Κ Α Λ Η

Σ Α Ρ Α Κ Ο Σ Τ Η !

Κυριακή Της Τυροφάγου
«σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου
νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ
ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι
ἐν τῷ φανερῷ», Ματθ. 6, 17-18
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ αὔριο νά νηστέψουμε. Μπαίνουμε ἀπό αὔριο στήν
Μεγάλη Τεσσαρακοστή πού εἶναι μιά περίοδος ἀγῶνος, μιά περίοδος νηστείας
ἕως τήν ἑορτή τῶν ἑορτῶν τό Πάσχα. Σαράντα ἡμέρες νήστεψε ὁ Μωυσῆς ὅταν
ἀνέβηκε εἰς τό βουνό γιά νά πάρει γραμμένο ἀπό τά χέρια τοῦ Θεοῦ τίς δύο
πλάκες τῆς Διαθήκης, τόν Νόμο. Σαράντα ἡμέρες νήστεψε ὁ Ἰησοῦς Χριστός
ὅταν μετά τήν βάπτισή Του ἔμεινε στήν ἔρημο. Σαράντα ἡμέρες νηστεύουμε κι
ἐμεῖς πρίν από τίς δύο μεγάλες ἑορτές τοῦ χριστιανισμοῦ καί τῆς Εκκλησίας μας
τά Χριστούγεννα καί τό Πάσχα. Σαράντα μέρες λοιπόν ἀπό αὔριο ὡς τό Σάββατο
τοῦ
Λαζάρου
καί
προστίθεται ἀκόμη ἡ
Μεγάλη Ἑβδομάδα.
Ἡ νηστεία εἶναι
ἀρχαῖος θεσμός τῆς
Ἐκκλησίας μας. Δέν
εἶναι ἐφεύρημα τῶν
ἀνθρώπων,
ἀλλά
ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Καί
εἶναι

πρώτη
ἐντολή πού ἔδωσε ὁ
Θεός
στούς
πρωτοπλάστους μέσα
στόν
παράδεισο.
Ὅλα στόν παράδεισο ἦταν στήν διάθεση τους, ἦταν ὑπό τήν κατοχή τους, ὑπό
τήν δικαιοδοσία τους, ἦταν ὅλα δικά τους. Μιά ἐντολή ἔπρεπε μόνο νά

