀကီးသူ။ က်န္းမာေရးေကာင္းသူ။ ေရွ႕ခရီးAေျခAေန ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း မေဝး
ေတာ့ဘူး ဆိုလို႔ သူ႔ကို Aားေပးရင္းနဲ႔ ခရီးဆက္လာလိိုက္တယ္။ ႐ြာေလးတ႐ြာ ေရာက္ပါၿပီ။ လမ္းေဘးAိမ္ တAိမ္တက္ၿပီ
သူ႔ရဲ့ AစာAိမ္ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းပါတယ္။ ႐ြာေလးကေတာ့ စပယ္ကုန္း႐ြာပါတဲ့။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ႐ြာAစြန္မွာ တပ္စိတ္တ
စိတ္ စခန္းခ်ထားတယ္တ့။ဲ ဆက္သားေလး စားၿပီးတာနဲ႔ ခပ္တည္တည္ သုတ္ေျခတင္ ၾကရေတာ့တယ္။

လမ္းမေပၚကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားရမယ့္ ရြာကို Uီးတည္ၿပီး ေတာင္ယာေတာေတြထဲ ျဖတ္ဆင္းလိုက္တယ္။ Aျမန္ေရာက္


ခ်င္လို႔ Aဲလိုျဖတ္ဆင္းလိုက္မွ ဘယ္ဆက္သြားရမွန္းမသိ။ လမ္းစေပ်ာက္ၿပီး ေတာင္ယာ ေတြထဲမွာ မ်က္စိလည္ေတာ့ တာပါ
ပဲ။ တကယ္က စပယ္ကုန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားရမယ့္႐ြာဟာ ေျခလ်င္ခရီး နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ေဝးတာပါ။ ေနာက္ဆံုး
ေတာ့ လယ္ကြက္ေတြ ေတြ႔လို႔ ေတာင္ယာထဲ ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ လမ္းစရၿပီး ႐ြာကိုေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာ ေရာက္လာတယ္။ လံု
ဝယ္ ႐ြာတဲ့။

(၃)

“လံုဝယ္” ဟာ ရွမ္းဓႏု လူမ်ိဳးမ်ား ေနထိုင္ရာ ႐ြာေလးတ႐ြာပါ။ Aိမ္ေျခမ်ားမ်ားစားစား မရွိလွ။ ဆယ္Aခ်ဳိးေလာက္သာပါ။


လယ္ေရာ ေတာင္ယာပါ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး လုပ္ကိုင္စားၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ႐ြာေဘးမွာ Aိမ္ေတြရွိပါတယ္။ Aိမ္ေတြဟာ ေျခတံ
ရွည္ Aိမ္ေတြပါ။

ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးဟာ ႐ြာAစြန္းAဖ်ားက Aိမ္ေပၚ ေရွ႕ေဆာင္တက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္က လိုက္တက္


သြားတယ္။ သူက လြယ္Aိတ္ကို ပခံုးထက္မွ ခ်လိုက္ၿပီး နားလို႔ရၿပီ။ ဒါကၽြန္ေတာ္တို႔ Aေျခခံ ရည္မွန္းခ်က္ေရာက္ၿပီ။ ပါတီက
လူလႊတ္ေခၚတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီက ေစာင့္ၾကရေAာင္။ ဒါပါတီရဲ႕( ၁၀၈) စစ္ေဒသ။ ေျပာျပေတာ့မွ ပခံုးေပၚက လြယ္Aိတ္
ကို ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ သတိရေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကို ေျပာၿပီး Aိမ္ခန္းထဲသို႔ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလး ဝင္သြားတယ္။ သူန႔ဲAတူ Aရပ္မနိမ့္မျမင့္ လူတေယာက္ပါ


ထြက္လာတယ္။ Uီးစံလူ ပါတဲ့။ Aိမ္ရွင္ပါ။ ဓႏု Aမ်ိဳးသားတဲ့။ Aသက္ကေတာ့ ခန္႔မွန္းရ ခက္ပါတယ္။ ဘဝ ခက္ထေရာ္ ၾကမ္း
တမ္းလွေတာ့ ရွိေနတဲ့ Aသက္ထက္ ရုပ္က ရင့္ေရာ္ ေနတတ္လို႔ပါ။ ၾကည့္ရတာ ဆင္းရဲလယ္သမားတေယာက္ ျဖစ္ဟန္တူ
ပါတယ္။ ႐ြာAတြက္ ပါတီရဲ႕Aမာခံ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္ၾကား သိထားဘူးတဲ့ ပါတီရဲ႕ေပၚလစီနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ေနမိတယ္။

ခဏေနေတာ့ Aိမ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထမင္းေကၽြးပါတယ္။ ရွမ္းဆန္မို႔ ထမင္းက ေမႊးေနတယ္။ ဟင္းကေတာ့ ေရႊဖရုံရြက္


လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဟင္းရည္နဲ႔ မ်ွစ္ေျခာက္ပလိန္းေၾကာ္ခ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဆာဆာနဲ႔ Aတင္းေလႊးလိုက္ပါတယ္။
ဒါကၽြန္ေတာ့္Aဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးေဒသAတြင္းက ပထမဆံုး ထမင္းတနပ္။ Aႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ရွိကာနီး ေနေပမယ့္ ယခုထိ A
မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနဆဲပါ။

www.nguyinpyin.net Page 7
Aိမ္ရွင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္Aတူ ထမင္းစားပါတယ္။ ထမင္းစားၿပီးေနာက္ ဆက္သားရဲေဘာ္ေပးလိုက္တ့ဲ စာေခါက္ကေလး
ကို ယူ။ ဓားမခ်ပ္ ခါးစည္း၊ ရွမ္းဓားမတို ေလးထိုးကာ ထြက္သြားေတာ့တယ္။ Aိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖိ
နပ္ ပါမသြားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ Aညာ ေက်းလက္က ေတာသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႐ြာသားAမ်ားစုဟာလည္း ဖိနပ္စီးစရာ မရွိၾက
ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား ေသသာသြားတယ္။ ဖိနပ္ဆိုတာကို ေယာင္လို႔ေတာင္ လွ်ိဳ မၾကည့္ဘူးသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔
ဆင္းရဲသားခ်င္း Aတူတူပါပဲလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ Aတြင္းဘက္က လာေရာက္ေခၚေဆာင္မယ့္ ဆက္သားေတြကို ႐ြာကေလးကေန ေစာင့္ေနၾက


တယ္။ Aတူလာတဲ့ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးက ခရီးစU္နဲ႔ ပတ္သက္တ့ဲ Aစီရင္ခံစာ ေရးလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Aထက္ေဖာ္
ျပပါ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သီခ်င္းကို Aားပါးတရဆိုရင္း ေရခပ္၊ စပါးေထာင္းစတဲ့ လူထုလုပ္ငန္းေတြကို ကူညီလုပ္ကိုင္ ေပးေန
မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရန္သူေထာက္လွမ္းေရးက လိုက္လံဖမ္းဆီးမႈကို လက္Uးီ မႈယူ ေရွာင္တိမ္းႏွိင္လို႔ ပါတီရဲ႕ေျပာက္က်ား Aေျခခံ


ေဒသသို႔ ယခုေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း တကယ့္ကို ျပည့္သူ႔ တပ္မေတာ္သား တေယာက္လို႔ Aထင္ေရာက္
လ်က္။ ေျပာက္က်ားေဒသရဲ႕သေဘာ သဘာဝေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတယ္။ ေန႔စU္ေန႔Aမ်ွ ေတာ္လွန္ေရး ေတးေတြကို တ
ေက်ာ္ေက်ာ္ ေAာ္ေနေတာ့တယ္။

စိတ္က ျပည့္သူ႔တပ္မေတာ္သားAျဖစ္ Aထင္ေရာက္ေပမယ့္ လက္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚကလာတဲ့ က်ဳရွင္ဆရာ တေယာက္


ပီပီ မ်က္မွန္တပ္၊ ဗမာAဝတ္Aစားကို ဝတ္ရင္းနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးေတးကို ေAာ္ဟစ္ ေနတာပါ။
ဒီလိုန႔ဲ တစ္ရက္။ ႏွစ္ရက္။ သံုးရက္။ ရန္သူ႔ Aေထာက္ေတာ္က ႐ြာကိုေရာက္လာတယ္။ လူထု လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ရင္း သီ
ခ်င္း တေက်ာ္ေက်ာ္ ေAာ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔လိုက္ရပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ေဘးAိမ္ကို ဝင္စံုစမ္းပါေတာ့တယ္။
Aိမ္ရွင္ကလည္း ကၽြဲဝယ္လာသူလို႔ Aေထာက္ေတာ္Aား ေျဖလိုက္ပါသတဲ့။ ဒါကို သူ႔Aေနနဲ႔ တာဝန္သိစြာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံ
သတင္းပို႔ ပါတယ္။ Aေတြ႔Aႀကံဳ ဘာမွ မရွိသူေတြ ပီပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီသတင္းကို ဂရုမမူ မိလိုက္ၾက။ Aိမ္ရွင္ကလည္း သတိ
မထားမိ။

ညေနဘက္မွာ ေခါင္းထက္မွာ ၾကယ္နီမ်ားကို ဆင္ျမန္း၊ ပခံုးထက္မွာ ကာဘိုင္ ေသနတ္မ်ားကို လြယ္ထားတဲ့ စစ္သားႏွစ္Uီး


