You are on page 1of 24

«Ό Γί<χττΐ0 <χτΓ€στ~<χΧκ€ τον Υίον

Curritgci toG κόσμου»
(A' Jluciy. 0 14)

« CurTTt0Cl <k.'FT€IC^€^C>|Xe#Ct
K u 0 lo v Ίη χ τ ο υ ν X 0 t c r r 0 v »

(‘PlXitt. y ' 20)

ΟΡΘΟΔΟΞΟ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟΥ
ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
Έτος 56ο -1 Φεβρουάριου 2015 - Τεΰχος 2104

Κ α £ ώ ς
ΐναι χρόνια τώρα πού παρακολου­
θούμε έπιδεινούμενη δραματικά τήν
: κατάσταση τού κόσμου. Τήν παρα­
κολουθούμε μέ κομμένη τήν άναπνοή.
Τά αισθήματα άλληλοδιάδοχα, συχνά
άντικρουόμενα. Άπό τόν ένθουσιασμό
στό φόβο καί τήν άπογοήτευση. Άπό τήν
άγωνία στήν έκπληξη. Άπό τήν έλπίδα
στήν άπελπισία.
Ό κόσμος καταρρέει. Παλαιότερα, μέχρι
πριν λίγες δεκαετίες, μέ βραδύτερο ρυ­
θμό. Τις τελευταίες αύτές δεκαετίες μέ ο­
λοένα καί περισσότερο αύξανόμενη ταχύ­
τητα. Σήμερα πιά μέ φρενήρεις ρυθμούς
καί πάταγο- έτσι όπως κατεδαφίζονται
ολόκληροι ούρανοξύστες μέ πυροδοτούμενα έκρηκτικά σέ μιά μόνο στιγμή.
Αύτή τήν παταγώδη κατάρρευση παρα­
κολουθούμε τώρα. Δέν τήν παρακολου-

όκ ό σ μ ο ς

..

θοΰμε άπλώς· τήν ύφιστάμεθα. Είμαστε
καί έμεΐς μέρος τοΰ καταρρέοντος κό­
σμου. Καταρρέει ό κόσμος μας, καταρρέ­
ει ή πατρίδα μας, καταρρέει ή κοινωνία
γύρω μας, καταρρέει η οικογένεια, παρασύρονται καί χάνονται τά παιδιά μας.
Ή κατάρρευση συντελεΐται κυρίως σέ
θεσμικό έπίπεδο. Αλλάζουν οί νόμοι. Γιά
πρώτη φορά στήν παγκόσμια ιστορία νο­
μιμοποιείται ή διαφθορά μέ ταυτόχρονο
συμβιβασμό τής ’Εκκλησίας, πού πιέζε­
ται άσφυκτικά άπό τούς πολιτικούς ηγέ­
τες - καί κυρίως τά Μέσα Μαζικής Ένημερώσεως - νά ύποχωρεΐ καί νά προσαρ­
μόζεται στήν άντιευαγγελική κοσμική νο­
οτροπία. Αύτή είναι ή τραγωδία!
Ό κόσμος καταρρέει... Παραδόσεις αι­
ώνων καί χιλιετιών καταλύονται σέ μιά
στιγμή άπό έλάχιστους άδιάφορους βου-

aSIPSO
ΝβΑ 6KA0CH
t Π ΑΝ. N. ΤΡΕΜ ΠΕΛΑ

TO
ΎΑΛΤΗΡΙΟΝ
ΜΘ CYNTOMH
βΡΜΗΝβΙΑ
(Α π όδοσ η σ τη ν κ ο ιν ή
νεο ελ λη ν ικ ή )

ΤΟ
ΎΑΛΤΗΡΙΟΝ

;

Τό ιερό Ψαλτήριο, τό θεό­
πνευστο αύτό βιβλίο της Παλαι­
ός Διαθήκης, είναι τό πιό υπέρ­
οχο βιβλίο προσευχών τής Εκ­
κλησίας μας. Χρησιμοποιείται
σέ όλες τις ιερές Ακολουθίες. Τό
άγάπησαν καί μέ αύτό προσευ­
χήθηκαν όλοι οί Άγιοι, οί ήρωες τής πίστεώς μας. Πότισαν μέ
αύτό τή ζωή τους.
Μιά κραυγή καί θερμή προσ­
ευχή είναι. Ένας ύμνος του με­
γαλείου τού Θεού. Ή ιστορία ό­
λου του κόσμου. Ή ιστορία των
έργων τού Θεού. Η δική σου
ιστορία, ή δική σου φωνή, τό δά­
κρυ, ό στεναγμός σου. Τό ιερό
Ψαλτήριο τώρα σέ νέα έκδοση,
μέ ερμηνεία στή δημοτική γλώσ­
σα, γιά νά είναι εύχρηστο άπό
όλους τούς πιστούς.
Σελίδες 677. Τιμάται 10 € .

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 , 1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

3tU

λευτές κάποιου θερινού τμήματος της βουλής, έξαπατημένους ύπηρέτες των νεοταξιτών άόρατων κυβερνητών του
καταρρέοντος κόσμου.
Ό κόσμος καταρρέει παταγωδώς... Γιατί; Ποιόςτόν σπρώ­
χνει μέ μανία στό βάραθρο; Ποιοι είναι αύτοί πού σχεδιά­
ζουν τήν κατεδάφισή του μέσα στό σκοτάδι; Γιατί τούς άφήνει ό Θεός; Είναι δυνατόν νά περιέρχεται όλος ό κόσμος
στά αίμοβόρα δόντια τού σατανά; Πού βρίσκεται ή άπάντηση σέ όλα αύτά τά έπώδυνα καί βασανιστικά έρωτήματα;
Ή κατεδάφιση ένός μεγάλου κτιρίου μέ έκρηξη είναι φαι­
νόμενο έντυπωσιακό. Άλλά δέν είναι αύτοσκοπός. Ή κατε­
δάφιση είναι πράξη δημιουργική. Στή θέση τού κατεδαφι­
σμένου κτιρίου θά άνεγερθεΐ καινούργιο, λαμπρότερο.
Έτσι θά γίνει καί μέ τόν κόσμο. Ό παλιός καταρρέει μέ πά­
ταγο. Ό Θεός άφήνει τόν διάβολο νά καταστρέφει. Τόν άφήνει νά οργώνει μέ γιγαντιαΐο άροτρο όλα τά έθνη καί τούς
λαούς. Τόν άφήνει όμως γιατί; 'Η άπάντηση είναι άπλή: Τόν
άφήνει νά καταστρέφει, γιά νά οικοδομήσει πάνω στά έρείπια τόν νέο Του κόσμο- τόν κόσμο στόν όποιο τό Εύαγγέλιο θά έπικρατεϊ άπό τό ένα μέχρι τό άλλο άκρο τής γης
καί τό φώς τής Ορθοδοξίας θά φωτίζει όλα τά έθνη καί
όλους τούς λαούς. Τό 20ό κεφάλαιο τού ιερού βιβλίου τής
Άποκαλύψεως φωτίζει δυνατά αύτό τό μυστήριο τής προ­
σωρινής κυριαρχίας τού κακού. Τό κακό προετοιμάζει τόν
θρίαμβο τού Εύαγγελίου, τήν πνευματική άνάσταση τού
νεκρωμένου άπό τήν τωρινή πλήμμυρα τής άμαρτίας κό­
σμου.
Τώρα ό καθένας μπορεί νά διακρίνει καθαρότερα τό χρέ­
ος του: τό χρέος νά μένει άσυμβίβαστος καί τό χρέος νά
δίνει τή μαρτυρία του στόν καταρρέοντα κόσμο.
Νά μένει άσυμβίβαστος. Αύτό είναι τό βασικότερο. Τήν
ώρα πού όλοι πέφτουν καταγής προσκυνημένοι, αύτός νά
μένει όρθιος καί άσυνθηκολόγητος. Νά μήν παρασύρεται,
νά μήν έπηρεάζεται, νά μήν κάνει συμβιβαπι^ης μέ τή
συνείδησή του, άλλά νά μένει άκέραιος, π ι σ κ .. υλεμιστής
πάνω στις έπάλξεις τής Παραδόσεως!
Καί ταυτόχρονα νά δίνει τή μαρτυρία του. Μαρτυρία πίστεως καί ζωής. Μαρτυρία ότι ό Χριστός είναι ή μόνη άλήθεια, τό μοναδικό φώς τού κόσμου. Μαρτυρία ότι μόνο μέσα
στήν Όρθόδοξη ’Εκκλησία ύπάρχει ή σωτηρία. Ό τι μόνο σ’
αύτήν βρίσκει ό άνθρωπος νόημα, τή χαρά, τήν εύτυχία.
Καί ότι μόνο μέσα άπό αύτήν πορεύεται πρός τήν αιώνια
χαρά καί δόξα τής εύλογημένης Βασιλείας τού Πατρός καί
τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος.
m

εψ. Τπεν ό Κ ύριος ττιν παραβολήν ταύτην- άνθρω πός τις είχε δύο υιούς, καί
εΐπεν ό νεώ τερος αυτών τώ πατρί- π ά τερ , δός μοι το έπιβάλλον μέρος
τής ουσίας, καί διεΐλεν αύτοΐς τον βίον. καί μετ’ ού π ο λ λ ά ς ημέρας
συναγαγών ά π α ντα ό νεώ τερος υιό ς άπεδήμησεν εις χώραν μακράν, καί
έκεϊ διεσ κόρπισε την ουσίαν αύτοϋ ζών άσώτως. δαπανήσαντος δέ αύτοϋ
π ά ν τα έγένετο λιμός ισχυρός κατά τίίν χώραν έκείνην, καί αύτός ηρξατο
ύστερεϊσθαι. καί π ο ρ ευ θ είς έκολλήθη ένί τών πολιτώ ν της χώ ρας εκείνης,
καί έπεμψ εν αύτόν εις τούς άγρούς αύτοϋ βόσκειν χοίρους, καί έπεθύμ ει
γεμίσαι την κοιλίαν αύτοϋ α π ό τών κερατίω ν ών ίίσθιον οί χοίροι, καί ούδείς
έδίδου αύτώ. εις εαυτόν δέ έλθών είπε- πό σ ο ι μίσθιοι τοϋ π α τρ ό ς μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δέ λιμώ άπόλλυμαι! άναστάς π ορεύσ ομ αι π ρ ο ς τον
π α τέρ α μου καί έρώ αύτώ- π ά τερ , ήμαρτον εις τον ουρανόν καί ενώ πιον
σου· ούκέτι είμί άξιος κληθηναι υ ιός σου· ποίησ όν με ώς ένα τών μισθίων
σου. καί άναστάς ηλθε π ρ ο ς τον π α τέρ α αύτοϋ. έτι δέ αύτοϋ μακράν άπέχοντος ειδεν αύτόν ό πατή ρ αύτοϋ καί έσπλαγχνίσθη, καί.δραμών έπέπεσ εν
ε π ί τον τράχηλον αύτοϋ καί κατεφίλησεν αύτόν. είπ ε δέ αύτώ ό υιός· πά τερ ,
η,μαρτον εις τον ούρανόν καί ενώ πιον σου, καί ούκέτι είμί άξιος κληθηναι
υιός σου. είπ ε δέ ό π α τίιρ π ρ ο ς τούς δούλους αύτοϋ- έξενέγκατε ττιν στολήν
την πρώ την καί ένδύσατε αυτόν, καί δότε δακτύλιον εις την χεϊρ α αύτοϋ καί
υποδήμ ατα εις τούς πόδας, καί ένέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύ σ α ­
τε, καί φ αγόντες εύφρανθώμεν, ότι ούτος ό υίό ς μου νεκρός ην καί άνέξησε, καί άπολω λώ ς ήν καί εύρέθη. καί ηρξαντο εύφραίνεσθαι. Ή ν δέ ό υ ιός
αύτοϋ ό πρεσβύτερος εν άγρώ- καί ώς ερχόμενος ήγγισε τη οικία, ήκουσε
συμφω νίας καί χορών, καί προσκαλεσάμενος ένα τών π α ίδω ν έπυνθάνετο
τί εϊη ταϋτα. ό δέ ειπ εν αύτώ ότι ό άδελφ ός σου ηκει καί έθυσεν ό πατή ρ
σου τον μόσχον τον σιτευτόν, ότι ύγιαίνοντα αύτόν άπέλαβεν. ώ ργίσθη δέ
καί ούκ ήθελεν είσελθεΐν. ό ούν π α τή ρ αύτοϋ έξελθών π α ρ εκά λει αυτόν, ό
δέ ά π ο κ ρ ιθ είς είπε τφ πατρί- ιδού τοσ αϋτα έτη δουλεύω σοι καί ούδέποτε εντολήν σου παρήλθον, καί έμοί ο ύδέποτε έδωκας έριφον ίν α μετά τών
φίλω ν μου εύφρανθώ· ότε δέ ό υίό ς σου ούτος, ό καταφαγώ ν σου τον βίον
μετά πορνώ ν, ηλθεν, έθυσας αύτώ τον μόσχον τον σιτευτόν, ό δέ ειπεν αύτώ·
τέκνον, σύ π ά ν το τε μετ’ εμού εί, καί π ά ν τα τά έμά σά έστιν- εύφ ρανθήναι δέ
καί χαρηναι έδει, ότι ό άδελφ ός σου ούτος νεκρός ην καί άνέ'ζησε. καί ά π ο ­
λωλώς ην καί εύρέθη.

