ΚΑΛΗ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ & ΦΩΤΙΣΗ !

Κυριακή μετά τά Φῶτα
Ἡ σημερινή Κυριακή ὀνομάζεται ἔτσι διότι εἶναι ἡ πρώτη Κυριακή μετά τήν
ἑορτή τῶν Θεοφανείων κατά τήν ὁποία ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τελοῦσε πολλές
βαπτίσεις χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντλώντας τήν θεία Χάρι ἀκτινοβολοῦσαν τό φῶς
τοῦ Χριστοῦ. Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα εἶναι σχετικό μέ τόν φωτοδότη Κύριο, ὁ
ὁποῖος ὡς ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἀνέτειλε στήν γῆ μας (πού γνωρίσαμε κατά
τήν ἡμέρα τῆς Γεννήσεως) μᾶς ἔδωσε τό φῶς τό αἰσθητόν καί διέλυσε τά
σκοτάδια τῆς πλάνης ὁδηγώντας τήν ἀνθρωπότητα πρός τήν ἐλευθερία, τήν
δικαιοσύνη καί τήν ἀλήθεια.
Στήν εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα ὁ εὐαγγελιστής
Ματθαίος μᾶς μεταφέρει σέ ἐκεῖνο τό
χρονικό σημεῖο κατά τό ὁποῖο ὁ
τελευταῖος καί μεγαλύτερος προφήτης
τῆς Παλαιάς Διαθήκης ὁ Ἅγιος Ἰωάννης
ὁ Πρόδρομος συλλαμβάνεται ἀπό τόν
βασιλέα Ἡρώδη Ἀντύπα καί κρατεῖται
στήν φυλακή.
Ἡ φωνή τοῦ πλέον
«φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ» ἐσίγησε.
Ὁ ἐπίγειος ἄγγελος καί οὐράνιος
ἄνθρωπος τελείωσε τό προδρομικό του
ἔργο. Τό ἀστέρι τῆς αὐγῆς ἑτοιμάζεται
τώρα νά δύσει, ἐφόσον ἀνέτειλε ὁ τῆς
δικαιοσύνης ἥλιος ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς
Χριστός. Τώρα ἡ Παλαιά Διαθήκη τελειώνει καί ἀρχίζει μιά νέα, ἡ Καινή. Τώρα ἡ
Παλαιά ὁδηγεῖ πρός τήν νέα, τώρα ἡ νέα θά ἑρμηνεύσει τήν Παλαιά.
Ὁ Κύριος μας λέγει ὁ ἱερός εὐαγγελιστής, μόλις πληροφορήθηκε τήν σύλληψη
καί τήν φυλάκιση τοῦ Ἰωάννου ἀναχώρησε στήν Γαλιλαία γιά νά ἀρχίσει
συστηματικά καί ἐπίσημα πλέον τό δημόσιο ἔργο Του. Ἄφησε τήν πόλη τῶν
παιδικῶν Του χρόνων τήν Ναζαρέτ καί ἦρθε νά κατοικήσει στήν Καπερναούμ, ἡ

