You are on page 1of 252

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن‬

‫ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺗﺎﻟﻴﻒ‪ :‬آﻳﺖ اﷲ اﻟﻌﻈﻤﻰ‬
‫ﻋﻼﻣﻪ ﺳﻴﺪ اﺑﻮ اﻟﻔﻀﻞ اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻗﻤﻲ‬
‫‪    
:‬‬
‫‪     
:‬‬

‫ﻣﺮاﺟﻌﻪ و ﺗﺼﺤﻴﺢ‪:‬‬
‫اﺳﺤﺎق دﺑﻴﺮي )رﺣﻤﻪ اﷲ(‬

‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻛﺘﺎﺏ‬
‫ﻧــــﺎم ﻛﺘــــﺎب‪:‬‬

‫ *)( '&‪!"# $!  %‬‬

‫ﻧﻮﻳﺴــــــــﻨﺪه‪:‬‬

‫آﻳﺖ اﷲ اﻟﻌﻈﻤﻰ ﻋﻼﻣﻪ ﺳﻴﺪ أﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮﻗﻌﻰ ﻗﻤﻰ‬

‫ﻣﺮاﺟﻌﻪ وﺗﺼﺤﻴﺢ‪:‬‬

‫اﺳﺤﺎق دﺑﻴﺮي )رﺣﻤﻪ اﷲ(‬

‫ﻧﺎﺷـــــــــــﺮ‪:‬‬
‫ﺗﻴـــــــــــﺮاژ‪:‬‬

‫‪3.000‬‬

‫ﺳـــﺎل ﭼـــﺎپ‪:‬‬

‫‪1388‬ﻫـ‪ .‬ش ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ‪1430‬ﻫـ‪ .‬ق‬

‫ﻧﻮﺑـــﺖ ﭼـــﺎپ‪:‬‬

‫دوم‬

‫آدرس اﻳﻤﻴـــــﻞ‪:‬‬

‫‪aqeedehlibrary@gmail.com‬‬
‫‪www.aqeedeh.com‬‬
‫‪www.islamtxt.com‬‬

‫ﺳﺎﻳﺘﻬﺎى ﻣﻔﻴﺪ‪:‬‬

‫‪www.ahlesonnat.net‬‬
‫‪www.isl.org.uk‬‬
‫‪www.islamtape.com‬‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﺆﻟﻒ از زﺑﺎن ﺧﻮدش ‪1 .................................................................................‬‬
‫]ﻧﺴﺐ ﻣﺆﻟﻒ[ ‪2 ................................................................................................................‬‬
‫]ﺗﺤﺼﻴﻼت اﺑﺘﺪاﻳﻲ[‪3 .......................................................................................................‬‬
‫]ﺗﺤﺼﻴﻼت ﺣﻮزوي[ ‪3 .....................................................................................................‬‬
‫]ﺑﺮﻗﻌﻲ از ﻧﮕﺎه دﻳﮕﺮان[ ‪5 .................................................................................................‬‬
‫]ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي از ﺗﺠﻠﻴﻞ و دﻓﻦ ﺟﻨﺎزه رﺿﺎﺷﺎه در ﻗﻢ [ ‪11 .......................................................‬‬
‫]اﺷﻌﺎر ﻣﺆﻟﻒ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ ﺧﻮد[ ‪12 .........................................................................‬‬
‫]ﺷﻌﺮي در ﺑﺎره اوﺿﺎع ﻛﻨﻮﻧﻲ اﻳﺮان[‪15 .............................................................................‬‬
‫]ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺘﺎب اﻟﻐﺪﻳﺮ اﻣﻴﻨﻲ و ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺆﻟﻒ در ﺑﺎره آن[ ‪16 .................................................‬‬
‫]اﺳﺘﺎدان[ ‪18 .....................................................................................................................‬‬
‫]ﻣﻦ و دﻋﺒﻞ ﺧﺰاﻋﻲ[ ‪23 ...................................................................................................‬‬
‫]ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﺎن[ ‪24 ......................................................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‪25 ..........................................................................................................................‬‬
‫ﻣﻴﺰان ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺻﺪق و ﻛﺬب راوي ‪30 .................................................‬‬
‫ص ‪ 54‬ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ ‪43 ......................................................................................................‬‬
‫ص ‪ 62‬دﻋﺎي ﻛﻤﻴﻞ‪45 .....................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﻋﺸﺮات ‪46 .............................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺳﻤﺎت ‪47 ...............................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﻣﺸﻠﻮل ‪48 ...............................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﻳﺴﺘﺸﻴﺮ و دﻋﺎي ﻣﺠﻴﺮ ‪48 .........................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﻋﺪﻳﻠﻪ ‪48 ................................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ ‪50 .......................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﺻﻐﻴﺮ ‪51 .....................................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺳﻴﻔﻲ ﻳﺎ ﻗﺎﻣﻮس‪52 ..................................................................................................‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬در ذﻛﺮ ﺑﻌﻀﻲ آﻳﺎت و دﻋﺎﻫﺎ ‪53 .....................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ ‪53 ................................................................................................................‬‬
‫ﺣﺮز ﺣﻀﺮت اﻣﺎم زﻳﻦاﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ‪60 ....................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﺳﺮﻳﻊ اﻻﺟﺎﺑﻪ از ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ‪61 ...........................................................................‬‬
‫ص ‪ – 114‬ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ در ﻣﻨﺎﺟﺎت ‪64 ..............................................................................‬‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ؛ ‪65 ................................................................‬‬
‫ص ‪ – 127‬ﺑﺎب دوم در آن ﭼﻨﺪ ﻓﺼﻞ اﺳﺖ‪67 ................................................................ :‬‬
‫ﻓﺼﻞ اول‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ و اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺟﺐ ‪67 ......................................................................‬‬
‫ص ‪ – 128‬و اﻣ‪‬ﺎ اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺟﺐ ‪67 .................................................................................‬‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن ‪72 ...................................................................................................‬‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺷﻌﺒﺎﻧ ‪‬ﻴﻪ ‪73 ...........................................................................................................‬‬
‫ص ‪ – 156‬اﻣ‪‬ﺎ اﻋﻤﺎل ﻣﺨﺘﺼ‪‬ﻪ ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن ‪74 ........................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ و اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك رﻣﻀﺎن ‪78 .......................................................‬‬
‫دﻋﺎي اﻓﺘﺘﺎح ‪80 ................................................................................................................‬‬
‫در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ذي اﻟﻘﻌﺪه و ذي اﻟﺤﺠﻪ ‪83 ...........................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬در اﻋﻤﺎل ﻣﺤﺮّم ‪88 .........................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‪ :‬در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ﺻﻔﺮ ‪89 ....................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪ :‬در ﻣﺎه رﺑﻴﻊ اﻻول‪91 .........................................................................................‬‬
‫در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺑﻴﻊ اﻟﺜﺎﻧﻲ و ﺟﻤﺎدي اﻷوﻟﻲ و ﺟﻤﺎدي اﻵﺧﺮه ‪94 ..........................................‬‬
‫ﺑﺎب ﺳﻲام در زﻳﺎرات ‪95 ..................................................................................................‬‬
‫اﺣﺎدﻳﺚ در ذم‪ ‬ﺗﻌﻤﻴﺮ و ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﺒﻮر ‪96 .............................................................................‬‬
‫ص ‪ -316‬در إذن دﺧﻮل ﺣﺮمﻫﺎ و ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎ ‪103 .................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم ‪106 .................................................................................................................‬‬
‫اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا ﭘﺲ از وﻓﺎت از دﻧﻴﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ‪109 .................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت رﺳﻮل از دور ‪113 ....................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت اﺋﻤﻪ ﺑﻘﻴﻊ ‪114 ........................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم‪ :‬در زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛‪117 ................................................................‬‬

‫ﻣﻄﻠﺐ دوم‪ :‬در ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ ‪119 ......................................................‬‬
‫زﻳﺎرت دوم‪ -‬زﻳﺎرت اﻣﻴﻦ اﷲ ‪125 .....................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﺳﻮم ‪126 ...............................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﭼﻬﺎرم ‪126 ...........................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﭘﻨﺠﻢ‪127 ..............................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﺷﺸﻢ‪127 ..............................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﻫﻔﺘﻢ ‪130 ..............................................................................................................‬‬
‫وﻟﻲ ﻧﻜﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻴﻌﻪ ‪131 ..........................................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ دوم‪131 .................................................................................................................‬‬
‫دوم از زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ‪138 ..........................................................................................‬‬
‫ﺳﻮم از زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ زﻳﺎرت ﺷﺐ و روز ﻣﺒﻌﺚ‪139 ...................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻛﻮﻓﻪ و ﻣﺴﺠﺪ آن ‪143 ..................................................................‬‬
‫ص ‪ -41‬ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ و ﻣﻘﺼﺪ اول‪146 ...............................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ دوم در آداب زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت ﺣﺴﻴﻦ ‪146 ..........................................................‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻮم در ﺳﻪ ﻣﻄﻠﺐ اول‪148 .....................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت دوم اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ‪149 ..............................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﺳﻮم ‪149 ...............................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﻫﻔﺘﻢ زﻳﺎرت وارث ‪151 ........................................................................................‬‬
‫ﻋﻴﻦ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ‪152 ......................................................................................‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ دوم در زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس‪154 .........................................................................‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻮم در زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ‪155 ..............................................................................‬‬
‫دوم زﻳﺎرت ﻧﻴﻤﻪ رﺟﺐ ‪159 ..............................................................................................‬‬
‫ﺳﻮم زﻳﺎرت ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎن اﺳﺖ ‪160 .....................................................................................‬‬
‫ﭼﻬﺎرم زﻳﺎرت ﺷﺒﻬﺎي ﻗﺪر اﺳﺖ ‪160 .................................................................................‬‬
‫ﭘﻨﺠﻢ زﻳﺎرت در ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ و ﻗﺮﺑﺎن ‪163 ...............................................................................‬‬
‫ﺷﺸﻢ زﻳﺎرت در روز ﻋﺮﻓﻪ ‪164 .........................................................................................‬‬
‫ﺳﺆال ﻣﻬ ‪‬ﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮاب داد‪164 ..................................................................................‬‬

‫ﻫﻔﺘﻢ زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮراء ‪165 ................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ ‪170 ................................................................................................................‬‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ و ذﻛﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺮاﺛﺎ و زﻳﺎرت ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ و زﻳﺎرت ﺟﻨﺎب‬
‫ﺳﻠﻤﺎن ‪170 .......................................................................................................................‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻮم در زﻳﺎرت ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ ‪171 ..............................................................................‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮد! ‪172 .......................................................................................................‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﭼﻬﺎرم در زﻳﺎرت ﺳﻠﻤﺎن ‪173 .................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪174 ...................................................................................................................‬‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت رﺿﺎ ‪174 ................................................................................‬‬
‫و اﻣ‪‬ﺎ ﻛﻴﻔ ‪‬ﻴﺖ زﻳﺎرت آن ﺣﻀﺮت ‪177 ................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ دﻫﻢ ‪184 .................................................................................................................‬‬
‫در زﻳﺎرت اﺋﻤﻪ ﺳﺮّ ﻣﻦ رآي و اﻋﻤﺎل ﺳﺮداﺑﻪ ﻣﻄﻬﺮ و در آن دو ﻣﻘﺎم اﺳﺖ‪ :‬ﻣﻘﺎم اول در‬
‫زﻳﺎرت دو اﻣﺎم ﻣﻌﺼﻮم ‪184 ...............................................................................................‬‬
‫ﻣﺨﻔﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ ‪185 ...............................................................................................................‬‬
‫زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي ‪187 ...........................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺎم دوم در آداب ﺳﺮداب ‪189 ........................................................................................‬‬
‫دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ و ﺧﺮاﻓﺎت آن ‪192 ...........................................................................‬‬
‫اﻣﺮ دوم و ﺳﻮم در زﻳﺎرت و ﻋﻬﺪ‪218 ................................................................................‬‬
‫ص ‪ 541‬در اﻣﺮ ﭼﻬﺎرم‪219 ...............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ‪221 .........................................................................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺎم اول در زﻳﺎرت ﺟﺎﻣﻌﻪ ‪221 .........................................................................................‬‬
‫اﻣﺎ ﺳﻨﺪ زﻳﺎرت ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﺒﻴﺮه ‪223 .......................................................................................‬‬
‫اﻣ‪‬ﺎ ﻣﺘﻦ زﻳﺎرت ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﺒﻴﺮه ‪225 .......................................................................................‬‬
‫ﻓﺮق ﺑﻴﻦ دﻳﻦ و ﻣﺬﻫﺐ ‪230 ...............................................................................................‬‬
‫در ﻣﻘﺎم دوﻳﻢ‪241 .............................................................................................................‬‬
‫ﻣﻘﺎم ﺳﻮم در ﺻﻠﻮات ‪242 .................................................................................................‬‬
‫ﺧﺎﺗﻤﻪ در زﻳﺎرت اﻧﺒﻴﺎء ﻋﻈﺎم و اﻣﺎم زادﮔﺎن ‪243 ................................................................‬‬

‫‪DC B A‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﺆﻟﻒ از زﺑﺎن ﺧﻮدش)‪.(1‬‬
‫ﺣﻤﺪ و ﺳﭙﺎس ﺧﺪاﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﻤﻴﺰ درك ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ داد و ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧـﻮد‬
‫راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﺮد‪.‬‬

‫اﳊﻤﺪﷲ اﻟﺬي ﻫﺪاﻧﺎ ﳍﺬا وﻣـﺎ ﻛﻨـﺎ ﻟﻨﻬﺘـﺪي ﻟـﻮﻻ أن ﻫـﺪاﻧﺎ اﷲ‪ ،‬إﳍـﻲ أﻧـﺖ دﻟﻠﺘـﲏ ﻋﻠﻴـﻚ وﻟـﻮﻻ‬
‫أﻧــﺖ ﱂ أدر ﻣــﺎ أﻧــﺖ و درود ﻧﺎﻣﻌــﺪود ﺑــﺮ رﺳــﻮل ﳏﻤــﻮد ﳏﻤــﺪ ﻣﺼــﻄﻔﻰ ص وأﺻــﺤﺎﺑﻪ وأﺗﺒﺎﻋــﻪ‬
‫اﻟﺬﻳﻦ اﺗﺒﻌﻮﻩ ﺑﺈﺣﺴﺎن إﱃ ﻳﻮم ﻟﻘﺎﺋﻪ‪@ @.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ‪ .‬ﻋﺪهاي از دوﺳﺘﺎن و ﻫﻤﻔﻜـﺮان اﺻـﺮار ﻛﺮدﻧـﺪ ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺣﻘﻴـﺮ ﻓﻘﻴـﺮ ﺳـﻴﺪ‬
‫اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮﻗﻌﻲ‪ ،‬ﺷﺮح اﺣﻮال و ﺗﺎرﻳﺦ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ رﺷﺘﻪي ﺗﺤﺮﻳـﺮ در‬
‫آورم و ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ذﻛﺮ اﺣﻮال ﺧﻮد ﺑﻨﮕﺎرم ﺗﺎ ﻣﻔﺘﺮﻳﺎن ﻧﺘﻮاﻧﻨﺪ ﭘﺲ از ﻣﻮﺗﻢ‬
‫ﺗﻬﻤﺘﻲ ﺟﻌﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬زﻳﺮا ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮاﻓﻲ ﻣﻘﺪس ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻣﺒﺎرزه ﻛـﺮده دﺷـﻤﻦ‬
‫ﺑﺴﻴﺎر دارد‪ ،‬دﺷﻤﻨﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻮن ﻛﺴﻲ را ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮد ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪ ،‬از ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻜﻔﻴـﺮ و‬
‫ﺗﻔﺴﻴﻖ و ﺗﻬﻤﺖ درﻳﻎ ﻧﺪارﻧﺪ و ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﺛﻮاب و ﻣﺸﺮوع ﻣﻲداﻧﻨﺪ!! و اﻟﺒﺘـﻪ در‬
‫ﻛﺘﺐ ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﺎر اﺣﺎدﻳﺜﻲ ﺟﻌﻞ و ﺿﺒﻂ ﺷﺪه اﺳـﺖ ﻛـﻪ اﮔـﺮ ﻓـﺮدي ﻛـﻢ‬
‫اﻃﻼع آن رواﻳﺎت را دﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻲﭘﻨﺪارد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺻﺤﻴﺢاﻧﺪ!‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﻳﻦ ذرهي ﺑﻲﻣﻘﺪار ﺧﻮد را ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻤﻲداﻧـﻢ ﻛـﻪ ﺗـﺎرﻳﺦ زﻧـﺪﮔﺎﻧﻲ داﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺮاي اﺟﺎﺑﺖ اﺻﺮار دوﺳﺘﺎن ﻻزم داﻧﺴـﺘﻢ ﻛـﻪ درﺧﻮاﺳﺘﺸـﺎن را رد ﻧﻜـﻨﻢ‪ ،‬و‬
‫ﺑﺨﺸﻲ از زﻧﺪﮔﺎﻧﻲام را ﺑﻪ اﺧﺘﺼـﺎر ﺑﺮاﻳﺸـﺎن ﺑﻨﮕـﺎرم‪ ،‬ﮔﺮﭼـﻪ ﮔﻮﺷـﻪﻫـﺎﻳﻲ از آن را در‬

‫‪ −‬ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﮔﺮاﻣﻲ! ﻻزم ﺑﻪ ذﻛﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ داﻧﺴﺘﻴﻢ ﻣﺆﻟﻒ اﻳﻦ ﻛﺘـﺎب آﻳـﺖ اﷲ اﻟﻌﻈﻤـﻲ ﺳـﻴﺪ‬
‫اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻗﻤﻲ را از زﺑﺎن ﺧﻮد اﻳﺸﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻟﺬا ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﭘﺮاﻛﻨﺪه از ﻛﺘـﺎب‬
‫ﺳﻮاﻧﺢ اﻳﺎم ﻳﺎ ﺧﺎﻃﺮات ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺗﻮاﻧﺎي ﺧﻮد اﻳﺸﺎن ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬ان ﺷﺎءاﷲ ﻛـﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻴـﺪ‬
‫ﺷﺨﺼﻴﺖ اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﻮار را ﺑﺪرﺳﺘﻲ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ و ﺗﺄﻛﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮاي آﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﻴﺸـﺘﺮ ﺑـﺎ اﻳـﻦ ﭼﻬـﺮه ﻧﺎﺷـﻨﺎﺧﺘﺔ‬
‫اﻳﺮان زﻣﻴﻦ ﺗﻤﺎم ﻛﺘﺎﺑﻬﺎي دﻳﮕﺮ اﻳﺸﺎن ﺑﻮﻳﮋه ﺳﻮاﻧﺢ اﻳﺎم )ﻳﺎ ﺧﺎﻃﺮات( ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻛﻨﻴﺪ‬

‫‪2‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﻌﻀﻲ از ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺗﻢ ﺑﻪ اﺷﺎره ذﻛﺮ ﻧﻤﻮدهام و ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ اﻫﻤﻴـﺖ آﻧﻬـﺎ ﻧـﺎﮔﺰﻳﺮ در اﻳﻨﺠـﺎ ﻧﻴـﺰ‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از آن ﻣﻄﺎﻟﺐ را ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬
‫]ﻧﺴﺐ ﻣﺆﻟﻒ[‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه از اﻫﻞ ﻗﻢ و ﭘﺪراﻧﻢ ﺗﺎ ﺳﻲ ﻧﺴﻞ در ﻗﻢ ﺑﻮدهاﻧﺪ و ﺟﺪ اﻋﻼﻳﻢ ﻛﻪ در ﻗـﻢ‬
‫وارد ﺷﺪه و ﺗﻮﻗﻒ ﻛﺮده ﻣﻮﺳﻲ ﻣﺒﺮﻗﻊ ﻓﺮزﻧﺪ اﻣﺎم ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﻀﺮت ﻋﻠـﻲ ﺑـﻦ‬
‫ﻣﻮﺳﻲ اﻟﺮﺿﺎ ؛ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﻗﺒﺮ او در ﻗﻢ ﻣﻌﺮوف و ﻣﺸﻬﻮر اﺳـﺖ‪ ،‬و ﺳﻠﺴـﻪ‬
‫ﻧﺴﺒﻢ ﭼﻮن ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﻣﺒﺮﻗﻊ ﻣﻲ رﺳﺪ ﻣﺎ را ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬و ﭼﻮن ﺑﻪ ﺣﻀـﺮت رﺿـﺎ‬
‫ﻣﻲرﺳﺪ رﺿﻮي و ﻳﺎ اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ و از ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪي ﺧـﻮد‬
‫را »اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ« ﮔﺮﻓﺘﻪام‪.‬‬
‫ﺳﻠﺴﻠﻪي ﻧﺴﺐ و ﺷﺠﺮه ﻧﺎﻣﻪام‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻛﺘﺐ اﻧﺴﺎب و ﻣﺸﺠﺮات )ﺷـﺠﺮهﻧﺎﻣـﻪ(‬
‫ذﻛﺮ ﺷﺪه و در ﻳﻜﻲ از ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺗﻢ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ »ﺗﺮاﺟﻢ اﻟﺮﺟﺎل« ﻧﻴﺰ در ﺑـﺎب اﻟـﻒ ﻧﻮﺷـﺘﻪام‪،‬‬
‫ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ رﺿﻲ اﻟﺪﻳﻦ ﺑﻦ ﻣﻴﺮ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻦ ﻣﻴـﺮ ﻣﻴـﺮان‬
‫ﺑﻦ اﻣﻴﺮان اﻷول اﺑﻦ ﻣﻴﺮ ﺻﻔﻲ اﻟﺪﻳﻦ ﺑﻦ ﻣﻴﺮ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﺑﻦ ﻣﻴﺮ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻦ اﻟﺴـﻴﺪ ﻣﺤﺴـﻦ‬
‫اﻟﺮﺿﻮي اﻟﺮﺋﻴﺲ ﺑﻤﺸﻬﺪاﻟﺮﺿﺎ ﻣﻦ أﻋﻼم زﻣﺎﻧﻪ ﺑﻦ رﺿﻲ اﻟﺪﻳﻦ ﺑﻦ ﻓﺨﺮ اﻟﺪﻳﻦ ﻋﻠـﻲ ﺑـﻦ‬
‫رﺿﻲ اﻟﺪﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻦ اﺑﻲ اﻟﻘﺎﺳﻢ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ أﺑﻲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺤﻤـﺪ‬
‫اﻷﻋﺮج اﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﻮﺳﻲ اﻟﻤﺒﺮﻗﻊ‪ ،‬اﺑﻦ اﻻﻣﺎم ﻣﺤﻤﺪ اﻟﺠﻮاد‪ .‬رﺿـﻲ اﷲ ﻋـﻦ آﺑـﺎﺋﻲ و‬
‫ﻋﻨﻲ وﻏﻔﺮاﷲ ﻟﻲ وﻟﻬﻢ‪.‬‬
‫واﻟﺪم ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻦ‪ ،‬اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻧﺪاﺷﺖ و ﻓﻘﻴﺮ و ﺗﻬﻲ دﺳﺖ و از زاﻫﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮدم‬
‫ﺑﻮد و در ﺳﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮي و در ﺣﺎل ﺿﻌﻒ و ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺣﺘﻲ در ﻓﺼﻞ زﻣﺴﺘﺎن و در ﻫﻮاي ﻳﺦ‬
‫ﺑﻨﺪان‪ ،‬ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮد‪ .‬وﻟﻲ ﺧﻮش ﺣﺎﻟﺖ و ﺷﺎد و ﺷﺐ زﻧﺪه دار و اﻫﻞ ﻋﺒـﺎدت و ﺑﺴـﻴﺎر‬
‫اﻓﺘﺎده ﺣﺎل و ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ و ﻣﺘﻮاﺿﻊ ﺑﻮد‪ .‬و أﻣﺎ ﺟﺪ اول ﻳﻌﻨﻲ واﻟـﺪ واﻟـﺪم‪ ،‬ﺳـﻴﺪ اﺣﻤـﺪ‬
‫ﻣﺠﺘﻬﺪي ﺑﻮد ﻣﺒﺎرز و ﺑﻲرﻳﺎ و از ﺷـﺎﮔﺮدان ﻣﻴـﺮزاي ﺷـﻴﺮازي ﺻـﺎﺣﺐ ﻓﺘـﻮاي ﺗﺤـﺮﻳﻢ‬
‫ﺗﻨﺒﺎﻛﻮ‪ ،‬و ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ وي ﺑﻮد و ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در »ﺗـﺮاﺟﻢ اﻟﺮﺟـﺎل« ﻧﻴـﺰ آوردهام وي ﭘـﺲ از‬
‫ارﺗﻘﺎء ﺑﻪ درﺟﻪي اﺟﺘﻬﺎد از ﺳﺎﻣﺮاء ﺑﻪ ﻗﻢ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻛﺮد و ﻣﺮﺟـﻊ اﻣـﻮر دﻳـﻦ و ﺣـﻞ و‬
‫ﻓﺴﺦ و ﻗﻀﺎوت ﺷﺮﻋﻲ ﻣﺤﻞ ﺑﻮد و اﺛﺎث اﻟﺒﻴﺖ او ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻤﺎن و زﻧﺪﮔﻲ او ﺳﺎده ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫اﺑﻮذر ﺑﻮد و درﻫﻢ و دﻳﻨﺎري از ﻣﺮدم ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪3‬‬

‫]ﺗﺤﺼﻴﻼت اﺑﺘﺪاﻳﻲ[‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭼﻮن ﭘﺪرم ﻓﺎﻗﺪ ﻣﺎل دﻧﻴﺎ ﺑﻮد‪ ،‬در ﺗﻌﻠﻴﻢ و ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺎ اﺳﺘﻄﺎﻋﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻛﻮﺷﺶ و ﺟﻮﺷﺶ ﻣﺎدرم ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻣﻜﺘﺐ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻫﺮ ﻃـﻮر ﺑـﻮد ﻣـﺎﻫﻲ‬
‫ﻳﻚ رﻳﺎل ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﻬﺮﻳﻪ ﺑﺮاي ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬درس ﺧﻮاﻧﺪم‪.‬‬
‫ﻣﺎدرم »ﺳﻜﻴﻨﻪ ﺳﻠﻄﺎن« زﻧﻲ ﻋﺎﺑـﺪه‪ ،‬زاﻫـﺪه و ﻗﺎﻧﻌـﻪ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﭘـﺪرش ﺣـﺎج ﺷـﻴﺦ‬
‫ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻗﻤﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﻛﺘﺎب رﻳﺎض اﻟﺤﺴﻴﻨﻲ اﺳﺖ و ﻣﺮﺣﻮم ﺣﺎج ﺷـﻴﺦ ﻏﻼﻣﺤﺴـﻴﻦ‬
‫واﻋﻆ و ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﻠﻲ ﻣﺤﺮر ﺑﺮادران ﻣﺎدرم ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻛﺘﺎب »ﻓﺎﺋﺪة اﻟﻤﻤـﺎة« را ﺷـﻴﺦ‬
‫ﻏﻼﻣﺤﺴﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎدرم زﻧﻲ ﺑﻮد ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺪﺑﺮه ﻛـﻪ ﻓﺮزﻧـﺪاﻧﺶ را ﺑـﻪ‬
‫ﺗﻮﻓﻴﻖ إﻟﻬﻲ از ﻗﺤﻄﻲ ﻧﺠﺎت داد‪ .‬و در ﺳﺎل ﻗﺤﻄﻲ ﻳﻌﻨﻲ در ﺟﻨﮓ ﺑـﻴﻦ اﻟﻤﻠـﻞ اول ﻛـﻪ‬
‫ارﺗﺶ روﺳﻴﻪ وارد اﻳﺮان ﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﻛﻮدﻛﻲ و رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻜﺘﺐ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ واﺳـﻄﻪي ﮔـﻮش‬
‫دادن ﺑﻪ درس اﻃﻔﺎل دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻛﻢ ﻛﻢ‪ ،‬ﺧﻮاﻧﺪن و ﻧﻮﺷﺘﻦ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬و در ﻣﻜﺎﺗﺐ ﻗﺪﻳﻤﻪ‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﺷﺎﮔﺮدان ﻳﻚ اﺗﺎق درس ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻠﻜـﻪ ﻫـﺮ ﻛـﺪام از‬
‫اﻃﻔﺎل درس اﺧﺘﺼﺎﺻﻲ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﭼﻮن ﺷﻬﺮﻳﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﻧﻤﻲدادم درس ﺧﺼﻮﺻﻲ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ در ﭘﺮﺗﻮ درس اﻃﻔﺎل دﻳﮕﺮ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﻴﺶ ﺑﺮوم و ﺣﺘﻲ دﻓﺘﺮ و ﻛﺎﻏﺬ ﻣﺮﺗﺒﻲ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﻠﻜﻪ از ﻛﺎﻏﺬﻫﺎي دﻛﺎن ﺑﻘﺎﻟﻲ و ﻋﻄﺎري ﻛﻪ ﻳﻚ ﻃـﺮف آن ﺳـﻔﻴﺪ ﺑـﻮد اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬وﻟﻲ در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻛﻼﺳﻬﺎي ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫـﺎي ﺧﺸـﻚ و‬
‫ﭘﺮﺧﺮج ﺑﻪ وﺟﻮد ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻳﺮا ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ دﻓﺘﺮ و‬
‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻛﺘﺎب داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ او را ﺑﻪ ﻛﻼس راه ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻗﻠﻢ‬
‫و ﻳﻚ دﻓﺘﺮ در ﺳﺎل ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ داﻧﺶ ﺑﻴﺎﻣﻮزم‪.‬‬
‫]ﺗﺤﺼﻴﻼت ﺣﻮزوي[‬
‫ﭘﺲ از ﺗﻜﻤﻴﻞ درس ﻓﺎرﺳﻲ و ﻗﺮآن در ﻫﻤﺎن اﻳﺎم ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻋـﺎﻟﻤﻲ ﺑـﻪ ﻧـﺎم ﺣـﺎج ﺷـﻴﺦ‬
‫ﻋﺒﺪاﻟﻜﺮﻳﻢ ﺣﺎﺋﺮي ﻳﺰدي ﻛـﻪ از ﻋﻠﻤـﺎي ﻣـﻮرد ﺗﻮﺟـﻪ ﺷـﻴﻌﻴﺎن ﺑـﻮد و در اراك اﻗﺎﻣـﺖ‬
‫داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻨﺎ ﺑﻪ دﻋﻮت اﻫﻞ ﻗﻢ در اﻳـﻦ ﺷـﻬﺮ اﻗﺎﻣـﺖ ﻛـﺮد و ﺑـﺮاي ﻃـﻼب ﻋﻠـﻮم دﻳﻨـﻲ‬
‫ﺣﻮزهاي ﺗﺸﻜﻴﻞ داد‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻛﻪ ده ﺳﺎل ﻳﺎ ‪ 12‬ﺳﺎل داﺷﺘﻢ ﺗﺼـﻤﻴﻢ ﮔـﺮﻓﺘﻢ در دروس‬
‫ﻃﻼب ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻢ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪي رﺿﻮﻳﻪ ﻛﻪ در ﺑﺎزار ﻛﻬﻨﻪي ﻗﻢ واﻗﻊ اﺳﺖ‪ ،‬رﻓـﺘﻢ ﺗـﺎ‬
‫ﺣﺠﺮهاي ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨﻢ و در آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻲ ﺑﭙﺮدازم‪ .‬ﺳﻴﺪي ﺑﻨـﺎم ﺳـﻴﺪ ﻣﺤﻤـﺪ‬

‫‪4‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺻﺤﺎف ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﻪي ﻣﺎدرم ﺑﻮد در آن ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻮﻟﻴـﺖ و ﺗﺼـﺪي داﺷـﺖ و در اﻣـﻮر‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻈﺎرت ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻮن ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮدم ﺣﺠﺮهاي ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪادﻧﺪ ﻟﺬا اﻳﻮان ﻣﺎﻧﻨﺪي‬
‫ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺘﺮ در ﻳﻚ ﻣﺘﺮ و در ﮔﻮﺷﻪي داﻻن ﻣﺪرﺳﻪ واﻗﻊ ﺑﻮد و ﺧﺎدم ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎروب و‬
‫ﺳﻄﻞ ﺧﻮد را در آﻧﺠﺎ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ واﮔﺬار ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺎدم ﻟﻄﻒ ﻛﺮده دري ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﺮ‬
‫آن ﻧﺼﺐ ﻛﺮد ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎدر ﮔﻠﻴﻤﻲ آوردم و ﻓﺮش ﻛـﺮدم و ﻣﺸـﻐﻮل ﺗﺤﺼـﻴﻞ‬
‫ﺷﺪم و ﺷﺐ و روز در ﻫﻤﺎن ﺣﺠﺮهي ﻣﺤﻘﺮ و ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮدم ﻛـﻪ ﻣـﺮا از ﺳـﺮﻣﺎ و ﮔﺮﻣـﺎ‬
‫ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬زﻳﺮا آن در ﺷﻜﺎف و ﺧﻠﻞ ﺑﺴﻴﺎر داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺪﺗﻲ ﻗﺮﻳﺐ ﺑـﻪ دو‬
‫ﺳﺎل در آن ﺣﺠﺮهي ﻣﺤﻘﺮ ﺑﻮدم و ﮔﺎﻫﻲ ﺷﺎﮔﺮدي ﻋﻼف و ﮔﺎﻫﻲ ﺷﺎﮔﺮدي ﺗـﺎﺟﺮي را‬
‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻮدﺟﻪي ﻣﺨﺘﺼﺮي ﺑﺮاي اداﻣﻪي ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬و از ﻃﺮف ﭘـﺪر و‬
‫ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان و ﻳﺎ اﻫﻞ ﻗﻢ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﻛﻤﻚ و ﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻘﻲ ﺑﻪ ﻛﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗـﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺼﺮﻳﻒ و ﻧﺤﻮ ﻳﻌﻨﻲ دو ﻛﺘﺎب ﻣﻐﻨﻲ و ﺟﺎﻣﻲ را ﺧﻮاﻧﺪم و ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن ﺑـﻪ ﻧـﺰد‬
‫ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪاﻟﻜﺮﻳﻢ ﺣﺎﺋﺮي و ﺑﻌﻀﻲ از ﻋﻠﻤﺎي دﻳﻨﻲ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻃﻼب در ﻣﺤﻀﺮ اﻳﺸﺎن‬
‫ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬رﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ از ﻋﻬـﺪهي اﻣﺘﺤـﺎن ﺑﺮآﻣـﺪم‪ .‬ﺑﻨـﺎ ﺷـﺪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﻪي ﻣﺨﺘﺼﺮي ﻛﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﭘﻨﺞ رﻳﺎل ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﺎﻫﻲ ﭘـﻨﺞ رﻳـﺎل ﺑـﺮاي‬
‫ﻣﺨﺎرج ﺿﺮوري ﻣﻦ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻟﺬا ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را واﺳﻄﻪ ﻛﺮدم ﺗﺎ ﺑﺎ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪاﻟﻜﺮﻳﻢ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻗﺮار ﺷﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﻫﺸﺖ رﻳﺎل ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﻘـﺮر ﺷـﻮد‪ .‬ﺗﺼـﻤﻴﻢ ﮔـﺮﻓﺘﻢ ﺑـﻪ آن‬
‫ﻫﺸﺖ رﻳﺎل ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻛﻨﻢ و ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ اداﻣﻪ دﻫﻢ و ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑـﺎ ﻫﻤـﻴﻦ ﺷـﻬﺮﻳﻪ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ را ﺑﮕﺬراﻧﻢ ﻣﺎﻫﻲ ﭼﻬﺎر رﻳﺎل ﺑﻪ ﻧﺎﻧﻮاﻳﻲ ﻣﻲدادم ﻛﻪ روزي ﻳﻚ ﻗﺮص و ﻧﻴﻢ ﻧـﺎن‬
‫ﺟﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻧﺎن ﺟﻮ ﻗﺮﺻﻲ ﻳﻚ دﻫﻢ رﻳﺎل ﻗﻴﻤﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮ اﻳﻦ ﻫﺮ روزي‬
‫ﺳﻪ ﺷﺎﻫﻲ ﺑﺮاي ﻣﺼﺮف ﻧﺎن ﻣﻘﺮر داﺷﺘﻢ ﻛﻪ در ﻣﺎه ﻣﻲﺷﺪ ﭼﻬﺎر رﻳﺎل و ﻧﻴﻢ‪ .‬و دو رﻳﺎل‬
‫دﻳﮕﺮ را ﺑﺮاي ﺧﻮرش ﻣﻲدادم و ﻳﻚ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﻪ زرد آﻟﻮي ﺧﺸﻚ ﺧﺮﻳﺪاري ﻛـﺮدم و در‬
‫ﻛﻴﺴﻪاي در ﮔﻮﺷﻪي ﺣﺠﺮهام ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﻪ روزي ﻳﻚ ﺳﻴﺮ آن را در آب ﺑﺮﻳﺰم و ﺑـﺎ آب‬
‫زردآﻟﻮ و ﻧﺎن ﺟﻮ ﺷﻜﻢ ﺧﻮد را ﺳﻴﺮ ﮔﺮداﻧﻢ و ﻳﻚ رﻳﺎل و ﻧﻴﻢ دﻳﮕﺮ از آن ﻫﺸﺖ رﻳـﺎل‬
‫را ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺑﺮاي ﻣﺨﺎرج ﺣﻤﺎم ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﭼﻬﺎر ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﻤﺎم ﺑﺮوم ﻛـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﺎﻫﻲ ﻻزم ﺑﻮد و ﻣﺠﻤﻮﻋﺎ ﻳﻚ رﻳﺎل و ﻧﻴﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻮال ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ اداﻣﻪ دادم ﺗﺎ ﺑﻪ درس ﺧﺎرج رﺳﻴﺪم و ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل را‬
‫ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻢ و در ﺿﻤﻦ ﺗﺤﺼﻴﻞ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻃﻼﺑﻲ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎت ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ ﺗﺪرﻳﺲ ﻣﻲﻛـﺮدم‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪5‬‬

‫و ﻛﻢ ﻛﻢ در ردﻳﻒ ﻣﺪرﺳﻴﻦ ﺣﻮزهي ﻋﻠﻤﻴﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺪون داﺷﺘﻦ ﻛﺘﺎبﻫـﺎي ﻻزم‬
‫و از ﺣﻔﻆ‪ ،‬ﻓﻘﻪ و اﺻﻮل و ﺻﺮف و ﻧﺤﻮ و ﻣﻨﻄﻖ را درس ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫]ﺑﺮﻗﻌﻲ از ﻧﮕﺎه دﻳﮕﺮان[‬
‫• ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻦ ﭼﻮن در ﺟﻮاﻧﻲ و در دوران ﺗﺤﺼـﻴﻞ ﺑـﺎ آﻳـﺖ اﷲ ﺳـﻴﺪ ﻛـﺎﻇﻢ‬
‫ﺷﺮﻳﻌﺘﻤﺪاري ﻫﻤﺪرس ﺑﻮدم و در اﻳﺎم اﻗﺎﻣﺖ در ﻗـﻢ ﺑـﺎ اﻳﺸـﺎن ﻣـﺮاوده داﺷـﺘﻢ‪ ،‬ﮔﻤـﺎن‬
‫ﻧﻤﻲﻛﺮدم وي اﻧﺼﺎف را زﻳﺮ ﭘﺎ ﺑﮕﺬارد‪ .‬وي ﺗـﺎ ﻫﻨﮕـﺎم ﻛﺘـﺎب »درﺳـﻲ از وﻻﻳـﺖ« ﺗـﺎ‬
‫ﺣﺪودي از ﻣﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻬﻤﺘﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﻳﻪاي ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ و از ﻣﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ و‬
‫ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮده و ﺗﺼﺮﻓﺎت ﻣﺮا در اﻣﻮر ﺷﺮﻋﻴﻪ ﻣﺠﺎز داﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺘـﻲ ﭘـﺲ از اﻧﺘﺸـﺎر‬
‫»درﺳﻲ از وﻻﻳﺖ« ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ ﺳﻜﻮت اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳـﻮاﺑﻘﻢ ﺑـﺎ وي‪،‬‬
‫ﺟﻮاب او را ﺑﻪ اﺳﺘﻔﺘﺎﻳﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع از او ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬در ﻛﺎرﺗﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﭼـﺎپ و‬
‫ﺗﻜﺜﻴﺮ ﻛﺮدم و ﺑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻳﺎ ﻣﻨﺰل ﻣـﺎ ﻣـﻲآﻣﺪﻧـﺪ‪ ،‬ﻳﻜـﻲ از اﻳـﻦ‬
‫ﻛﺎرﺗﻬﺎ ﻣﻲدادم‪.‬‬
‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ آﻳﺖ اﷲ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ذﺑﻴﺢ اﷲ ﻣﺤﻼﺗﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﺳﺆال ﻣﺮدم درﺑـﺎره ﻛﺘـﺎب‬
‫»درﺳﻲ از وﻻﻳﺖ« ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
‫• ﻛﺘﺎب درﺳﻲ از وﻻﻳﺖ ﺣﺠﺖ اﻻﺳﻼم ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺎدل آﻗـﺎي ﺑﺮﻗﻌـﻲ را ﺧﻮاﻧـﺪهام‪،‬‬
‫ﻋﻘﻴﺪه او ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ و ﺗﺮوﻳﺞ وﻫﺎﺑﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺮدم ﺗﻬﻤﺖ ﺑـﻪ اﻳﺸـﺎن اﺳـﺖ‪.‬‬
‫اﺗﻘﻮا اﷲ ﺣﻖ ﺗﻘﺎﺗﻪ‪ ،‬اﻳﺸﺎن ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺷﻌﺮ درﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪:‬‬
‫ﺟﻬﺎن اﮔﺮ ﻓﻨﺎ ﺷﻮد ﻋﻠـﻲ ﻓﻨـﺎش ﻣـﻲﻛﻨـﺪ*ﻗﻴﺎﻣﺖ اﮔﺮ ﺑﭙﺎ ﺷـﻮد ﻋﻠـﻲ ﺑﭙـﺎش ﻣـﻲﻛﻨـﺪ‬
‫ﺑﻨﺪه ﻫﻢ ﻋﺮض ﻣﻲ ﻛﻨﻢ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ درﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫اﻣﻀﺎء‪ :‬ﻣﺤﻼﺗﻲ‬
‫• آﻗﺎي ﻋﻠﻲ ﻣﺸﻜﻴﻨﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
‫اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ ﻋﻠﻲ ﻣﺸﻜﻴﻨﻲ ﻛﺘﺎب ﻣﺴـﺘﻄﺎب درﺳـﻲ از وﻻﻳـﺖ را ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ ﻧﻤـﻮدم و از‬
‫ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻋﺎﻟﻴﻪ آن ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ و ﻣﻨﻄﻖ دﻳﻦ اﺳﺖ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺷﺪم‪.‬‬
‫اﻣﻀﺎء‪ :‬ﻋﻠﻲ ﻣﺸﻜﻴﻨﻲ‬

‫‪6‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫• آﻗﺎي ﺣﺠﺖ اﻻﺳﻼم ﺳﻴﺪ وﺣﻴﺪاﻟﺪﻳﻦ ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
‫ﺑﺴﻤﻪ ﺗﻌﺎﻟﻲ‬
‫ﺣﻀﺮت آﻗﺎي ﻋﻼﻣﻪ ﺑﺮﻗﻌﻲ داﻣﺖ اﻓﺎﺿﺎﺗﻪ اﻟﻌﺎﻟﻴﻪ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻣﺠﺘﻬﺪ و ﻋـﺎدل و‬
‫اﻣﺎﻣﻲ اﻟﻤﺬﻫﺐ و ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺎر ﻣﺸﻬﻮر )ﻛﺘـﺎب و ﺗـﺄﻟﻴﻒ ﺷـﺨﺺ دﻟﻴـﻞ ﻋﻘﻠـﺶ و آﻳﻨـﻪ‬
‫ﻋﻘﻴﺪهاش ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ( و اﻳﺸـﺎن ﻣﻄﺎﻟـﺐ ﺑﺴـﻴﺎر ﻋﺎﻟﻴـﻪ راﺟـﻊ ﺑـﻪ ﻣﻘـﺎم و ﺷـﺄن ﺣﻀـﺮت‬
‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ )؛( و ﺳﺎﻳﺮ اﺋﻤﻪ ﻫﺪي ﻋﻠﻴﻬﻢ اﻟﺴﻼم در ﻛﺘﺎب »ﻋﻘﻞ و دﻳـﻦ« و ﻛﺘـﺎب‬
‫»ﺗﺮاﺟﻢ اﻟﺮﺟﺎل« ﻛﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻃﺒﻊ رﺳﻴﺪه و در ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎي دﻳﮕﺮﺷﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﺟﺎر و‬
‫ﺟﻨﺠﺎل و ﻗﻴﻞ و ﻗﺎل ﻳﻚ ﻋـﺪه اﺷـﺨﺎص ﻣﻐـﺮض و ﻳـﺎ ﻋﺠـﻮل و ﻋﺼـﺒﻲ ﻛـﻪ ﻛﺘـﺎب‬
‫ﻣﺴﺘﻄﺎب درﺳﻲ از وﻻﻳﺖ را ﻛﺎﻣﻼ ﻧﺨﻮاﻧﺪه و اﻳﻤﺎن ﺧﻮد را از دﺳـﺖ داده و ﻗﻀـﺎوت‬
‫ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ در ﺣﻖ ﻣﻌﻈﻢ ﻟﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺗﺄﺛﻴﺮي ﻧﺰد ﻋﻠﻤـﺎ و ﻋﻘـﻼ ﻧـﺪارد واي ﺑـﻪ‬
‫ﺣﺎل ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ذرﻳﻪ ﻃﺎﻫﺮ اﺋﻤﻪ ﻫﺪي ﻋﻠﻴﻬﻢ اﻟﺴﻼم را ﻛﻪ از ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﺮاﺟـﻊ‪،‬‬
‫ﺗﺼﺪﻳﻖ اﺟﺘﻬﺎد دارد رﻧﺠﺎﻧﻴﺪه و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﺑﻬﺘﺎن ﻋﻈﻴﻢ و اﻓﺘﺮاي ﺷﺪﻳﺪ ﺑـﺮ ﻳـﻚ‬
‫ﻧﻔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪ Ê É È Ç Æ Å{ :‬‬
‫‪) z Ú Ù Ø × Ö Õ ÔÓÒ Ñ Ð Ï Î Í Ì Ë‬اﻟﻨــﻮر‪:‬‬
‫‪.(19‬‬
‫ﺧﺎدم اﻟﺸﺮع اﻟﻤﺒﻴﻦ‪ :‬ﺳﻴﺪ وﺣﻴﺪاﻟﺪﻳﻦ ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻧﺠﻔﻲ‬
‫ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﺷﻬﺮ ذي اﻟﻘﻌﺪه اﻟﺤﺮام ‪1389‬‬
‫‪1348/10/22‬‬
‫• آﻳﺖ اﷲ ﺧﻮﻳﻲ ﻣﺮا ﺧﻮب ﻣـﻲﺷـﻨﺎﺧﺖ و ﺑـﻪ ﻳـﺎد دارم زﻣـﺎﻧﻲ ﻛـﻪ در ﻧﺠـﻒ‬
‫ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮدم و اﻟﺒﺘﻪ در آن زﻣﺎن ﺑﻪ ﺧﺮاﻓﺎت ﺣﻮزوي ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻮدم‪ ،‬اﻳﺸﺎن ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺮا‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻲﭘﺴﻨﺪﻳﺪ و ﺑﺮاي ﺗﺸﻮﻳﻖ و اﻇﻬﺎر رﺿﺎﻳﺖ از ﺣﻘﻴﺮ‪ ،‬ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﻴﻦ آﻣﺪﻧﻢ از ﻣﻨﺒﺮ‪،‬‬
‫دﻫﺎﻧﻢ را ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪ‪.‬‬
‫• آﻗﺎي ﺷﺎﻫﺮودي ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺮا ﺗﺸﻮﻳﻖ و ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬و ﺣﺘﻲ زﻣﺎﻧﻲ در ﻧﺠﻒ‬
‫ﺷﻌﺐ ﺑﺎﻃﻠﻪاي از ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه و ﻋﺪهاي از ﻃـﻼب ﺑـﻪ ﻓﺮاﮔﻴـﺮي ﻛﺘـﺐ و اﻓﻜـﺎر‬
‫ﻓﻼﺳﻔﻪ ﺣﺮﻳﺺ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺮاﺟﻊ ﻧﺠﻒ از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮاي ﻃﻼب آﻧﺠﺎ ﻛﻪ اﻛﺜـﺮا‬
‫در اﺛﺮ ﺑﻲ اﻃﻼﻋﻲ از ﻗﺮآن و ﺳﻨﺖ‪ ،‬ﺗﻀﺎد آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ اﻓﻜﺎر ﻓﻼﺳﻔﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻨـﺪ‪ ،‬ﺳـﺨﻨﺮاﻧﻲ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪7‬‬

‫ﻛﻨﻢ‪ ،‬و ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮر آﻳﺖ اﷲ ﺷﺎﻫﺮودي ﺣﻴﺎط ﻣﻨـﺰﻟﺶ را ﺑـﺮاي ﺳـﺨﻨﺮاﻧﻲ ﻣـﻦ ﻓـﺮش‬
‫ﻣﻲﻧﻤﻮد و از ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﺑﺮوم و ﻣﺴﺎﻳﻞ اﻋﺘﻘﺎدي را ﺑﺮاي ﻃﻼب ﺑﻴﺎن ﻛـﻨﻢ‪،‬‬
‫ﻣﻦ ﻧﻴﺰ درﺧﻮاﺳﺖ اﻳﺸﺎن را اﺟﺎﺑﺖ ﻛﺮده و ﺣﻘﺎﻳﻖ را ﺑـﺮاي ﻃـﻼب ﺑﻴـﺎن ﻣـﻲﻛـﺮدم‪ .‬و‬
‫اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺰ از ﻣﻦ اﻇﻬﺎر رﺿﺎﻳﺖ و ﺗﺠﻠﻴﻞ و ﺗﻤﺠﻴﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬وﻟﻲ در اﻳﻦ اواﺧﺮ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺧﺮاﻓﺎت ﻗﻴﺎم ﻛﺮدم ﻫﻤﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺮا ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و ﺳﻮاﺑﻖ ﻣﺮا ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﺮا ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺳﻜﻮت اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲ از اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫• ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺷﺎه ﺳﺮﻧﮕﻮن ﺷﺪ و آﻗـﺎي ﺧﻤﻴﻨـﻲ ﺑـﻪ رﻳﺎﺳـﺖ رﺳـﻴﺪ‪،‬‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﺗﻤﺎس ﺑﮕﻴﺮم‪ ،‬زﻳﺮا در ﺟﻮاﻧﻲ ﺣﺪود ﺳﻲ ﺳﺎل ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤـﺪرس و‬
‫در ﻳﻚ ﺣﻮزه ﺑﻮدﻳﻢ و اﻳﺸﺎن ﻣﺮا ﻛﺎﻣﻼ ﻣـﻲﺷـﻨﺎﺧﺖ و ﺣﺘـﻲ ﭘـﻴﺶ از آﻧﻜـﻪ ﺑـﻪ اﻳـﺮان‬
‫ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻛﺮده و ﺑﺎ اوﺿﺎع و اﺣﻮال ﺟﺪﻳﺪ اﻳـﺮان و وﺿـﻌﻴﺖ ﻣﻌﻤﻤـﻴﻦ در اﻳـﺮان آﺷـﻨﺎ‬
‫ﺷﻮد‪ ،‬در ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ ﺧﻮد ﭘﺲ از ﻓﻮت ﻓﺮزﻧـﺪ ﺑـﺰرﮔﺶ آﻳـﺖ اﷲ ﺣـﺎج ﺳـﻴﺪ ﻣﺼـﻄﻔﻲ‬
‫ﺧﻤﻴﻨﻲ )ﻛﻪ ﻣﺘﻦ آن در ﺻﻔﺤﻪ ‪ 9‬روزﻧﺎﻣﻪ ﻛﻴﻬـﺎن ﭘﻨﺠﺸـﻨﺒﻪ اول آﺑـﺎن ﻣـﺎه ‪ 1359‬ﭼـﺎپ‬
‫ﺷﺪه( ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺟﺮأت ﻧﻜﺮد اﺳﻤﻢ را ﺑﻴﺎورد وﻟﻲ ﺑﻪ اﺷﺎره ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬از آﻗﺎﻳـﺎن ﻋﻠﻤـﺎي‬
‫اﻋﻼم ﮔﻠﻪ دارم! اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻢ از ﺑﺴﻴﺎري از اﻣﻮر ﻏﻔﻠﺖ دارﻧﺪ‪ ،‬از ﺑﺎب اﻳﻨﻜﻪ اذﻫـﺎن ﺳـﺎدهاي‬
‫دارﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎت ﺳﻮﺋﻲ ﻛﻪ دﺳﺘﮕﺎه راه ﻣﻴﺎﻧـﺪازد واﻗـﻊ ﻣـﻲﺷـﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺗـﺎ از اﻣـﺮ‬
‫ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎر آن ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻏﻔﻠﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬دﺳﺘﻬﺎﻳﻲ درﻛﺎر اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﻐﻔﻠـﺖ‬
‫و اﻣﻴﺪارد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دﺳﺘﻬﺎﻳﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي درﺳﺖ ﻛﻨﻨـﺪ و دﻧﺒـﺎﻟﺶ ﺳـﺮ و ﺻـﺪاﻳﻲ راه‬
‫ﺑﻴﺎﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻳﻜﺒﺎر ﻣﺴﺄﻟﻪاي در اﻳﺮان درﺳﺖ ﻣﻲﺷﻮد و ﺗﻤﺎم وﻋﺎظ ﻣﺤﺘﺮم و‬
‫ﻋﻠﻤﺎ و اﻋﻼم وﻗﺘﺸﺎن را ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﺴﺎﻳﻞ ﺳﻴﺎﺳﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺻﺮف ﺷـﻮد در ﻣﺴـﺎﻳﻞ‬
‫ﺟﺰﺋﻲ ﺻﺮف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻨﻜﻪ زﻳﺪ ﻣﺜﻼ ﻛﺎﻓﺮ اﺳﺖ و ﻋﻤـﺮو ﻣﺮﺗـﺪ و آن ﻳـﻚ وﻫـﺎﺑﻲ‬
‫اﺳﺖ ﺻﺮف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻋﺎﻟﻤﻲ را ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل زﺣﻤﺖ ﻛﺸﻴﺪه و ﻓﻘﻬﺶ از اﻛﺜـﺮ اﻳﻨﻬـﺎﻳﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ و ﻓﻘﻴﻪﺗﺮ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ وﻫـﺎﺑﻲ اﺳـﺖ!‪ ،‬اﻳـﻦ اﺷـﺘﺒﺎه اﺳـﺖ‪،‬‬
‫اﺷﺨﺎص را از ﺧﻮدﺗﺎن ﺟﺪا ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ را ﻛﻨﺎر ﻧﮕﺬارﻳـﺪ‪ ،‬ﻧﮕﻮﻳﻴـﺪ اﻳﻨﻜـﻪ وﻫـﺎﺑﻲ‬
‫اﺳﺖ و آن ﻛﻪ ﺑﻲدﻳﻦ اﺳﺖ و آن ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ؟! )اﮔﺮ اﻳﻦ ﻛـﺎر را ﻛﺮدﻳـﺪ( ﺑـﺮاي‬
‫ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ؟!«‬
‫• ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن ﻧﺎﻣﻢ آﻗﺎي ﺧﻤﻴﻨﻲ ﺑﻪ دﺧﺘﺮم اﺣﺘﺮام ﺑﺴﻴﺎر ﻛﺮد و ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓـﺖ و ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮد و دﺧﺘﺮم ﺑﺮاي ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﺑﻪ اﻧﺪرون ﻧﺰد ﺧﺎﻧﻮاده وي ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬زوﺟﻪ اﻳﺸـﺎن‬

‫‪8‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﻪ دﺧﺘﺮم ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﻪ را از آﻗﺎ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ و ﺑﺮاﻳﺘﺎن ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﻣﻲآورﻳـﻢ‪ .‬ﭘـﺲ از‬
‫ﻣﺪﺗﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺛﻘﻔﻲ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪ و ﻣﻴﻬﻤﺎن دﺧﺘﺮم ﺷﺪ وﻟﻲ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻓﻘـﻂ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻗﺎ در ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﻪ ﭘﺪرﺗﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ آﻗﺎي ﺑﺮﻗﻌﻲ ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺠﺘﻬﺪ و ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﻧـﺪ‪،‬‬
‫وﻟﻲ اﻳﺸﺎن ﻣﺮدم دار ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫• دﻳﮕﺮ آﻳﺖ اﷲ ﻃﺎﻟﻘﺎﻧﻲ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ در اواﻳﻞ اﻧﻘﻼب از زﻧﺪان آزاد ﺷﺪ و ﻣـﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻼﻗﺎﺗﺸﺎن رﻓﺘﻢ‪ ،‬در اﺛﻨﺎي ﺻﺤﺒﺖ اﻳﺸﺎن ﺳﺮش را ﭘﻴﺶ آورد و در ﮔﻮﺷﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻄﺎﻟﺐ‬
‫ﺷﻤﺎ ﺣﻖ اﺳﺖ وﻟﻲ ﻓﻌﻼً ﺻﻼح ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﻘـﺎﻳﻖ را ﺑﮕـﻮﻳﻴﻢ! ﻣـﻦ ﻣﻄﻤﺌـﻨﻢ در آن‬
‫دﻧﻴﺎ از اﻳﺸﺎن ﺳﺆال ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ :‬ﭘﺲ ﻛﻲ ﺻﻼح اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ را ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ؟!‬
‫• ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﻋﻼﻣﻴﻪام ﺑﻪ دﺳﺖ آﻗﺎي ﺑﺎزرﮔﺎن رﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻳﺎ ﻧـﻪ‪ ،‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل در‬
‫اﻳﺎﻣﻲ ﻛﻪ دوره ﻧﻘﺎﻫﺖ را در ﻣﻨﺰل ﻣﻲﮔﺬراﻧﺪم آﻗﺎي ﻣﻬﻨـﺪس ﻣﻬـﺪي ﺑﺎزرﮔـﺎن و دﻛﺘـﺮ‬
‫ﺻﺪر و ﻣﻬﻨﺪس ﺗﻮﺳﻠﻲ ﺑﺮاي ﻋﻴﺎدﺗﻢ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﻣﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از اﺣﻮال ﭘﺮﺳﻲ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﻢ را‬
‫ﻧﺸﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ آﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ را دﻳﺪﻳﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺮده ﻳﻚ ﻣﻘﻠﺪ اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻛﻮر ﻛﻮراﻧﻪ از دﻳﮕﺮان ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ و اﺻﻼً از آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﺪ‪ ،‬دﻟﻴﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﺮاي ﺻﺪور‬
‫ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮري ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭘﺲ ﺷﻤﺎ و دوﺳﺘﺎﻧﺘﺎن از ﺗﻘﻠﻴﺪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ دﺳﺖ ﺑﺮدارﻳﺪ‪.‬‬
‫• ﭘﺴﺮم ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ آﻗﺎي ﻣﻮﺳـﻮي اردﺑﻴﻠـﻲ ﻣـﺮا ﺧـﻮب ﻣـﻲﺷﻨﺎﺳـﺪ و در دوران‬
‫ﺟﻮاﻧﻲ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ در اﻧﺰﻟﻲ ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻲرﻓﺘﻢ وي ﭘﺲ از ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻲرﻓﺖ‪.‬‬
‫• روﻧﻮﺷﺖ اﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻄﺎب ﺑﻪ آﻗﺎي ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺎﻣﻲ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺧﺮاﻓﺎت ﺑﭙﺮدازم‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ ﺑﺴﻴﺎر اﻇﻬﺎر ارادت ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫• ﭘﺴﺮم در دوران ﻃﻠﺒﮕﻲ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺤﻤﺪي ري ﺷﻬﺮي ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑـﻮد و در‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺣﺠﺘﻴﻪ ﺣﺠﺮه ﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻮد و ري ﺷﻬﺮي او را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫از ﻗﻀﺎ روز ﺟﻤﻌﻪاي ﺑﺮاي ﻋﺮض ﺗﺴﻠﻴﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل آﻳﺖ اﷲ ﻓﻴﺾ‪ ،‬ﻛﻪ از اﻫﺎﻟﻲ ﻗﻢ و‬
‫از ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان ﻣﺎ و ﻣﺪﻋﻲ ﻣﺮﺟﻌﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻮد‪ ،‬رﻓﺘﻢ‪ .‬آن روز اﻳﺸﺎن ﻣﺠﻠﺲ روﺿﻪ و دﻋﺎ‬
‫داﺷﺖ‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﺮاي دﻟﺪاري و ﺗﺴﻠﻴﺖ ﮔﻮﻳﻲ ﺧﺪﻣﺖ اﻳﺸﺎن رﺳﻴﺪم ﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻇﻬﺎر‬
‫ﻟﻄﻒ و ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﺮهاي ﻋﺒﻮس ﺑﺎ ﻣﻦ روﺑﺮو ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺜـﻞ آﻧﻜـﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻋﺘﺮاض داﺷﺖ‪ ،‬ﻋﺮض ﻛﺮدم آﻳﺎ اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده ﻛﻪ اوﻗﺎت ﺷﻤﺎ ﺗﻠﺦ اﺳﺖ؟ در‬
‫ﺟﻮاب ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻋﺮض ﻛﺮدم ﻣﻮﺿـﻮع ﭼﻴﺴـﺖ؟ ﮔﻔـﺖ ﺷـﻤﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪9‬‬

‫ﻧﺎﻣﻪاي ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﺪ و ﻣﺮا ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻛﺮدهاﻳﺪ ﻛـﻪ اﮔـﺮ ﻏﻴـﺮ از ﺑﺮوﺟـﺮدي را ﺑـﺮاي ﻣﺮﺟﻌﻴـﺖ‬
‫ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻢ آﺑﺮوي ﻣﺎ را در ﺑﺎزار ﻗﻢ ﻣﻲرﻳﺰﻳﺪ‪ .‬ﻋﺮض ﻛـﺮدم ﻣـﻦ از اﻳـﻦ ﻧﺎﻣـﻪ ﺧﺒـﺮي‬
‫ﻧﺪارم‪ ،‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻴﺎورﻳﺪ اﮔﺮ اﻣﻀﺎ و ﺧﻂ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺠﻌﻮل اﺳﺖ و ﺑﺮاﻳﺸـﺎن‬
‫ﻗﺴﻢ ﺧﻮردم ﺗﺎ اﻳﺸﺎن ﺳﺨﻨﻢ را ﺑﺎور ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ از ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﻛﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪم‪ ،‬ﺣﻴﺮت زده در اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑـﻮدم ﻛـﻪ دﺳـﺖ‬
‫ﻣﺮﻣﻮزي ﺑﺮاي ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ درﻛﺎر اﺳﺖ و ﻗﻀﻴﻪ آﻧﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣـﻲﭘﻨـﺪارم ﺳـﺎده‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻣﺮﺟﻌﻴﺖ ﻫﻢ ﺑﺎزي ﺷﺪه ﺑﺮاي ﺑﺎزﻳﮕﺮﻫﺎ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻗﻀﺎﻳﺎي ﺑﻌﺪي ﻣﻌﻠﻮم ﺷـﺪ‬
‫دﺳﺘﻲ ﻣﺮﻣﻮز آﻗﺎي ﺑﺮوﺟﺮدي را ﻣﺮﺟﻊ ﻛﺮد و از وﺟﻮد او ﺑﻬﺮهﻫﺎ ﺑﺮد‪.‬‬
‫در ﺳﺎل ‪ 1328‬ﺷﻤﺴﻲ در زﻣـﺎن رﺋـﻴﺲ اﻟـﻮزراﻳﻲ اﺣﻤـﺪ ﻗـﻮام‪ ،‬آﻳـﺖ اﷲ‬
‫•‬
‫ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻗﺼﺪ دﺧﺎﻟﺖ در اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ﻛﺮد ﺗﺎ از ﺗﻌﺪاد وﻛـﻼي اﻧﺘﺼـﺎﺑﻲ درﺑـﺎر در ﻣﺠﻠـﺲ‬
‫ﺑﻜﺎﻫﺪ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه از دوﺳﺘﺎن ﺻﻤﻴﻤﻲ آﻳﺖ اﷲ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﺑﻮدم و ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﻲآﻣﺪم ﺗﻬﺮان‬
‫ﺑﻪ ﻣﻨﺰل اﻳﺸﺎن وارد ﻣﻲﺷﺪم‪ ،‬در ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﻮدﻧـﺪ ﺷـﻤﺎ ﺑﺮوﻳـﺪ ﻳـﻚ‬
‫ﻣﺎﺷﻴﻦ درﺑﺴﺖ ﻛﺮاﻳﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺧﺮاﺳﺎن‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﻧﻴـﺰ ﭼﻨـﻴﻦ ﻛـﺮدم و ﻣﻬﻴـﺎي‬
‫ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺷﺪﻳﻢ‪ .‬آﻗﺎي ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻛﻤﺮهاي و ﻳﻜﻲ دو ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿـﺮ ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫ﺑﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه و آﻗﺎي ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ و ﻳﻜﻲ از ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن ﻛﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﻣﻲﺷﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫ﻣﺸﻬﺪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدﻳﻢ‪ ،‬دوﻟﺖ از ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻣﺎ وﺣﺸﺖ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا در ﺷـﻬﺮﻫﺎي ﺑـﻴﻦ‬
‫راه‪ ،‬اﻳﺸﺎن وﻛﻼﻳﻲ را ﺑﺮاي ﻣﺠﻠﺲ ﺗﻌﻴﻴﻦ و ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﻨـﺪ و ﻣـﺮدم را ﺗﺮﻏﻴـﺐ ﻛﻨـﺪ ﺑـﻪ‬
‫اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻴﺮﺧﻮاه ﻣﻠﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و ﻟﺬا ﭼﻮن ﻣﺎ از ﺗﻬﺮان ﺣﺮﻛـﺖ‬
‫ﻛﺮدﻳﻢ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻫﺎي ﺑﻴﻦ راه ﻣﻄﻠﻊ و آﻣﺎده اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺷﺪﻧﺪ و از آن ﻃﺮف دوﻟﺖ ﺑﻪ ﻣـﺄﻣﻮرﻳﻦ‬
‫ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﻬﺎي ﺑﻴﻦ راه اﺑﻼغ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨـﺪ اﺧـﻼل ﻛﻨﻨـﺪ و ﺑﻬﺎﻧـﻪاي ﺑﺪﺳـﺖ‬
‫دوﻟﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻛﻪ آﻳﺖ اﷲ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ را ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﺑﺮﮔﺮداﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫• ﺳﺮﻫﻨﮓ و اﻃﺮاﻓﻴﺎن ﭼﻮن ﻧﻮﺷﺘﻪي ﻣﺮا دﻳﺪﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧـﻮب ﻧﻮﺷـﺘﻪاﻳـﺪ‪ ،‬ﻧﺎﻣـﻪ را‬
‫ﺑﺮدﻧﺪ و ﻓﺮداي آن روز آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﺎه دﺳﺘﻮر داده ﻣﻼي ﻗﻤﻲ و ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ آزادﻧﺪ‪.‬‬
‫• در اﺗﺎق ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺎ ﻋﺪهاي از ﺗﻮدهايﻫﺎ و ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﺖﻫﺎ ﻣﺤﺒﻮس ﺑﻮدﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﭘﻴﻐﺎم دادﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﮔﻔـﺘﻢ اﺷـﻜﺎﻟﻲ ﻧـﺪارد ﺗﺸـﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎورﻧـﺪ‪.‬‬
‫ﻋﺪهاي ﻏﻴﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎزداﺷﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﺎ را ﺑـﻪ ﻛﻤﻮﻧﻴﺴـﺖ‬

‫‪10‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﻮدن ﻣﺘﻬﻢ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻪ اﺗﻬﺎﻣﻲ‪ ،‬ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﺑﮕﺬارﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﻨـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل آﻣﺪﻧـﺪ و‬
‫اﻇﻬﺎر ﺧﻮﺷﻮﻗﺘﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﺷﺠﺎع ﻫﻢ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺑـﺎ دﻳﻜﺘـﺎﺗﻮري‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﮔﺮم ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺳﺆاﻻت و اﺷﻜﺎﻻﺗﻲ ﺑﻪ ﻗﻮاﻧﻴﻦ اﺳﻼم داﺷﺘﻨﺪ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺟﻮاب ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻮن ﻣﺎ را در ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎده ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻛـﺮدم و رﻓـﺘﻢ‬
‫•‬
‫ﻣﻨﺰل آﻗﺎي ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻣﺠﺘﻬﺪي ﺑﻮد ﺷﺠﺎع و ﺑﻴﺪار‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﺧﻮدش در ﻟﺒﻨﺎن ﺗﺒﻌﻴﺪ‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﻲ ﺧﺎﻧﻮادهاش در ﺗﻬﺮان ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﻣﻦ وارد ﺷﺪم ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫در آن زﻣﺎن ﺗﻤﺎم اﻫـﻞ ﻋﻠـﻢ از ﺳﻴﺎﺳـﺖ و اﻣـﻮر ﻣﻤﻠﻜﺘـﻲ ﺑﺮﻛﻨـﺎر ﺑﻮدﻧـﺪ و دوري‬
‫ﻣﻲﺟﺴﺘﻨﺪ و اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ و ﻳﺎ اﻳﻦ ﺑﻨﺪه وارد ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ دﻳﻜﺘﺎﺗﻮري ﻣﻲﺷـﺪﻳﻢ‬
‫ﭼﻨﺪان ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻣﺮدم ﻧﺒﻮدﻳﻢ‪ ،‬و اﺻﻼ ﻣﺮدم اﻳﺮان و ﺧﻮد اﻳﺮان ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺒﺮﺳـﺘﺎﻧﻲ ﺑـﻮد‬
‫ﻛﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﻮرﻛﻦﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺎري ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺮده ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ! ﻓـﺮدي‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﺑﻮد و اﻳﺸﺎن زﺟﺮ و ﺣﺒﺲ زﻳﺎد دﻳﺪ ﺗﺎ ﺣﺮﻛﺘـﻲ و ﻣـﻮﺟﻲ‬
‫در اﻳﺮان ﺑﻮﺟﻮد آورد ﺗﺎ آن زﻣﺎن ﺟﺒﻬﻪي ﻣﻠﻲ و ﺟﺒﻬﻪي ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻲ اﺻﻼ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷـﺖ‪،‬‬
‫و ﻣﺮﺣﻮم ﻣﺼﺪق را ﺟﺰ ﻣﻌﺪودي ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﭼﻮن ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﺳـﻌﻲ داﺷـﺖ ﻳـﻚ‬
‫ﻣﺠﻠﺲ ﺷﻮراي ﻣﻠﻲ و وﻛﻼي ﺧﻴﺮﺧﻮاه ﻣﻠﺖ ﺳﺮﻛﺎر ﺑﻴﺎﻳﻨـﺪ‪ ،‬ﻟـﺬا ﻓﺘـﻮا ﻣـﻲداد ﻛـﻪ ﺑـﺮ‬
‫ﺟﻮاﻧﺎن واﺟﺐ اﺳﺖ در اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت دﺧﺎﻟﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻟﺬا در ﻫﻤﺎن زﻧﺪان ﻟﺒﻨﺎن ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎﻧـﺐ‬
‫ﻧﺎﻣﻪاي ﻧﻮﺷﺖ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﺴﺠﺪ را دﻛﺎن ﻗﺮار ﻧﺪه و ﺑﭙـﺮداز‬
‫ﺑﻪ ﺑﻴﺪاري ﻣﺮدم و ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﺮدم ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ آﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮب ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻛـﺎري ﺑـﻪ‬
‫اوﺿﺎع ﻣﻠﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ وﻛﻨﺎرهﮔﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻮش ﻣﺪه و ﻛﺎري ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻣﺼـﺪق را‬
‫اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ آن وﻗﺖ ﻣﻠﺖ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﺼﺪق ﻛﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﭼﻪ ﻛﺎره اﺳـﺖ‪ ،‬ﻛﺎﺷـﺎﻧﻲ‬
‫ﺑﻪ ﺗﻤﺎم دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﻛـﺮد ﻛـﻪ وﻛﻼﻳـﻲ ﺻـﺤﻴﺢ اﻟﻌﻤـﻞ از آﻧﺠﻤﻠـﻪ ﻣﺼـﺪق را‬
‫اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ واﺳﻄﻪي ﺳﻔﺎرﺷﺎت و ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎي ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ و ﭘﻴـﺮواﻧﺶ]ﻛـﻪ در‬
‫رأﺳﺸﺎن ﺧﻮد اﻳﺸﺎن ﻳﻌﻨﻲ آﻳﺖ اﷲ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻗﻤـﻲ ﺑـﻮد[ ﻣـﺮدم ﻧـﺎم ﻣﺼـﺪق را‬
‫ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ و ﺗﺎ اﻧﺪازهاي ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬و در ﻣﻮاﻗﻊ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ﻣﺮﻳـﺪان ﻛﺎﺷـﺎﻧﻲ از اول ﺷـﺐ ﺗـﺎ‬
‫ﺻﺒﺢ در ﭘﺎي ﺻﻨﺪوﻗﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﺻﻨﺪوق ﻋﻮض ﺷﻮد و ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ و ﻣﺼـﺪق‬
‫وﻛﻴﻞ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮدم را ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ ﺑﻪ رأي دادن ﺑﻪ آﻗﺎي ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ و ﻣﺼﺪق و ﭼﻨﺪ‬
‫ﻧﻔﺮي ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ دو ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮاه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ واﺳﻄﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﺮﻳﺪان ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ اﻳـﻦ دو‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪11‬‬