'•«ϋ

Η Π ΑΓΛΒΟ ΛΗ
TOY AC W TO Y

π

a
1. Τό φ ο β ε ρ ό S'gctjxct
τ ί ι ς ά .{χ α .0 τ ία .ς

Ή παραβολή τοΰ Ασώτου πού άναγινώσκεται σήμερα, μάς είναι πολύ γνω­
στή, διότι όχι μόνο τήν άκοϋμε κάθε χρό­
νο τέτοια μέρα, άλλά κυρίως διότι ή ιστο­
ρία πού περιγράφει άποτελεΐ τήν προ­
σωπική ιστορία τοΰ καθενός μας: τό
δράμα του άνθρωπίνου γένους πού ξε­
κινά άπό τή μέρα τής πτώσεώς του.
Τί μάς λέει αύτή ή Παραβολή;... ΖοΟσε
κάποτε ένας πατέρας πού είχε δύο γιούς.
Μιά μέρα, ό νεότερος γιός ζήτησε άπό
τόν πατέρα του τό μερίδιο τής πατρικής
περιουσίας πού νόμιζε ότι τοΰ άνήκει.
Μόλις τό πήρε, σηκώθηκε κι έφυγε άπό
τό σπίτι γιά νά ζήσει σέ άλλη χώρα μα­
κριά. Έκεΐ σπατάλησε όλη του τήν περι­
ουσία «ζών άσώτως», κάνοντας δηλαδή
ζωή άσωτη καί άκόλαστη. Κι ένώ ό ίδιος
είχε φτάσει στήν έσχατη φτώχεια, συνέ­
βη τόν ϊδιο καιρό νά πέσει πείνα σέ όλη
τή χώρα έκείνη. Ή κατάστασή του ήταν
οίκτρή, άλλά κανείς δέν τόν λυπόταν γιά
νά τόν βοηθήσει. Μόνο ένας δέχθηκε νά
τόν κρατήσει ώς χοιροβοσκό, άλλά μέ
συνθήκες έξευτελιστικές: δέν τοΰ έπέτρεπε νά τρώει ούτε κάν άπό τά ξυλοκέρα­
τα των χοίρων.
Που κατάντησε ό έπαναστάτης νέος!
Άπό τόν πλούτο στή φτώχεια, άπό τή
φτώχεια στήν πείνα, άπό τήν πείνα στή

δουλεία... ’Έφυγε γιά νά ζήσει έλεύθερος καί κατάντησε δούλος. Άφησε τήν
άτμόσφαιρα τής άγάπης τού πατρικού
σπιτιού, γιατί πίστευε ότι αύτή τόν έπνι­
γε- ώστόσο στή μακρινή χώρα πού κα­
τέφυγε, πουθενά δέν βρήκε άληθινή
άγάπη. Κανείς δέν ένδιαφέρθηκε νά τόν
βοηθήσει, όταν τόν είδαν νά ύποφέρει
καί νά άργοπεθαίνει άπό τήν πείνα καί
τις στερήσεις. Άπό τή στιγμή πού διέρρηξε τή σχέση καί τήν έπικοινωνία μέ τόν
πατέρα του, έμεινε μόνος καί άβοήθητος.
Αύτή είναι ή περιπέτεια κάθε άνθρώπου ό όποιος άπομακρύνεται άπό τόν
Θεό καί περιπλανιέται στή χώρα τής
άμαρτίας. Κι έμεΐς κάθε φορά πού άμαρτάνουμε ούσιαστικά έπαναστατοΰμε έν­
αντι τοΰ ΘεοΟ, προδίδουμε τήν άγάπη
Του καί χωριζόμαστε άπ’ Αύτόν. Κι όσο
έμμένουμε στήν κατάσταση τής άμαρτί­
ας, αύτή μάς γίνεται συνήθεια καί κατό­
πιν πάθος, τό όποιο μάς ύποδουλώνει.
Τί φοβερή πού είναι ή άμαρτία! Σέ οδη­
γεί στή στέρηση καί στήν έξαθλίωση, στή
φοβερή μοναξιά καί έγκατάλειψη- καί, τέ­
λος, στόν αιώνιο θάνατο. ΓΓ αύτό κι είναι
έπείγουσα άνάγκη νά μετανοούμε καί νά
άγωνιζόμαστε νά κόβουμε τά δεσμά των
άμαρτωλών παθών μας. Νά ποθούμε
τήν έπανασύνδεση μέ τό πατρικό σπίτι.
Τή ζωή κοντά στό Θεό Πατέρα μας.
2. Ό <τ-ΤΌ0γ ικ ό ς -irctT60ciq
Έτσι έκανε ό «νεώτερος υιός», ό ό­
ποιος, μόλις συνειδητοποίησε τήν άθλια
κατάστασή του, πήρε τήν άπόφαση τής
έπιστροφής: Θά σηκωθώ καί θά πάω
στόν πατέρα μου καί θά τοΰ πώ· «πάτερ, ήμαρτον εις τόν ούρανόν καί ένώπι-

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 , 1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

όν σου»· δέν είμαι πλέον άξιος νά ονο­
μάζομαι γιός σου. Τουλάχιστον κάνε με
σάν έναν άπό τούς μισθωτούς ύπηρέτες σου.
Καί ή σωτήρια άπόφαση
έγινε πράξη. Ό άσωτος
πήρε τον δρόμο τής
έπιστροφής. Όμως,
ένώ βρισκόταν άκόμη μακριά, ό πατέ­
ρας του - ό όποιος
περίμενε τόσο καιρό
αύτή τήν ώρα!... - τ ό ν
είδε κι έτρεξε νά τόν
προϋπαντήσει. Τόν έσφι­
ξε στήν άγκαλιά του καί τόν
καταφιλοϋσε μέ στοργή...
Συγκλονισμένος ό γιός άρχισε τήν έξομολόγησή του: Πατέρα, άμάρτησα στόν
ούρανό καί σέ σένα καί δέν είμαι πλέον
άξιος νά ονομάζομαι γιός σου! Τόν δι­
έκοψε όμως ή φωνή τού πατέρα, πού
έδωσε άμέσως έντολή στούς δούλους:
Βγάλτε έξω τήν πιό καλή φορεσιά άπ’
όσες έχουμε, αύτήν πού φορούσε ό γιός
μου πριν φύγει. Ντύστε τον καί δώστε
του δαχτυλίδι νά τό φοράει στό χέρι του,
καί ύποδήματα στά πόδια του, όπως φο­
ρούν οί κύριοι καί οί έλεύθεροι. Καί φέρ­
τε καί σφάξτε «τόν μόσχον τόν σιτευ­
τόν», έκεΐνο άπό τά μοσχάρια πού τρέ­
φουμε ξεχωριστά γιά κάποια έξαιρετική
περίσταση. Θά φάμε, θά χαροϋμε καί
θά πανηγυρίσουμε, διότι «ό υίός μου νε­
κρός ήν καί άνέζησε, καί άπολωλώς ήν
καί εύρέθη»· μέχρι πριν άπό λίγο ό γιός
μου αύτός ήταν νεκρός, καί άναστήθηκεήταν χαμένος, καί βρέθηκε. Κι έτσι άρχι­
σε τό πανηγύρι.
Τήν ϊδια ώρα γύρισε κι ό μεγαλύτε­
ρος γιός ό όποιος έλειπε στά χωράφια.
Αύτός, όταν έμαθε τά νέα γιά τόν μικρό­
τερο άδελφό του καί τόν τρόπο μέ τόν
όποιο τόν ύποδέχθηκε ό πατέρας, θύ­

53G)!U
μωσε πολύ καί δέν ήθελε νά μπει στό
σπίτι. Αλλά ό πατέρας δέν έμεινε άδιάφορος. Βγήκε έξω κι άρχισε νά τόν
παρακαλεΐ νά μή μείνει άμέτοχος στή χαρά τής έπιστρο­
φής τού άσώτου άδελφού του.
Είναι πράγματι άξιοθαύμαστη ή σοφή καί
διακριτική παρουσία
τού στοργικού πατέ­
ρα τής Παραβολής. Ό
τρόπος πού χρησιμο­
ποιεί γιά νά παιδαγωγεί
τούς γιούς του είναι ό ίδιος
τρόπος μέ τόν όποιο ένεργεΐ
ό Θεός Πατέρας στή ζωή μας: άπέραντη άγάπη καί σεβασμός στήν έλευθερία μας. Ό πανάγαθος Θεός άφήνει νά
μάς διδάξει ή πείρα ό,τι δέν μπορούμε
νά καταλάβουμε μόνοι μας. Ακόμη κι άν
φεύγουμε άπό κοντά Του, ’Εκείνος δέν
παύει νά μάς περιμένει. Ή άγκαλιά Του
είναι πάντοτε έτοιμη νά ύποδεχθεΐ τήν
έπιστροφή κάθε άμαρτωλοϋ. Τή μετά­
νοια όλων τών άνθρώπων: καί αύτών
πού λιμοκτονούν στις χώρες τής άμαρτίας, καί αύτών πού βασανίζονται άπό τήν
έγωιστική τους αύτάρκεια μέσα στό ίδιο
τό σπίτι τού Θεού. Πόση έλπίδα μάς δί­
νει αύτή ή αίσθηση τής άγάπης τού Θεού
Πατέρα!
Άς γυρίσουμε λοιπόν κοντά Του. Εί­
μαστε παιδιά Του καί έχει φυλάξει γιά
τόν καθένα μας τά δώρα τής υιοθεσίας.
Γιά όλους έχει σφαγεΐ «ό μόσχος ό σιτευ­
τός», ό Κύριος ’Ιησούς Χριστός. Ή έπι­
στροφή μας καί ή έπιστροφή κάθε άδελφοΰ μας στό σπίτι τού Θεού Πατέρα είναι
άφορμή γιά ένα ξεχωριστό πανηγύρι καί
έδώ στή γή άλλά καί στόν ούρανό- ένα
πανηγύρι πού σάν αύτό μακάρι όλοι ν’
άξιωθοϋμε νά ζήσουμε στήν έπουράνια
Βασιλεία Του.
m

Ώ < /1) το υ c flm lo v
m s S to J fy o u Σ υ μ ε ώ ν

7. «0CL ^LCtTr60Ct<T€L
TKLV JCctgStct σου

o ^ u v a g o μα.χα.ίβΐ»
ijiiip s
πρεσβύτης Συμεών, συνεχίζοντας ή Παρθένος γιά τό σταυρικό Πάθος τού
τόν λόγο του πρός τήν Παναγία μη­ Κυρίου. Ίσως όμως «ρομφαίαν λέγει καί
τέρα τοϋ θείου Βρέφους, πρόσθεσε: τόνσκανδαλισμόν» πού δοκίμασε ή Παρ­
«Καί σοΰ δέ αυτής τήν ψυχήν διελεύσε-θένος βλέποντας «τόν Κύριον σταυρούται ρομφαία, όπως άν άποκαλυφθώσιν μενον». Διότι ίσως νά ύπονοοΰσε: «Πώς
έκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ. ό τεχθείς άσπόρως, ό θαύματα ποιήσας,
β' 35). Δηλαδή- λόγω τής άντιλογίας πού ό νεκρούς άναστήσας, έσταυρώθη καί
θά ύπάρχει σχετικά μέ τό πρόσωπο του ένεκρώθη καί ένεπτύσθη;»3
Πάντως ή προφητεία τοϋ Συμεών έπαΒρέφους, έπειδή είσαι μητέρα Του, θά
διαπεράσει τήν καρδιά σου μεγάλο καί ληθεύθηκε. Ή καρδία τής Πάναγνης Κό­
οδυνηρό μαχαίρι θλίψεως καί οδύνης, ρης τής Ναζαρέτ, τής Θεοτόκου Μαρίας,
όταν θά Τόν δεις νά σταυρώνεται. Έτσι ή πληγώθηκε βαθύτατα βλέποντας έκείπτώση καί ή άνάσταση πολλών, καθώς νους πού εύεργέτησε ό Υιός της νά Τόν
καί ή άντιλογία γύρω άπό τό θαύμα άπορρίπτουν, νά Τόν χλευάζουν καί νά
αύτό, θά γίνονται γιά νά ξεσκεπασθοΰν Τόν σταυρώνουν! Κυριολεκτικά «οδυνη­
οί διαλογισμοί καί οί διαθέσεις πολλών ρό μαχαίρι θλίψεως καί οδύνης» διεπέ­
καρδιών πού έμεναν έως τώρα άπόκρυ- ρασε τά σωθικά της. Αλλά ό σταυρικός
φες, καί θά φανερωθούν μέ τήν άπόρρι- θάνατος τοϋ Σωτήρος Χριστοϋ φανέρω­
σε καί τούς διαλογισμούς πολλών, όπως
ψη ή άποδοχή τους τοϋ Μεσσία.
Στήν προφητεία αύτή τοϋ Συμεών δό­ άκριβώς προφήτευσε ό θεοδόχος Συμε­
θηκαν διάφορες έρμηνεΐες. Όμως ή μό­ ών. «Ό Πέτρος άπεκαλύφθη άρνησάμενη όρθή είναι αύτή πού δίνει ό έρμηνευ- νος, άλλ’ έδείχθη ή ισχύς τοϋ Θεοΰ», ό
τής Εύθύμιος Ζιγαβηνός, ό όποιος γρά­ Όποιος τόν προσέλαβε διά τής μετάνοι­
φει: «Ρομφαίαν ώνόμασε τήν τμητικωτά- ας. «Άπεκαλύφθησαν έκ πολλών καρ­
την (κατεξοχήν κοφτερή) καί όξεΐαν οδύ­ διών διαλογισμοί» μέ τό νά φανερωθεί ό
νην» ή όποία διεπέρασε «τήν καρδίαν προδότης Ιούδας, μέ τό νά φανερωθούν
τής Θεομήτορος», όταν «ό Υιός αύτής όσοι Τόν άγαποϋν, όπως ήταν ό ’Ιωσήφ
προσηλώθη» στό Σταυρό. Διότι ό Συ­ ό άπό Άριμαθαίας, πού π ^·" π ζήτησε
μεών γιά τόν πόνο καί τή θλίψη αύτή τό σώμα τοϋ σταυρωμένου n ισοϋ άπό
προφήτευσε τώρα1. Ή, όπως έρμηνεύει τόν Πιλάτο- όπως ήσαν οί γυναίκες πού
ό άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, ό δίκαι­ έμειναν καί παρακολουθούσαν τά όσα
ος Συμεών τά είπε αύτά, διότι ήταν σάν γίνονταν κατά τή Σταύρωση4. Αλλά καί
νά κατασφαζόταν κατά κάποιον τρόπο όπως φανέρωσε ή διαφορετική στάση
μέ ξίφος ή άγία Παρθένος βλέποντας πού κράτησαν άπέναντι τοϋ έσταυρωμένά σταυρώνεται ’Εκείνος πού γεννήθηκε νου Κυρίου οί δύο ληστές. Όπως έπίσης
καί ή ομολογία τοϋ Ρωμαίου έκατοντάρ«κατά τήν σάρκα» άπό αύτήν2.
Ό Θεοφύλακτος Άχρίδος παρατηρεί ότι χου, ότι Αύτός πού σταυρώθηκε ήταν
«ρομφαία» ήταν ή θλίψη πού δοκίμασε «άληθώς Θεοϋ υιός» (Ματθ. κζ' [27] 54).