Aိမ္ေပၚ ေရာက္လာတယ္။ ဆက္သားရဲေဘာ္ေလးက ထၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတာ္လွန္ေရး
Aမည္ Aျဖစ္ သူေပးထားတဲ့ “ရဲေဘာ္ေAာင္လြင္” ဆိုတ့ဲ Aမည္နဲ႔ ရဲေဘာ္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ရဲေဘာ္မ်ားက
လိႈက္လွဲပ်ဴငွာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ (ပထမေတာ့ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရတာ တမ်ိဳးခံစားရပါတယ္။ ေနာင္ေတာ့ ဒါဟာ
ေတာ္လွန္ေရး ယာU္ေက်းမႈတရပ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိလာရတယ္။ ရဲေဘာ္ က်ား -- မ မခြဲ၊ ေတြ႔ဆံုၾက- ခြဲခြာသြားၾကတဲ့Aခါ
Aဲဒီလိုပဲ လက္ဆြဲႏႈတ္ ေလ့ရွိပါတယ္) ရဲေဘာ္မ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပ်ာက္က်ားစစ္သားမ်ားပီပီ ေခါင္းထက္မွာ ၾကယ္နီ
Uီးထုပ္မ်ား ဆင္ျမန္းထားေပမယ့္ တကိုယ္လံုး Aရပ္ဝတ္မ်ား ဝတ္ထားၾကတာပါ။ ေျခေထာက္ေတြမွာလည္း ေဒသခံ Aရပ္
သားမ်ား စီးေလ့ရွိတ့ဲ ကားတာယာမ်ားကို လုပ္ထားတဲ့ Aသိုင္းပါတဲ့ ဖိနပ္မ်ားကို စီးထားၾကတယ္။ ရုိးရုိး သိုင္းထားရံုမက
ဖေနာင့္မွာလည္း Aပိတ္န႔သ
ဲ ိုင္းထားတယ္။ ေဒသAေခၚ ”ေဆာင္းခိုက္” တဲ့။ ဘာေၾကာင့္Aခုလို ေခၚၾကတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္
ေတာ္ မေလ့လာမိပါ။

ေနာက္တေန႔ မနက္စာ စားၿပီး Aိမ္သူAိမ္သားမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္ “လံုဝယ္” ကေန ထြက္လာခဲ့
ၾကတယ္။ ေနာက္တ႐ြာ ေရာက္ေတာ့ ေက်ာက္ဂူ ဒိုင္နယ္ စည္းရုံးေရးတပ္ဖြဲ႔နဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔န႔ဲ Aတူလာၾက
သူမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒိုင္နယ္ စည္းရုံးေရးတပ္ဖြဲနဲ႔ တေပ်ာ္တပါး ဝိုင္းမိတ္ဆက္ေပးၾကလို႔ ဆူညံသြားပါတယ္။ ခရီးထြက္လာ
ၾကတဲ့ဲ ဒိုင္နယ္ စည္းရုံးေရးAဖြဲ႔ဟာ ရဲေဘာ္သစ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာတာ ႀကိဳဆိုတ့A
ဲ ေနနဲ႔ ခရီးဆက္မထြက္ပဲ ၾကက္သား
ဝယ္ခ်က္၊ ညေနစာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး လက္ဆံုစားၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနဆဲပါ။ ထမင္းစားၿပီးမွ သူတို႔က “လံုဝယ္”
သို႔ ခရီးထြက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း Aတြင္းဘက္သို႔ ခရီးဆက္။

www.nguyinpyin.net Page 8
ဒီလိုန႔ဲ ေပ်ာက္က်ားတပ္စခန္းေလး တခ်ိဳ႕ကို ေထာက္နား နားၿပီး ခရီးဆက္လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး (၁၀၈) စစ္ေဒသရဲ႕ဌာန
ခ်ဳပ္ ရုံးကို ဆိုက္ေရာက္လာပါတယ္။ စစ္ေဒသ ဒု ႏုိင္ငံေရးမွဴးနဲ႔ ရုံးAဖြဲဝင္ ရဲေဘာ္မ်ားကို သိုင္းသိုင္းဝန္းဝန္း တက္တက္ႂကြႂကြ
Aလုပ္လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တာဝန္ယူ ေခၚေဆာင္သူေတြက ရဲေဘာ္Aားလံုးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၾက
တယ္။ ေနာက္ထပ္ တပ္မဟာ (၆၈၃) ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးမွဴးရဲေဘာ္န႔လ
ဲ ည္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္။ ရံုးAဖြဲရ့ဲ လံုၿခံဳေရးတပ္Aျဖစ္
၄င္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ တပ္သားမ်ား သစ္ခက္တဲထိုး စခန္းခ်ေနတဲ့ တဲေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ာမ်ားကို တAံ့တၾသ ေတြ႔လိုက္ရ
တယ္။ လံုၿခံဳေရးတပ္Aင္Aားမွာ တပ္ခြဲတခြဲျဖစ္ပါတယ္။ တပ္သားAားလံုးဟာ သစ္ရြက္စိမ္းေရာင္ ယူနီေဖာင္းကို Aျပည့္Aစံု
ဝတ္ဆင္ထားၾကတယ္။ Uီးေခါင္းထက္မွာ ၾကယ္နီ Uီးထုပ္မ်ား ေဆာင္းထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ Aမ်ားတကာ့Aမ်ားစုဟာ
Aသားညိဳညိဳ မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ ေကာင္းေကာင္း နဲ႔မို႔ Aညာသားေတြမ်ားလား ေAာက္ေမ့ရတယ္။ ေမးျမန္းၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ
ဝAမ်ိဳးသားမ်ားျဖစ္တယ္လို႔ နားလည္လိုက္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က ရွမ္းစကားေျပာတတ္ၾကသလို၊ တရုတ္စကားလည္း ေျပာတတ္
ၾကတယ္။ သူတို႔Aခ်င္းခ်င္း ဝ စကားနဲ႔ ေျပာၾကၿပီး ေဒသလူထုန႔ဲ ဆက္ဆံေရးမွာ ရွမ္းစကားကို Aသံုးျပဳၾကတာပါ။ ဒီစခန္း
Aတြင္း ရဲဗေဘာ္မ်ားကို ဗမာစာ သင္ေပးတဲ့သင္တန္း တေန႔ႏွစ္ခ်ိန္ ရွိေနတာကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔တေတြရဲ႕ လက္ထဲ
မွာ ဗဟိုဘာသာျပန္နဲ႔ ပံုႏိွပ္ဌာနက ထုတ္ေဝတဲ့ “ဗမာဖတ္စာ” ဆိုတ့ဲ စာAုပ္ေလးကိုလည္း တျမတ္တႏိုးဖတ္ေနတာကို
ေတြ႔မိပါတယ္။ တပ္တြင္းဘဝAေနနဲ႔ တပ္စိတ္လိုက္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ေနရတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲ မစမီ တပ္
စိတ္လိုက္ သီခ်င္းဆိုသံေတြ Aၿမဲၾကားရတယ္။ ဝ ရဲေဘာ္ေတြက သီခ်င္းဆိုေတာ့ တရုတ္လိုသီဆိုၾကတာပါ။ ေဟာဒီ သီခ်င္း
ေလးကိုေတာ့ သူတို႔ တရုတ္လိုေရာ၊ ဗမာလိုပါ ဆိုေလ့ရိွၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း Aဲဒီမွာေနရင္း ရလိုက္တာပါ။ သီခ်င္း
ေလးက ဒီလိုပါ။