‫ﻧﻔﺮ رأي آوردﻧﺪ و وﻛﻴﻞ ﺗﻬﺮان ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬دوﻟﺖ ﻧﺎﭼﺎر ﺷﺪ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ را آزاد ﻛﻨﺪ و از ﻟﺒﻨﺎن ﺑﻪ‬
‫اﻳﺮان آورد‪.‬‬
‫ﭼﻮن ﻣﻠﺖ ﺧﺒﺮ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻫﻮاﭘﻴﻤﺎ وارد ﺗﻬﺮان ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻟﺬا ﻫﻤـﺎن روز ورود‬
‫اﻳﺸﺎن از ﻓﺮودﮔﺎه ﻣﻬﺮآﺑﺎد ﺗﺎ درب ﻣﻨﺰل اﻳﺸـﺎن ﻣﻤﻠـﻮ از ﺟﻤﻌﻴـﺖ ﺑـﻮد‪ .‬ﻣـﺎ آن روز در‬
‫ﺗﻬﺮان ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺧﻮﺑﻲ از اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آﻳﺪ‪.‬‬
‫]ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي از ﺗﺠﻠﻴﻞ و دﻓﻦ ﺟﻨﺎزه رﺿﺎﺷﺎه در ﻗﻢ [‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻃﻮل ﻧﻜﺸﻴﺪ ﻛﻪ رﺿﺎﺷﺎه در ﺟﺰﻳﺮه ﻣﻮرﻳﺲ ﻓﻮت ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ ﻛﻪ در‬
‫آن ﺟﺰﻳﺮه ﻗﺪم ﻣﻲزده و ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻪ اﻋﻠﻴﺤﻀﺮت‪ ،‬ﻗﺪر ﻗﺪرت‪ ،‬ﻗﻮي ﺷﻮﻛﺖ‪ ،‬زﻛﻲ آي‬
‫زﻛﻲ‪ ،‬آي زﻛﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﻳﺎد زﻣﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮد ﻣﻲﻛﺮده و ﻣﻘﺼﻮد او اﻳﻦ ﺑﻮده ﻛﻪ در اﻳﺮان‬
‫اﻃﺮاﻓﻴﺎن او ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﻣﺮدﻣﺎن ﻫﻮا ﭘﺮﺳﺖ ﻣﺘﻤﻠﻖ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ اﻋﻠﻲ‬
‫ﺣﻀﺮت ﻗﺪر ﻗﺪرت‪ ،‬و ﭼﻮن وﻓﺎت ﻛﺮد ﺟﻨﺎزه او را ﺑﻪ اﻳﺮان آوردﻧﺪ‪ ،‬و دوﻟﺖ و ﺷﺎه‬
‫ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم از ﺟﻨﺎزه او ﺗﺠﻠﻴﻞ ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﺎ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎت زﻳﺎدي ﺟﻨﺎزه را در ﻗﻢ‬
‫دﻓﻦ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻋﻠﻤﺎ و ﺑﺰرﮔﺎن ﻗﻢ را دﻋﻮت ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ از ﺟﻨﺎزه اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آﻳﺪ‪ ،‬آﻳﺖ‬
‫اﷲ ﺑﺮوﺟﺮدي ﻛﻪ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﻔﻮف ﻃﻼب ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه او ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬و آﻗﺎي‬
‫ﺑﺮوﺟﺮدي ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻋﻠﻤﺎي رﻳﺎﺳﺖ ﻣ‪Ĥ‬ب ﺑﻮد و از ﻫﺮ ﻛﺎري ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ رﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮد‬
‫ﺧﻮدداري ﻧﻤﻲ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﻋﻼوه ﺑﻪ ﺷﺎه و درﺑﺎرﻳﺎن و وﻛﻼي ﻣﺠﻠﺲ ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺖ‪،‬‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﮔﺮدﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه ﺷﺎه اﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎز ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﻛﻪ اﮔﺮ از ﺟﻨﺎزه رﺿﺎﺷﺎه ﺗﺠﻠﻴﻞ ﺷﻮد ﺗﻤﺎم ﻛﺎرﻫﺎي ﻓﺎﺳﺪ او‬
‫اﻣﻀﺎء ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬درﺻﺪد ﺑﺮآﻣﺪم ﻛﺎري ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ از ﺗﺠﻠﻴﻞ ﺟﻨﺎزه ﮔﺮدد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫ﻃﻠﺒﻪ ﺟﻮان ﺑﻪ ﻧﺎم ﻓﺪاﻳﻴﺎن اﺳﻼم ﺗﺎزه ﺑﺎ ﻣﻦ رﻓﻴﻖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در آن زﻣﺎن ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺳﻲ و‬
‫ﭘﻨﺞ ﺳﺎل داﺷﺘﻢ و از ﻣﺪرﺳﻴﻦ ﺣﻮزه ﻋﻠﻤﻴﻪ ﻗﻢ ﺑﻮدم‪ ،‬اﻳﻦ ﻓﺪاﻳﻴﺎن ﺟﻮان ﻛﻪ ﺳﻨﺸﺎن از‬
‫ﭘﺎﻧﺰده اﻟﻲ ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺄﻧﻮس ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه اﻳﺸﺎن ﻣﻨﺰل ﻣﺎ‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﺮﺧﻲ از اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺰ ﻧﺰد ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه درس ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ آﻧﺎن ﻣﺸﻮرت ﻛﺮدم ﻛﻪ در‬
‫ﻣﻨﻊ ﺗﺠﻠﻴﻞ ﺟﻨﺎزه ﭘﻬﻠﻮي ﻓﻜﺮي ﺑﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺷﻤﺎ اﻋﻼﻣﻴﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ﻣﺎ آن را ﻧﺸﺮ‬
‫ﻣﻲدﻫﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪12‬‬

‫اﻋﻼﻣﻴﻪاي ﻧﻮﺷﺘﻢ و در آن ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه ﺷﺎه ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﻳﺎ‬
‫در ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎزه او ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺮﺧﻼف ﻣﻮازﻳﻦ دﻳﻦ رﻓﺘﺎر ﻛﺮده و ﻣﺎ او را ﺗﺮور‬
‫ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫اﻳﻦ اﻋﻼﻣﻴﻪ ﭼﻮن ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ‪ ،‬اﺛﺮ ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺑﻲ داﺷﺖ و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻧﻤﺎز ﺑﺮ‬
‫ﺟﻨﺎزه دﻋﻮت ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ آﻗﺎي ﺑﺮوﺟﺮدي ﺑﻪ ﻫﺮاس اﻓﺘﺎدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﺑﻪ اﻳﺸﺎن‬
‫ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺷﻮد و ﻳﺎ ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪ واﻗﻊ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬و ﻟﺬا در ﺻﺪد ﺑﺮ آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﺷﺮﻳﻦ اﻋﻼﻣﻴﻪ را‬
‫ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻓﺪاﻳﻴﺎن ﻛﻪ در ﻗﻢ ﻣﻨﺰل ﻣﻌﻴﻨﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﭘﺮاﻛﻨﺪه و اﻛﺜﺮا ﻣﻘﻴﻢ ﺗﻬﺮان ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫اﺣﺘﻤﺎل ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺎري ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ ،‬و از ﻃﺮﻓﻲ ﻛﻤﺘﺮ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‬
‫اﻋﻼﻣﻴﻪاي ﺑﻪ آن ﺗﻨﺪي‪ ،‬ﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﺑﺮﻗﻌﻲ ﻗﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ و ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻦ وﻗﺖ ورود‬
‫ﺟﻨﺎزه ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺰدﻳﻚ و اﻓﻜﺎر ﻣﺴﺌﻮﻻن ﺣﻜﻮﻣﺖ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺟﻨﺎزه را وارد‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻲ آن ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺠﻠﻴﻞ ﻧﺸﺪ‪ ،‬و ﭼﻮن در ﻣﺴﺠﺪ اﻣﺎم ﻗﻢ ﻣﺠﻠﺲ‬
‫ﻓﺎﺗﺤﻪاي ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺳﻴﺪي ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﻮﺳﻲ ﺧﻮﺋﻲ ﻗﺼﺪ داﺷﺖ در آن ﻣﺠﻠﺲ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫رﻓﻘﺎي ﻣﺎ او را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻛﺘﻚ زدﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮري ﻛﻪ ﺧﻮن از ﺳﺮش ﺟﺎري ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻮن‬
‫دوﻟﺖ ﭼﻨﻴﻦ دﻳﺪ از دﻓﻦ ﺟﻨﺎزه در ﻗﻢ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ و ﺟﻨﺎزه را ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ در‬
‫ﺗﻬﺮان ﭼﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﻨﺪه ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدم‪.‬‬

‫]اﺷﻌﺎر ﻣﺆﻟﻒ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ ﺧﻮد[‬
‫در اﻳﺎﻣﻲ ﻛﻪ روﺣﺎﻧﻲ ﻧﻤﺎﻳﺎن و دﻛﺎﻧﺪاران ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﻣﺘﺤﺪ و ﻛﻤﺮ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺎم ﻛﺮدﻧﻢ‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ دوﻟﺖ ﺷﺎه و اﻋﻤﺎل زور ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪﻧﺪ و ﻋﻮام را ﺑﺮاي ﻏﺼﺐ ﻣﺴﺠﺪ‬
‫]ﮔﺬر دﻓﺘﺮ وزﻳﺮ[ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺰﻟﻢ در ﻣﺤﺎﺻﺮه آﻧﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ و اﻣﻨﻴﺖ از‬
‫زﻧﺪﮔﻴﻢ ﺳﻠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﺑﻴﺎت ذﻳﻞ را ﺳﺮودم‪:‬‬
‫ﺑﺮﻗﻌﻲ ﭼﻮن راه ﺣﻖ روﺷﻦ ﻧﻤﻮد‬
‫ﮔﻤﺮﻫﺎن را ﺑﻬﺮ ﺧﻮد دﺷﻤﻦ ﻧﻤﻮد‬
‫راه ﭘﺮﺧـــﺎر اﺳـــﺖ و ﭘـــﺮآزار ﺑـــﻮد‬

‫آري آري راه ﺣــــﻖ دﺷــــﻮار ﺑــــﻮد‬

‫ﺑﺎﻳـــﺪش ﺳـــﺨﺘﻲ ﻛﺸـــﺪ در راه ﺣـــﻖ‬

‫ﻫــﺮ ﻛــﻪ ﻋــﺰت ﺧﻮاﻫــﺪ از درﮔــﺎه ﺣــﻖ‬

‫روﺿـــﻪ ﺧﻮاﻧـــﺎن ﻋـــﻮام ﺑـــﻲ ﺣﻴـــﺎ‬

‫زﻳـــﻦ ﺳـــﺒﺐ ﻋـــﺎﻟﻢ ﻧﻤﺎﻳـــﺎن دﻏـــﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪13‬‬

‫ﺑــﺎ ﺧــﺮان ﺧــﻮد ﺑــﻪ ﻛﻮﺷــﺶ آﻣﺪﻧــﺪ‬

‫ﭘــﺲ ﺑــﻪ ﻫﻤﺪﺳــﺘﻲ ﺑــﻪ ﺟﻨــﺒﺶ آﻣﺪﻧــﺪ‬

‫ﺗــــﺎ ﻛــــﻪ ﺑﻨﻤﻮدﻧــــﺪ ﻣــــﺎ را ﻣــــﺘﻬﻢ‬

‫رﺷـــﻮه ﻫـــﺎ دادﻧـــﺪ ﺑـــﺮ اﻫـــﻞ ﺳـــﺘﻢ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ ﺷـﺪ ﻣﺴـﺠﺪ ز اﻫـﻞ ﺷـﻮر و ﺷـﺮ‬

‫ﭘـــﺲ ﺑـــﻪ زور ﭘﺎﺳـــﺒﺎن و ﺳـــﻴﻢ و زر‬

‫ﺑـــﺎز ﺷـــﺪ دﻛـــﺎن ﻧﻘـــﺎﻻن ﺧـــﻮاب‬

‫ﭘﺎﻳﮕـــﺎه ﺣـــﻖ ﭘﺮﺳـــﺘﻲ ﺷـــﺪ ﺧـــﺮاب‬

‫ﺟــﺎي آن ﺷــﺪ ﻧﻘــﻞ ﻛــﺬب ﻫــﺮ ﻛﺘــﺎب‬

‫ﭘﺎﻳﮕـــﺎه دﻳـــﻦ و ﻗـــﺮآن ﺷـــﺪ ﺧـــﺮاب‬

‫ﺳﻮد دﻳﺪي ﻧـﻲ زﻳـﺎن زﻳـﻦ ﻛـﺎر و ﺑـﺎر‬

‫ﺑﺮﻗﻌـــﻲ ﮔﻔﺘـــﺎ ﺑـــﻪ دل اي ﻫﻮﺷـــﻴﺎر‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر در راه ﺣـــﻖ ﭘﺮداﺧﺘـــﻲ‬

‫ﮔﻔـــﺖ ﺑـــﺎدل‪ ،‬آﻧﭽـــﻪ اﻳﻨﺠـــﺎ ﺑـــﺎﺧﺘﻲ‬

‫آﻧﭽﻪ آﻳﺪ ﭘـﻴﺶ‪ ،‬ﺣـﻖ ﭘـﺪر ﭼـﺎره ﺳـﺎز‬

‫ﻧﻴﺴــﺖ ﺑــﺎزي ﻛــﺎر ﺣــﻖ‪ ،‬ﺧـﻮد را ﻣﺒــﺎز‬

‫ﺻـﺎﺣﺐ ﻣﺴـﺠﺪ ﺗـﻮ را اﻧـﺪر دل اﺳـﺖ‬

‫ﮔﺮﻛﻪ ﻣﺴﺠﺪ رﻓﺖ ﮔﻮ رو ﻛﺎن ﮔﻞ اﺳﺖ‬

‫ﺗﻮ ﺑﻤﺎن اي آﻧﻜﻪ ﭼﻮن ﺗـﻮ ﭘـﺎك ﻧﻴﺴـﺖ‬

‫ﮔﺮﻛﻪ ﻣﺴﺠﺪ رﻓﺖ ﮔﻮ رو‪ ،‬ﺑـﺎك ﻧﻴﺴـﺖ‬

‫ﺗــﺮك آن ﺑﻨﻤــﺎ ﻛــﻪ ﻣﺴــﺠﺪ ﺷــﺪ دﻛــﺎن‬

‫ﮔﺸـــﺖ ﻣﺴـــﺠﺪ ﺧﺎﻧﻘـــﺎه ﺻـــﻮﻓﻴﺎن‬

‫ﺟﺎي ﺟﻤﻊ ﺣﻖ ﭘﺮﺳـﺘﺎن ﻣﺴـﺠﺪ اﺳـﺖ‬

‫ﺟﺎي درس و ﺑﺤﺚ ﻗﺮآن‪ ،‬ﻣﺴﺠﺪ اﺳـﺖ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺟـﺎي ﻫـﺮ ﺷـﻤﺮ و ﺳـﻨﺎن‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎي ﻣﺪح و روﺿﻪ ﺧﻮان‬

‫روﺿﻪﺧﻮاﻧﺴﺖ روﺿﻪﺧﻮاﻧﺴﺖروﺿـﻪ ﺧـﻮان‬

‫آﻧﻜــﻪ ﻫﻤﻜــﺎر اﺳــﺖ ﺑــﺎ ﺷــﻤﺮ و ﺳــﻨﺎن‬

‫دﻳــﻦ ﺣــﻖ را ﻣــﻴﻜﻦ از ﺑــﺪﻋﺖ ﺟــﺪا‬

‫اﻗﺘــــﺪا ﻛــــﻦ ﺑــــﺮ إﻣــــﺎم ﻻﻓﺘــــﻲ‬

‫ﻧــﻲ اﻣــﺎﻣﻲ ﻛــﻪ ﻛﻨــﺪ دﻳــﻦ را دﻛــﺎن‬

‫آن اﻣـــــﺎم ﻛـــــﺎرﮔﺮ در ﺑﻮﺳـــــﺘﺎن‬

‫ﻧــﻲ ﮔﺮﻓﺘــﻲ ﻣﺴــﺠﺪي ﺑ ـﺎ ﺷــﺮ و ﺷــﻮر‬

‫آن اﻣـــﺎﻣﻲ ﻛـــﻪ ﻧﺒـــﻮدي اﻫـــﻞ زور‬

‫ﻣــﻲ ﻧﺨــﻮردي آن اﻣــﺎم از اﻳــﻦ ﺣــﺮام‬

‫ﻧــﻲ ﮔﺮﻓﺘــﻲ ﺧﻤــﺲ ﻳــﺎ ﺳــﻬﻢ اﻣــﺎم‬

‫ﻧــــﻲ اﻣــــﺎم ﻓﺎﺳــــﻘﺎن ﺑــــﻲ ﺧﺒــــﺮ‬

‫آن اﻣـــﺎم داﻧـــﺶ و ﻓﻀـــﻞ و ﻫﻨـــﺮ‬

‫ﻧﺎﺧــــﺪاﻳﺎن را ﻧﺨﻮاﻧــــﺪي در دﻋــــﺎ‬

‫آن اﻣــﺎﻣﻲ ﻛــﻪ ﻧﺨﻮاﻧــﺪي ﺟــﺰ ﺧــﺪا‬

‫ﻧﺎﺧــﺪاي ﻛﺸــﺘﻲ اﻣﻜــﺎن ﻳــﻚ اﺳــﺖ‬

‫ﻗﺎﺿــﻲ اﻟﺤﺎﺟــﺎت در ﻋــﺎﻟﻢ ﺗــﻚ اﺳــﺖ‬

‫ﺧــﺎك و ﺑــﺎد و آب ﺳــﺮﮔﺮدان اوﺳــﺖ‬

‫آن ﻛﻪ ﻫﺴـﺘﻲ‪ ،‬ﻧﻘﺸـﻲ از ﻓﺮﻣـﺎن اوﺳـﺖ‬

‫از ﺣﺴــــﻮدان دﻧــــﻲ ﺑــــﻲ ﺧﺒــــﺮ‬

‫ﺑﺮﻗﻌــﻲ ﺑــﺎ ﺣــﻖ ﺑﺴــﺎز و ﻛــﻦ ﺣــﺬر‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪14‬‬

‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ دﺷﻤﻨﺎن ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻋﻨﻮان ﺑﻪ دﺷﻤﻨﻬﺎ رﺳﺎن ﭘﻴﻐﺎم ﻣﺎ را ﺷﻌﺮي ﺳﺮودم‪:‬‬
‫روز و ﺷــﺐ ﺑــﺎ ﻋــﺰ و ﺷــﺄﻧﺶ ﻛﺎرﺑــﺎد‬
‫دﺷـــﻤﻦ ﻣـــﺎ را ﺳـــﻌﺎدت ﻳـــﺎر ﺑـــﺎد‬
‫ﻫﺮ ﻛﻪ ﻛـﺎﻓﺮ ﺧﻮاﻧـﺪ ﻣـﺎ را ﮔـﻮ ﺑﺨـﻮان‬

‫او ﻣﻴــــﺎن ﻣﺮدﻣــــﺎن دﻳﻨــــﺪار ﺑــــﺎد‬

‫ﻫــﺮ ﻛــﻪ ﺧــﺎري ﻣــﻲﻧﻬــﺪ در راه ﻣــﺎ‬

‫ﺑــــﺎر إﻟﻬــــﺎ راه او ﮔﻠــــﺰار ﺑــــﺎد‬

‫ﻫــﺮ ﻛــﻪ ﭼــﺎﻫﻲ ﻣــﻲﻛﻨــﺪ در راه ﻣــﺎ‬

‫راه او ﺧـــﻮاﻫﻢ ﻫﻤـــﻲ ﻫﻤـــﻮار ﺑـــﺎد‬

‫ﻫﺮ ﻛـﻪ ﻋﻠـﻢ و ﻓﻀـﻞ ﻣـﺎ را ﻣﻨﻜﺮاﺳـﺖ‬

‫ﻣﻠــﻚ و ﻣــﺎﻟﺶ در ﺟﻬــﺎن ﺑﺴــﻴﺎر ﺑــﺎد‬

‫ﻫــﺮ ﻛــﻪ ﮔﻮﻳــﺪ ﺑﺮﻗﻌــﻲ دﻳﻮاﻧــﻪ اﺳــﺖ‬

‫ﮔﻮﻛــﻪ ﻣــﺎ دﻳﻮاﻧــﻪ‪ ،‬او ﻫﻮﺷــﻴﺎر ﺑــﺎد!‬

‫ﻣﺎ ﻧﻪ اﻫـﻞ ﺟﻨـﮓ و ﻧـﻲ ﻇﻠـﻢ وﻧـﻪ زور‬

‫دادﺧﻮاه ﻣﺎ ﺑـﻪ ﻋﻘﺒـﻲ ﻗـﺎدر ﺟﺒـﺎر ﺑـﺎد‬

‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ در ﻫﻤﺎن اﺣﻮال ﭘﻨﺪاري ﻣﻮرد إﻟﻬﺎم ﺣﻀﺮت ﺣﻖ واﻗﻊ ﺷﺪهام‪ ،‬ﻣﺴﺘﺰاد ذﻳﻞ‬
‫را ﺳﺮودم‪:‬‬
‫ﺑﻨﺪه ﺑﻲ ﻛـﺲ ﻣـﻦ‪ ،‬ﻣـﻦ ﻛـﺲ و ﻏﻤﺨـﻮار ﺗـﻮام‬
‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬
‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﮔــﺮ ﺗــﻮ ﺗﻨﻬــﺎ ﺷــﺪه اي‪ ،‬ﻏﺼــﻪ ﻣﺨــﻮر ﻳــﺎر ﺗــﻮام‬

‫ﺑــــــﺎز ﻧﺎﻣﻴــــــﺪ ﻣﺸــــــﻮ‬

‫ﮔــﺮ ﺟﻬــﺎن رﻓــﺖ زدﺳــﺘﺖ‪ ،‬ﻃــﺮف ﻳــﺄس ﻣــﺮو‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﺑـــﺎز ﮔـــﺮدان ﺟﻬـــﺎن ﻣـــﻦ ﺣـــﻖ دار ﺗـــﻮام‬

‫از ﻫﻤــــﻪ دﻳــــﺪه ﺑــــﺪوز‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ را ﻧﻴﺴﺖ اﻧﻴﺴـﻲ ﺑـﻪ ﺟﻬـﺎن در ﺷـﺐ و روز‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻣـــﻮﻧﺲ ﺗـــﻮ‪ ،‬ﻫﻤـــﻪ ﺟـــﺎ و ﻣـــﺪدﮔﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻧﻴﺴــــﺖ ﺣــــﻖ را ﺑــــﺪﻟﻲ‬

‫ﮔــﺮ ﭼــﻪ ﺣــﻖ را ﻧﺒــﻮد روﻧــﻖ ﺑــﺎزار وﻟــﻲ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫أﻇﻬــﺮ اﻟﺤــﻖ‪ ،‬ﻛــﻪ ﻣــﻦ روﻧــﻖ ﺑــﺎزار ﺗــﻮام‬

‫ﻧﻴﺴــــﺖ ﻳــــﻚ دادرﺳــــﻲ‬

‫ﮔـــﺮ ﺗـــﻮ را ﻛﺎرﮔﺸـــﺎﻳﻲ ﻧﺒـــﻮد ﻫـــﻴﭻ ﻛﺴـــﻲ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻏــﻢ ﻣﺨــﻮر ﻛــﺎر ﮔﺸــﺎ ﻫﺴــﺘﻢ و در ﻛــﺎرﺗﻮام‬

‫ﺗـــﺎ ﻛـــﻪ ﺷﺎﻳﺴـــﺘﻪ ﻛﻨـــﺪ‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ را ﻏﺼﻪ و ﻏـﻢ‪ ،‬رﻧـﺞ و ﺳـﺘﻢ ﺧﺴـﺘﻪ ﻛﻨـﺪ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫رو ﺑـــﻪ ﻣـــﻦ آر ﻛـــﻪ ﻣـــﻦ داﻓـــﻊ آزار ﺗـــﻮام‬

‫ﻏﻤــــﺖ از ذﻟــــﺖ ﻧﻴﺴــــﺖ‬

‫رﻧﺞ و ﻏﻤﻬﺎي ﺗﻮ ﺑـﻲﻋﻠـﺖ و ﺑﻴﺤﻜﻤـﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻣﺼــﻠﺤﺖ ﺑــﻴﻦ و ﮔﻨــﻪ ﺑﺨــﺶ و ﻧﮕﻬــﺪار ﺗــﻮام‬

‫ﻣﺴــــﺠﺪ و ﻣﺤﻔــــﻞ ﺗــــﻮ‬

‫ﮔـــﺮ ﻛـــﻪ اوﺑـــﺎش ﺑﻜﻨﺪﻧـــﺪ در ﻣﻨـــﺰل ﺗـــﻮ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪15‬‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﺑــﺎ ﺧﺒــﺮ ﺑــﺎش ﻛــﻪ ﻣــﻦ ﺣــﺎﻓﻆ آﺛــﺎر ﺗــﻮام‬

‫ﻛــــــﺎن ﻫــــــﺬا ﻟــــــﻮﻻ‬

‫دوﺳــﺖ دارم ﺷــﻨﻮم ﺻــﻮت ﺗــﻮ در رﻧــﺞ وﺑــﻼ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻃﺎﻟــﺐ ﻧﺎﻟــﻪ و اﻓﻐــﺎن ﺑــﻪ ﺷــﺐ ﺗــﺎر ﺗــﻮام‬

‫ﺑـــﺎش ﻳـــﻚ ﺑﻨـــﺪه ﺣ‪‬ـــﺮ‬

‫ﮔــﺮ رﻣﻴﺪﻧــﺪ ز ﺗــﻮ ﻣــﺮدم دون‪ ،‬ﻏﺼــﻪ ﻣﺨــﻮر‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻣـــﻦ رﻓﻴـــﻖ ﺗـــﻮ و ﻫـــﻢ ﻧـــﺎﻇﺮ ﭘﻴﻜـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻳـــﺎ دﻟـــﺖ ﺑﺮﻳـــﺎن اﺳـــﺖ‬

‫ﮔــﺮ ز ﻏﻤﻬــﺎي ﺟﻬــﺎن دﻳــﺪه ﺗــﻮ ﮔﺮﻳــﺎن اﺳــﺖ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻣـــﻦ ﺗﻼﻓـــﻲ ﻛـــﻦ آن دﻳـــﺪه ﺧﻮﻧﺒـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻳـــﺎ دﻟـــﺖ ﻏﻤﮕـــﻴﻦ اﺳـــﺖ‬

‫ﺑــﺮ دﻟــﺖ ﺑــﺎر ﻏــﻢ و ﻏﺼــﻪ اﮔــﺮ ﺳــﻨﮕﻴﻦ اﺳــﺖ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫داﻓـــﻊ ﻫـــﺮ ﻏـــﻢ و ﺷـــﻮﻳﻨﺪه زدل ﺑـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﺑــــﺎز ﺑــــﺎ ﻳــــﺰدان ﺑــــﺎش‬

‫ﮔــﺮ ﻛﺴــﻲ ﻧــﺎز ﺗــﻮ را ﻣــﻲ ﻧﺨــﺮد ﺧﻨــﺪان ﺑــﺎش‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫راز ﺑــﺎ ﺧــﺎﻟﻖ ﺧــﻮد ﮔــﻮ ﻛــﻪ ﺧﺮﻳــﺪار ﺗــﻮام‬

‫ﻏـــﻢ ﺧـــﻮد ﺑـــﺎ ﻣـــﻦ ﮔـــﻮ‬

‫ﮔــﺮ ﻛــﻪ ﻣﻈﻠــﻮم ﺷــﺪي از ﺳــﺘﻢ و ﺟــﻮر ﻋــﺪو‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫دادﮔـــﺮ ﺣﻘـــﻢ و از ﻋـــﺪل‪ ،‬ﻃﺮﻓـــﺪار ﺗـــﻮام‬

‫در ره ذواﻟﻤـــــﻨﻦ اﺳـــــﺖ‬

‫ﺑﺮﻗﻌـــﻲ ﺳـــﻌﻲ ﺗـــﻮ ﮔـــﺮ ﺑﻬـــﺮ ﻣـــﻦ اﺳـــﺖ‬

‫ﻏـــﻢ ﻣﺨـــﻮر ﻳـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫ﻗﺎﺑـــﻞ ﺳـــﻌﻲ ﺗـــﻮ و ﻧﺎﺷـــﺮ اﻓﻜـــﺎر ﺗـــﻮام‬

‫]ﺷﻌﺮي در ﺑﺎره اوﺿﺎع ﻛﻨﻮﻧﻲ اﻳﺮان[‬
‫اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ در ﺑﺎرة اوﺿﺎع اﻳﺮان در اﻳﻦ زﻣﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺷﻌﺮ زﻳﺮ را ﺳﺮودهام‪:‬‬
‫ﻣﺤﻔﻠـــﻲ ﺑــــﻮد و ﻧــــﺎزﻧﻴﻦ ﻳــــﺎري‬

‫ﻳــــﺎري آﮔــــﺎه و ﻧﻴــــﻚ ﭘﻨــــﺪاري‬

‫ﮔﻔـــــﺘﻤﺶ در زﻣﻴﻨـــــﻪ اﺳـــــــﻼم‬

‫ﺑـــــﺎزﮔﻮ آﻧﭽـــــﻪ ﮔﻔﺘﻨـــــﻲ داري‬

‫ﮔﻔـــﺖ‪ :‬دﻳﻨـــﻲ ﺑـــﺪون روﺣـــﺎﻧﻲ‬

‫ﻓـــﺎرغ از ﻫـــﺮ ﻛﺸـــﻴﺶ و اﺣﺒـــﺎري‬

‫ﻣﺼــﻄﻔﻲ ﻣﺠﺘﻬــﺪ ﻧﺒــﻮد و أﻣــﻲ ﺑــﻮد‬

‫ﻣﺮﺗﻀـــﻲ ﻫـــﻢ ﻧـــﻪ ﻣـــﺮد ﺑﻴﻜـــﺎري‬

‫ﮔﻔــﺘﻤﺶ‪ :‬رﻫﻨﻤــﺎي ﻣــﺮدم ﻛﻴﺴــﺖ؟‬

‫ﭼــﻪ ﻛــﺲ از دﻳــﻦ ﻛﻨــﺪ ﻧﮕﻬــﺪاري؟‬

‫ﮔﻔـــﺖ‪ :‬ﻫـــﺎن! رﻫﻨﻤـــﺎ ﺑـــﻮد ﻗـــﺮآن‬

‫ﺑــﺮ ﻫﻤــﻪ ﻓــﺮض‪ ،‬دﻳــﻦ ﻧﮕﻬــــﺪاري‬

‫‪16‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑــﺮ ﻫﻤــﻪ ﻋﻠــﻢ دﻳــﻦ ﺑــﻮد واﺟــــﺐ‬

‫واﺟــﺐ ﻋﻴﻨــﻲ اﺳــﺖ ﺑــﺮ ﻃﺎﻟــــﺐ‬

‫ﻫــﺎدي دﻳــﻦ ﻛﺠــﺎ ﻓﺮوﺷــﺪ دﻳـــﻦ‬

‫ﻧــﻲ ﺑــﻮد َﻛ ـﻞّ و ﻧــﻲ ﻛــﻪ ﺳــﺮ ﺑـــﺎري‬

‫دﻳــﻦ ﻓﺮوﺷــﺎن ﻧــﻪ رﻫﻨﻤــﺎ ﺑﺎﺷﻨـــﺪ‬

‫دﻳـــﻦ ﻧﺒﺎﺷـــﺪ ز ﺟﻨــــﺲ ﺑـــــﺎزاري‬

‫ﻛﺴـــﺐ روزي ز راه دﻳـــﻦ ﻧﻜﻨﻨــــﺪ‬

‫دﻳﻨﺸـــﺎن اﻳﻤـــﻦ از دﻏﻠﻜـــــــﺎري‬

‫ﻧﺮدﺑـــﺎن ﺳﻴﺎﺳـــﺘﺶ ﻧﻜﻨﻨـــــــــــﺪ‬

‫دﻳﻨﺸـــﺎن اﻳﻤـــﻦ از دﻛﺎﻧـــــــﺪاري‬

‫ﺣﻜﻤﺮاﻧــﻲ ﻧﺪاﺷــﺖ ﭘــﻴﺶ ﻋﻠـــــﻲ‬

‫ارزش ﻛﻔـــﺶ ﭘـــﺎره ﺧـــــــﻮاري‬

‫ﻣﻠــﻚ اﻳﺸــﺎن ﻗﻠﻤــﺮو دﻟﻬﺎﺳـــــﺖ‬

‫ﻧـــﻪ ﺣﺠـــﺎز و ﻫﻠﻨـــﺪ و ﺑﻠﻐـــــﺎري‬

‫ﻧﻘــﺶ آﺧﻮﻧــﺪ را ﺷــﺪم ﺟﻮﻳـــــــﺎ‬

‫ﮔﻔــﺖ‪ :‬ﺑــﺮ دوش ﺧﻠــﻖ ﺳــﺮ ﺑــﺎري‬

‫ﻛــﺎر او را ﭼــﻪ؟ ﺟﺴــﺘﺠﻮ ﻛـــــﺮدم‬

‫ﮔﻔــﺖ‪ :‬ﺗﻜﻔﻴــﺮ و ﺣــﺒﺲ و ﻛﺸــﺘﺎري‬

‫او ﺑ‪‬ــﻮ‪‬د ﻣﺴــﺖ از ﺷــﺮاب ﻏــــﺮور‬

‫ﻛــﻲ ﺑــﻪ ﻋﻬــﺪش ﺑــﻮد وﻓـــــﺎداري‬

‫ﮔﻔﺘﻤﺶ‪ :‬ﮔﻮ ﻛـﻪ ﭼﻴﺴـﺖ ﺣـﺰب اﷲ؟‬

‫ﮔﻔــﺖ‪ :‬اﺣﻴــﺎي رﺳــــﻢ ﺗﺎﺗـــــﺎري‬

‫ﮔﻔــﺘﻤﺶ‪ :‬ﺣــﺎل ﻣﻤﻠﻜــﺖ ﭼﻮﻧﺴــﺖ؟‬

‫ﮔﻔــﺖ‪ :‬ﺑﻴﻤـــــﺎر ﺑــﻲ ﭘﺮﺳﺘــــــﺎري‬

‫ﮔﻔــﺘﻤﺶ‪ :‬اﻧﻘــﻼب ﺑـﻬﻤـــﻦ ﻣــــــﺎه‬

‫داﺷــﺖ از ﺑﻬــﺮ ﻣــﺎ ﭼــــﻪ آﺛـــــﺎري؟‬

‫ﮔﻔــﺖ‪ :‬آري ﺿــﺮر ﻓــﺮاوان داﺷــﺖ‬

‫ﻣــﻮﺟﺒﻲ ﺷــﺪ ﺑـــــﺮاي ﺑﻴــــــﺪاري‬

‫ﻣﻠــــــﺖ اﻧـــﺪر ﻫــــــــﻮاي آزادي‬

‫ﻛـــﺮد از ﺟـــﺎن و دل ﻓﺪاﻛـــــــﺎري‬

‫ﮔــﺮ ﭼــﻪ از ﭼﺎﻟــﻪ اوﻓﺘــﺎد ﺑــﻪ ﭼــــﺎه‬

‫ﺻـــﺪ ﺑﺮاﺑــﺮ ﺷــــﺪش ﮔﺮﻓﺘـــــﺎري‬

‫ﭼــﻮن ز ﻏﻔﻠــﺖ ﺑــﻪ دام اﻓﺘـﺎدﻧــــﺪ‬

‫ﭼــﺎره ﺑﻴـــﺪاري اﺳــﺖ و ﻫﺸﻴـــﺎري‬

‫ﮔﻔــﺘﻤﺶ‪ :‬ﮔــﻮ ﻧﺠــﺎت ﻛــﻲ ﺑﺎﺷــﺪ؟‬

‫ﮔﻔــﺖ وﻗـــــﺖ ﺗﻀـــــــﺮع و زاري‬

‫ﺑﺎﻳــﺪي ﺟﻤﻠــﻪ از ﺧــــﺪا ﺧﻮاﻫﻨـــﺪ‬

‫رﻓــﻊ اﻳــﻦ ﺳﺨﺘـــــﻲ و ﮔﺮﻓﺘــــﺎري‬

‫]ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺘﺎب اﻟﻐﺪﻳﺮ اﻣﻴﻨﻲ و ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺆﻟﻒ در ﺑﺎره آن[‬
‫در آﻧﺠﺎ ]زﻧﺪان[ ﻛﻪ ﺑﻮدم ﻛﺘﺎب اﻟﻐﺪﻳﺮ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻋﻼﻣﻪ ﻋﺒﺪاﻟﺤﺴﻴﻦ اﻣﻴﻨﻲ ﺗﺒﺮﻳﺰي را ﻛﻪ‬
‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬ﻣﺠﺪد ًا ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺮدم‪ ،‬ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ و ﺑﻲﺗﻌﺼﺐ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ ،‬آﻧﺎن ﻛﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ »ﻛﺎر آﻗﺎي اﻣﻴﻨﻲ در اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺟﺰ اﻓﺰودن ﭼﻨﺪ ﺳﻨﺪ ﺑﺮ اﺳﻨﺎد ﺣﺪﻳﺚ ﻏﺪﻳﺮ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ« درﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻋﻮام ﻳﺎ اﻓﺮاد ﻛﻢ اﻃﻼع و ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺨﺼﺺ‬
‫را ﺑﻔﺮﻳﺒﺪ وﻟﻲ در ﻧﺰد ﻣﻄﻠﻌﻴﻦ ﻣﻨﺼﻒ وزن ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ ،‬ﻣﮕﺮ آﻧﻜﻪ اﻫﻞ ﻓﻦ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪17‬‬

‫ﻧﻴﺰ از روي ﺗﻌﺼﺐ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﻔﺘﻦ ﻋﻮام ﺑﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ و ﺗﻤﺠﻴﺪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﭙﺮدازﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﺳﺘﺎد ﻣﺎ آﻳﺖاﷲ ﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻴﻦ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﻣﺼﻴﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﻮن از‬
‫او در ﻣﻮرد ﭘﺮداﺧﺖ ﻫﺰﻳﻨﺔ ﭼﺎپ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب از وﺟﻮه ﺷﺮﻋﻴﻪ اﺟﺎزه ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻮاﻓﻘﺖ‬
‫ﻧﻜﺮد و ﺟﻮاب داد‪» :‬ﭘﺮداﺧﺖ ﺳﻬﻢ اﻣﺎم ؛ ﺑﺮاي ﭼﺎپ ﻛﺘﺎب ﺷﻌﺮ!!‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮرد‬
‫رﺿﺎﻳﺖ آن ﺑﺰرﮔﻮار ﻧﺒﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺴﺘﻨﺪات اﻳﻦ ﻛﺘﺎب از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻧﺎﻣﻌﺘﺒﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﺪر اﺳﻼم اﺗﺼﺎل وﺛﻴﻖ‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ أﺧﺬ ﺷﺪه ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر در ﻧﻈﺮ اﻫﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ اﻋﺘﺒﺎر ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ از اﺣﺘﺠﺎﺟﺎت او‬
‫ﻫﻢ ﻗﺒﻼً ﭘﺎﺳﺦ داده ﺷﺪه‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﺸﺎن ﺑﻪ روي ﻣﺒﺎرك ﻧﻴﺎورده و ﻣﺠﺪداً آﻧﻬﺎ را ذﻛﺮ ﻛﺮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻤﺎن دارم ﻛﻪ اﻫﻞ ﻓﻦ در ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻟﻐﺪﻳﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﻛﺎر ﻣﻬﻤﻲ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ‬
‫ﻣﺬﻫﺐ ﺻﻮرت داد و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﺮﻓﺪاران و ﻣﺪاﺣﺎن اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻛﻪ اﻣﺮوز‬
‫زﻣﺎم اﻣﻮر در ﭼﻨﮕﺸﺎن اﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ وﺟﻪ اﺟﺎزه ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ ﻛﺘﺒﻲ از ﻗﺒﻴﻞ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻣﺤﻘﻘﺎﻧﻪ‬
‫آﻗﺎي ﺣﻴﺪرﻋﻠﻲ ﻗﻠﻤﺪاران ﺑﻪ ﻧﺎم »ﺷﺎﻫﺮاه اﺗﺤﺎد ﻳﺎ ﻧﺼﻮص اﻣﺎﻣﺖ« ﻳﺎ ﻛﺘﺎب ﺑﺎﻗﻴﺎت‬
‫ﺻﺎﻟﺤﺎت ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻜﻲ از ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺒﺔ ﻗﺎره ﻫﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺒﺪاﻟﺸﻜﻮر‬
‫ﻟﻜﻬﻨﻮي و ﻳﺎ ﻛﺘﺎب »ﺗﺤﻔﻪ اﺛﻨﻲ ﻋﺸﺮﻳﻪ« ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻋﺒﺪاﻟﻌﺰﻳﺰ دﻫﻠﻮي ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﺎه وﻟﻲ اﷲ‬
‫اﺣﻤﺪ دﻫﻠﻮي و ﻳﺎ ﺟﺰوة ﻣﺨﺘﺼﺮ »راز دﻟﻴﺮان« ﻛﻪ آﻗﺎي ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﺎن ﺳﺮﺑﺎزي آن را‬
‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻣﻮﺳﺴﺔ »در راه ﺣﻖ و اﺻﻮل دﻳﻦ« در ﻗﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻛﺘﺎب »رﻫﻨﻤﻮد ﺳﻨﺖ در‬
‫رد اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ« ﺗﺮﺟﻤﺔ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﺮ و ﻧﻈﺎﻳﺮ آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻓﺎرﺳﻲ زﺑﺎﻧﺎن ﻗﺎﺑﻞ اﺳﺘﻔﺎده اﺳﺖ‬
‫ﭼﺎپ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﺟﺎزه ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ اﺳﻢ اﻳﻦ ﻛﺘﺐ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﺮدم ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﮔﺮ‬
‫ﻣﻐﺮض ﻧﺒﻮده و ﺣﻖ ﻃﻠﺐ ﻣﻲﺑﻮدﻧﺪ اﺟﺎزه ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻫﻢ ﺗﺮﺟﻤﻪ اﻟﻐﺪﻳﺮ را‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ و ﻫﻢ ﻛﺘﺐ ﻓﻮق را‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ و از ﻋﻠﻤﺎ درﺑﺎرة‬
‫ﻣﻄﺎﻟﺐ آﻧﻬﺎ ﺳﺆال ﻛﻨﻨﺪ و ﭘﺲ از ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ اﻗﻮال‪ ،‬ﺣﻖ را از ﺑﺎﻃﻞ ﺗﻤﻴﻴﺰ داده و ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ‬

‫ﻗﻮل را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ در اﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻳﻪي‪» :‬ﻓﺒﺸﺮ ﻋﺒﺎد اﻟﺬﻳﻦ‬
‫ﻳﺴﺘﻤﻌﻮن اﻟﻘﻮل ﻓﻴﺘﺒﻌﻮن أﺣﺴﻨﻪ« ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﺸﺎرت ده ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺳﺨﻦ را ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ و‬
‫ﻧﻴﻜﻮﺗﺮﻳﻨﺶ را ﭘﻴﺮوي ﻛﻨﻨﺪ« )اﻟﺰﻣﺮ‪ (18/‬ﻋﻤﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬أﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻧﻪ‬
‫اﺟﺎزه ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺟﻮاب اﻣﺜﺎل ﻣﺮا ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ و ﻳﺎ ﺑﻪ‬
‫زﻧﺪاﻧﻲ ﻛﺮدن ﻣﻲدﻫﻨﺪ!!‬

‫‪18‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫]اﺳﺘﺎدان[‬
‫ﻋﻼوه ﺑﺮ ‪ -1‬آﻗﺎي ﺧﻮاﻧﺴﺎري ﻧﺰد ﺷﻴﺦ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﻛﺒﻴﺮ ﻗﻤﻲ‪ -2 ،‬ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻲ‬
‫ﻗﻤﻲ ﻛﺮﺑﻼﻳﻲ‪ -3 ،‬آﻗﺎي ﻣﻴﺮزا ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻣﺮاﻳﻲ‪ -4 ،‬آﻗﺎي ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪﺣﺠﺖ ﻛﻮه ﻛﻤﺮي‪،‬‬
‫‪ -5‬ﺣﺎﺟﻲ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪاﻟﻜﺮﻳﻢ ﺣﺎﻳﺮي‪ -6 ،‬ﺣﺎج ﺳﻴﺪاﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ و ‪ -7‬آﻗﺎي ﺷﺎه‬
‫آﺑﺎدي و ﭼﻨﺪ ﺗﻦ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻛﺮدهام ﻛﻪ ﺗﻌﺪادي از آﻧﺎن ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ اﺟﺘﻬﺎد‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ از آن ﺟﻤﻠﻪاﻧﺪ‪» :‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ رﺟﺐ ﻋﻠﻲ ﺗﻬﺮاﻧﻲ ﺳﺎﻣﺮاﻳﻲ« ﻣﺆﻟﻒ ﻛﺘﺎب‬
‫»اﻹﺷﺎرات و اﻟﺪﻻﺋﻞ ﻓﻲ ﻣﺎ ﺗﻘﺪم و ﻳﺄﺗﻲ ﻣﻦ اﻟﺮﺳﺎﺋﻞ« و »ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﺒﺤﺎر« ﻛﻪ اﻳﺸﺎن در‬
‫ﺧﺎﺗﻤﻪ اﺟﺎزة اﺳﺘﺎدش ﺑﺮاﻳﻢ اﺟﺎزهاي ﻧﻮﺷﺖ و ﻣﺘﻦ اﺟﺎزه اﻳﺸﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﺮ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ رب اﻟﻌﺎﳌﲔ واﻟﺼﻠﻮة ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺎدﻩ اﻟﺬﻳﻦ اﺻﻄﻔﻰ ﳏﻤﺪ وآﻟﻪ اﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ وﺑﻌﺪ‬
‫ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻌﺒﺪ اﳉﺎﱐ ﳏﻤﺪ ﺑﻦ رﺟﺒﻌﻠﻲ اﻟﻄﻬﺮاﱐ ﻋﻔﻰ ﻋﻨﻬﻤﺎ وأوﺗﻴﺎ ﻛﺘﺎ‪‬ﻤﺎ ﺑﻴﻤﻴﻨﻬﻤﺎ ﻗﺪ‬
‫اﺳﺘﺠﺎزﱐ اﻟﺴﻴﺪ اﳉﻠﻴﻞ اﻟﻌﺎﱂ اﻟﻨﺒﻴﻞ ﻓﺨﺮ اﻷﻗﺮان واﻷﻣﺎﺋﻞ اﻻﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﻟﱪﻗﻌﻲ اﻟﻘﻤﻲ أدام‬
‫اﷲ ﺗﻌﺎﱄ ﺗﺄﻳﻴﺪﻩ رواﻳﺔ ﻣﺎ ﺻﺤﺖ ﱄ رواﻳﺘﻪ وﺳﺎﻏﺖ ﱄ إﺟﺎزﺗﻪ وﳌﺎ رأﻳﺘﻪ أﻫﻼً ﻟﺬﻟﻚ وﻓﻮق‬
‫ﻣﺎ ﻫﻨﺎﻟﻚ اﺳﺘﺨﺮت اﷲ ﺗﻌﺎﱃ وأﺟﺰﺗﻪ أن ﻳﺮوي ﻋﲏ ﺑﺎﻟﻄﺮق اﳌﺬﻛﻮرة ﰲ اﻻﺟﺎزة اﳌﺬﻛﻮرة‬
‫واﻟﻄﺮق اﳌﺬﻛﻮرة ﰲ ا‪‬ﻠﺪ اﻟﺴﺎدس واﻟﻌﺸﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎﺑﻨﺎ اﻟﻜﺒﲑ ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﺒﺤﺎر وﻫﻮ ﻋﻠﻰ ﻋﺪد‬
‫ﳎﻠﺪات اﻟﺒﺤﺎر ﳊﱪﻧﺎ اﻟﻌﻼﻣﻪ ا‪‬ﻠﺴﻲ ﻗﺪس ﺳﺮﻩ وأﺧﺬت ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ أﺧﺬ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻣﻦ اﻻﺣﺘﻴﺎط‬
‫ﰲ اﻟﻘﻮل واﻟﻌﻤﻞ إن ﻻ ﻳﻨﺴﺎﱐ ﰲ ﺣﻴﻮﰐ وﺑﻌﺪ وﻓﺎﰐ ﰲ ﺧﻠﻮاﺗﻪ وﻣﻈﺎن اﺳﺘﺠﺎﺑﺔ دﻋﻮاﺗﻪ‬
‫ﻛﻤﺎ ﻻ أﻧﺴﺎﻩ ﰲ ﻋﺼﺮ ﻳﻮم اﻻﺛﻨﲔ اﻟﺮاﺑﻊ واﻟﻌﺸﺮﻳﻦ ﻣﻦ رﺟﺐ اﻻﺻﺐ ﻣﻦ ﺷﻬﻮر ﺳﻨﻪ‬
‫ﲬﺲ و ﺳﺘﲔ ﺑﻌﺪ اﻟﺜﻼﲦﺎﺋﻪ وأﻟﻒ ﺣﺎﻣﺪاً ﻣﺼﻠﻴﺎً ﻣﺴﺘﻐﻔﺮاً‪.‬‬
‫‪ -9‬ﺣﺎج ﺷﻴﺦ آﻗﺎ ﺑﺰرگ ﺗﻬﺮاﻧﻲ ﻣﺆﻟﻒ ﻛﺘﺎب »اﻟﺬرﻳﻌﻪ اﱄ ﺗﺼﺎﻧﻴﻒ اﻟﺸﻴﻌﻪ« اﺟﺎزه‬
‫زﻳﺮ را ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ و ﺑﻪ ﺛﻘﱵ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ وﻛﻔﻰ واﻟﺼﻼة واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ ﺳﻴﺪﻧﺎ وﻣﻮﻻﻧﺎ وﻧﺒﻴﻨﺎ ﳏﻤﺪ اﳌﺼﻄﻔﻲ وﻋﻠﻰ‬
‫أوﺻﻴﺎﺋﻪ اﳌﻌﺼﻮﻣﲔ اﻻﺋﻤﻪ اﻷﺛﲏ ﻋﺸﺮ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ أﲨﻌﲔ إﱃ ﻳﻮم اﻟﺪﻳﻦ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪19‬‬

‫و ﺑﻌﺪ‪:‬ﻓﺈن اﻟﺴﻴﺪ اﻟﺴﻨﺪ اﻟﻌﻼﻣﺔ اﳌﻌﺘﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺧﺮ واﳌﻜﺎرم ﺟﺎﻣﻊ اﻟﻔﻀﺎﺋﻞ‬
‫واﳌﻔﺎﺧﻢ اﳌﺼﻨﻒ اﻟﺒﺎرع واﳌﺆﻟﻒ اﳌﺎﻫﺮ ﻣﻮﻻﻧﺎ اﻷﺟﻞ اﻟﺴﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﻟﺮﺿﻮي ﳒﻞ اﳌﻮﱃ‬
‫اﳌﺆﲤﻦ اﻟﺴﻴﺪ ﺣﺴﻦ اﻟﱪﻗﻌﻲ اﻟﻘﻤﻲ دام أﻓﻀﺎﻟﻪ وﻛﺜﺮ ﰲ ﲪﺎة اﻟﺪﻳﻦ أﻣﺜﺎﻟﻪ ﻗﺪ ﺑﺮز ﻣﻦ‬
‫رﺷﺤﺎت ﻗﻠﻤﻪ اﻟﺸﺮﻳﻒ ﻣﺎ ﻳﻐﻨﻴﻨﺎ ﻋﻦ اﻟﺘﻘﺮﻳﻆ واﻟﺘﻮﺻﻴﻒ ﻗﺪ ﻃﻠﺐ ﻣﲏ ﳊﺴﻦ ﻇﻨﻪ إﺟﺎزة‬
‫اﻟﺮواﻳﻪ ﻟﻨﻔﺴﻪ وﶈﺮوﺳﻪ اﻟﻌﺰﻳﺰ اﻟﺸﺎب اﳌﻘﺒﻞ اﻟﺴﻌﻴﺪ اﻟﺴﺪﻳﺪ اﻟﺴﻴﺪ ﳏﻤﺪ ﺣﺴﲔ ﺣﺮﺳﻪ اﷲ‬
‫ﻣﻦ ﺷﺮﻛﻞ ﻋﲔ ﻓﺄﺟﺰ‪‬ﻤﺎ أن ﻳﺮوﻳﺎ ﻋﲏ ﲨﻴﻊ ﻣﺎ ﺻﺤﺖ ﱄ رواﻳﺘﻪ ﻋﻦ ﻛﺎﻓّﺔ ﻣﺸﺎﳜﻲ اﻷﻋﻼم‬
‫ﻣﻦ اﳋﺎص واﻟﻌﺎم وأﺧﺺ ﺑﺎﻟﺬﻛﺮ اول ﻣﺸﺎﳜﻲ وﻫﻮﺧﺎﲤﺔ ا‪‬ﺘﻬﺪﻳﻦ واﶈﺪﺛﲔ ﺛﺎﻟﺚ ا‪‬ﻠﺴﻴﲔ‬
‫ﺷﻴﺨﻨﺎ اﻟﻌﻼﻣﻪ اﳊﺎج اﳌﲑزا ﺣﺴﲔ اﻟﻨﻮري اﳌﺘﻮﰲ ﺑﺎﻟﻨﺠﻒ اﻷﺷﺮف ﰲ ﺳﻨﻪ ‪ ١٣٢٠‬ﻓﻠﲑوﻳﺎ‬
‫أﻃﺎل اﷲ ﺑﻘﺎﺋﻬﻤﺎ ﻋﲏ ﻋﻨﻪ ﲜﻤﻴﻊ ﻃﺮﻗﻪ اﳋﻤﺴﻪ اﳌﺴﻄﻮرة ﰲ ﺧﺎﲤﺔ ﻛﺘﺎب ﻣﺴﺘﺪك اﻟﻮﺳﺎﺋﻞ‬
‫أﺣﺐ ﻣﻊ رﻋﺎﻳﺔ اﻻﺣﺘﻴﺎط واﻟﺮﺟﺎء ﻣﻦ ﻣﻜﺎرﻣﻬﻤﺎ أن‬
‫واﳌﺸﺠﺮة ﰲ ﻣﻮاﻗﻊ اﻟﻨﺠﻮم ﳌﻦ ﺷﺎء و ّ‬
‫ﻳﺬﻛﺮاﱐ ﺑﺎﻟﻐﻔﺮان ﰲ اﳊﻴﺎة وﺑﻌﺪ اﳌﻤﺎت‪ ،‬ﺣﺮرﺗﻪ ﺑﻴﺪي اﳌﺮﺗﻌﺸﻪ ﰲ ﻃﻬﺮان ﰲ دار آﻳﺔ اﷲ‬
‫اﳌﻐﻔﻮر ﻟﻪ اﳊﺎج اﻟﺴﻴﺪ اﲪﺪ اﻟﻄﺎﻟﻘﺎﱐ وأﻧﺎ اﳌﺴﻲء اﳌﺴﻤﻲ ﲟﺤﺴﻦ واﻟﻔﺎﱐ اﻟﺸﻬﲑ ﺑﺂﻗﺎ‬
‫ﺑﺰرگ اﻟﻄﻬﺮاﱐ ﰲ ﺳﺎﱁ رﺑﻴﻊ اﳌﻮﻟﻮد ‪) ١٣٨٢‬ﻣﻬﺮ(‬
‫‪ -10‬ﻋﺒﺪاﻟﻨﺒﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻋﺮاﻗﻲ رﻓﺴﻲ ﻣﺆﻟﻒ ﻛﺘﺎب »ﻏﻮاﻟﻲ اﻟﻠﺌﺎﻟﻲ در ﻓﺮوع ﻋﻠﻢ‬
‫اﺟﻤﺎﻟﻲ« و ﻛﺘﺐ ﻛﺜﻴﺮه دﻳﮕﺮ ﻛﻪ از ﺷﺎﮔﺮدان »ﻣﻴﺮزا ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺎﻳﻴﻨﻲ« ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﺘﻦ‬
‫ذﻳﻞ را ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ رب اﻟﻌﺎﳌﲔ اﻟﺬي ﻓﻀﻞ ﻣﺪاد اﻟﻌﻠﻤﺎء ﻋﻠﻲ دﻣﺎء اﻟﺸﻬﺪاء واﻟﺼﻼة واﻟﺴﻼم‬
‫ﻋﻠﻰ ﳏﻤﺪ وآﻟﻪ اﻷﻣﻨﺎء وﻋﻠﻰ أﺻﺤﺎﺑﻪ اﻟﺘﺎﺑﻌﲔ اﻟﺼﻠﺤﺎء إﱃ ﻳﻮم اﻟﻠﻘﺎء‪.‬‬
‫اﻣﺎﺑﻌﺪ ﻣﺨﻔﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻛﻪ ﺟﻨﺎب ﻣﺴﺘﻄﺎب ﻋﺎﻟﻢ ﻓﺎﺿﻞ ﺟﺎﻣﻊ اﻟﻔﻀﺎﻳﻞ واﻟﻔﻮاﺿﻞ ﻗﺪوه‬
‫اﻟﻔﻀﻼء و اﻟﻤﺪرﺳﻴﻦ ﻣﻌﺘﻤﺪ اﻟﺼﻠﺤﺎء واﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻦ ﻋﻤﺎد اﻟﻌﻠﻤﺎء اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻣﻌﺘﻤﺪ اﻟﻔﻘﻬﺎء‬
‫واﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻦ ﺛﻘﻪ اﻻﺳﻼم و اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ آﻗﺎى آﻗﺎﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﻗﻤﻰ ﻃﻬﺮاﻧﻲ ﻣﻌﺮوف و‬
‫ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻌﻼﻣﻪ رﺿﻮى ﺳﻨﻴﻦ ﻣﺘﻤﺎدﻳﻪ در ﻧﺠﻒ اﺷﺮف در ﺣﻮزه دروس ﺧﺎرج ﺣﻘﻴﺮ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﻴﺰ در ﻗﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎي ﻋﺪﻳﺪه ﺑﺤﻮزه دروس اﻳﻦ ﺑﻨﺪه ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺮاي‬
‫ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﻌﺎرف اﻟﻬﻴﻪ و ﻋﻠﻮم ﺷﺮﻋﻴﻪ و ﻣﺴﺎﻳﻞ دﻳﻨﻴﻪ و ﻧﻮاﻣﻴﺲ ﻣﺤﻤﺪﻳﻪ ﭘﺲ آﻧﭽﻪ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻛﻮﺷﺶ ﻧﻤﻮد ﻓﻜﺪ وﺟﺪ واﺟﺘﻬﺪ ﺗﺎ آﻧﻜﻪ ﺑﺤﻤﺪ اﷲ رﺳﻴﺪ ﺑﺤﺪ ﻗﻮه اﺟﺘﻬﺎد و‬

‫‪20‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ از ﺑﺮاى اﻳﺸﺎن ﻛﻪ اﮔﺮ اﺳﺘﻨﺒﺎط ﻧﻤﻮد اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻋﻴﻪ را ﺑﻨﻬﺞ ﻣﻌﻬﻮد ﺑﻴﻦ‬
‫أﺻﺤﺎب رﺿﻮان اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ اﺟﻤﻌﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑ‪Ĥ‬ن‪ ،‬و اﺟﺎزه دادم اﻳﺸﺎن را ﻛﻪ ﻧﻘﻞ‬
‫رواﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ از ﻣﻦ ﺑﻄﺮق ﻧﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ اﻟﺴﻼم و ﻧﻴﺰ‬
‫اﺟﺎزه دادم وى را در ﻧﻘﻞ ﻓﺘﺎوي ﻛﻤﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺠﺎز اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺼﺮف ﻧﻤﺎﻳﺪ در اﻣﻮر ﺷﺮﻋﻴﻪ‬
‫ﻛﻪ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺼﺪي ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺟﺎزه ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ و ﻣﺠﺎز اﺳﺖ در ﻗﺒﺾ ﺣﻘﻮق ﻣﺎﻟﻴﻪ و ﻻ‬
‫ﺳﻴﻤﺎ ﺳﻬﻢ اﻣﺎم ؛ و ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺸﺮوط اﺳﺖ ﺑﻤﺮاﻋﺎت اﺣﺘﻴﺎط و ﺗﻘﻮي ﺑﺘﺎرﻳﺦ‬
‫ذياﻟﺤﺠﻪ اﻟﺤﺮام ﻓﻲ ﺳﻨﻪ ‪ 1370‬ﻣﻦ اﻟﻔﺎﻧﻲ اﻟﺠﺎﻧﻲ ﻧﺠﻔﻲ ﻋﺮاﻗﻲ )ﻣﻬﺮ(‬
‫‪ -11‬آﻳﺖ اﷲ ﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﻛﺎﺷﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ اﺟﺘﻬﺎد ﻧﻮﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺘﻦ آن را‬
‫ذﻳﻼً ﻧﻘﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪:‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ رب اﻟﻌﺎﳌﲔ واﻟﺼﻼة ﻋﻠﻰ رﺳﻮﻟﻪ وﻋﻠﻰ آﻟﻪ اﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ اﳌﻌﺼﻮﻣﲔ وﺑﻌﺪ ﻓﺎن‬
‫ﺟﻨﺎب اﻟﻌﺎﱂ اﻟﻌﺎدل ﺣﺠﺔ اﻻﺳﻼم واﳌﺴﻠﻤﲔ اﻟﺴﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﻟﻌﻼﻣﻪ اﻟﱪﻗﻌﻲ اﻟﺮﺿﻮي ﻗﺪ‬
‫ﺻﺮف أﻛﺜﺮ ﻋﻤﺮﻩ اﻟﺸﺮﻳﻒ ﰲ ﲢﺼﻴﻞ اﳌﺴﺎﺋﻞ اﻷﺻﻮﻟﻴﻪ واﻟﻔﻘﻬﻴﻪ ﺣﱴ ﺻﺎر ذا اﻟﻘﻮة‬
‫اﻟﻘﺪﺳﻴﻪ ﻣﻦ رد اﻟﻔﺮوع اﻟﻔﻘﻬﻴﻪ إﱃ أﺻﻮﳍﺎ ﻓﻠﻪ اﻟﻌﻤﻞ ﲟﺎ اﺳﺘﻨﺒﻄﻪ وإﺟﺘﻬﺪﻩ وﳛﺮم ﻋﻠﻴﻪ‬
‫اﻟﺘﻘﻠﻴﺪ ﻓﻴﻤﺎ اﺳﺘﺨﺮﺟﻪ وأوﺻﻴﻪ ﲟﻼزﻣﺔ اﻟﺘﻘﻮى وﻣﺮاﻋﺎة اﻻﺣﺘﻴﺎط واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﻪ وﻋﻠﻴﻨﺎ وﻋﻠﻰ‬
‫ﻋﺒﺎد اﷲ اﻟﺼﺎﳊﲔ‬
‫اﻷﺣﻘﺮ اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ اﳊﺴﻴﲏ اﻟﻜﺎﺷﺎﱐ )ﻣﻬﺮ(‬

‫‪ -12‬ﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﺤﺴﻦ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺼﺪ ﻣﺮاﺟﻌﺖ از ﻧﺠﻒ را داﺷﺘﻢ‪،‬‬
‫ﺗﺼﺪﻳﻖ زﻳﺮ را ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﺮﻗﻮم ﻧﻤﻮد‪:‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ رب اﻟﻌـﺎﳌﲔ واﻟﺼـﻼة و اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﻲ ﺧـﲑ ﺧﻠﻘـﻪ ﳏﻤـﺪ وآﻟـﻪ اﻟﻄﻴﺒـﲔ اﻟﻄـﺎﻫﺮﻳﻦ‬
‫واﻟﻠﻌﻨــﺔ اﻟﺪاﺋﻤــﺔ ﻋﻠــﻰ أﻋــﺪاﺋﻬﻢ أﲨﻌــﲔ ﻣــﻦ اﻵن إﱄ ﻳــﻮم اﻟــﺪﻳﻦ وﺑﻌــﺪ ﻓــﺎن ﺟﻨــﺎب اﻟﻔﺎﺿــﻞ‬
‫اﻟﻜﺎﻣ ــﻞ واﻟﻌ ــﺎﱂ اﻟﻌ ــﺎدل ﻣ ــﺮوج اﻷﺣﻜ ــﺎم ﻗُـ ـ ّـﺮة ﻋﻴ ــﲏ اﻻﻋ ــﺰ اﻟﺴ ــﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀ ــﻞ اﻟﱪﻗﻌ ــﻲ داﻣ ــﺖ‬
‫ﺗﺄﻳﻴﺪاﺗﻪ ﳑﻦ ﺑﺬل ﺟﻬﺪﻩ ﰲ ﲢﺼﻴﻞ اﻷﺣﻜﺎم اﻟﺸﺮﻋﻴﻪ واﳌﻌﺎرف اﻻﳍﻴﻪ ﺑﺮﻫﺔ ﻣﻦ ﻋﻤـﺮﻩ وﺷـﻄﺮا‬
‫ﻣ ــﻦ دﻫ ــﺮﻩ ﳎ ــﺪا ﰲ اﻻﺳ ــﺘﻔﺎدة ﻣ ــﻦ اﻻﺳ ــﺎﻃﲔ ﺣ ــﱵ ﺑﻠ ــﻎ ﲝﻤ ــﺪ اﷲ ﻣﺮﺗﺒ ــﺔ ﻋﺎﻟﻴ ــﺔ ﻣ ــﻦ اﻟﻔﻀ ــﻞ‬
‫واﻻﺟﺘﻬــﺎد وﻣﻘﺮوﻧــﺎ ﺑﺎﻟﺼــﻼح واﻟﺴــﺪاد وﻟــﻪ اﻟﺘﺼــﺪي ﻓﻴﻬــﺎ وأﺟﺰﺗــﻪ أن ﻳﺄﺧــﺬ ﻣــﻦ ﺳــﻬﻢ اﻻﻣــﺎم‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪21‬‬

‫ﻋﻠﻴــﻪ اﻟﺴــﻼم ﺑﻘــﺪر اﻻﺣﺘﻴــﺎج و إرﺳــﺎل اﻟﺰاﺋــﺪ ﻣﻨــﻪ إﱃ اﻟﻨﺠــﻒ و ﺻــﺮف ﻣﻘــﺪار ﻣﻨﻬــﺎ ﻟﻠﻔﻘـﺮاء‬
‫واﻟﺴﺎدات وﻏﲑﻫﻢ و أﺟﺰﺗﻪ أن ﻳﺮوي ﻋﲏ ﲨﻴﻊ ﻣﺎ ﺻﺤﺖ ﱄ رواﻳﺘﻪ واﺗﻀﺢ ﻋﻨـﺪي ﻃﺮﻳﻘـﻪ و‬
‫اوﺻــﻴﻪ ﲟﻼزﻣــﻪ اﻟﺘﻘــﻮي وﻣﺮاﻋــﺎة اﻻﺣﺘﻴــﺎط و أن ﻻﻳﻨﺴــﺎﱐ ﻣــﻦ اﻟــﺪﻋﺎء ﰲ ﻣﻈــﺎن اﻻﺳــﺘﺠﺎﺑﺎت‬
‫واﷲ ﺧـ ــﲑ ﺣﺎﻓﻈ ـ ـﺎً وﻫ ـ ــﻮ ارﺣـ ــﻢ اﻟ ـ ـﺮاﲪﲔ ‪ ٢٢‬ذﳛﺠ ـ ــﻪ ‪ ٦٢‬اﺑﻮاﳊﺴ ـ ـﻦ اﳌﻮﺳ ـ ــﻮي اﻻﺻ ـ ــﻔﻬﺎﱐ‬
‫)ﻣﻬﺮ(‬
‫‪ -١٣‬ﺳﻴﺪ ﺷﻬﺎب اﻟﺪﻳﻦ ﻣﺮﻋﺸﻲ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ آﻗﺎ ﻧﺠﻔﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎت در‬
‫ﻣﺸﺠﺮات و اﻧﺴﺎب ﺑﺮاﻳﻢ اﺟﺎزه زﻳﺮ را ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬

‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﲪﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬
‫اﳊﻤﺪ ﷲ ﻋﻠﻲ ﻣﺎ أﺳﺎغ ﻣﻦ ﻧﻌﻤﺔ وأﺟﺎز واﻟﺼﻼة واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻲ ﳏﻤﺪ وآﻟﻪ ﳎﺎز اﳊﻘﻴﻘﺔ‬
‫وﺣﻘﻴﻘﻪ ا‪‬ﺎز وﺑﻌﺪ‪ :‬ﻓﺈن اﻟﺴﻴﺪ اﻟﺴﻨﺪ واﻟﻌﺎﱂ اﳌﻌﺘﻤﺪ ﺷﻢ ﲰﺎء اﻟﻨﺒﺎﻟﺔ وﺿﺤﻴﻬﺎ وزﻳﻦ اﻻﺳﺮة‬
‫ﻣﻦ آل ﻃﻪ ﻋﻠﻢ اﻟﻔﺨﺎر اﻟﺸﺎﻣﺦ و ﻣﻨﺎر اﻟﺸﺮف اﻟﺒﺎذخ ﻗﺎﻋﺪة ا‪‬ﺪ اﳌﺆﺛﻞ وواﺳﻄﺔ اﻟﻌﻘﺪ‬
‫اﳌﻔﺼﻞ ﺟﻨﺎب اﻟﺴﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﺑﻦ اﻟﺸﺮﻳﻒ اﻟﻌﺎﺑﺪ اﻟﺴﻴﺪ ﺣﺴﻦ اﻟﺮﺿﻮي اﻟﻘﻤﻲ اﻟﺴﻴﺪاﱐ‬
‫دام ﻋﻼؤﻩ وزﻳﺪ ﰲ ورﻋﻪ وﺗﻘﺎﻩ أﺣﺐ ورﻏﺐ ﰲ أن ﻳﻨﺘﻈﻢ ﰲ ﺳﻠﻚ اﶈﺪﺛﲔ واﻟﺮواة ﻋﻦ‬
‫اﺟﺪادﻩ اﳌﻴﺎﻣﲔ وﻳﻨﺪرج ﰲ ﻫﺬا اﻟﺪرج اﻟﻌﺎﱄ واﻟﺴﻤﻂ اﻟﻐﺎﱄ وﳌﺎ وﺟﺪﺗﻪ أﻫﻼ وأﺣﺮزت ﻣﻨﻪ‬
‫ﻋﻠﻤﺎ وﻓﻀﻼ أﺟﺰت ﻟﻪ اﻟﺮواﻳﺔ ﻋﲏ ﲜﻤﻴﻊ ﻣﺎ ﺻﺤﺖ رواﻳﺘﻪ وﺳﺎﻏﺖ إﺟﺎزﺗﻪ ﰎ ﺳﻨﺪﻩ وﻗﻮﻳﺖ‬
‫ﻋﻨﻌﻨﺘﻪ ﻋﻦ ﻣﺸﺎﳜﻲ اﻟﻜﺮام أﺳﺎﻃﲔ اﻟﻔﻘﻪ وﲪﻠﻪ اﳊﺪﻳﺚ وﻫﻢ ﻋﺪة ﺗﺒﻠﻎ اﳌﺄﺗﲔ ﻣﻦ أﺻﺤﺎﺑﻨﺎ‬
‫اﻹﻣﺎﻣﻴﻪ ﻣﻀﺎﻓﺎ اﱄ ﻣﺎﱄ ﻣﻦ ﻃﺮق ﺳﺎﺋﺮ ﻓﺮق اﻹﺳﻼم اﻟﺰﻳﺪﻳﺔ واﻻﲰﺎﻋﻴﻠﻴﺔ واﳊﻨﺎﺑﻠﺔ‬
‫واﻟﺸﺎﻓﻌﻴﺔ واﳌﺎﻟﻜﻴﺔ واﳊﻨﻔﻴﺔ وﻏﲑﻫﺎ وﻻ ﳝﻜﻨﲏ اﻟﺒﺴﻂ ﺑﺬﻛﺮ ﲤﺎم اﻟﻄﺮق ﻓﺄﻛﺘﻔﻲ ﺑﺘﻌﺪاد‬
‫ﲬﺲ ﻣﻨﻬﺎ ﺗﱪﻛﺎ ‪‬ﺬا اﻟﻌﺪد وأﻗﻮل ﳑﻦ أروي ﻋﻨﻪ ﺑﺎﻻﺟﺎزة واﳌﻨﺎوﻟﺔ واﻟﻘﺮاﺋﺔ واﻟﺴﻤﺎع واﻟﻌﺮض‬
‫وﻏﲑﻫﺎ ﻣﻦ أﳓﺎء ﲢﻤﻞ اﳊﺪﻳﺚ إﻣﺎم اﺋﻤﺔ اﻟﺮواﻳﺔ واﳉﻬﺒﺬ اﳌﻘﺪام ﰲ اﻟﺮﺟﺎل واﻟﺪراﻳﺔ ﻣﺮﻛﺰ‬
‫اﻻﺟﺎزة ﻣﺴﻨﺪ اﻵﻓﺎق ﻋﻼﻣﺔ اﻟﻌﺮاق اﺳﺘﺎذي وﻣﻦ إﻟﻴﻪ ﰲ ﻫﺬﻩ اﻟﻌﻠﻮم إﺳﺘﻨﺎدي وﻋﻠﻴﻪ‬
‫اﻋﺘﻤﺎدي ﺣﺠﺔ اﻻﺳﻼم آﻳﺖ اﷲ ﺗﻌﺎﱄ ﺑﲔ اﻷﻧﺎم ﻣﻮﻻي و ﺳﻴﺪي أﺑﻮﳏﻤﺪ اﻟﺴﻴﺪ ﺣﺴﻦ‬
‫ﺻﺪراﻟﺪﻳﻦ اﳌﻮﺳﻮي اﳌﺘﻮﰲ ﺳﻨﻪ ‪...... ١٣٥٤‬ﻫﺬا ﻣﺎ رﻣﺖ ذﻛﺮﻩ ﻣﻦ اﻟﻄﺮق وﻫﻲ ﺳﺘﺔ‬
‫ﻓﻠﺠﻨﺎب اﻟﺴﻴﺪ أﰊ اﻟﻔﻀﻞ ﻧﺎﻟﻪ اﳋﲑ واﻟﻔﻀﻞ أن ﻳﺮوي ﻋﻦ ﻣﺸﺎﳜﻲ اﳌﺬﻛﻮرﻳﻦ ﺑﻄﺮﻗﻬﻢ‬
‫اﳌﺘﺼﻠﻪ اﳌﻌﻨﻌﻨﺔ إﱃ اﺋﻤﺘﻨﺎ إﱃ اﻟﺮﺳﻮل وﺳﺎدات اﻟﱪﻳﺔ ﻣﺮاﻋﻴﺎ ﻟﻠﺸﺮاﺋﻂ اﳌﻘﺮرة ﰲ ﳏﻠﻬﺎ ﻣﻦ‬