0

Α ρ ιθ , 2 1 0 4 ,1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

Ό λα αύτά ήσαν μερικές άπό τις έκπληρώσεις τής προφητείας τοϋ δικαίου Συ­
μεών. Ό Ζιγαβηνός παρατηρεί ότι ή προ­
φητεία τοΰ Συμεών «όπως άν άποκαλυφθώσιν έκ πολλών καρδιών διαλογι­
σμοί», έπαληθεύθηκε καί κατά τοΰτο:
«
« <
,
Πολλοί είχαν τήν υποψία ότι η Μαρία δεν
ήταν μητέρα του Ίησοΰ. ’Άλλοι πάλι έλε­
γαν «ότι άνθρωπος μόνον έστίν ό Υιός
τής Μαρίας», άλλοι πάλι «ύπώπτευον
ότι Θεός μόνον έστί», καί αύτή δέν είναι
μητέρα Του. Ό ταν όμως τήν είδαν κατά
τή Σταύρωση νά όδυνάται, νά οδύρεται
καί νά νικάται λόγο) τής άνθρωπίνης φύσεώς της, «έπίστευσαν ότι μήτηρ αύτοϋ
έστι, καί άπεκάλυψαν, εϊτουν έξηγόρευσαν (δηλαδή φανέρωσαν) τούς διαλο­
γισμούς τών καρδιών αύτών, τούς τής
ύποψίας» (τούς διαλογισμούς τής άμφιβολίας καί δυσπιστίας τους)5.
Ό ιερός εύαγγελιστής Λουκάς κατα­
κλείει τή συνάντηση του πρεσβύτη καί
προφήτη Συμεών μέ τό θείο Βρέφος καί
μέ μιά άλλη συνάντηση: τή συνάντηση μέ
τή σεβάσμια πρεσβύτιδα χήρα καί προφήτιδα Άννα. Ό άγιος Αμβρόσιος, ’Επί­
σκοπος Μεδιολάνων, παρατηρεί: «Προφήτευσε ό πρεσβύτης Συμεών, είχε προ-,
φητεύσει ή Παρθένος Μαρία, είχε προφητεύσει ή έγγαμος ’Ελισάβετ, έπρεπε νά
προφητεύσει καί ή χήρα Άννα, ώστε νά
μήν παραλείπεται καμία κατάσταση τής
άνθρώπινης ζωής καί κανένα φύλο»6.
Ό άκριβολόγος ιστορικός εύαγγελιστής
Λουκάς μάς δίνει καί όλα τά άπαραίτητα στοιχεία ταυτότητος τής προφήτιδος
αύτής. Μάς λέγει ότι ονομάζεται Άννα καί
ότι αύτή ήταν «προφήτις», όπως ήσαν
ή Μαρία, ή άδελφή τοϋ Μωυσή (Εξ. ιε'
[15] 20), ή Δεββώρα (Κριτ. δ' 4) καί ή
Ό λδα (Δ' Βασ. κβ' [22] 14). Αναφέρει δέ
τόν πατέρα τής Άννας καί όχι τόν σύζυ­
γό της. Λεγόταν Φανουήλ καί ήταν άπό
τή φυλή τοΰ Άσήρ, τοΰ όγδοου παιδιού
τοΰ ’Ιακώβ άπό τή Λεία. Έμεινε δέ ή Άν­

να χήρα μετά άπό έπτά χρόνια συζυγι­
κού βίου. Τώρα δέ ήταν χήρα ήλικίας
περίπου 84 έτών. Ή Άννα άξιώθηκε νά
έχει προφητικό χάρισμα, διότι δέν άπομακρυνόταν άπό τόν ιερό περίβολο τοΰ
ναοΰ «νηστείαις καί δεήσεσι λατρεύουσα» νύχτα καί μέρα τόν Θεό7. Ώστε τό
Άγιον Πνεύμα δέν έσκήνωσε τυχαία σ’
αύτήν. Είχε ήδη γίνει δοχείο χάριτος μέ
τήν καθαρότητα, τις νηστείες, τις προσ­
ευχές καί τήν όλη εύσέβειά της. «Ή γη­
ραιό (λοιπόν) τώ σώματι (Άννα), τή δέ
πίστει νεάζουσα»8, βλέποντας έκείνη τήν
ώρα τό θείο Βρέφος, εύχαριστοΰσε καί
δοξολογούσε τόν Θεό καί «έλάλει περί
αύτοϋ, ότι οΰτός έστιν ό λυτρωτής»9. Μι­
λούσε δέ «κυρίως ούχί κατ’ έκείνην τήν
περίστασιν, άλλ’ έπειτα συνεχώς έλάλει»
εύαγγελιζομένη σέ όλους ότι είδε τόν Λυ­
τρωτή. Έτσι έγινε ή εύαγγελίστρια όχι
μόνο στόν περίβολο τοΰ ναοΰ, άλλά καί
έκτός αύτοϋ. Μέ όλα αύτά ή γηραιά προφήτιδα Άννα «παρέσχε έν προκειμένω
τήν συμβολήν της μετά τοΰ Συμεών εις
τό νά συναποτελεσθή ή εύλαβής άρμονία τών ϋμνων, διά τών όποιων έδοξολογήθη ή θεία άγαθότης»10.
1. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Εις τό κατά
Λουκαν, κεφ. Γ , PG 129, 893D.
2. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ε ξ ή γ η σ ις
εις τό κατά Λουκαν, β', PG 72, 505C.
3. ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ, Εις τό κατά
Λουκαν, κεφ. β', PG 123, 732Α.
4. ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ, ό.ττ., PG
123, 732ΑΒ.
5. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ό.ττ., PG 129,
896Α.
6. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ, Expositio
Evangeliisecundum Lucam, 2,62, PL 15,1575.
7. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ό.ττ., PG 129,
896Β.
8. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ,
Λόγος Α', ΕιςΣυμεώνα, PG 93, 1580D.
9. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ό.ττ., PG 129,
896Β.
10. ΠΑΝ. Ν· ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Υπόμνημα εις τό
κατά Λουκαν, έκδ. «Ό Σωτηρ», σελ. 112.

ό ξάνοιγμα τών παιδιών μας στη
ζωή μπορεί νά έχει κάποιες φορές
1^1 στραβοπατήματα καί δυσκολίες,
στις όποιες έχουμε άναφερθεϊ στά προη­
γούμενα: ελεύθερες έπικοινωνίες, σύνα­
ψη δεσμών πού δέν προχωρούν, σχέσεις
πρόωρες καί παροδικές, πού τελικά μπο­
ρεί νά άφήσουν πληγωμένες τις ψυχές μ’
ένα βαθύ αίσθημα άποτυχίας καί άπογοητεύσεως.
Κάποτε σ’ όλα αύτά έρχεται νά προσ­
τεθεί καί μιά άνεπιθύμητη έγκυμοσύνη. Τί
γίνεται τότε; Δέν τό περιμέναμε. Δέν τό θέ­
λαμε. Δέν μπορούμε νά τό σηκώσουμε.
Λοιπόν; Τί θά κάνουμε; Ή εύθύνη είναι τε­
ράστια καί δυσανάλογη πρός τις άντοχές
μας. Τό πρόβλημα φαίνεται άλυτο. 'Η άνακοίνωση τού γεγονότος στούς συγγενείς
άδύνατη. Βρισκόμαστε σέ άδιέξοδο. Καί ή
λύση φαίνεται πώς είναι μία καί μοναδι­
κή: Διακοπή κυήσεως. Κανείς δέν θά πά­
ρει είδηση. Κανένα φορτίο δέν θά έχου­
με νά σηκώσουμε στή συνέχεια. Όλα θά
τελειώσουν ήσυχα. Ένα λάθος ήταν. Θά
συνεχίσουμε τή ζωή μας ήσυχοι χωρίς τις
συνέπειές του.
Έτσι σκέπτονται συνήθως οί νέοι, γιατί
αύτή είναι ή νοοτροπία τού κόσμου σήμερα.
Άλλά δέν είναι έτσι.
«Κανείς δέν θά πάρει είδηση». Θά τό
γνωρίζει όμως ό Θεός.
«Κανένα φορτίο δέν θά σηκώσουμε στή
συνέχεια». Τήν εύθύνη γιά τήν άφαίρεση
μιας ζωής ποιός θά τή σηκώσει; Τή βαρύ­

τατη άμαρτία μας ποιός θά τήν ξεπληρώ­
σει;
«Όλα θά τελειώσουν ήσυχα». Ναί, όλοι
μπορεί νά είναι ήσυχοι έκτός άπό τή συν­
είδησή μας. Καί ποιός μπορεί νά τήν άκούει συνέχεια νά διαμαρτύρεται; Ποιός μπο­
ρεί νά άντέξει τούς δριμύτατους έλέγχους
της, τά άνελέητα κτυπήματά της;
Τό πράγμα δέν είναι τόσο άπλό όσο νο­
μίζουμε.
Πώς θά σταθούν οί γονείς μπροστά σ’
αύτά τό μεγάλο πρόβλημα, πού έγινε δυσ­
τυχώς συχνό στις μέρες μας;
Είναι βασικό νά πούμε πρώτα ότι οί γο­
νείς πρέπει νά έξασφαλίζουν καλή σχέ­
ση καί έπικοινωνία μέ τά παιδιά. Άπό τις
μικρές ήλικίες τους νά κερδίζουν τήν έμπιστοσύνη τους, ώστε νά τούς δίνουν τήν
άνεση νά άνακοινώνουν τις δυσκολίες
τους, νά λένε τις άπορίες τους, νά ομολο­
γούν τά σφάλματά τους, νά ζητούν βοή­
θεια καί καθοδήγηση. Όταν ύπάρχει άληθινή άγάπη, κατανόηση πρός τά παιδιά
καί ψύχραιμη καί συνετή άντιμετώπιση
τών προβλημάτων τους, τότε είναι εύκολο,
καί όταν ή ήλικία τους προχωρεί, νά κα­
ταφεύγουν στίς δύσκολες περιστάσεις
στούς γονείς μέ έμπιστοσύνη στή γνώμη
τους καί μ’ ένα βαθύ αίσθημα άσφάλειας.
Άν λοιπόν ή κόρη άνακοινώσει στούς
γονείς μιά άνεπιθύμητη έγκυμοσύνη ή ό
γυιός πει ότι έγινε ό αίτιος, οί γονείς άς
τούς άκούσουν συγκρατημένοι. Τό μέγε­
θος τής έκτροπης είναι φυσικό νά τούς
θλίψει καί νά τούς άνασταστώσει. Άλλά ή

άναστάτωση δέν ώφελε?. Πρέπει νά κρα­
τήσουν ψυχραιμία καί νηφαλιότητα, γιά
νά είναι πιό ούσιαστική καί άποτελεσματική ή βοήθειά τους.
Τό παιδί, έφόσον άνακοινώνει τό πρό­
βλημα, έκανε ήδη ένα βήμα θετικό. Θά
μποροΰσε νά μήν πει τίποτε καί νά δώσει
«λύση» χωρίς νά πάρει κανείς είδηση. Τό
οτι τό λέει, σημαίνει ότι παλεύει μέσα του
καί ζητεΐ βοήθεια.
Καί στήν παρούσα φάση δέν πρέπει νά
τό έπιτιμήσουμε, άλλά νά τό στηρίξουμε.
Νά μήν έρεθίσουμε τήν πληγή, άλλά νά
τήν έπουλώσουμε. Ώστε νά διορθωθεί,
όσο γίνεται, τό κακό καί νά μή γίνει μεγα­
λύτερο. Άν τό παιδί μας είναι άναστατωμένο καί προβληματισμένο μπροστά στήν
κατάσταση πού έχει νά άντιμετωπίσει, νά
συστήσουμε νά μή βιασθεΐ νά ένεργήσει,
διότι μπορεί νά κάνει ένα μεγαλύτερο λά­
θος. Νά τού πούμε οτι, μέ τόν φωτισμό
τού Θεού, όλα τά λάθη μπορεί νά άντιμετωπισθοΰν μέ τρόπους πού είναι δυνατόν
νά άποσοβήσουν μεγαλύτερα δεινά καί
νά άνακουφίσουν καί είρηνεύσουν τήν
ψυχή μας. Άν πάλι φαίνεται άποφασισμένο νά προχωρήσει σέ έκτρωση, τότε ή
παρέμβασή μας πρέπει νά είναι πιό άποφασιστική καί δυναμική.
Καί στις δύο περιπτώσεις νά μιλήσουμε
γιά τόν Θεό καί τήν εύθύνη μας άπέναντί Του. Άν τά παιδιά μας φαίνονται άδιάφορα ώς πρός τήν πίστη, σέ τέτοιες πε­
ριπτώσεις μπορεί νά μαλακώσουν καί νά
σκεφθοΰν πιό πνευματικά.
Άν πάλι είναι κοντά στό Θεό, άλλά έκα­
ναν τό λάθος, μπορούν πιό εύκολα νά τό
διορθώσουν.
Ούτως ή άλλως τό έλεος τοϋ Θεού όλα
τά καλύπτει, ή ειλικρινής μετάνοια όλα τά
διορθώνει. Στό Μυστήριο τής ίεράς Έξομολογήσεως μπορούν νά πάρουν άφεση
οί μετανοημένες ψυχές καί νά ήρεμήσουν.
Έκεΐ μπορούν άπό τόν συνετό Πνευμα­
τικό νά βροΰν τή σωστή καθοδήγηση καί

6 )J k
γιά τό μεγάλο αύτό καί δύσκολο πρόβλη­
μα πού τις ταλαιπωρεί.
Οπωσδήποτε ή καλύτερη λύση θά ήταν
ό γάμος, έφόσον βέβαια ύπάρχουν οί άπαραίτητες προϋποθέσεις. Αύτό θά μπο­
ρούσε νά είρηνεύσει τις ψυχές των νέων
πού έκαναν τό λάθος, νά έξασφαλίσει δέ
καί στό παιδί πού θά γεννηθεί τις κατάλ­
ληλες συνθήκες γιά τή σωστή καί φυσιο­
λογική άνάπτυξή του.
Άν όμως αύτό δέν είναι δυνατόν, μέ κανέναν τρόπο δέν θά δεχθούμε τήν έκτρω­
ση. Αντίθετα, θά συστήσουμε τήν άπόφαση, πού θέλει ήρωισμό, νά κρατηθεί τό
παιδί καί νά γεννηθεί φυσιολογικά, όποιες
καί άν είναι οί συνέπειες. Δέν είναι άνθρω­
πος τό κυοφορούμενο; Δέν είναι εικόνα
τού Θεού;
Δέν έχει άθάνατη ψυχή; Δέν έχει τό δι­
καίωμα νά δει τό φώς τοϋ ήλιου, όπως τό
βλέπουμε όλοι μας; Δέν είναι μιά ύπαρξη
μέ αιώνια προοπτική; Πώς λοιπόν αύτό
τό άθώο καί άνυπεράσπιστο πλάσμα τοϋ
Θεού θά τό έξοντώσουμε; Όχι!
Μέ κανέναν τρόπο δέν πρέπει νά προσ­
θέσουμε στήν άμαρτία μιας παράνομης
σχέσεως καί τήν άμαρτία ένός χωρίς οίκτο
φόνου.
Θά στηρίξουν οί γονείς τό παιδί τους.
Θά βοηθήσουν στή συντήρηση τής κό­
ρης πού παρασύρθηκε καί τού παιδιού
της. Θά βοηθήσουν στό νά σηκώσει ένα
σταυρό πού μπορεί νά μείνει σ’ όλη της τή
ζωή καί νά άπαιτεϊ ισόβια αύταπάρνηση.
Θά αποδείξουν τήν όδό τοϋ καθήκοντος,
όσο καί άν αύτό είναι βαρύ, μέ τήν πεποί­
θηση ότι ή όδός αύτή μπορεί νά γίνει τε­
λικά όδός καθάρσεως καί έξαγιασμοϋ.
Καί άν είναι ό γυιός πού έκανε τό λά­
θος, παρόμοια λόγια νά τού ποΰν. Νά κά­
νει ό,τι μπορεί γιά νά μείνει στή ζωή τό
παιδί του.
Ή ζωή πρέπει νά νικήσει- όχι ό θάνατος.
Ό Χριστός, ή αιώνια ζωή- όχι ό διάβολος
καί ό αιώνιος θάνατος.