သႏၷိဌာန္ခ်
Aသက္စြန္႔ရန္မေၾကာက္
Aခက္Aခဲဖယ္ရွား
ေAာင္ပြဲAရယူ။

ဒီသီခ်င္းကို ရဲေဘာ္ေတြဟာ ပထမ သံၿပိဳင္ ခပ္မွန္မွန္ဆိုၾကတယ္။ ဒုတိယAခ်ီ ေက်ာ့လိုက္တ့ဲAခါ Aသံခပ္ျပင္းျပင္း စည္း


သုတ္န႔ဲ ဆိုၾကတာပါ။ Aလြန္နားေထာင္ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တပ္စိတ္ေတြကေတာ့ “ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ စည္းကမ္းႀကီး(၃)
ရပ္၊ သတိျပဳရန္ (၈) ခ်က္” ကို သီဆိုၾကတယ္။ တရုတ္လို ကိုယ္ကမတတ္ေပမယ့္ ေျမေAာက္မွာကတည္းက ဒီသီခ်င္းေတြ
ရၿပီးသားမို႔ သံစU္ၾကားတာနဲ႔ ဘာသီခ်င္းလည္းဆိုတာ သိလိုက္ပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗဟိုစည္း႐ံုးေရး၊ ေျမေAာက္က ရဲေဘာ္ျဖစ္လို႔ ဗဟိုသို႔ ပုိ႔ရန္ ဗဟိုက Aေၾကာင္းၾကားလာၿပီ ျဖစ္လို႔ ေလာ
ေလာဆယ္ (၁၀၈) စစ္ေဒသ႐ံုးမွာ လက္ခံထားပါတယ္။ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္မ်ားAတုိင္း ရန္သူ စစ္၀တ္စံုတစံု တပ္ဆင္ေပး
ထားပါတယ္။ ဒါ့Aျပင္ ညၿခံဳAိပ္ဖို႔ မီးခိုးေရာင္ ဘာဘူေစာင္တထည္နဲ႔ ေျမႀကီးေပၚ ခင္းAိပ္ဖို႔ ပလပ္စတစ္ Aစ တစ ေပးပါ
တယ္။ စခန္းေ႐ႊ႕ေျပာင္းတဲ့Aခါ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လံုခ်ည္တထည္မွာတည့္ ေက်ာမွာ ပိုးလိုက္တယ္။ ရိကၡာဆန္ထည့္တ့ဲ
Aိတ္ရွည္ကို ပခံုးကေန စလြယ္သိုင္း လိုက္တယ္။ ပန္႔စတုန္း (M 21) ေသနတ္ကို ပခံုးမွာ ထမ္းထားတယ္။ ေျခေထာက္မွာ
ေတာ့ ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္ Aဆင္ေျပႏုိင္ဖို႔ တ႐ုတ္လုပ္ လယ္တိုကင္းဘတ္႐ွဴးကို စီးထားပါတယ္။ ပီဘိ ေျပာက္က်ား
စစ္သားပါ။ (Aဓိကတပ္ျဖစ္တ့ဲ ကင္းတပ္ခြဲက ၀တ္ဆင္မႈကို Aထက္မွာ ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါၿပီ။ သူတို႔ ေျခေထာက္မ်ားက ဖိနပ္မ်ား
ကေတာ့ လည္ရွည္ေတာစီး ဖိနပ္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ဖိနပ္ေAာက္က ခြာမွာ ရန္သူ႔ ေၾကးစားတပ္ရဲ႕ Aဆင့္ရာထူးမ်ားျဖစ္တ့ဲ ပခံုး
ေပၚက ဘားမ်ား၊ လက္ေမာင္းAရစ္မ်ားကုိ ပံုေဖာ္ၿပီး ဖိနပ္ခြာAျဖစ္ လုပ္ထားတာပါ။) (၁၀၈) စစ္ေဒသရဲ႕ ႐ံုးမွာေနရင္း ႐ံုးဌာန
က ရဲေဘာ္ေလးမ်ားကို ဗမာစာနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းမ်ားကို သင္ေပးတဲ့ Aလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ယူလိုက္တယ္။ ရံဖန္
ရံခါ (၆၈၃) တပ္မဟာ ကင္းတပ္ခြဲရဲ႕ ဗမာစာသင္တ့ဲ Aလုပ္ကုိ ၀င္ေရာက္ကူေပးတယ္။