‫‪22‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﻟﺘﺜﺒﺖ ﰲ اﻟﻨﻘﻞ ورﻋﺎﻳﻪ اﳊﺰم واﻹﺣﺘﻴﺎط وﻏﲑﻫﺎ وﰲ اﳋﺘﺎم أوﺻﻴﻪ دام ﳎﺪﻩ وﻓﺎق ﺳﻌﺪﻩ‬
‫وﺟﺪ ﺟﺪﻩ أن ﻻ ﻳﺪع ﺳﻠﻮك ﻃﺮﻳﻖ اﻟﺘﻘﻮي واﻟﺴﺪاد ﰲ أﻓﻌﺎﻟﻪ وأﻗﻮاﻟﻪ و أن ﻳﺼﺮف اﻛﺜﺮ‬
‫ﻋﻤﺮﻩ ﰲ ﺧﺪﻣﺔ اﻟﻌﻠﻢ و اﻟﺪﻳﻦ وﺗﺮوﻳﺞ ﺷﺮع ﺳﻴﺪ اﳌﺮﺳﻠﲔص وأن ﻻ ﻳﻐﱰ ﺑﺰﺧﺎرف ﻫﺬﻩ‬
‫اﻟﺪﻧﻴﺎ اﻟﺪﻧﻴﺔ وزﺑﺮﺟﻬﺎ وأن ﻳﻜﺜﺮﻣﻦ ذﻛﺮ اﳌﻮت ﻓﻘﺪ ورد أن أﻛﻴﺲ اﳌﺆﻣﻨﲔ أﻛﺜﺮﻫﻢ ذﻛﺮاً‬
‫ﻟﻠﻤﻮت وأن ﻳﻜﺜﺮ ﻣﻦ زﻳﺎرة اﳌﻘﺎﺑﺮ واﻹﻋﺘﺒﺎر ﺑﺘﻠﻚ اﻷﺟﺪاث اﻟﺪواﺛﺮ ﻓﺎﻧﻪ اﻟﱰﻳﺎق اﻟﻔﺎروق‬
‫واﻟﺪواء اﻟﻨﺎﻓﻊ ﻟﻠﺴﻠﻮﻋﻦ اﻟﺸﻬﻮات وأن ﻳﺘﺎﻣﻞ ﰲ أ‪‬ﻢ ﻣﻦ ﻛﺎﻧﻮا وأﻳﻦ ﻛﺎﻧﻮا وﻛﻴﻒ ﻛﺎﻧﻮا وإﱃ‬
‫أﻳﻦ ﺻﺎروا وﻛﻴﻒ ﺻﺎروا واﺳﺘﺒﺪﻟﻮا اﻟﻘﺼﻮر ﺑﺎﻟﻘﺒﻮر وأن ﻻ ﻳﱰك ﺻﻼة اﻟﻠﻴﻞ ﻣﺎاﺳﺘﻄﺎع وأن‬
‫ﻳﻮﻗﺖ ﻟﻨﻔﺴﻪ وﻗﺘﺎً ﳛﺎﺳﺐ ﻓﻴﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﻘﺪ ورد ﻣﻦ اﻟﺘﺄﻛﻴﺪ ﻣﻨﻪ ﻣﺎ ﻻ ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻤﻨﻬﺎ ﻗﻮﻟﻪ‬
‫ﺣﺎﺳﺒﻮا ﻗﺒﻞ أن ﲢﺎﺳﺒﻮا وﻗﻮﻟﻪ ﺣﺎﺳﺐ ﻧﻔﺴﻚ ﺣﺴﺒﺔ اﻟﺸﺮﻳﻚ ﺷﺮﻳﻜﻪ ﻓﺎﻧﻪ أدام اﷲ أﻳﺎﻣﻪ‬
‫وأﺳﻌﺪ أﻋﻮاﻣﻪ أن ﻋﲔ ﳍﺎ وﻗﺘﺎﱂ ﺗﺘﻀﻴﻊ أوﻗﺎﺗﻪ ﻓﻘﺪ ﻗﺎل ﺗﻮزﻳﻊ اﻷوﻗﺎت ﺗﻮﻓﲑﻫﺎ وﻣﻦ ﻓﻮاﺋﺪ‬
‫اﶈﺎﺳﺒﻪ أﻧﻪ أن وﻗﻒ ﻋﻠﻰ زﻟﺔ ﰲ أﻋﻤﺎﻟﻪ ﻟﺪي اﳊﺴﺎب ﺗﺪارﻛﻬﺎ ﺑﺎﻟﺘﻮﺑﺔ وإﺑﺮاء اﻟﺬﻣﺔ وإن‬
‫اﻃﻠﻊ ﻋﻠﻰ ﺧﲑ ﺻﺪر ﻣﻨﻪ ﲪﺪ اﷲ وﺷﻜﺮ ﻟﻪ ﻋﻠﻰ اﻟﺘﻮﻓﻴﻖ ‪‬ﺬﻩ اﻟﻨﻌﻤﺔ اﳉﻠﻴﻠﺔ وأوﺻﻴﻪ ﺣﻘﻖ‬
‫اﷲ آﻣﺎﻟﻪ وأﺻﻠﺢ أﻋﻤﺎﻟﻪ أن ﻳﻘﻠﻞ اﳌﺨﺎﻟﻄﺔ واﳌﻌﺎﺷﺮة ﻷﺑﻨﺎء اﻟﻌﺼﺮ ﺳﻴﻤﺎ اﳌﺘﺴﻤﲔ ﺑﺴﻤﺔ‬
‫اﻟﻌﻠﻢ ﻓﺈن ﻧﻮادﻳﻬﻢ وﳏﺎﻓﻠﻬﻢ ﻣﺸﺘﻤﻠﻪ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻳﻮرث ﺳﺨﻂ اﻟﺮﲪﻦ ﻏﺎﻟﺒﺎ إذ أﻛﺜﺮ ﻣﺬاﻛﺮ‪‬ﻢ‬
‫اﻻﻏﺘﻴﺎب وأﻛﻞ ﳊﻮم اﻹﺧﻮان ﻓﻘﺪ ﻗﻴﻞ إن اﻟﻐﻴﺒﺔ أﻛﻞ ﳊﻢ اﳌﻐﺘﺎب ﻣﻴﺘﺎ وإذا ﻛﺎن اﳌﻐﺘﺎب‬
‫ﻣﻦ أﻫﻞ اﻟﻌﻠﻢ ﻛﺎن اﻏﺘﻴﺎﺑﻪ ﻛﺄﻛﻞ ﳊﻤﻪ ﻣﻴﺘﺎً ﻣﺴﻤﻮﻣﺎً ﻓﺈن ﳊﻮم اﻟﻌﻠﻤﺎء ﻣﺴﻤﻮﻣﺔ‪ .‬ﻋﺼﻤﻨﺎ‬
‫اﷲ وإﻳﺎك ﻣﻦ اﻟﺰﻟﻞ واﳋﻄﻞ وﻣﻦ اﳍﻔﻮة ﰲ اﻟﻘﻮل واﻟﻌﻤﻞ إﻧﻪ اﻟﻘﺪﻳﺮ ﻋﻠﻰ ذﻟﻚ واﳉﺪﻳﺮ ﲟﺎ‬
‫ﻫﻨﺎﻟﻚ وأﺳﺄﻟﻪ ﺗﻌﺎﱃ أن ﳚﻌﻠﻚ ﻣﻦ أﻋﻼم اﻟﺪﻳﻦ وﻳﺸﺪ ﺑﻚ وأﻣﺜﺎﻟﻚ أزر اﳌﺴﻠﻤﲔ آﻣﲔ‬
‫آﻣﲔ وأﻧﺎ اﻟﺮاﺟﻲ ﻓﻀﻞ رﺑﻪ اﻟﻌﺒﺪ اﳌﺴﻜﲔ أﺑﻮاﳌﻌﺎﱄ ﺷﻬﺎب اﻟﺪﻳﻦ اﳊﺴﻴﲏ اﳊﺴﲏ اﳌﺮﻋﺸﻲ‬
‫اﳌﻮﺳﻮي اﻟﺮﺿﻮي اﻟﺼﻔﻮي اﳌﺪﻋﻮ ﺑﺎﻟﻨﺠﻔﻲ ﻧﺴﺎﺑﺔ آل رﺳﻮل اﷲ ص ﻋﻔﻰ اﷲ ﻋﻨﻪ وﻛﺎن‬
‫ﻟﻪ وﻗﺪ ﻓﺮغ ﻣﻦ ﲢﺮﻳﺮﻫﺎ ﰲ ﳎﺎﻟﺲ أﺧﺮﻫﺎ ﻟﺜﻼث ﻣﻀﻦ ﻣﻦ ﺻﻔﺮ ‪١٣٥٨‬ﺑﺒﻠﺪة ﻗﻢ اﳌﺸﺮﻓﻪ‬
‫ﺣﺮم اﻷﺋﻤﺔ )ﻣﻬﺮ(‬
‫‪ -14‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪاﻟﻜﺮﻳﻢ ﺣﺎﺋﺮي و ‪ -15‬آﻳﺖ اﷲ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺠﺖ ﻛﻮه ﻛﻤﺮي ﻧﻴﺰ‬
‫ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ اﺟﺘﻬﺎد ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﺻﻞ اﺟﺎزهﻧﺎﻣﻪ اﻳﻦ دو ﺗﻦ را ﺑﺮاي ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺗﻜﻠﻴﻒ در‬
‫ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﺮﺑﺎزي ﺑﻪ وزارت ﻓﺮﻫﻨﮓ آن زﻣﺎن ﺗﺤﻮﻳﻞ دادم ﻛﻪ ﻃﺒﻌﺎً ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ دو اﺟﺎزهﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪23‬‬

‫در اﺳﻨﺎد ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻲ آن وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اداره ﻣﺬﻛﻮر ﻧﻴﺰ ﭘﺲ از رؤﻳﺖ اﻳﻦ دو‬
‫ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮔﻮاﻫﻲ زﻳﺮ را ﺻﺎدر ﻧﻤﻮد ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ روﻧﻮﺷﺖ آن را ﻣﻲآورم‪:‬‬
‫‪ -16‬وزارت ﻓﺮﻫﻨﮓ‬
‫ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻨﺪ اول و ﺗﺒﺼﺮة اول ﻣﺎده ‪ 62‬ﻗﺎﻧﻮن اﺻﻼح ﭘﺎرهاي از ﻓﺼﻮل و ﻣﻮاد ﻗﺎﻧﻮن‬
‫ﻧﻈﺎم‪ ،‬ﻣﺼﻮب اﺳﻔﻨﺪ ﻣﺎه ‪ 1321‬و ﻧﻈﺮ ﺑﻪ آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ رﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﻣﺪارك اﺟﺘﻬﺎد ﻣﺼﻮب‬
‫‪ 25‬آذرﻣﺎه ‪ 1323‬ﺷﻮراي ﻋﺎﻟﻲ ﻓﺮﻫﻨﮓ‪ ،‬اﺟﺎزة اﺟﺘﻬﺎد ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ آﻗﺎي ﺳﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ اﺑﻦ‬
‫اﻟﺮﺿﺎ )ﺑﺮﻗﻌﻲ( دارﻧﺪه ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎره ‪ 21285‬ﺻﺎدره از ﻗﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ‪ 1287‬ﺷﻤﺴﻲ در‬
‫ﻫﻔﺘﺼﺪ و ﭘﻨﺠﺎه و ﭼﻬﺎرﻣﻴﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﻮراي ﻋﺎﻟﻲ ﻓﺮﻫﻨﮓ‪ ،‬ﻣﻮرخ ‪ 1329/8/7‬ﻣﻄﺮح‪ ،‬و‬
‫ﺻﺪور اﺟﺎزه ﻣﺰﺑﻮر از ﻣﺮاﺟﻊ ﻣﺴﻠﻢ اﺟﺘﻬﺎد ﻣﺤﺮز ﺗﺸﺨﻴﺺ داده ﺷﺪ‪.‬‬
‫وزﻳﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ دﻛﺘﺮ ﺷﻤﺲ اﻟﺪﻳﻦ ﺟﺰاﺋﺮي‬
‫ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ در ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﻣﺸﺮوﻃﻪ دوﻟﺖ ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺘﻌﺮض ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ‬
‫ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻊ ذﻟﻚ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﻣﺸﺮوﻃﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎري ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺮاﻳﻢ ﻓﺮاﻫﻢ آورد‪.‬‬
‫ﺳﺨﻦ را ﺑﺎ ﻳﺎدآوري اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﺤﺘﺮم ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﺑﺮم ﻛﻪ دﻳﻦ اﺳﻼم در‬
‫دو اﻣﺮ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ :‬ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺧﺎﻟﻖ و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﺨﻠﻮق‪ ،‬آن ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮد‬
‫ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﮕﺎن ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻗﻴﺎم ﺑﻪ اﻳﻦ دو اﻣﺮ را از درﮔﺎه اﻳﺰد رؤوف ﺧﻮاﺳﺘﺎرم‪.‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺖ از آﺧﺮ ﻛﺘﺎب »دﻋﺒﻞ ﺧﺰاﻋﻲ و ﻗﺼﻴﺪة ﺗﺎﺋﻴﻪ او« ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﻴﺶ‬
‫ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻛﺮدهام و وﺻﻒ ﺣﺎل اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻲ آورم و ﭘﺲ از آن ﻧﻴﺰ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب را ﺑﺎ‬
‫ﺷﻌﺮي دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﺎن اﺳﺖ و آن را ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻔﺮ ﺑﻪ زاﻫﺪان ﺳﺮودهام‪ ،‬ﺧﺎﺗﻤﻪ‬
‫ﻣﻲ دﻫﻢ و از ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن اﻟﺘﻤﺎس دﻋﺎ دارم‪ .‬واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻲ ﻣﻦ اﺗﺒﻊ اﻟﻬﺪي‪.‬‬
‫]ﻣﻦ و دﻋﺒﻞ ﺧﺰاﻋﻲ[‬
‫اﮔـــــﺮ زر داد دﻋﺒـــــﻞ را اﻣـــــﺎﻣﻲ‬

‫ﺗﺸـــﻜﺮ دﻳـــﺪ از ﺻـــﺎﺣﺐ ﻣﻘـــﺎﻣﻲ‬

‫ﻣــﺮا ﺻــﺪﻫﺎ ﻛﺘــﺎب اﺳــﺖ و ﻗﺼــﺎﺋﺪ‬

‫ﻛـــﻪ در آﻧﻬـــﺎ ﺑﻴـــﺎن ﮔﺸـــﺘﻪ ﻋﻘﺎﻳـــﺪ‬

‫ﻧﺪﻳـــﺪم ﻳـــﻚ ﺗﺸـــﻜﺮ‪ ،‬ﻧـــﻲ ﻋﻄـــﺎﻳﻲ‬

‫ﺑـــﻪ ﺟـــﺰ اﻳـــﺮاد و ﻃﻌـــﻦ ﻧـــﺎرواﻳﻲ‬

‫اﮔـــﺮ وي ﺑـــﻮد ﺧـــﺎﺋﻒ از ﻣﻘﺎﻣـــﺎت‬

‫ﻣــﺮا ﺧــﻮف اﺳــﺖ از اﻫــﻞ ﺧﺮاﻓــﺎت‬

‫اﮔﺮ وي ﮔﺮﻳﻪ اش ﺑﺮ اﻫـﻞ دﻳـﻦ اﺳـﺖ‬

‫ﻣــﺮا ﮔﺮﻳــﻪ ﺑــﺮاي اﺻــﻞ دﻳــﻦ اﺳــﺖ‬

‫اﮔـــﺮ وي ﮔﻔـــﺖ رازش ﺑـــﺎ اﻣـــﺎﻣﻲ‬

‫ﻣــــﺮا اﻣﻨــــﻲ ﻧﺒﺎﺷــــﺪ از ﻣﻘــــﺎﻣﻲ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪24‬‬

‫اﮔــﺮ اﺷــﻌﺎر وي ﻃﺒــﻖ اﺻــﻮل اﺳــﺖ‬

‫ﻫﺪف‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺎدﺣﻴﻦ را ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻮل اﺳﺖ‬

‫اﮔﺮ ﺳﻲ ﺳﺎل ﺗﺮﺳﻲ داﺷـﺖ در ﺟـﻮف‬

‫دو ﺳﻲ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻣﺎ را دل ﭘﺮ از ﺧﻮف‬

‫اﻟﻬـــﺎ ﺑـــﺮ ﻏـــﻢ و رﻧﺠـــﻢ ﮔـــﻮاﻫﻲ‬

‫ﻧـــﺪارم ﻏﻴـــﺮ اﻟﻄﺎﻓـــﺖ ﭘﻨﺎﻫـــــــﻲ‬

‫اﻟﻬـــﺎ ﻣـــﻦ ﺑﺴـــﻲ ﻫﺴـــﺘﻢ ﭘﺸـــﻴﻤﺎن‬

‫ﭼــﺮا ﻣــﺮآت ﮔﺸــﺘﻢ ﺑﻬــﺮ ﻛـــــﻮران‬

‫در اﻳﻨﺠــﺎ ﺧﺴــﺘﻪ ﺟــﺎﻧﻢ از ﺑــﻼ ﺷــﺪ‬

‫ﺗــﻨﻢ رﻧﺠــﻮر از ﺻــﺪ اﺑــﺘﻼ ﺷــــــﺪ‬

‫زﻣــﺎن ﻣــﺎ زﻣــﺎن ﻛﻔــﺮ و ﻃﻐﻴـــــﺎن‬

‫ﻧــﺪارد دﻫــﺮ ﻣــﺎ ﺟــﺰ رﻧــﺞ و ﻋﺼــﻴﺎن‬

‫در اﻳــﻦ ﭘﻴــﺮي ﻧــﺪارم ﻣــﻦ اﻧﻴﺴــﻲ‬

‫ﻧــﻪ ﻳــﺎري ﻧــﻲ ﻣﻌﻴﻨــﻲ ﻧــﻪ ﺟﻠﻴﺴـــــﻲ‬

‫ﻣﮕــﺮ ﻣــﺎ را ﻛﻨــﻲ ﻣﺸﻤـــﻮل رﺣﻤـــﺖ‬

‫رﺳـﺎﻧﻲ ﻣـﺮگ ﻣـﺎ ﺑـﺎ روح و راﺣــــﺖ‬

‫إﻟﻬــــﺎ ﺑﺮﻗﻌــــــﻲ را ﺑﻬــــﺎ ﻛـــــــﻦ‬

‫ﻣﺰﻳــﺪ ﻓﻀــﻞ ﺧــﻮد ﺑــﺮ او ﻋﻄــﺎ ﻛــــﻦ‬

‫]ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﺎن[‬
‫اى ﺟﻮاﻧـــﺎن ﻛـــﻪ ﺷـــﻜﺮ ﮔﻔﺘﺎرﻳـــﺪ‬

‫ﻣــﺆﻣﻦ و ﺳــﺎﻟﻢ و ﺧــﻮش رﻓﺘﺎرﻳــﺪ‬

‫ﭼــﻮن ﺷــﻤﺎ ﻧــﺎﻃﻖ و ﮔــﻞ رﺧﺴــﺎرﻳﺪ‬

‫از ﺧﻤﻮﺷـــﺎن ﺟﻬـــﺎن ﻳـــﺎد آرﻳـــﺪ‬

‫ﺑﺮﻗﻌـــﻲ را ﭘـــﺲ ﻣـــﻮﺗﺶ ﮔـــﻪ ﮔـــﺎه‬

‫زﻣﺤﺒــــــﺎن ﺧــــــﺪا ﺑﺸــــــﻤﺎرﻳﺪ‬

‫ﮔـــﺎه ﮔـــﺎﻫﻲ اﮔـــﺮش ﻳـــﺎد ﻛﻨﻴـــﺪ‬

‫دﺳــــﺘﻲ از ﺑﻬــــﺮ دﻋــــﺎ ﺑﺮدارﻳــــﺪ‬

‫ﺑﺮﻗﻌـــﻲ ﺧﺎدﻣﺘـــﺎن ﺑـــﻮد و ﺑﺮﻓـــﺖ‬

‫ﺧـــﺪﻣﺘﺶ را ﺑـــﻪ ﻧﻈـــﺮ ﺑﺴـــﭙﺎرﻳﺪ‬

‫ﻳــﺎد آرﻳــﺪ از اﻳــﻦ ﺧﺴــﺘﻪ ﻛــﻪ ﺑــﻮد‬

‫ﺧﺴــﺘﻪ از ﻣﺤﻨــﺖ اﻳــﻦ ﭼــﺮخ ﻛﺒــﻮد‬

‫دﻳــــﺪ آزار ﺑــــﺲ از ﻣــــﺮدمِ دون‬

‫دل او ﮔﺸــﺖ ﭘــﺮ از ﻏﺼــﻪ و ﺧــﻮن‬

‫ﺧﺴــﺘﻪ از زﺧــﻢ زﺑــﺎن‪ ،‬زﺧــﻢ ﻗﻠــﻢ‬

‫ﺧﺴــﺘﻪ از ﺗﻬﻤــﺖ و ﺑﻬﺘــﺎن و ﺳــﺘﻢ‬

‫دﺳـــﺘﺶ ار ﮔﺸـــﺖ ز دﻧﻴـــﺎ ﻛﻮﺗـــﺎه‬

‫رﻓــــﺖ در ﻣﺤﻜﻤــــﻪ ﻋــــﺪل إﻟــــﻪ‬

‫وآﺧﺮ دﻋﻮاﻧﺎ أن اﻟﺤﻤﺪ ﷲ رب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ‪١٣٧٠/٢/٢ .‬ﻫـ‪.‬‬

‫‪DC B  A‬‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﺧﺪا در ﭼﻨﺪﻳﻦ آﻳﻪ از ﻗﺮآن ﻫﺪاﻳﺖ را ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻫﺪاﻳﺖ ﻗﺮآن ﻧﻤﻮده‪ ،‬و ﻗﺮآن را‬
‫ﻫﺎدي و راﻫﻨﻤﺎي ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬در آﻳﺎت ‪ 120‬ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه و ‪ 71‬ﺳﻮره اﻧﻌﺎم و‬
‫آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮده‪) z QP O N M  L K{ :‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(120:‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻫﺪاﻳﺖ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﻘﻂ ﻫﺪاﻳﺖ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫{} ~  ¡ ‪) z ¤£ ¢‬اﻷﻧﻌﺎم‪.(71 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻫﺪاﻳﺖ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﻘﻂ ﻫﺪاﻳﺖ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z L K J IH GF E D C{ :‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(2 :‬‬
‫»آن ﻛﺘﺎب ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺘﻰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷـﻚ در آن راه ﻧـﺪارد و ﻣﺎﻳـﻪ ﻫـﺪاﻳﺖ ﭘﺮﻫﻴﺰﻛـﺎران‬
‫اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻣﻜﺮر ﻓﺮﻣﻮده‪) z o n{ :‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(185 :‬‬
‫»رﻫﻨﻤﺎى اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﺮدم«‪.‬‬
‫و {‪) z v u‬آل ﻋﻤﺮان‪» .(138 :‬ﺑﻴﺎﻧﻰ اﺳﺖ ﺑﺮاى ﻣﺮدم«‪.‬‬
‫و آﻳـــﺔ‪ ~ } | {  z y x w v u t s r{ :‬‬
‫_ ` ‪) z‬ﻳﻮﻧﺲ‪.(57 :‬‬
‫»اى ﻣﺮدم‪ ،‬از ]ﺳﻮى[ ﭘﺮوردﮔﺎرﺗﺎن ﭘﻨﺪى ]ﺑﺮاى[ ﺷﻤﺎ آﻣﺪه اﺳﺖ و ﺷﻔﺎﻳﻰ ﺑـﺮاى آن‬
‫]دردى[ ﻛﻪ در ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﺳﺖ و رﻫﻨﻤﻮد و ﺑﺨﺸﺎﻳﺸﻰ ﺑﺮاى ﻣﺆﻣﻨﺎن«‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺑﺮ ﻓﺮد ﻓﺮد از ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ واﺟـﺐ اﺳـﺖ اﺣﺎدﻳـﺚ و ﻳـﺎ دﻋﺎﻫـﺎ و زﻳـﺎراﺗﻲ را ﻛـﻪ‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻫﺪاﻳﺖ اﻟﻬﻲ وارد ﺷﺪه ﺗﺮك ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و در واﻗـﻊ ﺑـﺎ ﻛﺘـﺎب‬
‫اﻟﻬﻲ ﺟﻨﮓ و ﻣﺒﺎرزه ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻣﺘﺎﻋﻲ ﻣﻴﺰاﻧﻲ دارد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ دﻛﺎن‬

‫‪26‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻋﻄﺎري ﺑﺮوي و ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﻣﻘﺪاري زﻋﻔﺮان ﻳﺎ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺧﺮﻳـﺪاري ﻛﻨـﻲ ﺑﺎﻳـﺪ ﻣﻘـﺪار‬
‫ﻣﺘﺎع و ﻛﻢ و زﻳﺎد آن ﺑﺎ ﻣﻴﺰان و ﺗﺮازوﻳﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﮔﺮ ﻣﻐﺎزة ﺑﺰازي رﻓﺘﻲ‬
‫و ﺧﻮاﺳﺘﻲ ﭘﺎرﭼﻪ و ﻃﺎﻗﻪاي از ﻓﺎﺳﺘﻮﻧﻲ ﺧﺮﻳﺪاري ﻛﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﻧﺪازة آن را‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ در ﻛﻢ و زﻳﺎد آن ﻧﺰاﻋﻲ روي داد ﻣﻴﺰاﻧﻲ ﺑﺮاي ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛـﻢ و ﻳـﺎ زﻳـﺎد‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺻﺪق و ﻛﺬب ﻓﺮوﺷﻨﺪه را ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ دﻳﻦ اﺳﻼم ﻛﻪ دﻳﻨﻲ اﻟﻬـﻲ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺧﺪا آن را ﺑﺮاي ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﻮد ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻘﺮر داﺷﺘﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻴﺰاﻧﻲ ﺑﺮاي آن ﻣﻌﻴﻦ‬
‫ﻧﻜﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﺮ ﭼﻪ در اﻳﻦ دﻳﻦ وارد ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻧﻤﺎﻳـﺪ و ﺑﻨـﺎم دﻳـﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺮدم ﻋﺮﺿﻪ ﺑﺪارد ﺻﺪق و ﻛﺬب آن ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺸﻮد؟ و ﻳﻚ ﻣﻴﺰان اﻟﻬﻲ ﻛـﻪ ﺑـﺎ آن ﻣﻴـﺰان‬
‫ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻛﻨﻨﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﺎﺷﺪ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ‪ .‬زﻳـﺮا اﺳـﻼم از ﻳـﻚ‬
‫دﻛﺎن ﻋﻄﺎري ﻛﻤﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ و ﺧﺪا ﺑﺮاي دﻓﻊ ﻛﻢ و ﻳﺎ زﻳـﺎدي ﻣﻄﺎﻟـﺐ آن ﻣﻴﺰاﻧـﻲ ﻣﻌـﻴﻦ‬
‫ﻛــﺮده‪ ،‬و در ﻗــﺮآن ﻓﺮﻣــﻮده‪) z ZY X W V U T{ :‬اﻟﺸــﻮري‪.(17 :‬‬

‫»ﺧﺪا ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب را ﻧﺎزل ﻧﻤﻮده ﺑﺤﻖ و ﻣﻴﺰان«‪.‬‬
‫و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮده‪) z H  G F E{ :‬اﻟﺤﺪﻳﺪ‪.(24 :‬‬
‫»و ﺑﺎ آﻧﺎن )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان( ﻛﺘﺎب و ﻣﻴﺰان ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﻗﺮآن را ﻣﻴﺰان ﻗﺮار داده ﺑﺮاي دﻳﻦ ﺧﻮد ﺗﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻨـﺎم دﻳـﻦ ﺑـﻪ اﻳﺸـﺎن‬
‫ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ و دﻳﻦ ﺧﻮد را از ﻛﻢ و زﻳﺎد و ورود ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺿﺪ دﻳﻨـﻲ‬
‫ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ در اﻳﻨﺠﺎ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﺮده و ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻨﺎم دﻳﻦ ﺑـﻪ دﺳـﺖ اﻳﺸـﺎن‬
‫رﺳﻴﺪه ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﻴﺰان ﻧﺴﻨﺠﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬از آن ﺟﻤﻠﻪ‪ ،‬ﻛﺘﺐ دﻋﺎﻫﺎي دﻳﻨﻲ و زﻳـﺎرات‬
‫دﻳﻨﻲ اﻳﺸﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ راوﻳﺎن ﺳﺎده دل و ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ و ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﺧﻮﺷﺒﺎور ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﻛﻔـﺮ و‬
‫زﻧﺪﻗﻪ و ﺧﺮاﻓﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﺑﻮده ﺑﻨﺎم دﻋﺎ و ﻳﺎ زﻳﺎرت در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧـﺪ‬
‫و ﮔﻮﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺧﻮاب ﺑﻮده و ﻛﺴﻲ در ﺻﺪد ﻧﺒﻮده اﻳﻦ اﺣﺎدﻳﺚ و ادﻋﻴﻪ و ﻳـﺎ زﻳـﺎرات‬
‫را ﺑﺎ ﻋﻘﻞ و ﺗﻔﻜﺮ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺴﻨﺠﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺧﺮاﻓﻪاي را ﺑﻨﺎم دﻋﺎ و زﻳﺎرت در ﻣﻴـﺎن ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ‬
‫ﻧﺸﺮ ﻧﺪﻫﺪ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﻘﺼﺮﻧﺪ و در اﻳﻦ اﻣﺮ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻟﺬا ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻣﻲداﻧﻢ و ﺳﺎﻟﻬﺎ در ﻋﻠﻮم دﻳﻨـﻲ زﺣﻤـﺖ ﻛﺸـﻴﺪه و‬
‫ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻣﺮاﺟﻊ دﻳﻨﻲ و ﻋﻠﻤﻲ ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻲﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﺑﺮاي رﺿـﺎي‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪27‬‬

‫ﺧﺪا و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﻳﻦ وﻇﻴﻔﺔ دﻳﻨﻲ را ﺑﺮ ﺧـﻮد ﻻزم و واﺟـﺐ داﻧﺴـﺘﻢ و‬
‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻛﺘﺎب در اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪام و ﺑﺮاي دﻓﻊ ﺧﺮاﻓﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت و ﺣﻔﻆ دﻳﺎﻧـﺖ‬
‫اﺳﻼم از ﻏﺒﺎر اوﻫﺎم‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﺑﺖﺷﻜﻦ و ﻳﺎ ﻋﺮض اﺣﺎدﻳﺚ اﺻﻮل ﺑﺮ ﻗﺮآن و ﻋﻘﻮل‪ ،‬و ﻫﻢ‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺮاﻓﺎت وﻓﻮر در زﻳﺎرات ﻗﺒﻮر و ﻫﻢ ﻛﺘﺎب ﺑﺮرﺳﻲ ﻋﻠﻤﻲ در اﺣﺎدﻳـﺚ ﻣﻬـﺪي و‬
‫ﻛﺘﺐ دﻳﮕﺮي را ﻧﻮﺷﺘﻢ‪ ،‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﻳﻦ ﻣﺨﺘﺼﺮ را ﺑﻨﺎم ﺗﻀﺎد ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨـﺎن ﺑـﺎ ﻗـﺮآن‬
‫ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻧﻤﻮدم‪ .‬وﻟﻲ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ دﻛﺎﻧﺪاران ﻣﺬﻫﺒﻲ از ﺗﺮس ﻛﺴﺎد دﻛـﺎنﻫـﺎي ﺧـﻮد ﺗـﺎﻛﻨﻮن‬
‫ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﺘﺐ اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ ﻃﺒﻊ و ﻧﺸﺮ ﮔﺮدد و ﻣﺎﻧﻊ ﭼﺎپ آن ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﭼـﻮن ﻗﺼـﺪ‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه رﺿﺎي اﻟﻬﻲ و اﻧﺠﺎم ﺗﻜﻠﻴﻒ دﻳﻨﻲ و ﺑﻴﺪاري ﻫﻢوﻃﻨﺎن ﺑﻮده‪ ،‬اﻣﻴـﺪوارم ﺧـﺪاي‬
‫ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺗﻔﻀﻞ ﻛﻨﺪ و ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺸﺮ اﻳﻦ ﻛﺘﺐ ﻣـﺮدم و ﻣﻠـﺖ را ﺑﻴـﺪار و ﻫﺸـﻴﺎر ﺳـﺎزد و از‬
‫ﺧﺮاﻓﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﻧﺠﺎت ﻋﻄﺎ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬آﻣﻴﻦ ﻳﺎرب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ‪.‬‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺎس ﻗﻤﻲ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺑﻮد ﻣﺘﺒﻊ و ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎده و ﺧﻮش ﺑﺎور و ﻗـﻮهي‬
‫اﺟﺘﻬﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬و ﻣﻴﺰان ﺻﺪق و ﻛﺬب اﺧﺒﺎر و اﺣﺎدﻳﺚ و ادﻋﻴﻪ و زﻳﺎرات را ﻓﻘﻂ ﻧﻘﻞ‬
‫ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ و ﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻛﻔﻌﻤﻲ و ﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس و ﻳﺎ ﻣﺠﻠﺴﻲ و ﻳـﺎ ﺷـﻴﺦ ﻧـﻮري و ﻳـﺎ‬
‫ﺻﺪوق و ﻛﻠﻴﻨﻲ و ﻳﺎ اﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي و اﻣﺜﺎل اﻳﻨﻬﺎ داﻧﺴﺘﻪ و اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬و ﺑـﻪ ﻛﺴـﺎﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ اﻳﺸﺎن از آﻧﺎن رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ راوﻳـﺎن ﻗﺒـﻞ از اﻳﺸـﺎن اﻛﺜـﺮا ﻳـﺎ‬
‫ﻏﻼت ﻳﺎ ﺿﻌﻔﺎء و ﻳﺎ ﻛﺬاﺑﻴﻦ و ﻳﺎ ﻣﺮدﻣﺎن ﻣﺠﻬﻮل اﻟﻤﺬﻫﺐ و ﻳﺎ ﻓﻄﺤﻲ و ﻳﺎ ﻧﺎوﺳﻲ و ﻳﺎ‬
‫ﻣﻬﻤﻞ ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ در ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﻧﺎم راوﻳﺎن را ذﻛﺮ ﻧﻜﺮده ﺗـﺎ ﺷـﺨﺺ‬
‫ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﺪ و ارزش رواﻳﺎت و ﻣﻨﻘﻮﻻت اﻳﺸﺎن را ﺑﺪاﻧﺪ‪ .‬اﻛﺜﺮ راوﻳﺎن ادﻋﻴﻪ و زﻳـﺎرات‬
‫از ﻏﻼت ﺑﻮده ﻛﻪ ﻫﻢ ﺑﻲﺳﻮاد ﺑﻮده و ﻫﻢ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ ﺑﺪﺗﺮ از ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺑﻪ اﺣﻮال اﻳﺸﺎن دﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ اﻛﺜﺮ اﻳﻦ راوﻳـﺎن ﻳـﺎ ﻣﺠﻬـﻮل و ﻳـﺎ‬
‫ﻣﻬﻤﻞ و ﻳﺎ ﻏﺎﻟﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ :‬ﺳﻬﻞ ﺑﻦ زﻳﺎد ﻛـﺬاب و ﻋﺒـﺎس ﺑـﻦ ﻋـﺎﻣﺮ ﻣﺠﻬـﻮل و‬
‫اﺣﻤﺪ ﺑﻦ رزق اﻟﻜﻮﻓﻲ ﻣﺠﻬﻮل و ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻓﻀﺎل واﻗﻔﻲ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑـﻦ ﻣﺸـﻌﻞ‬
‫اﻟﻤﺸﻌﻞ ﻣﺠﻬﻮل و ﻗﻄﺮب ﺑﻦ ﻋﻠﻴﻒ ﻣﻬﻤﻞ و ﻋﺒﺪاﻟﺮﺣﻤﻦ ﺳﺎﺑﻂ ﻣﻬﻤﻞ و ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻳﺰﻳـﺪ‬
‫ﻏﺎﻟﻲ و ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻦ ﺟﻨﻴﺪ ﻣﻬﻤﻞ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﻲ زﻳﺪ ﻣﺠﻬﻮل و ﺳﻬﻞ ﺑﻦ ﻳﻌﻘﻮب ﻣﺠﻬﻮل‬
‫و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺳﻠﻴﻤﺎن اﻟﺪﻳﻠﻤﻲ ﻓﺎﺳﻖ ﺿﻌﻴﻒ و اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻦ ﻣـﺎﻣﻮن ﻣﻬﻤـﻞ و اﺳـﺤﻖ ﺑـﻦ‬
‫ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻬﻤﻞ و اﺳﺤﺎق ﺑﻦ ﻋﻤﺎر ﻓﻄﺤﻲ و اﻣﺜﺎل اﻳﻨﺎن ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و اﮔـﺮ در ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ ﻧـﺎم‬

‫‪28‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫راوﻳﺎن را ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﺮد اﻫﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻪ ﺑﻲارزﺷﻲ ﻣﻄﺎﻟﺐ آن واﻗﻒ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺎس ﻗﻤﻲ ﻣﻌﻠﻮﻣـﺎﺗﺶ ﻣﻨﺤﺼـﺮ ﺑـﻮده ﺑـﻪ اﺧﺒـﺎر ﻣـﺬﻫﺒﻲ و ﺧﺮاﻓـﺎﺗﻲ ﻛـﻪ از‬
‫ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻏﻼت ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﺼﻮﺻﺎ اﻓﻜﺎر ﺑﺎﻃﻠﻪ ﺑﻌﻀﻲ از اﺧﺒﺎرﻳﻴﻦ‪ ،‬زﻳﺮا اﺳﺘﺎد و ﻣﻌﻠﻢ‬
‫او ﻛﻪ داﻧـﺶ ﺧـﻮد را از او ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘـﻪ‪ ،‬ﺣـﺎﺟﻲ ﻣﻴـﺮزا ﺣﺴـﻴﻦ ﻧـﻮري ﺻـﺎﺣﺐ ﻛﺘـﺎب‬
‫»ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﻮﺳﺎﺋﻞ« ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و او ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﻨﺎم‪» :‬ﻓﺼﻞ اﻟﺨﻄﺎب ﻓﻲ ﺗﺤﺮﻳﻒ‬
‫ﻛﺘﺎب رب اﻷرﺑﺎب« و ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻗﺮآن را ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪه ﻣﻲداﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ آن ﻛﺘﺎب‬
‫ﭼﺸﻢ ﻳﻬﻮد و ﻧﺼﺎري را روﺷﻦ ﻧﻤﻮده و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻗﺮآن ﻛﻢ و زﻳﺎد ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ :‬ﺗﻮرات و‬
‫اﻧﺠﻴﻞ‪ ،‬و اﺗﻔﺎﻗﺎً اﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺎ اﺳﺘﺎد ﺧﻮد ﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪه اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ در اﻋﻤﺎل روز‬
‫ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪» :‬و ﺑﺪاﻧﻜﻪ از ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن آﻳﺔ اﻟﻜﺮﺳﻲ ﻋﻠـﻲ اﻟﺘﻨﺰﻳـﻞ در روز ﺟﻤﻌـﻪ‬
‫ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺑﺴﻴﺎر رواﻳﺖ ﺷﺪه«‪ ،‬و در ﺣﺎﺷﻴﺔ آن ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪» :‬ﻋﻼﻣـﺔ ﻣﺠﻠﺴـﻲ ﻓﺮﻣـﻮده ﻛـﻪ‬
‫ﺑﺮواﻳﺖ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ﻛﻠﻴﻨﻲ آﻳﻪ اﻟﻜﺮﺳﻲ ﻋﻠﻲ اﻟﺘﻨﺰﻳﻞ ﭼﻨـﻴﻦ اﺳـﺖ‪ u t s{» :‬‬

‫‪)z¨§  ¦ ¥ ¤ £ ¢ ¡~ } | { zyx w v‬اﻟﺒﻘــﺮه‪ .(255 :‬و‬
‫ﻣــﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤــﺎ و ﻣــﺎ ﺗﺤــﺖ اﻟﺜ ـﺮی ﻋــﺎﻟﻢ اﻟﻐﻴــﺐ و اﻟﺸــﻬﺎدة اﻟــﺮﺣﻤﻦ اﻟــﺮﺣﻴﻢ {‪ ® ¬ « ª‬‬
‫¯ ‪ « ...z‬ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ اﺧﺒﺎر ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ و ﻣﻌﺎﻧﺪﻳﻦ دﻳﻦ اﺳﻼم ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪه‬
‫و ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻗﺮآن دﺳﺖ ﺧﻮرده و ﻛﻢ و زﻳﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻏﺎﻓـﻞ از آﻧﻜـﻪ ﺧـﺪاي‬
‫ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺿﻤﺎﻧﺖ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ ﻛﺘﺎب ﺧﻮد را از ﻛﻢ و زﻳﺎد ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ‪ ،‬و از آن ﺟﻤﻠﻪ در ﻗـﺮآن‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪) z n m l k  j i h g{ :‬اﻟﺤﺠﺮ‪.(9 :‬‬
‫»اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن اﻳﻦ ﻗﺮآن را ﻧﺎزل ﻧﻤﻮدﻳﻢ و ﺑﻲﮔﻤﺎن ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ آن را ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻴﻢ«‪.‬‬
‫و اﺧﺒﺎري ﻛﻪ دﻻﻟﺖ ﺑﺮ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻗﺮآن دارد ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺿﻌﻴﻒ و ﻗﺮاﺋﻦ ﺟﻌﻞ در آﻧﻬﺎ زﻳـﺎد‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ آﻳﺖ اﷲ ﺧﻮﺋﻲ در ﻛﺘﺎب اﻟﺒﻴﺎن ﺧﻮد ﻛـﺎﻣﻼً ﻣﺮﻗـﻮم داﺷـﺘﻪ‪ ،‬و ﻣـﺎ ﻧﻴـﺰ در‬
‫ﻣﻘﺪﻣﺔ ﻛﺘﺎب ﺗﺎﺑﺸﻲ از ﻗﺮآن ﻣﺴﺘﺪﻻ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﻢ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫و ﻣﺮﺣﻮم ﻗﻤﻲ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ اﺷﺎره ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﺪرﺟﺔ در ﻣﺘﻦ دﻋﺎ و ﻳﺎ زﻳـﺎرت و ﻳـﺎ‬
‫ﺳﺎﻳﺮ اﺣﺎدﻳﺚ ﻛﺎري ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬و ﻟﺬا اﻳﺸﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼـﻪ از راوﻳـﺎن‬
‫ﻣﺤﻞ وﺛﻮق و ﻳﺎ ﻏﻴﺮوﺛﻮق ﺧﻮدﺷﺎن دﻳﺪه ﺟﻤـﻊ ﻛـﺮده و ﻣﻨﺘﺸـﺮ ﺳـﺎﺧﺘﻪ و از دﻗـﺖ در‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪29‬‬

‫ﻣﺘﻮن آﻧﻬﺎ ﻏﻔﻠﺖ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎ در اﻳﻦ ﻛﺘﺎب و ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘﺐ ﺧﻮد ﺑﺎ دﻟﻴﻞ و ﺑﺮﻫﺎن ﺛﺎﺑـﺖ ﻛـﺮدهاﻳـﻢ ﻛـﻪ اﻛﺜـﺮ اﻳـﻦ‬
‫رواﻳﺎت و اﺣﺎدﻳﺚ ﺳـﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘـﺔ اﻫـﻞ »ﻏﻠـﻮ و ﮐـﺬاﺑﲔ و ﺟﻌـﺎﻟﲔ« اﺳـﺖ‪ ،‬اﮔﺮﭼـﻪ‬
‫راوﻳﺎن و ﻧﺎﻗﻼن آﻧﻬﺎ ﻣﺮدﻣﺎن زاﻫﺪ و ﻋﺎﺑﺪ و ﻋﺎدل ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺼـﺮف آﻧﻜـﻪ راوي و ﻧﺎﻗـﻞ‬
‫ﻋﺎدل اﺳﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻮل ﺧﻮرد و ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻦ ﺣـﺪﻳﺚ و ﻣﻄﺎﻟـﺐ آن را ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ و ﺑـﺎ ﻗـﺮآن‬
‫ﺳﻨﺠﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺴﻴﺎر اﺣﺎدﻳﺚ ﺑﺎﻃﻠﻪ ﻛﻪ راوﻳﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﺮدﻣﺎن ﺳـﺎده و ﻋـﺎدﻟﻲ ﺑـﻮدهاﻧـﺪ وﻟـﻲ‬
‫ﺳﺎزﻧﺪة آن ﺣﻘﻪ ﺑﺎزي ﻛﺮده و ﺑﺪﺳﺖ دﻳﮕﺮان ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮﭼـﻪ اﻛﺜـﺮ راوﻳـﺎن‬

‫اﻳﻦ اﺣﺎدﻳﺚ ﻃﺒﻖ ﻋﻠﻢ رﺟـﺎل ﻣﻌﻠـﻮم ﻣـﻲﺑﺎﺷـﺪ ﻛـﻪ از »ﮐـﺬاﺑﲔ و ﺟﻌـﺎﻟﲔ و اﻫـﻞ ﻏﻠـﻮ«‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ ﻓﺮﻣـﻮده‪) :‬إن اﻟﻐـﻼة ﺷـﺮ ﻣـﻦ اﻟﻴﻬـﻮد واﻟﻨﺼـﺎری واﳌﺸـﺮﮐﲔ(‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻏﻠﻮﻛﻨﻨﺪﮔﺎن از ﻳﻬﻮد و ﻧﺼﺎري و ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﺑﺪﺗﺮﻧﺪ«‪ .‬و ﻫﻤﻴﻦ ﻏﻼت اﻛﺜﺮ اﻳﻦ‬
‫رواﻳﺎت را در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺳﺎده و ﻋﻮام زﻣﺎنﻫﺎي ﻗﺒﻞ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺧﺼﻮﺻﺎً در ﻗﺮن‬
‫ﺳﻮم ﻛﻪ ﺣﻮزة ﻋﻠﻤﻴﻪ و ﻳﺎ داﻧﺸﮕﺎﻫﻲ در ﻣﻴﺎن ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻧﺒﻮده و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺮدم زاﻫﺪ و ﻋﺎﺑﺪ ﺟﻌﻞ و ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﺎﻋـﺚ ﮔﻤﺮاﻫـﻲ و ﻧـﺎداﻧﻲ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ‬
‫ﮔﺮدﻳﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮاً ﺑﻌﺮض ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ ﻣﻤﻠﻮ اﺳـﺖ‬
‫از ﺧﺮاﻓﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت و ﺳﺎﺧﺘﻪﻫﺎي »ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ وﮐـﺬاﺑﻴﻦ وﻏـﻼة« اوﻟﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﻨﺎم دﻋـﺎ و ﻳـﺎ‬
‫زﻳﺎرت ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ و ﺛﻘﺎت و راوﻳﺎن ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﺧﺒﺮ ﺿﻌﻴﻒ آن اﺳﺖ ﻛﻪ راوي آن ﻳﺎ ﺟﻌﺎل و ﻛﺬاب و ﻳﺎ ﺑﻲ دﻳﻦ و ﻳﺎ ﻓﺎﺳﻖ‬
‫ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﺒﺮ ﻣﺠﻬﻮل و ﻣﻬﻤﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ راوي آن ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل و ﻳـﺎ ﻏﻴﺮﻣـﺬﻛﻮر‬
‫در ﻋﻠﻢ رﺟﺎل ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﺧﺒﺮ ﺣﺴﻦ آن اﺳﺖ ﻛﻪ راوي اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤﺴﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑـﻮده‬
‫وﻟﻲ اﺣﻮال و اﻋﻤﺎل او ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬و ﺧﺒـﺮ ﺻـﺤﻴﺢ آن اﺳـﺖ ﻛـﻪ راوﻳـﺎن و ﺳﻠﺴـﻠﻪ‬
‫رواﻳﺖ آن از اﺑﺘﺪاء ﺗﺎ اﻧﺘﻬﺎء ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻢ و اﻣﺎﻣﻲ و ﻋﺎدل و ﺻﺎدق ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﻳﻦ ﺑﺎﺻﻄﻼح‬
‫ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺻﻄﻼح ﻋﻠﻤﺎء و ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ اﻫﻞ ﺳﻨﺖ راوي ﺻـﺤﻴﺢ‬
‫ﺷﺮاﻳﻂ دﻳﮕﺮي ﺑﺎﻳﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﺧﺒﺮ ﻣﺮﻓﻮع و ﻳﺎ ﻣﺮﺳﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ از اول ﺳﻨﺪ و ﻳﺎ‬
‫وﺳﻂ و ﻳﺎ آﺧﺮ آن ﻧﻔﺮاﺗﻲ اﻓﺘﺎده و ﻳﺎ ذﻛﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺒﻼً ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎن ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ ﻣﻴﺰان ﺻﺤﺖ و ﺳﻘﻢ ﻣﻄﺎﻟﺐ دﻳﻨـﻲ ﻗـﺮآن‬

‫‪30‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺻﺪق و ﻛﺬب راوي‪.‬‬
‫ﻣﻴﺰان ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺻﺪق و ﻛﺬب راوي‬
‫ﺗﻌﺠﺐ اﺳﺖ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺑﺮاي ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻗﺮآن را ﻣﻴـﺰان ﻗـﺮار داده ﺗـﺎ ﻣﻄﺎﻟـﺐ‬
‫دﻳﻨﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ آن ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ و ﺑﺎﻃﻞ و ﻏﻴﺮﺑﺎﻃﻞ را از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪا ﺳـﺎزﻧﺪ و دﻳـﻦ او را‬
‫آﻟﻮده ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﺳﺎﻳﺮ ﺑﺰرﮔﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﺳﻔﺎرش ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ‬
‫ﺧﺒﺮي از ﻣﺎ رﺳﻴﺪ ﻓﻮري ﻗﺒﻮل ﻧﻜﻨﻴﺪ و ﺑﺎ ﻛﺘﺎب اﻟﻬﻲ ﺑﺴﻨﺠﻴﺪ اﮔﺮ ﻣﻮاﻓﻖ آن ﺑﻮد ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ‬
‫وﮔﺮﻧﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﻪ اﻧﺤﺮاف اﻓﺘﺎدهاﻧﺪ؟! و ﻛﺘﺎب ﺧﺪا را رﻫﺎ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ؟!!‬
‫از آن ﺟﻤﻠﻪ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ص ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در )ﺟﻠﺪ ‪ 18‬وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸـﻴﻌﻪ ص ‪ ،(78‬و ﻫـﻢ‬

‫ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻓﻲ رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻓﻤـﺎ واﻓـﻖ ﮐﺘـﺎب اﷲ ﻓﺨـﺬوﻩ وﻣـﺎ ﺧـﺎﻟﻒ ﮐﺘـﺎب اﷲ‬
‫ﻓـﺪﻋﻮﻩ« ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬آﻧﭽﻪ ﻣﻮاﻓﻖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪاﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ و آﻧﭽﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻛﺘﺎب ﺧﺪاﺳﺖ رﻫﺎ‬

‫ﻛﻨﻴﺪ«‪ .‬و در ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺘﺎب از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ رواﻳـﺖ ﻛـﺮده ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻓﻤـﺎ ﻟـﻢ‬
‫ﻳﻮاﻓﻖ ﻣﻦ اﻟﺤـﺪﻳﺚ اﻟﻘـﺮآن ﻓﻬـﻮ زﺧـﺮف«‪ .‬و ﻧﻴـﺰ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﮐـﻞ ﺷـﻲء ﻣـﺮدود إﻟـﻰ اﻟﮑﺘـﺎب‬
‫واﻟﺴﻨﺔ وﮐﻞ ﺣﺪﻳﺚ ﻻ ﻳﻮاﻓﻖ ﮐﺘـﺎب اﷲ ﻓﻬـﻮ زﺧـﺮف«‪» .‬ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﻣﺮﺟﻊ ﻫﻤﻪي ﺳـﺨﻨﺎن‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل اﷲ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﺮ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷـﺪ ﭘـﺲ‬
‫آن زﺧﺮف و ﺑﻴﻬﻮده اﺳﺖ«‪ .‬و در ﻫﻤﻴﻦ وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸـﻴﻌﻪ در ﺟﻠـﺪ ﺳـﻮم ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﻣﻨﻲ ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮاﻧﺪ و ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬اي ﻣﺮدم! آﻧﭽﻪ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ از ﻗﻮل ﻣـﻦ‬
‫ﻧﻘﻞ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻮاﻓﻖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﺑﻮد ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪام‪ ،‬و آﻧﭽﻪ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ آﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﺨـﺎﻟﻒ ﻛﺘـﺎب‬
‫ﺧﺪا ﺑﻮد ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪام«‪ .‬و ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻄﻠﺐ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ از ﺣﻀـﺮت ﻋﻠـﻲ ؛ رواﻳـﺖ‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و در )‪ (89/18‬وﺳﺎﺋﻞ از ﺣﻀـﺮت ﺑـﺎﻗﺮ و ﺣﻀـﺮت ﺻـﺎدق إ رواﻳـﺖ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ‪» :‬ﻻ ﺗﺼﺪق ﻋﻠﻴﻨﺎ إﻻ ﻣﺎ واﻓﻖ ﮐﺘﺎب اﷲ وﺳﻨﺔ ﻧﺒﻴـﻪ«‪ .‬ﻫﺮ ﺳﺨﻨﻲ ﻛـﻪ از‬

‫ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ رﺳﻴﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻜﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎﺷـﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (79‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬ﻣـﻦ ﺧـﺎﻟﻒ ﮐﺘـﺎب اﷲ وﺳـﻨﺔ ﻧﺒﻴـﻪ‬
‫ﻓﻘـﺪ ﮐﻔـﺮ« ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﻛـﺎﻓﺮ‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺪﻋﺘﻲ در دﻳﻦ ﺑﮕﺬارد و ﻳﺎ دروﻏﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﻦ ﺑﺪﻫﺪ دروغ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪31‬‬

‫ﺧﻮد را ﺑﺮ ﮔﺮدن ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ و ﻳﺎ راوﻳﺎن ﺧﻮﺷﻨﺎم ﻣﻲﺑﻨﺪد‪ ،‬و ﺑﻪ راوﻳﺎن ﻋـﺎدل راﺳـﺘﮕﻮ‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲدﻫﺪ ﺗﺎ دﻳﮕﺮان ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺻـﺮف ﻋـﺎدل و راﺳـﺘﮕﻮ ﺑـﻮدن راوﻳـﺎن ﻛـﺎﻓﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ رواﻳﺘﻲ و ﺣﺪﻳﺜﻲ را ﺑﺎ ﻣﻴﺰان اﻟﻬﻲ ﺳﻨﺠﻴﺪ و ﻣﻴﺰان اﻟﻬـﻲ ﻃﺒـﻖ اﺣﺎدﻳـﺚ‬
‫ﻛﺜﻴﺮه و ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺘﻮاﺗﺮه ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻋﺪهاي از ﺟﻬﺎل و ﻛﺘﺎﺑﻔﺮوﺷﺎن ﺑـﻲﺧﺒـﺮ‬
‫آﻣﺪه ﺑﺮ ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻣﻘﺪﻣﻪ و ﺗﻘﺮﻳﻆ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻣﻴﺰان ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻲ ﻣﺮد را در اﺧﺒﺎر اﻫﻞ ﺑﻴﺖ‬
‫ﺑﺮ ﺻﺪق ﺣﺪﻳﺚ و اداي اﻣﺎﻧﺖ ﻣﻨﻮط و ﻣﺮﺑﻮط ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ‪ ،‬و ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ اﺳﺎس دﻳﺎﻧﺖ‬
‫ﻣﻘﺪﺳﺔ اﺳﻼم‪ ،‬ﺑﺨﺼﻮص ﻣﺬﻫﺐ ﺟﻌﻔﺮي ﺑﺮ ﺻﺪق و راﺳﺘﻲ در ﮔﻔﺘﺎر و ﻛـﺮدار اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺮدﻣﺎن ﺻﺎدق در ﮔﻔﺘﺎر و زاﻫﺪ و ﻋﺎﺑـﺪ ﻛـﻪ ﻋﻘﺎﺋـﺪ و اﻓﻜﺎرﺷـﺎن‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﻛﺘﺎب آﺳﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺻﺪق و راﺳﺘﻲ ﻳﻜﻲ از ﺻﻔﺎت ﻣﺘﻘـﻴﻦ اﺳـﺖ‪،‬‬
‫وﻟﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ راﺳﺘﮕﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ ﺳﻬﻮ و ﺧﻄﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻳﺎ ﻧﺎﻗﻞ ﻛﺎذﺑﻲ را ﺻـﺎدق‬
‫ﭘﻨﺪارد‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ و ﻣﻘﻠﺪﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻫﻤﺖ اﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﺻﺤﺖ ﺳﻨﺪ و ﺛﻘﻪ ﺑﻮدن راوﻳﺎن‬
‫اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻣﺘﻦ رواﻳﺎت ﺗﻔﻜﺮ و ﺗﻌﻤﻖ ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎر در اﺷﺘﺒﺎﻫﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻃﻠﻪ‬
‫ﻛﻪ از ﻫﻤﻴﻦ راوﻳﺎن ﺛﻘﺎت ﻧﻘـﻞ ﺷـﺪه و ﻣـﺮدم را ﺑـﻪ ﺷـﺮك و اﻧﺤـﺮاف ﻛﺸـﻴﺪه اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺗﻤﺠﻴﺪي ﻛﻪ از ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن در ﻣﻘﺪﻣﺔ آن آﻣﺪه ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫داﻧﺸﻤﻨﺪي ﻛﻪ ﺧﺒﻴﺮ و ﺑﺼﻴﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻘﻪ را از ﺑﺎﻃﻠـﻪ و ﻣﻮﻫﻮﻣـﺎت‬
‫ﺟﺪا ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ در ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻧﻈﺮ ﻛﺮده و ﺟﻴﺪ را از ردي ﺟـﺪا ﺳـﺎزد‪ .‬وﻟـﻲ‬
‫ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻧﺒﻮده و ﺑﺮاي ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﺧﻴﺮﺧﻮاﻫﻲ و ﺑﻠﻜﻪ راﻫﻨﻤﺎﺋﻲ ﻧﻨﻤﻮده اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﺑﺮاي رﺿﺎي ﺧﺪا و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ اﻳﺮان‪ ،‬ﻣﺨﺘﺼﺮي را در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺑﻪ‬
‫ﺑﺮادران دﻳﻨﻲ ﻧﻤﻮده و اﺟﺮ آن را از ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻗﻤﻲ در اول ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ‪ ،‬ﭼﻨـﺪ ﺳـﻮره از ﻗـﺮآن آورده‪ ،‬و در ﺣﺎﺷـﻴﺔ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺛﻮابﻫﺎي اﻏﺮاقآﻣﻴﺰي از رواﻳﺎت ﺿﻌﻴﻔﻪ آورده ﻛﻪ ﺑﻄﻼن آﻧﻬـﺎ ﺑـﺮ ﻫـﺮ ﻋﺎﻗـﻞ ﺧﺒﻴـﺮي‬
‫روﺷﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺜﻞ آﻧﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺳﻮرة ﻳﺲ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ ﺧﻴﺮ دﻧﻴﺎ و آﺧـﺮت‬
‫را‪ ،‬و دﻓﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ از او ﺑﻼي دﻧﻴﺎ و آﺧﺮت را‪ ،‬و دﻓﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﺮ ﺷﺮي را‪ ،‬و روا ﻣﻲﻛﻨـﺪ‬
‫ﻫﺮ ﺣﺎﺟﺘﻲ را«‪ ،‬و اﻳﻨﻬﺎ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﺑﺴﻴﺎري از اﺻـﺤﺎﺑﺶ‬
‫ﺳﻮرة ﻳﺲ را ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و ﺷﺮور از آﻧﺎن دﻓﻊ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﺸﻨﻮد ﺟﻬﺖ او ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺰار ﻧﻮر و ﻫﺰار ﻳﻘﻴﻦ«‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ‬

‫‪32‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﮔﺮ ﻳﻘﻴﻦ ﺑﻪ آﺧﺮت را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻳﻘﻴﻦ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ »ﻫﺮ ﻛﻪ در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺳﻮرة ﻳﺲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﺧﺪاي ﻋﺰوﺟﻞ ﻋﺬاب اﻣـﻮات‬
‫را ﺗﺨﻔﻴﻒ دﻫﺪ و از ﻫﺮ آﻓﺘﻲ ﻣﺤﻔﻮظ اﺳﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮد داﺧـﻞ ﺑﻬﺸـﺖ ﺷـﻮد«‪ .‬اﻳﻨﻬـﺎ‬
‫اﺧﺒﺎري اﺳﺖ ﻏﻠﻮآﻣﻴﺰ و ﻏﺮوراﻧﮕﻴﺰ‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪» :‬ﺳﻮرة اﻟﺮﺣﻤﻦ ﻣﻲآﻳﺪ از ﻧﺰد ﺧﺪاي ﻋﺰوﺟﻞ و ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ‪ ،‬ﻧﺰد ﺧﺪاي‬
‫ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ از آن ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺨﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ«‪ .‬ﺟﻨﺎب ﻗﻤـﻲ ﻓﻜـﺮ ﻧﻜـﺮده ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲآﻳﺪ از ﻧﺰد ﺧﺪا و ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ ﻧﺰد ﺧﺪا ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ روز ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﺑﻤﻴﺮد ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺮده اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫـﺮ ﻛـﺲ ﺷـﺐ‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﺑﻤﻴﺮد ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺮده اﺳﺖ«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺲ دﻳﮕﺮ ﻣﻴـﺪان ﺟﻬـﺎد و آﻻت ﺣـﺮب‬
‫ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ و در ﻧﻤﺎز ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺳﻮرة ﺟﻤﻌﻪ و ﺳﺒﺢ اﺳﻢ رﺑـﻚ‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ و در ﻧﻤﺎز ﻇﻬﺮ آن‪ ،‬ﺟﻤﻌﻪ و ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﮔﻮﻳﺎ ﻋﻤﻞ رﺳﻮل ﺧﺪا ص را ﺑﺠﺎ‬
‫آورده‪ ،‬و ﺟﺰاي او ﺑﻬﺸﺖ اﺳﺖ«‪ .‬ﻃﺒﻖ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ارزش ﻋﻤﻞ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻣﻄـﺎﺑﻖ‬
‫اﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن دو ﻋﺪد ﺳﻮره؟!‬
‫و ﺑﺎز ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ‪» :‬اﻟﻨﺒـﺄ اﻟﻌﻈـﻴﻢ« ﻫﻢ وﻻﻳﺖ اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻫـﻢ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ اﺳـﺖ‪ ،‬در‬
‫ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ در دﻋﺎﻫﺎي ﺧﻮد در ﺻـﺤﻴﻔﺔ ﻋﻠﻮﻳـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻣـﻦ اﻳﻤـﺎن‬
‫آوردهام ﺑﻪ ﻧﺒﺄﻋﻈﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ«‪ .‬و در ﺧﻮد ﺳﻮرة ﻋﻢ ﻳﺘﺴﺎءﻟﻮن ﺧﺪا ﺑﻴﺎن ﻛﺮده ﻛـﻪ‬
‫ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ‪ ،‬ﺧﺒﺮ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺳﺖ‪ .‬و ﻋﺒﺎرت ﺻﺤﻴﻔﺔ ﻋﻠﻮﻳﻪ در دﻋـﺎي روز دوﺷـﻨﺒﻪ اﻳـﻦ‬

‫اﺳــﺖ‪» :‬اﻟﺤﻤــﺪ ﷲ اﻟــﺬي ﻫــﺪاﻧﻲ ﺑﺎﻹﺳــﻼم وأﮐﺮﻣﻨ ـﻲ ﺑﺎﻹﻳﻤــﺎن وﺑﺼ ـﺮﻧﻲ ﻓ ـﻲ اﻟــﺪﻳﻦ وﻋﺮﻓﻨ ـﻲ‬
‫اﻟﺤﻖ اﻟﺬي ﻋﻨﻪ ﻳﺆﻓﮑﻮن واﻟﻨﺒﺄ اﻟﻌﻈﻴﻢ اﻟﺬي ﻫﻢ ﻓﻴﻪ ﻣﺨﺘﻠﻔﻮن«‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷـﻮد ﻧﻮﻳﺴـﻨﺪة‬
‫ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ از ﻛﻼم ﺣﻀﺮت ﻣﻄﻠﻊ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺳﻮرة ﻗﺪر ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ در ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﺪ از ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪا ﺑﻪ او ﻧﺪا‬
‫ﺷﻮد ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﺔ ﺗﻮ را ﺧﺪا آﻣﺮزﻳﺪ‪ ،‬ﻋﻤﻞ را از ﺳﺮ ﮔﻴﺮ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺟﻨﺎﻳﺎت‬
‫را از ﺳﺮ ﮔﻴﺮ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن اﻳﻦ اﺧﺒﺎر و ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن آن ﻓﻜﺮ ﺧﻮد را‬
‫ﺑﻜﺎر ﻧﻴﺪاﺧﺘﻪاﻧﺪ و ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ اﺧﺒﺎر ﺿﺪ ﻗﺮآن و ﻗﺎﻧﻮن إﻟﻬﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪33‬‬

‫{‪ cba`_~}|{zyxw‬‬
‫‪) zd‬اﻟﺰﻟﺰﻟﻪ‪.(8- 7 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﻤﻮزن ذر‪‬هاى ﻛﺎر ﺧﻴﺮ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ آن را ﻣـﻰﺑﻴﻨـﺪ!‪ .‬و ﻫـﺮﻛﺲ‬
‫ﻫﻤﻮزن ذر‪‬هاى ﻛﺎر ﺑﺪ ﻛﺮده آن را ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ!«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮده‪)  z Ü Û   Ú Ù Ø   ×{ :‬اﻟﻤﺪﺛﺮ‪.(38:‬‬
‫»ﻫﺮ ﻛﺲ در ﮔﺮو اﻋﻤﺎل ﺧﻮد اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻣﺸﺘﻤﻞ اﺳﺖ ﺑﺮ اﺑﻮاب و ﻓﺼﻮﻟﻲ‪ ،‬و ﻣﺎ آﻧﭽـﻪ در آن ذﻛـﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﻤﺎن اﺑﻮاب و ﻓﺼﻮل ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺮده و ﻣﺨﺘﺼﺮي ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ از ﺑﻌﻀﻲ اﻳﺮادﻫـﺎ‬
‫و اﺷﻜﺎﻻﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ آن وارد اﺳﺖ‪ ،‬و ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﺎت آن ﻧﻴﺰ اﺷﺎره ﻣـﻲﻛﻨـﻴﻢ إن ﺷـﺎء اﷲ و‬
‫ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻣﺎ ﭼﺎپ ﻛﺘﺎﺑﻔﺮوﺷﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﻋﻠﻤﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺗﻌﻘﻴﺒﺎت ﻣﺸﺘﺮﻛﻪ در ص ‪ ،16‬از اﺑﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ ﺳﻼﻣﻲ ﺑﺮ دوازده اﻣـﺎم ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده و‬
‫ﭘﺲ از آن ﮔﻔﺘﻪ‪» :‬ﻫﺮ ﺣﺎﺟﺘﻲ ﻛﻪ داري از ﺧﺪا ﺑﻄﻠﺐ«‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬آﻳـﺎ اﺑـﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳـﻪ‬
‫ﺣﻖ داﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي در دﻳﻦ از ﺧﻮد ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ اﮔﺮ ﻫﺮ ﻛـﺲ ﺑـﺮ دﻳـﻦ ﭼﻴـﺰي از‬
‫ﺧﻮد اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﺪ آن دﻳﻦ و دﻋﺎﻫﺎي آن‪ ،‬اﻟﻬﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ دل ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﺑﺸـﺮي اﺳـﺖ‪ .‬و‬
‫ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ در ﻫﻤﺎن ﺻﻔﺤﻪ ﭼﻴﺰي از ﻛﻔﻌﻤﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ از ﺧﺪا ﺟـﻞ ﺟﻼﻟـﻪ و رﺳـﻮل‬
‫ص وارد ﻧﺸﺪه ﺑﻠﻜﻪ از ﺑﺪﻋﺖﻫﺎي ﻛﻔﻌﻤﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻨﺎب ﻗﻤﻲ در اﻳﻦ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺑﺴﻴﺎر دﻋﺎ و ذﻛﺮ و زﻳﺎرت از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨـﺪ »ﻛﻔﻌﻤـﻲ« و‬
‫»اﺑﻦ ﻃﺎوس« و »اﺑﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ« و »اﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي« و »ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ« و اﻣﺜﺎل اﻳﻨﺎن ﻧﻘﻞ ﻛـﺮده‬
‫ﻛﻪ ﻧﻪ از ﺧﺪا و ﻧﻪ از رﺳﻮل ص اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ دﻳﻦ ﺧﺪا ﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮده اﻳﻨﺎن ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ؟‬
‫و ﻳﺎ اﻳﻨﺎن ﺷﺮﻳﻜﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﺪا در ﺗﺸﺮﻳﻊ؟‪ ،‬و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺗﺎﺑﻊ اﻳﻨﻬﺎ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻫـﺮ‬
‫ﭼﻪ اﻳﻨﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪا اﻣﻀﺎء ﻛﺮده اﺳﺖ؟!‪ .‬ﭼﻪ ﺣﻖ داﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ در ﻣﻄﺎﻟﺐ دﻳﻨـﻲ ﭼﻴـﺰي‬
‫اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﻬﺎ ﺳﺆاﻻﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﭼﻪ ﻋﻮام و ﭼﻪ ﺧـﻮاص ﺟـﻮاﺑﻲ ﻧﺪارﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺑﺪﻋﺖ ﺑﻮدن و ﺣﺮام ﺑﻮدن اﻳﻨﻬﺎ اﻗﺮار ﻛﻨﻨﺪ ﻛـﻪ اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠـﻲ ؛‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻨﺔ ﻣﺎ ﺳﻦ رﺳﻮل اﷲ واﻟﺒﺪﻋﺔ ﻣﺎ أﺣـﺪث ﺑﻌـﺪﻩ« ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﺳﻨﺖ آن اﺳﺖ ﻛـﻪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص آورده و ﺑﺪﻋﺖ ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛـﻪ ﭘـﺲ از رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص اﻳﺠـﺎد و‬

