Αριστερόστροφος Κοχλίας

1

Editorial

Καλώς Ήρθες Στο «Ναό Της Γνώσης» !

Ο αριστερόστροφος κοχλίας είναι μια μη περιοδική έκδοση της Ανεξάρτητης
Αριστερής Παρέμβασης-Ε.Α.Α.Κ. που φιλοδοξεί να βαθύνει την πολιτική κουβέντα
μέσα στο φοιτητικό σύλλογο. Σε αυτό το περιοδικό δε θα βρείτε ούτε σημειώσεις,
ούτε λύσεις ασκήσεων αλλά τη συλλογική δουλειά φοιτητών και φοιτητριών της
σχολής, που προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να συμβάλλουν στο πολιτικό διάλογο
εντός αυτής.
Το παρόν τεύχος βγαίνει σε μια περίοδο έντονου αναβρασμού στα πανεπιστήμια με
την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε όλη τη χώρα να διανύει τους τρείς μήνες.
Δίνουν έτσι ένα μήνυμα στο υπουργείο και τα αστικά επιτελεία ότι όσο κι αν μας
μιλάνε για «μονόδρομους», η βαρβαρότητα της πολιτικής τους κάνει ακόμα εστίες
αντίστασης να ξεπηδάνε, σαν σύγχρονα Γαλατικά χωριά, εμποδίζοντας τα σχέδιά
τους. Αλλά και στην κοινωνία ότι η αντίσταση και η ανατροπή έρχονται μόνο μέσα από
αγώνες δυναμικούς, μαχητικούς που μας σηκώνουν από τον καναπέ και μας βγάζουν
στο δρόμο.
Δεν βρίσκονται όμως μόνο τα πανεπιστήμια σε αναβρασμό… Η κοινωνία βρίσκεται
στη δίνη του μνημονίου και των πολιτικών του κεφαλαίου, το οποίο προσπαθεί να
«υπερβεί» την κρίση δημιουργώντας μία νέα συνθήκη για τους εργαζόμενους
και τα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα όμως σ’ αυτές τις συνθήκες είναι που
βρίσκει πρόσφορο έδαφος και θεριεύει το τέρας του φασισμού. Όσο η οργή και η
απογοήτευση δεν βρίσκει διέξοδο στην αλληλεγγύη και στους συλλογικούς αγώνες,
αλλά στο μηδενιστικό ατομισμό και στον επιβιωτισμό τόσο οπλίζεται το χέρι των
ναζί της Χρυσής Αυγής για να απειλεί και να σκοτώνει μετανάστες και αντιφασίστες.
Επιλέξαμε λοιπόν να αφιερώσουμε λίγο χώρο παραπάνω στο φαινόμενο του
φασισμού, να αναζητήσουμε τις βαθύτερες αιτίες που το γεννούν και να ψηλαφήσουμε
τρόπους αντιμετώπισής του.

Περιεχόμενα

Η εικόνα που πιθανώς έχεις για τη ζωή σας εντός
των πανεπιστημιακών τειχών είναι μάλλον μια
καθημερινότητα που αρχίζει και τελειώνει γύρω από
την εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό είναι και λογικό
σε ένα βαθμό. Όλοι μας ακούγαμε από το σχολείο,
και συνεχίζουμε να ακούμε από τις οικογένειες μας,
ότι μοναδική “αποστολή” μας είναι να μπούμε σε μια
καλή σχολή και να πάρουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται
το πτυχίο μας. Ιδιαίτερα τώρα που οι πιέσεις για
γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση γίνονται όλο και
εντονότερες από την κρίση και τις διαρκείς περικοπές
που μας επιβάλλουν η τρόικα και οι κυβερνήσεις. Mε
αυτά τα δεδομένα, η εικόνα ενός φοιτητή με μηδενικό
ελεύθερο χρόνο, ο οποίος τρέχει από αμφιθέατρο σε
αμφιθέατρο τη μισή μέρα και την άλλη μισή προσπαθεί
να αντεπεξέλθει σε παράλογες απαιτήσεις σε ασκήσεις,
εργαστήρια και εργασίες μάλλον φαντάζει λογική.
Είναι όμως…; Ευτυχώς όχι. Οι φοιτητικοί αγώνες σε
όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης κατάφεραν να
κατακτήσουν ένα πανεπιστήμιο δημοκρατικό, δημόσιο
και δωρεάν κόντρα στις προσπάθειες όλων των
κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης να μετατρέψουν
το πανεπιστήμιο σε ένα χώρο, χωρίς δικαιώματα και
παροχές για τους φοιτητές, ασφυκτικό και αυταρχικό.
Η στιγμή που μπαίνεις στο πανεπιστήμιο, σαν συνέχεια
της προηγούμενης χρονιάς, χαρακτηρίζεται κρίσιμη
τόσο για την εκπαίδευση όσο και για την κοινωνία.
Θα έχεις προσέξει από την προηγούμενη χρονιά ότι η
κυβέρνηση εκβιάζει ολόκληρους κλάδους πιέζοντας
για μεταρρυθμίσεις όταν αδυνατούν να απεργήσουν,
όπως έγινε πέρυσι με τους καθηγητές λυκείων κατά τη
διάρκεια των πανελληνίων και όπως γίνεται τώρα με τους
απεργούς διοικητικούς υπαλλήλους και την τρομοκρατία
για χαμένα εξάμηνα και εξεταστικές...

2

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Τι είναι ο φοιτητικός σύλλογος;

Η υπόσταση των φοιτητικών συλλόγων δεν
πρέπει να θεωρείται κάτι δεδομένο. Είναι αποτέλεσμα
αγώνων των φοιτητών κυρίως στα χρόνια της
δικτακτορίας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης,
που είχαν ως βασικό στόχο τη κατάκτηση του
δικαιώματος του συνδικαλίζεσθε. Οι φοιτητές τότε
αναγνώρισαν την αναγκαιότητα να οργανωθούν πολιτικά
και να αποφασίσουν μέσα στις συνελεύσεις τους, γιατί
ήταν το κυρίαρχο όπλο ώστε να αντιπαλεύσουν και
να ανατρέψουν τη χούντα. Διαχρονικά τα αιτήματα
των φοιτητών αλλάζουν, παρόλα αυτά η ύπαρξη του
συλλόγου παραμένει, επειδή η πολιτική πραγματώνεται
σε διάρκεια χρόνου και όχι σε στιγμές (εκλογές). Χωρίς
την ύπαρξη του συλλόγου οι φοιτητές δε θα είχαμε
κανένα όπλο διεκδίκησης και πολιτικής υπόστασης στο
πανεπιστήμιο και στη κοινωνία.
Τι είναι η γενική συνέλευση;

Ανώτατο όργανο του φοιτητικού συλλόγου
είναι η γενική συνέλευση και αποτελεί το πιο
αμεσοδημοκρατικό και ισχυρό όργανο. Κάθε φοιτητής
έχει το δικαίωμα να μιλήσει στη Γ.Σ. για οποιοδήποτε
θέμα και κοινωνικό-πολιτικό ζήτημα που τον απασχολεί.
Ώστοσο η συνέλευση πρέπει να καταλήγει σε απόφαση
που οι δράσεις της προκύπτουν από ένα πολιτικό σχέδιο.
Οι δρασεις που αποφασίζονται έχουν δεσμευτικό
χαρακτήρα για κάθε μέλος του συλλόγου. Σε περίπτωση
που ψηφιζόντουσαν αποκλειστικά και μόνο αυτές, ο
σύλλογος δε θα έπαιρνε πολιτική θέση με αποτέλεσμα
τόσο οι δράσεις του να είναι αναποτελεσματικές
μακροπρόθεσμα όσο να αναιρείται η ουσία ύπαρξης του
συλλόγου.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3

Φοιτητικές Παρατάξεις
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που κάποιες έννοιες αυτής
της εξαθλίωσης που μας επιβάλλουν ακούγονται συχνά
πυκνά στην καθημερινότητα μας. Το μοντέλο ενός
σάπιου φοιτητικού συνδικαλισμού, με παρατάξεις
με υπεύθυνους πάσης φύσεως, με στελέχη που
αποσκοπούν να γίνουν βουλευτάκια και υπηρέτες των
μεγαλοεταιρειών τους, έρχεται να φέρει όλες αυτές τις
πτυχές της επίθεσης στο σήμερα. Με παρατάξεις που τα
όσα λένε βγαίνουν από κλειστά γραφεία και κόμματαμεσσίες και όχι από ανάδραση και συμμετοχή όλων των
μελώνωτους. Αυτές είναι οι παρατάξεις της ΔΑΠ και της
ΠΑΣΠ και δεν είναι τυχαίοι...Μιλάνε για “ανεξαρτησία”
από κόμματα και κυβερνήσεις αλλά αναπαράγουν τις
ίδιες λογικές. Είναι αυτοί που αρέσκονται να μιλάνε εκ
μέρους των φοιτητών ενώ τους θέλουν να συζητάνε
και να αποφασίζουν για όσα τους αφορούν μια
φορά το χρόνο. Ανταλλάσουν χυδαία πάσης φύσεως
βοηθήματα και σημειώσεις με την στήριξη και τη ψήφο
προπαγανδίζοντας το πόσο νοιάζονται δήθεν για το
φοιτητή. Προωθούν μια κουλτούρα αποχής, βολέματος,
εξυπηρέτησης, γνωριμιών. Πάνε κόντρα σε κάθε μορφή
συλλογικής εκπροσώπησης και έκφρασης, θέλουν το
φοιτητή και το σύλλογο όμηρο της παράταξης τους και
όχι ενεργό υποκείμενο και στο προσκήνιο των εξελίξεων.
Είναι αυτοί που υποδέχονται και χωράνε τους φασίστες
και τους δολοφόνους ναζί στον ίδιο πολιτικό χώρο.
Αυτοί που καταδικάζουν τη βία αλλά όχι τις απολύσεις,
την φτώχεια, την ανεργία, την αυταρχική καταστολή
της αστυνομίας, αυτά δεν είναι βία. Αυτή η μορφή
συνδικαλισμού γέννησε και συντηρεί το σημερινό
υπάρχον πολιτικό σύστημα και ήδη από τα πανεπιστήμια
μας προετοιμάζει για τον ρόλο που θέλουν να μας
επιβάλλουν.

(ΔΑΠ-ΠΑΣΠ), αλλά τη ενεργή συμμετοχή τους. Το
σχήμα μας στους Πολιτικούς Μηχανικούς ανέκαθεν
αγωνιζόταν ενάντια στις προσπάθειες της εκπαιδευτικής
αναδιάρθρωσης. Για την βελτίωση της φοιτητικής
καθημερινότητας και την εναντίωση στις καθηγητικές
αυθαιρεσίες, μέχρι την εξασφάλιση των πτυχίων μας και
της εργασιακής μας προοπτικής.
Ως σχήμα συμμετέχουμε στην Ενιαία Ανεξάρτητη
Αριστερή Κίνηση (Ε.Α.Α.Κ.). Η Ε.Α.Α.Κ. αποτελείται από
τα σχήματά της και είναι ένα πετυχημένο πείραμα της
ανεξάρτητης Αριστεράς. Όντας πρωτοπόρα σε μικρές
και μεγάλες στιγμές της πάλης των φοιτητών, έχει
καταφέρει να συσπειρώσει δυνάμεις και αγωνιστές
της ανεξάρτητης Αριστεράς που καμία άλλη φοιτητική
παράταξη δεν κατάφερε ποτέ. Είναι πεδίο διαλόγου
και ενωτικής δράσης για πολλές διαφορετικές απόψεις
και συλλογικότητες. Τα σχήματα των ΕΑΑΚ σε κάθε
σχολή διατηρώντας την αυτοτέλειά τους, έρχονται
σε αντιπαράθεση με τη μαζοποίηση και τη λογική της
τυφλής υπακοής στην κοινή γραμμή που ορίζει το κόμμα
(παράταξη – ιμάντας μεταβίβασης κομματικής γραμμής),
η οποία εμφανίζεται στις παραδοσιακές παρατάξεις που
παρεμβαίνουν στα πανεπιστήμια, είτε τις κυβερνητικές
(ΔΑΠ-ΝΔΦΚ/ΝΔ, ΠΑΣΠ/ΠΑΣΟΚ) είτε ακόμα και αυτές της
παραδοσιακής αριστεράς (ΠΚΣ/ΚΚΕ, Αριστερή Ενότητα).
Από την άλλη, η ύπαρξη της Ε.Α.Α.Κ. με την πανελλαδική
της δικτύωση δίνει τη δυνατότητα όλα τα σχήματα να
βρίσκονται μαζί και να συζητούν. Αυτό τους δίνει τη
δυνατότητα να μεταφέρουν και να παίρνουν εμπειρίες
μεταξύ τους, να αποφεύγουν τη λογική «ο καθένας για
τη σχολή του και μόνο», αλλά και να αποφασίζουν για
από κοινού πανελλαδικά ή και ανά πόλεις συντονισμένες
ενέργειες.

Όσο για την υπόλοιπη αριστερά, δεν μας αρκεί ούτε ο
δρόμος του απομονωτισμού και περιχαράκωσης της
ΚΝΕ ούτε αυτός της επανάπαυσης για αντιπαράθεση
σε ένα εκλογικό επίπεδο όπως κάνει η νεολαία του
ΣΥΡΙΖΑ μέσω της ΑΡΕΝ. Χαρακτηριστικά οφείλουμε
να διαφοροποιούμαστε από λογικές που θέτουν ως
πρωταρχικό στόχο την κομματική καθαρότητα και
την εύρεση προαπαιτουμένων για να αρχίσει ένας
αγώνας όπως πολλές φορές προβάλλεται από την ΚΝΕ.
Επίσης όσο βαθαίνει η κρίση και ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να
δημιουργήσει κινηματικές διαδικασίες επαναπάυεται
σε εύκολες λύσεις αποφέυγοντας την κατά μέτωπο
αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική διαλέγοντας
τον ρόλο του συμμορφωμένου.

Επιλέγουμε να είμαστε...

Ας συστηθούμε, όμως… είμαστε η Ανεξάρτητη Αριστερή
Παρέμβαση - ΕΑΑΚ

Αριστεροί γιατί (ακόμη και αν ο όρος αμαυρώνεται
από φορείς τύπου ΔΗΜΑΡ) απέναντι στη λογική του
ατομισμού απαντάμε - προβάλουμε τη συλλογικότητα
και τη συλλογική δράση, γιατί βλέπουμε τη δυνατότητα
μιας άλλης κοινωνικής ζωής που να στηρίζεται στην
ισότητα και στην ελευθερία.