1

ὁποία ἦταν κτισμένη στήν λίμνη τῆς Γαλιλαίας. Ἐκεῖ στήν περιοχή Ζαβουλών καί
Νεφθαλείμ, οἱ ἄνθρωποι εἶχαν δεχθεῖ βέβαια πολλές εἰδωλολατρικές ἐπιδράσεις
ἀπό τούς γειτονικούς λαούς, ὅμως ἡ περιοχή ἦταν πιό ἥσυχη ἀπ' ὅτι στήν
πρωτεύουσα. Αὐτή τήν πόλη λοιπόν ὁ Κύριος κάνει τό κέντρο τῶν δράσεων
Του. Ἀπό ἐκεῖ ὁ Κύριος ἀρχίζει συστηματικά καί ἐπίσημα τήν δημόσια διδασκαλία
Του καί τά θαύματα Του.
Ἡ ἀρχή τῆς δημόσιας δράσεώς Του γίνεται τόσο ἁπλά, τόσο ἀθόρυβα, μά καί
τόσο διακριτικά. Δέν βιάζεται ὁ Κύριος νά ξεκινήσει τό ἔργο Του. Περιμένει
τριάντα ὁλόκληρα χρόνια γιά νά ἔχει τήν ἡλικία πού ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς
Διαθήκης ὅριζε ὡς προϋπόθεση δημοσίου κηρύγματος. Ἀλλά καί πάλι περίμενε
μῆνες ἀρκετούς ἕως ὅτου τελειώσει τό προδρομικό του ἔργο ὁ Ἰωάννης ὁ
Βαπτιστής. Ἔπρεπε πρῶτα νά σιγήσει τό στόμα τῆς ἐρήμου, νά δύσει τό ἀστέρι
(Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) καί μετά νά ἀκτινοβολήσει ὁ Ἴδιος. Καί αὐτό γιά νά μήν
διαιρεθεῖ τό πλῆθος, γιά νά μήν ἐπέλθει σύγχυσις καί γιά νά γίνουν ὅλα στόν
χρόνο τους καί μέ τόν κατάλληλο τρόπο.
Μ' αὐτήν Τοῦ τήν στάση ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει πώς πρέπει κι ἐμεῖς νά εἴμαστε
συνετοί καί διακριτικοί στά διάφορα ἔργα μας. Νά μήν βιαζόμαστε καί
προκαλοῦμε ἀντιδράσεις ἀπότομες. Ἐντυπώσεις κακές καί σκανδαλισμούς. Ὅλα
νά γίνονται, ὅλα νά τά κάνουμε, ὅλα νά ἐπιτελοῦνται μέ τόν σωστό τρόπο καί
στόν σωστό χρόνο.
ΦΩΣ ΜΕΓΑ : Μόλις λοιπόν ὁ Κύριος ξεκίνησε στήν Γαλιλαία τό κοσμοσωτήριο
ἔργο Του πραγματοποιήθηκε αὐτό πού ὀκτακόσια χρόνια πρίν εἶπε ὁ προφήτης
Ἠσαΐας : «Γῆ Ζαβουλὼν καί γῆ Νεφθαλείμ, ὁδόν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου,
Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καί τοῖς
καθημένοις ἐν χώρα καί σκιά θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς».
Δηλαδή : «Ἡ χώρα τῶν Ζαβουλών καί Νεφθαλείμ πού ἐκτείνονται κοντά στήν
λίμνη καί πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη ποταμό, τήν Γαλιλαία στήν ὁποία κατοικοῦν
πολλοί ἐθνικοί εἰδωλολάτρες, ὁ λαός πού βρίσκεται καθηλωμένος καί ἀκίνητος
στό πνευματικό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καί τῆς ἀσέβειας εἶδε μεγάλο
πνευματικό φῶς, τόν Χριστό. Καί σέ κείνους πού κάθονται στήν χώρα τήν ὁποία
σκιάζει τό πυκνότατο σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου ἔλαμψε φῶς ἀπό
τόν οὐρανό.»
Διότι ἀπό τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νά κηρύττει καί νά λέει πλησίασαν οἱ ἡμέρες κατά
τίς ὁποῖες θά ἐγκαθιδρυθεῖ καί στήν γῆ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τώρα πλέον
νέα ζωή, φωτεινή καί ἁγία, πνευματική καί οὐράνια θά μεταδίδεται μέσα στήν
Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Διαλύονται πλέον τά πνευματικά σκοτάδια τῆς πλάνης καί τῆς ἄγνοιας καί οἱ
ψυχές μποροῦν νά πλημμυρίσουν μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πυκνότατη σκιά
τοῦ θανάτου πού κύκλωνε κάθε ψυχή διαλύθηκε καί μαζί της σέ λίγο θά
ἐξαφανιστεῖ κι ὁ θάνατος. Διότι ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα ἀργοπέθαινε ἐπί αἰῶνες
μέσα στήν ἄβυσσο τῆς ἀποστασίας καί δέν ὑπῆρχε τρόπος νά 'βγει ἀπό τόν
ζοφώδη χῶρο τῆς ἐγκατάλειψης τοῦ Θεοῦ. Δέν ἤξερε τί νά κάνει, πού νά πάει,
πού νά στραφεῖ, τί νά πιστέψει, τί νά ἀποδεχθεῖ, σέ ποιόν νά ἐλπίσει. Τώρα ὅμως
2