‫‪34‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ«‪ .‬و ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﻛﺴـﻲ اﻳﻨﻬـﺎ را ﺑﻘﺼـﺪ ورود از ﺷـﺮع‬
‫ﻧﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬و ﺣﺘﻲ اﮔﺮ اﺋﻤﺔ ﻫﺪي ﭼﻴﺰي ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ از دﻋﺎ و ذﻛﺮ و ﻋﺒﺎدت و زﻳﺎرت ﺑﺎﻳﺪ‬
‫از ﺟﺪﺷﺎن رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﻛﻨﻨﺪ ﻧﻪ از ﺧﻮد‪ .‬زﻳﺮا ﻫﻴﭻ اﻣﺎم و ﻣﺄﻣﻮﻣﻲ ﺣﻖ ﻧﺪارد در‬
‫دﻳﻦ ﺧﺪا ﭼﻴﺰي اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﺗﻌﻘﻴﺒﺎت و دﻋﺎﻫﺎ و اذﻛﺎر اﮔـﺮ ﻣﺴـﺘﻨﺪ ﺑـﻪ رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻧﺒﺎﺷﺪ و از آن ﺟﻨﺎب ﻧﻘﻞ ﻧﺸـﺪه ﺑﺎﺷـﺪ اﻋﺘﺒـﺎري ﻧـﺪارد و ﺻـﺤﺖ آن ﻣـﻮرد‬
‫ﺗﺸﻜﻴﻚ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ در اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ آﻧﭽﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﻛﺜﺮاً از رﺳﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ از ﻏﻴﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﺷﺪه ﻧﺒﺎﻳﺪ در آن ﺑﺤﺚ ﻛﺮد‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (21‬دﻋﺎﻫﺎ و اذﻛﺎري ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺳﺘﺎد ﺧﻮد ﺷـﻴﺦ ﻧـﻮري و او از ﺣـﺎج‬
‫ﻣﻼﻓﺘﺢ ﻋﻠﻲ ﺳﻠﻄﺎن آﺑﺎدي ﻛﻪ او ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از آﺧﻮﻧﺪ ﻣﻼﺻﺎدق ﻛـﻪ او ﺧـﻮاب دﻳـﺪه و‬
‫اذﻛﺎر و دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ از ﺳﻴﺪي ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺪرك ﺷﺪه ﺑﺮاي ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ!!!‪.‬‬
‫در )ص ‪ (23‬ذﻛﺮ ﻛﺮده دﻋﺎﻫﺎي اﻳﺎم ﻫﻔﺘﻪ را از ﻣﻠﺤﻘﺎت ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳـﺠﺎدﻳﻪ ﻛـﻪ اﺑـﺪا‬
‫ﻣﺪرﻛﻲ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﻠﺤﻘﺎت ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺗﺎزه ﺧﻮد ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ ﺳﻠﺴﻠﺔ ﺳـﻨﺪ ﺻـﺤﻴﺤﻲ‬
‫ﻧﺪارد ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد اﮔﺮ اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ را ﺧﻮاﻧـﺪه‬
‫ﺑﻘﺼﺪ ورود از ﺷﺮع ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از ﻣﻨﺸـ‪Ĥ‬ت ﺧـﻮد آن ﺟﻨـﺎب اﺳـﺖ‪ .‬ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‬
‫ﻣﻀﻤﻮن ﺑﻌﻀﻲ از ﺟﻤﻼت اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎي اﻳﺎم ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻮرد اﺷﻜﺎل ﺷﺮﻋﺎً و ﻋﻘﻼً ﻛﻪ در اﻳﻦ‬
‫ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻪ در ﺑﺤﺚ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫آري‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ اﻳﻦ اذﻛﺎر و دﻋﺎﻫـﺎ را ﺑﻘﺼـﺪ ورود ﺑﺨﺼـﻮص ﻧﺪاﻧـﺪ وﻟـﻲ ﺑﻘﺼـﺪ‬
‫ﻋﻤﻮﻣﺎت اواﻣﺮ واردة از ﺷﺮع ﺑﺨﻮاﻧﺪ اﺷﻜﺎﻟﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﺸﺮﻃﻲ ﻛﻪ ﺟﻤﻼﺗﻲ از آﻧﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ‬
‫ﻋﻘﻞ و ﺷﺮع ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬زﻳﺮا در ﻛﺘﺎب آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ ذﻛﺮ و دﻋﺎ اﻣﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻦ اذﻛـﺎر و‬
‫ادﻋﻴﻪ از ﻣﺼﺎدﻳﻖ ذﻛﺮ و دﻋﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (22‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬ﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﻓﺮﻳﻀﻪ و واﺟـﺐ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ده ﻣﺮﺗﺒـﻪ‬

‫ﭘﻴﺶ از ﻃﻠﻮع و ده ﻣﺮﺗﺒﻪ ﭘﻴﺶ از ﻏﺮوب اﻳـﻦ دﻋـﺎ را ﺑﺨﻮاﻧـﺪ‪» :‬ﻻ إﻟـﻪ إﻻ اﷲ وﺣـﺪﻩ ﻻ‬
‫ﺷﺮﻳﮏ ﻟﻪ ‪ «....‬ﺗﺎ آﺧﺮ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺣﺘﻲ ﻋﻠﻤﺎي اﻣﺎﻣﻴﻪ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ واﺟﺒـﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (29‬ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﺪا را در ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺗﺮك ﻛﻨـﺪ ﺣـﻖ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪35‬‬

‫ﺗﻌﺎﻟﻲ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﺔ او را ﺑﻴﺎﻣﺮزد«‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﻗـﺮآن ﻓﺮﻣـﻮده‪[  Z Y{ :‬‬
‫\]^_`‪mlkjihgfe dcba‬‬
‫‪) zn‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(123 :‬‬
‫»ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻪ ﺑﻪ آرزوﻫﺎي ﺷﻤﺎ و ﻧﻪ ﺑﻪ آرزوﻫﺎي اﻫﻞ ﻛﺘﺎب اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺪﻛﺎري ﻛﻨﺪ‬
‫ﺑﻪ آن ﺟﺰا داده ﺷﻮد‪ ،‬و ﺟﺰ ﺧﺪا ﻫﻴﭻ ﻳﺎر و ﻳﺎوري ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ«‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﺨﺘﺎر اﺳﺖ ﻛﻼم ﺧﺪا را ﻗﺒﻮل ﻛﻨﺪ ﻳﺎ رواﻳﺖ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ را‪.‬‬
‫در )ص ‪ (31‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ »ﻫﺮ ﻛـﺲ در ﻫـﺮ ﺷـﺐ ﺟﻤﻌـﻪ ﺳـﻮرة ﺑﻨـﻲ اﺳـﺮاﺋﻴﻞ را‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ«‪ .‬و اﻳﻦ ﺧﺒﺮ از ﺣﻀﺮت ﺻـﺎدق ﻧﻘـﻞ ﺷـﺪه‪ ،‬در‬
‫ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق‪ ،‬اﻣﺎم ﻗﺎﺋﻤﻲ ﻧﺒﻮده ﺟﺰ ﺧﻮدش‪ .‬و ﻧﻴﺰ در ﻫﻤﺎن ﺻـﻔﺤﻪ‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﺪن ﺳﻮرة ص ﺛﻮابﻫﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺿﺪ ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻫـﺮ‬
‫ﻛﻪ ﺳﻮرة اﻟﻢ ﺳﺠﺪه را در ﻫﺮ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﺧﺪا او را ﺑﺮ اﻋﻤﺎل او ﺣﺴﺎب ﻧﻜﻨﺪ«‪.‬‬
‫و اﻳﻦ ﺿﺪ آﻳـﻪ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ ~ } | { z y{ :‬‬
‫_‪) z‬اﻷﻋﺮاف‪.(6 :‬‬
‫»اﻟﺒﺘﻪ اﻟﺒﺘﻪ از ﺗﻤﺎم ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺳﺆال ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬و اﻟﺒﺘﻪ اﻟﺒﺘـﻪ از‬
‫ﺧﻮد اﻧﺒﻴﺎ و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻣﺮﺳﻞ )ﻧﻴﺰ( ﺳﺆال ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد«‬
‫ﺧﺪا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﻣﺴﺌﻮل ﻣﻲداﻧﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺳﻮرهاي ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﻣﺴﺌﻮل ﺣﺴـﺎب و‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻧﺒﺎﺷﺪ؟!!‪.‬‬
‫در )ص ‪ (32‬رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ »ﺷﻌﺮ ﺧﻮاﻧﺪن در ﺷﺐ و روز ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻜﺮوه اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮك ﺷﻮد و اﮔﺮﭼﻪ ﺷﻌﺮ ﺣﻘﻲ ﺑﺎﺷﺪ و ﺣﺘﻲ ﻧﻤﺎزش ﻗﺒﻮل ﻧﺸﻮد«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬اﻳـﻦ‬
‫رواﻳﺖ ﺣﻖ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻄﺎﺑﻖ و ﻣﻮاﻓـﻖ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ ﻛـﻪ در ﺳـﻮرة ﺷـﻌﺮاء ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{¨ © ‪) z « ª‬اﻟﺸﻌﺮاء‪.(224 :‬‬
‫»و ﺷﻌﺮا را ﮔﻤﺮاﻫﺎن ﭘﻴﺮوي ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ«‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﭘﻴﺮوان ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺑﺮ ﺿﺪ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ‪ ،‬ﻣﺴﺠﺪﻫﺎ را در ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﭘﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ از ﺷـﻌﺮ‬
‫و ﻣﺪاﺣﻲ‪.‬‬

‫‪36‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ و ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎووس و ﻛﻔﻌﻤﻲ و ﺳﻴﺪ‬
‫ﺑﻦ ﺑﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﺤﺐ اﺳﺖ ﻓﻼن دﻋﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺳﺆال ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ آن دﻋﺎ اﮔﺮ از دﺳﺘﻮر‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا از ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ؟ و اﮔـﺮ از رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻧﻴﺴﺖ ﺷﻴﺦ و ﺳﻴﺪ و دﻳﮕﺮان ﭼﻪ ﺣﻖ داﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﺤﺒﻲ ﺑـﺮ دﻳـﻦ اﺿـﺎﻓﻪ‬
‫ﻛﻨﻨﺪ؟‬
‫و در اﻋﻤﺎل روز ﺟﻤﻌﻪ )ص ‪ (37‬رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺳﻪ اﻧﺎر ﺑﺨﻮرد ﺗﺎ ﺻـﺪ و‬
‫ﺑﻴﺴﺖ روز وﺳﻮﺳﺔ ﺷﻴﻄﺎن از او دور ﮔﺮدد و ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﺪا ﻧﻜﻨﺪ و داﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮد‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (38‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬روز ﺟﻤﻌﻪ دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺳﻲ و‬
‫ﭘﻨﺞ ﺟﻤﻠﺔ آن ﺿﺪ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣﻮرد آن ﺑﻴﺎن ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (39‬ﻧﻤﺎزي را رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ اﮔﺮ از آن ﻓـﺎرغ ﺷـﺪي ﻣﻴـﺎن ﺗـﻮ و ﺧـﺪا‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬و اﻳﻦ دﺳﺘﻮر ﺑﺮاي ﺟﺮي ﻛﺮدن ﮔﻨﻪﻛﺎران ﺧﻮب اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (40‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻴﺮون آﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ روزي ﻛﻪ از ﻣـﺎدر ﻣﺘﻮﻟـﺪ ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﺮد اﻳﻦ ﻧﻤﺎز را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﻌﺼﻮم ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و ﭘـﺲ از‬
‫ﻧﻤﺎز دﻋﺎﻳﻲ آورده ﻛﻪ ﺟﻤﻼت آن ﺑﺮ ﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﺷﺮع اﺳﺖ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»واﺿﻤﺤﻞ ﮐﻞ ﻣﻈﻨﻮن ﻋﻨﻲ أﻓﺮدﻧﻲ اﻟﺪﻫﺮ إﻟﻴﮏ« و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﻣﺘﺠﺒﺮ ﻳﺎ ﻣﺘﻤﻠـﮏ«‪.‬‬
‫و اﻳﻦ ﻧﻤﺎز و دﻋﺎ را از اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺷﻤﺮده‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت را او ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘـﻪ‪:‬‬
‫وﻟﻲ وﺑﻌﻠﻲ وﻟ ّﻲ وﺑﺎﻷﺋﻤﺔ اﻟﺮاﺷـﺪﻳﻦ«‪ .‬راوي ﺟﻌﺎل آن ﻗﺪر ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه ﻛﻪ ﻋﻠﻲ‬
‫»اﻟﻠﻬﻢ ﺑﻤﺤﻤﺪ ّ‬

‫؛ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻌﻠﻲ وﻟﻴﻲ‪ ،‬و اﺋﻤـﺔ راﺷـﺪﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮﮔـﺰ ﺧـﺪا را ﺑـﻪ ﺧﻮدﺷـﺎن ﻛـﻪ وﻟـﻲ‬

‫ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺴﻢ ﻧﺪادهاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻧﺎدان اﺳﺖ آﻧﻜﻪ ﺧﺪا را ﻗﺴﻢ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﻗﺪر ﻣﻐﺮورﻛﻨﻨﺪه اﺳﺖ اﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻤـﺎز را ﺑـﺎ اﻳـﻦ ﻛﻠﻤـﺎت‬
‫زﺷﺖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎم ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد و ﻣﺎﻧﻨﺪ دوازده ﻣﺮﺗﺒـﻪ ﺧـﺘﻢ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪة او آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد! ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬از راوﻳـﺎن ﻧـﺎدان ﻛـﻢ ﺳـﻮاد‬
‫ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (41‬ﻧﻤﺎزي از ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ك ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻪ او ﺗﻌﻠـﻴﻢ ﻛـﺮده‬
‫اﺳﺖ؟! آﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮاي ﻏﻴﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي وﺣﻲ ﻣﻲآورد؟ و در ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق‬
‫؛ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻧﺰد رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻛﺴـﻲ ﺑﺰرﮔﺘـﺮ از ﻓﺎﻃﻤـﻪ ك ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪37‬‬

‫ﻓﺎﻃﻤﻪك ﺣﺘﻲ از ﻋﻠﻲ  اﻓﻀﻞ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ اﻳﺸـﺎن ﻳﻌﻨـﻲ اﻣﺎﻣﻴـﻪ ﻋﻠـﻲ را از‬
‫ﻓﺎﻃﻤﻪ اﻓﻀﻞ ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫و در )ص ‪ (42‬دﻋﺎﺋﻲ از ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﺿـﺪ و ﻧﻘـﻴﺾ ﻣـﺜﻼً ﮔﻔﺘـﻪ‪» :‬ﻟـﻢ‬
‫آﺗﮏ ﺑﺸﻔﺎﻋﺔ ﻣﺨﻠﻮق رﺟﻮﺗﻪ أﺗﻘﺮب إﻟﻴﮏ ﺑﺸﻔﺎﻋﺘﻪ إﻻ‪ ‬ﻣﺤﻤﺪاً وأﻫـﻞ ﺑﻴﺘـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﺧـﺪاﻳﺎ‬
‫ﻣﻦ ﻧﻴﺎوردم ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ آن اﻣﻴﺪوار ﺑﺎﺷﻢ و ﺗﻘﺮب ﺑﻪ ﺳﻮي ﺗﻮ ﺟﻮﻳﻢ ﺟـﺰ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و اﻫﻞ ﺑﻴﺖ او«‪ .‬آﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ و اﻫﻞ ﺑﻴﺖ او ﻣﺨﻠﻮق ﻣﻮرد اﻣﻴﺪﻧﺪ؟ و آﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮد‬
‫از اﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ؟!‪ .‬و ﺑﻌﺪ از ﻗﻮل اﺑﻦ ﻃﺎوس ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻳـﻚ از اﺋﻤـﻪ ﻧﻤﺎزﻫـﺎﺋﻲ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده ﺑﺎ دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ‪ ،‬آﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎوس و ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ از اﻣﺎﻣﺎن ﺣﻖ ﺗﺸﺮﻳﻊ دارﻧﺪ؟!! ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‪،‬‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ از اﺋﻤﻪ اﻗـﺮار ﺑـﻪ ﮔﻨﺎﻫـﺎن ﺧـﻮد ﻛـﺮده و ﻃﻠـﺐ ﻋﻔـﻮ و ﻣﻐﻔـﺮت‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻳﺸﺎن آﻧﺎن را ﻣﻌﺼﻮم ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫و از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ و رﺳﻮاﺗﺮ در ﻧﻤﺎز ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن دﻋﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻛﻔـﺮ و ﺷـﺮك و‬

‫ﺿﺪ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬آورده و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻳـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ أﮐﻔﻴـﺎﻧﻲ ﻓﺈﻧﮑﻤـﺎ‬
‫ﮐﺎﻓﻴﺎي ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻳـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ اﻧﺼـﺮاﻧﻲ ﻓﺈﻧﮑﻤـﺎ ﻧﺎﺻـﺮاي‪ ،‬ﻳـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻳـﺎ‬
‫ﻋﻠﻲ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ اﺣﻔﻈﺎﻧﻲ ﻓﺈﻧﮑﻤﺎ ﺣﺎﻓﻈﺎي ﻳﺎ ﻣﻮﻻي ﻳﺎ ﺻـﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣـﺎن اﻟﻐـﻮث اﻟﻐـﻮث اﻟﻐـﻮث‬
‫أدرﮐﻨـﻲ أدرﮐﻨـﻲ أدرﮐﻨـﻲ«‪ .‬ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬در اﻳﻦ دﻋﺎ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﺧﺪا را ﺧﻮاﻧﺪه ﻛﻪ ﺷﺮك و ﺿـﺪ‬
‫دهﻫﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛـﻪ از آن ﺟﻤﻠـﻪ در ﺳـﻮرة ﺟـﻦ ﻓﺮﻣـﻮده‪ n m l k j{ :‬‬
‫‪) zo‬اﻟﺠـﻦ‪.(18 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬اﺣﺪي را ﺑﺎ ﺧﺪا ﻧﺨﻮاﻧﻴﺪ«‪.‬‬
‫و آﻳﺔ دﻳﮕﺮ‪) z c b a `  _ ~ }   | {{:‬اﻟﺠﻦ‪.(20 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪) :‬اي ﻣﺤﻤﺪ!( ﻓﻘﻂ ﭘﺮوردﮔﺎرم را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ و اﺣﺪي را ﺷﺮﻳﻚ او ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــﻮده‪ Ì Ë Ê É È Ç Æ Å Ä Ã Â Á À ¿ ¾ ½{:‬‬
‫‪) zJIHGFE D C BA ÏÎÍ‬اﻷﺣﻘﺎف‪.(6-5 :‬‬
‫»و ﻛﻴﺴﺖ ﮔﻤﺮاهﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪا را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻛﺴﻲ را ﻣﻲﺧﻮاﻧـﺪ ﻛـﻪ اﺟﺎﺑـﺖ او‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ ،‬و آﻧﺎن از دﻋﺎي اﻳﺸﺎن آﮔﺎه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬و ﭼﻮن ﻣﺮدم در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸـﻮر‬

‫‪38‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺷﻮﻧﺪ آﻧﺎن ﺑﺮاي اﻳﺸﺎن دﺷﻤﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻌﺒﺎدت اﻳﺸﺎن ﻛﺎﻓﺮ و ﻣﻨﻜﺮ ﺑﻮدهاﻧﺪ«‪.‬‬
‫و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪن و ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ و ﺳﻤﻴﻊ و ﺑﺼﻴﺮ داﻧﺴـﺘﻦ ﻏﻴﺮﺧـﺪا را در‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﺮك ﺷﻤﺮده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻳﻚ از ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ ص و ﻋﻠﻲ  را‬
‫ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﻘﺪم داﺷﺘﻪ و ﻣﺮﺗﺒﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﺆﺧﺮﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺑﺮﻧﺨﻮرد و ﮔﻠﻪ ﻧﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺤﻤﺪ‬
‫ص ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﺮا ﻧﺎم ﻣﺮا ﻣﻘﺪم ﻧﺪاﺷﺘﻲ؟ و ﻳﺎ ﻋﻠﻲ  ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﺮا ﻧﺎم ﻣﺮا ﻣﺆﺧﺮ داﺷﺘﻲ؟‬
‫و ﻟﺬا در ﺗﻘﺪﻳﻢ و ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻣﻜﺮر ﻛﺮده ﻛﻪ ﺟﺎي ﮔﻠﻪ ﻧﺒﺎﺷـﺪ و ﻳـﺎ واﻗﻌـﺎً ﻧﻤـﻲداﻧﺴـﺘﻪ ﻛـﻪ‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ اﻓﻀﻞ اﺳﺖ از ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﺮا ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫آﻳﺎ اﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن ﻗﺮآن ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﻛﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪) z xw v u t{ :‬اﻟﺰﻣـﺮ‪:‬‬
‫‪.(36‬‬
‫»آﻳﺎ ﺧﺪا ﻛﻔﺎﻳﺖﻛﻨﻨﺪه ﺑﻨﺪهاش ﻧﻴﺴﺖ؟«‪.‬‬
‫و در آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮده‪ z á à ß Þ{:‬و {‪) z K J I H‬اﻟﻨﺴﺎء‪:‬‬
‫‪ 6‬و ‪.(45‬‬
‫»ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻰ را ﻛﺎﻓﻰ اﺳﺖ«‪» .‬و ﻛﺎﻓﻰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻳﺎورِ ]ﺷﻤﺎ[ ﺑﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺮاي ﻧﺼﺮت و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و ﺣﺴﺎب و ﺳﺎﻳﺮ اﻣﻮر ﻛﺎﻓﻲ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬وﻟﻲ‬
‫اﻳﻦ اﻣﺎم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﻣﺤﻤﺪ و ﻋﻠﻲ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻣﺮا ﻛﻔﺎﻳﺖ و ﻳﺎري و ﻧﺼـﺮت دﻫﻴـﺪ‪ .‬در‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺤﻤﺪ ص و ﻋﻠﻲ  از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮ و در ﻋـﺎﻟﻢ داراﻟﺴـﻼم ﺑـﺪون ﺧـﻮف و‬
‫ﺣﺰن و ﺗﻜﻠﻴﻒ ﺳﺎﻛﻦ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺟﺰ رﺿﺎي ﺧﺪا ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳـﻦ دﻋـﺎ‬
‫ﺳﺎزان از دﻳﻦ ﺑﻲﺧﺒﺮ‪ ،‬دﻋﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ اي ﻣﺤﻤﺪ و ﻋﻠﻲ »اﺣﻔﻈﺎﻧﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣـﺮا ﺣﻔـﻆ‬
‫ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬آﻳﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪) z h g f   e d c  b{:‬ﻫـﻮد‪:‬‬
‫‪.(57‬‬
‫»ﭘﺮوردﮔﺎرم ﺣﺎﻓﻆ و ﻧﮕﺎﻫﺒﺎن ﻫﺮ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z N M L K J{:‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(80 :‬‬
‫»ﻣﺎ ﺗﻮ را ﺑﺮ آﻧﺎن ﻧﮕﺎﻫﺒﺎن ﻧﻔﺮﺳﺘﺎدهاﻳﻢ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z vu t s r{ :‬اﻷﻧﻌﺎم‪.(107 :‬‬
‫»و ﻧﮕﺮداﻧﻴﺪﻳﻢ ﺗﻮ را ﺑﺮ اﻳﺸﺎن ﻧﮕﺎﻫﺒﺎن«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪39‬‬

‫و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻮ ﺣﺎﻓﻆ دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺴـﺘﻲ‪ ،‬ﻣـﺎ ﺗـﻮ را‬
‫ﺣﺎﻓﻆ و ﻧﮕﻬﺒﺎن ﻗﺮار ﻧﺪادﻳﻢ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎن ﻋﻠﻢ و ﺣﺪﻳﺚ ﭼـﺮا اﻳﻨﻘـﺪر ﺑﺎﻳـﺪ ﺧﺮاﻓـﻲ و از‬
‫ﻗﺮآن ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﺮك وارد ﺷﻮﻧﺪ و ﻣﻠﺖ را وارد ﺷﺮك ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ آن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن ﺧﻴﺎﻟﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻟﻐﻮث و ﻳﺎ أدرﻛﻨﻲ و ﻳﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺎدم ﺑﺮس‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻧﻜـﺮده‬
‫ﻛﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪا ﻓﺮﻳﺎدرس ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﺳﺎﻳﺮ اﻧﺒﻴﺎء ﻛﺠﺎ ﺧﻮد را ﻓﺮﻳـﺎدرس‬
‫ﻣﺮدم ﺧﻮاﻧﺪهاﻧﺪ آن ﻫﻢ ﭘﺲ از وﻓﺎﺗﺸﺎن‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (49‬در اﻋﻤﺎل روز ﺟﻤﻌﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻌﺪ از ﻧﻤﺎز ﺻﺒﺢ ﻳﺎ ﻇﻬـﺮ‬
‫ﻓﻼن ﺻﻠﻮات را ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﻳﻚ ﺳﺎل ﮔﻨﺎﻫﻲ ﺑﺮ او ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﻮد«‪ .‬ﺧﻮﺑﺴﺖ ﺗﻤـﺎم اراذل و‬
‫اوﺑﺎش و ﻓﺎﺳﻖ و ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ و ﺳﺎﻟﻲ ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ اﻳﻦ دو ﻛﻠﻤﻪ را‬
‫ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﺑﺮ آﻧﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﻮد و در دﻧﻴـﺎ ﺑﻲﺑﻨﺪ و ﺑﺎر‪ ،‬و در آﺧﺮت وارد‬
‫ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (51‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬روز ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﺎم ﻋﺼﺮ زﻣﻴﻦ را از ﻟﻮث ﺷﺮك و ﻛﻔـﺮ‬
‫ﭘﺎك ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻒ آﻳﺎت ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ Ö  Õ Ô Ó{ :‬‬
‫×  ‪) z ÚÙ Ø‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(64 :‬‬
‫»و ﻣﺎ ﺗﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺎﻧﺸﺎن دﺷﻤﻨﻰ و ﻛﻴﻨﻪ اﻓﻜﻨﺪهاﻳﻢ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ آﻳﺎت ﺑﺴﻴﺎري در ﻗﺮآن دﻻﻟﺖ دارد ﻛﻪ ﺗﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻔﺮ و ﺷﺮك ﺑﻴﻦ ﺑﺸﺮ وﺟﻮد‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ ،‬و ﻛﻔﺎر از ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻲروﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (52‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﺻﻠﻮاﺗﻲ را از اﻣﺎم ﻣﻬﺪي ﺑﺘﻮﺳـﻂ اﺑﻮاﻟﺤﺴـﻦ ﺿـﺮاب ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺴﻴﺎري از ﺧﺮاﻓﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﺿﺪ ﻗﺮآﻧﻲ و ﺿﺪ ﻋﻘﻞ را در آن ﺟﻤـﻊ‬
‫ﻛﺮده اﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻨﻜﻪ در وﺻﻒ رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﻤﺮﺗﺠـﻰ ﻟﻠﺸـﻔﺎﻋﺔ« ﻛـﻪ‬
‫ﺑﻄﻼن آن ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‪ ،‬و دﻳﮕﺮ »اﻟﻤﻔﻮض إﻟﻴﻪ دﻳﻦ اﷲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬دﻳﻦ ﺧﻮد را واﮔﺬار ﺑﻪ او‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺖ در دﻳﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻳﻚ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﻛﺮد‪ ،‬ﺧﺪا در ﺳﻮرة ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺑﻪ او ﻋﺘـﺎب ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪ :‬‬
‫{‪) z IH G F E D C B A‬اﻟﺘﺤﺮﻳﻢ‪.(1 :‬‬
‫»اى ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ! ﭼﺮا ﭼﻴﺰى را ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺮ ﺗﻮ ﺣﻼل ﻛﺮده ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﻣﻰﻛﻨﻰ«‪.‬‬

‫‪40‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫و اﮔﺮ اﻳﻦ ﺗﻔﻮﻳﺾ راﺳﺖ ﺑﻮد دﻳﮕﺮ آن ﻋﺘﺎب ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬و ﻧﻴﺰ ﭼﻮن ﮔﺮوﻫـﻲ از‬
‫ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺑﺮاي ﻋﺪم ﺣﻀﻮر ﺑﻪ ﺟﻬﺎد ﻣﻌﺘﺬر ﺑﻪ ﻋﺬرﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ و رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﺑـﺪون‬
‫ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن اذن داد‪ .‬ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ او را ﻣﻮرد ﻋﺘﺎب ﻗﺮار داده ﻛـﻪ‪ m l k{ :‬‬
‫‪) z p o n‬اﻟﺘﻮﺑﻪ‪.(43 :‬‬
‫»ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﺑﺒﺨﺸﺪ! ﭼﺮا ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺟﺎزه دادى؟!«‪.‬‬
‫و ﻟﺬا ﺧﺪا ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪z}| { z y x w v u t{ :‬‬
‫)اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(44:‬‬
‫»و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺎزل ﻛﺮده اﺳﺖ ﺣﻜﻢ ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻨﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﻓﺮﻧﺪ«‪.‬‬
‫و در آﻳﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ‪ a ` _ ~ } | {  z  y x w v{ :‬‬
‫‪) z d  c b‬اﻟﺤﺎﻗﻪ‪.(46 -44 :‬‬
‫»و اﮔﺮ اﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﻀﻲ از ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲداد‪ .‬او را ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺖ ﺑـﺎ‬
‫ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ ﺳﭙﺲ ﺷﺎﻫﺮﮔﺶ را ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬دﻳﻦ از ﻃﺮف ﺧﺪاﺳﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ص ﺣﻖ ﻧﺪارد ﭼﻴﺰي زﻳﺎد و ﻳﺎ ﻛﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﺣﺠﺖ ﺗﺮاﺷﻲ ﻛﺮده و دوازده اﻣﺎم را ﺣﺠـﺖ ﻗـﺮار داده‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧـﺪا‬
‫ﻣــــﻲﻓﺮﻣﺎﻳــــﺪ‪z yx w v u t s r q p o n{ :‬‬
‫)اﻟﻨﺴﺎء‪» .(165 :‬ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاﻧﻲ ﺑﺸﺎرت آور و ﻫﺸﺪار دﻫﻨﺪه ]ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ[ ﺗـﺎ ﭘـﺲ از ]آﻣـﺪن[‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﻧﺰد ﺧﺪا ﺣﺠﺘﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ ﻛﺴﻲ را ﺧﺪا ﺣﺠﺖ ﻗـﺮار ﻧـﺪاده اﺳـﺖ‪ ،‬و اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ در‬
‫ﺧﻄﺒﺔ ‪ 90‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﺗﻤﺖ ﺑﻨﻴﻨـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ ص ﺣﺠﺘـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﭘـﺲ از ﻣﺤﻤـﺪ‬
‫ﺣﺠﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ«‪ .‬و ﺑﻌﺪ اﺋﻤﻪ را ﺳﺘﻮنﻫﺎي دﻳﻦ و ارﻛﺎن ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اﮔـﺮ اﻳﻨـﺎن‬
‫ﻧﺒﻮدﻧﺪ دﻳﻦ ﺑﻲﺳﺘﻮن و ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﻲﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﻴﺪ اﻳﻨﺎن ﻏﻠﻮ را ﺑﻪ آﺧـﺮ‬
‫رﺳﺎﻧﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺧﻠﻔﺎﺋﮏ ﻓـﻲ أرﺿـﮏ«‪ .‬و اﻳﺸـﺎن را ﺧﻠﻴﻔـﺔ ﺧـﺪا ﺧﻮاﻧـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻧﺪارد و ﺧﻠﻴﻔﻪ و ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺑﺮاي ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻤﻴﺮد‬
‫و ﻳﺎ ﺑﺮود و ﻳﺎ ﻣﻌﺰول ﮔﺮدد‪ ،‬و ﺧﺪا ﻧﻪ وﻓﺎت ﻛﺮده و ﻧﻪ ﺟﺎﺋﻲ رﻓﺘـﻪ ﺗـﺎ ﺧﻠﻴﻔـﻪ ﺑﮕﻴـﺮد‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪41‬‬

‫اﻳﻨﺎن ﮔﻮﻳﺎ ﺧﻼﻓﺖ رﺳﻮل ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻛﻢ ﺑﻮده و ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺸﺎن رﺳﺎ ﻧﺒﻮده ﻛﻪ ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺧﺪا ﺷﺪه‬
‫و ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺪا رﺳﺎﻧﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻪ اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ از ﺟﻌﻠﻴﺎت راوﻳﺎن ﻛﻢ ﺳﻮاد ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﺻﻄﻔﻴﺘﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺎدک وارﺗﻀﻴﺘﻬﻢ ﻟـﺪﻳﻨﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﺧـﺪاﻳﺎ اﻳﺸـﺎن را ﺑـﺮ‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪي و ﺑﺮاي دﻳﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ اﻳﺸﺎن راﺿﻲ ﺷﺪي«‪ .‬آﻳﺎ اﻳـﻦ ادﻋﺎﻫـﺎ ﻣـﺪرﻛﻲ‬

‫دارد؟! آﻳﺎ ﺧﺪا دﻳﻦ ﺧﻮد را ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان ﻧﻔﺮﺳﺘﺎده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﺧﺼﺼـﺘﻬﻢ‬
‫ﺑﻤﻌﺮﻓﺘـﮏ«‪ .‬اﻳﺸﺎن را ﻣﺨﺼﻮص ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮد ﻛﺮدي‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دﻳﮕـﺮان ﻣﻌﺮﻓـﺖ ﺑـﻪ ﺧـﺪا‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﻟﺒﺴﺘﻬﻢ ﻧﻮرک ورﻓﻌﺘﻬﻢ ﻓﻲ ﻣﻠﮑﻮﺗﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪» ،‬ﻟﺒـﺎس ﻧـﻮر ﺑـﻪ‬
‫اﻳﺸﺎن ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪي و اﻳﺸﺎن را ﺑﻪ ﻣﻌﺮاج ﻣﻠﻜﻮﺗﺖ ﺑﺮدي«‪ .‬و اﻳﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻛـﺬب و ﺑـﺮﺧﻼف‬
‫اﺳﻼم اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺟﺪﺷﺎن ص ﺑﺸﺮي ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻳﮕﺮان ﺑﻮده و ﻟﺒﺎس ﻧﻮر ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻓﻘﻂ او‬
‫ﻣﺨﺼﻮص ﺑﻪ ﻣﻌﺮاج اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ اﻣﺎم را وﻟﻲ ﺧﺪا ﺷﻤﺮده‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ z{ :‬‬
‫{ | } ~  ¡ ‪) zª© ¨ §¦ ¥ ¤ £ ¢‬اﻹﺳـﺮاء‪» .(111 :‬و ﺑــﺮاي‬
‫او )ﺧﺪا( ﻫﻴﭻ ﺷﺮﻳﻚ در ﻣﻠﻚ )و ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﻳﻲ( ﻧﺒﻮده و ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ و ذﻟّـﺖ‪ ،‬وﻟـﻲ‬
‫)ﺣﺎﻣﻰ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ( ﺑﺮاى اوﺳﺖ‪ .‬و ﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺳﺰاوار اﺳﺖ او را ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﻰ ﻳﺎد ﻛﻦ«‪.‬‬
‫ﻫﻤﻴﻦ دﻋﺎﻫﺎي دروغ و ﺷﺮكآور ﺑﺎﻋﺚ ﺷـﺪه ﻛـﻪ در اذان اﺳـﻼﻣﻲ ﺑـﺪﻋﺘﻲ آورده و‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪» :‬أﺷﻬﺪ أن ﻋﻠﻴﺎً وﻟﻲ اﷲ«‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺑﺮاي ﻣﻦ وﻟﻴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻟـﺬا‬
‫ﺷﻴﺦ ﺻﺪوق در ﻛﺘﺎب ﻣﻦ ﻻ ﻳﺤﻀﺮه‪ ،‬ﻟﻌﻦ ﻛﺮده ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺷﻬﺎدت ﺑﻪ وﻻﻳـﺖ را در‬
‫اذان زﻳﺎد ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ در اذان رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﺳﺎﻳﺮ اﺋﻤﻪ ﺷـﻬﺎدت ﺑـﻪ وﻻﻳـﺖ‬
‫ﻧﺒﻮده ﻃﺒﻖ رواﻳﺎت ﺧﻮد ﺷﻴﻌﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺟﺮﺋﺘﻲ آن را زﻳﺎد ﻛﺮدهاﻧﺪ و ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﻣﺪﻋﻴﺎن ﻋﻠﻢ و ارﺷﺎد ﻣﺮدم را اﻋﻼم ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ .‬و اﮔﺮ ﻛﺴﻲ اﻳﺸﺎن را از ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺪﻋﺘﻲ ﻧﻬﻲ‬
‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬او را ﺗﻜﻔﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻫﺰاران ﺗﻬﻤﺖ ﺑﻪ او ﻣﻲزﻧﻨـﺪ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ در اﻳـﻦ دﻋـﺎ از ﺧـﺪا‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻛﻪ اﻣﺎم را از دﺳﺖ ﺟﺒﺎران و ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺧﻼص ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮده ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫اﻣﺎم ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻤﺎ در دﺳﺖ ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺧﺪا او را ﺧﻼص ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑـﺪﻋﺖ در‬
‫اﺳﻼم آوردهاﻧﺪ و ﺑﺎز ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻛﻪ ﺧﺪاﻳﺎ دﻳﻦ ﺧـﻮد را ﺗﺠﺪﻳـﺪ ﻛـﻦ‪ ،‬و‬
‫آﻧﭽﻪ از دﻳﻦ ﻣﺤﻮ ﺷﺪه و از ﻛﺘﺎب ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪه اﺣﻴﺎ ﻛﻦ‪ ،‬و آﻧﭽﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ داده ﺷـﺪه اﻇﻬـﺎر‬
‫ﻛﻦ ﻛﻪ ﺑﺪﻋﺘﻲ ﻧﺰد آن ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ راوي دﻋﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ دزدي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد ﭼﻴﺰي را ﺑـﺪزدد‬

‫‪42‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫و ﻫﻲ ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻨﺪ‪ :‬آي دزد آي دزد! و در آﺧﺮ اﺋﻤﻪ را »ﻋـﺮوة اﻟـﻮﺛﻘﻰ وﺣﺒـﻞ اﻟﻤﺘـﻴﻦ‬
‫وﺻﺮاط اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ« ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻣﻜﺮر در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫»ﻋﺮوة اﻟﻮﺛﻘﻰ وﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘﻴﻦ ﻗﺮآن اﺳﺖ«‪ .‬و ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﺗﺎﺑﻊ دﻳﻦ و ﻣﻄﻴﻊ ﺣﺒـﻞ‬
‫اﷲ ﻣﻲﺑﺎﺷﻢ« ﻧﻪ ﺧﻮد ﺣﺒﻞ اﷲ‪ ،‬و در ﻫﺮ ﻧﻤﺎز ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨـﺪ‪ :‬ﺧـﺪاﻳﺎ! ﻣـﺎ را ﺑـﻪ ﺻـﺮاط‬
‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﺪاﻳﺖ ﻧﻤﺎ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻦ راوي ﮔﻤﺮاه ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﻮد او ﺻﺮاط ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ اﺳﺖ‪ ،‬ﭘـﺲ‬
‫آن ﺣﻀﺮت ﻛﻪ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻪ‪ .(1)z Z Y X W{ :‬ﻧﻌﻮذ ﺑـﺎﷲ‪ ،‬ﺷـﻮﺧﻲ ﻳـﺎ دروغ‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ؟! و از ﺑﻲﺳﻮادي و ﻧﺎداﻧﻲ آﻧﻜﻪ در آﺧﺮ اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﺮاي اﻣـﺎم ﻏﺎﻳـﺐ ﺧـﻮد‬

‫دﻋﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛـﻪ »اﻟﻠﻬـﻢ ﺻـﻞ ﻋﻠـﻰ وﻟﻴـﮏ ووﻻة ﻋﻬـﺪک واﻷﺋﻤـﺔ ﻣـﻦ وﻟـﺪﻩ وﻣـﺪﰲ أﻋﻤـﺎرﻫﻢ‬
‫وزد ﻓﻲ آﺟﺎﻟﻬﻢ وﺑﻠﻐﻬـﻢ أﻗﺼـﻰ آﻣـﺎﻟﻬﻢ«‪» ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﺑﻪ واﻟﻴﺎن ﻋﻬﺪ ﺧﻮد و اﻣﺎﻣﺎن از ﻓﺮزﻧﺪان‬
‫او ﻋﻤﺮ زﻳﺎد ﺑﺪه‪ ،‬و در ﻣﺪت ﻋﻤﺮﺷﺎن زﻳﺎد ﻛﻦ«‪ ،‬اﻳﻦ راوي ﺧﻴﺎل ﻛﺮده اﻣﺎﻣـﺎن ﻫﻤـﻪ از‬
‫ﻓﺮزﻧﺪان اﻣﺎم ﻏﺎﻳﺐ ﺑﻮده و ﻫﻤﻪ زﻧـﺪه ﻫﺴـﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻟـﺬا ﺑـﺮاي اﻳﺸـﺎن از ﺧـﺪا ﻃـﻮل ﻋﻤـﺮ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ آﻧﭽﻪ در ﻛﺘﺐ ﻣﺬﻫﺒﻲ وارد ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻣﺮدم را ﮔﻤﺮاه ﺳـﺎﺧﺘﻪاﻧـﺪ‪ .‬و‬
‫ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻖﮔﻮ ﭘﻴﺪا ﻧﺸﺪه ﻣﺮدم را ﻧﺠﺎت دﻫﺪ!‬

‫‪$!"  #             :
−‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪43‬‬

‫ص ‪ 54‬ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ رواﻳﺖ ﻛﺮده از اﻣﺎم ﻋﻠﻲ اﻟﻨﻘﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬اﻳـﺎم و روزﻫـﺎ ﻣـﺎ ﻫﺴـﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺷـﻨﺒﻪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص‪ ،‬و ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬و دوﺷـﻨﺒﻪ ﺣﺴـﻨﻴﻦ‪ ،‬و ﺳـﻪ ﺷـﻨﺒﻪ ﻋﻠـﻲ ﺑـﻦ‬
‫اﻟﺤﺴﻴﻦ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ و ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ و ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﭼﻬﺎر اﻣﺎم دﻳﮕـﺮ و ﭘﻨﺠﺸـﻨﺒﻪ‬
‫اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي و ﺟﻤﻌﻪ اﻣﺎم ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ«‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﻣـﺎم زﻳـﻦ اﻟﻌﺎﺑـﺪﻳﻦ در‬
‫دﻋﺎﻫﺎي اﻳﺎم ﻫﻔﺘﺔ ﺧﻮد ﻛﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده دروغ ﻓﺮﻣﻮده ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ‪ ،‬ﻛﻪ در دﻋﺎﻫـﺎي‬
‫ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬إﻧﻲ أﺑﺮأ ﻓـﻲ ﻳـﻮﻣﻲ ﻫـﺬا وﻣـﺎ ﺑﻌـﺪﻩ ﻣـﻦ اﻵﺣـﺎد ﻣـﻦ اﻟﺸـﺮک«‪ ،‬و در دﻋـﺎي‬
‫دوﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ دروغ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ أوﻟﻨﻲ ﻓﻲ ﮐﻞ ﻳـﻮم اﺛﻨـﻴﻦ ﻧﻌﻤﺘـﻴﻦ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺧـﺪاﻳﺎ در ﻫـﺮ‬

‫روز دوﺷﻨﺒﻪ دو ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪه«‪ ،‬و در دﻋﺎي ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ دروغ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻫـﺐ ﻟـﻲ ﻓـﻲ‬
‫اﻟﺜﻼﺛـﺎء ﺛﻼﺛـﺎً«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ »در ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑـﺪه«‪ .‬و ﺑـﻪ دروغ در روز ﭼﻬﺎرﺷـﻨﺒﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ اﻗﺾ ﻟﻲ ﻓﻲ اﻷرﺑﻌﺎء أرﺑﻌﺎً«‪» ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! در ﭼﻬﺎرﺷـﻨﺒﻪ ﭼﻬـﺎر ﭼﻴـﺰ ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺑﺪه«‪ ،‬و در دﻋﺎي ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ اﻗـﺾ ﻟـﻲ ﻓـﻲ اﻟﺨﻤـﻴﺲ ﺧﻤﺴـﺎً«‪» ،‬ﺧـﺪاﻳﺎ در‬
‫روز ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪ‪ ،‬ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪه«‪ ،‬اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ را ﺷﻮﺧﻲ ﻛﺮده زﻳﺮا اﻳـﻦ روزﻫـﺎ ﻇـﺮف‬

‫اﺋﻤﻪ ﻧﺒﻮده ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ روزﻫﺎ ﺧﻮد اﺋﻤﻪ ﺑﻮدهاﻧـﺪ!! و ﻛﻠﻤـﺔ »ﻓـﻲ اﻟﺜﻼﺛـﺎء وﻓـﻲ اﻷرﺑﻌـﺎء وﻓـﻲ‬
‫اﻟﺨﻤـﻴﺲ« ﻫﻤﻪ ﻏﻠﻂ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻇﺮف زﻣﺎن و ﻣﻈﺮوف آن ﻫﺮ دو اﺋﻤـﻪ ﺑـﻮدهاﻧـﺪ‪ .‬اﻳـﻦ‬
‫اﺳﺖ ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾﮔﻮﻳﻲ ﻛﺘﺎب دﻋﺎ ﻧﻮﻳﺴﺎن‪ ،‬و ﭘﺲ از اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎت‪ ،‬زﻳﺎرات ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ را‬
‫آورده و ﺑﺮﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن در اﻳﻦ زﻳﺎرات ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ در ﺑﺎب زﻳـﺎرت ﺧﻮاﻫـﺪ‬
‫آﻣﺪ‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرات ﺑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ از ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ص و اﺋﻤـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﻣـﻦ اﻣـﺮوز ﻣﻬﻤـﺎن‬
‫ﺷﻤﺎﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﺑﺨﻮﺑﻲ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎن ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه ﮔﻮﻳﺎ رﺳﻮل ﺧﺪا و اﺋﻤﻪ را ﺣﺎﺿﺮ‬
‫و ﻧﺎﻇﺮ و ﻣﻄﻠﻊ از دروغﻫﺎي ﺧﻮد ﻣﻲداﻧﺪ و از آﻧﺎن ﺗﻮﻗﻊ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ دارد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤـﻲداﻧـﺪ‬
‫اﻳﻨﺎن ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل اﺳﺖ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘـﻪ و ﻃﺒـﻖ آﻳـﺎت ﻗـﺮآن از دﻧﻴـﺎ و ﻓﺴـﻖ و ﻓﺠـﻮر آن‬
‫ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ‪ .‬و ﮔﺮﻧﻪ داراﻟﺴﻼم ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ داراﻟﻐﺼﻪ و اﻟﺤﺰن ﻣـﻲﺷـﻮد و اﺋﻤـﻪ ﻣﻜﻠـﻒ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻬﻤﺎﻧﺪاري و ﻣﻄﻴﻊ دروﻏﮕﻮﻳﺎن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎن داري ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬

‫‪44‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻄﻴﻊ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرات روزﻫﺎ را ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮده ﺑـﺮاي اﺋﻤـﻪ‪،‬‬
‫وﻟﻲ ﺑﻪ ﻋﺪاﻟﺖ رﻓﺘﺎر ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻳﻚ اﻣﺎم ﻳﻚ روز ﻣﻌﻴﻦ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺮاي ﭼﻬـﺎر اﻣـﺎم‬
‫دﻳﮕﺮ ﻳﻚ روز‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرات‪ ،‬ﺑﻪ اﻣﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺴﻲ ﻏﻴﺮﺧﺪا را ﭘﻨﺎهﮔﺎه ﺧﻮد‬
‫ﻗﺮار دﻫﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻓﻌﻼ در دﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪه ﻫﺴﺘﻢ؟! آﻳـﺎ اﻳـﻦ ﺧﺮاﻓـﺎت‬

‫ﭼﺮا در ﻣﻴﺎن ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ و ﺧﺮﻳﺪار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ؛ اﻣـﺮ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪:‬‬
‫»ﻓﺎﻓﻌﻞ ﻣﺎ رﻏﺒﺖ إﻟﻴﮏ ورﺟﻮﺗﻪ ﻣﻨـﮏ«‪ .‬آﻧﭽﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﻞ دارم ﻋﻤﻞ ﻛﻦ‪ .‬و از ﻫﻤﻪ ﺧﺮاﻓﻲﺗﺮ‬

‫اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ را ﻧﺰد ﺧﻮد ﺣﺎﺿﺮ داﻧﺴﺘﻪ و ﺑﻪ او ﺧﻄﺎب ﻣﻲﻛﻨـﺪ ﻛـﻪ‪» :‬اﻣﺘﺤﻨـﮏ‬
‫اﻟﺬي ﺧﻠﻘﮏ ﻗﺒﻞ أن ﻳﺨﻠﻘﮏ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺎﻟﻖ ﺗﻮ ﻗﺒﻞ از آﻧﻜﻪ ﺗﻮ را ﺧﻠـﻖ ﻛﻨـﺪ اﻣﺘﺤﺎﻧـﺖ‬
‫ﻛﺮد! ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮده ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﺧﻠﻖ ﻧﺸﺪه ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮرد اﻣﺘﺤﺎن‬
‫ﺷﺪه؟! ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮد از ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه و ﺧﻮاﻧﻨﺪه در اﻳﻦ زﻳﺎرات‪ ،‬ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﺧﻮاﺳـﺘﻪ‬
‫ﺑﺮاي اﺋﻤﻪ ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛـﺮده و ﺑـﺮ ﺿـﺪ ﻗـﺮآن اوﺻـﺎﻓﻲ ﺑﺮاﻳﺸـﺎن ﺷـﻤﺮده و ﺑـﻪ‬
‫ﺣﻀﺮات ﺣﺴﻨﻴﻦ اﻣﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬أﺣﺴـﻨﺎ ﺿـﻴﺎﻓﺘﻲ«‪ ،‬ﺧﻮب ﻣﺮا ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﻛﻨﻴﺪ و ﭘﻨـﺎه دﻫﻴـﺪ‬
‫زﻳﺮا ﺷﻤﺎ ﻣﺄﻣﻮر ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﻫﺴﺘﻴﺪ! ﺣﺎل از ﻛﺠﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪه ﻛﻪ ﺣﻀﺮات اﺋﻤﻪ ﻣﺎﻣﻮر ﺑﻪ اﻳـﻦ‬
‫ﻛﺎرﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ! اﻳﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ دروغ‪ .‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺔ اﺋﻤﻪ اﻣﺮ ﻛﺮده ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن‬
‫رﺳﻴﺪه‪ ،‬ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻮ ﺣﺠﺖ ﺧﺪا در زﻣﻴﻦ ﺧﺪا و ﺟﺎﺳﻮس ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن ﺧﻠﻘـﻲ و‬
‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻛﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎوس ﻳﻚ ﺷﻌﺮ از ﺧـﻮد اﺿـﺎﻓﻪ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬در اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرات و دﻋﺎﻫﺎ اﺋﻤﻪ را ﻃﻴﺐ و ﻃﺎﻫﺮ و ﻧﻮر ﺧﺪا و وﻟﻲ ﺧﺪا ﺧﻮاﻧﺪه وﻟﻲ در دﻋﺎي ﺑﻌﺪ‬
‫ﻛﻪ دﻋﺎي ﺻﺒﺎح ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎم را ﻳﻚ ﮔﻨﺎه ﻛـﺎر ﻫﻮاﭘﺮﺳـﺖ ﺧﻮاﻧـﺪه و ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﻋﻠـﻲ ﮔﻔﺘـﻪ‪:‬‬

‫»إﻟﻬﻲ! أﺗﺮاﻧﻲ ﻣﺎ أﺗﻴﺘﮏ إﻻ‪ ‬ﻣﻦ ﺣﻴـﺚ اﻵﻣـﺎل« ﺗـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﮔﻔﺘـﻪ‪» :‬ﺑﺎﻋـﺪﺗﻨﻲ ذﻧـﻮﺑﻲ ﻋـﻦ دار‬

‫اﻟﻮﺻﺎل«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﮔﻨﺎﻫﻢ ﻣﺮا از وﺻﺎل ﺗﻮ دور ﮔﺮداﻧﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﻲ در‬
‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪا ﻓﺼﻞ و وﺻﻞ ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻓﺮاق و وﺻﺎل ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ‬

‫ﻛﻠﻤﺎت ﺗﻮﻫﻴﻦآﻣﻴﺰ ﻻﺋﻖ ذات ﺣﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ در اﻳﻦ دﻋـﺎ آن اﻣـﺎم ﮔﻔﺘـﻪ‪» :‬ﻓﺎﺻـﻔﺢ‬
‫اﻟﻠﻬﻢ ﻋﻤﺎ ﮐﻨﺖ أﺟﺮﻣﺘﻪ ﻣﻦ زﻟﻠﻲ وﺧﻄـﺎﺋﻲ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ از آﻧﭽﻪ ﺟﺮم ﻣﻲﻛﺮدهام ﺑﮕﺬر از‬

‫ﻟﻐﺰشﻫﺎ و ﺧﻄﺎﻫﺎﻳﻢ‪ .‬ﺗﺎ آﻧﻜﻪ اﻣـﺎم ﮔﻔﺘـﻪ‪» :‬إﻟﻬـﻲ ﻗﻠﺒـﻲ ﻣﺤﺠـﻮب وﻧﻔﺴـﻲ ﻣﻌﻴـﻮب وﻋﻘﻠـﻲ‬
‫ﻣﻐﻠﻮب وﻫﻮاﺋﻲ ﻏﺎﻟﺐ وﻃﺎﻋﺘﻲ ﻗﻠﻴﻞ وﻣﻌﺼﻴﺘﻲ ﮐﺜﻴـﺮ وﻟﺴـﺎﻧﻲ ﻣﻘـﺮ ﺑﺎﻟـﺬﻧﻮب«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ ﺧـﺪاﻳﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪45‬‬

‫ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻣﺤﺠﻮب و ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﻣﻌﻴﻮب و ﻋﻘﻞ ﻣﻦ ﻣﻐﻠﻮب و ﻫﻮاي ﻣﻦ ﻏﺎﻟﺐ و ﻃـﺎﻋﺘﻢ‬
‫ﻛﻢ و ﻣﻌﺼﻴﺘﻢ ﺑﺴﻴﺎر و زﺑﺎﻧﻢ اﻗﺮار دارد ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن‪ .‬ﻛﺴـﻲ ﻧﺒـﻮده ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﻣﻘـﺪسﻫـﺎي‬
‫دﻋﺎﺳﺎز ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬آﺧﺮ‪ ،‬اﻳﻦ ﭼﻪ اﻣﺎﻣﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔـﺎﻫﻲ او را ﻃﻴـﺐ و ﻃـﺎﻫﺮ و ﻣﻌﺼـﻮم و‬
‫ﺣﺠﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ و ﮔﺎﻫﻲ او را ﻳﻚ ﺧﻄﺎﻛـﺎر ﻫﻮاﭘﺮﺳـﺖ!؟ و ﭘـﺲ از ﺧـﺘﻢ اﻳـﻦ دﻋـﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺠﻠﺴﻲ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻣﻦ در ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺘﺒﺮي اﻳﻦ دﻋﺎ را ﻧﺪﻳﺪم ﻣﮕﺮ در ﻛﺘـﺎب ﻣﺼـﺒﺎح‬
‫ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﺑﺎﻗﻲ‪ ،‬آﻳﺎ ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﺑﺎﻗﻲ ﭼﻪ ﺣﻖ داﺷﺘﻪ ﻛﻪ دﻋﺎ ﺟﻌﻞ ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ رواﻳـﺖ ﻛﻨـﺪ ﺑﻨـﺎم‬
‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ؟ آﻳـﺎ اﻳـﻦ دﻋـﺎ را رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﺧﻮاﻧـﺪه‪ ،‬اﮔـﺮ ﻧﺨﻮاﻧـﺪه ﺷـﻤﺎ ﭼـﺮا‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ؟! آﻳﺎ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳﻮه ﻫﺴﺖ و ﺑﺎﻳﺪ از ﺳﻨﺖ او ﭘﻴﺮوي ﻛﺮد ﻳﺎ ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ‬
‫ﺳﻨﺘﻲ ﻏﻴﺮ از ﺳﻨﺖ رﺳﻮل دارد؟! آﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻛﺮد ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟! ﺧﻮد‬
‫ﻋﻠﻲ ؛ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻨﺔ ﻣﺎ ﺳﻦ رﺳﻮل اﷲ واﻟﺒﺪﻋﺔ ﻣﺎ أﺣـﺪث ﺑﻌـﺪﻩ«‪ .‬ﻫـﺮ ﺳـﻨﺘﻲ ﻛـﻪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص داﺷﺘﻪ ﺳﻨﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و آﻧﭽﻪ ﭘﺲ از آن ﺟﻨﺎب اﻳﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ص ‪ 62‬دﻋﺎي ﻛﻤﻴﻞ‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻼﻣﻪ ﻣﺠﻠﺴﻲ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬آن ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ اﺳﺖ و آن دﻋﺎي ﺧﻀـﺮ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻋﻠـﻲ‬
‫؛ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻳﺎد ﻛﻤﻴﻞ داده اﺳﺖ؟ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻛـﻪ ﻋﻠـﻲ ؛ را از ﺗﻤـﺎم اﻧﺒﻴـﺎء‬
‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻲداﻧﻴﺪ! و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻋﻠﻢ از ﺧﻀﺮ اﺳﺖ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﻀـﺮ دﻋـﺎ ﺗﻌﻠـﻴﻢ ﮔﻴـﺮد؟!‬
‫ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ وﺟﻮد ﺧﻀﺮ در زﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ دروغ و ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﺑـﻪ‬
‫رﺳــﻮل ﺧــﺪا ص ﺧﻄــﺎب ﺷــﺪه ﻛــﻪ‪ É È Ç ÆÅ Ä Ã  Â Á À{:‬‬
‫‪) z Ë Ê‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(34 :‬‬
‫»ﻣﺎ ﺑﺮاي ﺑﺸﺮي ﻗﺒﻞ از ﺗﻮ ﻗﺮار ﻧﺪادﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ )ﻫﻤﻪ ﻣﺮدهاﻧﺪ(‪ ،‬آﻳﺎ اﮔـﺮ ﺗـﻮ ﺑﻤﻴـﺮي‬
‫اﻳﺸﺎن ﻣﻲﻣﺎﻧﻨﺪ«‪.‬‬
‫و أﻣﺎ ﻣﺘﻦ دﻋﺎ‪ ،‬ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺧﻮد را ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر داﻧﺴﺘﻪ و ﻣﻜـﺮر اﻗـﺮار ﺑـﻪ‬
‫ﮔﻨﺎه و ﺧﻄﺎﻫﺎي ﺧﻮد ﻣﻲﻛﻨﺪ و آﻣﺮزش ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺮا رﺳﻮا ﻣﺴﺎز ﺑﻪ ﻛﺎرﻫﺎي ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻄﻠﻌﻲ‪ ،‬و از دوام ﺗﻔﺮﻳﻂ‬

‫و ﺟﻬﺎﻟﺖ و ﺑﺴﻴﺎري ﺷﻬﻮاﺗﻢ ﻣﺮا ﻋﻘﺎب ﻣﻜﻦ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﺘﺠﺎوزت ﺑﻤﺎ ﺟﺮى ﻋﻠ ‪‬ﻲ‬
‫ﻣــﻦ ذﻟــﮏ ﺑﻌــﺾ ﺣــﺪودک وﺧﺎﻟﻔــﺖ ﺑﻌــﺾ أواﻣــﺮک ﻓﻠــﮏ اﻟﺤﻤــﺪ ﻋﻠ ـ ‪‬ﻲ ﻓ ـﻲ ﺟﻤﻴــﻊ ذﻟــﮏ«‬

‫‪46‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﺗﺠﺎوز ﻛﺮدم ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﺟﺮﻳﺎن ﻗﻀﺎء ﺗـﻮ ﺑـﺮ ﻣـﻦ ﺑﺮﺧـﻲ از ﺣـﺪود ﺗـﻮ را و‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از اواﻣﺮت را ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻛﺮدم‪ ،‬ﭘﺲ در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ اﺣﻮال ﺗـﻮ را ﺣﻤـﺪ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪ .‬در‬
‫ﻋﻮض آﻧﻜﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ اﺣﻮال ﺧﻄﺎ ﻛﺮدم و ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻢ‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﻤﺪ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪ :‬اﻟﺤﻤﺪﷲ ﻛﻪ ﻋﺼﻴﺎن ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﮔﻤﺎن ﻧﻤـﻲﻛـﻨﻢ ﻫـﻴﭻ اﻧﺴـﺎن‬
‫ﻓﻬﻤﻴﺪهاي ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻠﻤـﺎت ﻳﻘﻴﻨـﺎً از ﺟﻌـﻞ راوﻳـﺎن ﻋـﻮام اﺳـﺖ‪ .‬ﺧـﺪا‬
‫رﺣﻤﺖ ﻛﻨﺪ ﻓﺮﻫﺎد ﻣﻴﺮزا ﻓﺮزﻧﺪ ﻓﺘﺢﻋﻠﻲ ﺷﺎه را ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻓﻠﻚ اﻟﺤﻤـﺪ در اﻳﻨﺠـﺎ اﺷـﺘﺒﺎه‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ »ﻓﻠﮏ اﻟﺤﺠـﺔ« ﺑﻮده وﻗﺖ اﻧﺘﻘﺎل ﺧﻂ ﻛﻮﻓﻲ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻧﺴﺦ اﺷﺘﺒﺎه ﺷﺪه‪ ،‬زﻳـﺮا‬
‫ﺣﻤﺪ و ﺣﺠﺖ در ﺧﻂ ﻛﻮﻓﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺪﻟﺨﻮاﻫﻲ ﺧـﻮد‬
‫ﺑﺮاي اﻣﺎم ﻋﺼﻤﺖ ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ را از آن اﻣﺎم ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬و در اﻳﻦ دﻋـﺎ ﻣﺎﻧﻨـﺪ‬

‫ﺷﻌﺮا و ﺻﻮﻓﻴﻪ و ﺟﻮاﻧﺎن ﻫﻮسران ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻓﺮاق و وﺻﺎل ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪه‪ ،‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﮑﻴـﻒ‬
‫أﺻﺒﺮ ﻋﻠﻰ ﻓﺮاﻗﮏ«‪ ،‬وﻟـﻲ اﻧﺒﻴـﺎء و ﻣﺮﺳـﻠﻴﻦ و ﻛﺴـﺎﻧﻲ ﻛـﻪ ﻣﻌـﺎرف ﺧـﻮد را از وﺣـﻲ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺴﺎرﺗﻲ ﻧﻜﺮده و ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻓﺮاق و وﺻﺎل ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮاﻧـﺪن‬
‫دﻋﺎي ﻛﻤﻴﻞ ﺑﺮاي ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻧﺎدان ﻋﺼﻴﺎن ﻛﺎر ﺧﻮب اﺳـﺖ وﻟـﻲ ﺑﺸـﺮط ﺣـﺬف ﻛﻠﻤـﺎت‬
‫ﺧﺮاﻓﺎت آن‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﻋﺸﺮات‬
‫ﻳﻜﻲ از دﻋﺎﻫﺎي ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻋﺎي ﻋﺸﺮات اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﻢ راوﻳﺎﻧﺶ ﻣﺠﻬـﻮل اﻟﺤـﺎل و‬
‫ﻳﺎ ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و ﻫﻢ ﻣﺘﻦ آن ﺧﺮاب و ﺿﺪ ﻗﺮآن و ﻋﻘﻞ اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼـﻪ ﻛﻠﻤـﺎت و‬
‫اذﻛﺎر ﺧﻮﺑﻲ ﻧﻴﺰ در آن وﺟﻮد دارد‪ .‬در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻋﺎي روز ﺟﻤﻌـﻪ ﺧـﺪا را ﺷـﺎﻫﺪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮاي اﻗﺮار ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮد و ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﺑـﺮاي ﺷـﻬﺎدت ﻛـﺎﻓﻲ اﺳـﺖ‪ ،‬و دﻳﮕـﺮ‬

‫ﺷﺎﻫﺪ دﮔﺮ ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ‪» ،‬وﮐﻔﻰ ﺑﮏ ﺷـﻬﻴﺪاً« ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎز ﭘﺸـﻴﻤﺎن ﺷـﺪه و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وأﺷـﻬﺪ‬
‫ﻣﻼﺋﮑﺘﮏ وأﻧﺒﻴﺎﺋﮏ ورﺳﻠﮏ وﺣﻤﻠﺔ ﻋﺮﺷﮏ وﺳﮑﺎن ﺳـﻤﻮاﺗﮏ وأرﺿـﮏ وﺟﻤﻴـﻊ ﺧﻠﻘـﮏ«‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺨﻠﻮق و ﺳﻜﺎن زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن و ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎء و رﺳﻞ اﻗﺮار او را ﻣﻲﺷﻨﻮﻧﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﮔﻮاه او ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﻮﺟﻮدات ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﺧـﺪا ﺳـﻤﻴﻊ و ﺑﺼـﻴﺮ ﺑﺎﺷـﻨﺪ اﻳـﻦ ﺟﻤـﻼت‬
‫ﻧﺎﺻﺤﻴﺢ و ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺮك اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد را در دﻋﺎي وارده ﻛﺮده‪ ،‬و ﻣﻘﺼـﻮد‬
‫از ﺟﻌﻞ اﻳﻦ دﻋﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮده ﻛﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد را ﺑﻨﺎم دﻋﺎ ﺑﻪ ﮔﺮدن اﺋﻤﺔ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﻴﻨـﺪازد‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪47‬‬

‫و اﻣﺎﻣﺎن را ﺣﺠﺖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ و اﮔﺮ ﭼﻪ اﺋﻤﻪ اﮔﺮ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ راﺿﻲ ﻧﺒﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬و اﻳـﻦ ﺑـﺪﻋﺖ را‬
‫ﻛﻔﺮ ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 90‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﺗﻤـﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ ص‬
‫ﺣﺠﺘـﻪ« ﺑﻮﺳﻴﻠﻪي ﭘﻴﻐﻤﺮ ﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ص ﺣﺠﺖ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ..‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اﺋﻤـﻪ ﺣﺠـﺖ از‬
‫ﻃﺮف ﺧﺪا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه از ﻃﺮف ﭘﺮوردﮔﺎر ﻛﺴﻲ ﻏﻴﺮ از اﻧﺒﻴﺎء ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﺳﻤﺎت‬
‫و آن را دﻋﺎي ﺷﻴﭙﻮر ﻳﻌﻨﻲ دﻋﺎي ﺑﻮق ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ دﻋﺎ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﺠﻠﺴـﻲ در ﺟﻠـﺪ ‪90‬‬
‫ﺑﺤﺎر ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ :‬از ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﻳﻬﻮد اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺎس ﻗﻤـﻲ در ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ ﺳـﻨﺪ‬
‫راوﻳﺎن اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ را ذﻛﺮ ﻧﻜﺮده اﺳﺖ ﺗﺎ داﻧﺸﻤﻨﺪان ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ راوﻳﺎن اﻳـﻦ ادﻋﻴـﻪ‬
‫ﭼﻪ ﻣﺮدﻣﺎن ﮔﻤﺮاه ﺑﻲﺳﻮادي ﺑﻮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ راوﻳﺎن دﻋﺎي ﺳﻤﺎت‪ :‬ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ در ﺟﻠﺪ ‪ 90‬ﺑﺤﺎر آﻣﺪه‪ :‬راوي اول آن‪ ،‬اﺣﻤﺪ ﺑـﻦ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻴﺎش اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺨﺘﻞ اﻟﻌﻘﻞ و ﻳﺎ ﻣﺨﺘﻞ اﻟﺪﻳﻦ ﺑﻮده‪ ،‬ﺑﻨـﺎ ﺑـﻪ ﻣﻌﺮﻓـﻲ ﻋﻠﻤـﺎي‬
‫رﺟﺎل ﺷﻴﻌﻪ‪ ،‬و او ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ دﻋﺎي ﭘﻨﺠﻢ ﺧﺮاﻓﻲ رﺟﺒﻴﻪ را ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ‬
‫ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻛﻪ دﻋﺎي ﻗﺒﻴﺤﻲ اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻦ ﺷﺨﺺ رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﻋﺒﺪاﻟﻌﺰﻳﺰ ﺑﻦ اﺣﻤﺪ ﻣﻬﻤﻞ و‬
‫ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل‪ ،‬و او رواﻳﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻦ اﻟﺮاﺷﺪي ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ‬
‫ﻣﻬﻤﻞ و ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ راوﻳﺎن اﻳﻦ دﻋـﺎ ﻣـﺮد ﻣﺠﻬـﻮل و ﻣﻬﻤﻠـﻲ اﺳـﺖ از‬
‫ﻣﺠﻬﻮل دﻳﮕﺮ و او از ﻣﺠﻬﻮل دﻳﮕﺮ‪ .‬ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﺪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ دﻳﻨﻲ ﻣﺎ از ﻛﺠﺎ آﻣﺪه‬
‫اﺳﺖ! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﻳﻦ دﻋﺎ داراي ﻛﻠﻤﺎت و ﻟﻐﺎت ﻣﺸﻜﻠﻪ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﺪ ﻛـﻪ ﺳـﺎزﻧﺪة آن در‬

‫ﺿﻤﻦ دﻋﺎ اﻗﺮار ﻛﺮده و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ ﺑﺤﻖ ﻫـﺬا اﻟـﺪﻋﺎء وﺑﺤـﻖ ﻫـﺬا اﻷﺳـﻤﺎء اﻟﺘـﻲ ﻻ ﻳﻌﻠـﻢ‬
‫ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ وﻻ ﺗﺄوﻳﻠﻬﺎ وﻻ ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ وﻻ ﻇﺎﻫﺮﻫـﺎ ﻏﻴـﺮک«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ ﺗﻮ را ﻗﺴﻢ ﻣـﻲدﻫـﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﺣﻖ اﻳﻦ دﻋﺎ و ﺑﻪ ﺣﻖ اﻳﻦ اﺳﻤﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻧﻪ ﺗﻔﺴـﻴﺮ آن را و ﻧـﻪ‬
‫ﺗﺄوﻳﻞ آن و ﻧﻪ ﺑﺎﻃﻦ آن و ﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮ آن را‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺧﻮد ﺳﺎزﻧﺪه ﻛﻠﻤـﺎﺗﻲ در اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺧﻮدش ﺑﻔﻬﻤﺪ و ﻧﻪ ﻛﺲ دﻳﮕـﺮ‪ .‬ﺣـﺎل ﺑﺎﻳـﺪ ﭘﺮﺳـﻴﺪ‪ :‬دﻋـﺎﺋﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻌﻨﻲ آن را ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﺪ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬و ﺧﻮاﻧﺪن آن ﻟﻐﻮ و ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﺠﺐ‬
‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ دﻋﺎ آﻣﺪه ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ آن را ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺟﺰ ﺧﺪا‪ ،‬وﻟـﻲ ﻣﺠﻠﺴـﻲ در‬
‫)ﺟﻠﺪ ‪ (90‬ﺑﺤﺎر آﻣﺪه ﺳﻲ ﺻﻔﺤﻪ )از ﺻﻔﺤﺔ ‪ 96‬ﺗﺎ ‪ (126‬ﺧﻮاﺳﺘﻪ آن را ﺗﻮﺿـﻴﺢ دﻫـﺪ‪.‬‬