ιά καινούργια ήμέρα ξημέρωσε.
Ό ήλιος άνέτειλε καί διέλυσε τά
σκοτάδια τής νύχτας. Μάς χαρίζει
; παράταση ζωής, άκόμη μία μέρα.
Μιά νέα εύκαιρία μπροστά μας νά έργασθοϋμε, ν’ άγωνισθοϋμε, νά διορθώσου­
με λάθη καί νά προοδεύσουμε.
Ό καθένας μας θά βρεθεί στό περιβάλ­
λον τής οικογένειας του, τής έργασίας του,
θά συναναστραφεΐ καί θά συνεργασθεΐ
μέ τούς άλλους, έτοιμος νά έπιτελέσει τό
καθήκον του. Ό χριστιανός άγωνιστής,
όπως λέγει ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορεί­
της, βγαίνει στόν κάμπο έτοιμος νά πολε­
μήσει, νά νικήσει τις παγίδες τοΰ πονη­
ρού ώς στρατιώτης Ίησοΰ Χριστοϋ πού
είναι.
Τί κρύβει όμως ή κάθε ήμέρα; Τί γεγο­
νότα θά παρουσιασθοΰν; Εύχάριστα,
δυσάρεστα, εύκολα, δύσκολα; Τί πειρα­
σμοί; Ποιές δοκιμασίες; Κανείς δέν τό
γνωρίζει. Αισθανόμαστε τήν άνάγκη νά
στηρίξουμε τόν άγώνα τής καινούργιας
ήμέρας μας. Πού όμως;
Ό προφήτης καί βασιλιάς Δαβίδ θά μάς
δώσει τήν άπάντηση: «Τό πρωί' είσακούση τής φωνής μου, τό πρωΐπαραστή-

σομαί σοι καί έπόψει με» (Ψαλ. ε' 4). Τό
πρωί μόλις σηκωθώ καί πριν άπό κάθε
άλλο έργο μου, ’Εσένα, Κύριε, πρώτον
θά έπικαλεσθώ καί Σύ θ’ άκούσεις τήν
ικετευτική φωνή μου. Πολύ πρωί θά παρουσιασθώ ένώπιόν Σου καί θά εύδοκήσεις νά ρίξεις εύμενές τό βλέμμα Σου έπάνω μου.
Σέ ποιόν λοιπόν θά καταφύγουμε; Στόν
Κύριο καί Θεό μας. Στόν Δημιουργό καί
Πλάστη μας. Μέ τήν προσευχή μας, μέ
τήν έπικοινωνία μας μαζί Του. Ή πρώ­
τη μας σκέψη σ’ ’Εκείνον, τό πρώτο μας
βλέμμα στό εικόνισμά Του, τά πρώτα λό­
για τής καινούργιας ήμέρας μας πρός τόν
άγιο Θεό.
Πριν άρχίσουν οί έργασίες, οί μέριμνες,
οί έγνοιες, μέ καθαρό τό μυαλό, μέ ξάστε­
ρο τό νοϋ νά ύμνήσουμε καί νά δοξολο­
γήσουμε τόν Τρισάγιο Θεό. Νά Τόν εύχαριστήσουμε πρωτίστως γιά τή νύχτα πού
πέρασε καί μάς διαφύλαξε άπό κινδύνους
καί πειρασμούς. Νά Τόν δοξολογήσουμε
γιά όσα ώραΐα καί «έν σοφία» δημιούρ­
γησε στόν κόσμο μας. Γιά τις πολλές, ποι­
κίλες καί πλούσιες δωρεές Του πού μάς
έχει χαρίσει μέχρι τώρα. Γιά τό δώρο τής

59mk

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 , 1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

ζωής πού μάς δίνει, τήν ύγεία, τήν έργασία, τήν οικογένεια, τούς συνανθρώπους
μας, τά ύλικά καί πνευματικά άγαθά. Ή
εύγνωμοσύνη νά πλημμυρίζει τό έσωτερικό μας καί τό «δόξα σοι ό Θεός» νά ξε­
χειλίζει άπό τήν καρδιά μας.
Άλλά καί νά Τόν παρακαλέσουμε νά
μάς χαρίσει τήν καινούργια ήμέρα «τελεί­
αν, άγίαν, ειρηνικήν καί άναμάρτητον».
Νά εύλογήσει τις σκέψεις καί τις έπιθυμίες μας, τά σχέδια καί τις έργασίες μας. Νά
μάς χαρίσει ύγεία καί δυνάμεις νά έπιτελέσουμε τά καθήκοντά μας τίμια καί σω­
στά. Νά μάς κρατήσει ειρηνικούς, νηφά­
λιους σέ στιγμές έντάσεως καί έκτακτων
γεγονότων. Νά φωτίζει τις άποφάσεις μας
ιδιαίτερα στις δύσκολες ώρες. Ή χάρη
Του καί ή εύλογία Του νά μάς γεμίζουν
καί στόν πνευματικό μας άγώνα. Νά δια­
κρίνουμε τίς παγίδες τοϋ πονηρού έχθροϋ
μας διαβόλου καί νά νικούμε. Μέ όρε­
ξη καί προθυμία ν’ άγωνιζόμαστε καί νά
προοδεύουμε περισσότερο στήν άρετή.
Μέ άκλόνητη πίστη νά παραδινόμαστε
στό άγιο θέλημά Του καί νά δεχόμαστε
ό,τι’Εκείνος έπιτρέπει μέσα στή μέρα. Πό­
σα έχουμε νά σκεφθοΰμε! Γιά πόσα νά
εύχαριστήσουμε, άλλά καί γιά πόσα νά
Τόν παρακαλέσουμε!
Ό ίερός Χρυσόστομος μάς συμβουλεύ­
ει σχετικά: «Πόλεμος γίνεται στήν άγορά,
μάχη εΐναι τά καθημερινά πράγματα, τρι­
κυμία καί χειμώνας. Μάς χρειάζονται
λοιπόν όπλα, καί μεγάλο όπλο είναι ή
προσευχή. Χρειαζόμαστε εύνοϊκούς άνέμους, πρέπει νά τά μάθουμε όλα, ώστε
νά διανύσουμε όλη τή μέρα χωρίς ναυά­
για καί τραύματα. Γιατί κάθε ήμέρα ύπάρχουν πολλοί σκόπελοι καί συχνά προσ­
κρούει τό σκάφος καί καταποντίζεται. Γι’
αύτό έχουμε άνάγκη άπό τήν προσευχή,
καί κυρίως άπό τήν πρωινή καί τή νυχτε­
ρινή». («Είς τήν πρός 'Εβραίους έπιστολήν» ομιλία ιδ', ΕΠΕ 24, 559).
Μ’ αύτό τό πνεύμα προσεύχονταν οί Ά ­

γιοι τής ’Εκκλησίας μας, όπως διαβάζου­
με στις προσευχές τους. "Ολο εύγνωμο­
σύνη, εύχαριστία, δοξολογία. Παράλληλα
καί ικεσία θερμή, αίτηση συγχωρήσεως,
έξάρτηση άπό τό θείο θέλημα. Διαφαίνεται ή βαθιά καί μόνιμη άγάπη τους πρός
τόν Κύριο.
Αλήθεια, έχουμε καταλάβει τή σπουδαιότητα τής πρωινής προσευχής; Στό πρό­
γραμμα τής κάθε ήμέρας μας έχει χώρο ή
προσευχή; Στούς άγχώδεις ρυθμούς τής
καθημερινότητάς μας δίνουμε τόν χρό­
νο πού χρειάζεται, ώστε στή μέρα μας νά
έχουμε σύμμαχό μας τόν Θεό;
Ό όσιος Γέροντας π. Εύσέβιος Ματθόπουλος στό έξαίρετο βιβλίο του «Ό προ­
ορισμός τοϋ άνθρώπου» συμβουλεύ­
ει σχετικά: «Όταν σηκώνεσαι τό πρωί,
νά θεωρείς καθήκον σου έπιβεβλημένο
καί έντελώς άπαραίτητο, πριν άπό κάθε
άλλο, νά προσευχηθής μέ πίστη καί εύλάβεια πρός τόν Θεό. Καθώς προσεύχεσαι,
νά εύλογής καί νά δοξολογής τό ύπερύμνητο καί ύπεράγιο όνομά Του, νά Τόν
εύχαριστής γιά τίς άναρίθμητες εύεργεσίες Του καί προπάντων γιά τή θυσία τού
Μονογενούς Υιού Του καί γιά τή μακροθυμία πού έδειξε στό διάστημα τής ζωής
σου, πού σέ άνέχθηκε, άν καί άμάρτησες μύριες φορές ένώπιόν Του. ’Έπειτα
νά ζητάς τό έλεός Του καί τή χάρη Του
γιά τά άμαρτήματά σου καί στή συνέχεια
νά ζητάς τήν εύλογία Του, γιά νά περάσης τήν ήμέρα άναμάρτητα, ειρηνικά καί
νά έργασθής τό άγαθό» (σελ. 524).
Πόσο διαφορετική είναι ή μέρα μας,
όταν ξεκινά μέ προσευχή. Πόσο ειρηνικοί,
χαρούμενοι, δυνατοί είμαστε μέ τή χάρη
τού Θεού, τίς πρεσβείες τής Παναγίας
καί τών Αγίων μας. Πόσο εύκολα, σωστά
τακτοποιούνται τά θέματά μας, οί ύποθέσεις μας, όταν τ’ άναθέτουμε σ’ ’Εκείνον,
τόν Θεό Πατέρα μας. Άς μήν τήν άμελοΰμε, άς δίνουμε στήν προσευχή τήν πρώ­
τη θέση πού τής άξίζει!
βγ,
γ'

■ .·:> ·

S
« § » ■ < !

BXcuxcbttjAieq ϋβοτεσταντών

Πριν άπό λίγο καιρό ό αγγλικανός
Αρχιεπίσκοπος τής Καντερβουρίας
καί πνευματικός ήγέτης 80 έκατομμυρίων Αγγλικανών Justin Weiby
παραδέχθηκε ότι μερικές φορές άμφιβάλλει άν πράγματι ύπάρχει Θε­
ός. Κατά τό NBC News μιλώντας σέ
μιά άνεπίσημη καί έλεύθερη συνέν­
τευξη ένώπιον άκροατηρίου στόν
Καθεδρικό ναό του Bristol (Αγγλία)
είπε: «Ασφαλώς ύπάρχουν στιγμές,
πού άναλογίζεσθε “ύπάρχει Θεός;
πού εΐναι ό Θεός;" “Χθές”, είπε ό
Αρχιεπίσκοπος, “προσευχόμουνα
γιά κάποιο ζήτημα καί τέλειωσα
τήν προσευχή μου λέγοντας στόν
Θεό: <Κύτταξε, όλο αύτό εΐναι πολύ
καλό, άλλά μήπως εΐναι καιρός νά
κάνεις κάτι - έάν ύπάρχεις έκεΐ;>”
Οί άμφιβολίες του γιά τήν ύπαρξη
τοϋ Θεού τού έρχονται στό κεφά­
λι πολλές φορές κατά τή διάρκεια
τοϋ πρωινού περιπάτου του ή όταν
βγάζει βόλτα τόν σκύλο του (βλ. ίστολόγιο protothema.gr). Θυμίζου­
με ότι ό σημερινός άγγλικανός Αρ­
χιεπίσκοπος τάχθηκε ύπέρ τής χειροτονίας γυναικών έπισκόπων καί
ύπέρ τού έκκλησιαστικοΰ “γάμου”
ομοφυλοφίλων».
Δέν πρέπει νά μάς έκπλήσσουν
οί άμφιβολίες τού άγγλικανοΰ Αρχι­
επισκόπου. Ό τα ν κανείς ζεΐ καί κι­

νείται στο χωρο τής αιρεσεως και περιφρονεΐ τήν Άποστολική καί Πατερική
Παράδοση είσάγοντας νέα δόγματα
καί νέα ήθη, εΐναι φυσικό νά φθάνει σ’
αύτό τό σημείο. Ή άπορία μας εΐναι άλ­
λη: Πώς οί ήμέτεροι συζητούν μέ τούς
Αγγλικανούς γιά... ένωση ’Εκκλησιών;
Εΐναι έκκλησία τό συνονθύλευμα τών
άγγλικανών προτεσταντών; Εΐναι δυ­
νατόν νά ύπάρξει πεδίο συνεννοήσεως μαζί τους;
Ή -rougtctiCM. TrgoTrciycLvSci
στη. 00clk.h