εἶδε καί γνώρισε Φῶς μέγα. Ὄχι φῶς αἰσθητό, ἀλλά πνευματικό καί ὑπερκόσμιο,
φῶς ἀληθινό, φῶς πού ἀνέτειλε καί πού ἔλαμψε καί θά λάμπει εἰς αἰῶνας αἰώνων.
Ὅμως πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἐνῶ ὁ Χριστός ἦλθε : «Τό φῶς εἰς τόν κόσμο
ἐλήλυθεν» ἐν τούτοις πολλοί ἄνθρωποι προτιμοῦν καί σήμερα τό σκοτάδι παρά
τό φῶς. Ἡ ἐποχή μας ἰδιαιτέρως θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ «Γῆ Ζαβουλών
καί γῆ Νεφθαλείμ» ἐποχή πού ζεῖ τό φρικτό σκοτάδι τῆς ἀποστασίας, τοῦ
θελήματος, τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ἀκαταστασίας. Καί εἶναι φοβερή ἡ εὐθύνη μας,
ἐάν, ἐνῶ ἔχει ἔλθει ὁ Χριστός στήν γῆ μας, ἀρκετοί ἀπό ἐμᾶς νά μένουμε στό
σκοτάδι. Ἅς τρέξουμε κι ἐμεῖς πρός τό φῶς. Ἅς λουστοῦμε μέσα στά ἱερά
Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τό θεϊκό φῶς καί ἅς παρακαλέσουμε τόν Κύριο
μας πού εἶναι τό φῶς τό ἀληθινό, τό φῶς τό οὐράνιο, νά ἔρχεται μέσα στήν
ψυχή μας καί νά μᾶς φωτίζει, νά μᾶς καθαρίζει, νά μᾶς θερμαίνει, νά μᾶς
λαμπρίνει. Ἅς ἀγωνιστοῦμε νά γίνουμε κι ἐμεῖς ἑτερόφωτα φῶτα τοῦ Θείου
Φωτός.

Γερόντων Λόγοι : «Παραμελούσε τον κανόνα του»
O Πάτερ Δαμασκηνός, από την έρημο του Αγιοβασίλη, Γέροντας της ασκητικής
Καλύβης «Εισόδια της Θεοτόκου» είχε την καλοσύνη, προς οικοδομήν των
αδελφών, να μου διηγηθεί το ακόλουθο γεγονός:
Στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων και συγκεκριμένα στην Καλύβη «Τρεις
Ιεράρχαι» ο Γέροντας της Καλύβης αυτής Γρηγόριος, ο λεγόμενος «Καρότσας»
είχε έναν από τους υποτακτικούς του άρρωστο.
Ο Μοναχός αυτός ήταν λίγο αμελής στα καλογερικά του καθήκοντα και πολλές
φορές παραμελούσε και την ατομική του προσευχή — τον λεγόμενο Κανόνα —
τις ορισμένες εδαφιαίες μετάνοιες 100-300 το 24ωρο και 6-12 κομβοσχοίνια.
Αλλά και την υπακοή του πολλές φορές με περιφρόνηση έκανε και τελικά ήταν
λίγο-πολύ περιφρονητής.
Ο Γέρο-Γρηγόρης πολλές φορές συμβούλευε τον υποτακτικό του αυτόν και
έκανε μεγάλη υπομονή περιμένοντας την μετάνοια και διόρθωσή του Μονάχου
αυτού, αλλά όσο ο καιρός περνούσε τόσο και χειροτέρευε η κατάστασή του.
Δεν πέρασε πολύς καιρός κι ο υποτακτικός αυτός έπεσε στο κρεβάτι του πόνου
βαριά άρρωστος και έφτασε μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου. Επί πολλές ημέρες
ξεψυχούσε, αλλά η ψυχή του δεν έβγαινε. Ο Γέρο-Γρηγόρης τότε κάλεσε τον
γιατρό Γέροντα Νικόλαο Μοναχό και αδελφό της Ιεράς Μονής του Γρηγορίου.
Ο γιατρός, μόλις εξέτασε τον ασθενή είδε πώς η αρρώστια του δεν
προέρχονταν από φυσιολογική αιτία και αφού πληροφορήθηκε και έμαθε γενικά
για την ζωή του Μονάχου αυτού, σαν γιατρός και περισσότερο έμπειρος στα
πνευματικά προβλήματα των Μοναχών, διότι ήταν ενάρετος Μοναχός ο γιατρός,
και πνευματικός άνθρωπος, (είχε την τιμή και την ευκαιρία να τον γνωρίσει πολύ
καλά και ο γράφων τις γραμμές αυτές), είπε στον Γέρο-Γρηγόρη: «Γέροντα μου,
νομίζω ότι εμπόδιο για να παραδώσει ο αδελφός το πνεύμα του — να ξεψυχήσει
3