‫‪48‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﻚ ﻋﺪه ﻣﺮدم ﺧﺮاﻓﻲ ﻋﻮام ﺑﺮاي ﻣﺎ دﻋﺎ آوردهاﻧﺪ و ﻳﻚ ﻋﺪه اﻋﻠـﻢ اﻟﻌﻠﻤـﺎء‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ دﻫﻨﺪ و ﻫﺮ ﺧﺮاﻓﺘﻲ را ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﻣﺸﻠﻮل‬
‫و اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﺸﺘﻤﻞ اﺳﺖ ﺑﺮ اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ‪ ،‬و ﭼﻮن ﺣﻘﺘﻌﺎﻟﻲ در ﻗﺮآن ﻓﺮﻣﻮده‪ c{ :‬‬
‫‪.(180 :& '(%  z nm l k j ihg fe d‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﺑﺮاي ﺧﺪا اﺳﺖ ﻧﺎمﻫﺎي ﻧﻴﻚ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﺪا را ﺑﻪ آن ﻧﺎمﻫﺎ ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ و رﻫﺎ ﻛﻨﻴﺪ‬
‫آﻧﺎن را ﻛﻪ در اﺳﻤﺎي او اﻧﺤﺮاف ﻣﻲﺟﻮﻳﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﻃﺒﻖ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا را ﺑﺎ اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬و اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ ﺑﺎﻳﺪ از وﺣﻲ ﺑﺮﺳﺪ‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮﻗﻴﻔﻲ و ﻣﻮﻗﻮف اﺳﺖ ﺑﻪ رﺳﻴﺪن وﺣﻲ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲداﻧﺪ ﭼﻪ اﺳﻤﻲ و ﭼـﻪ‬
‫وﺻﻔﻲ ﻻﺋﻖ ذات او اﺳﺖ‪ ،‬و ﻏﻴﺮ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺣﻖ ﻧـﺪارد ﺑـﺮاي او ﻧﺎﻣﮕـﺬاري ﻧﻤﺎﻳـﺪ‪ ،‬و‬
‫وﺣﻲ ﻫﻢ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ اﻧﺒﻴﺎء اﺳﺖ‪ .‬و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ اﻳﻦ اﺳﻤﺎء ﻛﻪ در دﻋﺎي ﻣﺸﻠﻮل اﺳـﺖ‬
‫ﺗﻤﺎم از وﺣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻗﺎﻋﺪة ﻛﻠﻲ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ذﻛﺮ اﺳـﻤﺎء اﻟﻬـﻲ در دﻋﺎﻫـﺎ ﺑﺎﻳـﺪ از‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺮﺳﺪ و دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ از ﻏﻴﺮ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص رﺳـﻴﺪه و ﻣﺸـﺘﻤﻞ ﺑـﺮ‬
‫اﺳﻤﺎﺋﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ از وﺣﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﺻﺪ در ﺻﺪ آنﻫﺎ را از اﺳـﻤﺎي‬
‫اﻟﻬﻲ داﻧﺴﺖ و ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺸﺮﻳﻊ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬و از اﻳـﻦ ﻗﺒﻴـﻞ اﺳـﺖ دﻋـﺎي ﻣﺸـﻠﻮل و‬
‫دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص رواﻳﺖ ﺷﺪه و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣـﻮرد‬
‫اﻋﺘﻤﺎد اﺳﺖ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﻳﺴﺘﺸﻴﺮ و دﻋﺎي ﻣﺠﻴﺮ‬
‫ﭼﻮن اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﺷﺪه و ﺟﻤﻼﺗﻲ ﺑﺮﺧﻼف ﻗـﺮآن در آن ﻧﻴﺴـﺖ‬
‫ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻲاﺷﻜﺎل اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ راوﻳـﺎن آن ﻣﺠﻬـﻮل و ﻳـﺎ ﻣﻬﻤـﻞ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬وﻟـﻲ‬
‫ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﻛﻪ ﻛﻔﻌﻤﻲ و ﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﺑﺮاي اﻳﻦ دﻋﺎﻫـﺎ ذﻛـﺮ ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﻣـﻮرد اﺷـﻜﺎل و‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﻋﺪﻳﻠﻪ‬
‫ﻳﻜﻲ از ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ اﺧﺘﺮاع دﻋﺎﺋﻲ اﺳﺖ ﺑﻨﺎم ﻋﺒﺎدت دﻳﻨﻲ‪ ،‬و از ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻋﺎي ﻋﺪﻳﻠـﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪49‬‬

‫ﻛﻪ از ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻳﻜﻲ از ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻣﺘﻌﺼﺐ و ﺧﺮاﻓـﻲ ﺑـﻮده‪ .‬و ﻛـﺎر ﺑﺠـﺎﺋﻲ رﺳـﻴﺪه ﻛـﻪ‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺧﻮد اﻗﺮار ﻛﺮده و از اﺳﺘﺎد ﺧﻮد ﺷﻴﺦ ﻧﻮري ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬و اﻣﺎ دﻋﺎي‬
‫ﻋﺪﻳﻠﻪ از ﻣﺆﻟﻔﺎت ﺑﻌﻀﻲ از اﻫﻞ ﻋﻠﻢ و ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي او اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ رواﻳﺘﻲ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺴـﺖ و‬
‫در ﻛﺘﺐ اﺣﺎدﻳﺚ ﻣﺪرﻛﻲ ﻧﺪارد«‪ ،‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ اﻗﺮار‪ ،‬ﺑﺎز آن را در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ آورده و ﺑﻠﻜـﻪ‬
‫دﻋﺎي دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ آورده ﻛﻪ از رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻧﺮﺳـﻴﺪه‪ ،‬و از ﺟﻌﻠﻴـﺎت ﻣﺤﻤـﺪ ﺑـﻦ‬
‫ﺳﻠﻴﻤﺎن اﻟﺪﻳﻠﻤﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮد ﻣﺠﻬـﻮل اﻟﺤـﺎل و ﻣﺠﻬـﻮل اﻟﻤـﺬﻫﺐ‪ ،‬و ﺑﺘﺼـﺪﻳﻖ ﺗﻤـﺎم‬
‫ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل اﻫﻞ ﻏﻠﻮ ﺑﻮده ﻛﻪ ﻃﺒﻖ ﺣﺪﻳﺚ اﻣﺎم ﺻـﺎدق ؛ از ﻣﺸـﺮﻛﻴﻦ ﺑﺪﺗﺮﻧـﺪ‪ .‬و‬
‫ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬او ﺿﻌﻴﻒ ﻏﺎﻟﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﺪﻳﺚ او اﻋﺘﻨﺎء ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ‬
‫اﺷﺨﺎص ﻓﺎﺳﺪ آﻣﺪهاﻧﺪ ﺑﺮاي ﻣﻠﺖ ﻣﺎ‪ ،‬ﺑﻨﺎم دﻋﺎ‪ ،‬ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬و ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﻌـﺪي‬
‫ﺧﻴﺎل ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻣﺬﻫﺐ را اﻣﺎﻣﻲ آورده از اﻫﻞ ﺑﻴﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ﻛـﻪ ﺟﻌـﻞ ﻣـﺬﻫﺐ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ اﻳﻦ راوﻳﺎن از ﺧﺪا ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و دﻋﺎي ﻋﺪﻳﻠﻪ‪ ،‬دﻋﺎﺋﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ذﻳـﻞ آن‬
‫ﻧﻘﻞ ﺷﺪه از ﺟﻌﻞ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎزان از دﻳﻦ و ﻗﺮآن ﺑﻲﺧﺒﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮاﻓﻲ ﺧـﻮد را‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎ آوردهاﻧﺪ ﻛﻪ دوازده اﻣﺎم ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺼﻮص را ﺧﻮاﺳﺘﻪاﻧﺪ ﻣﻨﺼـﻮص ﻛﻨﻨـﺪ‪ .‬و در‬
‫وﺻﻒ اﻣﺎم ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮد ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﺒﻘﺎﺋـﻪ ﺑﻘﻴـﺖ اﻟـﺪﻧﻴﺎ« ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺶ دﻧﻴﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬و ﺣﺎل آﻧﻜﻪ ﺑﺘﺼﺮﻳﺢ رواﻳﺎت ﺧﻮد ﺷﻴﻌﻪ ﭘﺲ از وﻓﺎت ﻣﻬﺪي ﻧﻴﺰ دﻧﻴﺎ ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﻴﻨﻤﻪ رزق اﻟـﻮری« ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬اﮔﺮ او ﻧﺒﻮد ﺧﺪا ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﻮد را روزي ﻧﻤـﻲداد‪.‬‬
‫و اﻳﻦ ﺧﻮد اﻓﺘﺮاء ﺑﻪ ﺧﺪا و ﻏﻠﻮ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﻮﺟـﻮدﻩ ﺛﺒﺘـﺖ اﻷرض واﻟﺴـﻤﺎء« و‬
‫ﺑﻮﺳﻴﻠﻪي وﺟﻮد اﻳﺸﺎن آﺳﻤﺎن و زﻣﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ آﺳﻤﺎن و زﻣـﻴﻦ ﺛﺎﺑـﺖ‬

‫ﺑﻮده ﻣﺪتﻫﺎ ﻛﻪ ﻧﻪ رﺳﻮﻟﻲ ﺑﻮده و ﻧـﻪ اﻣـﺎﻣﻲ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أن أﻗـﻮاﻟﻬﻢ ﺣﺠـﺔ«‬
‫ﮔﻮاﻫﻲ ﻣﻲدﻫﻢ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻳﺸﺎن ﺣﺠﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮده ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬آﻳﺎ ﺟﻌﻞ ﺣﺠﺖ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ ﺷﻤﺎ دﻋﺎﺳﺎزان اﺳﺖ ﻳﺎ ﺣﺠﺖ اﻟﻬﻲ را ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺠﺖ ﻗﺮار دﻫـﺪ؟ ﺧـﺪا ﻛﺠـﺎ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ اﻗﻮال اﺋﻤﻪ ﺣﺠﺖ اﺳﺖ؟! ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﺧﺮاﻓﺘﻲ ﺑﻨﺎم اﺋﻤﻪ و ﻗﻮل اﻳﺸـﺎن ﺟﻌـﻞ ﻛﻨﻴـﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ yx w v u t s r q p o n{ :‬‬
‫‪) z ~ } | { z‬اﻟﻨﺴــﺎء‪» .(165 :‬ﭘﻴــﺎﻣﺒﺮاﻧﻰ ﻛــﻪ ﺑﺸــﺎرﺗﮕﺮ و ﻫﺸــﺪاردﻫﻨﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺮاى ﻣﺮدم‪ ،‬ﭘﺲ از ]ﻓﺮﺳﺘﺎدن[ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان‪ ،‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪا ]ﺑﻬﺎﻧﻪ و[ ﺣﺠ‪‬ﺘﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪،‬‬

‫‪50‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫و ﺧﺪا ﺗﻮاﻧﺎ و ﺣﻜﻴﻢ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ ﻛﺴـﻲ ﺣﺠـﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و ﺷـﻤﺎ ﻣـﻲﺧﻮاﻫﻴـﺪ ﻣـﺜﻼً ﻗـﻮل‬
‫اﻣﻴﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ را ﺣﺠﺖ ﻗﺮار دﻫﻴﺪ در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻗـﺮآن را‬

‫ﺣﺠﺖ ﻛﺎﻓﻴﻪ داﻧﺴﺘﻪ و ﺑﻪ آن ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻧﻤـﻮده و در ﺧﻄﺒـﺔ ‪ 90‬ﻧﻴـﺰ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﺗﻤـﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨـﺎ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ص ﺣﺠﺘﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺠﺖ ﺧﺪاﺋﻲ ﺑﺎ آﻣﺪن ﻣﺤﻤﺪ ص ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬و ﻛﺴﻲ ﭘﺲ از‬
‫او ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻻن ﺑﻨﺎم دﻋﺎ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺗﺰرﻳـﻖ ﻛـﺮده و ﻣـﺬﻫﺐﻫـﺎ‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﻗﺮآن اﻳﺠﺎد ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ! آﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ دﻳﻨﻲ را ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ دﻋـﺎي ﻋﺪﻳﻠـﻪ‬
‫ﺳﺎز‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ‬
‫دﻋﺎﺋﻲ اﺳﺖ ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ و از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﻟـﺬا در آن‬
‫اﺷﻜﺎﻟﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﻛﻪ اﺑﻦ ﻃﺎووس و ﻛﻔﻌﻤﻲ ﺑﺮاي آن آوردهاﻧـﺪ ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﻗﺒـﻮل‬
‫ﻛﺮد‪ ،‬از ﻗﺒﻴﻞ آﻧﻜﻪ ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ آن را ﺑﺮ ﻛﻔﻦ ﺧﻮد ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺣﻴﺎ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ او را ﺑﻪ آﺗﺶ ﻋﺬاب ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ‪ .‬آري‪ ،‬ﻃﺒـﻖ اﻳـﻦ ﺣـﺪﻳﺚ ﻫـﺮ ﺷـﺨﺺ‬
‫آﻟﻮدهاي ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ را ﺑﻪ ﻛﻔﻦ ﺧﻮد ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬اﺻﻼ اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ را ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻪ‬
‫ﻛﻔﻦ ﻧﻮﺷﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در ﻣﻴﺎن ﻗﺒﺮ آﻟﻮده ﺑﻪ ﺧﻮن و ﭼﺮك ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﺧﺪا‬
‫و اﺳﻤﺎء او اﺳﺖ‪ .‬و ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪) z s r q p o{:‬اﻷﻋﻠﻰ‪.(1 :‬‬
‫»ﺑﭙﺎﻛﻰ ﻳﺎد ﻛﻦ ﭘﺮوردﮔﺎر ﺑﺰرﮔﻮار ﺧﻮد را«‪ .‬و ﺧﺪا را ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﻴﺎس ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻛـﺮد‪ .‬از‬
‫آن ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ آن را در ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺟﺴـﺪ او را‬
‫ﺑﺮ آﺗﺶ دوزخ ﺣﺮام ﺳﺎزد‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﺮي ﻛﺮدن ﺑﻨﺪﮔﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺮ ﺑﻨﺪه اﮔﺮ ﻣﺮﺗﻜـﺐ‬
‫ﻣﺤﺮﻣﺎت ﻧﺸﺪه ﺟﺴﺪ او ﺑﺮ آﺗﺶ ﺣﺮام اﺳﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﺮﺗﻜـﺐ ﺷـﺪه ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﺮود ﺗﻮﺑـﻪ و‬
‫ﺟﺒﺮان ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻧﻪ آﻧﻜﻪ ﻓﻼن دﻋﺎ را ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﻮاﻧﺪن آن در ﺧﺼﻮص ﺷﺐﻫﺎي ﻗﺪر ﻣﺪرﻛﻲ ﻧـﺪارد ﻟﻜـﻦ‬
‫ﻋﻼﻣﺔ ﻣﺠﻠﺴﻲ آن را در ﺿﻤﻦ اﻋﻤﺎل ﺷﺐ ﻗﺪر آورده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬آﻳـﺎ ﻣﺠﻠﺴـﻲ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ آداب ﺷﺮﻋﻲ را ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ و آﻳﺎ ﻣﺠﻠﺴـﻲ ﻫـﻢ ﺣﺠـﺖ اﺳـﺖ ﻳـﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪51‬‬

‫ﺧﻴﺮ؟! ﻣﻄﻠﺒﻲ ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ذﻛﺮ آن ﻻزم اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ و اﻣﺜﺎل آن را ﻗﺒﻮل دارد ﭼﺮا ﺑﺮﺧﻼف آن ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ آﻧﭽﻪ در ﺟﻮﺷـﻦ ذﻛـﺮ‬

‫ﺷﺪه ﺣﻖ اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ اﻛﺜﺮ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼً در ﺑﻨـﺪ ‪ 19‬ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻣـﻦ ﻟـﻴﺲ‬
‫أﺣـﺪ ﻣﺜﻠـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬اي ﺧﺪاﺋﻲ ﻛﻪ اﺣﺪي ﻣﺜﻞ او ﻧﻴﺴﺖ«‪ ،‬وﻟﻲ ﺷﻴﻌﻪ اﻣﺎم را ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﺧـﺪا‬

‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ و ﺑﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ داﻧﺎ ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬و در ﺑﻨـﺪ ‪ 22‬ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻣـﻦ ﺳـﺘﺮ‬
‫اﻟﻘﺒﻴﺢ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﻦ ﻟﻢ ﻳﻬﺘﮏ اﻟﺴـﺘﺮ« ﻳﻌﻨﻲ اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ زﺷﺘﻴﻬﺎ را ﺳﺘﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ و ﻣﻲﭘﻮﺷـﺎﻧﻲ‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪا را ﺳ ّﺘﺎر اﻟﻌﻴﻮب داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﻤﺔ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و‬

‫اﺋﻤﻪ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻲﺷﻮد و ﺧﺪا ﺳ ّﺘﺎر اﻟﻌﻴﻮب ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و در ﺑﻨﺪ ‪ 31‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﺣﻴﺎً ﻻ ﻳﻤﻮت‬
‫وﻳﺎ ﻋﺎﻟﻤـﺎً ﻻ ﻳﺠﻬـﻞ« اي ﻛﺴﻲ زﻧﺪهاي و ﻧﻤﻲﻣﻴﺮي‪ ،‬و اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻋﺎﻟﻤﻲ و‬
‫ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ راﻫﻲ ﻧﺪارد‪ .‬وﻟﻲ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻋﻮام اﻣﺎم را زﻧﺪهاي ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻣﻴﺮد و ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ‬

‫ﭼﻴﺰي ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬و در ﺑﻨﺪ ‪ 38‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪) :‬ﻳﺎ ﻣﻦ ﻻ ﺣﻮل وﻻ ﻗﻮة إﻻ‪ ‬ﺑﻪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣـﻦ‬
‫ﻻ ﻳﺴﺘﻌﺎن إﻻ‪ ‬ﺑﻪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﻦ ﻻ ﻳﺮﺟـﻰ إﻻ‪ ‬ﻫـﻮ( اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺮو وﻗﻮﺗﻲ ﺑﺠﺰ او ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و‬
‫اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺠﺰ از او ﻛﻤﻚ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد و اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴـﺮ از او اﻣﻴـﺪي ﺑـﻪ‬
‫ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت از ﻋﻠﻲ و ﻳﺎ از ﻣﻬﺪي ﻛﻤﻚ ﻣـﻲﺧﻮاﻫـﺪ و‬

‫ﻳﺎري ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ و ﻳﺎ ﻣﻬﺪی أدرﮐﻨﯽ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬و در ﺑﻨﺪ ‪ 80‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻣـﻦ ﺧﻠـﻖ اﻷﺷـﻴﺎء‬
‫ﻣﻦ اﻟﻌﺪم« اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را از ﻋـﺪم آﻓﺮﻳـﺪهاي‪ ،‬وﻟـﻲ ﺷـﻴﻌﻪ و ﻓﻼﺳـﻔﺔ ﺷـﻴﻌﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﺪا اﺷﻴﺎء را از ﻧﻮر ﻣﺤﻤﺪ و آل او ﺧﻠﻖ ﻛﺮده‪ .‬و در ﺑﻨﺪ ‪ 90‬ﺑﻴـﺎن ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪:‬‬

‫»ﻻ ﻳﻌﻠــﻢ اﻟﻐﻴــﺐ إﻻ‪ ‬ﻫــﻮ‪ ،‬ﻳــﺎ ﻣــﻦ ﻻ ﻳﺼــﺮف اﻟﺴــﻮء إﻻ‪ ‬ﻫــﻮ« ﻫــﻴﭻ ﻛﺴــﻲ ﺑﺠــﺰ او ﻏﻴــﺐ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺪ‪ ،‬و ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺟﺰ او ﺑﺪﻳﻬﺎ را از ﻛﺴﻲ دور ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺷﻴﻌﻪ اﻣﺎم را ﻋـﺎﻟﻢ‬
‫ﺑﻪ ﻏﻴﺐ و ﺑﺮﻃﺮفﻛﻨﻨﺪه و ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪة ﻣﺮض ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ در ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﻤـﻼت‬

‫دﻳﮕﺮ‪ .‬آﻳﺎ ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻻ ﻳﺼﺮف اﻟﺴـﻮء إﻻ‪ ‬ﻫـﻮ« ﻣﻨﺎﻓﺎت ﻧﺪارد ﺑﺎ آﻧﭽﻪ در اﻳـﻦ ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ ذﻛـﺮ‬
‫ﺷﺪه در اﻋﻤﺎل ﺷﺐ ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ رﺟﺐ ﻛﻪ »اﺑﻦ ﺑﻄﻮﻃﻪ« ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﺷﻔﺎي ﻣﺮﻳﻀـﺎن‬

‫ﺑﻤﻌﺠﺰة ﻗﺒﻮر اﺋﻤﻪ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﺻﻐﻴﺮ‬
‫اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﺪرك و ﺳﻨﺪي ﻛﻪ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺪارد‪ .‬و ﺑﺼـﺮف ﻧﻘـﻞ‬

‫‪52‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻛﻔﻌﻤﻲ و ﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻤﻲﺗﻮان ﻣﺸﺮوع داﻧﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎل اﮔـﺮ ﻛﺴـﻲ آن را ﺑﻘﺼـﺪ دﻋـﺎ‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﻃﺒﻖ ﻣﺪارك دﻋﺎﻫﺎي ﻣﻄﻠﻘﻪ اﺷﻜﺎﻟﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﺳﻴﻔﻲ ﻳﺎ ﻗﺎﻣﻮس‬
‫ﻣﺪرﻛﻲ ﺑﺮاي او ذﻛﺮ ﻧﻜﺮده ﺟﺰ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﻧﻮري آن را در ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺛﺎﻧﻴـﺔ ﻋﻠﻮﻳـﻪ ذﻛـﺮ‬
‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺷﻴﺦ ﻧﻮري را ﺣﺠﺖ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺮاﻓﺎت ﻧﻴﺰ در ﻛﺘﺐ او ﻓﺮاوان دﻳﺪه‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و او ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻗـﺮآن را ﺗﺤﺮﻳـﻒ ﺷـﺪه ﻣـﻲداﻧـﺪ‪ .‬و او ﮔﻔﺘـﻪ ﺻـﺎﺣﺒﺎن‬
‫ﻃﻠﺴﻤﺎت ﺑﺮاي اﻳﻦ دﻋﺎ آﺛﺎري ذﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺻـﺎﺣﺒﺎن ﻃﻠﺴـﻤﺎت ﻣﺮدﻣـﻲ‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻲ‪ .‬و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻌﻨﻮان ﺗﺴﺎﻣﺢ اﻳﻦ دﻋﺎ را در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ آورده اﺳﺖ‪ .‬در ﺣـﺎﻟﻰ‬
‫ﻛﻪ در اﻣﻮر ﺷﺮﻋﻲ ﻣﺴﺎﻣﺤﻪ روا ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺎﻣﺤﻪﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻫﺰاران ﺑـﺮگ‬
‫و ﺳﺎز ﺑﻪ دﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ و ﻣﺬﻫﺐﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ را رواج دادهاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪53‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬در ذﻛﺮ ﺑﻌﻀﻲ آﻳﺎت و دﻋﺎﻫﺎ‬
‫اول‪ ،‬ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎن ﺷﻴﺮازي ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬اﺳﻢ اﻋﻈﻢ ﺧﺪاي ﺗﻌـﺎﻟﻲ اﻓﺘﺘـﺎح او اﷲ و اﺧﺘﺘـﺎم او ﻫـﻮ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺣﺮوﻓﺶ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺪارد ﺗﺎ آﻧﻜﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در ﻗﺮآن در ﭘـﻨﺞ آﻳـﻪ آﻣـﺪه اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﺪرك ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎن ﭼﻪ ﺑﻮده؟! او و ﺷﻴﺦ ﻣﻐﺮﺑﻲ ﻫﺮ دو ﺑﺪون ﻣـﺪرك ﺷـﺮﻋﻲ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ و آﻳﺎﺗﻲ از ﻗﺮآن آوردهاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن را ﻗﺒﻮل دارﻳﻢ‪ ،‬وﻟﻲ آﻧﭽﻪ اﻳﺸﺎن از ﺧﻮد‬
‫ﺑﺪون ﻣﺪرك ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ‬
‫ﻋﻼﻣﺔ ﻣﺠﻠﺴﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬در ﺑﻌﻀﻲ از ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺘﺒﺮه ﻧﻘﻞ ﺷﺪه از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ ﻛـﻪ اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ از اﺋﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﻧﻪ ﻛﺘﺎب را ﻣﻌﻴﻦ ﻧﻤﻮده و ﻧﻪ راوي آن را‪ ،‬و ﻧـﻪ اﻣـﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ از او ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و ﻗﻄﻌﺎً ﻣﺪرﻛﻲ ﺑﺮاي آن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از اﺋﻤـﻪ در دﻋـﺎي‬

‫ﺧﻮد ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ ،‬و ﻣﺜﻼً اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  ﻧﮕﻔﺘﻪ‪» :‬ﻳﺎ أﺑﺎ ﻋﺒﺪاﷲ! ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ‬
‫ﻋﻠ ـﻲ! ﻳــﺎ ﺣﺠــﺔ اﷲ! إﻧ ـﻲ ﺗﻮﺟﻬــﺖ واﺳﺘﺸــﻔﻌﺖ ﺑــﮏ إﻟ ـﻰ اﷲ« ﻳﻌﻨــﻲ اي اﺑﺎﻋﺒــﺪاﷲ! و اي‬
‫ﺣﺴﻴﻦ! و اي ﺣﺠﺖ ﺧﺪا! ﻣﻦ ﺑـﻪ ﺗـﻮ روي آوردهام و ﺑﻮﺳـﻴﻠﻪي ﺗـﻮ از ﺧـﺪا ﺷـﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ‪ .‬و ﺧﻮد را ﻧﺨﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮد را ﺷﻔﻴﻊ ﺧﻮد ﻗﺮار دادن ﻣﻀﺤﻚ و دﻟﻴـﻞ ﺑـﺮ‬
‫ﻧﺒﻮدن ﻋﻘﻞ اﺳﺖ‪ .‬و اﻣﺎ ﺧﻮاﻧﺪن و ﺧﻄﺎب ﻛﺮدن ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻃﺒﻖ آﻳﺎت ﻗـﺮآن از دﻧﻴـﺎ‬
‫ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ و رﻓﺘﻪاﻧﺪ در دارﺑﺎﻗﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ در داراﻟﺴﻼم ﻛﻪ ﻗﺮآن ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬آﻧﺠـﺎ دار ﺳـﻼﻣﺘﻲ‬
‫اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻪ ﺧﻮﻓﻲ ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ ﻏﺼﻪاي‪ ،‬و اﮔﺮ از دﻧﻴﺎ و ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ دار ﺣﺰن و ﻏﺼﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص و اﺋﻤﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﻣـﺎ را‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ و ﻣﺎ را ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺪاﻧﻴﺪ‪ .‬و ﺗﻮﺳﻞ و وﺳﻴﻠﻪ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳـﻴﻠﻪاي‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ وﺳﻴﻠﺔ دﺳﺘﺮس وﺳﻴﻠﻪﺟﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و اﻧﺒﻴﺎء در دﺳﺘﺮس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮان اﻳﺸـﺎن‬
‫را ﺧﻮاﻧﺪ و ﻳﺎ وﺳﻴﻠﻪ ﻛﺮد و اﮔﺮ ﺧﺪا در ﻗـﺮآن ﻓﺮﻣـﻮده‪ £ ¢ ¡ {:‬‬

‫‪54‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪) z § ¦ ¥ ¤‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪ E١F(35 :‬‬
‫»اى ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردهاﻳﺪ‪ ،‬از ﺧﺪا ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ و ﺑﻪ او وﺳﻴﻠﻪ ﺟﻮﻳﻴﺪ«‪.‬‬
‫ﻛﻠﻤﺔ {‪ ،z ¥‬ﺑﻤﻌﻨﺎي ﺟﺴﺘﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ و ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑـﻪ ﻋـﺎﻟﻢ‬
‫ﺑﺮزخ ﺑﺮود ﺗﺎ آﻧﺎن را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ .‬وﺳﻴﻠﻪ را ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺨﻮاﻧﻴـﺪ‪.‬‬
‫و آن وﺳﻴﻠﻪ را ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﺟﺴﺖ‪ ،‬اﻳﻤﺎن و ﻋﻤﻞ و ﻋﺒﺎدﺗﺴـﺖ‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ‬

‫ﻋﻠــﻲ ؛ در ﻧﻬــﺞ اﻟﺒﻼﻏــﻪ در ﺧﻄﺒــﺔ ‪ 109‬ﻓﺮﻣــﻮده‪» :‬أﻓﻀــﻞ ﻣـﺎ ﻳﺘﻮﺳــﻞ ﺑــﻪ اﻟﻤﺘﻮﺳــﻠﻮن‬
‫اﻹﻳﻤﺎن ﺑﺎﷲ وﺑﺮﺳﻮﻟﻪ ﺛﻢ اﻟﺼـﻼة ﺛـﻢ اﻟﺠﻬـﺎد« ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺳـﻠﻴﻦ ﺑـﻪ آن ﺗﻮﺳـﻞ‬
‫ﻣﻲﺟﻮﻳﻨﺪ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﺪا و ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﺪاﺳﺖ ﺳﭙﺲ ﻧﻤـﺎز و ﺳـﭙﺲ ﺟﻬـﺎد‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ‬
‫ﺳﺎﻳﺮ اﻋﻤﺎل ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻛﻪ وﺳﻴﻠﻪاي اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺟﻠﺐ رﺿﺎي ﺧﺪا‪ .‬آري‪ ،‬اﻳﻦ دﻋﺎي ﺗﻮﺳـﻞ‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن اﺷﺎره ﻛﺮده از ﻣﺠﻌﻮﻻت ﺧﻮاﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ ﻃﻮﺳﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ ﺑﻪ دوازده اﻣﺎم ﺧﻮاﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ‪ .‬و ﺧﻮاﺟﻪ و اﻣﺜﺎل او ﺣﻖ ﺗﺸـﺮﻳﻊ ﻧﺪارﻧـﺪ و‬
‫ﻗﻮل آﻧﺎن را ﺧﺪا ﺣﺠﺖ ﻗﺮار ﻧﺪاده اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ از ﺟﻌﻠﻴﺎت ﻣﺬﻫﺒﻴﻮن ﺑﻲﭘﺮوا‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮاﺟﻪ اﻳﻦ دﻋﺎ را در ﺧﻮاب ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻗﺒﺮي ﻣﻜﺘﻮب دﻳﺪه ﭼﻮن ﺑﻴـﺪار ﺷـﺪه‬
‫‪:26+; $6+: 86/ 7689 / )36 / 5/ 2# 3" 1 4#'0  $ . /'0 "/  1 !* +, )  −‬‬
‫<‪:1  E F( ,* D 
B C / @
A  $8/ ?0 .1  >.4" /   != : +: 789  )4‬‬
‫(‪ 2R" E
P 'Q. / 3A *K N. O 1 / .3=2  3 2M L'J *K  : 2( 9 / 'J HI‬‬
‫‪1 (. 789 2+;  'S ,@38U  H3A  +3T2 L'A * = S./'0  *K  H3A  * S+ :‬‬
‫‪. '6I( 6: "3S* W ,=  "1 @38U *K : 2A3P . ;" 2R= *K *.3 4 T . ,=  )/‬‬
‫‪ X': Z 0 )3I( Y F(  *   789 ) (.  X Q+#‬ص ‪@368U *K 'S [/ T H3A‬‬
‫'‪_ 6P ^86 1 >]# :  2 #( 1 H3A "3S \ / " 4 T )/  H3A ,=  .‬‬
‫‪6  b 6; "/  *. . J / * S+ 1 2R  \TH3A 4" : 
+a3 X  " . " X `"  *K‬‬
‫‪:63S26 2 e6 64  6 d6W 46" 6IA\ )c / " . 4 T " ,)/ E J38U 1 2R Na‬‬
‫ ‪. $263  6h( \R6 $6 '6Q. 2" 6"1 6 2" 6"1 f g6 6+"  @38U  @38U f g‬‬
‫‪ 6 b36 6 H63A 6 #.2 _T'A  l m!  H3A : *K  $2" ;k j/i
A‬ص  ‪.‬‬
‫‪" .2 4 T 4" * nS' / 2S"1‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪55‬‬

‫آن را ﺑﻪ ذﻫﻦ ﺧﻮد ﺳﭙﺮده و ﺧﻴﺎل ﻛﺮده ﻛﻪ ﺧﻮاب او ﺧﻮاب رﺣﻤﺎﻧﻲ اﺳـﺖ‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﺪن رﺳﻮل ﺧﺪا ص و اﺋﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻋﻨﻮاﻧﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮك‬
‫و ﺿﺪ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ آﻳﺎت ﺑﺴﻴﺎري ﻓﺮﻣـﻮده‪) z o n m l k j{:‬اﻟﺠـﻦ‪.(18 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬اﺣﺪي را ﺑﺎ ﺧﺪا ﻧﺨﻮاﻧﻴﺪ«‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ در ﻫﻤﺎن ﺳﻮره ﻓﺮﻣﻮده‪) z c b a `  _ ~ }   | {{:‬اﻟﺠﻦ‪.(20 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪) :‬اي ﻣﺤﻤﺪ!( ﻓﻘﻂ ﭘﺮوردﮔﺎرم را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ و اﺣﺪي را ﺷﺮﻳﻚ او ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ«‪.‬‬
‫زﻳﺮا دﻋﺎ و ﺧﻮاﻧﺪن ﻣﺪﻋﻮ ﻏﻴﺒﻲ ﻋﺒﺎدت اﺳـﺖ‪ ،‬و در ﺳـﻮرة ﻏـﺎﻓﺮ آﻳـﺔ ‪ 60‬ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪ Y X W V U T S RQ P O N M‬‬
‫‪) z [ Z‬ﻏﺎﻓﺮ‪.(60 :‬‬
‫»و ﭘﺮوردﮔﺎرﺗﺎن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺮا ]ﺑﻪ دﻋﺎ[ ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاﻳﺘﺎن اﺟﺎﺑﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬آﻧﺎن ﻛﻪ از ﻋﺒﺎدت‬
‫ﻣﻦ ﻛﺒﺮ ﻣﻰورزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮارى ﺑﻪ ﺟﻬﻨّﻢ در ﻣﻰآﻳﻨﺪ«‪.‬‬
‫و ﻋﺒﺎدت ﺑﻮدن دﻋﺎ در رواﻳﺎت زﻳﺎدي ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻧﻜﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬اﻟـﺪﻋﺎء ﻣـﺦ اﻟﻌﺒـﺎدة«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ دﻋﺎ ﻣﻐﺰ و ﻣﺦ ﻋﺒﺎدت اﺳـﺖ‪ .‬و در رواﻳـﺖ دﻳﮕـﺮ‬
‫ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬اﻟـﺪﻋﺎء ﻫـﻮ اﻟﻌﺒـﺎدة«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ دﻋﺎ ﻫﻤﺎن ﻋﺒﺎدت اﺳﺖ‪ ،‬و ﻧﻴﺰ از اﺋﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه ﻛـﻪ‪:‬‬
‫»أﻓﻀﻞ اﻟﻌﺒـﺎدة اﻟـﺪﻋﺎء«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺒﺎدﺗﻬﺎ دﻋﺎﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻣﺒﺘﻼ‬
‫ﺑﻪ ﺷﺮك ﺷﺪه و در دﻋﺎ ﻏﻴﺮﺧﺪا را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ و ﺑﻪ اﻳـﻦ ﻛـﺎر ﻋـﺎدت ﻛـﺮدهاﻧـﺪ و ﮔﻮﻳـﺎ‬
‫ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻦ آﻳﻪاﻧﺪ ﻛـﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ lk j i h gf e d c b{ :‬‬
‫‪) z q p o n m‬ﻏﺎﻓﺮ‪.(12 :‬‬
‫»ﭼﻮن وﻗﺘﻰ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻳﺎد ﻣﻰﺷﺪ‪ ،‬اﻧﻜﺎر ﻣﻰﻛﺮدﻳﺪ‪ .‬و اﮔﺮ ﺑﻪ او ﺷﺮك آورده‬
‫ﻣﻰﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻤﺎن ﻣﻰآوردﻳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ]اﻳﻨﻚ[ داورى ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺰرگ اﺳﺖ )و ﺷـﻤﺎ‬
‫را ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺪل ﺧﻮد ﻛﻴﻔﺮ ﻣﻰدﻫﺪ(«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــﻮده‪ Ì Ë Ê É È Ç Æ Å Ä Ã Â Á À ¿ ¾ ½{:‬‬
‫‪) z JIH G F E   D  C B A Ï Î Í‬اﻷﺣﻘﺎف‪.(6-5 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻛﻴﺴﺖ ﮔﻤﺮاهﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪا را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ را ﻣـﻲﺧﻮاﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺗـﺎ ﻗﻴﺎﻣـﺖ‬

‫‬

‫‪56‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺟﻮاب او را ﻧﺪﻫﺪ‪ ،‬و آﻧﺎن از دﻋﺎ و ﺧﻮاﻧﺪن اﻳﺸﺎن ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ‪ .‬و ﭼـﻮن ﻣـﺮدم روز ﻗﻴﺎﻣـﺖ‬
‫ﻣﺤﺸﻮر ﺷﻮﻧﺪ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪهﻫﺎ دﺷﻤﻨﺎن ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎﻧﻨﺪ و ﺑﻪ ﻋﺒﺎدت آﻧﺎن ﻛﺎﻓﺮ و ﻣﻨﻜﺮﻧﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺧﻮاﻧﺪن اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و دورﻧـﺪ و ﺣﺎﺿـﺮ و ﻧـﺎﻇﺮ ﻧﻴﺴـﺘﻨﺪ‬
‫ﮔﻤﺮاﻫﻲ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﻓﺮﻣﻮده‪ Ì Ë Ê ÉÈÇ ÆÅÄÃÂÁ{:‬‬
‫‪) zÜ Û Ú Ù Ø × Ö Õ Ô Ó Ò Ñ Ð Ï Î Í‬ﺳﺒﺎ‪.(22 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﮕﻮ‪) :‬اي ﻣﺤﻤﺪ ص!( ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﮔﻤﺎن ﻛﺮدهاﻳﺪ ﻏﻴﺮﺧﺪا و دون ﺧﺪا‬
‫ﻛﻪ ﻣﺎﻟﻚ ذرهاي در آﺳﻤﺎنﻫﺎ و زﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و در آﻧﻬـﺎ ﺷـﺮﻛﺘﻲ ﻧﺪارﻧـﺪ و ﺑـﺮاي ﺧـﺪا‬
‫ﭘﺸﺘﻴﺒﺎن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ در اﻳﻦ آﻳﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻏﻴﺮﺧﺪا را ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻛﺮده و ﻏﻴﺮﺧـﺪا را ﻣـﺆﺛﺮ و ﻣﻔﻴـﺪ ﺑـﺮاي‬
‫ﻣﺨﻠــﻮق ﻧﺪاﻧﺴــﺘﻪ‪ .‬و ﻓﺮﻣــﻮده‪ x w v u t s r q p o{ :‬‬
‫‪) z b a ` _ ~ }| { z y‬اﻟﻨﺤﻞ‪.(21-20 :‬‬
‫»و آﻧﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻏﻴـﺮ ﺧـﺪا آﻧـﺎن ﭼﻴـﺰي را ﺧﻠـﻖ ﻧﻤـﻲﻛﻨﻨـﺪ و ﺧﻮدﺷـﺎن‬
‫ﻣﺨﻠﻮﻗﻨﺪ‪ ،‬و زﻧﺪه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ ﭼﻪ وﻗﺖ ﻣﺒﻌﻮث ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﺮاي روز ﺣﺸﺮ«‪.‬‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از دﻛﺎنداران ﺷﺮك ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬اﻧﺒﻴـﺎء و اوﻟﻴـﺎء ﭘـﺲ از ﻣـﺮگ در اﺛـﺮ‬
‫ﻋﺒﺎدت و اﻃﺎﻋﺖ ارواﺣﺸﺎن ﺑﺎ دﻧﻴﺎ ارﺗﺒﺎط دارد و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨـﺎن اﺳـﺖ‪ ،‬و ﺧﻮاﻧﻨـﺪﮔﺎن‬
‫ﺧﻮد را اﺟﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻟﺠﻮﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪ :‬وﻟﻲ ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ‬
‫و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺷﻤﺎ ﻣﺪرﻛﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺟـﻮاب ﺧـﺪا را در اﻳـﻦ ﭼـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﺋﻴـﺪ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬آﻧﺎن را ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﺧﺎﻟﻖ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﺧﻮد ﻣﺨﻠﻮﻗﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ‬
‫ﺧﺎﻟﻖ ﻧﻴﺴﺖ و ﺧﻮد ﻣﺨﻠﻮﻗﺴﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ او را ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬آﻧـﺎن اﻣﻮاﺗﻨـﺪ و‬
‫اﺣﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و از ﺑﻌﺜﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ آﮔﺎه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء ﻧﻤـﺮدهاﻧـﺪ و آﻳـﺎ از ﺑﻌﺜـﺖ‬
‫ﻗﻴﺎﻣﺖ آﮔﺎﻫﻨﺪ؟!‪ ،‬ﺧﺪا ﺟﻞ ﺟﻼﻟﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻛﺴﻲ از ﺑﻌﺜﺖ و ﻗﻴﺎﻣﺖ آﮔﺎه ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪،‬‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﻲﻣﻴﺮد و از ﻗﻴﺎﻣﺖ آﮔﺎه ﻧﻴﺴﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از اﻳﻦ ﻣﺸﺮﻛﺎن ﻟﺠﻮج ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬آﻧـﺎن ﭼـﻮن از ﻣﻘـﺮﺑﻴﻦ اﻟﻬـﻲ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬ﭘـﺲ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪﺷﺎن ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ؟ ﺟﻮاب اﻳﺸﺎن را ﺧﺪا ﺟﻞ ﺟﻼﻟﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪«ª©¨§{ :‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪57‬‬

‫¬® ¯‪¼» º ¹ ¸¶µ´³² ± °‬‬
‫½¾¿‪) zÊÉ  ÈÇÆ ÅÄÃÂÁ À‬اﻹﺳــﺮاء‪:‬‬
‫‪.(57-56‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﮕﻮ )اي ﻣﺤﻤﺪ!( ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ آﻧﺎن را ﻛﻪ ﺑﮕﻤﺎن ﺧﻮد ﺟﺰ ﺧﺪا ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻛﻪ آﻧﺎن‬
‫ﻣﺎﻟﻚ و ﺻﺎﺣﺐ اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺸﻒ ﺿﺮر و ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻟﻲ از ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴـﺘﻨﺪ آﻧـﺎن ﺧﻮدﺷـﺎن ﻫـﺮ‬
‫ﻛﺪام ﻣﻘﺮبﺗﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﭘﺮوردﮔﺎرﺷـﺎن وﺳـﻴﻠﻪ ﺗﻘﺮﺑـﻲ ﻣـﻲﺟﻮﻳﻨـﺪ‪ ،‬و ﺑـﻪ رﺣﻤـﺖ او‬
‫اﻣﻴﺪوار و از ﻋﺬاب او ﺧﺎﺋﻔﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ در اﻳﻦ آﻳﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻧﺪن آﻧﺎن را ﻛﻪ ﻣﻘﺎﻣﺸﺎن اﻗﺮب ﺑﻪ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﺧـﺪا ﻫـﻴﭻ ﻛـﺎره‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه و آﻧﺎن ﺧﻮد ﺟﻮﻳﺎي وﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ وﺳﻴﻠﻪاي را ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﭼﻴـﺰي را‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن را ﺑﻪ رﺣﻤﺖ ﻧﺰدﻳﻜﺸﺎن ﻛﻨﺪ و از ﻋﺬاب رﻫﺎﺷﺎن ﺳـﺎزد‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ‬
‫اﻳﻦ دﻛﺎنداران ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺟﻮاب ﺧﺪا را در اﻳﻦ آﻳـﺎت ﭼـﻪ ﻣـﻲدﻫﻴـﺪ آﻳـﺎ ﺷـﻤﺎ از ﻗﻴﺎﻣـﺖ‬
‫وﺣﺸﺖ ﻧﺪارﻳﺪ؟ ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻋﺒﺎدت و دﻋﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮر ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﻛﺠﺎ ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻣﻘﺮب ﻣﺮا ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ از ﻛﺠﺎ رﺳـﻮل او ص ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﻫـﺮ ﻛـﺲ دردي دارد ﻣـﺮا‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ و ﻳﺎ ﻣﺮا واﺳﻄﻪ ﻛﻨﺪ؟! ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺧﺪا ﺧﻮد ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ و آﮔـﺎه اﺳـﺖ‬
‫ﺣﺘﻲ از دل ﺑﻨﺪﮔﺎن‪ ،‬دﻳﮕـﺮ اﺣﺘﻴـﺎج ﺑﻮاﺳـﻄﻪ ﻧـﺪارد‪ ،‬و ﺧـﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪ ¼ »{:‬‬
‫½ ¾ ¿ ‪) z ÇÆ Å Ä Ã Â ÁÀ‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(186 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻫﺮﮔﺎه ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ از ﺗﻮ ﺳﺆال ﻛﺮدﻧﺪ از ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﮕﻮ ﻛـﻪ ﻣـﻦ ﻧـﺰدﻳﻜﻢ و اﺟﺎﺑـﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ دﻋﺎي ﺧﻮاﻧﻨﺪه را ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﺨﻮاﻧﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻣﻘﺮﺑﻴﻦ ﭘﺲ از ﻣﻮت ﻣﻜﻠﻔﻨﺪ و ﻣﺠﺒﻮرﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم دﻧﻴﺎ را ﺟﻮاب‬
‫دﻫﻨﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻣﻘﺮﺑﻴﻦ در اﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻳﺎ ﺑﻪ اﻃﺎﻋﺖ ﻣﺘﻤﻠﻘﻴﻦ؟! و ﻣﮕﺮ اﻧﺒﻴﺎ و‬
‫اوﻟﻴﺎء ﻣﺮدم زﻣﺎن ﻣﺎ را ﭘﺲ از ﻓﻮت ﺧﻮد دﻳﺪه و ﻣـﻲﺷﻨﺎﺳـﻨﺪ و از ﺻـﺪاﻫﺎي ﻣـﺮدم ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺒﺮﻧﺪ‪ .‬در ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه آﻳﺔ ‪ 109‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﻧﺒﻴﺎء و ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ E D C B{ :‬‬
‫‪) z S R Q P  O NM L K J IH G F‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(109 :‬‬
‫»روزى ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﮔﺮد آورد‪ ،‬آن ﮔﺎه ﺑﮕﻮﻳﺪ‪] :‬در ﺑﺮاﺑﺮ دﻋﻮت ﺣﻖّ[ ﭼـﻪ‬

‫‪58‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬ﺑﻰﮔﻤﺎن ﺗﻮ داﻧﺎى اﻣﻮر ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎ ﭘﺲ از ﻣﻮت از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ دﻛﺎنداران ﻏﺎﻟﻲ ﺑـﻪ ﻛـﻼم ﺧـﺪا اﻋﺘﻨـﺎﺋﻲ‬
‫ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﺎ اﻋﺘﻨﺎ دارﻧﺪ؟‬
‫ﻻ واﷲ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺧﺘﻢ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺧﻮد زﺣﻤﺖ ﻧﻤﻲدﻫﻴﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺠﺐ اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺮا ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﻣـﻦ از ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ ﻧﺰدﻳﻜﺘـﺮ و ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﺘﺮم وﻟـﻲ‬
‫دﻛﺎنداران ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺮﺑﺎن را ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫   {‪) z lk  j i h g f e d  c b‬ﻳﻮﻧﺲ‪(17 :‬‬
‫»ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﺳﺘﻤﻜﺎرﺗﺮ اﺳﺖ از آن ﻛﺲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧـﺪا دروغ ﻣـﻰﺑﻨـﺪد‪ ،‬ﻳـﺎ آﻳـﺎت او را‬
‫ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻣﻰﻛﻨﺪ؟!«‪.‬‬
‫آري‪ ،‬در دﻧﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ آﻧﺎن ﻛﻪ زﻧﺪهاﻧﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻣﻌﺎوﻧﺖ ﻛﻨﻨﺪ و ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻛﻪ ﺣﺎﺿـﺮ‬
‫و ﻧﺎﻇﺮﻧﺪ ﺑﻜﻤﻚ ﻃﻠﺒﻨﺪ و وﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮاي ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ À ¿{ :‬‬
‫‪) z ÃÂ Á‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(2 :‬‬
‫»و ﺑﺮ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎرى و ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎرى ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﻜﺎرى ﻛﻨﻴﺪ«‪.‬‬
‫أﻣﺎ در ﻋﺒﺎدت و دﻋﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﺮﻳﻚ ﻳﺎ وزﻳﺮ ﺧﺪا داﻧﺴـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل ﺑﺎﻳـﺪ از‬

‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻲ و ﺻﺪا ﻣـﻲزﻧـﻲ ﻳـﺎ »أﺑـﺎ‬
‫اﻟﻘﺎﺳـﻢ ﻳــﺎ رﺳـﻮل اﷲ ﻳــﺎ ﺳـﻴﺪﻧﺎ وﻣﻮﻻﻧــﺎ! إﻧـﺎ ﺗﻮﺟﻬﻨــﺎ واﺳﺘﺸــﻔﻌﻨﺎ وﺗﻮﺳـﻠﻨﺎ ﺑــﮏ إﻟـﻰ اﷲ«‪ ،‬آﻳــﺎ‬
‫ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺗﻮ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ و ﺗﻮ را دﻳـﺪه و ﻧـﺎم ﺗـﻮ را ﻣـﻲداﻧـﺪ و ﺻـﺪاي ﺗـﻮ را‬
‫ﻣﻲﺷﻨﻮد و ﻓﻮري ﺗﻮ را اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ؟! ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﺋﻲ‪ :‬اي ﺳﻴﺪ ﻣﻦ و ﻣﻮﻻي ﻣﻦ‪ ،‬آﻳـﺎ‬
‫او زﻣﺎن ﺣﻴﺎت ﺳﻴﺪ و ﻣﻮﻟﻲ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻣﺮدم زﻣﺎﻧﺶ ﻳﺎ ﺣﺎل ﻛﻪ وﻓﺎت ﻛﺮده ﺑﺎز ﺑﺮاي ﺗـﻮ‬
‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ و ﻣﻮﻟﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ؟! ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﮔـﻮﺋﻲ‪ :‬اﺳﺘﺸـﻔﻌﻨﺎ‪ ،‬آﻳـﺎ ﺷـﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪﺳـﺖ ﺗـﻮ و‬
‫ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر ﺗﻮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ را ﺑﺨﻮاﻫﻲ ﺷﻔﻴﻊ ﻛﻨﻲ و او ﻫﻢ ﻧﺎﭼﺎر اﺳﺖ ﺗـﻮ را اﻃﺎﻋـﺖ‬
‫ﻛﻨﺪ و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ؟! آﻳﺎ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮ اﻳﻦ ادﻋﺎ از ﻛﺘﺐ آﺳﻤﺎﻧﻲ داري؟! آﻳﺎ ﺗﻮ ﻋﻘـﻞ داري‬
‫و ﻗﺮآن ﺧﻮاﻧﺪهاي ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر ﺑﻨﺪه ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜـﻪ ﺑـﺎذن و اﺧﺘﻴـﺎر ﺧـﺪا‬
‫اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻲداﻧﻲ اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء ﺑﺮﺧﻼف ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺪا ﻛﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ؟ آﻳـﺎ رﺳـﻮﻟﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ از ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺗﻮ را ﻣﻲداﻧﺪ و از ﺣﺎل و ﺧﻴﺎل و ﺳﺮاﺋﺮ و اﻓﻜـﺎر‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪59‬‬

‫ﺗﻮ ﻣﻄﻠﻊ اﺳﺖ؟‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ در ﻋﻘﺎﺋﺪ‪ ،‬ﺗﻘﻠﻴﺪ‬
‫روا ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﺋﻲ‪» :‬و ﻗﺪﻣﻨﺎک ﺑﻴﻦ ﻳـﺪی ﺣﺎﺟﺎﺗﻨـﺎ« او ﺟﻠﻮدار ﺗﻮ ﺷـﺪه و او‬
‫را ﺟﻠﻮ ﺧﻮد و ﻣﻘﺪم ﺑﺮ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ و او ﺣﺎﺟﺎت ﺗﻮ را ﻣﻲداﻧﺪ؟! در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﻗـﺮآن‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ از ﺣﺎل ﺑﻨﺪه و ﮔﻨﺎه او ﻣﻄﻠﻊ ﻧﻴﺴﺖ ﺟـﺰ ﺧـﺪاي او )ﺟـﻞ ﺟﻼﻟـﻪ(‪:‬‬
‫{‪) z Þ Ý Ü Û Ú Ù Ø‬اﻹﺳﺮاء‪.(17 :‬‬
‫»و ﻛﺎﻓﻰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺮوردﮔﺎرت از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ آﮔﺎه‪ ،‬و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن ﺑﻴﻨﺎﺳﺖ«‪.‬‬
‫{¼ ½ ¾ ¿ ‪) z À‬اﻟﻔﺮﻗﺎن‪.(31 :‬‬
‫»و ﭘﺮوردﮔﺎرت ]ﺑﻪ ﻋﻨﻮان[ رﻫﻨﻤﺎ و ﻳﺎور ﻛﺎﻓﻰ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﺗﻮ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻣﺎم زﻳﻦ اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﻲﮔﻮﺋﻲ‪» :‬ﻳﺎ ﺣﺠﺔ اﷲ ﻋﻠﻰ ﺧﻠﻘـﻪ« ﻛـﺪام‬
‫ﻣﺪرﻛﻲ‪ ،‬او را ﺣﺠﺖ ﻗﺮار داده؟! آن ﻫﻢ ﭘﺲ از رﺣﻠﺖ و ﺷﻬﺎدت‪ ،‬آﻳﺎ ﻗﺮآن ﻧﺨﻮاﻧـﺪهاي‬
‫ﻛــﻪ ﻓﺮﻣــﻮده‪  ¹ ¸ ¶ µ ´ ³ ² ±  ° ¯ ® ¬{:‬‬
‫‪) z Á À ¿ ¾ ½ ¼ » º‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(65 :‬‬
‫»ﺑﻪ ﭘﺮوردﮔﺎرت ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﺆﻣﻦ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ در اﺧﺘﻼﻓﺎت ﺧـﻮد‪،‬‬
‫ﺗﻮ را ﺑﻪ داورى ﻃﻠﺒﻨﺪ و ﺳﭙﺲ از داورى ﺗﻮ‪ ،‬در دل ﺧـﻮد اﺣﺴـﺎس ﻧـﺎراﺣﺘﻰ ﻧﻜﻨﻨـﺪ و‬
‫ﻛﺎﻣﻼ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻛﺠﺎ ﺧﺪا اﻣﺎﻣﺎن را ﭘﺲ از رﻓﺘﻦ از دﻧﻴﺎ‬
‫ﺣﺠﺖ ﻗﺮار داده اﺳﺖ؟! ﻳﻌﻨﻲ دﻳﻦ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺴﺘﻲ اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻲاﻃـﻼع‬
‫ﺑﺎﺷﻲ؟ آﻳﺎ ﺗﻮ ﻛﻪ در دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪» :‬ﺗﻮﺳـﻠﺖ ﺑﮑـﻢ اﺳـﺘﻨﻘﺬوﻧﻲ ﻣـﻦ ذﻧـﻮﺑﻲ«‪» .‬ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﺳﻠﻢ ﻛﻪ ﻣﺮا از ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻢ ﻧﺠﺎت دﻫﻴﺪ«‪ .‬آﻳﺎ ﻧﺨﻮاﻧﺪي ﻗﺮآن را ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ رﺳﻮل‬
‫ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪) z µ ´ ³ ²  ± °{ :‬اﻟﺰﻣﺮ‪» .(19 :‬آﻳﺎ ﺗﻮ )اي ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ‬
‫آﻧﻜﻪ در دوزخ اﺳﺖ ﻧﺠﺎت دﻫﻲ؟«‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻲ‪ ،‬اﺳﺘﻔﻬﺎم اﻧﻜﺎري اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻧﻤـﻲﺗﻮاﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻣﺎﻣﺎن ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ؟! آﻳﺎ ﺗﻮ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪ :‬ﻳﺎ أوﻟﻴﺎء اﷲ‪ ،‬ﻣﻘﺼﻮدت ﭼﻴﺴـﺖ؟‬
‫آﻳﺎ آﻧﺎن ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺧﺪاﻳﻨﺪ ﻳﺎ دوﺳﺖ او؟ اﮔﺮ ﻣﻘﺼﻮد ﺗﻮ دوﺳـﺖ ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬ﺗﻤـﺎم ﻣـﺆﻣﻨﻴﻦ‬

‫‪60‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫دوﺳﺖ ﺧﺪاﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻮ اﮔﺮ واﻗﻌﺎً اﻳﻤـﺎن داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻲ‪ ،‬ﺧـﻮدت دوﺳـﺖ ﺧـﺪاﺋﻲ‪ ،‬ﺗـﻮ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﺋﻲ در دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ! از ﺗﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﻋﻠﻲ و ﻳﺎ اﻣﺎﻣﺎن دﻳﮕﺮ ﻣﺮا‬
‫ﻳﺎري ﻛﻨﻲ‪ ،‬آﻳﺎ ﺧﺪا ﺑﺪون آﻧﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮ را ﻳﺎري ﻛﻨﺪ؟ ﻳﺎ ﺧﺪا ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻳﺎري ﻣـﻦ‬
‫و ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻣﻦ و ﻛﻤﻚ ﻣﻦ وﺟﻮد و ﻛﺮم ﻣﻦ و رزق ﻣﻦ و ﺑﻲﻧﻴﺎز ﻛﺮدن ﻣـﻦ ﻫﻤـﻪ ﻫﻤـﻪ‬
‫ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﻏﻴﺮ ﺧﻮدم اﺳﺖ؟! آﻳﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ دﻟﻴﻠﻲ در ﻋﻘﺎﻳـﺪ ﺧـﻮد از ﻗـﺮآن داﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﻗﺮآﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن را ﺑﻴﺎن ﻛﺮده آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﻣﺴـﺌﻠﻪ ﻣﻬـﻢ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ و اﺷﺎرهاي ﻧﻨﻤﻮده ﺑﺎﺷﺪ؟! در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ و ﺑﺸﺪت از ﺧﻮاﻧﺪن ﻏﻴﺮ ﺧﺪا‬
‫و ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ ارواح اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء ﻧﻬﻲ ﻧﻤـﻮده اﺳـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ ﭘـﺎرهاي از آﻳـﺎت آن ذﻛـﺮ‬
‫ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻦ دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ را ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﺪه ﻳﺎ ﻓﻘﻂ ﻛﻔﻌﻤﻲ و اﺑﻦ ﻃﺎووس و اﻣﺜﺎل‬
‫اﻳﺸﺎن ﺧﻮاﻧﺪه اﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪) z È Ç Æ Å Ä Ã  Â Á{:‬اﻷﺣـﺰاب‪:‬‬
‫‪ .(21‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳﻮه و ﻣﻮرد ﺗﺄﺳﻲ اﺳﺖ )ﻧﻪ ﻛﺲ دﻳﮕﺮ(«‪.‬‬
‫ﻫﻴﭻ اﻣﺎم و ﻣﺄﻣﻮﻣﻲ را ﺧﺪا در اﺳﻼم اﺳﻮه ﻗﺮار ﻧﺪاده ﺟﺰ رﺳﻮل ﺧﺪا ص را‪.‬‬
‫ﭘﺲ اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎي ﻣﻨﻘﻮل از ﻏﻴـﺮ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص و ﻳـﺎ ﻣﻨﻘـﻮل از ﻛﻔﻌﻤـﻲ و اﺑـﻦ‬
‫ﻃﺎووس و زﻳﺪ و ﻋﻤﺮو ﭼﺮا ﺑﺮاي ﺗﻮ ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل و ﺗﺄﺳﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺣﺮز ﺣﻀﺮت اﻣﺎم زﻳﻦاﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‬
‫در )ص ‪ (109‬ﺣﺮزي را ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﻧﺴﺒﺖ داده ﻛﻪ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺣﻀﺮت‬
‫ﺳﺠﺎد از اﻳﻦ دروغ ﺑﻴﺰار اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﻣﻜﺮر در ﺻـﺤﻴﻔﺔ ﺳـﺠﺎدﻳﻪ ﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»ﺧﺪاﻳﺎ! ﺣﺮز و ﭘﻨﺎﻫﻲ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ذات ﻣﻘﺪس ﺗﻮ«‪ .‬ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ از اﺑﻦ ﻃﺎووس و او ﻛﻪ‬
‫ﺷﺶ ﻗﺮن ﭘﺲ از ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﺑﻮده ﺑﺪون واﺳﻄﻪ رواﻳﺖ ﻛـﺮده از ﺣﻀـﺮت ﺳـﺠﺎد‪،‬‬
‫ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ راوﻳﺎن ﺑﻴﻦ ﺧﻮد و اﻣﺎم را ذﻛﺮ ﻛﻨﺪ و ﻳﻘﻴﻨﺎً راوي ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻳﺎ راوي ﻣﺠﻬﻮﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﺑﺴﺎزد اﻳﻦ ﺣـﺮز را ﺟﻌـﻞ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬زﻳـﺮا‬
‫ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد اﺻﻼً ادﻋﺎﺋﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ و از اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ و رواﻳﺖ ‪ 12‬ﻧﻔﺮ اﻣﺎم ﺳﺎز ﺑـﻲﺧﺒـﺮ‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﻛﺲ اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎ را ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺪرﻛﻲ ﺑﺮاي ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد ﺑﺴـﺎزد‪.‬‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد از ﺧﺪا زﻳﺎرت ﻗﺎﺋﻢ آل ﻣﺤﻤـﺪ را ﺧﻮاﺳـﺘﻪ و ﮔﻔﺘـﻪ‪ :‬ﻣـﺮا از‬
‫ﺷﻴﻌﻴﺎن او ﻗﺮار داده وﻟﻲ دﻋﺎي او ﻣﺴﺘﺠﺎب ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪61‬‬

‫دﻋﺎي ﺳﺮﻳﻊ اﻻﺟﺎﺑﻪ از ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ‬
‫ﻛﻔﻌﻤﻲ ﺑﺪون ذﻛﺮ راوي اﻳﻦ دﻋﺎ را ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ ﻧﺴﺒﺖ داده‪ ،‬و اﮔﺮ راوي ﺑﺮاي آن‬
‫ﺑﻮده در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ذﻛﺮ ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ دﻋﺎ را راوي ﺟﻌـﺎﻟﻲ ﺳـﺎﺧﺘﻪ و ﺧﻮاﺳـﺘﻪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪:‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﻲﺳﻮاد اﺳﺖ‪ ،‬و در دﻋﺎي ﺧﻮد ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻳﺎ واﺣﺪ ﻳﺎ أﺣﺪ ﻳﺎ ﻗﻞ‬
‫ﻫـﻮ اﷲ أﺣـﺪ«‪ .‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻻن ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻣﻨﺎدا و ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻳـﺎ »ﻗـﻞ‪ :‬ﻫـﻮ اﷲ‬
‫أﺣﺪ« ﻛﻴﺴﺖ؟ در ﺟﻮاب ﻋﺎﺟﺰ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﮕﻮﻧﻪ آﻗﺎي ﻛﻔﻌﻤـﻲ ﻳـﺎ‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﻪ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ! آﻳﺎ اﻳﻦ از ﻛﺜﺮت ﻋﻠﻢ و زﻫﺪ اﻳﺸﺎن ﺑـﻮده‬

‫اﺳﺖ؟! در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﺑﺎﻻﺳـﻢ اﻟـﺬي ﺣﺠﺒﺘـﻪ ﻋـﻦ ﺧﻠﻘـﮏ ﻓﻠـﻢ ﻳﺨـﺮج ﻣﻨـﮏ إﻻ‪‬‬

‫إﻟﻴـﮏ« آﻳﺎ از ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﭼﻴﺰي ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﻳﺎ داﺧﻞ ﻣﻲﺷﻮد؟!! ﭼﺮا ﻛﺘﺐ ﻣـﺬﻫﺒﻲ ﻣـﺎ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ داراي ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻬﻤﻼﺗﻲ ﺑﺎﺷﺪ!‬
‫در )ص ‪ (111‬دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ اول آن ﺟﻤﻠـﺔ‪» :‬ﻳـﺎ ﻣـﻦ ﺗﺤـﻞ ﺑـﻪ« ﻣـﻲﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺑﻦ ﻃﺎووس ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬اﻳﻦ از ادﻋﻴﺔ ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﮔﺮ اﻳﻦ‬
‫دﻋﺎ از ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ اﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ دادن و ﻧﻘﻞ از اﺑـﻦ ﻃـﺎووس ﻻزم ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و‬
‫اﮔﺮ در ﺻﺤﻴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻘﻮل اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻤﻲﺗﻮان ﻣﻌﺪوﻣﻲ را ﻣﻮﺟﻮد ﻧﻤـﻮد‪ .‬و ﺑﻌـﻼوه‬
‫دﻋﺎﻫﺎي ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ را ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺳﻨﺠﻴﺪ و اﻳﻦ ﺳﻨﺠﺶ دﻋﺎﻫﺎ و ﻣﻮﺿـﻮﻋﺎت‬
‫دﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻗﺮآن‪ ،‬ﻳﻚ ﻗﺎﻋﺪه و ﻗﺎﻧﻮن ﻛﻠﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮﺣﺎل در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد‬
‫راوي ﻛﻢ ﺳﻮاد ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻀـﺖ ﻋﻠـﻰ إرادﺗـﮏ اﻷﺷـﻴﺎء« و ﺑﻌـﺪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﻬﻲ ﺑﻤﺸﻴﺘﮏ دون ﻗﻮﻟﮏ ﻣﺆﺗﻤﺮة وﺑﺈرادﺗﮏ دون ﻧﻬﻴـﮏ ﻣﻨﺰﺟـﺮة«‪ .‬اﻳـﻦ ﻛـﻼم‬
‫ﻣﻬﻤﻠﻲ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺷﻴﺎء ﺑﺎرادة ﺧﺪا ﻣﻨﺰﺟﺮ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و در ﺟﻤﻠﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫»وﻻ ﺗﺸﻐﻠﻨﻲ ﺑﺎﻻﻫﺘﻤﺎم ﻋﻦ ﺗﻌﺎﻫﺪ ﻓﺮوﺿﮏ واﺳﺘﻌﻤﺎل ﺳﻨﻨﮏ«‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»وارزﻗﻨﯽ اﻻﻫﺘﻤﺎم ﺑﺘﻌﺎﻫﺪ ﻓﺮوﺿـﮏ«‪ .‬ﺳﺎزﻧﺪه ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ وﻟﻲ ﭼﻮن ﻛﻢ ﺳﻮاد‬
‫ﺑﻮده ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺴﺎزد‪.‬‬
‫در )ص ‪ (112‬ﻛﻔﻌﻤﻲ دﻋﺎﺋﻲ ﺑﺮاي ﺻﺎﺣﺐ اﻻﻣﺮ ﺳـﺎﺧﺘﻪ و ﻳـﺎ از راوﻳـﺎن ﻣﺠﻬـﻮﻟﻲ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻨﺎم دﻋﺎي ﻓﺮج ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪن آن ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺮك و ﺿﺪ ﺻﺪ آﻳﺔ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ‬
‫ﻣﺎ در ﻧﻤﺎز ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن در روز ﺟﻤﻌﻪ آن را ﺑﻴﺎن ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘـﺲ و ﭘـﻴﺶ‪ ،‬ﻣﺤﻤـﺪ‬

‫‪62‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ص و ﻋﻠﻲ را ﻣﻜﺮر ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و آﻧـﺎن را ﺑـﺮاي ﺧـﻮد ﻛـﺎﻓﻲ و ﻳـﺎور و ﻧﺎﺻـﺮ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺧﺪا ﺑﺮاي ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و ﻧﺼﺮت ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (113‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎن اﺳﺘﻐﺎﺛﻪ ﻧﺎﻣﻪاي ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ«؟! ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎﻧﻲ وﺟﻮد دارد؟ و اﮔﺮ وﺟﻮد دارد آﻳﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮد‬
‫ﭼﺮا ﻓﺮﻳﺎدرﺳﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﻏﻴﺎث اﻟﻤﺴﺘﻐﻴﺜﻴﻦ ﺧﺪا اﺳﺖ ﻳﺎ ﻛﺲ دﻳﮕﺮ؟! و اﮔﺮ ﻛﺲ‬
‫دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻳﺎدرس اﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ‪ :‬ﻣﺪرﻛﻲ از ﺷﺮع دارد ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ و آﻳﺎ ﻗﻮل ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎن را‬
‫ﺧﺪا ﺣﺠﺖ ﻗﺮار داده اﺳﺖ؟! در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن را ﺣﺠﺖ ﺧﺪا ﻗﺮار داده و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻃﻮل و ﻋﺮض زﻣﻴﻦ را از ﻛﻔﺮ ﭘﺎك ﻣﻲﻛﻨﺪ در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اوﻻً‪ ،‬ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭘﺲ‬
‫از رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ :‬ﻛﻔﺮ و ﻋﺪاوت ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﻗﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪا در آﻳﺔ ‪ 64-14‬ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮده‪  ÕÔÓ{ :‬‬
‫‪) z ÚÙ Ø   × Ö‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪» .(64 :‬و ﺑﻴﻦ اﻳﺸﺎن ﻋﺪاوت و ﻛﻴﻨﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻴﻢ ﺗﺎ روز‬
‫ﻗﻴﺎﻣﺖ«‪.‬‬
‫ﻃﺒﻖ اﻳﻦ آﻳﺎت‪ ،‬ﺗﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ دﺳﺘﺠﺎت ﻛﻔـﺮ ﺗـﺎ ﻗﻴﺎﻣـﺖ ﻣﻮﺟـﻮد ﺑـﻮده‪ ،‬و ﺑﻴﻨﺸـﺎن‬
‫ﻋــﺪاوت و ﻛﻴﻨــﻪ ﺑــﺎﻗﻲ ﺧﻮاﻫــﺪ ﺑــﻮد‪ .‬و ﻓﺮﻣــﻮده‪ ¥ ¤ £  ¢ ¡  ~ } |{:‬‬
‫¦§‪) z‬اﻟﺮﻋﺪ‪.(11 :‬‬
‫»ﺧﺪا ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲدﻫﺪ آﻧﭽﻪ را ﻗﻮﻣﻲ دارﻧﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻨﺪ آﻧﭽـﻪ را ﻛـﻪ‬
‫ﺧﻮد دارﻧﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z ÛÚ Ù Ø × Ö ÕÔ Ó Ò Ñ{ :‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(256 :‬‬
‫»در دﻳﻦ و ﻗﺒﻮل آن اﻛﺮاﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا رﺷﺪ و ﮔﻤﺮاﻫﻲ روﺷﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺰور ﻳﻚ ﻧﻔﺮ اﻣﺎم و ﻳﺎ ﻏﻴﺮاﻣﺎﻣﻲ ﻧﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗـﺎ ﻣﻠـﺖﻫـﺎي ﺟﻬـﺎن را‬
‫ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻨﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮد ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه و ﺧﻮد را ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻨﺪ‪ .‬ﭘـﺲ اﻳـﻦ دﻋﺎﻫـﺎ‬
‫ﺿﺪ آﻳﺎت ﻗﺮآن اﺳﺖ‪.‬‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎ اﺋﻤﻪ را ﺣﺠﺖﻫﺎي اﻟﻬﻲ و ﻣﻌﺼﻮم ﺧﻮاﻧﺪه اﺳـﺖ‪ .‬و اﻳـﻦ ﻣﻮاﻓـﻖ ﻗـﺮآن‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻋﺼﻤﺖ اﻧﺒﻴﺎء ﻫﻢ در ﻗﺮآن ﻧﻴﺎﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﺳﻮرة ﻣﺤﻤـﺪ ﺑـﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪63‬‬

‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪) z æå ä  ã â{ :‬ﻣﺤﻤـﺪ‪.(19 :‬‬
‫»و ﺑﺮاى ﮔﻨﺎه ﺧﻮﻳﺶ و ﺑﺮاى ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﻣﺆﻣﻦ آﻣﺮزش ﺑﺨﻮاه«‪.‬‬
‫آري‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص در رﺳﺎﻧﺪن وﺣﻲ از اﺷﺘﺒﺎه ﻣﺼﻮن ﺑـﻮد‪ .‬وﻟـﻲ‬
‫در اﻣﻮر دﻧﻴﻮي ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬رﺟﻮع ﺷﻮد ﺑﻪ ﻗﺮآن‪ ،‬ﺑﻪ آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ در ﻣﻮرد اﻧﺒﻴﺎء آﻣﺪه اﺳـﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﻼوه ﻗﻴﺎس ﻛﺮدن ﻏﻴﺮاﻧﺒﻴﺎء ﺑﻪ اﻧﺒﻴﺎء ﻏﻠﻂ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺒﻴـﺎء وﺣـﻲ ﻣـﻲﺷـﻮد وﻟـﻲ ﺑـﻪ‬
‫ﻏﻴﺮاﻧﺒﻴﺎء ﻛﻪ وﺣﻴﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ دﻋﺎ از ﭼﻨﺪ ﺟﻬﺖ ﺿﺪ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪.‬‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎ آﻳـﺔ ‪ 5‬ﺳـﻮرة ﻗﺼـﺺ‪ ½ ¼  » º ¹ ¸ ¶ µ{ :‬‬
‫¾ ¿ ‪) z  Á À‬اﻟﻘﺼﺺ‪(5 :‬‬
‫»و ﻣﺎ ﻣﻰﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺮ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎن زﻣﻴﻦ ﻣﻨّﺖ ﻧﻬﻴﻢ و آﻧﺎن را ﭘﻴﺸـﻮاﻳﺎن و وارﺛـﺎن روى‬
‫زﻣﻴﻦ ﻗﺮار دﻫﻴﻢ!«‪.‬‬
‫ﻛﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺑﻨﻲاﺳﺮاﺋﻴﻞ و ﻓﺮﻋﻮن اﺳﺖ را ﺑﺮاي ﺻﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن آورده‪ .‬آﻳﺎ ﺳﻴﺪ ﻋﻠـﻲ‬
‫ﺧﺎن ﻳﺎ دﻳﮕﺮي ﺣﻖ دارد آﻳﺎت ﻗﺮآن را ﺑﻪ دل ﺧﻮاه ﺧﻮد ﺗﺄوﻳﻞ ﻛﻨﺪ؟ و ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺻـﺎﺣﺐ‬
‫اﻟﺰﻣﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻮ در ﺣﻖ ﻣﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ را ﺷﻔﻴﻊ ﻗﺮار داده و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺗـﻮ‬
‫را ﻣﻘﺒﻮل ﻣﻲداﻧﻢ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎذن و اﺧﺘﻴﺎر ﺧﺪاﺳﺖ؟ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﺑﺎراده و اﺧﺘﻴـﺎر‬
‫ﻣﻘﺼﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ را ﺧﻮاﺳﺖ ﺷﻔﻴﻊ ﻗﺮار دﻫﺪ و آن ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎﺷﺪ و اﻣـﺮ‬
‫او را اﺟﺮاء ﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪64‬‬