Μπορεί νά μήν πήγε στή Θράκη κατά
τήν τελευταία του έπίσκεψη στήν Ελλά­
δα, όπως τό ήθελε, ό πρωθυπουργός
τής Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, έστει­
λε όμως, μόλις έπέστρεψε στήν Άγκυ­
ρα, τόν ύπουργό του τών ’Εξωτερικών
κ. Τσαβούσογλου στήν Κομοτηνή γιά
νά έπισκεφθεΐ τούς Τούρκους άδελφούς τους τής Θράκης, όπως ονομά­
ζουν τούς Μουσουλμάνους, καί νά δώ­
σει τις άνάλογες έξηγήσεις καί κατευ­
θύνσεις.
«“ Ή Τουρκική πρακτική γιά τήν έλληνική Θράκη έχει περάσει κάθε διπλω­
ματική, πόσο μάλλον τήν ήθική όδό καί
κινείται σέ παρακρατικές καί τρομοκρα­
τικές λεωφόρους”. Κρούει τόν κώδωνα
τού κινδύνου γιά τή Θράκη ό διδάκτωρ
Κοινωνικών Επιστημών στό Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης κ. Θεοφά­
νης Μαλκίδης, ό όποιος σέ πρόσφατη
ομιλία του στήν Κομοτηνή, στό πλαίσιο
έκδήλωσης τού 'Ελληνικού Ίνστιτού-

του Στρατηγικών Μελετών, έκανε λόγο
γιά συγκροτημένο καί καλά μελετημέ­
νο σχέδιο τής Τουρκίας γιά τή Θράκη.
“Θεσμοί πού άπολαμβάνουν τή στή­
ριξη τουρκικού κύκλου τρομοκρατικών
καί έθνικιστικών θεωριών καί δραστη­
ριοτήτων, όπως σύνδεσμοι, σύλλογοι
καί περιοδικά άλληλεγγύης πρός τούς
Τούρκους τής Δυτικής Θράκης, άποτελοΰν κέντρα έκνομων πράξεων πού
άμφισβητοϋν καί ύποσκάπτουν τήν άκεραιότητα καί κυριαρχία τής'Ελλάδας”,
άνέφερε συγκεκριμένα ό κ. Μαλκίδης.
Ό πω ς έξήγησε, βασικό πυλώνα τής
τουρκικής προπαγάνδας άποτελεΐ ή
άμφισβήτηση τής ύπαρξης άλλων συνι­
στωσών στούς κόλπους τών μουσουλ­
μάνων, όπως οί Ρομά καί οί Πομάκοι.
Οί ύπόγειες τακτικές τής γείτονος προ­
ωθούν τήν ύπαρξη μόνο τουρκικής μει­
ονότητας στή Θράκη καί μέ προσεκτικά
σχεδιασμένες ένέργειες προσπαθεί νά
έπιβάλει αύτήν τή ρατσιστική καί έθνικιστική πραγματικότητα.
(...) “Οί τουρκικοί κρατικοί καί παρα­
κρατικοί μηχανισμοί, πού είναι ένα καί
τό αύτό, προωθούν τήν προσφυγή σέ
εύρωπαϊκά καί διεθνή fora, προκειμένου νά ύπάρξουν άποφάσεις δικαστη­
ρίων ή άνακοινώσεις διεθνών οργα­
νισμών πού θά πιέσουν πολιτικά τήν
'Ελλάδα νά προβεΤ σέ περαιτέρω ύποχωρήσεις στή Θράκη”», σημείωσε
στήν ομιλία του ό κ. Μαλκίδης («Δημο­
κρατία» 30-12-2014).
Τί κάνουμε όμως έμεΐς μέ τήν πολιτι­
κή μάλιστα κατάσταση, στήν όποία βρι­

σκόμαστε τώρα; Βρήκαν εύκαιρία οί
Τούρκοι καί άλωνίζουν στή Θρά­
κη. Πρέπει νά άντιδράσουμε μέ όλες
μας τις δυνάμεις.
Ό Π ρ ό ε δ ρ ο ς - τ ι ς Α τ ιμ ο κ .0 α τ ία .ς
γ ιά . τ ά τιμο β λ ή μ α τ α ,
τό ύν ττο λ υ τέκ ,νιυ ν

«Σύμφωνα μέ έπίσημα στοιχεία
τής ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνικής Στατιστικής
Αρχής) τό έτος 2013 στή χώρα μας
καταγρόφηκαν 94.134 γεννήσεις καί
111.794 θάνατοι. Άπό τόν Ιανουά­
ριο δέ έως τόν Αύγουστο τοΰ 2014
έχουν καταγραφεΐ 56.280 γεννήσεις
καί 71.236 θάνατοι. Αύτό σημαίνει
ότι ό πληθυσμός τής Ελλάδος συ­
νεχίζει νά συρρικνώνεται μέ άμείωτους ρυθμούς» («Δημοκρατία» 2210-2014).
Ανάχωμα σ’ αύτόν τόν κατήφορο
άγωνίζονται νά ορθώσουν οί ήρωικοί πραγματικά πολύτεκνοι, οί ό­
ποιοι καί στόν καιρό τής λεγάμενης
«ύφέσεως» καί «οικονομικής κρίσεως» άποκτούν πολλά παιδιά.
Στις 4 Νοεμβρίου 2014 άντιπροσωπεία τής Άνωτάτης Συνομοσπον­
δίας Πολυτέκνων 'Ελλάδος έπισκέφθηκε τόν Πρόεδρο τής Δημοκρατί­
ας κ. Κάρολο Παπούλια καί τόν ένημέρωσε γιά τά προβλήματα τών πο­
λυτέκνων. Ό Πρόεδρος τών πολυ­
τέκνων κ. Βασ. Θεοτοκάτος είπε με-

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 ,1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

ταξύ τών άλλων: «Σήμερα, έξοχώτατε, συντελεΐται μιά άθέατη γενο­
κτονία σέ βάρος τών 'Ελλήνων,
καί ούδεΐς ένδιαφέρεται... Έμεΐς αύ­
τό πού ζητάμε άπό έσάς εΐναι ένα
καί μόνο: τήν Πρωτοχρονιά θά κά­
νετε ένα διάγγελμα έπί τη άποχωρήσει σας. Θά πρέπει νά ύπομνήσετε στόν έλληνικό λαό: πού πάει
αύτό τό έθνος...».
Απαντώντας ό Πρόεδρος τής Δη­
μοκρατίας εΐπε: «Εύχαριστώ όλους
σας... έχω μιά βαθύτατη έκτίμηση
σέ σάς, πού δέν σκεφθήκατε αύτά
πού λένε μερικοί: Πώς θά τά βγά­
λουμε πέρα, τά παιδιά έχουν έξοδα
κλπ. Ή ύπογεννητικότητα εΐναι κάτι
πού όχι μόνο έξασθενεΤ τήν πατρί­
δα μας, άλλά δέν τής δίνει καί καμιά
προοπτική... τό κράτος θά έπρε­
πε νά σκύψει πολύ πιό κοντά καί
πολύ πιό ζεστά στά προβλήματα
πού άντιμετωπίζετε. Καί μερικά άπό
αύτά τά προβλήματα δέν έχουν κό­
στος. Αυτό εΐναι πού - άν θέλετε
- μέ έξοργίζει. Θά μπορούσαν νά
έχουν λυθεί χωρίς ένα εύρώ».
Τί άλλο άλήθεια νά προσθέσου­
με έμεΐς;
'Η ’Α γ γ λ ία . ίσ\α.|χοτΓοιεΐ-Γα.ιί
Τά τελευταία χρόνια έρχονται στή
δημοσιότητα συχνά παρόμοιες ει­
δήσεις άπό τήν Αγγλία, όπως αύτή:
«Τό “μεγαλείο” τής άνεκτικότητας
βιώνουν κι αύτή τήν περίοδο έν άναμονη Χριστουγέννων στά σχολεία
τής χώρας, όπου οί δάσκαλοι με­
τρούν τά λόγια τους στήν έξιστόρηση

τής Θείας Γέννησης ύπό τόν φόβο μή­
πως καί προσβάλλουν τούς μουσουλ­
μάνους μαθητές! Σύμφωνα μέ τό BBC
“ό φόβος προσβολής τών άλλόθρησκων μαθητών έχει ώς άποτέλεσμα οί
μαθητές στό σύνολό τους νά μή μαθαί­
νουν τό άληθινό νόημα τών Χριστου­
γέννων στά σχολεία”, όπως γιά παρά­
δειγμα ότι τά Χριστούγεννα σημαίνουν
τόν εορτασμό γιά τή γέννηση τού Χρι­
στού! Μέ ορισμένους δασκάλους νά
θεωρούν άκόμα πιό εύσεβή μέθοδο
γιά τήν τήρηση τής πολιτικής ορθότη­
τας στις σχολικές αίθουσες τής πολυπολιτισμικής Αγγλίας τήν ολοσχερή
κατάργηση τού μαθήματος τών θρη­
σκευτικών. (...) Ό πω ς ύποστηρίζει ό
Άγγλος δημοσιογράφος Roger Bolton
στόν ραδιοφωνικό σταθμό Radio 4,
“δέν ύπάρχει ούτε κάποιο παιδικό πρό­
γραμμα πού νά άναφέρεται σέ θρη­
σκευτικά θέματα” στή χώρα!» («Hellas
Force» 1-12-2014).
Πρέπει δυστυχώς νά παραδεχθούμε
ότι ό συνεχιζόμενος άποχρωματισμός
τής άλλοτε «χώρας τής Βίβλου» άπό
καθετί τό χριστιανικό χάριν τών μου­
σουλμάνων μεταναστών όδηγεΐ τήν Αγ­
γλία σταδιακά άπό τήν θρησκευτικά ούδέτερη στάση στήν ίσλαμοποίηση. Διό­
τι μέ τήν άλματώδη αύξηση τοϋ πληθυ­
σμού τών μουσουλμάνων κατοίκων της
καί τόν θρησκευτκό φανατισμό πού τούς
διακρίνει, άργά ή γρήγορα αύτοί θά παί­
ζουν κυρίαρχο ρόλο στήν όλη κοινω­
νική διάρθρωση τής ύπεροπτικής πρώ­
ην αύτοκρατορίας, ή όποία ήδη δέχεται
άλλεπάλληλα ταπεινωτικά πλήγματα. Ό
άθάνατος λόγος τής Αγίας Γραφής εΐναι
σαφέστατος: «Ό Θεός ύπερηφάνοις
άντιτάσσεται» (Ιακ. δ' 6)!

Κ υ ρ ια κ ή 15 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ
(Τής Ά πόκρεω )
Όνησίμου αποστόλου,
Άνθιμου τοϋ έν Χίω
Ή χος ν ’ - Εωθινόν Γ1

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Α' Κορ.η' 8 - θ ' 2
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Ματθ. κε' 31-46

m ev ό Κύριος- δταν έλθη ό υίός τοϋ ανθρώ που έν τη, δόξη αύτοϋ και
π ά ν τες οί άγιοι άγγελοι μετ’ αύτοϋ, τότε καθίσει επ ί θρόνου δόξης
5^ϊ αύτοϋ, και συναχθήσεται έμπροσθεν αύτοϋ π ά ν τα τά έθνη, καί άφοριεϊ αύτούδ ά π ’ άλλήλων ώσπερ ό ποιμίτν άφορίξει τά πρόβατα ά π ό
τών έρίφων, και στήσει τά μέν πρόβατα έκ δεξιών αύτοϋ, τά δέ ερίφ ια
έξ εύωνύμων. τότε έρεϊ ό βασιλεύς το ΐς έκ δεξιών αύτοϋ- δεϋτε οί εύλογημένοι τοϋ πα τρ ό ς μου, κληρονομήσατε τήν Λτοιμασμένην ύμΐν βασι­
λείαν ά πό καταβολής κόσμου, έπείνασα γάρ, καί έδώκατέ μοι φαγεΐν,
έδίψησα, καί έποτίσατέ με, ξένος ήμην, καί συνηγάγετέ με, γυμνός, καί
περιεβάλετέ με, ήσθένησα, καί έπεσκέψ ασθέ με, έν φυλακή ήμην, καί
ήλθετε π ρ ό ς με. τότε άποκριθήσονται αύτώ οί δίκαιοι λέγοντες- κύριε,
π ό τε σε εϊδομεν πεινώ ντα καί έθρέψαμεν, ή διψ ώ ντα καί έποτίσαμεν;
π ό τε δέ σε εϊδομεν ξένον καί συνηγάγομεν, ή γυμνόν καί περιεβάλομεν;
π ό τε δέ σε εϊδομεν άσθενή η έν φυλακή καί ήλθομεν π ρ ό ς σε; καί άποκριθεις ό βασιλεύς έρεϊ αύτοις- άμήν λέγω ύμΐν, έφ’ όσον έποιήσατε ένι
τούτω ν τών άδελφών μου τών έλαχίστων, έμοϊ έποιήσατε. τότε έρεϊ καί
τοΐς έξ εύωνύμων- πορεύεσθε ά π ’ έμοϋ οί κατηραμένοι εις τό π ϋ ρ τό
αιώνιον τό ήτοιμασμένον τώ διαβόλω καί το ΐς άγγέλοις αύτοϋ. έπείνασα
γάρ, καί ούκ έδώκατέ μοι φαγεΐν, έδίψησα, καί ούκ έποτίσατέ με, ξένος
ήμην, καί ού συνηγάγετέ με, γυμνός, καί ού περιεβάλετέ με, άσθενής
καί έν φυλακή, καί ούκ έπεσκέψ ασθέ με. τότε άποκριθήσονται αύτώ
καί αύτοΐ λέγοντες- κύριε, π ό τε σε εϊδομεν πεινώ ντα ή διψ ώ ντα ή ξένον
ή γυμνόν η άσθενή ή έν φυλακή, καί ού διηκονήσαμέν σοι; τότε άποκριθήσεται αύτοις λ έγω ν άμήν λέγω ύμΐν, έφ’ όσον ούκ έποιήσατε ένι
τούτω ν τών έλαχίστων, ουδέ έμοϊ έποιήσατε. καί άπελεύσονται ούτοι εις
κόλασιν αιώνιον, οί δέ δίκαιοι είς ζωήν αιώνιον.

f

|
%

|

Η WPA THC K PJeew e
1.

Ό λ ο ι

klcll

o

X cl σ ~ τή . ^ Μ . μ . ο σ ι ό 'τ η . τ α . !