Είμαστε ένα ανεξάρτητο αριστερό σχήμα, μια ζωντανή
ανοιχτή πολιτική συλλογικότητα και όχι παράταξη. Δεν
ζητάμε την τυφλή εμπιστοσύνη των φοιτητών, όπως
την αντιλαμβάνονται οι καθεστωτικές παρατάξεις

4

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Ανεξάρτητοι από κράτος, κομματικούς μηχανισμούς,
καθηγητές και διαδρόμους πρυτάνεων. Ανεξάρτητοι
από την κυρίαρχη πολιτική γιατί θέλουμε οι πράξεις και
οι απόψεις μας να εκφράζουν τα συμφέροντα και τις
ανάγκες μας (του εργαζόμενου κόσμου και των νέων).
Αλλά κυρίως επειδή πιστεύουμε ότι η διαμόρφωση
της πολιτικής άποψης πρέπει να αφορά κατ’ αρχάς τον
κόσμο που τον επηρεάζει.
Ριζοσπαστικοί γιατί θεωρούμε ότι υπάρχει η
αναγκαιότητα μιας άλλης πολιτικής πρακτικής (ρήξεων
με κατεστημένες ιδεολογίες, με βολέματα και με
αδιαφορία).

Η ανάπτυξη τους με αίμα είναι βαμμένη...

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που κάτω από τις
υποσχέσεις της κυβέρνησης θα έδειχνε τα πρώτα
σημάδια ανάπτυξης. Ανάπτυξη όπως λέμε ανεργία,
φτώχεια, εξαθλίωση, αυτοκτονίες, αυταρχισμός του
κράτους.
Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Πριν τις
τελευταίες βουλευτικές εκλογές, η νεολαία και το
εργατικό κίνημα έδωσαν μαζικούς και με διάρκεια
αγώνες κόντρα στη μνημονιακή πολιτική, τη λιτότητα
και την καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Παρόλα αυτά
μετά τις εκλογές το σκηνικό αυτό έχει αλλάξει και ως
προς τον τρόπο αντιμετώπισης των αγώνων από την
κοινοβουλευτική αριστερά και ως προς το πως επιλέγει η
κυβέρνηση να απομονώνει επιμέρους κλαδικούς αγώνες.
Αρχικά, ας δούμε πιο αναλυτικά πως διαμορφώνεται
αυτή τη στιγμή η εικόνα της κοινωνίας. Το ποσοστό
της ανεργίας έχει αγγίξει το 27,3% ενώ στους νέους
ξεπερνά το 50% σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Σε
αυτά τα νούμερα όμως δεν συμπεριλαμβάνονται οι
ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι που είναι απλήρωτοι για
πάνω από ένα μήνα, οι ημιαπασχολούμενοι καθώς και
αυτοί που δουλέυουν με ελαστικές σχέσεις εργασίας
(Βλ. μπλοκάκι στο κλάδο των μηχανικών). Παράλληλα
οι μισθοί τόσο και δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό τομέα
έχουν υποστεί τεράστιες μειώσεις ενώ οι φόροι και τα
χαράτσια συνεχώς αυξάνονται. Όλα αυτά σκιαγραφούν
μια κοινωνία που μεγάλο κομμάτι των λαϊκών
στρωμάτων παλέυει καθημερινά για την επιβίωσή του.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης αυτής είναι
ότι τα τελευταία χρόνια διπλασιαστεί οι αυτοκτονίες.
Μέσα σ’ όλα αυτά το κράτος δείχνει το αυταρχικό του
πρόσωπο για να καταστείλει αγώνας και κινητοποιήσεις

είτε με τη σκλήρυνση θεσμικών οργάνων όπως
συνέβη με τις επιστρατεύσεις των εργαζομένων
στο ΜΕΤΡΟ, τους ναυτεργάτες και ιδιαίτερα στους
καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οι οποίοι
επιστρατεύτηκαν πριν καν ξεκινήσουν την απεργία,
είτε με την όξυνση της φυσικής, ωμής καταστολής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακραίας καταστολής
αποτέλεσε η πορεία της 6ης Δεκέμβρη, όπου τα ΜΑΤ
περικύκλωσαν τους μαθητές, έκαναν χρήση δακρυγόνων
και για να τους τρομοκρατήσουν εισέβαλαν στο άσυλο
και τους έκαναν σωματικό έλεγχο.
Μέσα σε μια κοινωνία εμφανώς σοκαρισμένη
βρίσκει ευκαιρία ,με τη στήριξη από το σύστημα, να
κατακτήσει χώρο στο πολιτικό και κοινωνικό χάρτη,
το παρακρατικό και φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής
Αυγή. Μια Χρυσή Αυγή ,που ενώ προσπαθεί να
δείξει ένα αντισυστημικό πρόσωπο, πραγματικός
της ρόλος είναι να αποτελεί δύναμη καταστολής των
κινημάτων και να αποπροσανατολίζει και να διαιρεί
τις δυνάμεις τις εργασίας, αφού στην ουσία αποτελεί
την πιο σκληρή έκφραση της εφαρμοζόμενης πολιτικής
σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δράσης της η
δολοφονία του αντιφασίστα-αγωνιστή Παύλου Φύσσα,
η οποία βρήκε άμεση απάντηση από το μαζικό, λαϊκό
κίνημα. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία έδωσαν ηχηρή
απάντηση στους νεοναζί δολοφόνους και θα συνεχίσουν
στην ίδια κατεύθυνση μέχρι την πολιτική και κοινωνική
απομόνωση τέτοιων αντιλήψεων και πρακτικών.
Όλη αυτή η επίθεση που βιώνουμε τα τελευταία
χρόνια ,δεν είναι μεμονωμένα μέτρα, αλλά αποτελούν
μέρη ενός ενιαίου σχεδίου που στόχο έχει το βάθεμα
της εκμετάλλευσης και στη διαγραφή όλων των

Αριστερόστροφος Κοχλίας

5

εργατικών κεκτημένων του παρελθόντος. Είναι λάθος
η εκτίμηση ότι η οικονομική κρίση και το χρέος είναι
μόνο αποτέλεσμα κακής διαχείρισης από την πλευρά
κάποιων πολιτικών προσώπων και κυβερνήσεων. Είναι
μια συνεχής διαδικασία του ίδιου του καπιταλισμού
να αναδιαρθρώνει ,προς όφελος των δυνάμεων του
κεφαλαίου τους όρους εργασίας και παραγωγής, η οποία
οξύνεται σε μια συγκυρία δομικής κρίσης. Αυτό εξηγεί
και τη διαρκή προσπάθεια του συστήματος να περνάει
διαρκώς νέα μέτρα που υποβαθμίζουν το βιοτικό μας
επίπεδο.
Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τι έρχεται να
εφαρμοστεί το επόμενο διάστημα. Το Σάββατο
7/13 ψηφίστηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός για
το 2014. Ένας προϋπολογισμός που θα σκληρύνει
ακόμα περισσότερο τη λιτότητα και ξεπουλάει ότι έχει
απομείνει από τα κοινωνικά αγαθά. Συγκεκριμένα στο
επίπεδο της παιδείας ελαχιστοποιεί τη χρηματοδότηση
σε όλες τις βαθμίδες ανοίγοντας παράλληλα τις πόρτες
για την ιδιωτική κερδοφορία. Το κλείσιμο και οι
συγχωνεύσεις σχολείων καθώς και το γεγονός ότι πολλά
σχολεία δεν έχουν πλέον ούτε θέρμανση αποτελούν μία
έκφανση αυτής της κατεύθυνσης. Αντίστοιχα στον τομέα
τα υγείας ενώ τα νοσοκομεία ήδη υπολειτουργούν,
η κυβέρνηση έρχεται να μειώσει περαιτέρω τη
χρηματοδότηση τους. Αυτό σημαίνει ότι θα επιβληθεί
το χαράτσι των 25 ευρώ για την εισαγωγή, ενώ πολλά
νοσοκομεία θα κλείσουν ή θα συγχωνευτούν. Όλα
αυτά ενοποιούνται και συνοδεύονται από την απόλυση
12500 εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, μια διαδικασία
που ήδη έχει ξεκινήσει με την προσπάθεια απόλυσης
των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια που
ήδη έχει ξεκινήσει καθώς και γιατρών και νοσοκόμων
στα δημόσια νοσοκομεία. Παράλληλα επιδιώκουν την
ιδιωτικοποίηση μιας σειράς τμημάτων της δημόσιας
ακίνητης περιουσίας με την ταυτόχρονη αλλαγή
πολεοδομικών και περιβαλλοντικών διατάξεων,
έτσι ώστε να χτιστούν μεγάλα συγκροτήματα σε
προστατευόμενες περιοχές. Τέλος, στα νέα μέτρα
περιλαμβάνεται εκτός από τις παραδοσιακές πλέον
μειώσεις μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, ένα
πρωτόγνωρο στοιχείο, αυτό της κατάσχεσης της πρώτης

6

Αριστερόστροφος Κοχλίας

κατοικίας που σημαίνει ότι πάρα πολλές οικογένειες θα
μείνουν άστεγες.
Απέναντι σε όλα αυτά παρατηρούμε μια τρομερή
αδυναμία της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Από τη μία
ο ΣΥΡΙΖΑ μένει κολλημένος σε μια λογική ότι η αλλαγή
προς όφελος του λαού θα έρθει μέσα από τη δική του
κυβέρνηση, θεωρώντας ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν με
έναν αυτόματο τρόπο και όχι ως προϊόν της κοινωνικής
σύγκρουσης που εκτυλίσσεται, περιμένει τις επόμενες
εκλογές και δε σηκώνει το γάντι απέναντι στις κινήσεις
της κυβέρνησης στο επίπεδο του κινήματος. Από την
άλλη το ΚΚΕ φοβούμενο μήπως τους αγώνες τους
καρπωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και στη λογική ότι τα κοινωνικά
προβλήματα θα λυθούν στη ‘’λαϊκή εξουσία ‘’ απέχει
επιδεικτικά από τα κινήματα ή αναλώνεται σε μια μάχη
συμπερασμάτων χωρίς να δίνει πραγματικά νικηφόρα
προοπτική.
Σε μια τέτοια κατάσταση, ο μόνος δρόμος που μπορεί
πραγματικά να φέρει αποτελέσματα είναι αυτός του
ανυποχώρητου και μαζικού αγώνα διαρκείας για την
ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης και κόντρα στις
επιταγές κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Ένας αγώνας που οφείλει
να είναι οργανωμένος από τα κάτω μέσα από συλλογικές
διαδικασίες και συνελεύσεις, κόντρα σε γραφειοκρατικές
ηγεσίες και δομές. Είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση
που μπορεί να δώσει ο λαός και η νεολαία, χωρίς
κυβερνητικές αυταπάτες, λογικές συνδιαλλαγής και
ανάθεσης και να επιβάλλει τελικά τις δικές μας ανάγκες
απέναντι στο παρόν και το μέλλον που μας ετοιμάζουν.
Ιδιαίτερα σε μια συγκυρία αναβρασμού με πολλούς
κλαδικούς αγώνες να βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι κάτι
παραπάνω από αναγκαίος ο συντονισμός αυτών των
αγώνων, δημιουργώντας ένα συνολικό ανατρεπτικό
ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Με την εμπειρία που
έχουμε συσσωρεύσει από τα μεγάλα κινήματα των
τελευταίων χρόνων και κόντρα στην απόγνωση και
την απελπισία στην οποία μας έχουν φέρει, να βρούμε
την ελπίδα για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία
χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βασισμένη στην
αλληλεγγύη, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη,
να διεκδικήσουμε τελικά ό,τι μας αντιστοιχεί!

Στην αρχή αυτής της χρονιάς το υπουργείο παιδείας
και η κυβέρνηση αποφάσισαν να στοχοποιήσουν τα
μελη διοικητικού προσωπικού των πανεπιστημίων
σε ένα πλαίσιο γενικευμένης αναδιάρθρωσης
της εκπαίδευσης.
Ενώ τις 2 προηγούμενες
χρονιές αντίστοιχες προσπάθειες όπως ο νόμος
Διαμαντοπούλου και το σχέδιο Αθηνά βρήκαν
απέναντί τους ένα μαζικό φοιτητικό κίνημα το οποίο
απέτρεψε την εφαρμογή τους η επίθεση στράφηκε
στους διοικητικούς με την ανακοίνωση μαζικών
απολύσεων στον κλάδο τους. Συγκεκριμένα στο ΕΜΠ
από τους 800 υπαλλήλους απολύονται ή «τίθενται σε
διαθεσιμότητα» 400.
Η απάντηση όμως των διοικητικών δεν ήταν η
αναμενόμενη από την κυβέρνηση. Αν και ο κλάδος τους
μέχρι τότε δεν είχε καμία συλλογική αναπαράσταση,
οι εργαζόμενοι σε ΕΜΠ και ΕΚΠΑ, στη θέα 1349
απολύσεων ενοποιήθηκαν και μπήκαν σε απεργειακή
τροχιά. Από την πρώτη στιγμή του αγώνα τους πήραν
μαζικές αγωνιστικές αποφάσεις, ξεπερνώντας λογικές
διαπραγμάτευσης ξεπουλημένων συνδικαλιστικών
ηγεσιών (π.χ ΠΑΣΚΕ), με πρωμετοπίδα το αίτημα
να παρθούν πίσω όλες οι απολύσεις. Από αυτό το
αυθόρμητο ξέσπασμα και μέσω μαζικών συνελεύσεων
του συλλόγου τους και απεργιακών επιτροπών,
ριζοσπαστικοποιώντας τα αιτήματά τους και
αναζητώντας κοινωνικές συμμαχίες, οι εργαζόμενοι
κατάφεραν ο αγώνας τους να πάρει τόσο μεγαλειώδεις
διαστάσεις.
Η λογική του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας έγινε
νωρίς αντιληπτή από τους απεργούς. Τα πρωτοφανή
αντανακλαστικά τους, επέτρεψαν την γρήγορη
δημιουργία δομών περιφρούρησης και συντονισμού
της απεργίας, κρίσιμους για τη συνέχεια. Τόσο
οι συχνές γενικές συνελεύσεις όσο και οι συχνές
απεργιακές επιτροπές, οι οποίες υλοποιούσαν την
απόφαση της συνέλευσης έβαλαν την βάση τόσο για να
διατηρηθεί το αυθόρμητο αγωνιστικό κλίμα όσο και για
να διευρυνθούν τα αιτήματα των απεργών έξω από τα
όρια των ΑΕΙ.