႐ံုးဌာနမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လို႔ ရက္တခ်ဳိ႕ၾကာေတာ့ သတင္းတခုေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္Aဖို႔ စိတ္ထိခိုက္စရာပါ။ ကၽြန္


ေတာ္ေနခဲ့တ့႐
ဲ ြာကို ရန္သူ႔တပ္စိတ္တစိတ္ဟာ Aေထာက္ေတာ္ရဲ႕ သတင္းAရ Aပိုင္ဆိုၿပီး ဆင္းလာဟန္တူပါရဲ႕။ AေျခA
ေန Aေျပာင္းAလဲကို သိလိုက္ဟန္ မတူပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တ့ဲ Aိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကက္သားဟင္းခ်က္ေကၽြးလိုက္တ့ဲ
ဒုိင္နယ္ စည္း႐ံုးေရးတပ္စိတ္ ေရာက္ရွိ စခန္းခ်ေနတာပါ။ ဒိုင္နယ္ စည္း႐ံုးေရးတပ္စိတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနထိုင္ ေန

www.nguyinpyin.net Page 9
တာကို Aေထာက္ေတာ္သိၿပီး သတင္းေထာက္လွမ္းသြားတယ္ဆိုတာ မသိလိုက္။ Aိမ္ရွင္႐ြာရဲ႕ Aမာခံေကဒါ ဟာလည္း
ဒီသတင္းကို ဆက္လက္ ဂ႐ု မစိုက္မိ။ ေပါ့ေလ်ာ့ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရန္သူ၀င္လာတာကို မသိလိုက္။ ျဗဳန္းကနဲ ႏွစ္ဘက္
ပက္ပင္းတိုးၾကတယ္။ စည္း႐ံုေရး တပ္စိတ္နဲ႔ Aတူပါလာတဲ့ တပ္သားသစ္နဲ႔ Aိမ္ရွင္ “Uီးစံလူ” ဟာ ေၾကးစားတပ္ရဲ႕ Aဖမ္းခံ
လိုက္ရတယ္တ့။ဲ ဒါဟာ ေျပာက္က်ားေဒသရဲ႕ သေဘာ သဘာ၀ကို မိမိ သိရွိမႈ မလံုေလာက္လို႔ လံုျခံဳေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပါ့
ဆလို႔ ျဖစ္ရတယ္လို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရတာ ဒီေန႔Aထိပါပဲ။
ေနာက္ပုိင္းမွာ (၁၀၈) စစ္ေဒသရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးမွဴး ရဲေဘာ္ --- နဲ႔ Aဖြ႔ဲ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာက ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံ
ေရးမွဴးဟာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရိွေနတာကို ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ ပန္ဆန္း ကတည္းက သိေနသူပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတိကိုလည္း ဗ
ဟိုသို႔ Aစီရင္ခံတ့ဲ က န သတင္းမ်ားAရ သိထားရလို႔ Aလြန္ေတြ႔ခ်င္ေနတာပါ။ သူဟာ ၄၈ - ၄၉ ကတည္းက ေတာခိုလာ
သူပါ။ ၿမိဳ႕နဲ႔ ထိေတြ႔မႈ နည္းသြားရသူမို႔ ၿမိဳ႕ေပၚက ေရာက္လာသူမ်ားနဲ႔ စကားလက္ဆံု က်ခ်င္ပါတယ္။ ဒါ့Aျပင္ တိုက္ဆိုင္ခ်င္
ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူဟာ တၿမိဳ႕တည္းသားေတြ ျဖစ္႐ံုမက ၿမိဳ႕ေပၚရွိ သူေဆြမ်ဳိးမ်ားနဲ႔ Aလြန္းရင္းႏွီးသူျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ
ႏွစ္Uီး Aလြန္ရင္းႏွီးသြားၿပီး စကားလက္ဆံု ေျပာမကုန္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။

ႏုိင္ငံေရးမွဴးတို႔Aဖြဲ႔ စစ္ေဒသ ျပန္ေရာက္လာၿပီဆိုတာ သတင္းဟာ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ရန္သူ႔ထံ ေပါက္ၾကားသြားတယ္။ ဒါ့