Δευτέρα Παρουσία! Καί μόνο τό άκουσμα αύτών τών λέξεων μάς συγκλονίζει, διότι
φέρνει στό νοϋ μας τό τέλος τοΰ κόσμου καί τήν κρίση τοϋ Θεοϋ. Βέβαια, τό πότε θά

aSKP 64

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 , 1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

έλθει αύτή ή φοβερή μέρα δέν τό γνωρί­ μάς άποδοκιμάσει ό Θεός κατά τή φο­
ζουμε. Τό τί θά γίνει όμως κατά τήν ώρα βερή μέρα τής Κρίσεως.
έκείνη μάς τό άποκάλυψε ό ίδιος ό Κύρι­
Είναι καιρός λοιπόν νά μετανοήσουμε
ος στό σημερινό ιερό Εύαγγέλιο:
γιά τίς άμαρτίες καί τίς παραλείψεις μας,
Θά έλθει ό Θεάνθρωπος μέσα στή θε­ καί μάλιστα γιά τήν έλλειψη ένδιαφέρονϊκή Του δόξα καί μεγαλοπρέπεια, «καί τος καί άγάπης πρός τόν πλησίον. Διότι
πάντες οί άγιοι άγγελοι μετ’ αύτοΰ», καί τό βασικό κριτήριο μέ τό όποιο θά μάς
θά καθίσει στόν ένδοξο βασιλικό Του κρίνει ό Θεός είναι ή άγάπη. Αύτό άπεθρόνο. Τότε θά συγκεντρωθούν ένώπιόν κάλυψε καί στή συνέχεια τής εύαγγεΤου «πάντα τά έθνη», όλοι οί άνθρωποι λικής περικοπής.
άπό κάθε γωνιά τής γης καί κάθε έπο2 . Me κ_0 ΐ-τή.0 ΐο -ττιν ciycom
χή, καί θά τούς χωρίσει, όπως ό βοσκός
χωρίζει «τά πρόβατα άπό τών έρίφων».
Θά γυρίσει λοιπόν ό Κύριος σ’ έκείΈτσι θά τοποθετήσει τούς δικαίους, πού νους πού θά είναι στά δεξιά Του καί θά
είναι ήμεροι σάν τά πρόβατα, στά δεξιά τούς πει:
Του, ένώ τούς άμαρτωλούς, πού είναι
-«Δεύτε οί εύλογημένοι τοϋ πατρός
άτίθασοι καί άτακτοι σάν τά κατσίκια, θά μου...» ’Ελάτε σείς πού είστε εύλογημέτούς βάλει στά άριστερά Του.
νοι άπό τόν Πατέρα μου νά κληρονομή­
Είναι άξιοσημείωτο ότι ένώπιον τού Δι- σετε τή Βασιλεία τών Ούρανών πού έχει
καιοκρίτου Κυρίου θά συναχθούν «πάν­ έτοιμαστεΐ γιά σάς. Διότι, όταν ήμουν
τα τά έθνη». Κανείς άνθρωπος δέν θά πεινασμένος, μοϋ δώσατε νά φάω- διμπορεί νά ξεφύγει καί νά γλυτώσει τήν ψασμένος ήμουν καί μοϋ φέρατε νερότελική Κρίση. Ό Κύριος Ιησούς μέ διά­ μέ βρήκατε ξένο καί άστεγο καί μέ περι­
φορες παραβολές τόνισε τή σπουδαία μαζέψατε- γυμνό καί μέ ντύσατε- άρρω­
αύτή άλήθεια, ότι θά έρθει καί θά ζητή­ στο καί μ’ έπισκεφθήκατε- στή φυλακή
σει τόν λόγο άπό κάθε άνθρωπο γιά τό ήμουν κι ήρθατε νά μέ δείτε καί νά μέ
άν καί πώς άξιοποίησε τά τάλαντα πού παρηγορήσετε.
τοϋ έδωσε ό Θεός.
Απορημένοι τότε όλοι αύτοί, θά άποΕκεί στό παγκόσμιο δικαστήριο, ένώ­ κριθοϋν: Κύριε, πότε σέ είδαμε πειναπιον άγγέλων καί άνθρώπων, θά άπο- σμένο καί σέ θρέψαμε, ή διψασμένο καί
καλυφθεΐ τό άληθινό πρόσωπο τού κά­ σοϋ δώσαμε νά πιεις; Πότε σέ είδαμε
θε άνθρώπου. Θά δημοσιευθοϋν πρά­ ξένο καί σέ περιθάλψαμε, ή γυμνό καί
ξεις, λόγια, σκέψεις, έπιθυμίες, κίνητρα, σέ ντύσαμε; Καί πότε σέ είδαμε άρρω­
διότι κανείς δέν μπορεί νά κρυφτεί άπό στο ή φυλακισμένο καί ήλθαμε νά σέ
τό βλέμμα τοϋ Παντεπόπτη Κυρίου!...
έπισκεφθοΰμε;
Ά ν θέλουμε λοιπόν νά άποφύγουμε
Κι ό Κύριος θά τούς άποκριθεϊ: Αλη­
έκείνη τήν τρομερή αισχύνη καί τήν αι­ θινά σάς λέω, καθετί πού κάνατε σ’ έναν
ώνια καταδίκη τών άμαρτωλών, άς ύ- άπό τούς φτωχούς αύτούς άδελφούς
πομείνουμε λίγη ντροπή ένώπιον τοϋ μου πού φαίνονταν άσημοι καί πολύ
Πνευματικού, ομολογώντας μέ ειλικρί­ μικροί, «έμοί έποιήσατε»- τό κάνατε σέ
νεια τίς άμαρτίες μας καί ζητώντας τό μένα.
έλεος τοϋ Θεού. Άν καταδικάσουμε τόν
Έπειτα θά στραφεί σέ κείνους στά άρι­
έαυτό μας σ' αύτήν έδώ τή ζωή, δέν θά στερά Του καί θά άπαγγείλει τή φοβερή

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 ,1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

έτυμηγορία: Έσεΐς πού άπό τά έργα σας
γίνατε καταραμένοι, φύγετε μακριά άπό
μένα, στό πυρ τό αιώνιο πού έχει έτοιμασθεΐ γιά τόν διάβολο καί τούς άγγέλους του.
Διότι πείνασα καί δέν μοΰ δώσατε νά
φάω, δίψασα καί δέν μου φέρατε ένα
ποτήρι νερό, ήμουν ξένος καί δέν μέ
φιλοξενήσατε, ήμουν γυμνός καί δέν μέ
ντύσατε, άρρωστος ήμουν καί μέσα στή
φυλακή καί δέν μέ έπισκεφθήκατε.
Τότε θά Τοϋ άποκριθοϋν κι αύτοί: Κύ­
ριε, πότε σέ είδαμε νά πεινάς ή νά διψάς
ή νά εΐσαι ξένος ή γυμνός ή άρρωστος ή
φυλακισμένος, καί δέν σέ ύπηρετήσαμε;
Κι ’Εκείνος θά τούς άποκριθεΐ: Αληθινά
σάς λέω, καθετί πού δέν κάνατε σ’ έναν
άπ’ αύτούς πού ό κόσμος θεωρούσε
άσήμαντους, οϋτε σέ μένα τό κάνατε.
Καί θά όδηγηθοΰν αύτοί σέ κόλαση
πού δέν θά έχει τέλος, άλλά θά εΐναι
αιώνια- ένώ οί δίκαιοι θά πάνε νά άπολαύσουν ζωή αιώνια.
Εΐναι ολοφάνερο ότι ό Κύριος θά μάς
κρίνει μέ βάση τήν άγάπη. Ό χι ότι δέν
θά λάβει ύπ’ όψινΤου όποιες άλλες άρετές ή θά άμνηστεύσει τίς παραλείψεις
καί έκτροπές μας. Άλλά περισσότερο
άπό καθετί άλλο θά έξετάσει κατά πόσο
ή καρδιά μας άπεγκλωβίστηκε άπό τά
δεσμά τής φιλαυτίας καί προχώρησε
σέ άνοιγμα άγάπης πρός τόν πλησίον.
Διότι όποιος άφήσει τήν καρδιά του νά
πλημμυρίσει άπό τήν έν Χριστώ άγάπη,
αύτός έξουδετερώνει πάθη φοβερά ό­
πως ή ζήλεια, ή έκδίκηση, ή άδικία, κ.ά.
Άς καλλιεργούμε λοιπόν τήν άγάπη
πρός τούς άδελφούς μας μέ τή συναί­
σθηση ότι προσφέρουμε άγάπη στόν
ίδιο τόν Χριστό. Άς δείχνουμε έλεος,
ώστε νά βροϋμε κι έμεΤς έλεος άπό τόν
πανάγαθο Θεό κατά τήν ή μέρα τής Κρίσεως.

ΒΙΒΛΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

t Άρχιμ- Γεωργίου Ί- Δημοττούλου
• Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ
• ΠΡΟ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ
• ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΑ ΣΕΠΤΑ

6€
8€
11 €

* * *
t Άρχιμ- Λεωνίδου Κ· Διαμαντοττούλου
• Η ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

3€

* *
Άρχιμ- Θεοδώρου Κ- Μττεράτη
• «ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ»
• ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ Η ΕΥΧΗ
• «ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ, Ο ΘΕΟΣ...»

6 €
2 €
4,50 €

* * *
Άρχιμ. Αστεριού Σ. Χατζηνικολάου



«Η ΚΡΑΥΓΗ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΣΕ ΕΛΘΕΤΩ»
Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

6€
7€
7€
7€

* * *
t Άρχιμ- Χριστοφόρου Ν- Παττουτσοττούλου
• ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ

6€

* * *
Άρχιμ. Γαβριήλ Γ. Άθανασιάδη
• ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΑΙ;

1,50€

* * *
t Παναγιώτου Ν. Τρεμττέλα
• ΥΠΟΜΝΗΜΑ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ
• ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
• «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ»

* * *

34 €
4,50 €
3€

t Αθανασίου Σ· Φραγκοττούλου
• Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
• «ΤΟ ΣΤΑΔΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ»
• «ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΗΜΩΝ»

10 €
19 €
19 €

* * *
t Ηρακλή Γ. Πατταδημητρίου
καί Νικολάου Π. Βασιλειάδη
• ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ

15 €

ίναι άπό τά ιερότερα κειμήλια τής πί- Θεό. Καί έχουν παρρησία ένώπιόν Του.
στεώς μας: τά ίερά λείψανα. Κείτονται Τόν παρακαλοϋν, κι ’Εκείνος τούς άκούμές στις λειψανοθήκες άκίνητα καί σι­ ει, ιδιαιτέρως έκείνους, καί έκπληρώνει τις
επιθυμίες τους.
ωπηλά- καί όμως μάς μιλάνε. Πώς; Μάς
Τά ίερά λείψανα τών Αγίων μάς λένε
μιλάνε όταν εύωδιάζουν- όταν μυροβλύζουν- μάς μιλάνε μέ τήν άφθαρσία τους ότι οί Άγιοι είναι πιό ζωντανοί άπό τούς
ή μέ τήν εύκαμψία τους- όταν διατηροϋν ζωντανούς. Διότι σ’ αύτούς καί όχι στούς
τή θερμοκρασία ζωντανού σώματος- μάς ζωντανούς καταφεύγουν οί άνθρωποι
μιλάνε μέ τά πολλά καί ποικίλα θαύματα - δέν περιμένουν άπό τούς ζωντανούς
βοήθεια. Προσεύχονται έπιμόνως κοντά
πού έπιτελεΐ ή θεία χάρις μέσω αύτών.
Μάς μιλάνε- καί τί μάς λένε; Μάς λένε στις λειψανοθήκες τους, τούς λένε τόν
ότι ή πίστη μας είναι άληθινή, είναι ζωντα­ πόνο τους, έπικαλοΰνται τή βοήθειά τους.
νή. Δέν είναι θεωρίες καί φιλοσοφίες. Δια­ Καί παίρνουν άπάντηση! Θαυματουργική
κηρύττουν ότι ύπάρχει Θεός, πού ένεργεΐ θεραπεία, λύση στό πρόβλημα, διέξοδο
στά άδιέξοδα...
θαυμάσια καί λογικώς άνεξήγητα.
Τά θαύματα τών άγίων λειψάνων μάς
Τά ίερά λείψανα μάς μιλάνε καί μάς
λένε ότι ό Θεός τιμά καί δοξάζει πλούσια άποκαλύπτουν έναν άλλον κόσμο, ούράαύτούς πού έφάρμοσαν τό θέλημά Του νιο, πού έπικοινωνεΐ μέ τόν παρόντα. Δέν
στή ζωή τους, πού εύαρέστησαν ένώπιόν τελειώνουν όλα μέ τόν θάνατο. Υπάρχει
Του. Αύτοί, κατά τήν ύπόσχεσή Του, δέν ζωή μετά τόν θάνατο. Θά γίνει ή άνάσταπεθαίνουν: «Άμήν άμήν λέγω ύμΐν, έάν ση τών νεκρών.
Μή δεις τό σώμα τοΰ Αγίου χωρισμένο
τις τόν λόγον τόν έμόν τηρήση, θάνατον
ού μή θεωρήση εις τόν αιώνα». Σάς δια- άπό τήν ψυχή του καί πεις πώς είναι νε­
βεβαιώνω κατηγορηματικά ότι, άν κανείς κρό, σημειώνει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσό­
έφαρμόσει στή ζωή του τόν λόγο μου, δέν στομος. Άλλά έκεΐνο πρόσεξε, ότι ύπάρθά δει ποτέ τόν πνευματικό καί αιώνιο θά­ χει σ’ αύτό δύναμη μεγαλύτερη άπό τήν
νατο (Ιω. η' 51). Ζοΰν καί μετά τόν σω­ ψυχή του, ή χάρις τοϋ Αγίου Πνεύματος,
ματικό τους θάνατο τιμημένοι κοντά στό «πάσιν ύπέρ τής άναστάσεως όπολογου-