Με αιτήματα λοιπόν την υπεράσπιση του δικαιώματος
στην εργασία, την απόσυρση της ΚΥΑ, την δημιουργία
ενός
δημόσιου,
δωρεάν
και
δημοκρατικού
πανεπιστημίου και ξεκάθαρο αντικυβερνητικό στίγμα
η απεργία συνεχίστηκε. Έχοντας ως σύμμαχους από την
πρώτη στιγμή μεγάλη μερίδα φοιτητών που είδαν και
το δικό τους μέλλον να κρίνεται αλλά και δείχνοντας
την αλληλεγγύη τους προς τους εργαζόμενος που χάναν
τη δουλεία τους. Ο αγώνας έφτασε σε σημείο να πάρει
πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα όταν για μια εβδομάδα
παράλληλα με την απεργεία των διοικητικών και τις
φοιτητικές καταλήψεις, καθηγητές της δευτεροβάθμιας
εκπαίδευσης βγήκαν σε απεργεία, η οποία δεν
κρατησε παραπάνω λόγω μετριοπάθειας της ηγεσίας
του συνδικάτου τους, και πολλά σχολεία βρέθηκαν
υπο κατάληψη, κίνηση που σε πολλές περιπτώσεις
αντιμετωπίστηκε με επέμβαση των δυνάμεων
καταστολής και του εισαγγελέα.
Η ανυποχώρητη στάση των εργαζομένων τους
έφερε αντιμέτωπους με διάφορες κινήσεις του
υπουργείου και της κυβέρνησης για να τερματίσουν
τον αγώνα τους. Οι απειλές για επιστράτευση της
απεργίας και εισβολή των ΜΑΤ στα πανεπιστήμια
δεν τους πτόησαν. Η κυβέρνηση συνέχισε με την
επιβολή της ατομικής ηλεκτρονικής απογραφής για
μοριοδότηση κάτι που βοηθούσε τους εργαζόμενους
να αποδεσμευτούν από την συλλογική απόφαση για
απεργία και να απογραφούν ατομικά. Η απάντηση
των εργαζομένων αποτέλεσε ένα εμπόδιο που έπρεπε
να αντιμετωπίσουν καθώς
άτυπα τους διαίρεε
σε συμμορφωμένους και ανυπότακτους. Αν και η
εικόνα που επιδείξανε ήταν ηρωική κατοχωρώνοντας
συλλογικές αποφάσεις που αρνούνταν την υποταγή
στην εντολή του υπουργείου η κυβέρνηση έσπασε το
ηθικό τους παρατήνοντας την προθεσμία απογραφής
σε χρόνο που δεν υπήρχε δυνατότητα να προλάβουν
να ξανασυζητήσουν . Χωρίς το συλλογικό τους όργανο
η πλειοψηφία των απεργών απογράφηκε, αλλά το
σχέδιο της κυβέρνησης απέτυχε πλήρως, αφού το
αγωνιστικό κλίμα στο εσωτερικό τους παρέμεινε
αρραγές. Συνέχισαν να απεργούν ενωμένοι και
με τα ίδια αιτήματα , ενώ διαμορφώνονταν μια

Αριστερόστροφος Κοχλίας

7

πρωτοπορεία στο εσωτερικό τους από τα άτομα που
βάζοντας το συλλογικό συμφέρον πάνω απ’όλα δεν
απογράφηκαν.
Τόσο το 3ήμερο του Πολυτεχνείου, όσο και η καταστολή
που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση στην κατειλημμένη
ΕΡΤ δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κλίμα καθώς δύο
κλάδοι που αγωνίζονται ήρθαν άμμεση επαφή.
Παρά τις απειλές της αστυνομίας η ΕΡΤ κατάφερε
να εκπέμψει από του εσωτερικό του κατελειμμένου
από απεργούς και φοιτητές Πολυτεχνείο δίνονας
μια εξεγερσιακή πνοή από το ’73. Εξάλλου αυτό
αποδείχτηκε και στην πορεία της επετείου της
εξέγερσης που ήταν ίσως η πιο μαζική τα τελευταία 40
χρόνια.
Η επίθεση στην απεργεία όμως συνεχίστηκε, αυτή
τη φορά από τους μηχανισμούς της κυβέρνησης
εντός των πανεπιστημίων. Έτσι είδαμε τα όργανα
διοίκησης, τη σύγκλητο και τους κοσμήτορες, να
ζητάνε επανεκκίνηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας,
με ανυπόστατες δηλώσεις αλληλεγγύης προς τους
εργαζόμενους πιέζοντάς τους όμως να λήξουν την
απεργία και συνεπώς να μπουν σε διαθεσιμότητα.
Παράλληλα οι κυβερνητικές παρατάξεις, ΔΑΠ και
ΠΑΣΠ, άρχισαν να ανοίγουν σε σχόλες με αποφάσεις
συλλόγου, όπου είχαν τη δυνατότητα, θέτοντας
ψευτοδιλήμματα για χαμένες εξεταστικές και χαμένα
εξάμηνα αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από τα
υπαρκτά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει.
Τοσο οι διοικητικές όσο και οι φοιτητικές αποφάσεις

για ανοιχτές σχολές χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο
πίεσης από τα αστικά ΜΜΕ προς τους εργαζόμενους.
Μιλούσαν για φοιτητες όμηρους στα χέρια των
απεργών καθώς βλέπαμε μέλη και συνδικαλιστές
της ΔΑΠ να παρελαύνουν ως ανεξάρτητοι
αγανακτισμένοι φοιτητές για να στηρίξουν αυτή
τη θέση, αποκρύπτοντας τη πραγματικότητα καθώς
η πλειοψηφεία των φοιτητικών συλλόγων στήριζε
έμπρακτα και με αποφάσεις την απεργία.
Στις αρχές Δεκέμβρη η συνέλευση των εργαζομένων
πήρε απόφαση για αναστολή της απεργίας, μέτα από
πρόταση του υπουργού να παγώσει της απολύσεις
αν ανοίξουν οι σχόλες χωρίς όμως να παρθεί πίσω
η ΚΥΑ, με τις διαθεσιμότητες να εκκρεμούν και με την
πιθανότητα οι εργαζόμενοι που δεν απογράφηκαν να
μπούνε σε αργία. Καθοριστικό ρόλο για την απόφαση
αυτή έπαιξαν τόσο οι πιέσεις από την κυβέρνηση και
το υπουργείο αλλά και η συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και
της ΠΑΣΚΕ που κατέθεσαν τη συγκεκριμένη πρόταση
στη συνέλευση. Για εμάς ο αγώνας των διοικητικών
δεν έχει τελειώσει. Η απεργία στο ΕΚΠΑ και σε άλλα
ιδρύματα της χώρας συνεχίζει ηρωικά αγνοώντας
κάθε ενδεχόμενο διαλόγου με την μνημονιακή
κυβέρνηση. Χρέος μας είναι μέσω των συλλογικών
μας διαδικασιών και κινητποιήσεων να πιέσουμε
μέχρι να παρθούν οριστικά πίσω όλες οι απολύσεις
και να δημιουργήσουμε αναχώματα ενάντια στην
αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης που θα αλλάξει ριζικά
την εικόνα του πανεπιστημίου προς το χειρότερο.

Το πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν...

...έρχεται από το χειρότερο παρελθόν!
Η αντιδραστική αναδιάρθρωση στο χώρο της
τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προχωράει με μεγάλη
ένταση το τελευταίο διάστημα. Αυτή η γενικευμένη
επίθεση στο δικαίωμα της νεολαίας στην εργασία
και την παιδεία που παρατηρούμε και μέσα από τον
αγώνα των διοικητικών, εντάσσεται στα πλαίσια
μιας συνολικότερης βίαιας διαφοροποίησης του
κοινωνικού μηχανισμού κααι των δικαιωμάτων του.
Μας εξωθούν έτσι σε μια νέα ‘’αποτελεσματικότερη’’
μορφή οργάνωσης με βάση εταιρικά πρότυπα κατά
κύριο λόγο, προσαρμόζοντας τη διδασκαλία και
την έρευνα του στις απαιτήσεις της σύγχρονης
«παγκοσμιοποιημένης» οικονομίας της αγοράς.
Συνοπτικά, το δημόσιο πανεπιστήμιο θα λειτουργεί
με γνώμωνα τις ανάγκες και τα συμφέροντα των
επιχειρήσεων ταυτόχρονα με την υποχώρηση
του κράτους από την χρηματοδότηση βασικών
λειτουργιών και παροχών καθώς και η εισαγωγή
στην εργασιακή “αρένα” θα γίνεται με χειρότερους
όρους και τελείως κανιβαλιστικά.
Ο εκπαιδευτικός τομέας αποτελεί έναν από τους
τομείς που οι κυβερνήσεις πάντα με ιδιαίτερη
προσοχή διότι τα εκπαιδευτικά κινήματα διαχρονικά
επηρεάζουν τα υπόλοιπα πληττώμενα κομμάτια
της κοινωνίας αποτελώντας αγκάθι για τις
συνολικότερες μεταρρυθμίσεις που ετοιμάζονται.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, η απεργία των
διοικητικών υπαλλήλων σε ΕΜΠ και ΕΚΠΑ
φαίνεται να πριονίζει την καρέκλα του υπουργού
Αρβανιτόπουλου ο οποίος ακριβώς επειδή
φοβάται να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τους
απεργούς καταφεύγει σε αναποτελεσματικά για
αυτόν τεχνάσματα. Από το 2010, το νομοσχέδιο
Διαμαντοπούλου επανέλαβε τις βάσεις πάνω στις
οποίες θα κινηθεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση η
οποία είχε παγώσει από τις μεγάλες κινητοποιήσεις
του φοιτητικού κινήματος το 2006-7. Η τότε
κυβέρνηση Πασοκ με στήριξη της ΝΔ υπερψήφισε
τα μέσα του καλοκαιριού το νομοσχέδιο-ταφόπλακα
της δημόσιας και δωρεάν 3οβάθμιας εκπαίδευσης.
Αμέσως
ένα
πανελλαδικό,
πολυσυλλεκτικό,
πανεκπαιδευτικό κίνημα ξεκίνησε σε όλες τις
σχολές με πρωταγωνιστές φυσικά τους φοιτητές.
Οι καταλήψεις και οι ασταμάτητες κινητοποιήσεις
ήταν αρκετές για να παγώσουν τουλάχιστον προς
το παρόν, κάθε απόπειρα εφαρμογής αυτού του
καταστροφικού νόμου.

Κύριος πυρήνας του νομοσχεδίου είναι να αλλάξει
εξ’ολοκλήρου τον χαρακτήρα των ΑΕΙ-ΤΕΙ και όχι
μόνο να υποβαθμίσει κάποιες από τις λειτουργίες

8

Αριστερόστροφος Κοχλίας

τους.Κεντρικός τους στόχος να δημιουργήσουν
απόφοιτους διαμορφωμένους με βάση τις δικές
τους ανάγκες αλλά και η περαιτέρω υποταγή
των ιδρυμάτων στην αγορά και στα συμφέροντα
των επιχειρήσεων. Πιο συγκεκριμένα ο Νόμος
Διαμαντοπούλου περιλαμβάνει :
Α. Σύνδεση αξιολόγησης με
ιδρυμάτων-υποχρηματοδότηση

χρηματοδότηση

Η
κυβέρνηση
εξαθλιώνει
οικονομικά
τα
Πανεπιστήμια και θέλει να τα μετατρέψει σε
επαίτες. Επαίτες που αν δεν υποταχθούν στις
επιταγές της δεν θα έχουν χρήματα ούτε για τις
στοιχειώδεις λειτουργίες τους. Η αξιολόγηση
αποτελεί την ταφόπλακα που θα σφραγίσει από το
νέο εκπαιδευτικό μοντέλο τις δικές μας ανάγκες και
δικαιώματα. Όσο περισσότερο σκύβουμε το κεφάλι
στις πολιτικές του μνημονίου τόσο περισσότερα
χρήματα θα μας δίνουν. Μια αξιολόγηση η οποία δεν
γίνεται με σκοπό να βάλει ΄΄τάξη΄΄ στις σχολές
αλλά το κατά πόσο η λειτουργία της σχολής
εξυπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρήσεων.
Αξιολογεί πόσο συχνά δημοσιεύονται έρευνες
από τους καθηγητές, κατά πόσο τα προγράμματα
σπουδών είναι αρκετά εξειδικευμένα-διασπασμένα
ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των
ιδιωτών που χρηματοδοτούν το ίδρυμα, κατά πόσο
το πανεπιστήμιο παράγει έρευνα για ιδιώτες. Μια
αξιολόγης που σε τελική ανάλυση δεν θα έχει καμία
σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία, αφού θα
γίνεται από διεθνείς οίκους αξιολόγησης ή μάλλον
εξαπάτησης.
Β. Κατάργηση έννοιας πτυχίου-ατομικός φάκελος
προσόντων.
Στο νέο πανεπιστήμιο το πτυχίο αντικαθίσταται
από το δίπλωμα και τον ατομικό φάκελο προσόντων.
Προσόντα θα αποτελούν μαθήματα, σεμινάρια
επί πληρωμής, πτυχία ξένων γλωσσών, τα οποία
αντιστοιχούν σε πιστωτικές μονάδες. Όταν ένας
φοιτητής συλλέξει έναν επαρκή αριθμό πιστωτικών
μονάδων θα παίρνει το δίπλωμα. Το δίπλωμα
αυτό όμως είναι ένα χαρτί που δεν εξασφαλίζει
τη δυνατότητα άσκησης του επαγγέλματος
στον κάτοχό του. Συγκεκριμένα σε εμάς τους
μηχανικούς μετά την απόκτηση του διπλώματος,
σειρά έχουν οι σκληρές εξετάσεις του ΤΕΕ. Εφόσον
περάσουμε αυτές τις εξετάσεις και ανάλογα με τον
αριθμό πιστωτικών μονάδων , ο καθένας θα έχει
αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα. Από εκεί
και πέρα ούτε λόγος για εργασιακά δικαιώματα
(στάνταρ μισθός, μόνιμη εργασία, ασφάλιση). Εκτός

Αριστερόστροφος Κοχλίας

9

από το γεγονός ότι οι μισθοί έχουν πέσει στα
τάρταρα και η ανεργία (ειδικά στους μηχανικούς)
έχει φτάσει στα ύψη, πλέον ο εργαζόμενος θα
πρέπει να διαπραγματεύεται με τον εργοδότη
εξ΄ ολοκλήρου σε ατομικό επίπεδο γιατί το κάθε
πτυχίο θα είναι ατομικά διαμορφωμένο και όχι με
βάση ένα κοινό εργασιακό αντικείμενο. Μας θέλουν
τελικά κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους,
πλήρως εξειδικευμένους, ευέλικτους, φθηνούς.
Με αυτόν τον τρόπο μας θέλουν να τσακωνόμαστε
και να ανταγωνιζόμαστε για το ποιος θα μαζέψει
τις περισσότερες μονάδες, αντί να μαχόμαστε
συλλογικά με το διπλανό μας για δουλειά και ζωή με
αξιοπρέπεια.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, κάτω από τον μαδύα του
μη-κρατικού, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους
σήμερα. Εκμεταλλευόμενοι την οικονομική δυσχέρεια
οικογενειών που δεν μπορούν να σπουδάσουν
σε κάποια διαφορετική πόλη προσφέρουν μια
γνώση πακεταρισμένη ανάλογα με την οικονομική
ευχέρεια του καθενός ενώ ο φοιτητής αποτελεί ένα
άβουλο άτομο χωρίς δικαιώματα στην διαφορετική
άποψη. Όλοι οι τελευταίοι Υπουργοί Παιδείας(και
πρόσφατα ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης)
μοιράζουν εγκώμια για τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Εξάλλου, η
μετακύλλιση του βασικότερου τομέα διαμόρφωσης
του εργατικού δυναμικού μιας χώρας σε ιδιωτικές
εταιρίες είναι το καλύτερο εχέγγυο για την
εμπέδωση περισσότερων ταξικών φραγμών.
Ε. Συμβούλια ιδρύματος.