‫ص ‪ – 114‬ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ در ﻣﻨﺎﺟﺎت‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺧﻤﺴﻪ ﻋﺸﺮ ﻟﻤﻮﻻﻧﺎ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ ؛ ﻣﺪرﻛﻲ ﻛﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺑﺮاي ﻣﺸﺮوع‬
‫ﺑﻮدن آن آورده ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪا را ﺑﻬﺮ زﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲﺷﻮد ﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﺮ ﻟﻐﺘﻲ ﺑـﺎ او‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻛﺮد ﺣﺘﻲ او زﺑﺎن ﻻﻻن داﻧﺪ‪ ،‬اﺣﻮال دل ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﺎﻻن داﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻛﻠﻤﺎت‬
‫رﻛﻴﻚ ﺻﻮﻓﻴﺎن و ﺷﺎﻋﺮان ﺑﺎ او ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﺋﻲ‪ ،‬او ﻣﻨﺰه اﺳﺖ از ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻲ زﻳـﺮا در‬
‫ﻋﺸﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل اﺳﺖ‪ ،‬و او ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﺷﺪت ﻣﻴﻞ ﻧﻔﺲ اﺳﺖ و او را ﻣﻴﻞ ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬در ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺸﻮق ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﺑﺎﺷﺪ و او ﻣﻨﺰه اﺳﺖ از اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺼﻮر ﺷﻮد‪.‬‬
‫راﺑﻌﺎً‪ ،‬ﺻﻔﺎت و اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ ﺗﻮﻗﻴﻔﻲ ﻳﻌﻨـﻲ ﻣﻮﻗـﻮف ﺑـﻪ ورود از وﺣـﻲ اﺳـﺖ‪ ،‬و در‬
‫وﺣﻲ و ﻛﻠﻤﺎت ﻗﺮآن ﻛﻠﻤﺔ ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻖ و ﻣﻌﺸﻮق وارد ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و اﮔـﺮ اﺧﺒـﺎري‬
‫ﺟﻌﻞ ﺷﺪه‪ ،‬از ﺻﻮﻓﻴﺎن و ﻗﻠﻨﺪران اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻣﺴﺎً‪ ،‬اﻧﺒﻴﺎء دﻋﻮت ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺧﺪا ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﻳﻚ ﻛﻠﻤﻪ در ﻗﺮآن‪» :‬ﻳﺎ أﻳﻬﺎ اﻟﻌﺎﺷـﻘﻮن«‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺧﺪا ﺑﻨﺪﮔﺎن را ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺧﻮد ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺲ آﻧﭽﻪ ﺷﺎﻋﺮان و ﺻﻮﻓﻴﺎن و اﺣﻤﻘﺎن ﻣﺪﻋﻲ ﻋﺸﻖ ﺧﺪا ﺷﺪهاﻧـﺪ ﺑـﺮﺧﻼف ﻛﺘـﺎب‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻮﺟﺐ ﻛﻔﺮ و زﻧﺪﻗﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﺧﺪا ﻣﻨﺰه از وﺻﻞ و ﻓﺼـﻞ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺪﻋﻲ وﺻﻞ ﺑﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺷﺪه ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوﻧـﺪ ﺗﻮﺑـﻪ ﻛـﺮده و از ﻧـﺎداﻧﻲ دور‬
‫ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺧﻤﺴﻪ ﻋﺸﺮ ﭼﻲ و از ﻛﻲ اﺳﺖ؟‬
‫در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻼﻣﺔ ﻣﺠﻠﺴﻲ در ﻛﺘﺎب ﺑﺤﺎر ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻣـﻦ آن را ﻳـﺎﻓﺘﻢ در ﻛﺘـﺐ‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از اﺻﺤﺎب‪ ،‬وﻟﻲ ﻧﻪ ﻧﺎم آن ﻛﺘﺎب و ﻧﻪ ﻧﺎم ﻣﺆﻟﻒ آن را ذﻛﺮ ﻛﺮده‪ ،‬و ﻧﻪ راوﻳﺎن آن‬
‫را ﻣﻌﻠﻮم ﻛﺮده ﻛﻪ راوي از ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮده‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ‪،‬‬
‫ﻓﺎﺳﻖ ﺑﻮده ﻳﺎ ﻋﺎدل‪ ،‬ﺧﺮاﻓﻲ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺧﺮاﻓﻲ‪ ،‬ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻳﺎ دﻳﻮاﻧﻪ‪ ،‬ﺻﻮﻓﻲ ﺑﻮده ﻳﺎ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎن؛ ﺻﺎدق ﺑﻮده ﻳﺎ ﻛﺎذب‪ ،‬ﻏﺎﻟﻲ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻏﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺧﺪا را ﺟﺴﻢ داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﻨﺰه‬
‫از ﺟﺴﻢ‪ ،‬ﭘﺲ ﺳﻨﺪي ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪65‬‬

‫ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﺘﻦ آن ﻧﻈﺮ ﻛﺮد و دﻗﺖ ﻛﺮد ﺗﺎ اﻟﻔﺎظ زﺷﺖ و ﻏﻴﺮﻻﺋﻘﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ذات‬
‫ﭘﺮوردﮔﺎر در آن ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎت داراي ﭘﺎﻧﺰده ﻗﺴﻢ ﻣﻨﺎﺟﺎت اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﻣﻨﺎﺟﺎت اول ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ أﻣﻠﻲ وﻣﻨﻴﺘﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬اي آرزو و ﻣﻴﻞ ﻣـﻦ«‪ ،‬و‬
‫در ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺳﻮم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وﻻ ﺗﺤﺠﺐ ﻣﺸﺘﺎﻗﻴﮏ ﻋﻦ اﻟﻨﻈﺮ إﻟـﻰ ﺟﻤﻴـﻞ رؤﻳﺘـﮏ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪:‬‬
‫ﺧﺪاﻳﺎ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﺧﻮد را ﻣﺤﺠﻮب و ﻣﺴﺘﻮر از ﻧﻈﺮ ﻛﺮدن ﺑﻪ دﻳﺪن ﺧﻮب ﺧﻮدت ﻣﻜﻦ‪ .‬و‬
‫در ﻣﻨﺎﺟﺎت ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﺮﻳـﺪا وﺟﻬـﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ :‬ﻣـﻦ ارادة ﺻـﻮرﺗﺖ را دارم‪ ،‬و در‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻫﺸﺘﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وﺻﻠﮏ ﻣﻨـﻲ ﻧﻔﺴـﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬وﺻﻞ ﺗـﻮ آرزوي ﻣـﻦ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫»رؤﻳﺘﮏ ﺣـﺎﺟﺘﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دﻳﺪن ﺗﻮ ﺣﺎﺟﺖ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬و در ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻧﻬﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣـﺮا از‬
‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻗﺮار ده ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﻛﺮدي ﻛﻪ ﺑﺼﻮرت ﺗﻮ ﻧﻈﺮ ﻛﻨﺪ‪» ،‬وأﻋﺬﺗﻪ ﻣﻦ ﻫﺠـﺮك« ﻳﻌﻨﻲ‪:‬‬
‫او را از ﻫﺠﺮ ﺧﻮد ﭘﻨﺎه دادي‪ .‬و »أﺟﺘﺒﻴﺘﻪ ﻟﻤﺸﺎﻫﺪت وأﺧﻠﻴﺖ وﺟﻬﻪ ﻟﮏ«‪ .‬و در ﻣﻨﺎﺟﺎت‬

‫ﻳــﺎزدﻫﻢ ﻣــﻲﮔﻮﻳــﺪ‪» :‬وﻏﻠﺘ ـﻲ ﻻ ﻳﺒﺮدﻫــﺎ إﻻ‪ ‬وﺻــﻠﮏ وﺷــﻮﻗﻲ إﻟﻴــﮏ ﻻ ﻳﺒﻠــﻪ إﻻ‪ ‬اﻟﻨﻈــﺮ إﻟ ـﻰ‬

‫وﺟﻬـﮏ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺣﺮارت ﻋﻄﺶ ﻣﺮا ﺳﺮد ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻣﮕﺮ وﺻﻞ ﺗﻮ‪ ،‬و ﺷﻮق ﻣﺮا ﺑـﻪ ﺳـﻮي‬

‫ﺗﻮ ﭼﺎره ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﺼـﻮرﺗﺖ‪ .‬و در ﻣﻨﺎﺟـﺎت ﭘـﺎﻧﺰدﻫﻢ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وأﻗـﺮ أﻋﻴﻨـﺎ‬
‫ﺑﺮؤﻳﺘـﮏ«‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﻣﺎ را ﺑﺪﻳﺪن ﺧﻮد روﺷﻦ ﻛﻦ‪ .‬ﻣـﺎ اﻳـﻦ ﭼﻨـﺪ ﻛﻠﻤـﻪ را از ﺑـﺎب ﻧﻤﻮﻧـﻪ‬
‫آوردﻳﻢ و ﮔﺮﻧﻪ در اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎتﻫﺎ اﺻﻄﻼﺣﺎت رﻛﻴﻚ و زﺷﺖ ﺻـﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺑﺴـﻴﺎر اﺳـﺖ‪.‬‬

‫ﺣﺎل ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺻﻮﻓﻲ ﻣﺴﻠﻚ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻲ‪ ،‬اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت را ﺗﻮﺟﻴـﻪ ﻛﻨـﺪ ﺑـﻪ »ﻣـﺎ‬
‫ﻻﻳﺮﺿـﯽ ﺻـﺎﺣﺒﻬﺎ«‪ ،‬وﻟﻲ اﻟﻔﺎظ رﻛﻴﻚ را ﻫﺮ ﻗﺪر ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﻨـﺪ از رﻛﺎﻛـﺖ ﺧـﺎرج ﻧﺸـﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎتﻫﺎ را ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از ﻋﺮﻓﺎ و ﺻﻮﻓﻴﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪ ﺣﻀـﺮت‬
‫ﺳﺠﺎد ﻧﺴﺒﺖ داده ﺑﺎﺷﺪ و ﮔﺮﻧﻪ از ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ ﭘﻴﺪاﺳﺖ ﻛـﻪ آن ﺟﻨـﺎب اﻳـﻦ ﮔﻮﻧـﻪ‬
‫اﻟﻔﺎظ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺎ ﻛﻠﻤﺎت اﻳﻦ ادﻋﻴﻪ و ﻣﻨﺎﺟـﺎتﻫـﺎ را ﺑـﺎ ﻗـﺮآن و ﺳـﻨﺖ‬
‫رﺳﻮل ص ﻣﻲﺳﻨﺠﻴﻢ و اﮔﺮﭼﻪ از اﻣﺎم ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻮاﻓﻖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒﻮل‪ ،‬و ﮔﺮﻧﻪ‬
‫رد‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺧﻮد اﺋﻤﻪ ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﭼﻪ از ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻲرﺳﺪ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺴﻨﺠﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ؛‬
‫اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻣﺸﺘﻤﻞ اﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﻲ ﻋﺪد ﺷﻌﺮ و ﺑﻌﻀﻲ از اﻳﻦ اﺷﻌﺎر ﻣﻮرد ﺗﺄﻣﻞ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫از ﺷﻌﺮ ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻌﻠﻮم و ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎت و اﺷﻌﺎر از ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ‬

‫‪66‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا آن ﺟﻨﺎب ﺧﺎﺿﻊ و ﻣﺘﻮاﺿﻊ ﺑﻮده و ﻣﻐﺮور و ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﻧﺒﻮده ﻛـﻪ‬
‫ﺧﺪا را ﻗﺴﻢ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺨﻮدش و آﻧﻘﺪر ﺧﻮد را ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺨﻮد ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرد آﻧﻬـﻢ در‬
‫ﭘﻴﺸﮕﺎه ﺧﺎﻟﻖ ﺳﺒﺤﺎن و ﺑﮕﻮﻳﺪ‪:‬‬

‫إﻟﻬـ ـ ـ ـﻲ ﺑﺤﺮﻣ ـ ـ ــﺔ اﻟﻤﺼ ـ ـ ــﻄﻔﻰ واﺑ ـ ـ ــﻦ ﻋﻤ ـ ـ ــﻪ‬

‫وﺣﺮﻣـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺔ أﺑ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـﺮارﻫﻢ ﻟـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﮏ ﺧﺸـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﻊ‬

‫ﻋﻠﻲ ؛ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺰت ﺧﻮد را ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪا ﻣﻲداﻧﺪ‪ ،‬و ﻓﺨﺮ او ﺑـﻪ رﺑﻮﺑﻴـﺖ‬

‫ﭘﺮودﮔﺎر اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬إﻟﻬﻲ! ﻛﻔﻰ ﺑﻲ ﻋﺰاً أن أﻛﻮن ﻟﻚ ﻋﺒﺪاً‪ ،‬وﻛﻔﻰ ﺑـﻲ ﻓﺨـﺮاً أن‬
‫ﺗﻜﻮن ﻟﻲ رﺑﺎً‪ ،‬أﻧﺖ ﻛﻤﺎ أﺣﺐ ﻓﺎﺟﻌﻠﻨﻲ ﻛﻤﺎ ﺗﺤﺐ«‪ .‬و ﻫﻤﻴﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻛﺎﻓﻲ اﺳـﺖ‬
‫ﻛﻪ ﺗﻮ ﭘﺮوردﮔﺎر ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬آن ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم‪ ،‬ﭘﺲ ﻣـﺮا آن ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ دوﺳـﺖ‬
‫داري ﻗﺮار ﺑﺪه‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪67‬‬

‫ص ‪ – 127‬ﺑﺎب دوم در آن ﭼﻨﺪ ﻓﺼﻞ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻓﺼﻞ اول‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ و اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺟﺐ‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﺎﻫﻲ در ﺣﺮﻣﺖ و ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺑﻪ ﻣﺎه رﺟﺐ ﻧﻤﻲرﺳﺪ‪ ،‬وﻟـﻲ در )ص‬
‫‪ 170‬و ‪ (171‬اﻓﻀﻞ ﻣﺎهﻫﺎ را ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ذﻛﺮ ﻧﻤﻮده اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل آﻳـﺎ ﻣـﻲﺗـﻮان ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫ﺗﻨﺎﻗﻀﻲ را ﻗﺒﻮل ﻛﺮد؟! و از ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺳﻪ روز از‬
‫ﻣﺎه رﺟﺐ را روزه ﺑﮕﻴﺮد ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ او واﺟﺐ ﮔﺮدد‪ .‬و اﻳـﻦ ﺑـﺮﺧﻼف ﻛﺘـﺎب ﺧـﺪا و از‬
‫ﺟﻌﻞ ﻏﺎﻟﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬و از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺳـﻪ روز از اﻳـﻦ ﻣـﺎه‬
‫روزه ﺑﮕﻴﺮد ﺑﺮاﺋﺖ و ﺑﻴﺰاري از آﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ را ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻨﻬﺎ ﻏﻠـﻮ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻧﻴﺴﺖ و از ﺟﻌﻞ ﻏﺎﻟﻴﺎن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ Ø ×{ :‬‬
‫‪) z Ü Û Ú Ù‬اﻟﻤﺪﺛﺮ‪(38 :‬‬

‫»ﻫﺮ ﮐﺲ در ﮔﺮو اﻋﻤﺎل ﺧﻮد اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﻣﺎه رﺟﺐ را ﺣﺮام ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﺎه ﺟﻨﮓ ﺣﺮام اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻛـﺎﻓﺮان ﺑﺎﺷـﺪ‪،‬‬
‫وﻟﻲ روﺣﺎﻧﻴﺖ ﻣﺎ در اﻳﻦ ﻣﺎه دﺳﺖ از ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ و دم از اﺳﻼم ﻣﻲزﻧﺪ‪.‬‬
‫ص ‪ – 128‬و اﻣ‪‬ﺎ اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺟﺐ‬
‫در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﻣﻲﺷﻤﺮد ﺗﺎ ﻣﻲرﺳﺪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﻨﺠﻢ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ رواﻳﺖ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ از ﻧﺎﺣﻴﺔ ﻣﻘﺪﺳﻪ ﺑﺮ دﺳﺖ ﺷﻴﺦ ﻛﺒﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻦ ﺳﻌﻴﺪ اﻳـﻦ‬
‫ﺗﻮﻗﻴﻊ ﺷﺮﻳﻒ ﺑﺨﻮان در ﻫﺮ روز اﻳﺎم رﺟﺐ‪ ....‬ﺗﺎ آﺧﺮ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﺲ از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﺑﻮده و زﻣﺎن او ﻧﺒﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬راوﻳﺎن ﺑﻴﻦ او و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ؟ ﭘﺲ ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪ :‬راوي اول او اﺣﻤﺪ ﺑـﻦ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻴﺎش ﺟﻮﻫﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل ﺷﻴﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬او ﻣﺨﺘـﻞ اﻟـﺪﻳﻦ و ﻳـﺎ‬
‫ﻣﺨﺘﻞ اﻟﻌﻘﻞ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﻮده‪ ،‬و ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ از او رواﻳﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧـﺪ‪ .‬ﺣـﺎل‪ ،‬ﻫﻤـﻴﻦ‬
‫راوي دﺳﺖ اول ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ‪ :‬ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎي ﻗﺒﻴﺤﻲ را ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده و‬
‫ﻗﻄﻌﺎً از ﻧﺎﺣﻴﻪ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻧﺎﺣﻴﻪ اﮔﺮ اﻣﺎم اﺳـﺖ ﻛـﻪ اﻣـﺎم اﮔـﺮ‬

‫‪68‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎي ﻗﺒﻴﺤﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ اﻣﺎم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺜﻤﺎن ﺧﻮد ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫زﻳﺮا ﻛﻢ ﺳﻮاد ﺑﻮده و ﻣﺎﻧﻨﺪ راوﻳﺎن ﭘﺲ از ﺧﻮد ﺑـﻪ ﺧـﺪا ﺗـﻮﻫﻴﻦ ﻛـﺮده و ﻳـﻚ ﺧـﺪاي‬

‫ﺿﻌﻴﻔﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎن در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮده‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‪.‬‬
‫اﻟﻠﻬـﻢ إﻧـﻲ أﺳـﺄﻟﻚ ﺑﻤﻌـﺎﻧﻲ ﺟﻤﻴـﻊ ﻣـﺎ ﻳـﺪﻋﻮك ﺑـﻪ‪ ،‬وﻻة أﻣـﺮك«‪ .‬ﻳﻌﻨــﻲ ﺧـﺪاﻳﺎ! ﺗـﻮ را ﺳــﻮال‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻤﻌﺎﻧﻲ ﺗﻤﺎﻣﻲ آﻧﭽﻪ واﻟﻴﺎن اﻣﺮ ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻮ را ﺑﺎ آن ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ«‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣـﻲ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬آن‬
‫واﻟﻴﺎن را ﺗﻮ ﻣﻌﺎدن ﻛﻠﻤﺎﺗﺖ و ارﻛﺎن ﺗﻮﺣﻴﺪت و ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﺖ ﻗﺮار دادي«‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬آﻳـﺎ‬
‫ﺧﺪا ﻣﻘﺎﻣﺎت دارد و از ﻣﻘﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎت دﻳﮕﺮ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﺪه اﺳـﺖ‪ ،‬و ﭼﮕﻮﻧـﻪ واﻟﻴـﺎﻧﺶ را‬
‫ارﻛﺎن ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﺶ ﻗﺮار داده؟! اﺻﻼً ﺧﺪا اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ واﻟﻴﺎن اﻣﺮ ﻧﺪارد‪ ،‬و ﻫﻴﭻ ﺑﺸـﺮي ارﻛـﺎن‬

‫ﻣﻘﺎﻣﺎت اﻟﻬﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻻ ﻓـﺮق ﺑﻴﻨـﮏ وﺑﻴﻨﻬـﺎ إﻻ‪ ‬أﻧﻬـﻢ ﻋﺒـﺎدک«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪:‬‬

‫ﺧﺪاﻳﺎ! ﺑﻴﻦ ﺗﻮ و آن واﻟﻴﺎن ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ اﻳﻨﻜﻪ آﻧﺎن ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺗﻮ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ!! ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﺑﻴﻦ ﺧﺪا و ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺧﺪا واﺟﺐ اﻟﻮﺟﻮد و ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻟـﺬات اﺳـﺖ و‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎن او ﻣﻤﻜﻦ اﻟﻮﺟﻮد و ﻣﺤﺘـﺎج و ﻓﻘﻴﺮﻧـﺪ و ﺧـﺪا ﻏﻨـﻲ ﺑﺎﻟـﺬات اﺳـﺖ؟! ﺧﻮاﻧﻨـﺪه‬
‫ﺑﺎﻫﻮش! اﻳﻦ ﺑﻲﺳﻮادان ﭼﻪ ﺧﺪاﻳﻲ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﻓﺮﻗﻲ ﻧـﺪارد‪.‬‬
‫و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬واﻟﻴﺎن را ﻣﺆﻧﺚ آورده و ﮔﺎه ﮔﺎﻫﻲ ﻣﺬﻛﺮ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺮﺑﻲ ﻧﻤـﻲداﻧﺴـﺘﻪ‪،‬‬
‫در ﺟﻤﻠﺔ »ﺑﻴﻨـﮏ وﺑﻴﻨﻬـﺎ« ﻣﺆﻧﺚ آورده‪ ،‬و در ﺟﻤﻠﺔ »إﻻ ّ◌ َ◌ أﻧﻬـﻢ« ﺿـﻤﻴﺮ »ﻫـﻢ« ﻣـﺬﻛﺮ‬
‫آورده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﻋﻀﺎد وأﺷـﻬﺎد وﻣﻨـﺎة وأزواد وﺣﻔﻈـﺔ ورواد«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬آن واﻟﻴﺎن‬

‫ﺑﺎزوﻫﺎي ﺗﻮ و ﮔﻮاﻫﺎن و آرزوﻫﺎ و دﻓﺎعﻛﻨﻨﺪه و ﻧﮕﻬﺒﺎﻧـﺎن و وﻛـﻼء ﺗـﻮ ﻫﺴـﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫راوي دﻳﻮاﻧﻪ ﺧﺪاﺋﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎن او ﺑﺎزوﻫﺎي او ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻮﭼﻪﻫﺎي او و ﻣـﺪاﻓﻊ‬
‫و وﻛﻼء و ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن اوﻳﻨﺪ!! ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪاﻳﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن اﺣﻤـﻖ اﻳـﻦ دﻋـﺎ ﺧﻮﺑﺴـﺖ‪.‬‬
‫ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ واﻗﻌﺎً ﻧﺎﺣﻴﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬واي ﺑﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪاي را ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ و ﺑﻨـﺎم‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺻﺎدر ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ در )ص ‪ (131‬دو ﻧﺎﻣـﺔ دﻳﮕـﺮ از‬
‫اﺑﻲ اﻟﻘﺎﺳﻢ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ روح از ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺻـﺎدر ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﻛـﻪ در ﻧﺎﻣـﺔ دوم ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬در ﻫـﺮ‬
‫ﻣﺸﻬﺪي ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻲ در ﻣﺎه رﺟﺐ اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺑﺨﻮان‪ ،‬آن وﻗـﺖ زﻳـﺎرﺗﻲ ﺑـﻪ ﻫـﻢ ﺑﺎﻓﺘـﻪ‬
‫ﻣﻐﻠﻖ و ﻛﻠﻤﺎت و ﺟﻤﻼﺗﻲ در آن آورده ﻛﻪ اﻛﺜﺮ آن ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ و ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻣـﺎ‬
‫ﺧﻮد را در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﻜﺮده و در ﺑﺎب زﻳﺎرت ﺑﻴﺎن ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ زﻳـﺎرات‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪69‬‬

‫از ﺟﻌﻠﻴﺎت ﻏﻼت اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در ﻫﻤﻴﻦ اﻋﻤﺎل رﺟﺐ )ص ‪ (132‬دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻛﻪ او رواﻳـﺖ‬
‫ﻛﺮده از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ذﻛﻮان ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻴﻦ اﺑﻦ ﻃﺎووس و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ذﻛﻮان اﻗﻼ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳـﺎل‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده راوﻳﺎن وﺳﻂ اﻳﻦ دو ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ رواﻳﺘﻲ اﺳﺖ ﻣﺮﻓـﻮع و‬
‫ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر‪ .‬و ﻣﺎ در ﺟﻠﺪ ﺳﻮم رﺟﺎل ﻣﻤﻘﺎﻧﻲ )ص ‪ (116‬ﺳﻠﺴﻠﺔ راوﻳﺎن آن را ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻳﻢ‪:‬‬
‫راوي اول‪ :‬آن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ اﻟﺒﺮﺳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻏﻼت ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﺑـﺪﺗﺮ از ﻣﺸـﺮﻛﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و راوي آﺧﺮ ﻛﻪ ﻣﺘﺼﻞ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ذﻛﻮان‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺳﻨﺎن اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﻋﺪهاي از ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل او را ﺿﻌﻴﻒ و ﻛﺬاب داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﻨﺪ رواﻳﺖ‪.‬‬
‫و اﻣﺎ ﻣﺘﻦ آن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در ﻫﺮ روز از ﻣﺎه رﺟﺐ در ﺻـﺒﺢ و ﺷـﺎم در ﻋﻘـﺐ ﻧﻤﺎزﻫـﺎ‬
‫ﺑﮕﻮ‪» :‬ﻳﺎ ﻣﻦ أرﺟﻮﻩ ﻟﮑﻞ ﺧﻴﺮ وآﻣﻦ ﺳﺨﻄﻪ ﻋﻨﺪ ﮐـﻞ ﺷـﺮ« ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬اي ﺧـﺪاﺋﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﺑﺮاي ﻫﺮ ﺧﻴﺮ ﺑﻪ او اﻣﻴﺪوارم و ﻧﺰد ﻫﺮ ﺷﺮي از ﻏﻀﺐ او اﻳﻤﻦ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﻢ‪ .‬و اﻳـﻦ ﺿـﺪ‬
‫ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪) z s r q p o n m l{ :‬اﻷﻋـﺮاف‪:‬‬
‫‪.(99‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﺟﺰ ﻣﺮدم زﻳﺎﻧﻜﺎر از ﻣﻜﺮ و ﻛﻴﻔﺮ ﺧﺪا ﻛﺴﻲ اﻳﻤﻦ ﻧﻴﺴﺖ«‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ ﺧﺪا ﺑﻪ رﺳـﻮل ﺧـﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪ k  j i h g f e   d{ :‬‬
‫‪) z l‬ﻳﻮﻧﺲ‪.(15 :‬‬
‫»ﻣﻦ )ﻧﻴﺰ( اﮔﺮ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻰ ﭘﺮوردﮔﺎرم ﻛـﻨﻢ‪ ،‬از ﻋـﺬاب روزى ﺑـﺰرگ ]روز رﺳـﺘﺎﺧﻴﺰ[‬
‫ﻣﻰﺗﺮﺳﻢ!«‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (134‬ﺧﺒﺮﻫﺎي ﻏﺮورآوري آورده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻓﻼن ﻋﻤﻞ ﻣﺴﺘﺤﺐ را ﺑﺠﺎ‬
‫آورد ﺧﺪا ﺗﻤﺎم ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻴﺎﻣﺮزد‪ ،‬و اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ اﺣﺎدﻳﺚ ﻣﻮرد اﺷﻜﺎل و ﻣﻮﺟﺐ ﻏـﺮور‬
‫ﻋﺎﺻﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨـﺪ و ﮔﺮﻧـﻪ ﺑـﻲﺗﻮﺑـﻪ ﻋﻤـﻞ او ﻗﺒـﻮل‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮد‪) z n m l k j i{ :‬اﻟﻤﺎﺋـﺪه‪» .(27 :‬ﺧﺪاوﻧـﺪ‬
‫ﻓﻘﻂ از ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎران ﻣﻰﭘﺬﻳﺮد«‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (136‬رواﻳﺘﻲ آورده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ در اول و وﺳﻂ و آﺧﺮ ﻣﺎه رﺟﺐ ﻏﺴـﻞ‬
‫ﻛﻨﺪ ﺑﻴﺮون آﻳﺪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﻣﺎﻧﻨﺪ روزي ﻛﻪ از ﻣﺎدر ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و راوﻳـﺎن اﻳـﻦ‬

‫‪70‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺣﺪﻳﺚ را ذﻛﺮ ﻧﻜﺮده ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﻮد ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲاﻧﺪ‪ ،‬از ﻛﺬاﺑﻴﻦ ﻫﺴـﺘﻨﺪ و ﻳـﺎ از ﺻـﺎدﻗﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎهﻛﺎري ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻫﺮ ﮔﻨـﺎﻫﻲ را ﻣﺮﺗﻜـﺐ ﺷـﻮد و ﺑـﺮود‬
‫ﻏﺴﻞ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﭘﺎك ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ اﺣﺎدﻳﺚ ﻳﻜﻲ از ﻣﻄﻬﺮاﺗﻨﺪ!!‬
‫و ﻧﻴﺰ رواﻳﺖ ﻛﺮده از وﻫﺐ ﺑﻦ وﻫﺐ ﻛـﻪ ﻣـﺮدي ﺿـﻌﻴﻒ و از ﻳـﺎران ﻇﻠﻤـﻪ ﺑـﻮده‪،‬‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋﻠﻤﺎي رﺟﺎل ﺑﻪ آن ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ و اﻣﺜﺎل او ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ در ﻋﻠـﻢ‬
‫رﺟﺎل ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و در آﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎري از راوﻳﺎن را ﺿﻌﻴﻒ و ﻛﺬاب و ﻏﺎﻟﻲ و ﻣﺠﻬﻮل‬
‫اﻟﺤﺎل ﺷﻤﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎز در ﻛﺘﺐ اﺣﺎدﻳﺚ و ادﻋﻴـﻪ از ﻫﻤـﺎن راوﻳـﺎن ﺿـﻌﻴﻒ و ﻛـﺬاب‬
‫رواﻳﺖ ﻛﺮده‪ ،‬و ﺧﺮاﻓﺎت آﻧﺎن را ﻧﺸﺮ دادهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻛﺘﺮي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﻜﺮوﺑﻬـﺎ را‬
‫ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮده و ﻣﺮدم را از آﻧﻬﺎ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻣﻲدﻫﻨﺪ وﻟﻲ ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻤﺎن ﻣﻴﻜﺮوﺑﻬﺎ را ﺑﺎ آﻣﭙﻮل‬
‫ﺗﺰرﻳﻖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺑﺎ ﻧﻘﻞ اﺣﺎدﻳﺚ ﺿﻌﻔﺎء دﻳﻦ را آﻟﻮده و ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻛﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (139‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻧﻤﺎزي را ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ در ﺷﺐ ‪ 13‬و ‪ 14‬و‬
‫‪ 15‬ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ ﺟﻤﻴﻊ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد ﻏﻴﺮ از ﺷﺮك‪ ،‬و راوﻳﺎن آن را ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜـﺮده‬
‫وﻟﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺎﺷﺪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮد و ﺟﺒﺮان ﻧﻤﻮد و ﺻﺮف ﺧﻮاﻧـﺪن ﻧﻤـﺎز ﻛـﺎﻓﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬روز ‪ 13‬رﺟﺐ‪ ،‬ﺗﻮﻟـﺪ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴﺮاﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠـﻲ ؛‬
‫اﺳﺖ در ﻣﻴﺎن ﻛﻌﺒﺔ ﻣﻌﻈﻤﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻘﻞ ﻣﺠﻠﺴﻲ در ﻛﺘﺎب ﺑﺤـﺎر و ﻧﻘـﻞ‬
‫ﺻﺪوق و ﺑﺴﻴﺎري از ﻋﻠﻤﺎي دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ در ﺧﺎﻧﺔ ﺣﻀﺮت اﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ‬
‫ﺑﻮده و راوي اﻳﻦ ﻧﻘﻞ اﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺣـﺪﻳﺚ ﺗﻮﻟـﺪ در ﻛﻌﺒـﻪ راوﻳـﺶ ﻳـﻚ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻣﺸﺮﻛﻲ ﺑﻨﺎم ﻳﺰﻳﺪ ﺑﻦ ﻗﻌﻨﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪) :‬ﻋﺎش ﻣﺸﺮﮐﺎً وﻣﺎت ﻣﺸﺮﮐﺎً(‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻣﺸﺮك‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮد و ﺑﺤﺎل ﺷﺮك وﻓﺎت ﻧﻤـﻮد‪ .‬ﺣـﺎل ﺑﺎﻳـﺪ از اﻳـﻦ ﺻـﺎﺣﺐ ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ و ﺳـﺎﻳﺮ‬
‫ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ و ﻣﻮرﺧﻴﻦ ﺳﺆال ﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻮﻟﺪ در ﻛﻌﺒﻪ را ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺸﺮك ﻧﻘﻞ‬
‫ﻛﺮده ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲﺳﺎزﻳﺪ وﻟﻲ ﺗﻮﻟﺪ در ﺧﺎﻧﺔ ﭘﺪرش ﻛﻪ ﺧﻮد ﭘـﺪرش اﺑـﻮ‬
‫ﻃﺎﻟﺐ ذﻛﺮ ﻧﻤﻮده‪ ،‬ذﻛﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ!! آﻳﺎ ﭘﺪر از ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻄﻠﻊ اﺳـﺖ ﻳـﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧـﺔ‬
‫ﻣﺸﺮك؟ آﻳﺎ ﺷﺮط ﺻﺤﺖ رواﻳﺖ اﻳﻤﺎن راوي ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻤﺎزي را ذﻛﺮ ﻛﺮده در ﺷﺐ ﻧﻴﻤﺔ رﺟﺐ و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻌﺪ از ﺳﻼم‬
‫ﭼﻬﺎر ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪» :‬اﷲ اﷲ رﺑﻲ ﻻ أﺷﺮک ﺑﻪ ﺷﻴﺌﺎً وﻻ أﺗﺨﺬ ﻣﻦ دوﻧﻪ وﻟﻴﺎً«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪاﻳﺎ!‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪71‬‬

‫ﺧﺪاﻳﺎ! ﭘﺮوردﮔﺎرم ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰي را ﺑﻪ او ﺷﺮﻳﻚ ﻧﻤﻲآورم ﺑﻪ ﻏﻴﺮ از او ﻛﺴﻲ را وﻟﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﮔﻴﺮم‪ ،‬آﻳﺎ اﮔﺮ اﻳﻦ را ﻗﺒﻮل دارﻳﺪ و ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎراﺗﻲ را ﻧﻘﻞ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ را ﺑﺮاي ﺧﻮد وﻟﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻳﺪ؟!! آﻳﺎ اﻳﻦ ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻏﻴﺮ‬
‫از ﺧﺪا را وﻟﻲ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺿﺪ آﻳﺔ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮدة‪ e d c b a `{ :‬‬
‫‪) z i hg f‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(107 :‬‬
‫»و ﻏﻴﺮ از ﺧﺪا دوﺳﺖ و ﻳﺎورى ﺑﺮاى ﺷﻤﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد«‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ از ﻗﺮآن ﺑﻲﺧﺒﺮ ﻫﻤﺖ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﻧﻘﻞ دﻋﺎﻫﺎ و زﻳـﺎرات‬
‫ﻧﻤﻮده و ﺗﻀﺎد آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﻗﺮآن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪.‬‬
‫)ص ‪ (145‬در اﻋﻤﺎل ﺷﺐ ‪ 27‬رﺟﺐ ذﻛﺮ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﺑﻄﻮﻃﻪ و رﺣﻠﺔ او ﻛﻪ در اﻳـﻦ‬
‫ﺷﺐ از ﻋﺮاﻗﻴﺎن و ﺧﺮاﺳﺎن و ﺑﻼد ﻓﺎرس و روم ﻫﺮﺷﻞ و ﻣﻔﻠﻮج و زﻣـﻴﻦﮔﻴـﺮي ﺟﻤـﻊ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد در ﺿﺮﻳﺢ ﻣﻘﺪس ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ و ﻫﻤﻪ ﺻﺤﻴﺢ و ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺟﺎي‬
‫ﺳﺆال اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ از ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺳـﺖ در ﺳـﻮرة‬
‫ﺷﻌﺮاء آﻳﺔ ‪ 80‬ﻣﻲ ﮔﻮﻳـﺪ‪) z Æ Å Ä Ã Â{ :‬اﻟﺸـﻌﺮاء‪» .(80 :‬ﻫـﺮ ﮔـﺎه‬
‫ﺑﻴﻤﺎر ﺷﻮم ﺧﺪا ﻣﺮا ﺷﻔﺎ ﻣﻲدﻫﺪ«‪.‬‬

‫و در دﻋﺎﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ‪»:‬ﻳﺎ ﻣﻦ ‪ ,-$ +‬اﻟﺴﻮء إﻻ‪ ‬ﻫﻮ‪ ،‬وﻳﺎ ﻣﻦ ﻻ ﻳﺸـﻔﻲ اﻟﻤﺮﺿـﻰ إﻻ‪‬‬
‫ﻫـﻮ«‪ .‬اي ﺧﺪاﺋﻴﻜﻪ ﺑﺪي را ﺑﺮﻃﺮف ﻧﻤـﻲﻛﻨـﺪ ﺟـﺰ او‪ ،‬اي ﺧـﺪاﺋﻲ ﻛـﻪ ﻣـﺮﻳﺾ را ﺷـﻔﺎ‬
‫ﻧﻤﻲدﻫﺪ ﺟﺰ او‪ ،‬آﻳﺎ ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ را ﺧﺪا ﻣـﺮﻳﺾ ﻛـﺮده و اﻣـﺎم ﺷـﻔﺎ داده‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬آﻳﺎ اﻣﺎم ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ از ﺧﺪا اﺳﺖ؟!! و ﭼﺮا ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ ﻣﻌﺠﺰه ﻣﻲﻛﻨـﺪ و‬
‫ﺷﻔﺎ ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﺒﺮﻛﺖ او‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮد او ﺿﺮﺑﺖ ﺧﻮرد و ﺧﻮد را ﺷﻔﺎ ﻧﺪاد‪ ،‬و ﻓﺮزﻧﺪان او ﻛـﻪ‬
‫آن ﻫﻤﻪ ﻛﺮاﻣﺖ و ﻣﻌﺠﺰات از آﻧﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﺳﺮ ﭘﺪر ﺧﻮد را ﺷﻔﺎ ﻧﺪادﻧـﺪ؟!! و ﺑـﺮادر‬
‫آن ﺣﻀﺮت‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻋﻘﻴﻞ در آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺷﺪ ﭼﺮا ﺣﻀﺮت او ﺻﻠﺔ رﺣـﻢ ﻧﻜـﺮد و او‬
‫را ﺷﻔﺎ ﻧﺪاد‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻲ ﺑﺮاي ﺑﺰرﮔﺎن ﺧﻮد اﻳﻦ ﻛﺮاﻣﺎت و ﻣﻌﺠﺰات را ﻗﺎﺋﻠﻨـﺪ؟!!‬
‫آﻳﺎ ﻫﻤﻪ دروغ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﻓﻘﻂ ﺷﻴﻌﺔ اﻣﺎﻣﻴﻪ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬آري‪ ،‬ﻣﻤﻜـﻦ اﺳـﺖ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺧﻮد ﺷﻔﺎ ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﺒﺮﻛﺖ ﻗﺒﺮ آن ﺟﻨﺎب‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻴـﺰ دﻟﻴﻠـﻲ ﻧـﺪارد‪،‬‬
‫آﻧﻘﺪر ﺧﺪام و ﻓﺮاش و دﻛﺎندارﻫﺎ دروغ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ راﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺟـﺎ‬

‫‪72‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻛﻪ ﻗﺒﺮ ﺑﺰرﮔﻮاري اﺳﺖ اﻃﺮاﻓﺶ ﻛﺮ و ﻛﻮر و ﺷﻞ زﻳﺎد اﺳـﺖ‪ ،‬ﭘـﺲ ﭼـﺮا آﻧـﺎن را ﺷـﻔﺎ‬
‫ﻧﻤﻲدﻫﺪ؟!! ﺷﻤﺎ ﺑﺮوﻳﺪ ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻬﺪ در اﻃﺮاف ﺻﺤﻦ و در آن ﺷﻬﺮ ﮔـﺪا و ﻛـﻮر و ﺷـﻞ‬
‫ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮده و ﻫﺴﺖ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺷﺘﺮي ﻛﻪ رﻫﺎ ﺷـﺪه از ﺧﻴﺎﺑـﺎن داﺧـﻞ‬
‫ﺻﺤﻦ ﺷﺪه در اﻃـﺮاف آن ﺟﻤـﻊ ﺷـﺪه و آن را از زوار ﺣﺴـﺎب ﻛـﺮده و از ﻣﻌﺠـﺰات‬
‫داﻧﺴﺘﻪ و ﻣﻮﻫﺎي آن ﺣﻴﻮان را ﻛﻨﺪه و ﺑﺮاي ﺗﺒﺮك ﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﺷﺘﺮ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮده ﺑﻪ زﻳﺎرت آﻣﺪه و ﺑﺎﻗﻲ ﺷﺘﺮان ﭼﻮن ﺳﻨﻲ ﺑﻮده ﺑﻪ زﻳﺎرت ﻧﻴﺎﻣﺪهاﻧﺪ! ﺣـﺎل‪ ،‬ﺑـﺎ‬
‫اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰهﺗﺮاﺷﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺎور ﻛﺮد ﭼﺮا اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠـﺰه از ﻗﺒـﺮ ﺧـﺎﺗﻢ اﻧﺒﻴـﺎء‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻲ ص ﺻﺎدر ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺆاﻻت را ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮاب دﻫﻨﺪ و ﮔﺮﻧﻪ ﺑﺼـﺮف‬
‫ﻧﻘﻞ ﻧﺘﻮان اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫و در ص )‪ (146‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در روز ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ رﺟﺐ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑـﻪ رﺳـﺎﻟﺖ‬
‫ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻗﺮآن ﺑﻌﺜﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص را در‬
‫ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ذﻛﺮ ﻧﻤﻮده ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪z m l k j i h{:‬‬
‫)اﻟﺒﻘﺮه‪(185 :‬‬
‫»ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﻣﺎﻫﻰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺮآن در آن ﻧﺎزل ﺷﺪه«‪.‬‬

‫و ﺑﺤﺎر و وﺳﺎﺋﻞ و ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘﺐ ﻧﻴﺰ از ﺣﻀﺮت رﺿﺎ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬إن ﺷﻬﺮ‬
‫رﻣﻀﺎن ﻫﻮ اﻟﺸﻬﺮ اﻟﺬي أﻧﺰل اﷲ ﻓﻴﻪ اﻟﻘﺮآن وﻓﻴﻪ ﻧﺒﺊ ﻣﺤﻤﺪ ص«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﺎه‬
‫رﻣﻀﺎن ﻣﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در آن ﺧﺪا ﻗﺮآن را ﻧﺎزل ﻧﻤﻮد و در آن‪ ،‬ﻣﺤﻤﺪ ص ﺑﻪ ﻧﺒﻮت‬
‫ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮدﻳﺪ«‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﻌﺜﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ص در ﻣﺎه رﻣﻀﺎن در ﺷﺐ ﻗﺪر ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬
‫ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮد‪) z F E DC B A{ :‬اﻟﻘﺪر‪.(1 :‬‬
‫»ﻣﺎ آن )ﻗﺮآن( را در ﺷﺐ ﻗﺪر ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ«‪.‬‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن‬
‫در )ص ‪ (151‬ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ از ﻗﻮل رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻳﻚ روز از ﻣﺎه ﺷـﻌﺒﺎن‬
‫ﻛﻪ ﻣﺎه ﻣﻦ اﺳﺖ روزه ﺑﺪارد ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ او واﺟﺐ ﺷﻮد«‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ رواﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻳـﻚ‬
‫ﻋﻤﻞ ﻣﺴﺘﺤﺒﻲ ﺑﻜﻨﺪ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ او واﺟﺐ اﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲ دارد؟! ﻣﺜﻼً در ﻫﻤـﻴﻦ ﺻـﻔﺤﻪ‬
‫ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬ﻣﺮدي ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺧﻮن ﺣﺮام ﻣﻲﺷﻮد ﭘﺲ روزه ﻣﻲﮔﻴـﺮد ﻣـﺎه ﺷـﻌﺒﺎن را‪ ،‬او را‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪73‬‬

‫ﻧﻔﻊ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ و آﻣﺮزﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮن اﻟﻬﻲ و ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎب او ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺴـﺘﻲ‬
‫و ﺑﺪون اﺷﻜﺎل اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﮔﻤﺎن ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﻢ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ از ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﺧﻮد و ﻛﻴﻔﺮﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در‬
‫ﻗﺮآن ذﻛﺮ ﻛﺮده ﺑﻪ اﻳﻦ آﺳﺎﻧﻲ ﺻﺮف ﻧﻈﺮ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺷﻌﺒﺎﻧﻴ‪‬ﻪ‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲﻛﻨﻢ از ﺑﻌﻀﻲ ﻋﺮﻓﺎنﺑﺎﻓﻬﺎي ﺧﺮاﻓﻲ زﻣﺎن ﻣـﺎ ﻛـﻪ در دﻋﺎﻫـﺎي‬
‫وارده آن ﻫﻤﻪ اﻇﻬﺎر ﮔﻨﺎه و ﺗﻘﺼﻴﺮ و ﻛﻤﺎل ذﻟﺖ اﺋﻤﻪ را در ﭘﻴﺸﮕﺎه ﺣﻖ ﺗﻌـﺎﻟﻲ دﻳـﺪه و‬
‫ﻫﻤﻪ را ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ و آﻧﺎن را ﻣﻌﺼﻮم ﻓﺮض ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﮔﺮ دو ﻛﻠﻤﻪ ﻗﻠﻤﺒﻪ و ﻣﻄﺎﺑﻖ‬
‫ﻋﺮﻓﺎنﺑﺎﻓﻲﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﻪ آن ﻧﻈﺮ دوﺧﺘﻪ و از آن ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻣﻲﺗﺮاﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً در‬

‫ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎت ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن ﻛﻪ ﺣﻀﺮات اﺋﻤﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪهاﻧﺪ ﻳﻜﺠﺎ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﻗﻔـﺖ ﺑـﻴﻦ‬
‫ﻳﺪﻳﮏ ﻣﺴﺘﮑﻴﻨﺎً ﻟﮏ ﻣﺘﻀﺮﻋﺎً« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ در ﭘﻴﺸﮕﺎه ﺗﻮ اﻳﺴـﺘﺎده در ﺣـﺎل ﺑﻴﭽـﺎرﮔﻲ و‬
‫زاري‪» .‬ﻓﻘﺪ ﺟﻌﻠﺖ اﻹﻗﺮار ﺑﺎﻟﺬﻧﺐ إﻟﻴـﮏ وﺳـﻴﻠﺘﻲ«‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ اﻗﺮار ﺑﻪ ﮔﻨﺎه را ﺑﻪ ﺳـﻮي ﺗـﻮ‬

‫وﺳـﻴﻠﻪي ﺧــﻮدم ﻗــﺮار دادهام‪» ،‬ﻋـﺪ ﻋﻠـﻲ ﺑﻔﻀـﻠﮏ ﻋﻠـﻰ ﻣـﺬﻧﺐ ﻗــﺪ ﻏﻤـﺮﻩ ﺟﻬﻠـﻪ إﻟﻬـﻲ ﻗــﺪ‬
‫ﺳﺘﺮت ﻋﻠ ‪‬ﻲ ذﻧﻮﺑﺎً ﻓﻲ اﻟﺪﻧﻴﺎ وأﻧﺎ أﺣﻮج إﻟﻰ ﺳﺘﺮﻫﺎ ﻋﻠـﻲ ﻣﻨـﮏ ﻓـﻲ اﻷﺧـﺮى«‪ .‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﻓﻀﻠﺖ‬
‫را ﺷﺎﻣﻞ ﮔﻨﺎه ﻛﺎري ﻛﻦ ﻛﻪ ﺟﻬﻞ او را ﻏﺮق ﻛﺮده‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﺑﺘﺤﻘﻴـﻖ ﺑـﺮ ﻣـﻦ ﮔﻨﺎﻫـﺎﻧﻲ را‬
‫ﻣﺴﺘﻮر ﻛﺮدي در دﻧﻴﺎ‪ ،‬و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺘﺮ آن ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻣﺤﺘﺎجﺗﺮم در ﻋﺎﻟﻢ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ آﺧﺮت‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪» .‬إﻟﻬﻲ أﻧﺎ ﻋﺒـﺪک اﻟﻀـﻌﻴﻒ اﻟﻤـﺬﻧﺐ«‪ .‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﻣﻦ ﺑﻨﺪة ﺿﻌﻴﻒ ﮔﻨـﻪﻛـﺎرم‪ .‬و ﻣﺎﻧﻨـﺪ‬

‫اﻳﻨﻬﺎ را ﻧﺪﻳﺪه ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ در ﺑﻴﻦ اﻳﻨﻬﺎ ﺟﻤﻠـﺔ‪» :‬إﻟﻬـﻲ! ﻫـﺐ ﻟـﻲ ﮐﻤـﺎل اﻻﻧﻘﻄـﺎع إﻟﻴـﮏ‬
‫وأﻧﺮ أﺑﺼﺎر ﻗﻠﻮﺑﻨﺎ ﺑﻀـﻴﺎء ﻧﻈﺮﻫـﺎ إﻟﻴـﮏ ﺣﺘـﻰ ﺗﺨـﺮق أﺑﺼـﺎر اﻟﻘﻠـﻮب ﺣﺠـﺐ اﻟﻨـﻮر ﻓﺘﺼـﻞ إﻟـﻰ‬
‫ﻣﻌﺪن اﻟﻌﻈﻤﺔ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ ﻛﻤﺎل اﻧﻘﻄﺎع ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﻄﺎ ﻛﻦ و دﻳـﺪهﻫـﺎي‬
‫ﻣﺎ را ﺑﺮوﺷﻨﻲ ﻧﻈﺮ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮدت روﺷـﻦ ﻧﻤـﺎ ﺗـﺎ ﺑﺸـﻜﺎﻓﺪ دﻳـﺪهﻫـﺎي ﻗﻠـﻮب‬
‫ﭘﺮدهﻫﺎي ﻧﻮر را ﺑﻪ ﻣﻌﺪن ﻋﻈﻤﺘﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻤﻠﺔ ﻣﺒﻬﻤﻲ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و از آن ﻓﺼﻞ‬
‫و وﺻﻞ ﺑﻪ ﺣﻖ و ﻣﻘﺎﻣﺎت رﺑﻮﺑﻲ و ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن ﻣﻲﺗﺮاﺷـﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﺑﺮوﻳـﺪ ﻗـﺮآن‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﻛﻪ ارﺷﺎد آن و راه ﺧﺪاﺷﻨﺎﺳﻲ و ﻛﻤﺎﻻت اﻧﺴﺎﻧﻲ را ﺑﻌﺒـﺎرات روﺷـﻦ و آﺳـﺎن‬
‫ﺑﻴﺎن ﻛﺮده و وﺻﻞ و ﻓﺼـﻞ در آن ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬و اﻳـﻦ اﻟﻔـﺎظ ﻣﺘﺸـﺎﺑﻬﺎت ادﻋﻴـﻪ را ﺑﻬﺎﻧـﻪ و‬
‫ﻣﺴﺘﻤﺴﻚ ﻗﺮار ﻧﺪﻫﻴﺪ‪.‬‬

‫‪74‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺼﻪ ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن‬
‫ص ‪ – 156‬اﻣ‪‬ﺎ اﻋﻤﺎل ﻣﺨﺘ ‪‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ رواﻳﺘﻲ آورده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ روزه ﺑﮕﻴﺮد روز اول ﺷﻌﺒﺎن را واﺟﺐ ﺷـﻮد ﺑـﺮاي او‬
‫ﺑﻬﺸﺖ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ اﺣﺎدﻳﺜﻲ ﻛﻪ راوﻳﺎن آن ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل ﺑﻮده و ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﻏﺮﺿﻲ داﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ در ﻛﺘﺐ دﻳﻨﻲ ﻧﻮﺷـﺘﻪ ﺷـﻮد‪ .‬و از ﻫﻤـﻴﻦ ﻗﺒﻴـﻞ اﺳـﺖ‬
‫اﺧﺒﺎري ﻛﻪ در ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي آﻣﺪه و ﻣﻤﻠﻮ از ﺧﺮاﻓﺎت اﺳـﺖ و‬
‫دو راوي ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎﻟﻲ اﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ را ﺑﻪ آن اﻣﺎم ﻧﺴﺒﺖ دادهاﻧﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ اﺳﺖ‬
‫ﺑﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺿﺪ ﻗﺮآﻧﻲ و ﺿﺪ ﻋﻘﻞ و ﺿﺪ ﺗﺎرﻳﺦ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﮔﺎﻫﻲ ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﻫـﻢ در آن‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻋﺘﻨﺎء ﻧﻤﻮد زﻳﺮا ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻃﻠﻪ را ﺗﺰرﻳﻖ ﻛﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﻣﺨﻠﻮط‬
‫ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﻘﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫در روز ﺳﻮم ﺷﻌﺒﺎن دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﻣﺼﺒﺎح ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳـﻲ و ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺑﻴـﺮون آﻣـﺪ‬
‫ﺗﻮﻗﻴﻊ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬راوي آن اﺑﻦ ﻋﻴﺎش اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺳـﺎﺑﻖ ﮔﻔﺘـﻴﻢ او‬
‫ﻣﺨﺘﻞ اﻟﺪﻳﻦ و ﻳﺎ ﻣﺨﺘﻞ اﻟﻌﻘﻞ ﺑﻮده‪ ،‬و ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻪ رواﻳـﺎت او اﻋﺘﻨـﺎء ﻧﻤـﻲﻛﺮدﻧـﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻨﺎن ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻨﺎم ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻧﺸﺮ دادهاﻧﺪ‪ .‬زﻳﺮا ﻛﺲ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة ﺗﻮﻗﻴﻊ را ﻧﻤﻲدﻳﺪه‬
‫و ﺧﻂ او را ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و اﻣﺎ ﻣﺘﻦ اﻳﻦ دﻋﺎ اﺧﺘﻼل ﻋﻘﻞ راوي آن را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬زﻳﺮا درﺑﺎرة اﻣـﺎم ﺣﺴـﻴﻦ‬

‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﻤﻌﻮض ﻣﻦ ﻗﺘﻠـﻪ أن اﻷﺋﻤـﺔ ﻣـﻦ ﻧﺴـﻠﻪ واﻷوﺻـﻴﺎء ﻣـﻦ ﻋﺘﺮﺗـﻪ ﺑﻌـﺪ ﻗـﺎﺋﻤﻬﻢ وﻏﻴﺒﺘـﻪ‬
‫ﺣﺘﻰ ﻳﺪرﮐﻮا اﻷوﺗﺎر وﻳﺜﺎروا اﻟﺜـﺄر«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪا در ﻋﻮض ﺷﻬﺎدت اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  اﺋﻤـﻪ را‬
‫از ﻧﺴﻞ او ﻗﺮار داد )در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺋﻤﻪ را ﺧﺪا ﺑﻪ وﺣﻲ ﺑﺮاي ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ص‬
‫ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻗﺒﻞ از آﻧﻜﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺧﻮد اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ را ﺧﺪا ﺑﺮاي‬
‫اﻣﺎﻣﺖ ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻛﻠﻤﺎت اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﺮ ﺿﺪ آن وارد ﺷﺪه و ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ‬
‫اﻳﻦ را ﻫﻢ ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ را ﺑﺪ ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ در اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬واﻷوﺻﻴﺎء ﻣﻦ ﻋﺘﺮﺗﻪ ﺑﻌـﺪ ﻗـﺎﺋﻤﻬﻢ وﻏﻴﺒﺘـﻪ« ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬و اوﺻﻴﺎء رﺳﻮل ﭘﺲ از ﻗﺎﺋﻢ‬
‫و ﻏﻴﺒﺖ او ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و اﺋﻤﻪ را اوﺻﻴﺎء ﻳﺎزدهﮔﺎﻧﺔ ﺷـﻴﻌﻪ را ﭘـﺲ از وﺟـﻮد اﻣـﺎم ﻏﺎﻳـﺐ‬
‫داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﻬﻤﻞ ﮔﻮﺋﻲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﺷـﻴﻌﻪ و ﻋﻠﻤـﺎي‬
‫اﻳﺸﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺣﺘﻰ ﻳﺪرﮐﻮا اﻷوﺗﺎر وﻳﺜـﺎروا اﻟﺜـﺄر« اﻟﺒﺘﻪ ﺳـﺠﻊ و‬
‫ﻗﺎﻓﻴﻪ ﺧﻮاﺳﺖ اﻣﺎ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد زﻳﺮا ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ درك ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ ﺧـﻮنﻫـﺎ را؟ آﻳـﺎ ﻫﻤـﺎن‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪75‬‬

‫اوﺻﻴﺎء ﭘﺲ از اﻣﺎم ﻏﺎﻳﺐ؟‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﻳﮑﻮﻧـﻮا ﺧﻴـﺮ أﻧﺼـﺎر« ﻳﻌﻨـﻲ‪ :‬و ﺑـﻮده ﺑﺎﺷـﻨﺪ‬
‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﻧﺼﺎر‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﻛﺴﺎن ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﻧﺼﺎرﻧﺪ و اﻧﺼﺎر ﺑﺮاي ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷـﻨﺪ؟!! و‬
‫ﻫﻜﺬا ﺗﺎ آﺧﺮ ﻣﻬﻤﻞ ﺑﺎﻓﻲ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اوﺻﻴﺎء ﺑﺮ ﺟﻤﻴﻊ ﺑﺸﺮ ﺣﺠﺖ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻗﺮآن و ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻧﺎﻃﻖ اﺳﺖ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﭘﺲ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﺴﻲ ﺣﺠـﺖ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪) :‬ﻧﺤﻦ ﻋﺎﺋﺬون ﺑﻘﺒﺮﻩ وﻧﻨﺘﻈـﺮ أوﺑﺘـﻪ(‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪) :‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ او ﭘﻨﺎه ﻣﻲﺑـﺮﻳﻢ‬
‫و ﻣﻨﺘﻈﺮﻳﻢ رﺟﻌﺖ او را( در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﭘﻨﺎه ﺑﺮدن ﺑﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪا ﻛﻔﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و رﺟﻌﺖ ﻧﻴـﺰ‬
‫ﺑﺮ ﺿﺪ ﻗﺮآن و از اﻓﻜﺎر ﻫﻤﻴﻦ راوﻳﺎن ﻛﺬاب اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  در اﻳﻦ دﻋﺎ‬
‫ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﺮده از دﺳﺖ اﻣـﺖ ﻛـﻪ ارادة ﻗﺘـﻞ او را داﺷـﺘﻨﺪ و از ﺧـﺪا ﻓـﺮج و ﺧﻼﺻـﻲ‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ و ﮔﻔﺘﻪ‪» :‬ﻓﺎﺣﮑﻢ ﺑﻴﻨﻨﺎ وﺑﻴﻦ ﻗﻮﻣﻨﺎ ﻓﺈﻧﻬﻢ ﻏﺰوﻧﺎ وﺧﺪﻋﻮﻧﺎ وﻗﺘﻠﻮﻧﺎ ﻓﺎﺟﻌﻞ ﻟﻨﺎ ﻣﻦ أﻣﺮﻧﺎ‬
‫ﻓﺮﺟﺎً وﻣﺨﺮﺟـﺎً« ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺧﺪاﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ و ﻗﻮم ﻣﺎ ﻗﻀﺎوت ﻛﻦ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﺎ اﻳﺸﺎن ﺑﺎ ﻣﺎ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ و‬
‫ﻣﺎ را ﻓﺮﻳﺐ دادﻧﺪ و ﻣﺎ را ﻛﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻓﺮج و ﻣﺨﺮﺟﻲ در اﻳﻨﻜﺎر ﻗﺮار ﺑـﺪه«‪ .‬در‬
‫اﻳﻦ ﺻﻮرت‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ روﺿﻪ ﺧﻮاﻧﻬﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬او ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻬﺎدت ﺑﻮد و ﺑـﻪ آن ﺣﻀـﺮت‬
‫دروغ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (163‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺷﺐ ﻧﻴﻤﺔ ﺷﻌﺒﺎن اﺧﺒﺎر ﺿـﺪ ﻋﻘـﻞ و ﻗـﺮآن را آورده و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻗﺮار داده اﻳﻦ ﺷﺐ را ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻤﻘﺎﺑﻞ آﻧﻜﻪ ﺷـﺐ ﻗـﺪر را‬
‫ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ص ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬ﺷﺐ ﻗﺪر ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﺳـﺖ‬
‫ﺣﺘﻲ اﺋﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‪ .‬و ﺛﺎﻧﻴﺎً ﻣﮕﺮ ﺑﻪ اﻣﺎم وﺣﻲ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺮاي او ﺷﺒﻲ ﻗﺮار دﻫـﺪ و‬
‫ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬وﻻدت ﺣﻀﺮت ﺳﻠﻄﺎن ﻋﺼﺮ در اﻳﻦ ﺷﺐ ﺑﻮده‪ ،‬ﺑـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﻣﺠﻠﺴـﻲ در ﺑﺤـﺎر‬
‫ﺷﺒﻬﺎي دﻳﮕﺮي را ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي وﻻدت او ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده ﻛﻪ ﻛـﺪام ﺻـﺤﻴﺢ اﺳـﺖ؟!! در‬
‫)ص ‪ 23‬ج ‪ (51‬ﺑﺤﺎر ﮔﻮﻳﺪ‪ 24 :‬رﻣﻀﺎن ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه و در ص ‪ 24‬رواﻳﺖ ﻛـﺮده ﻛـﻪ در روز‬
‫‪ 9‬رﺑﻴﻊاﻻول اﺳﺖ‪ .‬و در ص ‪ 19‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬رواﻳﺖ ﺷﺪ از ﺣﻜﻴﻤﻪ ﻋﻤﺔ او ﻛﻪ ﺷـﺐ ﻧﻴﻤـﺔ ﺷـﻬﺮ‬
‫رﻣﻀﺎن اﺳﺖ‪ .‬و در ص ‪ 25‬رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ در ‪ 3‬ﺷـﻌﺒﺎن ﻣﺘﻮﻟـﺪ ﺷـﺪه‪ .‬و در ص ‪ 15‬ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ در ‪ 8‬ﺷﻌﺒﺎن ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه‪ ،‬و در ص ‪ 16‬رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺷﺐ ﺟﻤﻌـﺔ ﺷـﻬﺮ رﻣﻀـﺎن‬
‫ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ رواﻳﺎت از ﺟﻌﻞ راوﻳﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (163‬ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬زﻳﺎرت اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ؛ اﻓﻀﻞ اﻋﻤـﺎل ﺑﺎﻋـﺚ آﻣـﺮزش‬

‫‪76‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﮔﻨﺎﻫﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﺮ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ او ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻛﻨﺪ‪ 124 ،‬ﻫﺰار ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ آﻧﺠﻨﺎب‬
‫را در اﻳﻦ ﺷﺐ‪ .‬و ﻣﺎ در اﺑﻮاب زﻳﺎرت ﻛﺬب اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ رواﻳﺎت را ﺛﺎﺑـﺖ ﺧـﻮاﻫﻴﻢ ﻛـﺮد‪.‬‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب ﻣﺎ »ﺧﺮاﻓﺎت وﻓﻮر در زﻳﺎرات ﻗﺒـﻮر« ﺗـﺎ ﺟﻌـﻞ‬
‫اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ رواﻳﺎت ﺑﺮاي او ﻣﺴﻠﻢ ﺷﻮد‪ .‬و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﺷـﻴﺦ ﻃﻮﺳـﻲ و‬
‫ﺳﻴﺪ اﺑﻦ ﻃﺎووس دﻋﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻛﻠﻤﺎﺗﺶ ﺑﺮ ﺧﻼف وﺟﺪان و ﺑﺮ ﺧﻼف ادب و ﺷـﻌﻮر‬

‫اﺳــﺖ‪ .‬از آن ﺟﻤﻠــﻪ ﺑــﻪ ﺧﺪاوﻧــﺪ ﻣــﻲﮔﻮﻳــﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬــﻢ ﺑﺤــﻖ ﻟﻴﻠﺘﻨــﺎ وﻣﻮﻟﻮدﻫــﺎ وﺣﺠﺘــﮏ‬
‫وﻣﻮﻋﻮدﻫـﺎ«‪ .‬ﺧﺪا را ﻗﺴﻢ داده ﺑﻪ ﺣﻖ اﻳﻦ ﺷﺐ‪ ،‬آﻳـﺎ ﺷـﺐ و روز ﻛـﻪ دو آﻳـﺖ اﻟﻬـﻲ و‬
‫ﻣﺨﻠﻮق او ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺣﻘﻲ ﺑﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ دارﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺧﺪا در ﻛﺘـﺎﺑﺶ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن ﻣﻦ ﺣﺠﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در اﻳﻦ دﻋـﺎ ﺑـﺮاي ﺧـﺪا ﺣﺠـﺖ آورده و ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬و‬
‫ﻣﻮﻋﻮدﻫﺎ‪ ،‬آﻳﺎ ﻛﺠﺎي ﻗﺮآن ﺧﺪا وﻋﺪه ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﻟﻮد ﻛﺮده اﺳﺖ؟! اﻳﻦ دروﻏﻬﺎ را ﺑﻪ زﺑـﺎن‬
‫ﺧﺪا ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺘﻲ ﻗﺮﻧﺖ إﻟﻰ ﻓﻀﻠﻬﺎ ﻓﻀـﻼً«‪ ،‬آﻳﺎ ﺧﺪا ﻛﺠﺎ ﻣﻘﺮون‬
‫ﻛﺮده ﻓﻀﻞ ﺷﺒﻲ را ﺑﻪ ﻓﻀﻠﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻲ آﻳﻪ‪  b a ` _ ~ } |{ :‬‬
‫‪) z fe  d c‬اﻷﻧﻌﺎم ‪.(21‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻛﻴﺴﺖ ﻇﺎﻟﻢﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﺧﺪا دروغ ﺑﺒﻨﺪد و ﻳﺎ ﺑﻪ آﻳﺎت او ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﺪ«‪.‬‬
‫و آﻳﻪ‪) z m l  k j i h g f{ :‬اﻷﻋﺮاف‪.(33 :‬‬
‫»و آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻧﻤﻰداﻧﻴﺪ‪] ،‬ﺑﻪ دروغ[ ﺑﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ‪ ،‬ﺣﺮام ﻧﻤﻮده اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻋﺪهاي از ﺟﻬﺎﻟﻴﻦ آﻳﺎﺗﻲ از ﻗﺮآن ﺑﻪ ﻣﻴﻞ ﺧﻮدﺷﺎن ﻃﺒﻖ اﻳﻦ دﻋﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ و‬
‫ﻳﺎ ﺗﺎوﻳﻞ ﻛﻨﻨﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺣﻖ ﻧﺪارد ﻗﺮآن را ﺗﺎوﻳﻞ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ اﻣﺎم و ﻧﻪ ﻣﺎﻣﻮم‪ .‬اﻳـﻦ‬
‫ﺟﺎﻋﻞ دﻋﺎ دارد ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﺒﺮ ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺧﺪا ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﺧﺒـﺮدار ﺷـﻮد ﻛـﻪ در اﻳـﻦ‬

‫ﺷﺐ آﻣﺪه‪» :‬اﻟﻌﻠﻢ اﻟﻨـﻮر واﻟﻐﺎﺋـﺐ اﻟﻤﺴـﺘﻮر«‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨـﺪ‪» :‬واﷲ ﻧﺎﺻـﺮﻩ‬
‫وﻣﺆﻳﺪﻩ إذ آن ﻣﻴﻌﺎدﻩ«‪ .‬ﺑﻌﺪ در وﺻﻒ آن ﻏﺎﺋﺐ ﺻﻔﺎﺗﻲ آورده ﻛﻪ آن ﻳﻚ ﻧﻔﺮ را ﺟﻤﻌـﻲ‬

‫ﻓﺮض ﻛﺮده و اوﺻﺎﻓﻲ ﺑﺮاي آن ﺟﻤﻊ ذﻛﺮ ﻛﺮده و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وﻧـﻮاﻣﻴﺲ اﻟﻌﺼـﺮ و وﻻة اﻷﻣـﺮ‬
‫واﻟﻤﻨﺰل ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻣﺎ ﻳﺘﻨﺰل ﻓﻲ ﻟﻴﻠﺔ اﻟﻘﺪر‪ ،‬وأﺻﺤﺎب اﻟﺤﺸـﺮ واﻟﻨﺸـﺮ ﺗﺮاﺟﻤـﺔ وﺣﻴـﻪ ووﻻة أﻣـﺮﻩ‬
‫وﻧﻬﻴـﻪ«‪ .‬ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت ﺗﻤﺎﻣﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺮع و ﻋﻘﻞ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ ادب اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺑـﺮاي‬
‫ﻳﻚ ﻓﺮد وﺻﻒ ﺟﻤﻊ ﻧﺒﺎﻳﺪ آورد ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺣﺸﺮ و ﻧﺸﺮ ﺑﺎ ﺧﺪا و ﺑـﻪ ﻗـﺪرت اوﺳـﺖ و‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪77‬‬

‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ و ﻧﺴﺒﺖ دادن ﺣﺸﺮ و ﻧﺸﺮ را ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﻛﻔﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺟـﻪ‬
‫ﻛﻨﻴﺪ ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﻏﺎﻟﻴﺎن در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﻠﺸﺎن ﺑﻮده ﺑﺎﻓﺘـﻪاﻧـﺪ و‬
‫ﭼﻮن ﻛﻢ ﺳﻮاد ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻏﻠﻂ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬از ﺟﻤﻠﻪ در دﻋﺎي ﺑﻌﺪ )ص ‪ (166‬ﺑـﻪ ﺧـﺪا‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﻘﺪ ﻟﺬت ﺑﺤﺮﻣﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺣﺮم ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﺑﺮدم« آﻳﺎ ﺧﺪا ﺣـﺮم دارد! و‬
‫ﺣﺘﻲ ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮان ﭘﺲ از‬
‫وﻓﺎﺗﺸﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه وﻟﻲ ﺧﺪا ﻣﻨﺰه اﺳﺖ از داﺷﺘﻦ ﺣﺮم ﺟﺰ ﺑﻴﺖ اﷲ اﻟﺤﺮام‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (169‬در اﻋﻤﺎل ﺑﻘﻴﺔ ﻣﺎه ﺷﻌﺒﺎن دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛـﻪ‬
‫آن ﺟﻨﺎب اذﻋﺎن ﻛﺮده ﻣﻦ ﻣﻌﺼﻮم ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛـﻪ اﻳـﻦ دﻋﺎﻫـﺎ را ﻗﺒـﻮل دارﻧـﺪ‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ او را ﻣﻌﺼﻮم ﻣﻲﺷﻤﺮﻧﺪ؟! از آن ﺟﻤﻠﻪ آن ﺟﻨﺎب در اﻳﻦ دﻋـﺎ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻋﻈـﻢ‬
‫اﻟﺬﻧﺐ ﻣﻦ ﻋﺒﺪک ﻓﻠﻴﺤﺴﻦ اﻟﺘﺠﺎوز ﻣﻦ ﻋﻨﺪک« ﺗﺎ آﻧﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ ﻣﺎ ﮐﺎن ﻓﻲ ﻗﻠﺒـﻲ‬
‫ﻣﻦ ﺷﮏ أو رﻳﺒﺔ أو ﺟﺤﻮد أو ﻗﻨﻮط أو ﻓﺮح أو ﺑﺬخ أو ﺑﻄﺮ أو ﺧـﻴﻼء أو رﻳـﺎء أو ﺳـﻤﻌﺔ أو‬
‫ﺷﻘﺎق أو ﻧﻔﺎق أو ﮐﻔﺮ أو ﻓﺴﻮق أو ﻋﺼﻴﺎن أو ﻋﻈﻤﺔ أو ﺷﻲء ﻻ ﺗﺤﺐ ﻓﺄﺳﺄﻟﮏ ﻳﺎ رب أن‬
‫ﺗﺒﺪﻟﻨﻲ ﻣﮑﺎﻧﻪ إﻳﻤﺎﻧﺎً ﺑﻮﻋﺪک ووﻓﺎء ﺑﻌﻬﺪک« ﺗﺎ آﺧﺮ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪78‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ و اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك رﻣﻀﺎن‬
‫ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ آﻧﭽﻪ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﺷـﺪه در اﻋﻤـﺎل و دﻋﺎﻫـﺎ و ﻋﺒـﺎدات اﻛﺜـﺮاً‬
‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻏﻠﻮ و اﻏﺮاق در آﻧﻬﺎ ﻛﻢﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﻌﻜﺲ آﻧﭽـﻪ از اﺋﻤـﻪ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﺷﺪه اﻛﺜﺮاً ﻣﻘﺮون ﺑﻪ اﻏﺮاق و ﻏﻠﻮ و ﻛﺬب و ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن و دﺳﺘﻮر اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﮔﺮ‬
‫ﻛﺴﻲ اﻫﻞ دﻋﺎ و ﻋﺒﺎدت ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ اوﻻً‪ ،‬دﻋﺎﻫﺎي ﻗﺮآن را ﻣﺪﻧﻈﺮ ﮔﻴﺮد و ﺑﺨﻮاﻧـﺪ‪ ،‬و ﻣـﺎ‬
‫ﻛﺘﺎﺑﻲ در دﻋﺎﻫﺎي ﻗﺮآن ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﺧﺮاﻓﺎت ﻣﺎﻧﻊ از ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭼﺎپ آن ﺷﺪه و ﺑﻌـﺪ از‬
‫دﻋﺎﻫﺎي ﻗﺮآن‪ ،‬دﻋﺎ و ﻋﺒـﺎداﺗﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ از رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص رﺳـﻴﺪه ﺑﻬﺘـﺮ اﺳـﺖ از‬
‫دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ از ﻏﻴﺮرﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﻛﺘﺐ وارد ﺷﺪه‪ ،‬زﻳﺮا ﻧﺎﻗﻠﻴﻦ دﻋﺎﻫﺎي رﺳﻮل ﺧﺪا‬
‫ص از اﺻﺤﺎب او ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ ،‬و اﺻﺤﺎب او ﺑﻬﺘﺮﻧﺪ از اﺻﺤﺎب اﺋﻤﻪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ً◌ رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص از اﺻﺤﺎب ﺧﻮد راﺿﻲ ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﻲ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ از اﺻﺤﺎب ﺧﻮد ﻧﺎراﺿﻲ ﺑﻮد و در‬