Ε

μένη, δι’ ών θαυματοποιεΐ»· ύπάρχει δύ­
ναμη ή όττοία δίνει μαρτυρία σέ όλους γιά
τήν άλήθεια τής άναστάσεως μέ τά όσα
θαυματουργεί. Διότι, συνεχίζει ό Άγιος,
άν σέ νεκρά σώματα πού έχουν διαλυθεί
σέ σκόνη ό Θεός χάρισε δύναμη μεγαλύ­
τερη άπό ό,τι σέ όλους τούς ζωντανούς,
πολύ περισσότερο θά τούς χαρίσει ζωή
καλύτερη άπό τήν προηγούμενη (άπό
αύτήν πού έζησαν στή γη) καί πιό εύτυχή, κατά τόν καιρό πού θά στεφανώσει
τούς άθλητές τής άρετής (PG 50, 529).
Τά ιερά λείψανα μάς διδάσκουν όχι μό­
νο ότι ύπάρχει Θεός, άλλά καί ότι ύπάρχει καί διάβολος. Τά δαιμόνια τρέμουν τά
άγιασμένα αύτά σώματα, ούρλιάζουν, δι­
αμαρτύρονται καί στό τέλος άποχωροϋν
άπό τούς δαιμονισμένους. Ή σκόνη καί
τά όστά καί ή τέφρα τών ιερών λειψάνων,
γράφει πάλι ό χρυσορρήμων Άγιος, καταξεσχίζει τίς άόρατες φύσεις (PG 61,
583).
Τά ιερά λείψανα άποτελοΰν έντονη
προτροπή γιά πνευματικό άγώνα. Εΐναι
συγκλονιστικό νά βλέπει καί νά άσπάζεται κανείς ό,τι έχει άπομείνει άπό τό σώμα
πού άθλησε γιά τήν άγάπη τοϋ Χριστού,
πού νήστεψε, πού άγρύπνησε, πού έκα­
νε μετάνοιες, έλεημοσύνες, πού κουρά­
στηκε πολύ σέ κάθε λογής άσκηση, πού
ύπέμεινε βασανιστήρια. Άν δεΐ κάποιος
τά ματωμένα όπλα ένός μαχητή, άκόμη
κι άν εϊναι ό πιό νωθρός καί δυσκίνητος,
άμέσως πετάγεται πάνω καί όρμά στή
μάχη. Έμεΐς, πού δέν βλέπουμε ματωμέ­
να όπλα, άλλά τό ϊδιο τό σώμα πού άξιώθηκε νά ματώσει γιά τήν ομολογία τού
Χριστού, άκόμη κι άν είμαστε οί πιό δειλοί,
πώς δέν θά άποκτήσουμε πολλή προθυ­
μία, καθώς αύτό τό θέαμα σάν φλόγα θά
είσέλθει στήν καρδιά μας καί θά μάς ξε­
σηκώσει στόν ϊδιο άγώνα (βλ. Ίωάννου
Χρυσοστόμου, PG 50, 672);
Τά ιερά λείψανα, ό μεγάλος αύτός θη­

σαυρός μας, μάς λένε άκόμη πόσο πολύ
φτωχοί θά γίνουμε, άν δεχθούμε τήν καύ­
ση τών νεκρών.
Τέλος, τά ιερά λείψανα έλέγχουν τή σαρκολατρική έποχή μας. Διαμαρτύρονται έν­
τονα ότι «τό σώμα ού τή πορνεία, άλλά τφ
Κυρίω [γιά νά Τοϋ άνήκει ώς μέλος Του],
καί ό Κύριος τώ σώματι [γιά νά κατοικεί σ'
αύτό]» (A' Κορ. Q' 13)· διακηρύττουν ότι
τό άνθρώπινο σώμα δέν είναι πλασμένο
γιά τήν άνηθικότητα, άλλά γιά τόν Κύριο.
Είναι λάθος νά τό άξιολογοϋμε μέ κριτή­
ριο τό μάταιο κάλλος του- νά φροντίζουμε
μόνο νά είναι όμορφο, πράγμα πού συχνά
γίνεται άφορμή πειρασμών καί πτώσεων.
Τό σώμα μας είναι πλασμένο γιά νά ζεΐ τή
ζωή τής έγκρατείας, γιά νά έργάζεται τά
έργα τής άρετής, νά κουράζεται, νά ιδρώ­
νει, νά άσκεΐται, ώστε νά γίνει ναός τού
Άγιου Πνεύματος. Αύτή είναι ή ομορφιά
του, αύτή εΐναι ή δόξα του. Αύτός εΐναι ό
προορισμός του. Παραδόξως γιά τήν κοι­
νή άνθρώπινη λογική ή ζωή τών σωμα­
τικών ήδονών τό σκοτώνει- ένώ ή ζωή
τού πνεύματος, πού ζεΐ ό πιστός άρνούμενος νά ύποκύψει στις κατώτερες όρμές
τοϋ σώματος καί στήν ύπερβολική περι­
ποίησή του, τό ώφελεΐ, τό άγιάζει- καί τό
έτοιμάζει γιά αιώνια δόξα. Διότι, όταν πεθάνει ό πνευματικός άνθρωπος, τό σώμα
του, άν καί νεκρό, κρύβει μέσα του σπιν­
θήρα ζωής, τόν άρραβώνα τού Πνεύμα­
τος, τήν έγγύηση ότι θά άναστηθεΐ γιά νά
κληρονομήσει ένωμένο μέ τήν ψυχή Βα­
σιλεία ούρανών.

ΒΙΒ/ΙΙΟΓΡΜ
1. Τρεμπέλα Παν., Δογματική, τόμ. Γ', σελ. 402.
2. Ίωήλ, Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης καί
Άλμωπίας, «Ή διδασκαλία τής Εκκλησίας μας περί
τών άγιων λειψάνων», Περ. Έκβαθέων, Περιοδική
έκδοση Ίεροϋ ΝαοΟ Άγιου Γεωργίου Γιαννιτσών
τής Ίεράς Μητροπόλεως ’Εδέσσης, Πέλλης καί
Άλμωπίας, τεΰχ. 21 (Νοέμβριος 2010), σελ. 41-50
(www.inag.gr).

ΆΛηΒινή ιστορία

V6vj<xc 6<m <*Toc
fe/xaCfoc 4>coc!
κριβώς κάτω άπό τόν φωτισμένο
πολυέλαιο τής έκκλησίας τοϋ κοι­
μητηρίου αύτή τήν ώρα βρίσκεται
άνοικτό τό φέρετρο μέ νεκρή τήν άείμνηστη πλέον ’Ελπινίκη. Μέ τά χέρια της
σταυρωμένα. Μέ τά μάτια της κλειστό
καί μέ μειδίαμα έλπίδος άναστάσεως ζω­
γραφισμένο στά χείλη της. Στολισμένη μέ άνθη ολόλευκα καί εύωδιαστά. Μέ λαμ­
πάδα ύψωμένη δίπλα της νά καίει, καί τήν εικόνα τοϋ άναστάντος Χριστού τοποθε­
τημένη μέ εύλάβεια στό σώμα της.
Ησυχία άπόλυτη! Κόσμος γιά τήν ήλικία της πολύς. Ό λοι σιωπηλοί. Μάλλον προσ­
ευχόμενοι, περίμεναν νά άνοίξει ή Ωραία Πύλη νά άρχίσει ή έξόδια Ακολουθία. Καί
έγώ δέν χόρταινα νά άπορροφώ τή γαλήνη έκείνης τής ώρας μέσα στό ιλαρό φώς
τοϋ άπογευματινοϋ ήλιου πού έμπαινε άπό τά πολύχρωμα παράθυρα, μεταμορφώ­
νοντας τό Ναό σέ χώρο ύπερκόσμιο.
Όρθιος, άκλόνητος έπί ώρα στεκόμουνα... Ή Ακολουθία είχε άρχίσει. Τά αύτιά μου
γαλήνευαν μέ τούς ήχους τών τροπαρίων. Τά μάτια μου κοιτούσαν συνεχώς βουρ­
κωμένα τή μακαρία νεκρή. Καί ό νοΰς μου ταξίδευε στις μεγάλες ώρες τής διακονί­
ας πού ζήσαμε μαζί μέ τήν άπλή νοσηλεύτρια... Στις ώρες τής νύχτας καί τής ήμέρας, όπου δέν έπαυε αύτή ή γυναίκα, ή νοσηλεύτρια τοϋ χειρουργείου, σάν άγγελος
άπαλός άλλά καί άεικίνητος νά μοΰ συμπαρίσταται σέ κάθε λεπτό στά άτέλειωτα χει­
ρουργεία. Μέ πόση άκρίβεια μετρούσε ένα - ένα τά έργαλεΐα καί τις γάζες πού μάς
έδινε, τά όποια έπρεπε ξανά νά γυρίσουν στά χέρια της.
Κάποτε είχαμε ξεχάσει στό χειρουργημένο θώρακα τοϋ άρρώστου μία γάζα. Πώς
μάς έσωσες τότε; Μέ πόσο αύστηρό τόνο τήν ώρα έκείνη έπανελάμβανες: «Μοΰ λεί­
πει μία γάζα, μοΰ λείπει μία...» Ναί, άδελφή ’Ελπινίκη, προέβλεπες καί έσωζες μέ τό
άγρυπνο μάτι σου. Ξέραμε πώς κάθε σου λεπτή καί διακριτική κίνηση είχε ώς άποτέλεσμα τήν έπιτυχία. Δέν θυμάμαι ποτέ νά άστόχησες σέ κάτι. Καί στά διαλείμμα­
τα τά μικρά τών μακρών χειρουργείων είχες πάντα μαζί σου άπό τό σπίτι έτοιμο

Α

Α ρ ιθ . 2 1 0 4 , 1 Φ ε β ρ ο υ ά ρ ιο υ 2 0 1 5

m

Η Ι > _____________________________________________6 9

6 ) ^ -

νά μάς προσφέρεις έναν καφέ, ένα τόστ, σκληρή ψυχή μου, καί ένα ρίγος πρω­
ένα χυμό γιά μιά άνάσα... Καί πάλι μαζί τόγνωρο γιά μένα νά διαπερνά τό κορ­
νά συνεχίσουμε γιά τή ζωή τοϋ ένός! Νά μί μου!... Αύτό πρέπει νά είναι άγγιγμα
τή σώσουμε.
Θεοϋ, σκεφτόμουνα. Τ’ άκουγα τά λόγια
Σάν άστραπή πέρασαν τούτες οί σκέ­ τοΰ άγνώστου σέ μένα ιερέα. Μοϋ φάνη­
ψεις. Ή Ακολουθία συνεχιζόταν. Μετέ­ κε κάποια στιγμή πώς άκουγα τήν ’ίδια τή
φερα τό νοΰ μου τώρα στά ψάλματα. φωνή τής άδελφής ’Ελπινίκης, πού μοϋ
Πρώτη φορά ένιωθα έτσι τά τροπάρια. είχε πει κάποτε:
Προσπαθούσα νά τά έρμηνεύσω. Μι-Κύριε καθηγητά, πότε θά έπισκεφθεΐλοϋσαν γιά τή ματαιότητα τών έπιγείων, τε τό πνευματικό χειρουργείο; Στό έξομογιά τό έλεος του ΘεοΟ, γιά τήν άνάσταση λογητήριο ό χειρουργός, ό μεγάλος ’Ια­
τών νεκρών. Ακούσματα γιά μένα τόσο τρός, ό Χριστός, μέ νοσηλευτή τόν Πνευ­
πρωτόγνωρα άλλά καί τόσο δυνατά. ματικό, μάς περιμένει όλους. Πότε;...
Καί στό τέλος, πριν άσπασθοϋμε μέ σε­
Έπρεπε νά πεθάνεις, άδελφή ’Ελπινί­
βασμό τό χέρι τοΰ έπίγειου αύτοΰ άγγέ- κη, γιά νά προσέξω τή φωνή σου. Κα­
λου, δύο λόγια άπό έναν άγνωστο ιερέα θώς κοιτώ γιά τελευταία φορά τή φωτι­
πού έλεγαν:
σμένη σορό σου, σοϋ ύπόσχομαι, θά τό
«’Ελπινίκη! Μιά άδελφή νοσηλεύτρια δοκιμάσω τό δικό σου χειρουργείο πού
πού έλιωσε σάν λαμπάδα άναμμένη στό τόσο άγαποϋσες. Σήμερα διαπίστωσα
βωμό τού χρέους, στή νοσηλεία τών άρ- άπό ποϋ έπαιρνες χάρη καί δύναμη νά
ρώστων. Μιά άδελφή νοσηλεύτρια πού νικάς. Καί καινούργια κάθε μέρα νά μάς
άντλοΰσε τή δύναμη τής άγάπης της ά­ προφθαίνεις καί νά μάς ύπηρετεΐς. Καί νά
πό τόν παντοδύναμο Κύριο, τόν Όποιο έχεις τόσο φως, πού νά σέ λούζει άκόμα
λάτρευε μέ όλη της τήν ψυχή καί μέ όλη καί στό θάνατο. Αίωνία νά εΐναι ή μνήμη
της τήν καρδιά. Μιά άδελφή νοσηλεύ- σου, μεγάλη μας άδελφή καί πνευματική
τρια πού οδήγησε στό Χριστό πλήθος μας μητέρα ’Ελπινίκη! Τό όνομά σου τό
άσθενών. Πού δέν δίσταζε στό προσ- έκανες πράξη. Μέ τήν έλπίδα σου στό
κεφάλι κάθε χειρουργημένου μαζί μέ τό Χριστό νίκησες. Καί έμάς μάς νίκησες καί
χάδι τής στοργής της νά ρίχνει καί τό μάς κέρδισες, μακαρία ’Ελπινίκη.
βάλσαμο τής παρηγοριάς άπό τόν λόγο
Ό ήλιος έδυε, κι οί καθαρές άνταύγειτού Εύαγγελίου. Πόσους δέν οδήγησε ες τών άκτίνων του έκαναν σπάνιο τό το­
ή άδελφή ’Ελπινίκη στήν ’Εξομολόγη­ πίο τοϋ άθηναϊκοϋ ούρανοϋ. Ή ώρα είχε
ση! Στή λύτρωση! Στή σωτηρία!... Πό­ περάσει. "Επρεπε νά βιαστώ γιά τό άεσους άπό αύτούς άραγε δέν θά συν­ ροδρόμιο. Η άναχώρηση γιά τή Βοστώάντησε στόν ούρανό ή όσία της ψυχή, νη ήταν στις 9.20' τό βράδυ. Οί άσθενεΐς
πόσους!...»
μέ περίμεναν. Αϋριο θά μ’ έβλεπαν δια­
Τ’ άκουγα αύτά συγκλονισμένος. Όχι φορετικό. Στό χειρουργείο τοΰ Νοσοκο­
μόνο μέ τά αύτιά τοϋ σώματος άλλά πιό μείου μου θά έχω τή φωτογραφία τής με­
πολύ μέ τής ψυχής. Καί τά μάτια μου γάλης μορφής τής Ελπινίκης. Καί στήν
βουρκωμένα καί κλειστά, σφαλισμένα. καρδιά μου χαραγμένα τά λόγια καί τή
Είχα σκύψει τό κεφάλι, γιατί δέν άντεχα ζωή της.
νά μέ βλέπει κανένας, καθώς δεχόμουνα
Πόσο σέ άγαπώ, ’Ο ρθόδοξη 'Ελλάδα,
τόν ιερό συγκλονισμό τής παρουσίας τοϋ Πατρίδα μου, πού μάς φανέρωσες τόσο
Θεοϋ. Πρώτη φορά ένιωθα νά σπάζει ή φως!