Γ. Δωρεάν φοίτηση, σίτηση και στέγαση.
Η έννοια των ΄΄δωρεάν σπουδών΄΄ ευτελίζεται σε
ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Πλέον η κατεύθυνση έχει
ήδη μπει. Όχι μόνο θα καλεστούμε να πληρώσουμε
τα συγγράμματά μας (αν μείνουμε απαθείς) αλλά
και τα δίδακτρα μπαίνουν στην κουβέντα ιδιαίτερα
όταν εισάγεται η έννοια των φοιτητικών δανείων.
Ακόμα παραπέρα η σίτιση και η στέγαση περνούν σε
ιδιώτες. Ιδιώτες οι οποίοι με χρηματοδότηση από
το κράτος και την ΕΕ, θα χτίζουν νέες εστίες και
θα διαχειρίζονται τις υπάρχουσες με μόνο στόχο το
δικό τους πορτοφόλι και όχι τις δικές μας ανάγκες.
Είναι ξεκάθαρο ότι στην εποχή της κρίσης το πεδίο
κερδοφορίας των πιο ισχυρών οικονομικών ομίλων
μεγαλώνει ενώ κάθε δημόσια παροχή διατίθεται για
εκμετάλλευση.
Δ. Μη κρατικά πανεπιστήμια.

10

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Για να πραγματοποιηθούν όλες οι παραπάνω
επιδιώξεις εκτός από την αστυνομία πρέπει να
αλλάξουν και τον τρόπο με τον οποίο διοικείται
το ίδρυμα. Πλεόν κριτήρια παραγωγικότητας και
οικονομικής αποδοτικότητας θα καθορίζουν τον
τρόπο με τον οποίο θα λειτουργούν οι σχολές, με
τον manager να έχει πρωταρχικό ρόλο στη λήψη
των αποφάσεων. Το όργανο αυτό θα απαρτίζεται και
από εξωπανεπιστημιακά μέλη. Προφανώς σε αυτό
το όργανο οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών
και οι συλλογικές τους αποφάσεις δεν χωράνε και
δεν υπάρχει και κανένα ενδιαφέρον για τις ανάγκες
τους. Χαρακτηριστική της φύσης και της λειτουργίας
του Συμβουλίου Ιδρύματος ήταν και η πρόσφατη
απόφαση στο ΕΜΠ να κλείσει το Θωμαΐδειο ως μη
οικονομικά αποδοτικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι
μετά από 3μιση μήνες απεργίας των διοικητικών
υπαλλήλων του ΕΜΠ από όλα τα μέλη της
πολυτεχνειακής κοινότητας, μόνο το Συμβούλιο
Ιδρύματος τάχθηκε ξεκάθαρα με την τοποθέτηση
της κυβέρνησης, εκλιπαρώντας από τους απτόητους
απεργούς να σεβαστούν την απόφασή του.
ΣΤ.
Κατάργηση
αστυνομία.

Μετά το Νόμο Διαμαντοπούλου, η κυβέρνηση
επεδίωξε με τροποποιήσεις στο Νόμο να αναδείξει
τον ρόλο των καθηγητών έτσι ώστε να δημιουργήσει
τις κατάλληλες συμμαχίες. Σε αυτό το πλαίσιο έχει
κινηθεί ο παρών Υπουργός Αρβανιτόπουλος, ενώ
τη ίδια στιγμή εισήγαγε το Σχέδιο Αθηνά, μέχρι εν
τέλει το φοιτητικό κίνημα να του απαγορεύσει κάθε
μεταρρύθμιση τέτοιου τύπου.

Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών σε κάθε πόλη που
υπήρχε πανεπιστήμιο και τα κομμάτια της κοινωνίας
που αντιλαμβάνονται την σημασία της αντιπαράθεσης
προκάλεσε σημαντικές κινηματικές διεργασίες
και πολύμορφες δράσεις. Η μάχη απέναντι στο
Αθηνά έδωσε ελπίδα σε μια κοινωνία που ανήμπορη
παρακολουθούσε την διάλυση κάθε μορφή δημόσιας
πρόνοιας.

Σε πρώτη φάση το σχέδιο Αθηνά, επιδιώκει να
συγχωνεύσει διοικητικά και ακαδημαϊκά κάποια
τμήματα των ΤΕΙ με παρόμοια (και πολυδιασπασμένα
γνωστικά
αντικείμενα),
παρουσιάζοντας
το
σαν μία κίνηση εξορθολογισμού της ανώτατης
εκπαίδευσης. Να κλείσουν δηλαδή όσα τμήματα
δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της παραγωγής
και να συμμαζέψουμε τα περιττά έξοδα. Επίσης
συγχωνεύει διοικητικά μια σειρά από μεγάλα
πανεπιστήμια της χώρας καθώς ο προϋπολογισμός
επιτρέπει μειωμένο αριθμό υπαλλήλων. Ταυτόχρονα
όλες οι σχολές που συγχωνεύονται, πιέζονται
να εναρμονιστούν με την πιο αναδιαρθρωμένη,
δηλαδή απαξιώνονται με έναν τρόπο και οι τίτλοι
σπουδών που αποδίδουν, αφού εξισώνονται προς
τα κάτω. Για παράδειγμα τα πτυχία οικονομολόγων
που αποδίδονται από τις αντίστοιχες σχολές των
ΑΣΟΕΕ και ΠΑΠΕΙ, εξισώνονται στην πράξη
με τα πτυχία της Παντείου, που έχουν μηδαμινά
επαγγελματικά δικαιώματα και εργασιακή προοπτική.
Ταυτόχρονα μια σειρά τμημάτων μεταφέρονται σε
άλλες πόλεις (πχ ΤΕΙ Πάτρας στο Μεσολόγγι,
τμήματα του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στις Σέρρες) που
συνεπάγεται μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα
των φοιτητών αλλά και του κόστους των σπουδών
τους.

Έτσι,
η
ανασυγκρότηση
της
τριτοβάθμιας
εκπαίδευσης και η επίθεση που εξαπολύεται σε αυτή
τη φάση, εκφράζεται με βίαιες και βαθιές τομές
σε όλα τα επίπεδα έχοντας όμως αρκετές ειδικές
πλευρές ανά ίδρυμα και κλάδο. Συμβαδίζοντας
πάντα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του
κεφαλαίου και της ΕΕ η αποδόμηση του υπάρχοντος
πλέγματος δικαιωμάτων και σχέσεων έχει
διαφορετική ένταση από σχολή σε σχολή, σκόπιμα
επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον σε επιστημονικούς
κλάδους που ανταποκρίνονται στις σημερινές
ανάγκες κερδοφορίας των αγορών και της αστικής
τάξης. Σκιαγραφώντας λίγο πιο λεπτομερώς τη νέα
κατάσταση θα αναφερθούμε αρχικά στην οικονομική
πλευρά του νέου πανεπιστημίου.

Το φοιτητικό κίνημα απάντησε και πάλι αφήνοντας
άνήμπορη μια κυβέρνηση που ήθελε να προβάλει ένα
προφίλ αρραγούς και επειτυχημένου σχηματισμού.

Βασικό κομμάτι στη συγκρότηση του αποτελεί
η οικονομική του λειτουργία, όχι μόνο με την
κλασσική και στενή έννοια των «εσόδων-εξόδων»
αλλά συνολικότερα μέσω των τρόπων κερδοφορίας
εντός αυτού, του τρόπου λειτουργίας του, της
ερευνητικής και επιστημονικής ανακατεύθυνσης
που προωθείται κ.ά. Προφανώς όμως, οι στόχοι
αυτοί δεν μπορούν να ολοκληρωθούν όσο ακόμα
διατηρούνται στοιχεία του παλιού πανεπιστημίου.
Εδώ είναι που συνδέεται ο στόχος της διάλυσης του
υπάρχοντος. Μπορεί να εκφράζεται το τελευταίο
διάστημα με μια σειρά κινήσεων σημαντικότερη
εκ των οποίων η προσπάθεια απόλυσης των
διοικητικών υπαλλήλων, στην πραγματικότητα

ασύλου-Πανεπιστημιακή

Στο Πανεπιστήμιο που αυτοί θέλουν και
ονειρεύονται, δεν χωράει καμία φωνή αμφισβήτησης
και αντίστασης στα σχεδιά τους. Γι αυτό και
μανιωδώς προσπαθούν μέσω διαδοχικών νόμων
να παγιώσουν την κατάργηση του ασύλου. Του
ασύλου το οποίο είναι κατακτηση μεγαλειώδων
συλλογικών αγώνων του παρελθόντος και έχει
στεγάσει ιστορικά φοιτητικά κινήματα. Ξέρουν ότι τα
σχέδιά τους θα προκαλέσουν μεγάλες αντιδράσεις
από την εκπαιδευτική κοινότητα. Γι αυτό και πλέον
δεν μιλάνε απλώς για κατάργηση του ασύλου αλλά
για μόνιμη ύπαρξη αστυνομίας εντός των σχολών.
Αστυνομία με στόχο την προστασία του ΄΄ασύλου΄΄
των επιχειρήσεων και της κερδοφορίας τους, και να
τσακίσει το άσυλο των φοιτητικών αναγκών.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

11

όμως έχει συνδεθεί με πιο βαθιές τομές. Θα
ήμασταν όμως τρελοί να υποστηρίζουμε πως η
αστική τάξη και το κεφάλαιο έχει συμφέρον από ένα
διαλυμένο πανεπιστήμιο. Ίσα ίσα που στα πλαίσια
της γενικότερης οικονομικής ανασυγκρότησης
αναζητούνται νέα πεδία κερδοφορίας από τις
αγορές. Έτσι λοιπόν, το επόμενο βήμα της επίθεσης,
υλοποιείται μέσω της ιδιωτικοποίησης της ήδη
διαλυμένης δομής. Στα συντρίμμια του παλιού,
χτίζουν πιο εύκολα το νέο και συμφέρον. Οι μαζικές
απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων που προωθούνται
αυτή την περίοδο εμπεριέχουν ως βασικό στόχο
την προώθηση της ιδιωτικοποίησης εντός των
σχολών καθώς κρίσιμες πλευρές της λειτουργίας,
με προεξάρχουσα τη μέριμνα ανασυγκροτούνται ως
πεδία κερδοφορίας. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας
αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για την προώθηση
αυτής της κατεύθυνσης. Γιατί το να σπουδάζεις σε
ένα πανεπιστήμιο με γραμματεία 2 φορές τη βδομάδα
για 2 ώρες, με ιδιωτική εταιρεία στη φύλαξη στις
εστίες και τη σίτιση, με τη WIND να έχει το δίκτυο
Wi-fi, με τον Πατάκη και τον Σαβάλλα να παίρνουν
την έκδοση βιβλίων, με τους καθηγητές να μπαίνουν
στα Συμβούλια Ιδρύματος για να βάζουν τάξη που
πάνε τα λεφτά, με τους διδακτορικούς να παίρνουν
τα εργαστήρια και τις επιτηρήσεις απλήρωτοι,
μάντεψε. Επειδή τίποτα δεν είναι τσάμπα σήμερα, για
εσένα, για όλους όσους σπουδάζουνε τι θα μείνει?

Το κόστος. Ένα κόστος που μέσω διδάκτρων ή
ιδιωτικών εστιών, θα μετακυλύεται στις οικογένειες
μας, σε εμάς τους ίδιους.
Συνολικά θα επιχειρείται μια συνολική εναρμόνιση
με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (επαγγελματικά
αλλά και εργασιακά). Άλλωστε, με βάση το σχεδιασμό
για το νέο Λύκειο, οι μαθητές που θα έχουν τελικά
πρόσβαση στην τριτοβάθμια, σταδιακά ολοένα και
θα μειώνονται εφόσον οικονομικά δεν θα μπορούν
να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του σχολείου,
ήδη από τις πρώτες κιόλας τάξεις του. Η τομή
του νέου λυκείου, λοιπόν, πρώτα και κύρια ορίζει
τόσο υψηλά το επίπεδο των ταξικών φραγμών
που, μάλλον, μπορούμε να μιλήσουμε για δραστική
τάση απομαζικοποίσης των ΑΕΙ τα επόμενα
χρόνια. Ταυτόχρονα διαμορφώνεται παράλληλα
με ην ποσοτική και μια ποιοτική τομή. Δηλαδή, τα
γνωστικά-επιστημονικά αντικείμενα που γνωρίζαμε,
αναδιαμορφώνονται,
καταργούνται
ή
ακόμα

12

Αριστερόστροφος Κοχλίας

δημιουργούνται και νέα, προκειμένου να συμβάλουν
στην κερδοφορία του κεφαλαίου.

Τέλος, ιδιαίτερα σημαντική πτυχή του νέου
πανεπιστημίου αποτελεί και ο ρόλος του ως
ιδεολογικός μηχανισμός. Υπό αυτό το πρίσμα,
η εντατικοποίηση, οι φάκελοι προσόντων και
το συνεχές-”δια βίου”- κυνήγι προσόντων, τα
νέα μοντέλα διοίκησης και η αυταρχική δομή
που συγκροτούν γύρω τους, αλλά ακόμα και οι
διαλυμένοι σύλλογοι και κάθε μορφή συλλογικής
συγκρότησης και εκπροσώπησης της νεολαίας και
των εργαζόμενων εντός των ιδρυμάτων, όλα αυτά
συγκροτούν ένα αρκετά πιο πρόσφορο έδαφος για
την καθυπόταξη του κινήματος, των εργαζόμενων
και της νεολαίας. Αντικρίζουμε ή καλύτερα μας
επιβάλλουν ένα δυσοίωνο, ζοφερό μέλλον. Μας
εξωθούν σε λογικές κανιβαλισμού, μας υποδεικνύουν
ως μόνη λύση τον ατομικό δρόμο του βολέματος
κόντρα σε όποια προσπάθεια συλλογικής έκφρασης
των συμφερόντων μας. Η περαιτέρω υποχώρηση
της προοπτικής κοινωνικής ανέλιξης μέσω της
απόκτησης πτυχίου αφήνει ανοιχτό χώρο για την
ανάδυση ενός μαζικού ρεύματος επιβιωτισμού.
Η οικονομική πίεση από την οικογένεια, η
συνειδητοποίηση της προοπτικής της ανεργίας και
των μισθών πείνας ωθούν δεκάδες χιλιάδες νέους
σε μία κούρσα με στόχο τη γρήγορη ολοκλήρωση
των σπουδών. Η εξατομίκευση στις σπουδές και
την εργασιακή προοπτική οδηγείται στην (παθητική)
αποδοχή όλων των τομών της αντεργατικής
επίθεσης (ατομικές συμβάσεις, μισθοί 400 ευρώ,
απόλυση ανά πάσα στιγμή) και απειλεί άμεσα τη
συλλογική ταυτότητα της σπουδάζουσας νεολαίας.
Μας προτρέπουν δε σε ανοχή αι απογοήτευση
λέγοντας μας τόσες απεργίες τι κατάφεραν; Δεν
είναι ότι μας νοιάζονται, δεν είναι πως ανησυχούν
για το μέλλον μας. Η κυβέρνηση τους παρέα με την
ΕΕ, επιβάλλουν τις εκμεταλλευτικές λογικές του
συστήματος που τόσο λατρεύουν.

Τι μπορούμε να αντιπροτάξουμε;

του εξωτερικού.