1

φυλάξουν, νά τηρήσουν, ἀπό ἕνα δέντρο τοῦ Παραδείσου μόνο νά μήν φᾶνε «ᾗ
δ' ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ' αὐτοῦ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». Αὐτή τήν ἐντολή τήν
παρέβησαν οἱ πρωτόπλαστοι καί ἡ παράβαση αὐτή ἦταν ἡ αἰτία γιά νά ἔρθουν
τόσα κακά στόν κόσμο. Καί πρῶτα ἀπ' ὅλα ὁ θάνατος. Ὄχι ὅτι ἔφταιγε τό
δέντρο ἤ ὁ καρπός, ἀλλά ἡ προαίρεση τῶν πρωτοπλάστων, τῶν πρώτων
ἀνθρώπων πού δέν λογάριασαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ.
Τό προπατορικό ἁμάρτημα ἦταν ἡ παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ πού ἦταν
ἐντολή νηστείας. Ἀλλά τί θά πεῖ, καί τί εἶναι νηστεία καθώς τήν ἔχει ὁρίσει ἡ
Ἐκκλησιά μας ; Αὐτό εἶναι μιά ἀληθείᾳ πού δέν τήν ξέρουν καλά οἱ χριστιανοί.
Γι' αὐτό ἄλλοι καταργοῦν ὁλοσδιόλου τήν νηστεία, ἄλλοι πού νηστεύουν δέν
γνωρίζουν πώς νά νηστέψουν. Νηστεία θά πεῖ σέ κάποιους καιρούς καί ἡμέρες
πού ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας οἱ χριστιανοί θά πρέπει νά ζοῦν προσεκτικότερα.
Φυσικά σέ ὅλη μας τήν ζωή πρέπει νά εἴμαστε προσεκτικοί καί νά ζοῦμε μέ
σύνεση καί φόβο Θεοῦ, ἀλλά πολύ περισσότερο θά πρέπει νά τά ἐφαρμόζουμε
στίς ἡμέρες τῆς νηστείας.
Νηστεία λοιπόν εἶναι, ὄχι μόνο ἡ ἀποχή ἀπό ὁρισμένες τροφές πού
ἐπιβάλλεται ἀπό τήν Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τίς σωματικές δυνατότητες τοῦ
καθενός καί καθώς κρίνει ὁ πνευματικός μας πατέρας, ἀλλά μαζί μέ αὐτό καί ἡ
εγκράτεια ἀπό πολλές ἄλλες ἀδυναμίες, ἀπροσεξίες, ἠθικές
παρεκτροπές καί πάθη. Ὅλες τίς ἡμέρες ἀπό αὔριο αὐτό ψάλλει καί μᾶς
προτρέπει ἡ Ἐκκλησία
: «νηστεύσωμεν ἀδελφοί σωματικώς,
νηστεύσωμεν καί πνευματικώς». Ἡ νηστεία εἶναι ἕνας σωματικός καί
ψυχικός καθαρισμός, μιά ἀνάλογη δηλαδή προετοιμασία γιά τήν μεγάλη ἑορτή
πού ἔρχεται καί ἀκολουθεῖ, τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα. Αὐτό πού θά ἔκανε ἁπλά μιά
καλή νοικοκυρά πού θά ἑτοίμαζε καί θά εὐπρέπιζε τό σπίτι της, τόν οἶκο της,
ὅταν θά περίμενε κάποιον ἐπίσημο ἐπισκέπτη.
Ἡ ἀξία τῆς νηστείας δέν εἶναι μέσα στίς διάφορες τροφές, ἀλλά στήν ὑπακοή
καί στήν συμμόρφωση τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ σέ ὅτι λέγει ὁ Θεός καί ὁρίζει ἡ
Ἐκκλησία. Ἡ νηστεία ἡ ἴδια δέν εἶναι ἀρετή, ἀλλά εἶναι ἕνα μέσον καί μιά
ἄσκηση γιά νά ἀποκτήσουμε ἀρετή. «Νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή,
οὐράνια χαρίσματα λαβών…», ἔτσι ψάλλουμε σέ διάφορους ὁσίους ἀσκητές πού
θά πεῖ πώς μέ τήν νηστεία, τίς ἀγρυπνίες καί τήν προσευχή οἱ ἅγιοι ἔλαβαν
οὐράνια χαρίσματα. Νηστεία βέβαια δέν εἶναι μόνο τί θά φάγει κανείς, ἀλλά καί
τό πόσο θά φάγει. Ἡ λίγη καί μετρημένη τροφή εἶναι κι αὐτό εἶδος νηστείας.
Ἔτσι λοιπόν μποροῦμε νά νηστέψουν ὅλοι, καί οἱ ἄρρωστοι καί οἱ γέροι καί
ὅσοι ἐργάζονται βαριά καί ὅσοι τυχόν δέν ἔχουν στό σπίτι τους παρά μόνο ψωμί
καί νερό. Ὅποιος δέν ξεχνᾶ καί δέν περιφρονεῖ σάν χριστιανός τήν Ἐκκλησία, τά
καθήκοντα του, αὐτός ξέρει τί ἀκόμη πρέπει νά κάνει ὅταν νηστεύει. Νά
συμφιλιωθεῖ μέ ὅποιον τυχόν ἔχει κάποια ἔχθρα, νά ἀφήσει τυχόν παρεξηγήσεις,
νά ἀγαπήσει τούς πάντες, νά ἐξομολογηθεῖ καί νά κοινωνήσει. Γι' αὐτό ἀκριβῶς
νηστεύουμε καί γι' αὐτό ἑτοιμαζόμαστε για νά πλησιάσουμε καθαροί καί
ἀγαπημένοι στό Ἅγιο Ποτήριον ὅταν θά μᾶς καλέσει ὁ λειτουργός ἱερέας «Μετά
φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Ἀμήν !
2

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ μηνός ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ :
Οι Άγιοι Ακύλας & Πρίσκιλλα, 13/02
Η μέρα του «αγίου Βαλεντίνου» που ξεκίνησε να γιορτάζεται ως η μέρα των
ερωτευμένων ήδη από τα Μεσαιωνικά χρόνια στην Ευρώπη, έχει καθιερωθεί στις
συνειδήσεις των περισσότερων ως η «επίσημη μέρα» του έρωτα.
Αν και δεν υφίστανται στοιχεία για το πρόσωπο του «αγίου Βαλεντίνου» και
ακόμα αν και η Καθολική Εκκλησία ΔΕΝ συμπεριλαμβάνει την γιορτή στο επίσημο
ημερολόγιό της, η συμβολικότατα της 14ης Φεβρουαρίου για ερωτευμένους
διεθνώς, είναι δυστυχώς αναμφισβήτητη. Με απλά λόγια εορτάζεται ένας
ανύπαρκτος "άγιος" καθαρά για εμπορικούς λόγους! Τόση είναι η προβολή αυτής
της "εoρτής", που έχει υποσκελίσει την παραδοσιακή ορθόδοξη μέρα των
ερωτευμένων, που γιορτάζεται στις 13 Φεβρουαρίου. Η ημέρα των
Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης που είναι προστάτες του χριστιανικού
ζευγαριού, οι οποίοι είναι πραγματικά πρόσωπα και όχι ανύπαρκτα!
Ο Ακύλας ήταν ένας Εβραίος που είχε γεννηθεί στον Πόντο. Σε νεαρή ηλικία
πρέπει να εγκαταστάθηκε στην Ρώμη, όπου και πιθανώς γνώρισε την Πρίσκιλλα,
την «μικρή Πρίσκα», Ρωμαία, που ίσως ανήκε στην ανώτερη τάξη, με την οποία
και παντρεύτηκε. Ως απάντηση στις αναταραχές που είχαν προκληθεί από τους
Ορθόδοξους Εβραίους και τους Χριστιανούς Εβραίους της Ρώμης, σχετικά με το
πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ο τέταρτος Αυτοκράτορας Κλαύδιος διέταξε την
εκκένωση της αιώνιας πόλης από όλους τους Εβραίους κατοίκους.
Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα έφθασαν στην Κόρινθο, γύρω στο έτος 50 μ. Χ., όπου
και συναντήθηκαν με τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος είχε μόλις ολοκληρώσει την
διδασκαλία του στην Αθήνα. Ο Παύλος που εξασκούσε το επάγγελμα του
κατασκευαστή σκηνών, αρνούμενος να χρηματοδοτεί το αποστολικό του έργο
από τις εκκλησίες της εποχής, θα γνωρίσει το νεαρό ζευγάρι που ασκούσε το ίδιο
επάγγελμα και θα αναπτύξει μαζί τους στενή φιλική σχέση. Ο Ακύλας και η
Πρίσκιλλα θα μυηθούν στον Χριστιανισμό και θα βαπτισθούν από τον ίδιο τον
Παύλο.
Η αφοσίωσή τους στο πρόσωπό του ήταν τόση που θα τον ακολουθήσουν στο
ταξίδι του στην Μικρά Ασία, όπου και θα παραμείνουν για το μεγαλύτερο μέρος
της σύντομης ζωής τους, επιδεικνύοντας πλούσιο και σημαντικό αποστολικό
έργο.
Γράφει χαρακτηριστικά ο απόστολος Παύλος (για την αγάπη τους και την
αφοσίωσή τους) για να τους επαινέσει αλλά και να τους αναδείξει παράδειγμα
προς μίμηση: «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν
Χριστῷ Ἰησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς
οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ᾿
οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν». (Ρωμ. 16,3)
Από την Συρία, θα καταλήξουν στην Έφεσο, όπου θα αναλάβουν πρωτεύοντα
ρόλο στην μικρή χριστιανική κοινότητα της εποχής. Στην Καινή Διαθήκη οι