ေၾကာင့္ ရန္သူဟာ (၁၀၈) စစ္ေဒသ ႐ံုးAဖြ႔A
ဲ ား လိုက္လံ ထိုးစစ္ဆင္လာပါတယ္။ ဒီကာလမွာပဲ ရန္သူေထာက္လွမ္းေရးက
လိုက္လံဖမ္းဆီးမႈကုိ ေရွာင္တိမ္း လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ ေလးေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာျပန္တယ္။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ
ကိုလည္း လက္ခံၿပီး ရန္သူထိုးစစ္ကို လွည့္လည္ေရွာင္တိမ္းႏုိင္ဖို႔ (၁၀၈) ရဲ႕ ေဒသတပ္ဖြ႔A
ဲ တြင္း ထည့္ေပး လႈပ္ရွားခိုင္းထား
လိုက္တယ္။ ႐ံုးAဖြဲ႔ဟာလည္း ရန္သူထိုးစစ္ကို လွည့္လည္ေရွာင္တိမ္းေနတယ္။ မီးခိုးကို ရန္သူမေတြ႔ေAာင္ မနက္Aေစာႀကီး
ထ ထမင္းခ်က္ရတယ္။ လင္းတာနဲ႔ ထမင္းစားၿပီး ခရီးထြက္တယ္။ ေန႔ခင္း လွ်ဳိေကာင္းေကာင္းေနရာမွာ မီးခိုးမေတြ႔ရေAာင္
ထမင္းခ်က္စား။ စားၿပီးတာနဲ႔ ည မေမွာင္မခ်င္း ခရီးဆက္ပါတယ္။ ည ေမွာင္တာနဲ႔ ေရာက္တ့ေ
ဲ နရာ ရပ္။ စခန္းခ် Aနားယူ။
Aိပ္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ ရန္သူ ထိုးစစ္ဆင္ေနတဲ့ကာလ ႐ံုးAဖြ႔ရ
ဲ ဲ႕ တေန႔တာ လႈပ္ရွားမႈပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး မုိင္းကိုင္၊ လဲခ်ား ေဘး
ရွိ ဆင္ေတာင္ေ႔ၚတက္ၿပီး ရန္သူ႔ထုးိ စစ္ကို ေရွာင္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီ (၁၀၈) စစ္ေဒသAတြင္း ၆ လ တာေလာက္
ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီး (၁၉၇၉) ခုႏွစ္၊ Eၿပီလ Aေစာပုိင္းမွာ (၆၈၃) တပ္မဟာမွ Aိမ္ခြင့္ျပန္ တပ္သားမ်ားနဲ႔ Aတူ ဗဟိုရွိရာ ပန္ဆန္း
သို႔ တက္လာခဲ့တယ္။ (၁၀၈) စစ္ေဒသမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔Aား ဗမာစကားေပါက္တ့ဲ Aိမ္သုိ႔ ခြင့္ျပန္
တဲ့ ရင္းေကဒါနဲ႔Aတူ ေသခ်ာAပ္ႏွံ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။

စထြက္တ့ဲ ညေနဘက္မွာ ရန္သူ႔ လွည့္ကင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔Aဖြ႔ဲ ထိေတြ႔တုိက္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္ဖြ႔ဟ


ဲ ာ ရန္သူ
မ်က္စျပတ္သာြ းဖို႔ AဲဒီAခ်ိနက
္ စၿပီး တညလံုး ခရီးျပင္းႏွင္ရင္း ရန္သူကို လွည့္စားထားလိုက္တယ္။ ေနာက္တေန႔မနက္ (၈)
နာရီေလာက္မွာ Aနားယူရင္း ထမင္းခ်က္စားတယ္။

Aားလံုး လံုျခံဳေရးAတြက္ (၆၈၃) တပ္မဟာမွာ တပ္ခြဲတခြဲက နမ့္ပန္ေခ်ာင္းAထိ လိုက္ပို႔တယ္။ နမ့္ပန္ေခ်င္း ေက်ာ္ၿပီးတာနဲ႔


လံုျခံဳေရးတပ္ခြဲဟာ ေနာက္ျပန္ေခါက္သြားတယ္။ ခြင့္ျပန္သူတခ်ဳိ႕ ယူေဆာင္လာတဲ့ လက္နက္Aနည္းAက်U္းေလာက္နဲ႔ လံု
ျခံဳေရးကို ေဆာင္႐ြက္ၿပီး သံလြင္ျမစ္ကို ညAေမွာင္ ခို ၀ါးေဖာင္နဲ႔ ျဖတ္ကူးခဲ့တယ္။ တေခါက္ကို သံုးေယာက္လုိက္ပါ
နုိင္ပါတယ္။ တညလံုး ကူးတို႔ကူးလိုက္တာ မိုး လင္းတာနဲ႔ ရဲေဘာ္Aားလံုး သံလြင္ျဖတ္ကူးၿပီးပါတယ္။ ခုလို လံုျခံဳေရးတပ္ လံု
လံုေလာက္ေလာက္ မပါဘဲ ဗကပ Aင္Aားတခ်ဳိ႕ ျဖတ္သြားတယ္လို႔ ရန္သူသိလိုက္ရရင္ …