Δεν είναι μονόδρομος ο κανιβαλισμός, ο καριερισμός
και η ατομική λύση. Υπάρχει και άλλη πρόταση
και απαιτεί όλους εμας για να διαμορφωθεί και
να ισχυροποιηθεί. Μια πρόταση που βγάζει το
φοιτητικό σύλλογο και τις αποφάσεις του στο
προσκήνιο των εξελίξεων και διαμορφώνει από
κοινού τον πολιτικό αγώνα. Μια πρόταση που πάντα
υπήρχε στους κόλπους της κοινωνίας και των
πανεπιστημίων. Είναι αυτή η πρόταση που έστειλε
σειρά νομοσχεδίων που διέλυαν τα δωρεάν σπουδές
στον κάδο των αχρήστων και υπουργούς παιδείας
στα αζήτητα. Που πάγωσε για τρείς μήνες απολύσεις
και διαθεσιμότητες αναγκάζοντας ολόκληρο το
πολιτικό σύστημα σε επικοινωνιακές κωλοτούμπες.
Είναι η πρόταση που έφερε τον αντιφασιστικό και
τον αντικατασταλτικό αγώνα στους χώρους των
πανεπιστημίων, που έβαλε συνολικές πολιτικές
ανησυχίες και διαθέσεις για ένα μέλλον εναντια σε
όσους μας εκμεταλλέυονται. Είναι η πρόταση που
έβγαλε και βγάζει μαζικά όλους εμάς στο δρόμο να
παλεύουμε για το μέλλον μας, να επιβάλλουμε τις
αποφάσεις μας και να μπορούμε να μιλάμε σήμερα
για δωρεάν σπουδές, πανεπιστημιακά συγγράμματα,
ενιαία πτυχία και γνωστικά αντικείμενα, δωρεάν
σίτιση και στέγαση τη στιγμή που όλα αυτά είναι
ιδιωτικά ή έναντι τεράστιας πληρωμής στα ιδρύματα

Πολλές αναζητήσεις μας σήμερα μα και το
σύνολο των διεκδικήσεων μας, φανερώνουν ότι
απαιτείται ρήξη με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα
που άνοιξε η κρίση, όπως είναι τα μνημόνια, η
ύπαρξη άλλου δρόμου σε ρήξη με την Ε.Ε. και
το χρέος, ακόμα και ο χαρακτήρας και η φύση
του καπιταλιστικού συστήματος. Στα ζητήματα
αυτά προστέθηκαν το τελευταίο τρίμηνο το
δημοκρατικό ζήτημα και η αντιμετώπιση του
φασιστικού φαινομένου. Παρατηρούμε έντονα
πως και η παραμικρή διεκδίκηση περνάει από
έναν προϋπολογισμό συνολικό ή από ένα χρέος,
απέναντι στο συμπαγές μέτωπο ΚυβέρνησηςΕΕ-Κεφαλαίου. Τα διλήμματα «ευρώ ή χάος»,
«μνημόνιο ή φασισμός», «κυβερνητική σταθερότητα
ή εκλογές και αναταραχή» ήρθαν να αξιοποιήσουν
πολιτικές αδυναμίες και δεν είναι τυχαίο ότι
μπήκαν σε κάθε μεγάλη μάχη του τελευταίου
χρόνου (ΕΡΤ, απεργία καθηγητών, αντιφασιστικοί
αγώνες). Κάθε φορά που οι συλλογικές διαδικασίες
ήρθαν στο προσκήνιο προτάξανε εκβιαστικά
διλλήματα με στόχο να τρομοκρατήσουν και να μας
πειθαρχήσουν. Μας είπανε ακόμα και για χαμένα
εξάμηνα και εξεταστικές όσον αφορά την απεργία
των διοικητικών, μιας και οι φοιτητικοί σύλλογοι
απαντούσαν με μαζικές καταλήψεις. Αυτή η δυναμική

Αριστερόστροφος Κοχλίας

13

πολιτική δράση της κατάληψης ήταν που στάθηκε
τόσες βδομάδες ανάχωμα στα σχέδια τους, που
πάλεψε με αποφασιστικό τρόπο όχι για στήριξη και
αλληλεγγύη στους απεργούς μα για το δικαίωμα στην
δωρεάν παιδεία και στην εργασία. Η πολιτική δράση
της κατάληψης σε συνδυασμό με την διαρκή απεργία
έδωσε μαχητικό τόνο τους τελευταίους τρεις μήνες
γιατί πηγαίνει κόντρα στο μέλλον της εξαθλίωσης
και της ανεργίας που μας επιβάλλουν. Μια κατάληψη
που αποτελεί περπατημένο ως ένα σημείο δρόμο μα
και μόνη υπαρκτή λύση που σταματάει τις βλέψεις
τους για εταιρικές εκμεταλλευτικές λογικές μέσα
στο πανεπιστήμιο, που μπλοκάρει την κερδοφορία
από τα ερευνητικά τους. Μια πολιτική δράση που
στέλνει ηχηρό μήνυμα πως ο φοιτητικός σύλλογος
αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του,
κόντρα στις λογικές ανάθεσης και να παλέψει και να
επιβάλλει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του.
Και όλες αυτές οι αποφάσεις και τα συμφέροντα
περνάνε μέσα από τη συλλογική διαδικασία της
γενικής συνέλευσης και την ισότιμη τοποθέτηση
όλων των μελών του φοιτητικού συλλόγου. Κόντρα
στις λογικές θρυματοποίησης της ταυτότητας μας
και την ατομικότητα που μας επιβάλλουν, απαντάμε
αποκτώντας ρίζες στο φοιτητικό μας σύλλογο
και ενισχύοντας τις συλλογικές του δομές. Σε μια
προσπάθεια να γίνουμε εμείς που διασφαλίζουμε το
δικαίωμα μας σε δωρεάν σπουδές για παράδειγμα
οι ανάγκες μας σε σίτιση και στέγαση πρέπει
να αποτελέσουν καίριο ζήτημα των συλλογικών
διαδικασιών μας, και να υλοποιήσουμε μια συνολική
αποφασιστική δράση για την επιβολή των αναγκών
μας.

είτε έμμεσα με ένα σοβαρό πλήγμα στη δυνατότητα
ικανοποίησης ενός συνόλου κοινωνικών αναγκών.
Δεν στερούμαστε μόνο το δικαίωμα στις σπουδές
και την εργασία αλλά περιθωριοποιούμαστε από
την πολιτιστική παραγωγή, μας επιβάλλουν μια
απομόνωση σε ότι επιτάσσει η αστική πολιτιστική
παραγωγή. Ταυτόχρονα, η πίεση για τάχιστη
ολοκλήρωση των σπουδών διαλύει τη σχολή σαν
χώρο κοινωνικοποίησης της νεολαίας, αποκόπτει
τους φοιτητές από τον κοινωνικό τους χώρο
και μας οδηγεί κατά χιλιάδες στον εγκλεισμό
στα social media και τη δημιουργία σχέσεων
ψευδοεγγύτητας. Στο μέτωπο αυτό πρωτοβουλίες
εναλλακτικών στεκιών, όπως το γιαπί, όπου
έννοιες όπως αυτοδιαχείριση, αλληλεγγύη, ισοτιμία
κυριαρχούν, προχωρούν σε μια αναζωογόνηση του
(συμπιεζόμενου) ελεύθερου χρόνου. Ακόμα και αυτά
τα πρωτοβουλιακά χαρακτηριστικά να γίνουνε κτήμα
όλου του φοιτητικού συλλόγου δρώντας προωθητικά
και ενισχυτικά κόντρα στο σκοταδισμό και την
υποκουλτούρα που μας επιβάλλουν.
Από κάθε κατεύθυνση , από κάθε μέσο μαζικής
προπαγάνδας
και
εξαπάτησης,
από
κάθε
βουλευτάκο και επιχειρηματία, από κυβερνήσεις
και ΕΕ,από όλους όσους μας θέλουν σκλάβους
και εκμεταλλευόμενους, από παντού ακούγεται
πως είμαστε η γενιά της ανεργίας, της φτώχειας,
της μετανάστευσης. Μέσα από τις συλλογικές
διαδικασίες μας ας φωνάξουμε εμείς, δυνατά
και σταθερά. Ας φωνάξουμε, για να ακουστούμε
και ας επιβληθούμε. Είμαστε η γενιά που θα
σχεδιάσει το παρόν και το μέλλον μόνη της.
Είμαστε η γενιά της ρήξης και της ανατροπής.

Η κρίση όμως δεν φέρει μόνο υλική υποβάθμιση της
ζωής της νεολαίας αλλά συνοδεύεται, είτε άμεσα

14

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Αριστερόστροφος Κοχλίας

15

φάκελος: αντιφασισμός

φάκελος: αντιφασισμός

Αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε.
και η άνοδος της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς

δεν
αποτελεί
ένα
αναπόφευκτο
κοινωνικό
φαινόμενο, αλλά αποτέλεσε σε ένα πολύ μεγάλο
βαθμό, συνειδητή πολιτική επιλογή του κράτους.
Πιο συγκεκριμένα, από το 2008 και μετά που
το οικονομικό αδιέξοδο της Ελλάδας αλλά και
γενικότερα ολόκληρης της Ε.Ε. δείχνει αξεπέραστο,
η αντιμεταναστευτική ρητορεία και το κυνήγι
«υπαίτιων» της κρίσης έχουν οργιάσει. Δηλώσεις για
«υγειονομικές βόμβες», πάταξη εγκληματικότητας
και ανομίας των μεταναστών, υποσχέσεις για 44(!)
καινούρια στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών,
επιχείρηση «Ξένιου Δία» κατά μεταναστών και το
τείχος της FRONTEX στον Έβρο είναι κάποια από
τα πιο τρανταχτά παραδείγματα της πιο ρατσιστικής
πολιτικής που ακολουθείται σε όλη την Ευρώπη τα
τελευταία χρόνια. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε
τις πολιτικές ελέγχου της μετανάστευσης αν δεν
σκεφτούμε παράλληλα τα καθεστώτα εργασίας και
το πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός. Τα εθνικά σύνορα
και οι έλεγχοι της μετανάστευσης δεν χρησιμεύουν
τόσο ως φράγματα όσο ως ρυθμιστές του παγκόσμιου
καταμερισμού της εργασίας. Υπό αυτή την έννοια
στόχος των πολιτικών ελέγχου της μετανάστευσης,
σε καμία περίπτωση δεν είναι να σταματήσει
η μετανάστευση προς την Ευρώπη, καθώς ο
ευρωπαϊκός καπιταλισμός μπαίνει σε μία φάση
δομικής κρίσης που ο «εφεδρικός στρατός»(δηλαδή
τα φθηνότερα εργατικά χέρια μεταναστών εργατών)
είναι πιο απαραίτητος από ποτέ.

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα έγινε
αισθητή όσο τα φαινόμενα της οικονομικής κρίσης
βάθαιναν, ενώ παρουσιαζόταν πάντοτε ως ένα
αντισυστημικό κόμα που προσπαθεί για την διάσωση
της περιουσίας του έλληνα πολίτη. Την ίδια στιγμή
που τα κανάλια προμόταραν αυτό το προφίλ η
νεοναζιστική οργάνωση τραμπούκων τα έβαζε με τα
βάζει με τα πιο εξαθλιωμένα κομμάτια της εργασίας,
τους μετανάστες προπιλακίζοντας βασανίζοντας και
δολοφονώντας θύματα που ποτέ δε θα έρθουν στην
δημοσιότητα. Παράλληλα, το εξωτερικό της προφίλ
χτιζόταν πάνω σε δεκάδες πλαστά δημοσιεύματα
ρατσιστικής κατεύθυνσης, στις υποτιθέμενες
«εκρηκτικές συμπεριφορές», ακόμα και στη show
bizz.
Αν δούμε την κατάσταση που επικρατούσε στα
ευρωπαϊκά κοινοβούλια αρκετά πριν ξεσπάσει
η Κρίση, θα διαπιστώσουμε ότι ο ακροδεξιός
λόγος είχε ήδη αρχίσει να γίνεται δημοφιλής και η
παρουσία κομμάτων που τον εξέφραζαν ολοένα και
πιο αυξητική. Στη δεκαετία το ΄80, τα ακροδεξιά
κόμματα που έπαιρναν αξιόλογο ποσοστό ώστε να
συμμετέχουν στα εθνικά κοινοβούλια ήταν όλα κ
όλα έξι και το ποσοστό τους πανευρωπαϊκά δεν
ξεπερνούσε το 5%. Στις αρχές της δεκαετίας του
΄90, τα κόμματα αυτά είχαν γίνει 15 και το ποσοστό
τους άγγιζε το 10%, δηλαδή είχαν διπλασιάσει την
επιρροή τους. Στις μέρες μας, παρατηρούμε την
εδραίωση τους στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό και
μάλιστα δε λείπουν και κάποιες πολύ εντυπωσιακές
περιπτώσεις τόσο στη Δυτική όσο και στην
Ανατολική Ευρώπη, που έχουν όμως διαφορετικές
επεξηγηματικές αφετηρίες που θα αναλυθούν πιο
κάτω. Οι Αληθινοί Φιλανδοί (ακροδεξιό φινλανδικό
κόμμα) στις τελευταίες εκλογές κατέγραψαν
19% σε ποσοστό και πήραν 39 στις 200 έδρες,
λόγω της σκληρής τους στάσης απέναντι στις
προθέσεις του Κυβερνητικού Συνασπισμού για
δανεισμό της Πορτογαλίας από την Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα. Την ίδια στιγμή, στην Αυστρία
το εθνικιστικό FPO αγγίζει το 30%, ενώ στην
Ουγγαρία το Jobbik το 17%. Στη Βρετανία, το
BNP αποτελεί σταθερή αξία εθνικιστικού λόγου
παρόλο που στις τελευταίες εκλογές δεν κατάφερε
να μπει στο Κοινοβούλιο, ενώ στην Ιταλία η Λίγκα
του Βορρά είχε αγαστή σύμπνοια στις πολιτικές
επιλογές του Μπερλουσκόνι. Τέλος, στη Γαλλία,
το FN με πρόεδρο το Λεπέν έχει σταθερά μεγάλη
κοινοβουλευτική δύναμη ενώ στη Γερμανία που
έχει και μια προϊστορία, η αύξηση του νεοναζισμού

16

Αριστερόστροφος Κοχλίας

ώθησε ακόμα και τη Μέρκελ να πάρει πρωτοβουλίες
για να θέσει εκτός νόμου αυτές τις οργανώσεις.