3

αναφορές στο όνομά τους έχουν αποτελέσει θέμα έρευνας για τους θεολόγους,
καθώς όσες φορές αναφέρεται πρώτο το όνομα του Ακύλα, άλλες τόσες
αναφέρεται και της Πρίσκιλλα, γεγονός που οδήγησε αρκετούς θεολόγους να
ισχυριστούν πως παρ’ όλο που η θέση της γυναίκας ήταν τότε υποδεέστερη, το
αποστολικό τους έργο εθεωρείτο ισάξιο.
Η επιτυχία τους στη διάδοση του Χριστιανισμού τους ανέδειξε σε εξέχοντα μέλη
της πρώτο – χριστιανικής εκκλησίας, αλλά τους έκανε και μισητούς στα μάτια
φανατικών παγανιστών, καθώς εκείνη την εποχή η Έφεσος, που αποτελούσε
κέντρο της παγανιστής λατρείας με τον Ναό της Άρτεμης, ένα από τα επτά
θαύματα του αρχαίου κόσμου να αποτελεί το ορόσημο της πόλης, συγκέντρωνε
μεγάλο πλήθος παγανιστών. Από χέρια παγανιστών θα βρουν τον μαρτυρικό
θάνατο ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, σύμφωνα με τις γραφές και η μνήμη τους θα
μνημονεύεται στο Ορθόδοξο εορτολόγιο, όχι μόνο για το αποστολικό τους έργο,
αλλά και για την συζυγική τους σχέση και την αγάπη που είχε ο ένας για τον
άλλον, καθώς ο συγγραφέας των πράξεων των Αποστόλων, Λουκάς, περιγράφει
τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, ως το
ιδανικό χριστιανικό ζευγάρι.
Να λοιπόν ποιους πρέπει τα ζευγάρια να
μιμούνται, να ποιοι είναι οι προστάτες
τους. Ο άγιος Ακύλας και η αγία Πρίσκιλλα
ήταν δύο άνθρωποι που ήταν ερωτευμένοι
μεταξύ τους, όμως συγχρόνως είχαν και
έναν κοινό έρωτα για ένα άλλο πρόσωπο...
όχι ανθρώπινο αλλά Θεανθρώπινο. Του
Ιησού Χριστού.
Και αυτός ο έρωτας για τον Χριστό
αναζωογονούσε και τον μεταξύ τους
έρωτα.
Η Εκκλησία τιμά το άγιο αυτό ζευγάρι στις
13 Φεβρουαρίου κάθε έτους. όμως τα
χριστιανικά ζευγάρια ας μην μένουν μόνο
σε μία ημέρα εκδηλώσεις του έρωτος και
της αγάπης τους προς τον άλλο.
Διότι λέγει ο ιερός Χρυστόστομος : "Δεν
υπάρχει τίποτε, τίποτε πολυτιμότερο από το ν’ αγαπιέται πολύ ο άντρας από τη
γυναίκα του και η γυναίκα από τον άντρα της". και πάλι "Δεν είναι η περιουσία
που φέρνει τον πλούτο στους συζύγους, αλλά η μεταξύ τους αγάπη".

4

Related Interests