သံလြင္ျမစ္ကုိ ျဖတ္ကူးၿပီးတာနဲ႔ နင္းလိုက္တ့ဲေျမဟာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ Aေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းစစ္ေဒသ လြတ္ေျမာက္ Eရိ


ယာ ျဖစ္ျပပါတယ္။ Eၿပီလ တလလံုးနီးပါး ေတာေတာင္လွ်ဳိေျမာင္Aထပ္ထပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ေမလဆန္းရဲ႕ တညေနမွာ ပန္
ဆန္းကို ဆိုက္ေရာက္လာပါတယ္။ ပါတီဗဟို ေျမေAာက္လုပ္ငန္း တာ၀န္ခံန႔ဲ ေျမေAာက္လုပ္ငန္း စခန္းတာ၀န္ခံတို႔က ပန္
ဆန္း ေဘာလံုးကြင္းေဘးမွာ လာေရာက္ ႀကိဳဆိုပါတယ္။

၎ေန႔မွာပဲ ဗဟိုေျမေAာက္လုပ္ငန္း စခန္းျဖစ္တ့ဲ “စပါယ္ေတာစခန္း” သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။

www.nguyinpyin.net Page 10
၎ႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ ေျမေAာက္Aဖြဲ႔တာ၀န္ခံ ကၽြန္းျပန္ရဲေဘာ္၊ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ မန္းတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ
ေဟာင္း ရဲေဘာ္တို႔ဟာလည္း “စပါယ္ေတာ့စခန္း” သို႔ ေရာက္ရွိလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၄ ေယာက္ဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္
ခ်က္ Aလံကို ဆက္လက္လႊင့္ထူရင္း တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကဆဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွ ေျမေAာက္Aဖြဲ႔၀င္ တUီး။ ရဲေဘာ္ “ကိုရဲျမင့္” ဟာ ရႏ္သူေထာက္လွမ္းေရးက လုိက္လံဖမ္းဆီးမႈကို ေရွာင္


တိမ္းရင္း ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ တေနရာမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါနဲ႔ က်ဆံုးခဲ့ရတယ္။
ေနာက္ထပ္ ေျမေAာက္Aဖြဲ႔၀င္တUီး “ကိုေသာင္းထြန္း” မွာလည္း ၎ကာလက ရန္သူေထာက္လွမ္းေရး လက္Aတြင္း က်
ေရာက္ခ့ၿဲ ပီး ရွစ္ေလးလံုးကာလAၿပီး ထပ္မံAဖမ္းခံရကာ Aက်U္းေထာင္တြင္း ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ ယခုAခါ ကြယ္လြန္
သြားခဲ့ ရေလၿပီ။

(၄)

ကၽြန္ေတာ္ ပန္ဆန္းကို ေရာက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္လည္း (၁၀၈) စစ္ေဒသက သတင္းမ်ား မၾကာခဏ ၾကားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္


ေနထိုင္ခဲ့တ့ဲ “လံု၀ယ္” ႐ြာနဲ႔ Aမာခံ ႐ြာခံေကဒါ “Uီးစံလူ”ရဲ႕ သတင္းမ်ား ပါလာ တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း (၁၀၈)
စစ္ေဒသက ရဲေဘာ္မ်ားထံ တကူးတကသြားေရာက္ ေမးျမန္းေလ့ရွိမိပါတယ္။ “Uီးစံလူ” ကုိ ေတာင္ႀကီးAခ်ဳပ္ခန္းမွာထား၊
ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္လို႔ မ်က္စိကြယ္သြားၿပီ ဆိုတ့ဲ သတင္းကို Uီးစြာၾကားရတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ရဲေဘာ္ႀကီးကို ျမင္းျခံေထာင္
လိုလို၊ မိတၴီလာေထာင္ လိုလို ပုိ႔လုိက္တယ္ဆိုတ့ဲ သတင္းမ်ားကို ထပ္မံၾကားရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးရရွိလိုက္တ့ဲ သတင္းက
ေတာ့ ရန္သူရဲ႕ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေAာက္မွာ ဒူးမေထာက္၊ လက္မေျမႇာက္၊ Aည့ံမခံဘဲ တုိက္ပြဲ၀င္ရင္း က်ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတာ
ပါပဲ။

“Uီးစံလူ”ဟာ (၁၀၈) စစ္ေဒသရဲ႕ ေက်းလက္Aမာခံ ေကဒါတUီးပါ။ ေက်းလက္ဆင္းရဲလယ္သမား Aညတရ တUီးပါ။ သူဟာ


ဗမာျပည္ Aဖိႏွိပ္ခံ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ လြတ္ေျမာက္ေရးAတြက္ မထင္မရွား က်ဆံုးသြားခဲ့ေလၿပီ။

ရန္သူ႔ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက လုိက္လံ ဖမ္းဆီးေနစU္ကာလက ကၽြန္ေတာ့္Aား မိခင္ပါတီ Uီးေဆာင္ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ လက္နက္


ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ေဒသသို႔ စီစU္ပို႔ေဆာင္ေပးသူ ေတာင္ႀကီးမွ က်ဴရွင္ဆရာ “ကုိခင္ေမာင္ျဖဴ” ဟာလည္း ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ဆက္
လက္ေနလို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့လို႔ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲထဲ ဆင္းလာခဲ့ရတယ္။ ဒီတုန္းက ေျမေAာက္တာ၀န္ ထမ္း
ေဆာင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားဟာ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြA
ဲ တြင္း ဆင္းလာေရးကို ဆင္းလာဖို႔ တင္ျပတုိင္း ပါတီက “ရဲေဘာ္တို႔
လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပA
ြဲ တြင္း ေဒသခံရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔မို႔ Aင္AားAလံုAေလာက္ ရွိပါတယ္။ ရန္သူ႔ေဒသမွာ ရွိေနတဲ့ ေျမ
ေAာက္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ဟာ ရန္သူ႔ေနာက္ပုိင္းကို တပ္မႀကီးတခု ပါတီက လႊတ္ထားလိုက္တာနဲ႔
သ႑ာန္တူတယ္”လို႔ ရွင္းျပခဲ့ဖူးတာကို သတိရေနမိေသးတယ္။

“ကုိခင္ေမာင္ျဖဴ”ဟာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးAတြင္း “ရဲေဘာ္ ေဇာ္ထြန္း” ျဖစ္လာတယ္။ ရန္ကုန္ စီးပြားေရး တကၠသိုယ္


ေက်ာင္းသားေဟာင္းပါ။ ပါတီဗဟို ကုန္သြယ္ေရးနဲ႔ စီးပြားေရးဌာနမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ပါတယ္။ ပန္ဆန္းမွာ ရွိေနၾကသူ
ခ်င္းမို႔ Aျမဲဆံုေတြ႔ၾကပါတယ္။ ပါတီရဲ႕ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ Aထူးပြဲမ်ားမွာ Aတူတကြ ပါ၀င္လႈပ္ရွား ေဆာင္႐ြက္ခ့ရ
ဲ တာေတြ
ရွိခ့ဖ
ဲ ူးတယ္။

၁၉၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သူ႔ေဒသဘက္ သြားေရာက္တာ၀န္ယူဖို႔ ပန္ဆန္းကေန Aလယ္ပုိင္းဗ်ဴ႐ို တပ္ဖြ႔မ


ဲ ်ားနဲ႔Aတူ ဆင္းသြား
ပါတယ္။ လမ္းခရီးမွာ ရန္သူ႔တပ္မ်ားနဲ႔ ထိေတြ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ပါတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တ့ဲ ရန္သူရဲ႕ Aေျမာက္ဆံတခု သူနဲ႔ ရဲေဘာ္တ
သိုက္Aနား က်ေရာက္ေပါက္ကြဲထိမွန္ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။

သူကား ကၽြန္ေတာ့္ ေတာ္လွန္ေရးေတာလားAတြင္းက Aသက္ေပးသြားရသူ ေနာက္ထပ္ ရဲေဘာ္တUီး …


Uီးညႊတ္ Aေလးျပဳလိုက္ပါတယ္ ရဲေဘာ္တို႔ေရ …

www.nguyinpyin.net Page 11
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးေတာလားကို ေမြးဖြားေပးလိုက္တ့ဲ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာနဲ႔ Aကိုတို႔ဟာလည္း …

ဗမာျပည္ Aဖိႏွိပ္ခံ Aမ်ဳိးသားေပါင္းစံု ျပည္သူတရပ္လံုး စစ္ဖိနပ္ ခံခြာေAာက္က လြတ္ေျမာက္ေရးAတြက္ မတတ္သာလို႔


ျပည္ပသို႔ ထြက္ခြာလာၾကရတယ္။ ဒီမိုကေရစီAေရး တိုက္ပြဲ၀င္ Aင္Aားစု Aားလံုးနဲ႔Aတူ မိမိတို႔ တတ္စြမ္းသေ႐ြ႕
ပါ၀င္ထမ္း႐ြက္ေနၾကေလၿပီ။

ဗမာျပည္ ဒီမိုကေရစီ Aေရးေတာ္ပံုကား မၿပီးဆံုးေသး …


Aဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုကို Aက်ဳိးျပဳေရး Aလံေတာ္ကုိ ျမင့္ျမင့္မားမားလႊင့္ထူၿပီး …
ဒီမိုကေရစီ Aင္AားစုAားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ရင္ ေAာင္ပြဲမုခ် တက္လွမ္းႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။
ယခုေတာ့ ဒီမိုကေရစီ Aေရးေတာ္ပံုကား …

ဆရာေက်ာ္ (Aားသစ္က်ဴရွင္)
၇ - ၈ - ၂၀၀၄
(Aတိတ္သမိုင္းမွ ေၾကးမံုမွန္ကြဲစမ်ား - စာစု ကဗ်ာစု မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖၚျပပါသည္)

www.nguyinpyin.net Page 12