Από αυτή την παραδειγματολογία, μπορούμε
κάπως και να σταχυολογήσουμε τους λόγους της
αυξητικής πορείας της ακροδεξιάς και τα μέτωπα
πολιτικής προπαγάνδας των ιδεών της που όπως
προαναφέρθηκε είναι πολυεπίπεδα και ρευστά και
δεν έχουν μία και μόνο εξήγηση. Για παράδειγμα, στη
Δυτική Ευρώπη, πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα έχει το
μεταναστευτικό και ο ρατσισμός, με την έννοια ότι
οι περισσότερες από αυτές τις χώρες αποτελούν
χώρες υποδοχής και άρα οι όποιες συνέπειες
της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η ανεργία, η
πτώση του βιοτικού επιπέδου που συνεπάγεται
και καταστάσεις ανομίας και εγκληματικότητας,
εύκολα βρίσκουν target group από την πλευρά της
μεσαίας και μικροαστικής τάξης στους ΄΄ξένους΄΄.
Έτσι, είναι πρόσφορο το έδαφος για εθνικιστική
παρέμβαση, εμπλουτισμένη και με κάποια λαϊκίστικη
φρασεολογία και συνεπώς αύξηση της δυναμικής της.
Από την άλλη, η χρόνια αδυναμία της αριστεράς να
εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των καταπιεζομένων
και κάποιοι λάθος τακτικοί χειρισμοί (π.χ. Bloco
της Πορτογαλίας), έχουν θέσει σε δεύτερη μοίρα
τις πιο ριζοσπαστικές ιδέες. Την ίδια στιγμή, στην
Ανατολική Ευρώπη, η άνοδος της ακροδεξιάς
έχει διαφορετική εξήγηση καθώς πολύ πιο
αναβαθμισμένο ρόλο έχουν οι μειονότητες και άρα
οι όποιες ιδέες για ΄΄εθνική καθαρότητα΄΄ και
διατήρηση εθνικής ταυτότητας γίνονται πιο εύκολα
αποδεκτές.

Αυτό που περιγράφουμε λοιπόν, είναι ότι το
ρατσιστικό αυτό υπερθέαμα των τελευταίων
χρόνων αποτελεί και το πιο προσοδοφόρο έδαφος
για την ανάπτυξη φασιστικών ιδεολογιών στις
συνειδήσεις του κόσμου. Πάνω στην ξενοφοβία,
την συντηρητικοποίηση, την οικονομική εξαθλίωση
και την απέχθεια του κόσμου προς το καταρρέον
πολιτικό τους σύστημα, οι αστοί παίζουν το
τελευταίο τους χαρτί για τη διατήρηση των θέσεων
και των συμφερόντων τους. Σε περιόδους κρίσης
του ίδιου του συστήματος, σχεδόν μηχανιστικά

αναπαράγονται ακραίες απόψεις και ο καπιταλισμός
χρησιμοποιεί τις εφεδρείες του για να απορροφά
αφ’ ενός τους κραδασμούς των κοινωνικών
αντιδράσεων, αφ’ ετέρου για να μετατοπίζει το
κέντρο βάρους της πολιτικής κουβέντας και να
μπορεί να ανασυγκροτηθεί. Με αυτή την έννοια,
μετατοπίζει τη συζήτηση και την ανησυχία των
πληττόμενων από την πολιτική του τάξεων σε
ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ενότητας , ενώ
ταυτόχρονα αποσιωπά τα πραγματικά αίτια που
έχουν οδηγήσει και στην υλική αλλά και στην
κοινωνική υποβάθμιση. Χαρακτηριστικό είναι
ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι των ακροδεξιών
κομμάτω, όπως είναι και η Χρυσή Αυγή βλέπουν στο
πρόσωπο του μετανάστη τον υπάιτιο της σημερινής
εξαθλίωσης(π.χ. μας παίρνουν τις δουλειές) και
στρέφουν εκεί την οργή τους. Το συνολικότερο
πρόβλημα της οικονομικής κρίσης και της διάλυσης
κάθε κοινωνικής πρόνοιας αποσιωπάται και οι
αληθινοί υπαίτιοι καταφέρνουν τον σκοπό τους.
Για να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα, όπως αυτά
της Λευκάδας και της Λαμπεντούζας είναι
απαραίτητο να βάλουμε φραγμούς στην πολιτική
που αναπαράγει η Ευρωπαίκή Ένωση των
‘‘Εθνών’’. Η αιτίας δημιουργίας της μετανάστευσης
είναι ο οικονομικός στραγγαλισμός των χωρών
της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, κάτι
που εκτιλίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες. Ο
παρολίγον πόλεμος στη Συρία φωτογραφίζει την
πολιτική των Ευρωπαίων Ηγετών που σπεύδουν
να βοηθήσουν τις ΗΠΑ στις ιμπεριαλιστικές
επεμβάσεις(Ολάντ, Βενιζέλος) ενώ την ίδια στιγμή
ξεκαθαρίζουν ότι η χώρες τους δε θα υπομείνουν
άλλα μεταναστευτικά ρεύματα και θα σκληρήνουν
την τακτική τους στο ζήτημα(Βαρβιτσιώτης).
Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι τασσόμαστε στο
πλάι των μεταναστών και κάθε ανθρώπου-θύμα
της εξαθλίωσης που επιβάλλει η ΕΕ, το ΔΝΤ και ο
παγκόσμιος ιμπεριαλισμός.

Είναι κάτι παραπάνω από κρίσιμο όμως, να
παρατηρήσουμε ότι η άνοδος της ακροδεξιάς

Αριστερόστροφος Κοχλίας

17

φάκελος: αντιφασισμός

φάκελος: αντιφασισμός

Ο Φασισμός στην Ελλάδα της Κρίσης
Για πολλά χρόνια η ελληνική κοινωνία είχε αρχίσει
να ξεχνάει την ίδια την ύπαρξη του φασισμού, και στα
πλαίσια της «ευνομούμενης» αστικής δημοκρατίας
που είχε δημιουργήσει, θεωρούσε ότι περιοριζόταν
πίσω από παρωχημένα, γραφικά σύμβολα και
περιθωριοποιημένα άτομα του παρακράτους.
Θα έπρεπε να ξέρουνε ότι ο φασισμός όχι μόνο
δεν αποτελεί ένα σφάλμα του συστήματος, αλλά
συναρτάται σε αυτό και είναι έμφυτο στοιχείο του.
Φυτοζωεί πάντα στα πλαίσια του καπιταλισμού και
σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού εμφανίζεται
εντονότερα.
Πώς όμως ακριβώς το σύστημα εξασφαλίζει
πάντα την επιβίωση του φασισμού?
Πιο συγκεκριμένα μιλώντας, από μαρτυρίες
παλιών χρυσαυγητών μαθαίνουμε με στοιχεία πως
από τη δεκαετία του 80 η Χ.Α. είχε χρηματοδότηση
από διάφορες δομές του κράτους. Η Κρατική
Υπηρεσία Πληροφοριών μάλιστα φαίνεται πως
μισθοδοτούσε μηνιαία στελέχη της Χ.Α. , μέσα σ αυτά
και ο Μιχαλολιάκος για την «παροχή υπηρεσιών»
τους. Οι πληρωμένοι ρουφιάνοι της Χρυσής Αυγής
συνεχίζουν τη δράση τους τις επόμενες δεκαετίες
και μέχρι σήμερα, με οικονομική στήριξη από το
ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Ν.Δ., και διάφορους έλληνες
εφοπλιστές. Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες που μιλούν
για συνεργασία και διοργάνωση κοινών εκδηλώσεων
με την ΟΝΝΕΔ. Παράλληλα οι φασίστες αποκτούν
σχέσεις και συνεννόηση με την ΕΛ.ΑΣ. Οι δεκάδες
δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες αλλά και
αριστερούς αγωνιστές (Κουσουρής) παραμένουν
ατιμώρητες ή τιμωρούνται με ελάχιστο χρόνο
φυλάκισης. Σπάνια συλλαμβάνονται χρυσαυγήτες
, και σε περιπτώσεις αυτόφωρης σύλληψης
αφήνονται άμεσα ελεύθεροι χωρίς καμία ποινική
δίωξη. (ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΧΑ
ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ). H χρυσή αυγή λοιπόν
για χρόνια αποτέλεσε πολύ βολικό εργαλείο στα
χέρια του κεφαλαίου, στοχοποίησε μειονότητες
και δημιούργησε εξιλαστήρια θύματα, όποτε η
κυβερνητική πολιτική το χρειάστηκε και έκανε ό,τι
μπορούσε για να διασπάσει την εργατική τάξη.
Η Χρυσή Αυγή μετά από χρόνια αφανούς
συμμορίτικης δράσης, κάνει στην Ελλάδα της κρίσης
μία πολύ απότομη επανεμφάνιση, με την αλματώδη
δημοσκοπική της άνοδο από το 1,5% στο 12% μέσα
σε λίγους μήνες. Η άνοδος της Χ.Α. συνοδεύεται
από ακροδεξιές αντιμεταναστευτικές πολιτικές από
την πλευρά της κυβέρνησης. Καθημερινά βλέπουμε
να γίνονται ‘σκούπες’ (Ξένιος Δίας) στο κέντρο της

18

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Αθήνας ενώ παράλληλα δημιουργούνται στρατόπεδα
συγκέντρωσης όπου οι μετανάστες «φιλοξενούνται»
σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες. Τι πιο βολικό
για την κυβέρνηση ένας λαός εξαγριωμένος και
εξαθλιωμένος να βάλλεται κατά του αδυνάμου;
Η συντονισμένη προσπάθεια κυβέρνησης και
χρυσής αυγής να νομιμοποιήσουν στο μυαλό των
φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας το ρατσισμό,
γίνεται με δολοφονικές επιθέσεις σε αλλοδαπούς και
με γενικότερο εκφασισμό ολόκληρης της κοινωνίας.
Δημιουργούν έτσι συνθήκες τρομοκρατίας και
ανασφάλειας με στόχο να στρέψουν την εργατική
τάξη σε αλληλοσφαγή παρά σε οργάνωση και
αντεπίθεση. Κάπως έτσι, και με τις ευλογίες του
κεφαλαίου η Χρυσή Αυγή γίνεται από παρακρατική
οργάνωση, κόμμα, και μάλιστα στη Βουλή. Δεν
παραμελεί όμως την οργανωμένη της δράση και τις

επιθέσεις σε γειτονιές, όπως ήξερε να κάνει εδώ
και χρόνια. Παράλληλα διοργανώνει και δράσεις
αλληλεγγύης μόνο για Έλληνες παρουσιάζοντας
έτσι την εικόνα του καλοθελητή, και του σωτήρα
του ελληνικού εξαθλιωμένου λαού.
Αποκορύφωμα της δράσης της ναζιστικής
Χ.Α. αποτέλεσε η πολιτική δολοφονία του
αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα. Η γιγάντωση
του αντιφασιστικού κινήματος έδωσε άμεσα

δυναμική απάντηση στο φασισμό με μαζικότατες
κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα και μαχητικές
πορείες. Κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις του
αντιφασιστικού κινήματος η κυβέρνηση προχώρησε
σε συλλήψεις ηγετικών στελεχών της Χ.Α. Ωστόσο
η κυβέρνηση σε μία προσπάθεια να επωφεληθεί
από αυτές τις κινήσεις υιοθετεί το ρόλο του
εγγυητή της νομιμότητας και της τάξης. Το νέο
επικοινωνιακό πρόσωπο της κυβέρνησης τη θέλει
να βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίθετα άκρα, της
βίας και της τρομοκρατίας και να εγγυάται την
ειρήνη και την ανάπτυξη. Διοργανώνει λοιπόν μία
τεράστια καμπάνια προώθησης της θεωρίας των
δύο άκρων μέσω των ΜΜΕ, με στόχο να εξισώσει
τις συμμορίτικες επιθέσεις των φασιστών με τους
δίκαιους αγώνες των καταπιεσμένων στρωμάτων.
Έχει έτσι διπλό όφελος: από τη μία λασπολογεί και
καταστέλλει κάθε φωνή ανατροπής και διεκδίκησης
, και από την άλλη κερδίζει εκλογικό έδαφος. Για
άλλη μια φορά ο ρόλος των νεοναζί αποδεικνύεται
πολύ χρήσιμος για τα αστικά κόμματα. Για άλλη μια
φορά ο ρόλος των νεοναζί αποδεικνύεται πολύ
χρήσιμος για τα αστικά κόμματα. Ενώ ο πολιτικός
τους λόγος παραμένει εξαιρετικά φτωχός, με την
βασική αιτία της οικονομικής κρίσης να είναι μια
γενικά κακή διαχείρηση του συστήματος ενώ αυτό
που προέχει για να εξαλειφθεί η ανεργία είναι
κατά τα λεγόμενά της ο διωγμός των μεταναστών.
Επίσης είναι εξαιρετικά χρήσιμο να αναλυθεί ο
ρόλος που έπαιξε το τελευταίο διάστημα πριν
από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Απότερος
σκοπός πάντα του φασιστικού κινήματος ήταν να
δημιουργήσουν τις πιο σκληρές εργασιακές σχέσεις.
Οι φασίστες διαχρονικά διαλέγανε τα πόστα των
επιβλέποντων εργασίας, του διαμεσολαβητή δηλαδή
ανάμεσα στο εργατικό δυναμικό και τον πάροχο
εργασίας αναλαμβάνοντας την πειθάρχιση και την
διαρροή πληροφοριών για την ζωή των εργατών.
Εκτός από τα προφανή στοιχεία που επίσημα
δείχνουν τη Χρυσή Αυγή να υπερψηφίζει όλες τις
τροπολογίες για την άρση της φορολογίας των
υψηλότερων εισοδημάτων και εργολάβων, υπάρχουν
αρκετές ακόμα ενδείξεις που φωτογραφίζουν τον
ρόλο τους. Τόσο στη Νίκαια, όσο και στο Κερατσίνι
ο τοπικός πυρήνας της Χ.Α. δεν στήθηκε τυχαία
αλλά επειδή εκεί υπάρχει αναλογικά το μεγαλύτερο
κομμάτι χαμηλών εισοδημάτων στην Αθήνα.
Οι εργατικές κατοικίες που είναι γεμάτες με
εμφυλιακές εικόνες, αποτελούν ακόμη περιοχές που
οι μνήμες των εργατικών αγώνων έχουν γερή βάση.
Η επίθεση που έγινε στα μέλη το ΚΚΕ, εργάτες των
ναυπηγείων περάματος ήταν ένας από τους σκοπούς
των νεοναζί για να εδραιώσουν καλύτερες συμβάσεις
για τους βιομηχάνους την ναυπηγικής ζώνης.

Επίσημο έγγραφο της ΧΑ εξάλλου κατονομάζει τα
συνδικάτα του ΚΚΕ για την έλλειψη επενδύσεων
στον τομέα καλώντας τους εργάτες να δεχτούν
την μείωση του μεροκάματου. Επίσης η δολοφονία
του Παύλου Φύσσα ήταν σημαδειακή από αρκετές
πλευρές καθώς η στάση ζωής που είχε κρατήσει
ήταν αντιδιαμετρικά αντίθετη με τη στάση ζωής
ενός νεοναζί. Μπλεγμένος με την πολιτικοποιημένη
τέχνη από παλιά, ήταν από τους πρώτους που
τολμούσε να κατονομάσει την νεοναζιστική

συμμορία ενώ η απασχόλησή του ως εργάτης της
ναυπηγικής ζώνης τον είχε φέρει αντιμέτωπο με
τη ΧΑ και στην προσπάθειά της για να διαλύσει
τον συνδικαλισμό στους χώρους εργασίας.
Ακόμα και ολόκληρη η Χ.Α. να συλληφθεί, δεν
έχουμε καμία εμπιστοσύνη στα κόμματα του
κεφαλαίου που όχι μόνο την ανέχονται αλλά την
συντηρούν επί χρόνια στα πλαίσια μίας πολιτικής
που καταπιέζει το λαό, καλλιεργεί το ρατσισμό,
και εξαθλιώνει τους μετανάστες.Το επικοινωνιακό
παιχνίδι που στήνεται γίνεται μόνο κάτω από την
πίεση του κόσμου που διαδήλωσε στο Κερατσίνι
και στην μεγάλη πορεία των 30.000 εναντίον
των κεντρικών γραφείων της Χρυσής Αυγής
στη Μεσογείων.
Ο φασισμός δεν πρόκειται
να αργοσβήσει ούτε να ηττηθεί στα πλαίσια της
δημοκρατικής νομιμότητας, αλλά μόνο θα τσακιστεί
από τα πιο ριζοσπαστικά και μαχητικά κομμάτια
του λαού, μέσα από οργανωμένα κινήματα και
δομές.
Εμπρός να βάλουμε ένα τέλος στο
νεοναζιστικό μόρφωμα , να παλέψουμε για να
κλείσουν παντού οι συνδικαλιστικές τους δομές
χωρίς να ξεχνάμε τις συνθήκες που το γεννούν.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

19

φάκελος: αντιφασισμός

φάκελος: αντιφασισμός

Η δική μας απάντηση...