Μοναχός αυτός, στις καλογερικές υποχρεώσεις και τα καθήκοντά του, και κυρίως
το χρέος που έχει για τον πνευματικό του κανόνα. Επομένως έχω την γνώμη,
πώς αν βρεθεί κανένας αδελφός από σας, να αναλάβει την υποχρέωση και να
εξοφλήσει τον κανόνα του — τίς μετάνοιες και τα κομβοσχοίνια — πιστεύω ότι
θα τον ελευθερώσει ο Θεός από τον αγώνα και την αγωνία που έχει τώρα για να
ξεψυχήσει».
Τότε ο Γέρο-Γρηγόρης, σαν πνευματικός πατέρας που ήταν του Μονάχου
αυτού και εγγυητής για την πνευματική του ζωή, συγκινημένος πολύ γονάτισε
μπροστά σε όλους και με πολύ ταπείνωση και συντριβή καρδιάς, είπε και έδωσε
υπόσχεση στο Θεό και ανέλαβε την υποχρέωση να κάνει αυτός τον κανόνα του
Μονάχου αυτού και τις τυχόν ελλείψεις που είχε σαν Μοναχός ο ψυχορραγών
υποτακτικός του.
Μόλις ο Γέρο - Γρηγόρης πρόφερε τα λόγια αυτά, αμέσως ο ασθενής παρέδωσε
το πνεύμα και ξεψύχησε ήρεμα και με πολύ γαλήνη μπροστά στο γιατρό και
όλους τους αδελφούς.
Από το γεγονός αυτό πού έλαβε χώρα κατά το έτος 1935-36 μαθαίνουμε ότι
και οι γονείς των παιδιών είτε κατά σάρκα ή κατά πνεύμα τοιούτοι είναι,
συμμετέχουν και αυτοί στις πράξεις των, είτε καλές ή κακές αν είναι αυτές. Και
έχουν ανάλογη ευθύνη απέναντι Θεού και ανθρώπων ακόμη, διότι είναι άμεσοι
εγγυηταί για την περαιτέρω ζωή και πολιτεία τους, και είναι υποχρεωμένοι να
εμποδίζουν τα παιδιά τους από τα κακά έργα και να τα νουθετούν και
καθοδηγούν πάντοτε στο δρόμο του Θεού, που πρέπει κι αυτοί με το υπόδειγμα
της ζωής τους να βαδίζουν πρώτοι στο δρόμο της αρετής και του Κυρίου. Αν
θέλουν να καυχώνται ότι είναι καλοί και άξιοι γονείς, θα πρέπει τούτο να το
αποδείξουν με το έργο και τότε μπορούν να λένε ότι ανέδειξαν και έβγαλαν στον
κόσμο καλά παιδιά και χρήσιμα για τη δημιουργία μιας καλής Κοινωνίας και
Χριστοπολιτείας.
Για να πετύχουν όμως αυτό οι γονείς πρέπει να κοπιάσουν πολύ, να ιδρώσουν,
να θλιβούν στην ανάγκη και να στερηθούν μερικών εξόδων, περιπάτων,
απολαύσεων και να εφαρμόσουν με κάθε σχολαστικότητα αυτό που λέγει ο θείος
απόστολος των Εθνών μέγας Παύλος ότι, συ ο πατέρας, η μητέρα, ο Επιστάτης,
ο διδάσκαλος, ο Δεσπότης και κάθε παιδαγωγός, πρώτα να κηρύξεις το λόγο του
Θεού, να δείξεις το δρόμο του καλού και της αρετής και υστέρα «έπίστηθι
ευκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επιτίμησαν, νουθέτησον, παρακάλεσον εν πάση
μακροθυμία και διδαχή». Γονείς και διδάσκαλοι και πάσης φύσεως αρχηγοί, μόνον
έτσι θα μπορέσετε να επιβληθήτε στα παιδιά και τους προστατευομένους σας. (Β'
Τιμ. Δ' 2).
(εκ του Γεροντικού Αγίου Όρους)

4