‫ﺑﺴﻴﺎري از ﺧﻄﺒﻪﻫﺎي ﻧﻬﺞاﻟﺒﻼﻏﻪ اﺻﺤﺎب ﺧﻮد را ﻣـﺬﻣﺖ ﻛـﺮده و آﻧـﺎن را ﺑـﻲدﻳـﻦ و‬
‫ﺧﻄﺎﻛﺎر و ﻣﺰاﺣﻢ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﺻﺤﺎب ﻋﻠﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮدهاﻧﺪ اﺻﺤﺎب اﺋﻤـﻪ‬
‫ﺻﺪ درﺟﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮده و دهﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﻨﺎم اﺋﻤﻪ ﺗﺮاﺷﻴﺪه و ﻫﺰاران ﺣـﺪﻳﺚ دروغ و داراي‬
‫ﻏﻠﻮ و اﻏﺮاق از ﻗﻮل اﺋﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻣﺎ اﺣـﺎدﻳﺜﻲ ﻛـﻪ از رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﺗﻮﺳﻂ اﺻﺤﺎﺑﺶ رﺳﻴﺪه ﻣﻌﺘﺒﺮﺗﺮ ﻣﻲداﻧﻴﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺎز ﻫﻤﺎنﻫﺎ را ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﻣﻲﺳـﻨﺠﻴﻢ‪ ،‬و‬
‫اﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ ﺻﺮﻳﺢ و ﻗﺮآن ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒﻮل ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎل در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك رﻣﻀﺎن‬
‫آﻧﭽﻪ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص رﺳﻴﺪه و در ﻛﺘﺐ ﻣﻮﺟﻮد اﺳـﺖ‪ ،‬اﻛﺜـﺮاً ﻗﺎﺑـﻞ ﻗﺒـﻮل و ﻣـﻮرد‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ دو ﺻﻔﺤﻪ در ﻓﻀﻞ ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك ﻧﻘﻞ ﺷـﺪه ﻛـﻪ‬
‫اﻛﺜﺮاً ﺑﻲاﺷﻜﺎل اﺳﺖ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (174‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در اﻋﻤﺎل ﻣﺸﺘﺮﻛﺔ اﻳﻦ ﻣﺎه‪ ،‬و آن ﺑﺮ ﭼﻬـﺎر ﻗﺴـﻢ اﺳـﺖ‪ :‬ﻗﺴـﻢ‬
‫اول‪ ،‬اﻋﻤﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻫﺮ ﺷﺐ و روز اﻳﻦ ﻣﺎه آﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺑﻦ ﻃﺎووس رواﻳﺖ‬
‫ﻛﺮده از ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺻﺎدق و ﻛﺎﻇﻢ إ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﺋﻲ‪ :‬در ﻣﺎه رﻣﻀـﺎن از اول ﺗـﺎ ﺑـﻪ‬
‫آﺧﺮ آن ﺑﻌﺪ از ﻫﺮ ﻧﻤﺎز واﺟﺐ ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬وﻟﻲ راوﻳﺎن اﻳﻦ ﺧﺒـﺮ را ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻜـﺮده ﻛﻴﺎﻧﻨـﺪ‪،‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪79‬‬

‫ﻏﺎﻟﻴﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﺻﺎدﻗﻨﺪ ﻳﺎ ﻛﺎذب؟! و ﻣﺘﻦ آن ﻧﻴﺰ ﻣﻮرد اﺷـﻜﺎل اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا اﺋﻤـﻪ ﻃﺒـﻖ‬
‫دﻻﺋﻠﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎب زﻳﺎرات ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ آن ﻗﺪر ﺑﻪ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ اﻫﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ‬

‫روز در ﻫﺮ ﻧﻤﺎز از ﺧﺪا زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ را ﻃﻠـﺐ ﻛﻨﻨـﺪ و ﺑﮕﻮﻳﻨـﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ ارزﻗﻨـﻲ زﻳـﺎرة ﻗﺒـﺮ‬
‫ﻧﺒﻴﮏ« و ﺑﺮاي ﻏﻼت ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫و در دﻋــﺎي ﺑﻌــﺪ ﮔﻮﻳــﺪ‪ o n m l k j i h{ :‬‬
‫‪) .z ts r q p‬اﻟﺒﻘﺮه‪ .(185 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﻣﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗـﺮآن‬
‫در آن ﻧﺎزل ﺷﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻗﺮآن ﻫﺪاﻳﺖ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﺮدم و آﻳـﺎت روﺷـﻨﻲ اﺳـﺖ از‬
‫ﻫﺪاﻳﺖ و ﺟﺪاﻛﻨﻨﺪة ﺣﻖ اﺳﺖ از ﺑﺎﻃﻞ«‪ .‬ﺣﺎل ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪ :‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﺧـﺪا و اﻣـﺎم ﻫـﺮ دو‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬آﻳﺎت ﻗﺮآن روﺷﻦ و ﺑﺮاي ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﺮدم اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ‪:‬‬
‫ﻗﺮآن را ﻣﺮدم ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ و ﻗﺮآن ﻇﻨﻲ اﻟﺪﻻﻟﻪ اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﻇﻨﻲ اﺳـﺖ ﭘـﺲ آﻳـﺎت ﺑﻴﻨـﺎت‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺳﺨﻦ ﺧﺪا و اﻣﺎم را ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد و ﻳﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﺪﻋﻴﺎن ﻋﻠﻢ را‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (176‬دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﺻـﺎدق داده ﻛـﻪ ﻳﻘﻴﻨـﺎً دروغ‬

‫اﺳﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺣﻀـﺮت در اﻳـﻦ دﻋـﺎ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬أﺳـﺄﻟﮏ أن ﺗﺠﻌـﻞ وﻓـﺎﺗﻲ ﻗـﺘﻼً ﻓـﻲ‬
‫ﺳﺒﻴﻠﮏ ﺗﺤﺖ راﻳﺔ ﻧﺒﻴﮏ ‪ ...‬اﻟﻠﻬﻢ اﺟﻌـﻞ ﻟـﻲ ﻣـﻊ اﻟﺮﺳـﻮل ﺳـﺒﻴﻼً«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪» ،‬ﺧـﺪاﻳﺎ از ﺗـﻮ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ وﻓﺎت ﻣﺮا ﻗﺘﻞ در راه ﺧﻮدت زﻳﺮ ﭘﺮﭼﻢ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻗﺮار دﻫﻲ«‪ .‬آﻳـﺎ‬
‫ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص وﻓـﺎت ﻛـﺮده و در زﻣـﺎن اﻣـﺎم ﭘـﺮﭼﻢ‬
‫رﺳﻮﻟﻲ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﻋﻤﺎل در اﻳﻦ ﻣﺎه ﻗﺮاﺋﺖ ﻗﺮآن اﺳـﺖ‪ .‬آري‪ ،‬در‬
‫ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ و اﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎن ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن ﻧﺒﺎﺷﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻣﺎ ﺻـﻔﺎت ﺧـﺪا‬
‫را ﺑﻪ اﻣﺎم ﻧﺪﻫﺪ و ﮔﺮﻧﻪ آﻳﺎت ﻗﺮآن او را ﻟﻌﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (177‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﻋﻼﻣﻪ ﺣﻠﻲ رواﻳﺘﻲ را ﻛﻪ اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ راوﻳﺎن‬
‫آن ذﻛﺮ ﻧﺸﺪه ﺗﺎ ارزش آن ﻣﻌﻠﻮم ﮔﺮدد‪ ،‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻫﺮ ﻣـﺆﻣﻨﻲ ﻛـﻪ اﻃﻌـﺎم ﻛﻨـﺪ‬
‫ﻣﺆﻣﻨﻲ را ﻟﻘﻤﻪاي در ﻣﺎه رﻣﻀﺎن اﺟﺮ ﻛﺴﻲ را دارد ﻛﻪ ﺳﻲ ﺑﻨﺪه آزاد ﻛﺮده و ﺑﺮاي او ﻧﺰد‬
‫ﺧﺪاﺳﺖ ﻳﻚ دﻋﺎي ﻣﺴﺘﺠﺎب‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (178‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﻃﺎووس ﺑﺪون ذﻛﺮ راوي دﻋﺎي دو ﺧﻄـﻲ را ﻛـﻪ‬

‫‪80‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﭼﻬﻞ ﺳﺎل او آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد‪ .‬و اﻳﻦ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳـﺖ‪ .‬و ﮔﻨﺎﻫﻜـﺎر‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﺪ و ﮔﺮﻧﻪ دﻋﺎي او اﺛﺮي ﻧﺪارد‪.‬‬
‫دﻋﺎي اﻓﺘﺘﺎح‬
‫در )ص ‪ (178‬دﻋﺎﺋﻲ ﺑﻨﺎم اﻓﺘﺘﺎح آورده ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ از اﻧﺸﺎءات ﻛﻴﺴـﺖ‪ .‬و ﻳﻘﻴﻨـﺎً از‬
‫اﻧﺸﺎء ﻳﻜﻲ از اﻓﺮاد دﻛﺎنداران ﻣﺬﻫﺐ اﺛﻨﻲ ﻋﺸﺮي ﺑﻮده اﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮش اﻧﺸﺎء و ﻣﺴﺠﻊ و‬
‫ﻣﻘﻔﻲ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ در آﺧﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد را وارد ﻛﺮده و ﺷﻔﺎي ﺳﻴﻨﻪ و ﻏﻴﻆ ﻗﻠﺒﻲ ﺧـﻮد را‬
‫از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻛﻪ رﻓﻊ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ از ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻴﻨﻪ و ﻏﻴﻆ ﺑـﺪل داﺷـﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ!! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺮاي اﻳﻦ دﻋﺎ ﺳﻨﺪ ﻣﻌﺘﺒـﺮي در دﺳـﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬وﻟـﻲ ﺑﺎﻳـﺪ از ﺧـﺪا‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻴﻨﻪﺗﻮزان را ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎﻫﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻫـﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻨـﺪ‪ .‬در اﻳـﻦ دﻋـﺎ‬
‫ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﻣﻄﺎﻟـﺐ و ﺻـﻔﺎت ﻧﻴـﻚ ﺧـﺪا را آورده و اﻧﺴـﺎن را ﺧـﻮش ﻣـﻲآﻳـﺪ‪ .‬وﻟـﻲ‬
‫ﻗﺴﻤﺖﻫﺎي آﺧﺮش را ﺑﺮﺧﻼف اﺳﻼم آورده اﺳﺖ‪ .‬زﻳﺮا اﺳﻼم دﻳﻦ اﻧﺤﺼـﺎري ﻧﻴﺴـﺖ‪،‬‬
‫ﻧﻪ اﻣﺎﻣﺶ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺷﺶ و ﻳﺎ ﻫﺸﺖ و ﻳﺎ دوازده ﻧﻔﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻧﻪ زﻣﺎﻣﺪارش ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻳﻚ ﻋﺪه ﻣﺬﻫﺒﻴﻮن اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ اﮔﺮ ﺷﺮاﻳﻂ راﻫﻨﻤﺎﺋﻲ و ﻋﻠـﻢ و ﻋﻤـﻞ در او‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻣﺎﻣﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺮآن در ﺳﻮرة ﻓﺮﻗﺎن آﻳﺔ ‪ 74‬ﺑﻨﺪﮔﺎن رﺣﻤﻦ اﻟﻬـﻲ را‬
‫ﻛﻪ داراي اوﺻﺎف اﻳﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺎﺑﻞ اﻣﺎﻣﺖ داﻧﺴـﺘﻪ و ﻓﺮﻣـﻮده ﻫـﺮ ﺑﻨـﺪهاي ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪) z ¡  ~ }{ :‬اﻟﻔﺮﻗﺎن‪.(74 :‬‬
‫»و ﻣﺎ را ﭘﻴﺸﻮاى ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎران ﮔﺮدان«‪.‬‬
‫و راﺟــﻊ ﺑــﻪ اﺋﻤــﺔ ﻛﻔــﺮ ﻓﺮﻣــﻮده‪z ¨ § ¦ ¥ ¤£ ¢ ¡{ :‬‬
‫)اﻟﺘﻮﺑﻪ‪» .(12:‬ﺑﺎ اﺋﻤﺔ ﻛﻔﺮ ﻗﺘﺎل و ﭘﻴﻜﺎر ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ«‪.‬‬
‫آﻳﺎ اﺋﻤﺔ ﻛﻔﺮ ‪ 12‬ﻧﻔﺮﻧﺪ ﻛﻪ اﺋﻤﺔ اﻳﻤﺎن ‪ 12‬ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ .‬و ﻓﺮﻣـﻮده‪ t s r q{ :‬‬
‫‪) z vu‬اﻹﺳﺮاء‪.(71 :‬‬
‫»روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮ ﻣﺮدﻣﻲ را ﺑﺎ اﻣﺎﻣﺸﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ«‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﻣﺮدم دﻧﻴﺎ ﻓﻘﻂ ‪ 12‬ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ‪ 12‬اﻣﺎم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺰاران ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎ اﻣﺎﻣﺸﺎن ﻣﺤﺸﻮر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬و ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺳﻮرة اﻧﺒﻴﺎء ﺗﻤﺎم‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪81‬‬

‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻹ را اﻣﺎم ﻗﺮار داده‪ ،‬و ﻓﺮﻣﻮده‪) z D C B A{:‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪:‬‬
‫‪.(73‬‬
‫»و آﻧﺎن را ﭘﻴﺸﻮاﻳﺎﻧﻰ ﮔﺮداﻧﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺎ ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ«‪.‬‬
‫و در ﺳﻮرة ﻗﺼﺺ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ زﻣـﺎن ﻓﺮﻋـﻮن را اﻣـﺎم ﻗـﺮار داده ﺑـﺮاي ﺳـﺎﻳﺮ‬
‫ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ‪ ،‬و ﻓﺮﻣﻮده‪) z  Á À ¿ ¾{ :‬اﻟﻘﺼﺺ‪.(5 :‬‬
‫»و )ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ( آﻧﺎن را ﭘﻴﺸﻮاﻳﺎن و وارﺛﺎن روى زﻣﻴﻦ ﻗﺮار دﻫﻴﻢ!«‪.‬‬
‫و ﺳﺎﻳﺮ آﻳﺎت‪ .‬در اﺳﻼم ﻧﻪ راﻫﻨﻤﺎ و ﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ و ﻧﻪ اﻫﻞ ﺗﻘﻮي ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ در اﻳﻦ دﻋﺎ ‪ 12‬اﻣﺎم اﻧﺤﺼـﺎري ﺳـﺎﺧﺘﻪ و اﻳـﻦ ‪ 12‬ﻧﻔـﺮ را ﺣﺠـﺖ ﺑـﺮ‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻧﻤﻮده در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻗﺮآن ﺳﻮرة ﻧﺴﺎء آﻳـﺔ ‪ 165‬ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﭘـﺲ از رﺳـﻮﻻن اﻟﻬـﻲ‬
‫ﺣﺠﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 90‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﺗﻤـﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨـﺎ ﻣﺤﻤـﺪ ص‬
‫ﺣﺠﺘـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺣﺠﺖ اﻟﻬﻲ ﺑﺎ آﻣﺪن ﻣﺤﻤﺪ ص ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬و اﻣﺎم ﺻﺎدق در ﻛﺎﻓﻲ ﺑـﺎب‬
‫ﻋﻘﻞ و ﺟﻬﻞ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬دو ﭼﻴﺰ ﻓﻘﻂ ﺣﺠﺖ اﺳﺖ‪ :‬اول ﺣﺠﺖ ﻇﺎﻫﺮي ﻛﻪ اﻧﺒﻴـﺎء ﺑﺎﺷـﺪ و‬
‫ﺣﺠﺖ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﻛﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎل در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺣﺠـﺖﺗﺮاﺷـﻲ ﻛـﺮده و ﻓﻘـﻂ ‪ 12‬ﻧﻔـﺮ را‬
‫ﺣﺠﺖ ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ دﻋﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺠﺖﺗﺮاﺷﻲ ﻛﻨﺪ از درﺟـﺔ‬
‫اﻋﺘﺒﺎر ﺳﺎﻗﻂ و آن دﻋﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﻣﺬﻫﺐﺗﺮاﺷﺎن اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻦ دﻋﺎ ﭘـﺲ از ﺣﺠـﺖﺗﺮاﺷـﻲ‬
‫آﻣﺪه ﺑﺮاي ﻋﺪل ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮔﺮﻳﻪ و زاري راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﻛﻪ او ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﻛﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ‬
‫ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻼف ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬زﻳـﺮا در ﻗـﺮآن ﻓﺮﻣـﻮده‪ ¥ ¤ £  ¢ ¡  ~ } |{:‬‬
‫¦§  ‪) z‬اﻟﺮﻋﺪ‪» .(11 :‬ﺧﺪا ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲدﻫﺪ آﻧﭽﻪ را ﻗﻮﻣﻲ دارﻧﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻐﻴﻴﺮ‬
‫دﻫﻨﺪ آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﺧﻮد دارﻧﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدﺷﺎن ﻗﻴﺎم ﺑﻌﺪل ﻛﻨﻨﺪ و ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﺑـﻮدن ﺑـﺮاي اﻳﻨﻜـﻪ ﺧـﺪا‬
‫ﻛﺴﻲ را ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ و ﺑﺰور ﻋﺪل را ﺑﻴﺎورد ﺑﺮ ﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﻫﻤﺔ ﻣـﺮدم را‬
‫ﻣﻜﻠﻒ ﺑﻪ اﻇﻬﺎر ﻋﺪل و ﻗﻴﺎم ﺑـﻪ ﻋـﺪل ﻧﻤـﻮده‪ ،‬و ﻓﺮﻣـﻮده‪ D C B A{:‬‬
‫‪) zKJ I H   G F E‬اﻟﺤﺪﻳﺪ‪» .(25 :‬ﺑﻪ راﺳﺘﻰ ]ﻣﺎ[‬
‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﺧﻮد را ﺑﺎ دﻻﻳﻞ آﺷﻜﺎر ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ و ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻛﺘﺎب و ﻣﻴﺰان ﻧﺎزل ﻧﻤﻮدﻳﻢ ﺗﺎ ﻣـﺮدم‬

‫‪82‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻗﻴﺎم ﺑﻪ ﻋﺪل و اﻧﺼﺎف ﻛﻨﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﺑﺎ ﻛﺘﺎب ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ {‪ z LK J I‬و ﻧﻔﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻟﻴﻘـﻮم‬
‫اﻟﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﻟﻘﺴﻂ«‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﻇﻠﻤﻲ را ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷـﻮﻧﺪ و زﻣـﻴﻦ را ﭘـﺮ از ﻇﻠـﻢ‬
‫ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪا ﻳﻜﻨﻔﺮ را ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪ ،‬و آن ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻗﻴﺎم ﺑﻪ ﻋﺪل ﻧﻤﺎﻳﺪ و اﻳﻦ از اﻓﻜـﺎر ﺧـﺮاب‬
‫ﺧﺮاﻓﻲ اﻧﺤﺼﺎر ﻃﻠﺒﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و اﺧﺒﺎرﺷﺎن دﻻﻟﺖ دارد ﻛﻪ آن ﻣﻬﺪي ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻳﺸـﺎن ﺑـﺮاي‬
‫ﻣﺮدم ﻧﻘﻤﺖ و ﻛﺎرش ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎﻫﺎ از ﻣﺬﻫﺐﺳـﺎزان‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺠﺎي ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ دﻋﺎﺋﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎ ﻋﻄـﻒ ﺑـﻪ دﻋـﺎي اﻓﺘﺘـﺎح ﻛـﺮده و آن را‬
‫ﻣﺠﻌﻮل ﻣﻲداﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻠﻮاﺗﻲ ﻛﻪ در )ص ‪ (207‬آورده ﺑﻌﻨـﻮان اﻋﻤـﺎل روزﻫـﺎي ﻣـﺎه‬
‫رﻣﻀﺎن و ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻋﺎﺋﻲ ﻛﻪ در اﻋﻤﺎل ﻣﺸﺘﺮﻛﺔ ﺷﺐ ﻗﺪر در )ص ‪ (221‬ذﻛﺮ ﻧﻤﻮده اﺳـﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (225‬در دﻋﺎي ﺷﺐ ‪ 23‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ و ﻫﺮ زﻣـﺎﻧﻲ ﻛـﻪ ﺑﺎﺷـﺪ‬

‫ﻣﻜﺮر ﻣـﻲﮔـﻮﺋﻲ‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ ﮐـﻦ ﻟﻮﻟﻴـﮏ اﻟﺤﺠـﺔ ﺑـﻦ اﻟﺤﺴـﻦ ؛ ﻓـﻲ ﻫـﺬﻩ اﻟﺴـﺎﻋﺔ وﻓـﻲ ﮐـﻞ‬
‫ﺳﺎﻋﺔ وﻟﻴﺎً وﺣﺎﻓﻈﺎً وﻗﺎﺋﺪاً وﻧﺎﺻﺮاً ودﻟـﻴﻼً وﻋﻴﻨـﺎً«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ در اﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ و ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻲ‬
‫ﺑﺮاي وﻟﻲ ﺧﻮدت‪ ،‬وﻟﻲ و ﻧﮕﻬﺒﺎن و ﻗﺎﺋﺪ و ﻳﺎور و راﻫﻨﻤﺎ و ﺟﺎﺳـﻮس ﺑـﺎش‪ .‬ﺧﻮاﻧﻨـﺪه!‬
‫دﻗﺖ ﻛﻦ‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا دﺳﺘﻮر ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ اي ﺧـﺪا ﺑـﺮاي وﻟﻴـﺖ‬
‫وﻟﻲ ﺑﺎش‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ اﮔﺮ وﻟﻲ ﻫﺴﺖ دﻳﮕﺮ ﺑﺎش ﻣﻌﻨﻲ ﻧـﺪارد‪ .‬ﻣـﻦ ﻧﻤـﻲداﻧـﻢ اﻳـﻦ دﻋـﺎ‬
‫ﻧﻮﻳﺲﻫﺎ ﭼﺮا ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده و در ﺳﺎﺧﺘﻪﻫـﺎ ﻓﻜـﺮ ﻧﻤـﻲﻛﻨﻨـﺪ‪ .‬ﺧـﺪاي ﺗﻌـﺎﻟﻲ ﺑـﺮاي ﺗﻤـﺎم‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﻫﺎدي و راﻫﻨﻤﺎ و ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻮده و ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎش ﺑﺮاي ﻳـﻚ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد‪ .‬اﺗﻔﺎﻗﺎً ﻣﺘﺼﺪﻳﺎن اﻣﻮر ﻫﻤﻪ روزه اﻳﻦ دﻋﺎ را در رادﻳﻮﻫﺎ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻳﻚ‬
‫ﻧﻔﺮ در ﻣﻴﺎن اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻣﻌﻨﻲ اﻳﻦ دﻋﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟!‬
‫در اﻳﻦ دﻋﺎي اﻓﺘﺘﺎح اﻣﺎم ﻏﺎﻳﺐ را وﻟﻲ اﻣـﺮ ﺧـﺪا ﺧﻮاﻧـﺪه اﺳـﺖ‪ ،‬ﺣـﺎل ﻣـﺪرك آن‬
‫ﭼﻴﺴﺖ و اﻳﻦ وﻟﻲ اﻣﺮ ﭼﻪ اﻣﺮي را اﻧﺠﺎم داده؟ آﻳﺎ ﻣﻤﻠﻜﺘﻲ را اﺻﻼح ﻛﺮده؟ آﻳﺎ ﻛﺎﻓﺮي‬

‫را راﻫﻨﻤﺎﺋﻲ و ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺮده؟ آﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻲ را ﺑﻮﺟﻮد آورده؟ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ اﺟﻌﻠـﻪ‬
‫اﻟﺪاﻋﻲ إﻟﻰ ﮐﺘﺎﺑﮏ واﻟﻘﺎﺋﻢ ﺑـﺪﻳﻨﮏ«‪ .‬آﻳﺎ ﻣﮕﺮ او داﻋﻲ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬در اﺧﺒﺎر ﺷﻴﻌﻪ آﻣﺪه ﻛﻪ او ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﺣﻜـﻢ ﻧﻤـﻲﻛﻨـﺪ‪ .‬و ﺑﻌـﻼوه ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻳﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ داﻋﻲ ﺑﻪ دﻳﻦ و آﻣﺮ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ و آﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮوف ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻓﻘﻂ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪83‬‬

‫ﻫﻤﺎن ﻳﻜﻨﻔﺮ ﻣﻜﻠﻒ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ أﻇﻬـﺮ ﺑـﻪ دﻳﻨـﮏ وﺳـﻨﺔ ﻧﺒﻴـﮏ«‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً اﻇﻬﺎر دﻳﻦ و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﻛﺎر و ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﺳـﺖ‪ ،‬وﻟـﻲ ﺑﻌﻜـﺲ‬
‫اﻳﻨﺎن ﮔﻮﻳﺎ ﺧﻮد را ﻣﻜﻠﻒ ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬و ﺛﺎﻧﻴﺎً اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل‬
‫را اﻇﻬﺎر ﻛﻨﺪ و ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺬﻫﺐﺳﺎزان و ﺑﺪﻋﺖﻫﺎي ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺎﻧﻊ اﻇﻬـﺎر ﻛﺘـﺎب‬
‫ﺧﺪا و ﻣﺎﻧﻊ از اﻇﻬﺎر ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻧﻪ ﺗﻨﻬـﺎ ﻣـﺎﻧﻊ ﻣـﻲﺷـﻮﻧﺪ ﺑﻠﻜـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻋﺪاوت ﺑﺮ ﻣﻲﺧﻴﺰﻧﺪ‪ .‬آري‪ ،‬در دﻋﺎ ﺑﻠﻘﻠﻘﺔ زﺑﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ أﻇﻬـﺮ ﺑـﻪ دﻳﻨـﮏ«‪ .‬اﻣـﺎ‬
‫اﮔﺮ ﺑﻔﺮض او ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺑﺨﻮاﻫﺪ اﻇﻬﺎر ﻛﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ دﻋﺎﺧﻮاﻧﺎن دﺷﻤﻦ او و ﺑﻪ ﻗﺘﻞ او اﻗـﺪام‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﭼﻨﺪ آﻳﻪ از ﻛﺘﺎب ﺧﺪا را ﺧﻮاﺳـﺘﻢ اﻇﻬـﺎر ﻛـﻨﻢ و اﻇﻬـﺎر‬
‫ﻛﺮدم اﻳﻨﺎن ﻣﺘﻔﻖ ﺷﺪﻧﺪ در ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي و ﻫﺰاران اﻓﺘﺮاء و ﺗﻬﻤﺖ زدﻧﺪ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
‫او در ﻣﺬﻫﺐ وﻫﺎﺑﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اﺻﻼً ﻣﺬﻫﺐ وﻫﺎﺑﻲ در دﻧﻴﺎ وﺟﻮد ﻧـﺪارد و‬
‫اﻳﻦ ﺣﻘﻴﺮ وﻫﺎﺑﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ و ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻢ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ دﻋﺎ و زاري ﻛﺮدﻧﺸـﺎن‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﻋﻤﻠﺸﺎن اﺳﺖ و اﻳﻨﺎن ﻣﻮرد ﻟﻌﻦ آﻳﺎت ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﺪاﻳﺖ اﻳﺸـﺎن‬
‫را از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺘﺎرﻳﻢ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ از اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك دﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﻢ و ﻓﻘﻂ‬
‫از ﺧﺪا ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺧﺪا ﻣﻠﺖ ﻣﺎ را از ﺷﺮ دﺷﻤﻨﺎن ﻗﺮآن و ﻛﻴﺪ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﻧﺠﺎت دﻫـﺪ‪ .‬و‬
‫اﻳﺸﺎن را ﺑﻴﺪار و از ﺧﺮاﻓﺎت ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ذي اﻟﻘﻌﺪه و ذي اﻟﺤﺠﻪ‬
‫در )ص ‪ (252‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎوس ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬در ﺑﻌﻀـﻲ از ﻛﺘـﺎبﻫـﺎي اﺻـﺤﺎب‬
‫ﻋﺠﻢ ﻣﻦ دﻳﺪهام ﻛـﻪ زﻳـﺎرت ﻣﻮﻻﻧـﺎ اﻟﺮﺿـﺎ ؛ در روز ‪ 23‬ذي اﻟﻘﻌـﺪه از دور و ﻳـﺎ‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﺴﺘﺤﺐ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﺪ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻪ ﻛﺘﺎب و ﻧـﻪ ﺻـﺎﺣﺐ‬
‫ﻛﺘﺎب را ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده و ﻛﺘـﺎب ﻣﺠﻬـﻮﻟﻲ را ﻣـﺪرك ﻗـﺮار داده ﺑـﺮاي اﺳـﺘﺤﺒﺎب زﻳـﺎرت‬
‫ﺣﻀﺮت‪ ،‬و در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛـﻪ روزة روز ‪ 25‬ذي اﻟﻘﻌـﺪه و ﻋﺒـﺎدت ﺷـﺐ آن‬
‫ﺛﻮاب ﻫﻔﺘﺎد ﺳﺎل دارد‪ ،‬و ﻛﻔﺎرة ﮔﻨﺎه ﺻﺪ ﺳﺎل اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﻔﺘﺎد ﺳﺎل ﮔﻨـﺎه‬
‫ﻛﺮده آن روز را روزه ﮔﻴﺮد دﻳﮕﺮ ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در اﻳﻦ روز دو ﻋﻤﻞ‬
‫اﺳﺖ‪ :‬اول ﻧﻤﺎزي ﻛﻪ در ﻛﺘﺐ ﺷﻴﻌﺔ ﻗﻢ رواﻳﺖ ﺷﺪه‪ .‬ﺣـﺎل ﻛﺴـﻲ از او ﻧﭙﺮﺳـﻴﺪه ﻛـﺪام‬
‫ﻗﻤﻲ و ﻛﺪام ﻛﺘﺎب و ﻛﺪام ﻣﺪرك‪ .‬و در ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻋـﺎي اﻓﺘﺘـﺎح‬

‫‪84‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻛﻪ ﺑﻄﻼن آن ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (254‬از ﺣﻀﺮت ﺟﻮاد ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ از ﻣﺮگ ﺧﻮد ﺧﺒﺮ داده و اﻳﻦ ﺧﺒـﺮ‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻏﻴﺐ ﻧﻤﻲداﻧﺪ‪ ،‬و در آﺧﺮ ﺳﻮرة ﻟﻘﻤﺎن ﻧﻴـﺰ ﻓﺮﻣـﻮده‪ É{ :‬‬
‫‪) z ÖÕ Ô Ó ÒÑ Ð ÏÎ Í Ì Ë Ê‬ﻟﻘﻤــــﺎن‪» .(34 :‬ﻛﺴــــﻲ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻓﺮدا ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﺪام زﻣﻴﻦ ﻣﻲﻣﻴﺮد«‪.‬‬
‫و ﻋﻠﻲ ؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬روز ﻣﺮگ را ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺣﺘﻲ اﻧﺒﻴـﺎء و‬
‫اوﺻﻴﺎء«‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﺟﻮاد ﻧﻪ ﻗﻮل ﺧﺪا را ﻗﺒﻮل داﺷﺘﻪ و ﻧﻪ‬
‫ﻗﻮل ﺟﺪش اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ؛ را!‬
‫و در )ص ‪ (253‬دﻋﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺧﺘﺮاع ﻃﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﻤﻼﺗﺶ ﺧﺮاﻓـﻪ‬

‫و ﺿﺪ ﻋﻘﻞ اﺳﺖ‪ :‬اول‪» ،‬ﻳﺎ داﺣـﻲ اﻟﻜﻌﺒـﺔ«‪ ،‬ﻏﻠﻂ اﺳـﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜـﻪ ﺑﺎﻳـﺪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ داﺣـﻲ‬
‫اﻷرض«‪ .‬دوم‪ ،‬ﺟﻤﻠــﺔ‪» :‬أﻗــﺪﻣﺖ ﺳــﺒﻘﻬﺎ«‪ .‬ﺳــﻮم‪ ،‬در وﺻــﻒ ﻣﺤﻤــﺪ ص ﻣــﻲﮔﻮﻳــﺪ‪:‬‬
‫»اﻟﻤﻨﺘﺨﺐ ﻓﻲ اﻟﻤﻴﺜﺎق‪ ،‬اﻟﻘﺮﻳﺐ ﻳﻮم اﻟﺘﻼق«‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻮم اﻟـﺘﻼق ﻗﻴﺎﻣـﺖ اﺳـﺖ‪ ،‬و در اﻳﻨﺠـﺎ‬
‫ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﻧﺪارد و در وﺻﻒ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬دﻋﺎﺋﻢ اﻟﺠﺒﺎر«‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻘﺼـﻮد از ﺟﺒـﺎر ﺧـﺪا‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪا دﻋﺎﺋﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎ ﻧﺪارد‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﻻة اﻟﺠﻨـﺔ واﻟﻨـﺎر«‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ واﻟﻴـﺎن و‬
‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﺎن ﺑﻬﺸﺖ و دوزخ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻬﺸﺖ و دوزخ را ﭼﻨﻴﻦ واﻟﻴﺎن ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﺧﺪاي ﺟﻬـﺎن‬
‫ﺑﺮاي ﺛﻮاب و ﻋﻘﺎﺑﺶ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ واﻟﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮاﻓﻲ دﻳﮕـﺮي ﻛـﻪ در اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ آورده ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ ﻓﻘﻂ ﻗﺼﺪﺷﺎن آوردن ﺧﺮاﻓـﺎت و ﻧﺸـﺮ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (274‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﻃﺎووس زﻳﺎرﺗﻲ دﻋﺎﺋﻲ ﺑﺮاي دﻋﺎي ﺣﻀﺮت اﻣـﺎم‬
‫ﺣﺴﻴﻦ  در روز ﻋﺮﻓﻪ ﻛﻪ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ آن ﻧﺸـﺎن ﻣـﻲدﻫـﺪ از ﺟﻌﻠﻴـﺎت ﺻـﻮﻓﻴﺎﻧﺔ ﻋﺮﻓـﺎن‬
‫ﺑﺎفﻫﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ زﻳﺮا اﺻﻄﻼﺣﺎت آﻧﺎن را در ﺟﻤﻼت آن وارد ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (278‬روز ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ را ﻋﻴﺪ ﻗﺮار داده و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬آن روزي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺼـﺐ‬
‫ﻛﺮد ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ص‪ ،‬اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ را ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص در ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ آﻧﭽﻪ ﻣﻮرﺧﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻣﺮدم را ﺟﻤﻊ ﻛﺮد و اﻳﺸـﺎن را ﺑـﻪ دوﺳـﺘﻲ‬
‫ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ اﻣﺮ ﻧﻤﻮد‪ ،‬و ﺟﻤﻠﻪاي در ﺧﻼﻓﺖ ﻧﻔﺮﻣﻮد‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻼﻓﺖ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪85‬‬

‫را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ ﺧﻮد ﻓﺼﻴﺤﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮدم ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪» :‬ﻋﻠﻲ ﺧﻠﻴﻔﺘﻲ ﺑﻌﺪ وﻓﺎﺗﻲ«‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﻧﻔﺮﻣﻮد‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﺑﻘﻮل ﻓﺮزﻧﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻲ ؛ ﺣﺴـﻦ ﻣﺜﻨـﻲ‪» :‬اﮔـﺮ‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺼﺒﻲ ﺑﻮده و ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻫﻴﭻ اﻗﺪاﻣﻲ ﻧﻜﺮده و ﻫﻤﺎن ﺳﺎﻋﺖ وﻓﺎت رﺳﻮل‬
‫ﺑﻴﺎن و اﻗﺪاﻣﻲ ﻧﻨﻤﻮده ﻣﻘﺼﺮ اول ﺧـﻮد آن ﺣﻀـﺮت اﺳـﺖ«‪ .‬ﺛﺎﻟﺜـﺎً‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧـﻪ اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫اﺻﺤﺎب رﺳﻮل ص ﻫﻴﭻ ﻛﺪام از ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ و ﻧﺼـﺐ ﺧﻼﻓـﺖ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ را‬
‫ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ و در ﻗﺮن اول ﻫﻴﭻ ﻣﺬاﻛﺮهاي از ﻧﺼﺐ ﺧﻼﻓﺖ در ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﻧﺒـﻮده اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺣﺎﻻ ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳﺎل ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻓﻬﻤﻴﺪهاﻳﺪ؟! راﺑﻌﺎً‪ ،‬اﮔﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‬

‫ﺧﻠﻴﻔﺔ ﭘﺲ از ﺧﻮد را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ او أﻓﺼﺢ اﻟﻤﺘﻜﻠﻤﻴﻦ ﺑﻮد و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪» :‬أﻳﻬـﺎ اﻟﻨـﺎس ﻋﻠـﻲ‬
‫ﺧﻠﻴﻔﺘﻲ ﺑﻌﺪ وﻓﺎﺗﻲ« در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻤﻠﻪاي ﻧﻔﺮﻣﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در اﻋﻤﺎل روز ﻋﻴﺪ ﻏﺪﻳﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص وﺻﻴﺖ ﻛﺮد اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ را ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ روز را ﻋﻴﺪ ﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻛﺬب اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﻘﺮرات اﺳﻼم را ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬و ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺧﺼﻮﺻـﻲ ﻧﺪاﺷـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ در ﻗـﺮآن‪ ،‬ﻓﺮﻣـﻮده‪ u{ :‬‬
‫‪) z yx w v‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(109 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﺷﻤﺎ را اﻋﻼم ﻛﺮدم ﺑﻄﻮر ﻣﺴﺎوي«‪.‬‬
‫آري‪ ،‬ﺧﺪا او را رﺣﻤﺖ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﻗﺮار داده ﻧﻪ رﺣﻤﺖ ﺑﺮاي اﻣـﺎم ﻓﻘـﻂ و ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{` ‪) z e  d c   b a‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(107 :‬‬
‫»و ﻣﺎ ﺗﻮ را ﺟﺰ رﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮاى ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﻧﻔﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ«‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪا در اﻳﻦ روز ﺑﻴﺎﻣﺮزد از ﻫﺮ ﻣﺮد ﻣﺆﻣﻦ و زن ﻣﺆﻣﻨﻪ ﮔﻨـﺎه ﺷﺼـﺖ‬
‫ﺳﺎﻟﺔ اﻳﺸﺎن را‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻼف ﻣﻘﺮرات ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻜﻨﺪ ﺧـﺪا او‬
‫را ﻧﻤﻲآﻣﺮزد‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﻏﺮاق ﮔﻮﺋﻲﻫﺎﻳﻲ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ ﻋﺎﻗﻼن داﻧﻨﺪ‪ .‬ﺳـﭙﺲ دﻋـﺎﺋﻲ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﻗﺮاﺋﻦ ﻛﺬب در آن ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ‪ .‬و ﭼﻮن ﺑﻪ اﺑﻮﺑﻜﺮ  ﺻﺪﻳﻖ ﮔﻔﺘﻪاﻧـﺪ در اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ ﻋﻠﻲ را ﺻﺪﻳﻖ اﻛﺒﺮ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﺮاي اﻳﺠﺎد ﻏﻮﻏﺎ‪ ،‬و ﻋﻠﻲ  را ﺣﺠـﺖ ﺧﻮاﻧـﺪه ﺑـﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ آن ﺣﻀﺮت در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 90‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﺗﻤﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨﺎ ﻣﺤﻤﺪ ص ﺣﺠﺘﻪ«‪ .‬و‬
‫ﻋﻠﻲ  را ﺧﺰﻳﻨﺔ ﻋﻠﻢ ﺧﺪا و ﺻﻨﺪوق ﻏﻴﺐ ﺧﺪا و ﻣﺤﻞ ﺳﺮ ﺧﺪا و اﻣﻴﻦ او و ﺷﺎﻫﺪ او‬
‫ﺑﺮ ﺧﻠﻖ او ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬و ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻋﻠﻢ ﺧﺪا ﻋـﻴﻦ‬

‫‪86‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ذات او اﺳﺖ‪ ،‬و در ﺧﺰﻳﻨﻪ ﻧﻴﺴﺖ و ﻏﻴﺐ ﻣﺨﺼﻮص ذات او اﺳﺖ‪ ،‬و ﺻﻨﺪوق ﺧﺎرﺟﻲ‬
‫ﻧﺪارد و اﺳﺮار اﻟﻬﻲ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﻇﺮﻓﻲ و ﻳﺎ اﻣﻴﻨﻲ ﻧﺪارد‪ .‬و اﮔﺮ ﻋﻠﻲ  ﺷـﺎﻫﺪ ﺑـﺮ ﺧﻠـﻖ‬
‫ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن ﺷـﺎﻫﺪ ﺑـﺮ ﺧﻠـﻖ ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﺪ‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﻗـﺮآن ﺑـﻪ ﻫﻤـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ ^ ] \ [ Z{ :‬‬
‫_ ` ‪) z a‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(143 :‬‬
‫»و ﺑﺪﻳﻦﺳﺎن ﺷﻤﺎ را اﻣ‪‬ﺘﻰ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻗﺮار دادﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻣﺮدم ]ﺟﻬﺎن[ ﮔﻮاه ﺑﺎﺷﻴﺪ«‪.‬‬
‫و دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﺣﺴـﺒﻨﺎ ﺑﻬـﻢ ﺑﻴﻨﻨـﺎ وﺑـﻴﻦ اﷲ دون ﺧﻠﻘـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪،‬‬
‫واﺳﻄﺔ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ و ﺧﺪا ﻓﻘﻂ اﺋﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در ﺻـﻮرﺗﻲ ﻛـﻪ ﺑـﻴﻦ ﺧـﺪا و ﺧﻠـﻖ واﺳـﻄﻪاي‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺧﺪا از رگ ﮔﺮدن ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ اﻧﺒﻴﺎ واﺳـﻄﻪ ﻫﺴـﺘﻨﺪ در وﺣـﻲ‬
‫ﺷﺮﻋﻲ واﺳﻄﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ در ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ‪ .‬و در اﻳﻦ دﻋـﺎ ﮔﻮﺷـﻪ و ﻛﻨﺎﻳـﻪ زده ﺑـﺮ ﺧﻠﻔـﺎي‬
‫اﺳﻼﻣﻲ و اﻳﺸﺎن را اوﺛﺎن و ﺑﺖ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ دﻋﺎﻫﺎ را ﻓﻘﻂ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺮاي‬
‫اﻳﺠﺎد ﻏﻮﻏﺎ و ﺗﻔﺮﻗﻪ و ﺑﺪﺑﻴﻨﻲ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ‪ .‬ﻣﺨﺘﺼﺮ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ اﻛﺜـﺮ اﻳـﻦ دﻋـﺎ ﺑـﻮي‬
‫ﻧﻔﺎق و ﺷﻘﺎق و ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ در زﻣﺎن ﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ ﺑﺎ ﻋﻠـﻲ  دﺷـﻤﻦ ﺑﺎﺷـﺪ و ﻳـﺎ‬
‫ﻣﻨﻜﺮ دوﺳﺘﻲ و وﻻﻳﺖ او ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎل در اﻳﻦ دﻋﺎ و دﻋﺎي ﺑﻌﺪي ﻣﻜﺮر ﻟﻌﻦ ﻛﺮده ﻛﺴـﻲ‬
‫را ﻛﻪ ﻣﻨﻜﺮ روز ﻏﺪﻳﺮ و ﻳﺎ ﻣﻨﻜﺮ وﻻﻳﺖ ﻋﻠﻲ  ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬در ﺻـﻮرﺗﻲ ﻛـﻪ روز ﻏـﺪﻳﺮ را‬
‫ﻫﻤﻪ ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﺗﻮﺻـﻴﻪ ﺑـﻪ دوﺳـﺘﻲ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ‬
‫؛ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺰور از ﻛﻠﻤﺎت رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﻲ را در آورﻧﺪ در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛـﻪ ﺧـﻮد ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ ؛ ﻣـﺪﻋﻲ ﺧﻼﻓـﺖ‬
‫ﻣﻨﺼﻮص اﻟﻬﻲ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﺎن روي ﺗﻌﺼﺐ ﻳـﺎﻫﻮ و ﺟﻨﺠـﺎل و دﻋﺎﻫـﺎ ﻣـﻲﺧﻮاﻫﻨـﺪ‬
‫ﻣﺪﻋﺎي ﺧﻮد را واﻗﻌﻴﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ ﻣﻜﺮر از ﺧﺪا وﻻﻳﺖ ﻋﻠﻲ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨـﺪ‪،‬‬
‫در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ و ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻌﻠﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﻮﺟﻮد آوردهاﻧﺪ و ﺑـﺮﺧﻼف ﻋﻘﺎﻳـﺪ‬
‫ﺣﻘﻪ او و ﺑﺮ ﺧﻼف اﻋﻤﺎل او رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺧﻮد را در زﻣﺮة دﺷـﻤﻨﺎن آن ﺟﻨـﺎب ﻗـﺮار‬
‫دادهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺼﺮف ﺧﻮاﻧﺪن دﻋﺎ و ادﻋﺎي ﻛﺎري درﺳﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻼً‬
‫ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻧﺴﺎن دوﺳﺖ اﺳﺖ و ﻳﺎ دﺷﻤﻦ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪87‬‬

‫و در اﻋﻤﺎل روز ‪ 25‬ذﻳﺤﺠﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻫـﻞ أﺗـﻰ« در ﺣـﻖ اﻫـﻞ ﺑﻴـﺖ ﻧـﺎزل ﺷـﺪه ‪.«...‬‬
‫ﮔــﻮﺋﻴﻢ‪ :‬در ﺳــﻮرة »ﻫــﻞ أﺗــﯽ« ﺧــﺪا ﻓﺮﻣــﻮده‪z ¿ ¾ ½ ¼ » º{ :‬‬
‫‪.‬اﻹﻧﺴﺎن‪» .(2 :‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﺎ اﻧﺴﺎن را از ﻧﻄﻔﻪاى آﻣﻴﺨﺘﻪ آﻓﺮﻳﺪﻳﻢ«‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﺷﻤﺎ ﺧﻠﻘﺖ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ را از ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻴﺪ‪ .‬و دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻫﻞ ﺑﻴـﺖ ﺳـﻪ‬
‫روز روزه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ آب اﻓﻄﺎر ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻛﺬب و ﻣﺨـﺎﻟﻒ ﻗـﺮآن و‬
‫ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻔﻆ اﻟﺼﺤﻪ و ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺮام و ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘـﻞ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫آﻧﭽﻪ از ﺳﻮرة »ﻫـﻞ أﺗـﯽ« اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻌﺎم ﺧـﻮد را در ﻳـﻚ روز ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺴﻜﻴﻦ و ﻳﺘﻴﻢ و اﺳﻴﺮ دادﻧﺪ و ﺗﻔﺼﻴﻞ آن را ﺑﺎ دﻟﻴﻞ در ﻛﺘﺎب ﺗﺎﺑﺸـﻲ از ﻗـﺮآن در ذﻳـﻞ‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻮره و ﻧﻴﺰ در ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﻢ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺷﻮد‪.‬‬

‫‪88‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬در اﻋﻤﺎل ﻣﺤﺮّم‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﻣﺎه‪ ،‬ﻣﺎه ﺣﺰن اﻫـﻞ ﺑﻴـﺖ و ﺷـﻴﻌﻴﺎن اﺳـﺖ‪ .‬در اﻳﻨﺠـﺎ ﺷـﻴﻌﻪ ﺑﺴـﻴﺎر ﺿـﺪ و‬
‫ﻧﻘﻴﺾﮔﻮﻳﻲ دارد‪ .‬از ﻃﺮﻓﻲ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﺎم ﻋﺎﺷﻖ ﻟﻘﺎء اﷲ و ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﺎدت ﺑـﻮده و‬
‫ﺧﻮد ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد اﻗﺪام ﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﭘـﺲ ﺣﺴـﻴﻦ  ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻄﻠﻮب و ﻣﻌﺸﻮق ﺧﻮد رﺳﻴﺪه دﻳﮕﺮ ﻋﺰاداري و ﺣﺰن ﻣﻌﻨﺎﺋﻲ ﻧﺪارد‪ .‬و از ﻃﺮﻓـﻲ ﺑـﺮاي‬
‫ﻋﺰاداري و ﮔﺮﻳﻪ و زاري ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭘـﺪرم ﻓـﺪاي آن‬
‫ﺿﻌﻴﻒ ﻏﺮﻳﺐ‪ .‬و از ﻃﺮﻓﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﻣﺪﻳﺮ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻜﺎن و ﻣﺤـﺮك زﻣـﻴﻦ و آﺳـﻤﺎن‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺑﺪون اذن اﻣﺎم ﻛﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﻘﺪرات ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻜﺎن ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬
‫اﻣﻀﺎي اﻣﺎم ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و از آن ﻃﺮف ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻘﺪراﺗﻲ ﻛﻪ ﮔﺬﺷـﺘﻪ از ﺟﻨـﮓ و‬
‫ﻗﺘﻞ و اﺳﺎرت ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎراﺿﻲ ﺑﻮده و ﻟﻌﻦ و ﻃﻌﻦ ﺑﺮ ﺟﺎﻋﻼن و راﺿـﻴﺎن آن ﻧﻤـﻮد‪ .‬واﻗﻌـﺎ‬
‫ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻌﺠﺐ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺗﺎ آﺧﺮ اﻋﻤﺎل روز ﻋﺎﺷﻮراي ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨـﺎن را ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ‬
‫ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ اﺳﺖ از ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪي ﻛﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ‪ .‬و ﻣـﺎ در ﺑـﺎب زﻳـﺎرات‪ ،‬ﺧﺮاﻓـﺖ و‬
‫ﺟﻌﻞ زﻳﺎرﺗﻲ را ﻛﻪ در روز ﻋﺎﺷﻮرا ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺑﻴﺎن ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪89‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‪ :‬در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه ﺻﻔﺮ‬
‫از ﺣﻀﺮت ﻋﺴﻜﺮي ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻣﻮﻣﻦ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ‪ :‬ﭘﻨﺠﺎه رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز در‬
‫ﺷﺐ و روز‪ ،‬و زﻳﺎرت ارﺑﻌﻴﻦ ﻛﺮدن و اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﺮ دﺳﺖ راﺳﺖ ﻛﺮدن و ﺟﺒﻴﻦ را در‬
‫ﺳﺠﺪه ﺑﻪ ﺧﺎك ﮔﺬاﺷﺘﻦ و ﺑﺴﻢ اﷲ را ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻦ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﻧﻜﺮد‬
‫ﻣﻮﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻣﺜﻼ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ راﺳﺖ ﻧﻜﺮد ﻣﻮﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ راوﻳﺎن‬
‫اﻳﻦ رواﻳﺎت ﻳﺎ ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎﻟﻨﺪ و ﻳﺎ ﻛﺬاب و ﺟﻌﺎل‪ .‬زﻳﺮا در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻧﺎم راوﻳﺎن آن را‬
‫ﻧﺒﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ آﻧﭽﻪ را در ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻗﺮآن ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺮﺧﻼف اﻳﻦ رواﻳﺎت اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا‬
‫در اول ﺳﻮره اﻧﻔﺎل و اول ﺳﻮره ﻣﻮﻣﻨﻴﻦ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﻮﻣﻦ را ﮔﻔﺘﻪ‬
‫و اﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ در آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در اول اﻧﻔﺎل ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ [ Z Y X W{ :‬‬
‫\]^_`‪i h g  f e  d c  ba‬‬
‫‪) zonmlkj‬اﻧﻔﺎل‪.(3 -2 :‬‬
‫»ﻣﺆﻣﻨﺎن‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﻧﺎم ﺧﺪا ﺑﺮده ﺷﻮد‪ ،‬دﻟﻬﺎﺷﺎن ﺗﺮﺳﺎن ﻣﻲﮔﺮدد و‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ آﻳﺎت او ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻰﺷـﻮد‪ ،‬اﻳﻤﺎﻧﺸـﺎن ﻓﺰوﻧﺘـﺮ ﻣـﻰﮔـﺮدد و ﺗﻨﻬـﺎ ﺑـﺮ‬
‫ﭘﺮوردﮔﺎرﺷﺎن ﺗﻮﻛﻞ دارﻧﺪ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﺎز ﻣﻰﮔﺰارﻧﺪ و از آﻧﭽﻪ ﺑﻪ آﻧﺎن روزى دادهاﻳـﻢ‬
‫اﻧﻔﺎق ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــﻮدهاﻧــﺪ‪ § ¦ ¥ ¤ £ ¢ ¡  ~ } |{ :‬‬
‫¨ © ‪) z ± ° ¯ ® ¬« ª‬اﻟﺤﺠﺮات‪.(15 :‬‬
‫»ﻣﺆﻣﻨﺎن ﺗﻨﻬﺎ آﻧﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا و رﺳﻮﻟﺶ اﻳﻤﺎن آوردهاﻧـﺪ‪ ،‬آنﮔـﺎه ﺷـﻚ‪ ‬ﺑـﻪ دل راه‬
‫ﻧﺪادهاﻧﺪ و ﺑﺎ اﻣﻮال و ﺟﺎﻧﻬﺎﻳﺸﺎن در راه ﺧﺪا ﺟﻬﺎد ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ راﺳﺘﮕﻮﻳﺎﻧﻨﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪  N M L K J I H G F E D C B A{ :‬‬
‫‪) z U T S R Q P O‬اﻟﻤﺆﻣﻨﻮن‪.(4 -1 :‬‬
‫»ﺑﻪ راﺳﺘﻰ ﻣﺆﻣﻨﺎن رﺳﺘﮕﺎر ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻛﻪ در ﻧﻤﺎزﺷﺎن ﺧﺸﻮع دارﻧﺪ‪ .‬و ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ از‬

‫‪90‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫]ﻛﺮدار و ﮔﻔﺘﺎر[ ﺑﻴﻬﻮده روﻳﮕﺮداﻧﻨﺪ‪ .‬و ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ زﻛﺎت را ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ«‪ .‬ﺗـﺎ آﺧـﺮ‬
‫آن آﻳﺎت‪.‬‬
‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن ﺷﻬﺮ ﻣﺎ ﺗﻬﺮان ﻛﻪ ﻫﻤﻪ زﻳﺎرت ارﺑﻌﻴﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﻛﻪ زﻛﺎت ﺑﺪﻫﺪ زﻳﺮا آن ‪ 9‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻓﻘﻬﺎي ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﺴﻲ ﻧﺪارد!‬
‫ﭼﺮا اﻳﻨﻄﻮر ﺷﺪه؟ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻗﺮآن ﻣﺸﺘﺮي دارد و ﻛﺴـﻲ از ﻋﻠﻤـﺎء‬
‫ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ را ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﺪ‪ ،‬وﻟﻲ اﻛﺜﺮاً ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻗﺮآن ﻇﻨﻲ اﻟﺪﻻﻟـﻪ اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪91‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪ :‬در ﻣﺎه رﺑﻴﻊ اﻻول‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﺐ اول ﻣﺒﺪء ﻫﺠﺮت رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻮد از ﻣﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪ ،‬و در آن ﺷـﺐ در‬
‫ﻏﺎر ﺛﻮر ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪ‪ ،‬و ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ ﺟـﺎن ﺧـﻮد را ﻓـﺪاي ﺟـﺎن ﺷـﺮﻳﻒ او ص‬
‫ﻧﻤﻮد‪ ،‬و در ﺟﺎي آن ﺣﻀﺮت ﺧﻮاﺑﻴﺪ و از ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎي ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﭘﺮوا ﻧﻜﺮد‪ .‬ﮔﻮﺋﻴﻢ‪ :‬اﻳـﻦ‬
‫ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ و ﻫﻤﻪ ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﺷﻤﺎ ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪه ﻋﻠـﻢ دارد‪،‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻣﺎم ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ از ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎي ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﺻﺪﻣﻪاي ﺑﻪ او ﻧﻤﻲرﺳﺪ و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺪاﻧﺪ ﺿﺮري ﺑﻪ او ﻧﻤﻲرﺳﺪ و ﺑﻪ ﻛﺎري ﺧﻄﺮﻧﺎك اﻗﺪام ﻛﻨـﺪ ﻓﺨـﺮ و ﻓﻀـﻴﻠﺘﻲ ﺑـﺮاي او‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﺑﻌﻼوه‪ ،‬در ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺐ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺎ ﻫﻤﺮاﻫﻲ اﺑﻮﺑﻜﺮ ﺑﻪ ﻏﺎر ﺛﻮر رﻓﺖ و‬
‫ﻣﻘﺪﻣﺎت ﻣﺴﺎﻓﺮت را ﺣﻀﺮت اﺑﻮﺑﻜﺮ  ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﺮد از ﻃﻌﺎم و ﻏﻴﺮ آن‪ .‬و ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ در‬
‫ﻏﺎر ﺑﺎ او ﻣﻮاﺟﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﺑﻮد‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ آﻳﺔ ‪ 40‬ﺳﻮرة ﺗﻮﺑﻪ در ﺷﺄن آن ﺣﻀـﺮت‬
‫و ﺷــﺄن اﺑــﻮﺑﻜﺮ  ﻧــﺎزل ﺷــﺪه اﺳــﺖ‪| {zyxwvu{ :‬‬
‫}~¡‪ «ª©¨ §¦ ¥¤£¢‬‬
‫¬® ¯ ‪ ¹ ¸ ¶ µ ´ ³ ² ± °‬‬
‫‪z Æ Å Ä Ã ÂÁ À ¿ ¾ ½¼ » º‬‬
‫)اﻟﺘﻮﺑﻪ‪» .(40:‬اﮔﺮ او )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( را ﻳﺎرى ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ او را ﻳﺎرى ﻛـﺮد )و در‬
‫ﻣﺸﻜﻠﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎﻋﺎت‪ ،‬او را ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺬاﺷﺖ( آن ﻫﻨﮕﺎم ﻛـﻪ ﻛـﺎﻓﺮان او را )از ﻣﻜّـﻪ( ﺑﻴـﺮون‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ دو‪‬ﻣﻴﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد )و ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺮاه ﻧﺪاﺷﺖ( در آن ﻫﻨﮕـﺎم ﻛـﻪ‬
‫آن دو در ﻏﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و او ﺑﻪ ﻳﺎر ﺧﻮد ﻣﻰﮔﻔﺖ‪ :‬ﻏﺼﻪ و اﻧﺪوه ﻣﺨﻮر ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺎ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در اﻳﻦ ﻣﻮﻗﻊ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﻜﻴﻨﻪ )و آراﻣﺶ( ﺧﻮد را ﺑﺮ او ﻧﺎزل ﻛﺮد و ﺑـﺎ ﻟﺸـﻜﺮﻫﺎﻳﻰ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﻰﻛﺮدﻳﺪ‪ ،‬او را ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﻮد و ﮔﻔﺘﺎر )و ﻫﺪف( ﻛﺎﻓﺮان را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻗـﺮار داد‪) ،‬و‬
‫آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﺷﻜﺴﺖ ﻣﻮاﺟﻪ ﺳﺎﺧﺖ( و ﺳﺨﻦ ﺧﺪا )و آﻳـﻴﻦ او(‪ ،‬ﺑـﺎﻻ )و ﭘﻴـﺮوز( اﺳـﺖ و‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰ و ﺣﻜﻴﻢ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ اﮔﺮ ﻏﺮﺿﻲ در ﻛﺎرﺗﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮا اﻳﻦ اﻗﺪام ﺧﻄﺮﻧﺎك اﺑﻮﺑﻜﺮ  را ﻧﻨﻮﺷﺘﻪاﻳﺪ‪.‬‬

‫‪92‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ آﻳﺔ ‪ 40‬ﺗﻮﺑﻪ را ﻃﻮري ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺮﺧﻼف رﺿﺎي ﺧﺪا ﻛﻪ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﺑـﺮاي‬
‫اﺑﻮﺑﻜﺮ  ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬وﻟﻲ اﮔﺮ ﻏﺮض را ﻛﻨﺎر ﮔﺬارﻳﺪ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﺑـﻮﺑﻜﺮ  در اﻳـﻦ‬
‫آﻳﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪه از ﻫﺮ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﺑﻬﺘﺮ و واﺿﺢﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻪ او ﻓﺮﻣـﻮده‪ ¨{:‬‬
‫© ‪) z ®¬« ª‬اﻟﺘﻮﺑﻪ‪.(40:‬‬
‫»ﻏﺼﻪ و اﻧﺪوه ﻣﺨﻮر ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺎ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫اوﻻً‪ ،‬ﻏﺼﻪ ﻣﺨﻮر ﻏﻴـﺮ از ﻧﺘـﺮس اﺳـﺖ‪ ،‬و ﺷـﻤﺎ »ﻻ ﺗﺤـﺰن« را ﺑﻤﻌﻨـﻲ »ﻻ ﺗﺨـﻒ«‬
‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺧﻴﺎﻧﺖ و ﺑﺮ ﺧﻼف اﺳﺖ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﺣﺰن و ﻏﺼﺔ اﺑﻮﺑﻜﺮ  ﺑﺴـﻴﺎر ﺑﺠـﺎ و‬
‫ﻣﻤﺪوح اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﻣﺤﻞ ﺧﻄﺮ و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ از ﺷﻬﺮ ﺧﻮد‬
‫ﻓﺮاري اﺳﺖ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺼﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﺣﺰن اﺑﻮﺑﻜﺮ  را ﻣﺬﻣﻮم‬
‫ﺷﻤﺮدهاﻳﺪ؟! ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬ﻧﻬﻲ در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻬﻲ ﺣﺮﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻧﻬﻲ دﻟﺪاري و ﺗﻘﻮﻳﺖ اﺳـﺖ‪،‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﻣﻜﺮر ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻻ ﺗﺤـﺰن«‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠـﻪ ﺑـﻪ او ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪) z£¢ ¡  ~ }  | { z y‬اﻟﻨﻤﻞ‪.(70 :‬‬
‫»و ﺑﺮ آﻧﺎن ﻏﺼﻪ و اﻧﺪوه ﻣﺨﻮر‪ ،‬و از ﻧﻴﺮﻧﮓﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻣﻰزﻧﻨﺪ ﺗﻨﮕﺪل ﻣﺒﺎش«‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﺧﺪا ﻛﻪ ﻣﻜﺮر ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧـﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻻ ﺗﺤـﺰن«‪ ،‬آﻳـﺎ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻛـﻪ‬
‫ﻣﺤﺰون از ﻋﺪاوت و ﻣﻜﺮ ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﺑﻮده‪ ،‬ﻛﺎر ﺣﺮاﻣﻲ را ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴـﺮ‪.‬‬
‫ﭘﺲ‪ ،‬در اﻳﻦ آﻳﻪ ﻫﻢ »ﻻ ﺗﺤـﺰن« ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻳﮕﺮ آﻳﺎت‪ ،‬ﻧﻬـﻲ ﺗﺤﺮﻳﻤـﻲ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜـﻪ ﻧﻬـﻲ‬
‫دﻟﺪاري اﺳﺖ‪ .‬راﺑﻌﺎً‪ ،‬ﻛﻠﻤﺔ »ﻣﻌﻨﺎ« در »إن اﷲ ﻣﻌﻨـﺎ« ﻳﻌﻨﻲ »ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺎ اﺳﺖ«‪ .‬ﻣﻌﻴﺖ ﻟﻄﻔﻲ‬
‫و ﺗﺄﻳﻴﺪي اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪا ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻟﻄﻒ و ﻋﻨﺎﻳﺖ دارد‪ ،‬و ﺣﺎﻓﻆ ﻣـﻦ و ﺗـﻮ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻴﺖ ﺧﺪا ﺑﺎ اﺑﻮﺑﻜﺮ  ﭼﻪ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﺑﺰرﮔﻲ اﺳـﺖ ﺑـﺮاي او‪ ،‬و ﺷـﻤﺎ از ذﻛـﺮ آن‬
‫ﺑﺨﻞ ﻣﻲورزﻳﺪ‪ ،‬و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﺗﺸﻜﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺳﻼﻣﺘﻲ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و اﺑـﻮﺑﻜﺮ  روزه‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آري‪ ،‬ﻣﻌﻴﺖ ﺗﺄﻳﻴـﺪي و ﻣﺨﺼـﻮص ﺧـﺪا‪ ،‬ﻧﺴـﺒﺖ ﺑـﻪ اﻧﺒﻴـﺎء و ﻣـﺆﻣﻨﻴﻦ واﻗﻌـﻲ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ ﺧـﺪا ﺑـﻪ ﺣﻀـﺮت ﻣﻮﺳـﻲ و ﻫـﺎرون إ ﻓﺮﻣـﻮده‪ ² ±° ¯{:‬‬
‫‪) z ¶ µ ´ ³‬ﻃﻪ‪.(45 :‬‬
‫»ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻰ ﺷﻚ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻰﺷﻨﻮم و ﻣﻰﺑﻴﻨﻢ«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪93‬‬

‫و در ﻣﻮرد ﻣﻌﻴﺖ ﻟﻄﻔـﻲ ﺧـﻮد ﻧﺴـﺒﺖ ﺑـﻪ ﻣﺘﻘـﻴﻦ ﻓﺮﻣـﻮده‪ Õ Ô Ó Ò Ñ{:‬‬
‫‪) z Ù Ø × Ö‬اﻟﻨﺤﻞ‪.(128 :‬‬
‫»ﺑﻰ ﮔﻤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎران و ﻧﻴﻜﻮﻛﺎران اﺳﺖ«‪.‬‬
‫در )ص ‪ (297‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬روز ﻧﻬﻢ روز ﻋﻴﺪ ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و روز ﻋﻴﺪ ﺑﻘﺮ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻜﺎﻓﺘﻦ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺮاي آن ﺷﺮح ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ«‪ .‬وﻟﻲ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﺪاده ﻛﻪ ﭼﺮا ﻋﻴـﺪ اﺳـﺖ‪ ،‬ﻣﻘﺼـﻮد‬
‫اﻳﻨﺎن روزي اﺳﺖ ﻛﻪ زﻣﺎﻣﺪار ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺧﻠﻴﻔﺔ دوم ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻳﻜﻨﻔﺮ ﻛﺎﻓﺮ ﻣﺠـﻮس‬
‫ﺷﻬﻴﺪ ﮔﺮدﻳﺪ در ﻫﻨﮕﺎم ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز‪ .‬و ﺣﺎل اﻳﻨﺎن در ﻋﻮض ﻟﻌﻦ آن ﻣﺠﻮس ﻛﺎﻓﺮ اﻳـﻦ‬
‫روز را ﻋﻴﺪ ﺑﺰرگ ﻣﻲداﻧﻨﺪ و ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ و ﭼﻪ ﻛﺎرﻫﺎي ﻟﻐﻮ و ﺑﻴﻬﻮدهاي در اﻳـﻦ روز ﺑـﻪ‬
‫ﻋﻤﻞ ﻣﻲآورﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ در ﺣﻮزة ﻋﻠﻤﻴﺔ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮده اﻋﻤﺎل اﻳﺸـﺎن را ﻣـﻲداﻧﻨـﺪ‪ .‬ﺣﺘـﻲ‬
‫ﻣﺠﻠﺴﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ در اﻳﻦ روز ﻗﻠﻢ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﺮ ﻛـﺎر ﺣﺮاﻣـﻲ ﻧﻮﺷـﺘﻪ‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬واي ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن‪.‬‬
‫و در روز ﻫﻔﺪﻫﻢ دﻋﺎي »اﻟﻠﻬﻢ أﻧﺖ ﺣـﻲ ﻻ ﻳﻤـﻮت« را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼـﻮن ﺳـﻨﺪش ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻌﺼﻮم ﻧﺮﺳﻴﺪه ذﻛﺮ ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻳﺎ ﺳﺎﻳﺮ دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎراﺗﻲ ﻛﻪ ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﺳـﻨﺪ‬
‫ﺻﺤﻴﺤﻲ دارد؟!! اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ واﷲ‪ .‬ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﻧﺼـﺎري )ﻣﺴـﻴﺤﻴﺎن( روز وﻻدت‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ؛ را ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺑﺰرگ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﺗﻌﺠﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ روز ﺗﻮﻟـﺪ ﺣﻀـﺮت رﺳـﻮل را‬
‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺗﻌﻈﻴﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻳﺎ ﻧﺼﺎري ﻛـﻪ ﺟﺸـﻦ ﻣـﻲﮔﻴﺮﻧـﺪ و‬
‫اﻣﻮال ﺧﻮد را در اﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﺼﺮف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺧﻮﺑﺴﺖ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴـﺮ‪ ،‬آري‪ ،‬در اﺳـﻼم‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺎرﻫﺎﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺟﺸﻦ و ﻋﺰا ﭼﻪ ﺑﺮاي رﺳﻮل ﺧﺪا ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻲ ص و ﭼـﻪ‬
‫ﺑﺮاي ﺳﺎﻳﺮ اﻧﺒﻴﺎء و اﺋﻤﻪ در اﺳﻼم ﻧﺒﻮده و ﺑﺪﻋﺖ اﺳـﺖ‪ ،‬آﻳـﺎ ﺷـﻤﺎ ﻣﻴـﻞ دارﻳـﺪ در اﻳـﻦ‬
‫ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﻘﻠﺪ ﻧﺼﺎري ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﺸـﺮوع ﺑـﻮد‬
‫ﭼﺮا اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ در ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮد ﺟﺸﻦ و ﻋﺰا ﺑﺮاي ﺗﻮﻟﺪ و وﻓﺎت رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﻧﮕﺮﻓﺖ؟!!‬
‫در )ص ‪ (300‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬دﻋـﺎی »اﻟﻠﻬﻢ أﻧﺖ ﺣـﻲ ﻻ ﻳﻤـﻮت«‪ ،‬ﭼﻮن ﺳﻨﺪش را ﻣﻨﺘﻬـﻲ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻌﺼﻮم ﻧﺪﻳﺪم ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﻃﺎﻟﺒﻴﻦ را ﺑﻪ زاد اﻟﻤﻌﺎد رﺟﻮع داده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻴﺰي‬
‫اﮔﺮ ﻣﺪرك ﺻﺤﻴﺤﻲ ﻧﺪارد ﺑﺎﻳﺪ آن را رﻫﺎ ﻛﺮد ﻧﻪ آﻧﻜﻪ رﺟﻮع داد ﺑﻪ ﻛﺘﺎب دﻋﺎي دﻳﮕﺮ‪.‬‬