αυτές οφείλουν να έρθουν σε επαφή με τις κοινότητες
μεταναστών, που έχουν την μεγαλύερη ανάγκη περίθαλψης
και πρόνοιας, καθώς οι μετανάστες δεχόμενοι την
μεγαλύτερη ρατσιστική βία όπως και την καταστολή
από την αστυνομία και τη Χ.Α. είναι το πιο ελπιδοφόρο
δυναμικό για να στρατευτεί στον αντιφασιστικό αγώνα.

Τη δολοφονία του αγωνιστή Π.Φύσσα ακολούθησε ένας
ευρύς αντιφασιστικός αγώνας, ο οποίος εκφράστηκε με τη
διαδήλωση την επόμενη μέρα στο Κερατσίνι, με ένα γύρω
αντιφασιστικών-τοπικών πορειών σε όλες τις γειτονιές
και κορυφώθηκε με την ογκώδη μαχητική διαδήλωση
στις 25/9 προς τα κεντρικά γραφεία της ΧΑ. Κοινός
παρανομαστής όλων αυτών των πορειών, ότι είχαν ως
κορυφαίο αίτημα, το άμεσο κλείσιμο των εκάστοτε τοπικών
γραφείων των νεοναζί. Η αξία και η αναγκαιότητα αυτού
του αιτήματος φανερώνεται, μελετώντας κανείς το τρόπο
δράσης-λειτουργίας της χρυσής αυγής, δηλαδή ως ενός
μορφώματος το οποίο «μαρκάρει» και οριοθετεί περιοχές
με οποιοδήποτε τρόπο (βλ. Νίκαια, Αγ.Παντελεήμονας),
τρομοκρατώντας καθένα που προσπαθεί να βάλει
αναχώματα στη πορεία της. Επομένως αντίστοιχες τοπικές
αντιφασιστικές πορείες, μόνο θετική παρακαταθήκη
μπορεί να αφήσουν καθώς είναι αυτές που σπάνε
άμεσα το φόβο των κατοίκων απέναντι στους φασίστες!

Αρκεί όμως μόνο το αίτημα αυτό; Και ποιος θα το
υλοποίησει;;;
Έπειτα από τη δολοφονία του Π. Φύσσα είδαμε ακόμα
τα ΜΜΕ να ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι οι χρυσαυγίτες
είναι φασίστες και νεοναζί και την κυβέρνηση να
δίνει μάχη για να πατάξει το φασισμό (εδώ γελάμε)!!
Ο φασισμός όμως δεν μπορεί να τσακιστεί ούτε με
ευχολόγια και νόμους, πόσω μάλλον από μία κυβέρνηση
που εξέθρεψε με πολλούς τρόπους το αβγό του φιδιού...

20

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Η συγκυρία απαιτεί την εμφάνιση μιας πιο δομημένης
αντιφασιστικής πάλης. Για να είναι αυτή αποτελεσματική,
πρέπει να στοχοποιεί εξίσου τον φασισμό με ό, τι τον γεννά
και τον τροφοδοτεί, γι΄αυτό η αντιφασιστική μάχη οφείλει
να δίνεται όσο πιο πλατιά και ενωτικά γίνεται. Οι μόνοι που
δεν χωρούν σε αντιφασιστικά μορφώματα είναι όσοι φέρουν
πολιτικές ευθύνες καλύπτωντας την κυβερνητική πολιτική.
Ηχηρή απάντηση στη Χ.Α μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από
το κίνημα, μέσα από μαζικές, μαχητικές πορείες με τη
φυσική απομάκρυνση των φασιστών από τους χώρους
τους, είτε είναι σωματεία και χώροι δουλειάς, είτε είναι
σχολές είτε είναι σχολεία. Ούτε μέσα από διαδρόμους
υπουργείων και εντολές κυβερνώντων, ούτε μέσα από
αίθουσες δικαστηρίων, όσο για τις συλλήψεις των κεφαλιών
της Χ.Α. μπορούν να θεωρηθουν μόνο ως κινήσεις
εντυπωσιασμού από μια κυβέρνηση που προσπαθεί να
διαμορφώσει το προφίλ της εγγυήτριας δύναμης, καθώς
οι διώξεις των χρυσαυγιτών συνάδουν σε αντιμετώπιση
με τις διώξεις μεγαλοεπιχειρηματιών οφειλετών του
δημοσίου, αντιμετωπίζονται «με το γάντι» από το σύστημα.
Η αντιφασιστική δράση εκτείνεται από την φυσική
απομάκρυνση των φασιστών από το δημόσιο χώρο(πλατείες,
σχολεία, πανεπιστήμια, χώροι εργασίας), όσο και η πίεση
για κλείσιμο των γραφείων τους. Ειδικότερα, όσον αφορά
την έκφραση της φασιστικής προπαγάνδας σε σχολικό
περιβάλλον, οι αντιφασιστικές παρεμβάσεις μπορούν
αποτελεσματικά να δώσουν στα θύματα φασιστικής
βίας ελπίδα ότι υπάρχει ένας συλλογικός τρόπος
καταπολέμησης αυτής της ιδεολογίας. Στην περίπτωση των
πανεπιστημίων, όπως είδαμε και στο σύλλογό μας πέρυσι,
η ΔΑΠ αποτελεί την πολιτική δύναμη που εγκολπώνει
αυτά τα στοιχεία. Οι φοιτητικοί σύλλογοι, ακριβώς επειδή
δημιουργήθηκαν ενάντια στις βουλές της χούντας του
’67 απαιτούν την διαγραφή των ακροδεξιών στοιχείων.
Οι διαγραφές αυτές γίνονται στα πλαίσια της προάσπισης
της δημοκρατικής έκφρασης των φοιτητών, και μέσω
αυτών μπορούμε να προβάλλουμε την δημοκρατία που
ζητούμε από την υπόλοιπη κοινωνία. Όπως αναλύσαμε
πιο πάνω, ο συνδικαλισμός των φασιστών στους
εργασιακούς χώρους γίνεται μόνο για την εξασφάλιση
καλύτερων όρων διαπραγμάτευσης για τους εργοδότες,
οπότε εύκολα συμπεραίνουμε ότι στην λογική προάσπισης
των εργατικών διεκδικήσεων πρέπει να παλέψουμε για
την προπηλάκισή τους από κάθε εργατικό συνδικάτο.

«Δύο άκρα»

Έχοντας όμως αυτή τη πολιτική-ιδεολογική κουλτούρα
και αυτόν τον προσανατολισμό, δε μπορούμε παρά
να απορρίψουμε τα ανιστόρητα ιδεολογήματα της
κυβέρνησης και του κεντρώου χώρου πέρι θεωρίας των
δύο άκρων. Η θεωρία τους όμως δεν είναι καινούρια,
τη χρησιμοποίησαν πάλι το ‘45-’ 49 για να πλήξουν το
εργατικό κίνημα, την έβγαλαν ξανά απο το ντουλάπι το
‘63-’67 για να καταστείλουν τους αγώνες του λαού, έτσι
γίνεται και τώρα. Όπως είχε γίνει η τρομακτική συσχέτιση
της δράσης των ΕΑΜιτών με τους ταγματασφαλίτες, όπως
παρουσιάστηκε ως άλλη όψη του ίδιου νομίσματος η δράση των
παρακρατικών με τη δράση των «λαμπράκηδων»,έτσι και τώρα
επιχειρούν να εξισώσουν τους εργατικούς- νεολαιιστικους
αγώνες, την ηθικά νόμιμη βία που χρησιμοποιούν
αυτοί με τη πολιτική και τη λειτουργία των φασιστών.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το ιδεολογικό
επιχείρημα των άκρων ζητώντας διαπιστευτήρια
δημοκρατικότητας από όσους συμμετέχουν στο κίνημα.

Σε αυτό το σφάλμα υπέπεσε ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος την
ίδια στιγμή που δεκάδες χιλιάδες πορεύονταν προς
τα γραφεία της Χ.Α. στις 25/9 καλούσε σε ειρηνική
συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, αψηφώντας
την αναγκαιότητα υλοποίησης των αιτημάτων του
αντιφασιστικού κινήματος που είχε ξεσπάσει. Το ΚΚΕ
από την άλλη, που συμμετείχε σε αντιφασιστικές δράσεις
μετά την επίθεση που δέχτηκαν μέλη του στο Πέραμα
και ιδιαίτερα μετά την δολοφονία του Π.Φύσσα παρέμεινε
στην παραδοσιακή λογική του απομωνοτισμού χωρίς να
εμπλέκεται με την ευρεία μάζα του κινήματος.
Διαφυλάσσοντας την αξιοπρέπειά μας, δεν πτοούμαστε
από τα ιδεολογικά τεχνάσματα της κυβέρνησης. Δεν
πρόκειται για δύο άκρα, πρόκειται για δύο κόσμους Ένας
κόσμος είναι ο δικός μας που βλέπει στην ισότητα, στην
αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό, ο άλλος είναι ο κόσμος
της απάθειας, του φόβου και της υποταγής. Η ελπίδα μας
βρίσκεται στις απεργιακές κινητοποιήσεις που μετά την
δολοφονία του Φύσσα πήραν αντιφασιστικό χαρακτήρα
στην βάση της ενοποίησης του κινήματος που μόλις είχε
ξεσπάσει, η ελπίδα μας γεννιέται όταν το φεστιβάλ της
Χ.Α. ακυρώνεται το περασμένο καλοκαίρι κάτω από την
πίεση του κινήματος, τασσόμαστε με όσους και όσες
αποφάσισαν ότι οι χρυσαυγήτες και οι υποστηρικτές τους
όχι μόνο δεν θα διεκδικήσουν δημόσιο χώρο και λόγο
αλλά θα ξεριζώσουμε τις αιτίες που τους δημιούργησαν.

Παράλληλα οφείλουμε να συγκεντρώσουμε όσο δυναμικό
υπάρχει στις γειτονιές και μπορεί να στρατευτεί σε
αυτή την κατεύθυνση για να οργανώσουμε τις δομές
αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που θα διαλύσουν
την ατομική απογοήτευση που κυριαρχεί. Οι δομές

Αριστερόστροφος Κοχλίας

21

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΕ... ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!
Η σχολή μας θεωρείται σχολή ελίτ όχι μόνο από τη φύση
του επαγγέλματος –ένας μηχανικός καταλαμβάνει ανώτερες
θέσεις στο καταμερισμό εργασίας, καθαρά διανοητικές,
επίβλεψης, διοίκησης- αλλά και γιατί η ελληνική οικονομία
για πάρα πολλά χρόνια βασίστηκε στον κατασκευαστικό
κλάδο, “η Ελλάδα είχε γεμίσει γιαπιά και οικοδομές” έχουμε
ακούσει να λένε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι φοιτητές να
μπαίνουν στη σχολή πολιτικών μηχανικών με την προσδοκία
σαν άλλο american dream ότι σίγουρα θα βρουν δουλειά και
σίγουρα με τα χρόνια θα φτάσουν να υπεραμοίβονται. Αυτό
όμως με τα νέα εργασιακά δεδομένα φαίνεται σιγά σιγά να
καταρρέει. Παραμένει ωστόσο μια σχετική πεποίθηση ότι
«τουλάχιστον κάτι θα βρεθεί» ή ότι «είμαστε σε καλύτερη
θέση από άλλους». Βέβαια όσο βαθαίνει η κρίση, τα
μνημόνια ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και η κοινωνική
εξαθλίωση εντείνεται, δεν διαφαίνεται πουθενά ότι αυτή
η πεποίθηση μπορεί να επαληθευτεί. Ο εργαζόμενος
στη μνημονιακή Ελλάδα του σήμερα, μετά από 3 χρόνια
όξυνσης της συστημικής κρίσης, νιώθει στο πετσί του την
οικονομική εξαθλίωση και ψυχολογική εξουθένωση που
τα πρωτοφανή ποσοστά ανεργίας επιφέρουν. Στο σημείο
αυτό αξίζει να τονιστεί οτι η ανεργία είναι δομικό στοιχείο
του καπιταλιστικού συστήματος και δεν μπορεί ποτέ να
μηδενιστεί. Σε καιρό κρίσης δε, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη
σημασία γιατί λειτουργεί ως φόβητρο και απειλή για τους
εργαζόμενους και στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου.
Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι 1/5 άνεργους είναι