Η ΦΟΝΗ
ΤΟΝ Π3Τ6ΡΟΝ
ΙΩΑΝΊΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

« Ή μ έ 9 η εϊνο α έ ρ γ ο τ ο ϋ ά α β ό ά ο υ »
«(Τινές) τόν τταρα τοϋ θεοϋ δο9έντα καρπόν διαβάλΛουσι, λέγοντες, Μή έστω οίνος. Λέγωμεν το'ινυν
πρός αύτούς, Μη έστω μέ9η' οίνος γάρ έργον θεοϋ,
μέ9η 5έ έργον διαβόλων' οϋγ ό οίνος ποιεί την μέ9ην,
6MJ η άσωτία ποιεί την μέ9ην' μη διάβοΜε τοϋ
θεοϋ τό δημιούργημα, όΜΑ κατηγορεί τής τοϋ συνδούλαυ μανίας. Σύ δέ άψες τόν αμιαρτάνοντα κολά
ζειν καί διορ9οϋσ9αι, τόν εύεργετοϋντα υβρίζεις;
Ό τα ν τοίνυν άκούσωμέν τινων ταΰτα λεγόντων,
έπιστομίζωμεν αύτούς' ού γάρ ή γρήσις, όΜ! ή άμετρία την μέ9ην ποιεί, μέ9ην, την κακών ρίζαν απάντων. Οίνος έδό9η, ίνα σώματος άσ9ένειαν διορ9ώσηται, ούχ ίνα φυγής ίσγύν καταβάλη, ίνα σαρκός αρρώστιαν άνέλη, ούχ ίνα
φυγής υγείαν λυμαίνηται. Μή τοίνυν άμετρος κεγρημένος τή τοϋ θεοϋ δωρεά <
πάρεγε λαβάς τοίς άνοήτοις καί άναιδεστέροις τών άν9ρώπων».
(,Εις τούς άνδριάντας, ΕΠΕ 31, 584)

--------------------- Ί--------------------------------

λ.------------ ---- ----------------

Ερμηνευτική απόδοση
Μερικοί κατηγοροϋν τόν καρπό τής άμπέλου πού μάς χάρισε ό Θεός λέγοντας: Νά
μήν ύπάρχει οΐνος. Έμεΐς τούς άπαντούμε: Νά μήν ύπάρχει μέθη. Διότι ό οίνος είναι
έργο τοϋ Θεοϋ, ένώ ή μέθη είναι έργο τού διαβόλου. Δέν κάνει ό οίνος τή μέθη, άλλ’ ή
άσωτία. Νά μήν κατηγορείς τό δημιούργημα τού Θεού, άλλά τό πάθος τοΰ συνανθρώ­
που σου. Σύ όμως τί κάνεις; Παραμελώντας νά τιμωρείς καί νά διορθώνεις αύτόν πού
άμαρτάνει, βρίζεις τόν Εύεργέτη;
"Οταν άκοΰμε συνανθρώπους μας νά ύποστηρίζουν τέτοιες άπόψεις, νά τούς άποστομώνουμε. Διότι όχι ή καλή χρήση, άλλ’ ή κατάχρηση του οίνου δημιουργεί τή μέθη,
πού είναι ή ρίζα όλων τών κακών. Ό οίνος δόθηκε γιά νά ένισχύει τήν άδυναμία τοϋ
σώματος, όχι γιά νά καταβάλλει τή δύναμη τής ψυχής. Δόθηκε γιά νά θεραπεύει τήν
άσθένεια τοΰ σώματος κι όχι γιά νά βλάπτει τήν ύγεία τής ψυχής. Μή λοιπόν, κάνον­
τας άμετρη χρήση τής δωρεάς τοΰ Θεοϋ, δίνεις λαβή στούς άνόητους καί άδιάντροπους άνθρώπους νά κατηγορούν τόν εύλογημένο καρπό τής άμπέλου, πού μάς χά­
ρισε ό Θεός.

f

o έτος 387 μ.Χ. έξερράγη στήν Άντι- αμαρτάνει! Διότι τότε ώφελεΐται άπό τή
όχεια μεγάλη στάση κατά τοϋ αύτο- λύπη.

κράτορα Θεοδοσίου Α' τοϋ Μεγάλου,
διότι έπέβαλε στούς κατοίκους της δυσβάστακτους φόρους. Άπό τόν άναβρασμό πού δημιουργήθηκε κάποιοι θερμόαιμοι στασιαστές κατέστρεψαν τούς άνδριάντες τοϋ αύτοκράτορα, τοϋ πατέρα
του, τής συζύγου του καί τών παιδιών
του. Ό αύτοκράτορας σχεδίαζε νά τούς
έπιβάλει αύστηρή τιμωρία: Θά φόνευε
τούς στασιαστές καί θά μετέβαλλε τή μεγαλούπολη σέ κωμόπολη. Οί κάτοικοι
τής Αντιόχειας άνησύχησαν καί έπεσαν
σέ άθυμία μεγάλη.
Τότε ό έπίσκοπος τής πόλεως Φλαβιανός άνεχώρησε έσπευσμένα γιά τήν Κωνσταντινούπολη μέ άποστολή νά ικετεύσει
τόν αύτοκράτορα γιά τή σωτηρία τής πόλεως. Κι ό ιερός Χρυσόστομος, πού εΐχε
χειροτονηθεϊ τήν προηγούμενη χρονιά ίερέας, άνέλαβενά ήρεμήσει τούς Άντιοχεΐς
καί νά τούς παρηγορήσει. Γιά τόν σκοπό
αύτό έξεφώνησε τούς περίφημους είκοσι
ένα λόγους «Εις τούς άνδριάντας».
Στόν πέμπτο λόγο του άναπτύσσει ώς
έπιχειρηματολογία τή θέση ότι ό άνθρωπος, όταν ζημιώνεται οικονομικά, όταν
συκοφαντεΐται, όταν άρρωσταίνει, δέν
πρέπει νά άθυμεΐ ύπερβολικά τόσο πού
νά
θά χάνει
ώφεληθεΐ
τελείως
σέ τόν
τίποτε
ρυθμό
άπότου,
τή λύπη.
διότι δέν
Έπιτρέπεται, ή, καλύτερα, έπιβάλλεται νά
λυπεΐται σέ μία μόνο περίπτωση, όταν

«Μηκέτι οΰν έττί ζημίρ χρημάτων άλγώμεν, άλλ’ δταν άμαρτάνωμεν, άλγώμεν
μόνον. Πολύ γάρ τό κέρδος ένταϋθα άπό
τής λύπης. Έζημιώθης; Μή άθυμήσης, ούδέ γάρ ώφελήσεις. Ήμαρτες; Λυπήθητι,
όφελος γάρ» (Εις τούς άνδριάντας, όμιλ ία Ε', ΕΠΕ 32, 120). Νά μή λυπούμαστε
ύπερβολικά, όταν ζημιωνόμαστε οίκονομικώς, άλλ’ όταν άμαρτάνουμε, τότε νά
λυπούμαστε κατά Θεόν. Διότι στήν περίπτώση αύτή τό κέρδος πού βγαίνει άπό
τή λύπη εΐναι πολύ μεγάλο. Ζημιώθηκες;
Μήν άθυμήσεις, διότι δέν θά ώφεληθεΐς
σέ τίποτε άπό τή λύπη. Αμάρτησες; Λυπήσου, διότι θά ώφεληθεΐς, άν πονέσεις
γιά τήν άμαρτία πού διέπραξες.
Γιά νά γίνει πιό πειστικός ό χρυσορρήμων Πατήρ, άναφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα: Έχασε κάποιος τό παιδί του
καί πόνεσε πολύ γι’ αύτό. Άλλά μέ τόν
πόνο του δέν άνέστησε τό νεκρό, οϋτε ώ~
φέλησε τόν άποθανόντα. Ραπίστηκε, ύβρίστηκε, χλευάστηκε καί λυπήθηκε πάρα πολύ γιά τόν δημόσιο διασυρμό. Άλλά
μέ τή λύπη του δέν έξήλειψε τήν ύβρη.
Άρρώστησε μέ βαριά άσθένεια καί έπεσε σέ κατήφεια. Άλλά μέ τή λύπη του δέν
άπομάκρυνε τήν άσθένεια. Μπορεί καί νά
τήν
Απορούν
έπιβάρυνε
μερικοί
περισσότερο.
καί ρωτοΰν: Έφόσον
ζημιωθήκαμε οίκονομικώς, συκοφαντηθήκαμε, άρρωστήσαμε, πέθανε ό (ή) σύ-

ΕΛΤΑ

^P72

S

t°y HelenicPost /

ζυγός ή τό παιδί μας, νά μή λυπηθοΰμε; Τί νά κάνουμε;
Νά χαιρόμαστε;
Βέβαια δέν θά μένουμε άπαθεΐς, όταν ξεσπάσει μία
δοκιμασία κατά πάνω μας. Θά πονέσουμε. Δέν έχου­
με πέτρινη καρδιά. «Τό άπαθές» είναι «άπάνθρωπον»,
λέει ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος- όμως «τό πολυπαθές», δηλαδή τό νά καταβληθοΰμε τελείως άπό τή
λύπη, δέν έχει σχέση μέ τή χριστιανική φιλοσοφία (Επι­
στολή 165, Σταγειρίω, 2). Ό ιερός Χρυσόστομος μάς
προτρέπει νά κοιτάμε καί πιό μακριά: Ήλθαν καί έκλε­
ψαν τόν πλούτο σου. Άλλά τόν πλούτο πού έχεις στόν
ούρανό δέν μπορούν νά σοϋ τόν άφαιρέσουν. Σέ έδιω­
ξαν άπό τήν πατρίδα σου. Άλλά άπό τή μόνιμη πατρί­
δα σου, τήν Άνω Ιερουσαλήμ, δέν μπορούν νά σέ διώ­
ξουν. Σέ έδεσαν μέ δεσμά. Όμως έχεις τή συνείδησή
σου έλεύθερη καί δέν αισθάνεσαι τά έξωτερικά δεσμά.
Σέ φόνευσαν. Πάλι θά άναστηθεΐς.
Ή ύπερβολική λύπη δέν συνιστά πιστούς χριστιανούς
πού έμπιστεύονται τή ζωή καί τήν έλπίδα τους στό Θεό.
Μάς έκλεψαν τό σπίτι μας, τό έργαστήριό μας, τό κα­
τάστημά μας, έγινε σεισμός καί άχρηστεύθηκε τό σπί­
τι μας, ήλθε φωτιά καί έκανε στάχτη τό κτήμα μας; Όλα
αύτά είναι ύλικές ζημιές. Μπορούν νά ξαναγίνουν καί
καλύτερα. Θά κάνουμε λίγη ύπομονή, θά έπικαλεσθοϋμε τή βοήθεια τοΰ Θεού, θά δουλέψουμε μέ τόν τίμιο
ιδρώτα μας καί σιγά-σιγά θά διορθωθεί ή ζημιά πού
πάθαμε. Μάς συκοφάντησαν, μάς ύβρισαν; Νά λέμε:
«Τόν έαυτόν μή άδικοΰντα ούδείς παραβλάψαι δύναται». Αύτόν πού δέν βλάπτει ό ίδιος τόν έαυτό του, δέν
μπορούν οί άλλοι νά τόν βλάψουν ούσιαστικά. Μόνο
στόν έαυτό τους κάνουν ζημιά. Μάς έπισκέφθηκαν
άσθένειες καί θάνατοι προσφιλών προσώπων; Νά τίς
άντιμετωπίζουμε μέ ύπομονή καί μέ καρτερία. Διότι οί
δοκιμασίες εΐναι προσωρινές, ένώ ή πνευματική ώφέλεια πού καρπούμεθα, αιώνια (βλ. Ίωάννου Χρυσοστό­
μου, ΕΠΕ 31, 496-563).
Ή ύπερβολική λύπη δέν μπορεί νά διορθώσει ούτε τή
χρηματική ζημιά, ούτε τήν ύβρη, ούτε τή βλάβη, ούτε τήν
άσθένεια, ούτε τίποτε άλλο παραπλήσιο. Ή φτώχεια, ή
άρρώστια, οί θάνατοι προσφιλών προσώπων καί τά
παρόμοια κακά δέν ύποχωροΰν εύκολότερα μέ τά δά­
κρυα. Μέ τά δάκρυα καί τή λύπη διορθώνεται μία μόνο
ζημιά. Ή ζημιά πού προξενεΐται άπό τήν άμαρτία. Γιατί
συμβαίνει αύτό; Θά τό έξηγήσουμε σέ έπόμενο άρθρο
μας.

’Εκδότης: Αδελφότης Θεολόγων
«Ο ΣΩΤΗΡ» Σ.Α.
Ίσαύρων 42 - 114 72 ΑΘΗΝΑ
Τηλ. Διευθύνσεως:
210.3622108.
Τηλεομοιότυπο:
210.3621286.
Διευθυντής Συντάξεως:
Νικόλαος Π. Βασιλειάδης
Ίσαύρων 42 - 114 72 ΑΘΗΝΑ
’Εκτύπωση:
Α. Μαχαλιώτης & Α. Γκιούλης Ο.Ε.
Πετμεζδ 80
202 00 ΚΙΑΤΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
Τιμή φύλλου: Εύρώ 0,50.

’Ετήσια συνδρομή:
Κύπρου:
’Εξωτερικού:

Εύρώ 12
Εύρώ 20
Εύρώ 35

Ή συνδρομή άποστέλλεται με ταχυδρομική επιτα­
γή στο Γραφείο τοϋ Περι­
οδικού (πληροφορίες στο
τηλ. 210.3608533) ή κατα­
βάλλεται στά παρακάτω
Γραφεία - Παραρτήματά
μας, ό'που διατίθενται και
τά βιβλία τών εκδόσεων
μας:
ΑΘΗΝΩΝ
Σ ό λω νο ς 100 (106 80 ΑΘ ΗΝΑ).
Τηλ. 210.3624349. Fax 210.3637108.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Φ ίλω νος 3 4α (185 31 ΠΕΙΡΑΙΑΣ).
Τηλ. κ α ί Fax 210.4179022.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Π λ α τε ία Α γ ία ς Σ ο φ ία ς 6
(546 22 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ).
Τ ηλ. 2310.272739. Fax 2310.272736.

ΠΑΤΡΩΝ
Γο ύνα ρ η 45 (262 21 ΠΑΤΡΑ).
Τηλ. κ α ί Fax 2610.278993.

ΚΥΠΡΟΥ
'Ε λλ ά δ ο ς 115 (3041 ΛΕΜΕΣΟΣ).
Τ ηλ. 25.355081. Fax 25.828571.

Νέοι
συνδρομητές
στο τηλέφωνο
210.3608533.

'

www.osotir.gr
e-mail: adosotir@ otenet.gr
ISSN: 1106-3777
Κωδικός ΕΛΤΑ: 011668.

V

____________ y