τουλάχιστον απόφοιτος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (πάνω από
180.000), με τα ποσοστά ανεργίας για τους νέους 16 έως 24
να φτάνουν το 52%. Για τους μηχανικούς τα πράγματα δεν είναι
διαφορετικά. Με βάση επίσημα στοιχέια του ΤΕΕ η ανεργία
στον κλάδο ξεπερνά το 27,4%. Το ποσοστό αυτό ανεβαίνει
στους νέους μηχανικούς, καθώς για όσους έχουν βγάλει άδεια
ασκήσεως επαγγέλματος απο το 2006 και μετά ανέρχεται
στο 50%. Αν υπολογίσουμε και τη «μαύρη εργασία» και ότι το
επίπεδο των μισθών δύσκολα ξεπερνάει τα 600-700 ευρώ
(μικτά) τα πράγματα είναι δύσκολα για τους νέους μηχανικούς
όπως και για όλη τη νεολαία.
Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τι έχει αλλάξει για τους
μηχανικούς:
• Ευέλικτες σχέσεις εργασίας: Με αυτή την έκφραση εννοούμε
ένα “ευέλικτο” καθεστώς όπου ο εργοδότης μπορεί να
απασχολεί τον εργαζόμενο χωρίς να εγγυάται συγκεκριμένο
ωράριο, σταθερό και μεγάλο διάστημα απασχόλησης,
αξιοπρεπείς μισθούς κτλ. Έτσι εμφανίζεται και το λεγόμενο
«μπλοκάκι». Μπλοκάκιας είναι ο μηχανικός που συνεργάζεται
με μια εταιρεία χωρίς να έχει προσληφθεί. Κόβει απόδειξη
παροχής υπηρεσιών (μπλοκάκι), ο μισθός του δεν είναι
σταθερός ούτε προστατευόμενος και δε δικαιούται δώρα
και επιδόματα, ενώ τα ωράρια εργασίας του είναι ασφυκτικά
και πληρώνει από την τσέπη του ασφάλιστρα και φόρους
υψηλότερους από τους απλούς μισθωτούς. Ενδεικτικό ειναι
οτι το 30% των νέων μηχανικών δουλεύουν με μπλοκάκι και
πάνω απο τους μισούς συνολικά, με το 65% αυτών να δηλώνουν
οτι πιέστηκαν από τον εργοδότη τους να υοθετήσουν τη
συγκεκριμένη σχέση απασχόλησης.
• Ασφάλιση: Ένας μηχανικός λαμβάνει την άδεια άσκησης
επαγγέλματός του από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος
(ΤΕΕ). Το παράδοξο είναι ότι με το που την αποκτήσει
εγγράφεται υποχρεωτικά και στο ασφαλιστικό ταμείο
(ΤΣΜΕΔΕ) και συνεπώς αυτόματα πρέπει να πληρώνει τις
αντίστοιχες εισφορές γιατί αλλιώς δεν του καλύπτεται καμία
ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Συγχρόνως, ως “ελεύθερος
επαγγελματίας” ο μηχανικός δε θεωρείται ποτέ άνεργος ακόμα
και όταν δεν απασχολείται και έτσι στερείται δικαιώματος
εγγραφής στον ΟΑΕΔ. Επίσης είναι υποχρεωμένος να πληρώνει
εισφορές ενώ εργάζεται περιστασιακά ή απασχολείται σε
άλλο κλάδο αλλιώς η εργασία του δε “μετρά” στα συντάξιμα
χρόνια. Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί αφενός η περικοπή
των αποθεματικών των ταμείων σε ποσοστό 75% οδηγώντας
τα στα πρόθυρα της πτώχευσης και αφετέρου η εξοντωτική
αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών (ώς και 90%), αποτέλεσμα
πολλοί απόφοιτοι να μην εγγράφονται καν στο ΤΕΕ και πολλοί
μπλοκάκιδες να οδηγούνται στην έξοδο από το ταμείο.
• «Άνοιγμα» επαγγέλματος: πρόκειται για τη σύμφωνη με τις

22

Αριστερόστροφος Κοχλίας

Αριστερόστροφος Κοχλίας

23

επιταγές της Τρόικας κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών
των μηχανικών. Οι νομικά κατοχυρωμένες ελάχιστες
αμοιβές για τους αυτοαπασχολούμενους ανάλογα με το
είδος, το μέγεθος και τη δυσκολία της εκπονούμενης
μελέτης τους ήταν ένα ελάχιστο μέτρο που τους
κατοχύρωνε απέναντι στην εργοδοσία. Ήταν αυτό που
στοιχειωδώς εξασφάλιζε ότι δε γίνεται οι απολαβές τους
να πέσουν κάτω από ένα σημείο κι έτσι έβαζε κάποια όρια
στην εκμετάλλευση τους. Φυσικά οι παρανομίες από μεριάς
εργοδοσίας ήταν και στο παρελθόν πολλές, όμως αυτή η
θεσμική αλλαγή σημαίνει ότι νόμιμα πλέον οι μπλοκάκιδες
είναι έρμαια της κάθε εργοδοσίας, αναγκασμένοι να
διαπραγματευτούν μόνοι και από το 0 την αμοιβή τους
και τις συνθήκες εργασίας τους. Εξωθούνται λοιπόν σε
μισθούς πείνας των 400 ευρώ και στον κανιβαλισμό. Φυσικά
αυτό έχει σαν συνέπεια και τη συρρίκνωση των απολαβών
και των μισθωτών μηχανικών στα πλαίσια του “υγιή
ανταγωνισμού” και της “ορθολογικής αυτορρύθμισης” της
ελεύθερης αγοράς εργασίας.
• Πτυχία και επαγγελματικά δικαιώματα: Μέχρι προ
πενταετίας ουσιαστικά η μόνη προϋπόθεση για την
εισαγωγή στην αγορά εργασίας και την εξασφάλιση
των επαγγελματικών δικαιωμάτων ήταν το πτυχίο. Η
εξέταση που γινόταν στο Τ.Ε.Ε. ήταν τυπική και συνήθως
πάνω στην διπλωματική εργασία. Σύμφωνα και με τον
ν.
Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου
επιχειρείται
αντικατάσταση του ενιαίου και αδιαίτερου πτυχίου
από ατομικό φάκελο προσόντων συμπληρούμενων από
πιστωτικές μονάδες και δεξιότητες -συζήτηση που

24

Αριστερόστροφος Κοχλίας

επαναφέρεται άμεσα με τους Εσωτερικούς Κανονισμούς-.
Ένας φάκελος που φυσικά απαιτείται η “ενίσχυσή” του
δια βίου σε ένα περιβάλλον άκρατου ανταγωνισμού
και αέναου κυνηγιού “προσόντων” και ο οποίος δεν θα
συνεπάγεται συλλογική κατοχύρωση (πχ μέσα από ένα
μαζικό σωματείο όπου όλοι θα ενοποιούμαστε με βάση ένα
και μόνο τίτλο σπουδών). Στο πεδιο του Τ.Ε.Ε. οι απόφοιτοι
αντιμετωπίζουν την ισοτίμιση των «πτυχίων» τους με αυτά
των Τ.Ε.Ι. και των κολλεγίων, ενώ οι εξετάσεις γίνονται
σκληρότερες επιχειρώντας να αφήσουν έξω μεγάλο κομμάτι
των αποφοίτων. Τα παραπάνω μας βάζουν σε διαδικασία
ανώφελου ανταγωνισμού με τους υπόλοιπους αποφοίτους ο
οποίος εν τέλει οδηγεί στην συρρίκνωση των απολαβών μας.
Ποια θα πρέπει να είναι λοιπόν η στάση μας, ως νεολαίας
εργαζόμενης ή σπουδάζουσας, απέναντι στις νομοθετικές
αυθαιρεσίες της κυβέρνησης και στις ολοένα και
δυσμενέστερες συνθήκες φοίτησης και εργασίας; Κάποιοι
συμφοιτητές μας φαίνονται να επαναπαύονται στην
προοπτική του ατομικού δρόμου, με την πεποίθηση πως όσο
περισσότερο καταρτιστούν τόσο πιο εύκολα θα καταφέρουν
να κερδίσουν μία θέση ανάμεσα στους λίγους “λαμπρούς
μηχανικούς” που θα βγουν τελικά αλώβητοι. Είναι αλήθεια
απορίας άξιο πως τόσα “λαμπρά” μυαλά με εξαιρετικό βαθμό
πτυχίου καταφέρνουν να μείνουν στο ράφι! Παράλληλα,
ολοένα και περισσότεροι νέοι σκέπτονται την προοπτική της
μετανάστευσης με την ελπίδα πως θα βρουν απασχόληση σε
χώρες-παραδείσους ανοικοδόμησης (Αραβικά Εμιράτα) ή σε
κάποια χώρα που θα τους παρέχει περισσότερες ευκαιρίες
απο την Ελλάδα. Οι λύσεις αυτές αποτελούν ψευδαίσθηση
για το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών αυτών, αφού
προυποθέτουν συγκεκριμένες οικονομικές δυνατότητες,
κάτι που τώρα πια έχουν πολύ λιγότερες οικογένειες σε
σχέση με παλιότερα. Άλλα ακόμα και εκεί οι διαθέσιμες
θέσεις εργασίας είναι περιορισμένες. Η ανεργία και η
εργασιακή επισφάλεια αποτελούν φαινόμενα παγκόσμια που
δεν πλήττουν μόνο τη χώρα μας. Δεν υπάρχει τρόπος να
τα αποφύγει κανείς, παρά μόνο να τα ανατρέψει. Η ιστορία
έχει δείξει ότι μόνο μέσα από μαζικά κινήματα και οργάνωση
στα σωματεία, οι εργαζόμενοι μπορούν να πάρουν πίσω τα
κεκτημένα χρόνων και να διεκδικήσουν όσα πραγματικά
τους ανήκουν. Απ’τη μεριά μας οι φοιτητές καλούμαστε,
ξεπερνώντας την ηττοπάθεια και την απογοήτευση, να μη
μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Με όπλο τις συλλογικές μας
διαδικασίες είναι η ώρα να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις
και να υπερασπιστούμε την αξία των πτυχίων μας και την
κατοχύρωση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Σε
συμπόρευση με τις υπόλοιπες πληττόμενες ομάδες έχουμε
τη δύναμη να βάλουμε αναχώματα στην μνημονιακή πολιτική
που έρχεται να εξαθλιώσει τα λαϊκά στρώματα.

Η Λογική της (Υπο)Κουλτούρας
Πρόσφατα όλοι ακούσαμε για την κόντρα της «αντιφασίστριας»
Δ.Βανδή με τον φασίστα Ν.Σφακιανάκη. Η Δέσποινα λες και
τόσο καιρό δεν ήξερε την πολιτική τοποθέτηση του Νότη,
έσπευσε να σπάσει τη συνεργασία τους γιατί προσβλήθηκε.
Ωστόσο, αν κοιτάξουμε βαθύτερα τη στάση και των δύο καθώς
και των ομοίων τους στο μουσικό προσκήνιο εύκολα μπορούμε
να πούμε οτι προβάλλουν τον ίδιο τρόπο διασκέδασης και στην
ουσία δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Γιατί τελικά η επικρατούσα
κουλτούρα δεν είναι κάτι αυθόρμητο αλλά πρόκυπτει από το ίδιο
το σύστημα και τα ιδεολογήματα που αυτό έχει γεννήσει.
Πρόχειρα και κονσερβοποιημένα τραγούδια κάνουν εύκολα
επιτυχία επειδή στηρίζονται στο μάρκετινγκ, στην εξωτερική
εμφάνιση του ερμηνευτή και στο πόσο «πιασάρικα» είναι.
Χαρακτηριστικό είναι οτι οι χώροι στους οποίους παίζεται
αυτή η μουσική προωθούν μια στάση ζωής που στηρίζεται στο
φαίνεσθε, στη λογική της καλοπέρασης και της εύκολης ζωής.
Η συγκεκριμένη κουλτούρα συμβάλλει στην ευρύτερη αδιαφορία
μέσω της διασκέδασης και όχι της ψυχαγωγίας, της σπατάλης
χρημάτων, της προβολής προτύπων σεξιστικών, νεοπλουτισμού
και ναρκοκουλτούρας(βλ. βίντεο κλιπ με πολυτελή αμάξια και
ρούχα και στίχους τύπου «θέλω γυναίκες που στο σεξ θέλουνε
ξύλο»). Τελικά όμως η αδιαφορία αυτή γίνεται πολιτική στάση
ενισχύοντας τον αστικό τρόπο ζωής και αδρανοποιώντας την
πολιτική συνείδηση και σκέψη. Έτσι, η μουσική σαν τρόπος
διασκέδασης και ψυχαγωγίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη
γενικότερη τοποθέτηση αυτών που την ακούνε και προφανώς
αυτών που την παράγουν. Δεν είναι τυχαίο ότι η κουλτούρα αύτη
είναι η μοναδική που πριμοδοτείται οικονομικά και προωθείται
από τα μέσα. Έτσι η κλίκα των καλλιτεχνών που έχοντας
αναλάβει το ρόλο των προπαγανδιστών της κυρίαρχης ιδεολογίας
αμoίβεται πολύ καλά. Η απήχηση της οφείλεται και στην πλήρη
σύμπνοιά της με τις λογικές που προτάσσονται γενικότερα
και συνάδουν με μικροαστικά αντανακλαστικά σεξισμού και
ξενοφοβίας ενώ παράλληλα αντιμετωπίζουν κάθε πρόβλημα, από
τις προσωπικές σχέσεις μέχρι τα οικονομικά προβλήματα, ως
ατομικά ζητήματα του καθενός αποκομμένα από την κοινωνική
πραγματικότητα.

μπάτσοι που ‘ρθαν τώρα») αλλά και της γενικότερης κουλτούρας
των δημιουργών τους.
Έτσι, βλέποντας ότι η μουσική αλλά και η τέχνη ευρύτερα
έχει τη δύναμη να αναδείξει πρότυπα, να επηρεάσει την
κοινωνία και να την προβληματίσει φαίνεται αναγκαία η
ύπαρξη καλλιτεχνών που θα γίνεται πομπός, κοινωνός και
χώρος έκφρασης των ριζοσπαστικών ιδεών των κινημάτων.
Καλλιτέχνες που θα μπορούν να αφουγκράζονται τα καθημερινά
ζητήματα του λαού και θα προσπαθούν να δώσουν καταφύγιο
σε αυτά μετουσιώνοντας την οργή και την αγανάκτηση σε
δημιουργική αντίδραση. Έτσι ο Ξυλούρης, ο Τζαβέλας και οι
ερμηνευτές-μορφές του πολιτικού τραγουδιού αποτελούν με
τον τρόπο τους κομμάτια του λαού που αγανακτεί και αντιδρά
σε όλα όσα τον αδικούν και τον βρίσκουν αντίθετο. Όλοι αυτοί,
στηλιτεύοντας τον κενό τρόπο ζωής που τα χιτάκια επαινούν,
αναδεικνύοντας την ανάγκη για αλλαγή, προβάλλοντας μια
κοινωνία που θα μπορεί να μας χωράει όλους με πραγματικούς
όρους, δείχνοντας τη σημασία της αλληλεγγύης και την ανάγκη
εξάλειψης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο μπορούν
και εμπνέουν κόσμο, δημιουργώντας κλίμα. Έτσι περνάνε
μηνύματα συντροφικότητας και συλλογικού δρόμου με βλέμμα
προς μια διαφορετική κοινωνία ,ο δρόμος για την οποία ανοίγει
με την ενεργή δράση του καθενός από μας μέσα στο κίνημα.
Ας προσπαθήσουμε οι επιδιώξεις μας για έναν άλλο κόσμο να
αντικατοπτρίζονται στις καθημερινές μας δραστηριότητες, στη
διασκέδαση και την ψυχαγωγία μας!

Από την άλλη πλευρά υπήρχαν και υπάρχουν τραγουδιστές και
στιχουργοί που δεν κατατάσσονται στην παραπάνω κατηγορία,
είναι μουσικοί που τραγουδούν σε συνοικιακά μαγαζιά και δεν
μπορούν να προβληθούν όπως οι «συνάδελφοί» τους. Έτσι πιο
παλιά αυτοί ήταν οι ρεμπέτες που φτιάχνοντας πραγματικά έργα
τέχνης εμπνευσμένα από τις συνθήκες και τα προβλήματα της
εποχής κατάφεραν να αντιπροσωπεύσουν μεγάλο μέρος του
λαού, ακριβώς επειδή τολμούσαν να θίξουν βαθύτερα ζητήματα
και έρθουν σε αντιπαράθεση με την κυρίαρχη ιδεολογία. Έτσι
παρουσιάζονταν ως άνθρωποι του περιθωρίου και δυσφημούνταν
ευρύτερα στην κοινωνία λόγω των στίχων (βλ. «όσοι γίνουν
πρωθυπουργοί») των θεμάτων που καταπιάνονταν(«τούτοι οι

Αριστερόστροφος Κοχλίας

25

26

Αριστερόστροφος Κοχλίας