‫‪94‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫در اﻋﻤﺎل ﻣﺎه رﺑﻴﻊ اﻟﺜﺎﻧﻲ و ﺟﻤﺎدي اﻷوﻟﻲ و ﺟﻤﺎدي اﻵﺧﺮه‬
‫در )ص ‪ (298‬ﻣﻜﺮر از ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻘﻞ ﻛﺮده اﺳـﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ در‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎووس‪ ،‬ﻧﻪ دﻳﮕﺮي ﺣـﻖ دارد آن را‬
‫وﻇﺎﺋﻒ ﺷﺮﻋﻲ و ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎب دﻳﻨﻲ ﻗﺮار دﻫﺪ‪ .‬و ﺑﺎز در ﻫﻤـﺎن ﺻـﻔﺤﻪ و ﺻـﻔﺤﺔ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت زﻫﺮا دﺳﺘﻮر اﻗﺎﻣﺔ ﻣﺎﺗﻢ داده اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﺎم ﻓﺎﻃﻤﻴﺔ ﻣﺘﻌﺪد ﺑﻮﺟﻮد آوردهاﻧـﺪ‬
‫ﻛﻪ دﻛﺎﻧﻲ ﺷﺪه ﺑﺮاي روﺿﻪ ﺧﻮانﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻜﺮر در ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺧﻮد ذﻛﺮ ﻣﺼﺎﺋﺐ و ﻋﺰاداري‬
‫و ﻧﻮﺣﻪﺧﻮاﻧﻲ و ﺳﻴﻨﻪزﻧﻲ ﺧﺮجﻫﺎي ﺑﻴﻬﻮده راه ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬و ﻻاﻗﻞ ﻧﺼﻒ ﻋﻤﺮ ﺧـﻮد و‬
‫ﻣﺮدم را ﺑﻪ ﺟﺸﻦ و ﻳﺎ ﻋﺰاداري ﻣﺼﺮف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬و ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﻣﻨﻘﻮﻻت ﻣﺠﻌﻮﻟـﻪ ﻋـﺪاوت‬
‫ﺑﻴﻦ ﺳﻨﻲ و ﺷﻴﻌﻪ اﻳﺠﺎد ﻛﺮده و ﺗﻔﺮﻗﻪ و ﺗﺸﺘﺖ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﻣﺤﻜﻢﺗﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ اﺳـﺘﻌﻤﺎر‬
‫ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮده و ﻫﻤﻮاره ﺗﺸﺘﺖ و ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ در‬
‫اﺳﻼم و ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻣﺤﻤﺪي ص ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮاي ﺗﻮﻟﺪ اﺷﺨﺎص و ﻳﺎ ﻋـﺰاداري ﺑـﺮاي‬
‫رﺣﻠﺖ اﺷﺨﺎص ﺟﺰء ﺑﺮﻧﺎﻣﺔ دﻳﻦ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬و ﻟﺬا ﺧﻠﻔﺎي اﺳﻼﻣﻲ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺣﻀـﺮت‬
‫ﻋﻠﻲ  ﺑﺮاي روز وﻓﺎت رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﻗﺎﻣﺔ ﻋﺰا ﻧﻜﺮدﻧـﺪ‪ ،‬و ﺣﺘـﻲ آن ﺣﻀـﺮت در‬
‫ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﺔ ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮد روز وﻓﺎت رﺳﻮل ﺧﺪا ص را ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﻜﺮد و ﺷـﻌﺎﺋﺮ ﻋـﺰاداري‬
‫ﺑﻮﺟﻮد ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﺣﺎل اﻳﻨﺎن ﻗﻀﺎﻳﺎي ﻫﺰار و ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ را ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻛـﺮده و ﻫـﺮ روز‬
‫ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻣﻜﺮر ﻓﺮﻣﻮده‪  ÍÌ ËÊÉÈÇÆ{:‬‬
‫‪) z ×Ö  ÕÔÓÒÑÐÏÎ‬اﻟﺒﻘــﺮه‪ 134 :‬و‪» .(141‬آن اﻣــﺖ ﮔﺬﺷــﺘﻪ ﻛــﻪ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮب و ﻳﺎ ﺑﺪ ﻋﻤﻞ ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﺮﮔﺮدن ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻛﺴـﺐ و ﻋﻤـﻞ ﺷـﻤﺎ‬
‫ﻣﺎل ﺷﻤﺎ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺆول اﻋﻤﺎل ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ«‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑـﻪ اﻳـﻦ آﻳـﻪ ﻋﻤـﻞ ﻛـﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ ﻣﺨـﺎرج ﺑـﺮاي ﻣﺠـﺎﻟﺲ‬
‫روﺿﻪﺧﻮاﻧﻲ ﻟﺰوﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ و ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺰرﻳﻖ ﺧﺮاﻓﺎت و اﻳﺠﺎد ﻋـﺪاوت ﺑـﻴﻦ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ‬
‫ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬آﻳﺎ در ﻫﺰار و ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ اﺻﺤﺎب رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻪ ﻛﺎري ﻛﺮدﻧﺪ و‬
‫آﻳﺎ ﻛﺪام ﻳﻚ اﻳﺸﺎن ﺑﻬﺘﺮ و ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷﻮد و در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺎ ﻣﺴﺆوﻟﻴﻢ؟‬
‫ﻧﻪ‪ ،‬واﷲ‪ .‬ﺧﺪا اﻣﺖ ﻣﺎ را از دﺳﺖ و زﺑﺎن و ﻗﻠﻢ اﻳﻦ دﻛﺎنداران ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ زﻳﺎراﺗﻲ‬
‫ﻛﻪ در ﺻﻔﺤﺎت ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ذﻛﺮ ﺷﺪه ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﻣﻮاﻓﻖ ﻋﻘﻞ و ﺷﺮع ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﭽـﻪ ﺑﻌـﺪاً‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪95‬‬

‫ﺑﻴﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫در ﻓﺼﻞ ﻳﺎزدﻫﻢ‪) ،‬ص ‪ (302‬ﺑﺮاي ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز اﻋﻤﺎﻟﻲ ذﻛﺮ ﻛﺮده‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﺧﺒﺎر‬
‫ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز داراي ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻌﺪادي از اﺧﺒﺎر اﺳﻼﻣﻲ آن را اﺳﻼﻣﻲ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪ و‬
‫ﺗﻌﺪادي از اﺧﺒﺎر ﺑﻌﻜﺲ آن اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ آﻣـﺪه اﺳـﺖ‪ .‬در‬
‫اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﺧﻮاﺻﻲ ﺑﺮاي آب ﻧﻴﺴﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ از وﻇﺎﺋﻒ رﺳـﻮﻻن اﻟﻬـﻲ ﺧـﺎرج اﺳـﺖ‪،‬‬
‫ﭼﻮن وﻇﻴﻔﺔ آﻧﺎن ﻓﻘﻂ ﺑﺸﺎرت و اﻧﺬار ﺑﻮده‪ ،‬و ﻣﻜﺮر ﻗﺮآن ﺑﻪ ﺧـﺎﺗﻢ اﻧﺒﻴـﺎء ﻓﺮﻣـﻮده ﻛـﻪ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪) z \ [ Z Y  X{ :‬اﻷﻋﺮاف‪ .(188 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻣـﻦ ﻣﮕـﺮ ﻣﻨـﺬر و‬
‫ﻣﺒﺸﺮ«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪) z [ Z Y X W V{ :‬اﻟﺸﻌﺮاء‪.(115 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﺑﻴﻢ دﻫﻨﺪهاى آﺷﻜﺎر«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ‪) z q p o  n m l{ :‬اﻷﺣﻘﺎف‪.(9 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻣﻦ ﺟﺰ ﺑﻴﻢدﻫﻨﺪه آﺷﻜﺎرى ﻧﻴﺴﺘﻢ!«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﺧﺪا ﺑﻪ او ﻓﺮﻣﻮده‪) z g f e d c{:‬ﻓﺎﻃﺮ‪.(23 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﺑﻴﻢ دﻫﻨﺪهاى آﺷﻜﺎر«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ‪) z y x w v u t{ :‬اﻷﻋﺮاف‪.(184 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬او ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﺑﻴﻢ دﻫﻨﺪهاى آﺷﻜﺎر«‪.‬‬
‫و ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻨﻬﺎ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻣـﺮدم ﺑـﺎ وﺟـﻮد ﭼﻨـﻴﻦ آﻳـﺎت روﺷـﻦ ﺑﻴـﺪار‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻫﺮ ﺧﺮاﻓﺘﻲ را ﺑﻨﺎم دﻳﻦ ﻗﺒﻮل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﻣﻲداﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎب ﺳﻲام در زﻳﺎرات‬
‫ﻣﻘﺪﻣﺔ اﻳﻦ ﺑﺎب در ﺳﻔﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﭼﻨﺪ روزي را ﻧﺤﺲ ﺷﻤﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﮔﺮ‬
‫ﺳﻔﺮ ﺧﻴﺮ و ﻳﺎ ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ روزي ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ روزي ﻛـﻪ ﺑﺎﺷـﺪ اﺷـﻜﺎﻟﻲ ﻧـﺪارد‪ ،‬ﺑﺴـﻢ اﷲ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﺻﺪﻗﻪ دﻫﺪ ﺗﺎ ﻧﺤﻮﺳﺖ آن ﺑﺮﻃﺮف ﺷﻮد و دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ را ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ‬
‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ از ﺻﻔﺤﺔ )‪ (311‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑـﻪ آداب زﻳـﺎرات ﭘﺮداﺧﺘـﻪ و ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬در آداب‬
‫زﻳﺎرات اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪ :‬ﺑﺪاﻧﻜﻪ زﻳﺎرت در اﺳﻼم ﺗﺸﺮﻳﻊ ﻧﺸﺪه و ﻫـﺮ ﭼـﻪ در اﻳـﻦ‬

‫‪96‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﻮرد ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ از ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻣـﺬﻫﺒﻴﻮن اﺳـﺖ‪ .‬و ﭼـﻮن رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص را در ﺧﺎﻧـﺔ‬
‫ﺧﻮدش دﻓﻦ ﻛﺮدﻧﺪ در اﻃﺎق ﻋﺎﻳﺸﻪ در ﻣﺪت ﺳﻲ و ﻳﺎ ﭼﻬـﻞ ﺳـﺎل ﻛـﻪ ﻋﺎﻳﺸـﻪ ك در‬
‫آﻧﺠﺎ ﺳﺎﻛﻦ ﺑﻮد ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از اﺻﺤﺎب ﻣﻬﺎﺟﺮ و اﻧﺼﺎر ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨـﺪ‪ :‬اي ﻋﺎﻳﺸـﻪ! در‬
‫را ﺑﺎز ﻛﻦ ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻗﺒﺮ را زﻳﺎرت ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬و رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻟﻌﻦ ﻓﺮﻣﻮد زاﺋﺮات ﻗﺒـﺮ‬
‫را‪ .‬از وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺳﻼﻃﻴﻦ و وزراي ﺳﺘﻤﮕﺮ از ﭘﻮل زور و ﻗﻠـﺪري )ﻛـﻪ از ﻣـﺮدم ﺑﻌﻨـﻮان‬
‫ﻣﺎﻟﻴﺎت و ﻳﺎ ﮔﻤﺮك و ﻏﻴﺮه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و( ﮔﻨﺒﺪ و ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ و ﺿﺮﻳﺢ ﺳـﻴﻤﻴﻦ و زرﻳـﻦ ﺑـﺮاي‬
‫ﻗﺒﻮر ﺑﺰرﮔﺎن ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮدم را ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و زﻳﺎرت ﺧﻮاﻧﻲ دادﻧﺪ و از ﻋﻤﻞ ﺑـﻪ‬
‫ﻗﺮآن و اﻳﻤﺎن و اﺳﻼم دور ﻛﺮدﻧﺪ در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اﺣﺎدﻳﺚ ﺑﺴﻴﺎري در ﻣﺬﻣﺖ ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ‬
‫وارد ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮاي ﻧﻤﻮﻧﻪ ذﻳﻼً ذﻛﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫اﺣﺎدﻳﺚ در ذم‪ ‬ﺗﻌﻤﻴﺮ و ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﺒﻮر‬
‫ﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺗﻤﺎم رواﻳﺎت اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻴﻢ ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻔﺘﺎد ﻣـﻦ ﻛﺎﻏـﺬ ﺷـﻮد‪،‬‬
‫وﻟﻴﻜﻦ ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪:‬‬
‫‪ -1‬در ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻓﻲ و وﺳﺎﺋﻞ از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ رواﻳﺖ ﻛـﺮده ﻛـﻪ ﻋﻠـﻲ ؛‬

‫ﻓﺮﻣــﻮد‪» :‬ﺑﻌﺜﻨـﻲ رﺳــﻮل اﷲ ص إﻟـﻰ اﻟﻤﺪﻳﻨــﺔ ﻓـﻲ ﻫــﺪم اﻟﻘﺒــﻮر وﮐﺴــﺮ اﻟﺼــﻮر ﻓﻘــﺎل‪ :‬ﻻ ﺗــﺪع‬
‫ﺻﻮرة إﻻ‪ ‬ﻣﺤﻮﺗﻬﺎ وﻻ ﻗﺒـﺮاً إﻻ‪ ‬ﺳـﻮﻳﺘﻬﺎ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻣـﺮا ﺑـﻪ ﺳـﻮي ﻣﺪﻳﻨـﻪ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد درﺑﺎرة ﺧﺮاب ﻛﺮدن ﻗﺒﻮر و ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺻﻮرتﻫﺎ و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺻﻮرﺗﻲ را ﻣﮕﺬار ﻣﮕﺮ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ آن را ﻣﺤﻮ ﻛﻦ و ﻗﺒﺮي را ﻣﮕﺬار ﻣﮕﺮ ﻣﺴﺎوي زﻣﻴﻦ ﻛﻦ‪.‬‬
‫‪ -2‬در ﻛﺘﺎب وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ ﺑﺎب ‪ 44‬از اﺑﻮاب دﻓﻦ رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﺣﻀﺮت ﺻـﺎدق‬

‫؛ از ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻮارش ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬ﻧﻬـﻰ رﺳـﻮل اﷲ ص أن ﻳﺼـﻠﻰ ﻋﻠـﻰ ﻗﺒـﺮ أو ﻳﻘﻌـﺪ‬
‫ﻋﻠﻴـﻪ أو ﻳﺒﻨـﻰ ﻋﻠﻴـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬﻲ ﻛﺮد از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎﻻي ﻗﺒﺮ ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧـﺪ و‬
‫ﻳﺎ ﺑﺮ آن ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ و ﻳﺎ ﺑﺮ آن ﺑﻨﺎ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ -3‬در ﻛﺘﺎب ﻓﻘﻪ اﻟﺮﺿﺎ رواﻳﺖ ﻛﺮده از رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻛـﻪ‪»:‬ﻟﻌـﻦ رﺳـﻮل اﷲ ص‬
‫ﻣﻦ ﺟﻌﻞ اﻟﻘﺒﻮر ﻣﺼﻠﻰ‪ ،‬وﻟﻌﻦ ﻣﻦ ﻳﺠﻌﻞ ﻣـﻊ اﷲ آﻟﻬـﺔ أﺧـﺮى« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻟﻌﻦ‬
‫ﻧﻤﻮد ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ ﻗﺒﺮﻫﺎ را ﺟﺎي ﻧﻤﺎز ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﻟﻌﻦ ﻧﻤﻮد ﻛﺲ را ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺧﺪاﻳﺎن دﻳﮕـﺮ‬
‫ﻗﺮار دﻫﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻤﺎز ﺧﻮاﻧﺪن روي ﻗﺒﺮ را ردﻳﻒ ﺷﺮك ﻗﺮار داده زﻳـﺮا اﺳـﻼم‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪97‬‬

‫ﻛﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺎﻟﺺ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﺮك و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﻧﻤﻲﺳﺎزد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺒﺮهﺳﺎزان و ﻛﺴﺎﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻗﺒﻮر را ﻣﺤﻞ ﻋﺒﺎدت ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻳﺎ اﻣﺎﻣﺎن ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻳﺸـﺎت ﭘﻴـﺎﻣﺒﺮ ص‬
‫ﻣﻮاﻓﻘﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟‬

‫‪ -4‬در وﺳﺎﺋﻞ و ﻛﺘﺐ دﻳﮕﺮ رواﻳﺖ ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﻛـﻪ‪» :‬أم ﺳـﻠﻤﺔ ك ذﮐـﺮت ﻟﺮﺳـﻮل اﷲ‬
‫ﮐﻨﻴﺴــﺔ رأﺗﻬــﺎ ﺑــﺄرض اﻟﺤﺒﺸــﺔ وذﮐــﺮت ﻣــﺎ رأﺗــﻪ ﻓﻴﻬــﺎ‪ ،‬ﻓﻘــﺎل رﺳــﻮل اﷲ ص أوﻟﺌــﮏ ﻗــﻮم إذا‬
‫ﻣﺎت ﻓﻴﻬﻢ اﻟﻌﺒﺪ اﻟﺼـﺎﻟﺢ ﺑﻨـﻮا ﻋﻠـﻰ ﻗﺒـﺮﻩ ﻣﺴـﺠﺪاً وﺻـﻮروا ﺗﻠـﮏ اﻟﺼـﻮر‪ ،‬أوﻟﺌـﮏ ﺷـﺮار ﺧﻠـﻖ‬
‫اﷲ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ام ﺳﻠﻤﻪ ك ﺑﺮاي رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻠﻴﺴﺎﻳﻲ را ﻛﻪ در زﻣـﻴﻦ ﺣﺒﺸـﻪ دﻳـﺪه‬
‫ﺑﻮد ﻧﻘﻞ ﻛﺮد‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬آﻧﺎن ﻗﻮﻣﻲ ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﻛـﻪ ﭼـﻮن ﺑﻨـﺪة ﺻـﺎﻟﺤﻲ در‬
‫ﻣﻴﺎﻧﺸﺎن ﻓﻮت ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻻي ﻗﺒﺮ او ﻣﺤﻞ ﻧﻤﺎز ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ و آن ﺻﻮرتﻫـﺎ را ﺗﺼـﻮﻳﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨـﺪ‪،‬‬
‫آﻧﺎن ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ آﻓﺮﻳﺪﮔﺎن ﺧﺪاﻳﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ -5‬ﺣﻠﻲ در ﻛﺘﺎب ﻧﻬﺎﻳﻪ رواﻳﺖ ﻛﺮده از رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻛـﻪ »ﻧﻬـﻰ اﻟﻨﺒـﻲ ص أن‬
‫ﻳﺠﺼــﺺ اﻟﻘﺒــﺮ أو ﻳﺒﻨـﻰ ﻋﻠﻴــﻪ أو ﻳﮑﺘــﺐ ﻋﻠﻴــﻪ ﻷﻧــﻪ ﻣــﻦ زﻳﻨــﺔ اﻟــﺪﻧﻴﺎ ﻓــﻼ ﺣﺎﺟــﺔ ﺑﺎﻟﻤﻴــﺖ إﻟﻴــﻪ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮد از اﻳﻨﻜﻪ ﻗﺒﺮ ﮔﭻﻛﺎري ﺷﻮد و ﻳﺎ ﺑﺮ آن ﺑﻨﺎ ﺷـﻮد و ﻳـﺎ‬
‫ﺑﺮ آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮد‪ ،‬زﻳﺮا اﻳﻦ از زﻳﻨﺖ دﻧﻴﺎ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻴﺖ را ﺑﻪ آن اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ -6‬ﻛﺎﻓﻲ در ﺑﺎب ﺗﻄﻴﻴﻦ اﻟﻘﺒﺮ )ﮔ‪‬ﻞ ﻛﺎري ﻗﺒـﻮر( رواﻳـﺖ ﻛـﺮده از ﺣﻀـﺮت ﺻـﺎدق‬

‫؛ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬إ ‪‬ن اﻟﻨﺒـﻲ ص ﻧﻬـﻰ أن ﻳـﺰداد ﻋﻠـﻰ اﻟﻘﺒـﺮ ﺗـﺮاب ﻟـﻢ ﻳﺨـﺮج ﻣﻨـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪،‬‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬﻲ ﻛﺮد از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻛﻲ زﻳﺎد ﺷﻮد ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ از آن ﺑﻴﺮون ﻧﻴﺎﻣﺪه‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﺮ را ﭘﺮ ﻛﻨﺪ ﻓﻘﻂ از ﺧﺎك ﺧﻮدش‪.‬‬
‫‪ -7‬در ﻛﺘﺎب ﻣﺼﻨﻒ ﻋﺒﺪاﻟﺮزاق ﻛﻪ از ﻋﻠﻤﺎي ﺑﺰرگ ﺷﻴﻌﻪ اﺳـﺖ‪ ،‬از ﻃـﺎووس ﻧﻘـﻞ‬

‫ﺷــﺪه ﻛــﻪ‪» :‬أ ‪‬ن رﺳــﻮل اﷲ ص ﻧﻬــﯽ ﻋــﻦ ﻗﺒــﻮر اﻟﻤﺴــﻠﻤﻴﻦ أن ﻳﺒﻨـﻰ ﻋﻠﻴﻬــﺎ‪ ،‬أو ﺗﺠﺼــﺺ أو‬
‫ﺗﺰرع‪ ،‬ﻓﺈ ‪‬ن ﺧﻴﺮ ﻗﺒﻮرﮐﻢ اﻟﺘﻲ ﻻ ﺗﻌﺮف«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬـﻲ ﻧﻤـﻮد از اﻳﻨﻜـﻪ ﺑـﺮ‬
‫ﻗﺒﻮر ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻨﺎﺋﻲ ﺷﻮد و ﻳﺎ ﮔﭻﻛﺎري و ﻳﺎ زراﻋﺖ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺷﻮد و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻗﺒـﻮر‬
‫ﺷﻤﺎ ﻗﺒﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮد‪) .‬اﻟﻤﺼﻨﻒ‪.(506/3 ،‬‬

‫‪ -8‬و در ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎب رواﻳﺖ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪» :‬ﻧﻬـﻰ رﺳـﻮل اﷲ ص ﻋـﻦ ﺗﺠﺼـﺺ اﻟﻘﺒـﻮر‪،‬‬
‫وﺗﮑﻠﻴﻠﻬﺎ‪ ،‬واﻟﮑﺘﺎﺑﺔ ﻋﻠﻴﻬـﺎ« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬـﻲ ﻧﻤـﻮد از ﮔـﭻﻛـﺎري ﻗﺒـﻮر و از‬

‫‪98‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫زﻳﻨﺖ آن و از ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﺮ آن‪.‬‬

‫‪ -9‬و در ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎب‪ ،‬ص ‪ 406‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ ﻻ‬
‫ﺗﺠﻌﻞ ﻗﺒﺮي وﺛﻨﺎً ﻳﺼﻠﻰ إﻟﻴﻪ‪ ،‬ﻓﺈﻧ‪‬ﻪ اﺷﺘﺪ ﻏﻀﺐ اﷲ ﻋﻠﻰ ﻗﻮم اﺗﺨﺬوا ﻗﺒﻮر أﻧﺒﻴﺎﺋﻬﻢ ﻣﺴﺎﺟﺪ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﻗﺒﺮ ﻣﺮا ﺑﺖ ﻗﺮار ﻣﺪه ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮي آن ﻧﻤﺎز ﮔﺬارده ﺷﻮد‪ ،‬زﻳﺮا ﻏﻀـﺐ ﺧـﺪا‬
‫ﺳﺨﺖ ﺷﺪ ﺑﺮ آن ﻗﻮﻣﻲ ﻛﻪ ﻗﺒﺮﻫﺎي ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاﻧﺸﺎن را ﻣﺴﺠﺪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ -10‬در ﻛﺘﺎب ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﻮﺳﺎﺋﻞ‪ 132/1 ،‬از ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪:‬‬
‫»ﺳﻤﻌﺖ رﺳﻮل اﷲ ص ﻳﻘﻮل‪ :‬ﻻ ﺗﺘﺨﺬوا ﻗﺒـﺮي ﻋﻴـﺪاً«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺷﻨﻴﺪم رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻗﺒﺮ ﻣﺮا ﻋﻴﺪ )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺤﻞ رﻓﺖ و آﻣﺪ( ﻣﮕﻴﺮﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ -11‬در ﻛﺘﺎب ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺑﺮﻗﻲ و ﻛﺘـﺎب وﺳـﺎﺋﻞ ﺑـﺎب ‪ 43‬از اﺑـﻮاب دﻓـﻦ اﻣـﻮات از‬

‫ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻣﻦ ﺟﺪد ﻗﺒﺮاً أو ﻣﺜّﻞ ﻣﺜﺎﻻً ﻓﻘﺪ ﺧﺮج ﻋﻦ‬
‫اﻹﺳﻼم«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻗﺒﺮي را ﺗﺠﺪﻳﺪ و ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪاي ﺑﺴﺎزد از اﺳﻼم ﺧﺎرج اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -12‬وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ‪ ،‬ﺑﺎب ‪ 44‬از اﺑﻮاب دﻓﻦ‪ ،‬و ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ در ﺗﻬﺬﻳﺐ رواﻳﺖ ﻛﺮده‬

‫از ﻋﻠــﻲ ﺑــﻦ ﺟﻌﻔــﺮ ﻛــﻪ ﮔﻔــﺖ‪» :‬ﺳــﺄﻟﺖ أﺑــﺎ اﻟﺤﺴــﻦ ﻣﻮﺳــﯽ ؛ ﻋــﻦ اﻟﺒﻨــﺎء ﻋﻠـﻰ اﻟﻘﺒــﺮ‬
‫واﻟﺠﻠــﻮس ﻋﻠﻴ ــﻪ ﻫ ــﻞ ﻳﺼــﻠﺢ؟ ﻗ ــﺎل‪ :‬ﻻ ﻳﺼ ــﻠﺢ اﻟﺒﻨــﺎء ﻋﻠﻴ ــﻪ وﻻ اﻟﺠﻠ ــﻮس وﻻ ﺗﺠﺼﻴﺼ ــﻪ وﻻ‬
‫ﺗﻄﻴﻴﻨـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬از اﻣﺎم ﻣﻮﺳﻲ ﻛﺎﻇﻢ ﺳﺆال ﻛﺮدم از ﺑﻨﺎ ﻛﺮدن ﺑﺮ ﻗﺒﺮ و ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﻗﺒﺮ آﻳـﺎ‬
‫ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ؟ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻨﺎء ﺑﺮ ﻗﺒﺮ و ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺮ آن و ﮔﭻﻛﺎري آن و ﮔﻞﻛﺎري آن ﺻﻼح‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ -13‬ﺷﻴﺦ ﺻﺪوق در ﻋﻠﻞ اﻟﺸﺮاﻳﻊ و وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ ﺑﺎب ‪ 65‬از اﺑﻮاب دﻓـﻦ رواﻳـﺖ‬

‫ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻻ ﺗﺘﺨﺬوا ﻗﺒﺮي ﻗﺒﻠﺔ وﻻ ﻣﺴﺠﺪاً ﻓﺈ ‪‬ن اﷲ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻟﻌﻦ‬
‫اﻟﻴﻬﻮد ﺣﻴﺚ اﺗﺨﺬوا ﻗﺒﻮر أﻧﺒﻴﺎﺋﻬﻢ ﻣﺴـﺎﺟﺪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻗﺒﺮم را ﻗﺒﻠﻪ و ﻣﺤﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﻧﺪﻫﻴﺪ‬
‫و ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻳﻬـﻮد را ﻟﻌـﻦ ﻧﻤـﻮد ﭼـﻮن ﻗﺒـﻮر ﭘﻴـﺎﻣﺒﺮان ﺧـﻮد را‬
‫ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻗﺮار دادﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ -14‬وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ ﺑﺎب ‪ 44‬ﻫﻤﺎن اﺑﻮاب رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔـﺮ‬
‫؛ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻻ ﺗﺮﻓﻌﻮا ﻗﺒﺮي ﻓﻮق أرﺑﻊ أﺻﺎﺑﻊ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﺮ ﻣﺮا ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺖ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻜﻨﻴﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪99‬‬

‫‪ -15‬در ﻛﺘﺎب ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﻮﺳﺎﺋﻞ‪ 127/1 ،‬از ﺣﻀـﺮت رﺿـﺎ ؛ ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪:‬‬

‫»واﻟﺴﻨﺔ أ ‪‬ن اﻟﻘﺒﺮ ﺗﺮﻓﻊ أرﺑﻊ أﺻﺎﺑﻊ‪ ،‬إﻟﻰ أن ﻗﺎل‪ :‬وﻳﮑﻮن ﻣﺴﻄﺤﺎً وﻻ ﻳﮑﻮن ﻣﺴﻨﻤﺎً«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪،‬‬
‫و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﺮ ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﻣـﻮد‪ :‬ﻣﺴـﻄﺢ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺴﻨﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ )ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﻣﺎﻫﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ(‪ .‬ﻃﺒﻖ دو رواﻳـﺖ ﻓـﻮق ﻗﺒـﺮ را ﺑـﻴﺶ از‬
‫ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ -16‬در ﻛﺘﺎب ﺳﻔﻴﻨﺔ اﻟﺒﺤﺎر و ﺑﺤﺎر ج‪ ،22‬و وﺳﺎﺋﻞ ﻛﺘـﺎب ﺣـﺞ ﺑـﺎب ‪ 22‬و ﻛﺘـﺐ‬
‫ﻣﻌﺘﺒﺮة دﻳﮕﺮ از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻻ ﺗﻄـﻒ ﺑﻘﺒـﺮ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻗﺒﺮي ﻃﻮاف ﻧﻜﻦ‪.‬‬
‫ﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ اﻧﺪازه اﻛﺘﻔﺎء ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬و رواﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ ﻣﻮرد وارد ﺷﺪه‬
‫ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺧﻲ از آﻧﻬﺎ را در ﻛﺘﺎب ﺟﺎﻣﻊ اﻟﻤﻨﻘﻮل و ﻛﺘـﺎب زﻳـﺎرات ﻗﺒـﻮر ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮدهاﻳـﻢ‬
‫ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺷﻮد‪ .‬و ﻣﺎ در ﻛﺘﺎب ﺧﺮاﻓﺎت وﻓﻮر در زﻳﺎرات‪ ،‬ﺑﻄﻼن ﺗﻤﺎم زﻳﺎرات و آداب آﻧﻬﺎ‬
‫را ﺑﺎ دﻟﻴﻞ ذﻛﺮ ﻛﺮدهاﻳﻢ‪.‬‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ از ﺻﻔﺤﺔ ‪ 311‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ زﻳﺎرت ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ‪ 28‬ﭼﻴﺰ در آداب زﻳﺎرت‬
‫ﻗﺒﻮر ﺷﻤﺮده اﺳﺖ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﻣﺴﺠﺪ و ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا اﻳﻦ ﻫﻤـﻪ آداب ذﻛـﺮ‬
‫ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﺎن از ﻏﻠﻮي ﻛﻪ در زﻳﺎرات دارﻧﺪ ﻣﻨﺎﺳﻚ و آداب زﻳﺎرت ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ!! آﻳﺎ‬
‫در ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﻮده؟!! آﻳﺎ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﺳﺮ ﻗﺒـﻮر اﻧﺒﻴـﺎء‪ ،‬رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص دﺳﺘﻮر و آداﺑﻲ ﺑﻴﺎن ﻛﺮده؟ ﻻ‪ ،‬واﷲ‪.‬‬
‫در آدب ﻧﻬﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ اﻳﺴﺘﺎدن او را‪ ،‬و ﻣـﻲﺷـﻨﻮد ﻛـﻼم او را‪ ،‬ﺟـﻮاب‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﺳﻼم او را‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻗﺮآن ﻣﻜﺮر ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫{‪) z \ [ Z Y‬اﻟﻨﻤﻞ‪.(1)(80:‬‬
‫‪j / 6R+ *K / ,6+:26 
: oa /. \   : = . / oa +< * S.' *+= .3. −‬‬
‫'‪ 'p0 * R j/ N'9 1 * "K *+= : = X;+ * "K . T R8 , n" X;+ * S.‬‬

‫ ‪. / o6a /. \6 ) 6q . R" +< ,+# L 3T +" 3A2I" 7F dW  , ". +"  2"+= *K " F‬‬
‫=  ‪ 'r Ir (s \t u \t (r‬م ‪ 2tFv+ wr 8r 9v :b r Jr‬ص ‪t t8r u Ht #u cr yr (r‬‬
‫‪r t xr ?$ 6zar su R{ r r(r /r r su A uTr /r  :b r r xr 7‬‬
‫‪:s 6r H6‬‬
‫‪‚ƒ„:) q $*r 3sFt~  \u tR r /r u €s u+t wr Ir u r t su "u cr r  :b r r xr ? }A 3r u cr 3(s urA‬‬

‫=‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

100

.«‫»ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺪون ﺷﻚ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻣﻮات ﻧﻤﻲﺷﻨﻮاﻧﻲ‬
.(1)(22 :‫ )ﻓﺎﻃﺮ‬z b  a ` _ ^ ] \{
.«‫»و ﺗﻮ ﺑﻪ آﻧﻜﻪ در ﻗﺒﺮ اﺳﺖ ﻧﻤﻲﺷﻨﻮاﻧﻲ‬
‫ ﺳﻮم ﻏﺴﻞ ﺑﺮاي زﻳﺎرت ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ و ﺧﻮاﻧـﺪن دﻋﺎﻫـﺎي وارده! آﻳـﺎ‬:‫در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮر داده ﻛﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ آن ﺣﻀﺮت را ﺑﺒﻴﻨـﺪ‬
‫ اﮔﺮ در زﻣﺎن ﺣﻴﺎت آن ﺟﻨﺎب‬.‫و زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺴﻞ ﻛﻨﺪ و دﻋﺎﻫﺎي وارده را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‬
!!!‫ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮري ﻧﺒﻮده ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﻗﺒﺮ او ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮراﺗﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ؟‬ 
6 …6+T . d:† * S= n: : [ .3S 78J H#  2# Q" ‫  ص‬b3 :3S2 ‫' م‬I( \ :/0" =
! l b36 6 :"6'0 X.'6 ?$.'6: 60 N6 * A S./'0 (/ K :.3'x /  " "=  " *K.
6‡K [/ 6" 'A 3+6= ,* 6"K 1 !6= :.36'x ‫ ص‬E6ˆ‰"K ?"3+=2 ‡K 'Q ?2+:2 L e  * S.'

Š "cr \u 6r( %  

'< 3 8%%9 :));. 45 4'6 , 8" :32. 1 $+# L 3T ,+" 3A2I"
\t 6r(  ?6r
t 6rR8r  6rAcr , M
t t
t t Jr Žt wt / Œr t‹ sF; u  :b r Jr ‫ ص‬2tFv+
*
r #r Œr /r [ 3ss A/r Z
r s
ur
r s
u 6r;" Br 'u 6rJ ws Ir 6u r s 6v"t‹ 26var s s ‰r 6uPcr 7
u
Š
t s xr , r;Ju r xr
s s xr ?‫ ص‬Irv s Ht Ts '
s s Ar u
'u ‘s "u :b s r xr ,s s 3s r /r tvl sFu (r s "v cr s€r =u cr :b3
r +:s r :s r *3
s r
v pr #r Žt b3
t
t
t
t
t
t
t
t
t + \r  “r ;r u r [r t‹
u \r  };r u r t svl >r r ru cr , v
,Ns x 6r+suk /t cr ,'s x 6rR u 6vcr /r , ;} Cr W
r s ir xr  :‫ ص‬2tFv+ b r Jr $v+r’
Š t
t Š
t
s s  r b3
s Js cr u
s s xr 
} 6r ”
r 8r Ar /r 
r r .r  :b s r xr Y v
s +:s ,)t .u cr  :b3
s + b3
v ,
u r 6ar \u  Jr 'r eu It Ls ˆ
r u f
t t8 \ €;I } ‰P _O
t "Œs cs rd
t xr ,r
t 8r r • t‹ 
‫ ص‬X'6: 26F" :63S26  ?6" ‚‚–:) q $d
u r rs r u r r s
r 
* 6n # 0 ) 6P 6 ,6"/2 / ".'S2 ' ˜" /. / " pS2 —ZJ .  ) + : 2 Q+# :.3'x 

6I 2+; ,™q= \  . :+'02 )/ 1 / +" n"2  / ,+K2 / .4" ='x /. ,X Q+# \ . .3+=2 

/ b3 /  + ‫ ص‬I : #.2 2# 3S \ :#.2 L 3T ?2
S2 < ‫ص‬

.'6: ›36( ,6nœ . 2 6T 6 36A ) ' '"K "/  \: Q" š1/ . .3 Q T  :+3S2 #='x

Nx 6+ 6 'x 6: ,™q6= *K '6S 6 +2  š1/. / nœ T /. '# ?0 :.3'x ‫ ص‬Eˆ‰"K $
/ 6 6
S26 46" \6 ,6+
S26 X.'6 6< '# " .2I" )4< \ :3S2 ,* Q='x L 3T . ,=  

6+3:26 ,— @'x ' 2IR ” ,2+#K 2R0  ,?ž 2"  : ).': 2; " / 2" " 3A :+3S2 

$"3+=2  —. 'x ,/ & '9 E J38U W , #\T / ‡ " 4` : #.2  ). 'x * +< , Q"K

N a , " i  * n M. '
: : )
:  3A :2+; A@)? %$ <8 < /9 ?9 >%?'%  =−
.36  6R" / 26# 'IS 36S . 6: .'6: F6nA 2" 6S.'   
: "/  ,"3S\ 2" 3+n 2" 3A2I"  

$+#.2I" 2q 0 ]# a / Na ) "  / +"3x

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪101‬‬

‫ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮ درِ ﺣﺮم اﻳﺸﺎن اﻳﺴﺘﺎدن و اذن دﺧﻮل ﻃﻠﺒﻴﺪن در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در زﻣـﺎن‬

‫ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮري ﻧﺒﻮده اﺳـﺖ! و ﻋﻠـﻲ ؛ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬اﻟﺴـﻨﺔ ﻣـﺎ ﺳـﻦ رﺳـﻮل اﷲ‬
‫واﻟﺒﺪﻋﺔ ﻣﺎ أﺣﺪث ﺑﻌﺪﻩ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺳﻨﺖ‪ ،‬ﭼﻴـﺰي و روﺷـﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫دﺳﺘﻮر داده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﺑﺪﻋﺖ ﻫﺮ ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ از رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص اﻳﺠـﺎد ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ در ﻗﺒﺮ زﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺸﻨﻮد و ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﺮ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ واﺟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ او را از‬
‫ﻗﺒﺮ ﻧﺠﺎت دﻫﻨﺪ و ﺑﻴﺮون آورﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (312‬رواﻳﺘﻲ از اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺟﻤـﺎل ذﻛـﺮ ﻛـﺮده ﺑـﺎ ﻋﻠـﻲ ﺑـﻦ ﻳﻘﻄـﻴﻦ ﻛـﻪ از‬
‫ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻏﻼت اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻋﻠﻲ ﺑﻦ ﻳﻘﻄﻴﻦ در اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺷﺘﺮي ﺷﺪه در ﺑﻘﻴـﻊ‬
‫ﻣﺪﻳﻨﻪ‪ ،‬و ﺷﺘﺮ او را ﺑﻄﻲ اﻷرض ﺑﺮده در ﻛﻮﻓﻪ درب ﺧﺎﻧﺔ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺟﻤﺎل و ﻫﻤـﺎن ﺷـﺐ‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﺪه اﺳﺖ!!!‬
‫ﺣﺎل ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺷﺘﺮﺑﺎن ﺳﺎرﺑﺎن ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل ﻛﻴﺴﺖ و ﭼﻪ دﻳﻨﻲ داﺷـﺘﻪ؟‬
‫و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺘﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮده و ﻳﺎ ﺳﻨﻲ؟! ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺎس ﺷـﺘﺮﺑﺎن را از ﺷـﻴﻌﻴﺎن ﺷـﻤﺮده‬
‫وﻟﻲ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﺪرﻛﻲ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ؟!!! ﺟﺎﺋﻴﻜﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص از ﻣﻜﻪ ﻫﺠﺮت ﻛﺮد و ﺑـﺎ‬
‫ﻃﻲ اﻷرض ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺘﺮ ﻃـﻲ اﻷرض دارد؟ و ﺗـﺎزه ﻣـﺪرك اﻳـﻦ ﻃـﻲ‬
‫اﻷرض ﻛﺘﺎب ﻋﻴﻮن اﻟﻤﻌﺠﺰات اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ اﺳﺖ از رواﻳﺎت ﺟﻌﻠﻲ و ﺑﺪون ﻣـﺪرك‪.‬‬
‫در ﺣﺎﺷﻴﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬زاﺋﺮ ﺧﻮد را ﺑﻨﺪة اﻣﺎم ﻛﻨﺪ و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪:‬‬

‫ﻫﺎﻋﺒ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺪک واﻗ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﻒ ذﻟﻴ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﻞ‬

‫ﺑﺎﻟﺒ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺎب ﻳﻤ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺪ ﮐ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﻒ ﺳ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺎﺋﻞ‬

‫اﻳﻦ ﺑﻨﺪهي ﺗﻮ ﺧﻮار و ذﻟﻴﻞ اﻳﺴﺘﺎده در اﻳﻦ دروازه اﺳﺖ و ﻣﺜﻞ ﮔﺪا دﺳـﺘﺶ ﺑﺴـﻮي‬
‫ﺗﻮ دراز اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺗﺎ آﺧﺮ ﺧﻮد را ﺳﮓ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺷـــﺎﻫﺎ ﭼـــﻪ ﺗـــﺮا ﺳـــﮕﻲ ﺑﺒﺎﻳـــﺪ‬

‫ﮔــﺮ ﻣــﻦ ﺑــﻮدم آن ﺳــﮓ ﺗــﻮ ﺷــﺎﻳﺪ‬

‫اﻓﻜــﻦ ﻧﻈــﺮي ﺑــﺮ اﻳــﻦ ﺳــﮓ ﺧــﻮﻳﺶ‬

‫ﺳـــﻨﮕﻢ ﻣـــﺰن و ﻣـــﺮاﻧﻢ از ﭘـــﻴﺶ‬

‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺪة ﻏﻴﺮﺧﺪا ﺷﺪن ﺷـﺮك اﺳـﺖ‪ .‬و ﻋﻠـﻲ ؛ ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬ﻻ ﺗﮑـﻦ ﻋﺒـﺪ‬
‫ﻏﻴﺮک وﻗﺪ ﺟﻌﻠﮏ اﷲ ﺣﺮاً« ﺑﻨﺪهی ﻫﻴﭻ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻏﲑ از ﺧـﺪا ﻧﺒـﺎش در ﺣـﺎﻟﯽ ﮐـﻪ ﺧـﺪا ﴰـﺎ را‬
‫آزادﻩ آﻓﺮﻳﺪﻩ اﺳـﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﻣﺎم ﺳﮓ ﺑﺎز اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﺳﮓ او ﺑﺨﻮاﻧـﺪ‪ .‬اﻳﻨـﺎن‬

‫‪102‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻫﻤﻪ از ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﺗﻤﻠﻖ اﺳﺖ‪ ،‬و اﻣﺎم ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻣﺪاﺣﻲ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳـﻲ و ﺗﻤﻠـﻖ‬
‫ﺑﻴﺰار ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬آن وﻗﺖ ﻛﻪ زﻧﺪه و از ﻣﺮدم ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮدﻧﺪ از ﺗﻤﻠـﻖ ﺑﻴـﺰار ﺑﻮدﻧـﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ در‬
‫ﺧﻄﺒﺔ ‪ 207‬ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و اﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪاﻧﺪ از دﻧﻴﺎ و ﺑﻨﺪهﻫﺎ و ﺳـﮓﻫـﺎي‬
‫ﻣﺘﻤﻠﻖ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (313‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬دﻫﻢ‪ :‬ﺑﻮﺳﻴﺪن ﻋﺘﺒﻪ و آﺳﺘﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬اﻳﻦ دﺳـﺘﻮر را اﮔـﺮ‬
‫ﺧﻮد اﺋﻤﻪ دادهاﻧﺪ دﻻﻟﺖ ﺑﺮ ﻏﺮور اﻳﺸﺎن دارد‪ ،‬و اﺋﻤﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮدﺧﻮاه و از ﺧﺪا ﺑﻲﺧﺒـﺮ‬
‫ﻧﺒﻮدهاﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬و ﺷﻬﻴﺪ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬اﮔﺮ زﻳﺎرتﻛﻨﻨﺪه ﺳﺠﺪه ﻛﻨﺪ و ﻧﻴﺖ ﻛﻨﺪ از ﺑـﺮاي ﺧـﺪا‪....‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎرع ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺣﻖ ﻧﺪارد زاﺋﺮ را ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﺮك ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‪،‬‬
‫ﻗﺒﻮر اﺋﻤﻪ در زﻣﺎن ﺧﻮدﺷﺎن ﻋﺘﺒﻪ و ﺣﺮم و آﺳﺘﺎﻧﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻦ دﺳـﺘﻮري ﺑﺪﻫﻨـﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺗﻤﺎم اﻳﻦ آداب و دﺳﺘﻮرﻫﺎ از ﺑﺪﻋﺖﻫﺎي آﺧﻮﻧﺪﻫﺎي ﻣﺬﻫﺒﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬دوازدﻫﻢ‪ :‬رﻓﺘﻦ ﺑﻨﺰد ﺿﺮﻳﺢ ﺑﻨﺤﻮي ﻛـﻪ ﺧـﻮد را ﺑﺘﻮاﻧـﺪ ﺑﭽﺴـﺒﺎﻧﺪ‪ .‬و اﻳـﻦ‬
‫دﺳﺘﻮر از ﺟﻌﻞ ﻣﺘﺄﺧﺮﻳﻦ اﺳﺖ‪ .‬زﻳﺮا زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻗﺒﻮر ﺿـﺮﻳﺢ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ ﺑﻠﻜـﻪ ﻗﺒـﻮر ﺗﻤـﺎم‬
‫ﺑﺰرﮔﺎن ﺻﺎف زﻣﻴﻦ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺪﻋﺖ ﺿﺮﻳﺢﺳﺎزي از ﺳﻼﻃﻴﻦ و ﺳﺘﻤﮕﺮان و ﻛﺴﺎﻧﻲ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺰور و ﻗﻠﺪري از ﻣﺮدم ﭘﻮل ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺳﻴﺰدﻫﻢ‪ :‬در وﻗﺖ زﻳﺎرت ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻠﻪ و رو ﺑﻪ ﻗﺒـﺮ ﻣﻨـﻮر ﻛﻨـﺪ«‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﻏﻼت ﻗﺒﺮ را ﺑﺮ ﻛﻌﺒﻪ ﺗﺮﺟﻴﺢ دادهاﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (314‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺗﺮك ﻛﻨﺪ زﻳﺎراﺗﻲ ﻛﻪ اﺧﺘﺮاع ﺷﺪه«‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮده ﺑﻪ او ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ زﻳﺎرﺗﻨﺎﻣﻪﻫﺎ اﺧﺘﺮاﻋﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻛﺘﺎب »ﺧﺮاﻓـﺎت وﻓـﻮر در زﻳـﺎرات‬
‫ﻗﺒﻮر« آن را ﺑﺎ دﻟﻴﻞ ﺑﻴﺎن ﻛﺮدهاﻳﻢ‪.‬‬
‫در )ص ‪ ،(315‬ﭘﺲ از ﺷﻤﺮدن ﻣﻘﺪار زﻳﺎدي از ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ و ﻧﻤﺎزﻫﺎي ﺑـﺪﻋﺘﻲ ﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‪ :‬اﻧﻔﺎق ﻛﺮدن ﺑﺮ ﺧﺎدﻣﺎن آﺳﺘﺎﻧﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ«‪ .‬وﻟﻲ در ﻛﺘﺎب وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ در‬
‫ﺑﺎب ‪ 22‬از اﺣﻜﺎم ﻃﻮاف‪ ،‬ﺣﺪﻳﺜﻲ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص آورده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ وﺻﻴﺘﻲ‬
‫و ﻳﺎ ﻧﺬري ﺑﺮاي ﻛﻌﺒﻪ و ﻣﺴﺠﺪ اﻟﺤﺮام ﻛﺮده ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ درﺑﺎن و ﺧﺪام ﻛﻌﺒـﻪ ﻧﺪﻫـﺪ‪ ،‬ﺑـﺮاي‬
‫آﻧﻜﻪ آﻧﺠﺎ را دﻛﺎن ﮔﺪاﺋﻲ ﻧﻜﻨﻨﺪ و ﻳﻚ ﻋﺪه ﺑﻴﻜﺎر و ﻣﻔﺖﺧﻮر ﺟﻤﻊ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺸﻢ‪ :‬اﺣﺴﺎن ﺑﺮ ﻣﺠﺎورﻳﻦ ﺑﻠﺪ اﻣﺎم ﻛﻪ ﻫﻤـﻮاره ﻋﻠـﻢ ﺗﻨﻈـﻴﻢ‬
‫ﺷﻌﺎﺋﺮ اﷲ را ﺑﺮ ﭘﺎ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﻣﺮد ﺑﻲﺧﺒﺮ! ﺷﻌﺎﺋﺮي ﻛـﻪ در اﻃـﺮاف ﻗﺒـﻮر‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪103‬‬

‫ﺑﺰرﮔﺎن ﺗﺮاﺷﻴﺪهاﻧﺪ ﺷﻌﺎﺋﺮ اﷲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺷﻌﺎﺋﺮ اﻟﻨﺎس و ﺷﻌﺎﺋﺮ دﻛـﺎنداران ﻣـﺬﻫﺒﻲ و‬
‫اﻫﻞ ﺧﺮاﻓﺎت و ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ‪ .‬و ﮔﺮﻧﻪ ﺷﻌﺎﺋﺮ اﷲ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫـﺪ ﻣـﺜﻼً ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪) z {z y x w v u‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(158 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﻰﮔﻤﺎن »ﺻﻔﺎ« و »ﻣﺮوه« از ﺷﻌﺎﺋﺮ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ«‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﺻﻔﺎ و ﻣﺮوه ﭼﻪ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ دارﻧﺪ؟!!‬
‫ص ‪ -316‬در إذن دﺧﻮل ﺣﺮمﻫﺎ و ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎ‬
‫آﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻧﻲ وارد ﺷﻮد اذن دﺧﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و اﺟﺎزه ﻣﻲﮔﻴـﺮد؟‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ‪ .‬وﻟﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اول ﺷﻴﺦ ﻛﻔﻌﻤﻲ ﻓﺮﻣـﻮده ‪ «....‬ﺑﺎﻳـﺪ ﭘﺮﺳـﻴﺪ‪ :‬آﻳـﺎ‬
‫ﻛﻔﻌﻤﻲ ﺣﻖ ﺗﺸﺮﻳﻊ دارد؟ آﻳﺎ ﻛﻔﻌﻤﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ دﻳﻦ اﺳﻼم ﺑﻴﻔﺰاﻳـﺪ؟! او ﮔﻔﺘـﻪ‪:‬‬
‫ﺑﮕﻮ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ إﻧﻲ وﻗﻔﺖ ﻋﻠﻰ ﺑﺎب ﻣﻦ أﺑـﻮاب ﺑﻴـﻮت ﻧﺒﻴـﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﻣﻦ ﺑـﻪ دري از‬
‫درﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪاي ﭘﻴﺎﻣﺒﺮت اﻳﺴﺘﺎدهام‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻤﺎم ﻗﺒﺮﻫﺎي اﺋﻤـﻪ و اﻣـﺎمزادﮔـﺎن‬
‫ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ اﺳﺖ‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻦ دروغ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﺧﺎﻧﺔ رﺳﻮل ﺧﺪا ص در زﻣﺎن ﺣﻴﺎﺗﺶ‬

‫اذن ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ و آﻳﺎ ﻫﻨﻮز ﺧﺎﻧﺔ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬واﻋﻠـﻢ أن‬
‫ﺧﻠﻔﺎﺋﮏ أﺣﻴﺎء ﻋﻨﺪک ﻳﺮزﻗﻮن ﻳﺮون ﻣﻘﺎﻣﻲ وﻳﺴـﻤﻌﻮن ﮐﻼﻣـﻲ«‪ .‬و ﺣﺎل آﻧﻜﻪ ﺑﺰرﮔـﺎن دﻳـﻦ‬
‫اﮔﺮ اﺣﻴﺎء ﻫﺴﺘﻨﺪ اﺣﻴﺎء ﻋﻨﺪ رﺑﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ اﺣﻴﺎء ﻋﻨﺪ ﺧﻠﻘﻬﻢ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻛـﻪ از‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮد و زﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﻞ از آﻧﻜﻪ ﻓﻮت ﻛﻨﺪ و در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﺮدم‬
‫ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ و ﻧﻤﻲدﻳﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻻزم ﻧﻴﺴـﺖ ﻫـﺮ ﻛـﻪ از ﺟﻤﻠـﺔ‬
‫زﻧﺪﮔﺎﻧﺴﺖ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻄﻠﻊ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪) z p o n{ :‬آل ﻋﻤﺮان‪ (169 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎرﺷﺎن‬
‫زﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ«‪ .‬و ﻓﺮﻣﻮد‪) z K J I H G F E{ :‬ﻳﻮﻧﺲ‪ ،(62 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪:‬‬
‫ﺟﺎﺋﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﺮﺳﻲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ و ﻏﺼﻪ و اﻧﺪوﻫﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ اﮔـﺮ از‬
‫ﺣﺎل و ﮔﻔﺘﺎر ﻣﺮدم ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﻮاره ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺼﻪ و اﻧﺪوه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ اﻫـﻞ‬
‫ﻏﻠﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﻔﻌﻤﻲ آﻧﭽﻪ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ ﺿﺪ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ درﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه و ﺳﺎﻳﺮ‬
‫آﻳﺎت ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪) zNM L K{ :‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪» .(109 :‬ﻣﺎ را ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻪ اﺣﻮال اﻣـﺖ‬

‫‪104‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻧﻴﺴﺖ«‪.‬‬
‫ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬ﺧﺪا ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻧﺪارد‪ ،‬زﻳﺮا ﻏﺎﻳﺐ ﻧﺸﺪه و ﻧﻌـﻮذ ﺑـﺎﷲ وﻓـﺎت ﻧﻜـﺮده ﺗـﺎ‬
‫ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ و ﻫﺮ ﺟﺎ در ﻗﺮآن ﺻﺤﺒﺖ از ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﺪه ﻣﻨﻈﻮر ﺧﻠﻴﻔﺔ اﻟﺴﺎﺑﻘﻴﻦ اﺳﺖ ﻧﻪ‬
‫ﺧﻠﻴﻔﺔ اﷲ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﺳﺘﺄذن ﺧﻠﻴﻔﺘﮏ اﻹﻣﺎم اﻟﻤﻔﺮوض ﻋﻠـ ‪‬ﻲ ﻃﺎﻋﺘـﻪ«‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻏﻴﺮ از ﺧﺪا و رﺳﻮل ص و ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاران ﻟﺸﻜﺮي و ﻛﺸﻮري ﻛﻪ ﻣﺠﺮي ﻗﺮآن و ﺳﻨﺖ‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ واﺟﺐ اﻻﻃﺎﻋـﻪ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪاران رﺳـﻮل ص از اﺻـﺤﺎب ﺑﻮدﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻗﺮآن ﺧﻄﺎب ﺑﻪ اﺻﺤﺎب رﺳﻮل ص ﻓﺮﻣﻮده‪) z ÑÐ Ï Î{ :‬اﻟﻨﺴـﺎء‪:‬‬
‫‪ ..» .(59‬و از ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاران ﺧﻮدﺗﺎن اﻃﺎﻋﺖ ﻛﻨﻴﺪ«‪ .‬و ﻛﻠﻤﺔ {‪  zÐ‬ﮔﻮاه ﻣﻄﻠـﺐ اﺳـﺖ‪.‬‬
‫اﻳﻨﺎن ﮔﻮﻳﺎ آﻳﺔ ‪ 83‬ﺳﻮرة ﻧﺴﺎء و ﻧﺎﻣﺔ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ را ﺑﺮاي اﻫﻞ ﻣﺼﺮ ﻧﺨﻮاﻧﺪهاﻧﺪ ﻛـﻪ در‬
‫آن آﻳﻪ زﻳﺪ ﺑﻦ ﺣﺎرﺛﻪ را رﺳﻮل ﺧﺪا ص واﻟﻲ ﺑﺮ ﻟﺸﻜﺮ ﻣﻮﺗﻪ ﻗـﺮار داده‪ ،‬و در آن ﻧﺎﻣـﻪ‬
‫ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ‪ ،‬ﻣﺎﻟﻚ اﺷـﺘﺮ را واﻟـﻲ اﻣـﺮ ﺑـﺮ ﻣﺼـﺮ ﺧﻮاﻧـﺪه‪ ،‬و اﻳـﻦ دو را أوﻟـﻮا اﻷﻣـﺮ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪهاﻧﺪ در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﻧﻪ اﻣﺎﻣﻨـﺪ و ﻧـﻪ ﻣﺠﺘﻬـﺪ‪ .‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻏﻴـﺮ از ﺧـﺪا و رﺳـﻮل و‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاران ﻟﺸﻜﺮي و ﻛﺸﻮري رﺳﻮل ﻛﺴﻲ واﺟﺐ اﻻﻃﺎﻋﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أدﺧﻞ ﻳﺎ ﺣﺠـﺔ اﷲ« در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻃﺒﻖ آﻳﻪ ‪ 165‬ﺳﻮره ﻧﺴﺎء‪ ،‬ﭘﺲ از‬
‫رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ از ﻃﺮف ﺧﺪا ﺣﺠﺘﻲ ﻧﺒﻮده و ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﻪ ‪ 90‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‬

‫ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﲤﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨﺎ ﳏﻤﺪ ص ﺣﺠﺘﻪ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻋﺘﺒـﻪ را ﺑﺒـﻮس«‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در زﻣﺎن أﺋﻤﻪ ﻋﺘﺒﻪاي ﻧﺒﻮده ﺗـﺎ أﺋﻤـﻪ‬
‫اﻣﺮ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻴﺪن ﻛﻨﻨﺪ و ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻋﺘﺒﻪﻫﺎ از ﺷﺎﻫﺎن ﺳﺘﻤﮕﺮ و وزراي ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬دوم‪ :‬اذن دﺧﻮﻟﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻋﻼﻣـﻪ ﻣﺠﻠﺴـﻲ از ﻧﺴـﺨﻪ ﻗﺪﻳﻤـﻪ از‬
‫ﻣﻮﻟﻔﺎت اﺻﺤﺎب ﺑﺮاي دﺧﻮل در ﺳﺮداب ﻣﻘﺪس و ﺑﻘﺎع ﻣﻨﻮره اﺋﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﻓﺮﻣـﻮده«‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻛﺪام ﻧﺴﺨﻪ ﻗﺪﻳﻤﻪ‪ ،‬ﻣﻮﻟﻒ آن را ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده اﺳﺖ؟! آﻳﺎ اﻳﻦ ﻫﻢ ﺷﺪ ﻣـﺪرك‪ .‬آن‬
‫وﻗﺖ در اﻳﻦ اذن دﺧﻮل ﺑﻲﻣﺪرك ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ از ﺧﺮاﻓﺎت ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﻧـﻪ‬
‫ﺑﺎ دﻳﻦ ﻣﻮاﻓﻘﺖ دارد و ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﺎرﻳﺦ‪ ،‬از ﻗﺒﻴﻞ اﻳﻦ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻠﻮﮐﻨﺎ أﻓﻀﻞ اﳌﺨﻠـﻮﻗﲔ« و اﻳﻦ‬
‫دروغ اﺳﺖ‪ .‬و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻣـﻦ أﺋﻤـﺔ اﻟﻤﻌﺼـﻮﻣﻴﻦ«‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ آﻧـﺎن ﺧـﻮد را ﮔﻨﺎﻫﻜـﺎر‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪105‬‬

‫داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﻏﻴﺮ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ذﻛﺮش ﺑﺎ اﺧﺘﺼﺎر اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﺪ‪ .‬و ﻋﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻨﺎن اذن دﺧﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ وﻟﻲ ﻫﻨﻮز اذن دﺧﻮل داده ﻧﺸﺪه وارد ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪106‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‬
‫در )ﺻﻔﺤﻪ ‪ (318‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻣﻮﻛﺪ اﺳﺖ زﻳـﺎرت روﺿـﻪ ﻣﻄﻬـﺮه و آﺳـﺘﺎﻧﻪ ﻓﺨـﺮ‬
‫ﻋﺎﻟﻤﻴﺎن و ﺗﺮك زﻳﺎرت آن ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺟﻔﺎ ﺷﻮد در ﺣـﻖ او و ﺣﺘـﻲ ﺷـﻬﻴﺪ )ﻛـﻪ‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻓﻘﻬﺎي ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ( آن را ﺟﻔﺎي ﻣﺤﺮم ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ«‪ .‬ﺣﺎل اﮔـﺮ ﻛﺴـﻲ از اﻳـﻦ‬
‫ﺑﺪﻋﺖﮔﺬاران ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬در زﻣﺎن رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ زﻳﺎرت او ﻧﻤﻲرﻓﺖ ﻣﻘﺼﺮ‬
‫ﺑﻮد و ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺣﺮام ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻮاﺑﻲ ﺟﺰ اﻓﺘﺮا ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫و در ﺻﻔﺤﻪ ‪ 319‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﻪ ﻣﺮا زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﻣﻦ ﺷﻔﻴﻊ‬
‫اوﻳﻢ«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻔﺎﻋﺖ و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎ ﺧﺪا اﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ او؟! در ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﺮ ﺟﻨﺎﻳﺘﻲ ﻛﺮد و ﺑﻪ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ او رﻓـﺖ آﻳـﺎ ﻃﻠﺒﻜـﺎر‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ آن ﺣﻀﺮت او را ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ؟! آﻳـﺎ اﻳـﻦ ﻣﻄﺎﻟـﺐ ﺑـﺎ ﻋﻘـﻞ و ﻗـﺮآن‬
‫ﻣﻲﺳﺎزد؟!! از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﻬﻤﺖزده ﻛﻪ او ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺳﻪ روز‬
‫ﺑﺮ ﻣﻦ و ﻳﺎ ﺑﺮ ﭘﺪرم ﺳﻼم ﻛﻨﺪ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ او واﺟﺐ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺮ ﺗﻤﺎم اﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ و‬
‫ﺣﺠﺎز ﺑﻬﺸﺖ واﺟﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (320‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﻫـﺮ ﻛـﻪ ﻣـﺮا زﻳـﺎرت ﻛﻨـﺪ ﮔﻨﺎﻫـﺎﻧﺶ‬
‫آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد«‪ .‬آﻳﺎ اﻣﺎم اﻳﻦ ﻗﺪر ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﺑﻮده ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮده ؟! ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻘـﻼي‬
‫ﻋﺎﻟﻢ از ﭼﻨﻴﻦ اﺧﺒﺎري ﺑﻴﺰار ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻳﻘﻴﻨﺎً اﻳﻨﻬﺎ ﺗﻬﻤﺖ ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (320‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ اﻣﺎم ﺻﺎدق و ﭘﺪرش را زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎري و دردي‬
‫ﺑﻪ او ﻧﺮﺳﺪ«‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﻛﺎش اﻳﻦ وﻋﺪهﻫﺎ راﺳﺖ ﺑـﻮد‪ .‬در ﺻـﻮرﺗﻲ ﻛـﻪ ﻣـﺮدم‬
‫زﻣﺎن او ﻛﻪ او را ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ و زﻳﺎرت ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (320‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﭼﻮن ﺧﻮاﺳﺘﻲ وارد ﻣﺴﺠﺪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺷﻮي ﺑﺎﻳﺴﺖ و‬
‫اذن دﺧﻮل ﺑﺨﻮان«‪ .‬آﻳﺎ ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص و اﺻﺤﺎﺑﺶ ﻫﺮ ﮔﺎه ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲرﻓﺘﻨـﺪ اذن‬
‫دﺧﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ؟!!‬
‫و ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬داﺧﻞ ﺷﻮ از درِ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ«‪ .‬اﻳﻦ دﻛﺎنداران ﻧﻤﻲداﻧﻨـﺪ دري ﻛـﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴـﻞ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪107‬‬

‫ﻣﻲآﻣﺪه ﺧﺮاب ﺷﺪه و ﻣﺴﺠﺪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺻﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ اﷲ اﻛﺒﺮ ﺑﮕﻮ«‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ را رﺳﻮل ﺧـﺪا ص و اﺻـﺤﺎب او‬
‫اﻧﺠﺎم دادهاﻧﺪ؟‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬دﺳﺖ ﺑﻤﺎل و ﺑﺒﻮس«‪ .‬ﻛﻪ ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ‪ .‬و رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻫﻴﭻ‬
‫وﻗﺖ در و دﻳﻮار ﻣﺴﺠﺪ را ﻧﺒﻮﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻧﺰد ﺳﺘﻮن و دوش راﺳﺖ را ﺑﺠﺎﻧﺐ ﻣﻨﺒﺮ ﻛﻦ ﻛـﻪ آن ﻣﻮﺿـﻊ ﺳـﺮ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا اﺳﺖ«‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﺒﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻫﺰار ﺳﺎل اﺳـﺖ از ﺑـﻴﻦ‬
‫رﻓﺘﻪ و اوﺿﺎع ﻗﺒﺮ ﻋﻮض ﺷﺪه‪ .‬و در ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻳـﺎرت ﺟﻤﻠـﻪاي آورده ﺑـﺮاي ﮔـﻮل زدن‬
‫ﻋــﻮام‪ ،‬و آن ﺟﻤﻠــﻪ اﻳــﻦ اﺳــﺖ‪» :‬اﻟﻠﻬــﻢ إﻧــﮏ ﻗﻠــﺖ‪~ } | {{ :‬‬
‫¡‪) z«ª©¨§ ¦¥¤£¢‬اﻟﻨﺴـــﺎء‪:‬‬
‫‪ .A'E "*F@ G@)D CB (1)(64‬در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﺎﺗﻔﺎق ﻣﻔﺴﺮﻳﻦ اﻳﻦ آﻳﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫در ﺳﻮرة ﻧﺴﺎء آﻳﺔ ‪ 64‬وارد ﺷﺪه‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ رﺳﻮل ﺧﺪا ص را اذﻳﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺑـﻪ‬
‫ﺣﻜﻤﻴﺖ و ﻗﻀﺎوت رﺳﻮل ﺧﺪا ص راﺿﻲ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻮدن آن ﺣﻀﺮت در ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻀﺎوت ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻳﻬﻮدي راﺿﻲ ﺷﺪﻧﺪ و اﻳﻦ ﺗﻮﻫﻴﻨﻲ ﺑﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑـﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‪.‬‬
‫ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ در اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻴﺎن ﻛﺮده ﻛﻪ اﮔﺮ اﻳﻦ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﺨﻮد ﻇﻠﻢ ﻛﺮدﻧﺪ ﻧﺰد ﺗﻮ آﻣﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و از ﺧﺪا ﻃﻠﺐ ﻣﻐﻔﺮت ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻫﻢ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻃﻠﺐ ﻣﻐﻔـﺮت‬
‫ﻣﻲﻛﺮد ﺧﺪا از اﻳﻦ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ در ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎل آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻤﺎم ﻣﺆﻣﻨﺎن ﻣﻨﺎﻓﻘﻨـﺪ‬
‫و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻇﻠﻢ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ در‬
‫ﻛﻠﻤﺎت ﻗﺼﺎر ﺟﻤﻠﺔ ‪ 88‬ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﮐﺎن ﻓﻲ اﻷرض أﻣﺎﻧـﺎن اﻟـﺦ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬در زﻣﻴﻦ دو ﭼﻴـﺰ‬
‫اﻣﺎن از ﻋﺬاب ﺧﺪا ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪ و از ﻣﻴﺎن ﺑﺸﺮ رﻓﺖ و ﺑﺠﺴـﭙﻴﺪ ﺑـﻪ‬
‫اﻣﺎن دوم‪ .‬اﻣﺎ اﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪ از ﻣﻴﺎن ﺑﺸﺮ‪ ،‬ﭘﺲ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳـﺖ‪ .‬و اﻣـﺎ آن‬
‫اﻣﺎن ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺘﻐﻔﺎر اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻮن رﺳﻮل ﺧﺪا ص از ﻣﻴﺎن ﺑﺸـﺮ رﻓﺘـﻪ ﭼﮕﻮﻧـﻪ ﻣـﺮدم‬
‫‪/ +6 326 —1'6K  1 / "K2 3A ˜0 ,".':  .3  : 2 Q+# ‡K 'S / :Ÿ+; −‬‬
‫‪$+x 2 * '€ / 'p03A   ;eJ ,.':2 —1'K 789 * "K ) ' ¡4"  Z 0‬‬

‫‪108‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﺮوﻧﺪ ﻧﺰد او و رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮاي اﻳﺸﺎن اﺳﺘﻐﻔﺎر ﻛﻨﺪ؟! آﻳﺎ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺗﻜﻠﻴـﻒ‬
‫ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ در وﻗﺖ ﺣﻴﺎت رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻮده ﻛﻪ اﮔﺮ ﻣـﻲرﻓﺘﻨـﺪ و ﻧﺮﻓﺘﻨـﺪ و ﻳـﺎ ﺧﻴـﺮ‪،‬‬
‫ﺗﻜﻠﻴﻒ دﻳﮕﺮان اﺳﺖ ﻛﻪ دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ او ﻧﺪارﻧﺪ و او از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮ اﺳـﺖ‪ ،‬ﻃﺒـﻖ آﻳـﺎت‬
‫ﻗﺮآن و اﺧﺒﺎر ﻛﺜﻴﺮه و ﻋﻘﻞ‪ .‬ﺣﺎل ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻳﻦ راوﻳﺎن ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑـﺎزي ﻛـﺮده و ﻋـﻮام را ﺑـﺎ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻦ زﻳﺎرﺗﻨﺎﻣﻪ ﮔﻮل زدهاﻧﺪ؟!‬
‫و در )ص ‪ (321‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ در ﻣﺼﺒﺎح ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﺑﺮو ﺑﻨﺰد ﻣﻨﺒﺮ و ﺑﻪ آن دﺳـﺖ‬
‫ﺑﻤﺎل و ﺑﮕﻴﺮ دو ﻗﺒﺔ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻨﺒﺮ را ﻛﻪ ﻣﺜﻞ اﻧﺎر اﺳﺖ‪ ،‬و ﺻﻮرت و ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ آن‬
‫ﺑﻤﺎل ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻗﺒﺮ و ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﻏﻲ اﺳﺖ از ﺑﺎغﻫﺎي ﺑﻬﺸـﺖ«‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ را ﺷﻴﺦ اﻟﻄﺎﺋﻔﻪ و ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮد ﻃﺎﺋﻔﺔ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬و ﺑـﺎ‬
‫اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬او ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻪ ﻛﻪ ﺳﺎلﻫﺎي ﺳﺎل ﻣﻨﺒﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص از ﺑﻴﻦ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (322‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻧﻤﺎز ﮔﺬارد در ﺧﺎﻧﺔ ﻓﺎﻃﻤﻪ ك و ﺑﺮود در ﻣﻘﺎم ﺟﺒﺮﺋﻴـﻞ و‬
‫آن در زﻳﺮ ﻧﺎودان اﺳﺖ«‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﺔ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫـﺰار و ﭼﻬـﺎر‬
‫ﺻﺪ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻣﺤﻮ ﺷﺪه؟! آﻳﺎ اﻳﻨﺎن درك ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ ﻛـﻪ آن ﻧـﺎودان و آن ﺳـﺘﻮن ﺣﻨﺎﻧـﻪ‬
‫ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل اﺳﺖ از ﺑﻴﻦ رﻓﺘﻪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ درك راﻫﻨﻤﺎي دﻳﮕﺮان ﺷﺪهاﻧﺪ؟! در ﺻـﺪر‬
‫اﺳﻼم‪ ،‬ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و زﻳﺎرت اﻳﻦ ﻗﺒﻮر ﺑﻨﺤﻮي ﻛﻪ در زﻣﺎن ﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮل اﺳﺖ ﻧﺒﻮده و ﺑـﺮاي‬
‫ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ و ﺳﻨﮓ ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺎل ﭼﻮن ﻗﺒﺮ ﺑﺰرﮔـﺎن اﺳـﻼم ﺧﺼﻮﺻـﺎً ﻗﺒـﺮ‬
‫ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ك ﺟﺎي ﻣﻌﻠﻮﻣﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬ﺻـﺎﺣﺐ ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬در ﺳـﻪ ﻣﻮﺿـﻊ‬

‫ﻣﺤﺘﻤﻞ اﺳﺖ‪ ،‬و در ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﻮﺿﻊ ﺑﺎﻳﺪ زﻳﺎرت ﻛﺮد‪ ،‬آﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﻛﻠﻤﺎت رﻛﻴﻚ از ﺟﻤﻠﻪ‪» :‬ﻳﺎ‬
‫ﻣﻤﺘﺤﻨﺔ اﻣﺘﺤﻨﮏ اﷲ ﻗﺒﻞ أن ﻳﺨﻠﻘـﮏ«‪» .‬ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﻮ اي اﻣﺘﺤﺎن ﺷﺪه‪ ،‬ﺧﺪا ﺗﻮ را ﻗﺒـﻞ از‬
‫آن ﻛﻪ ﺧﻠﻖ ﻛﻨﺪ اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻤﻮد«‪) .‬ﺣﺎل ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻗﺒﻞ از وﺟﻮد او را اﻣﺘﺤـﺎن ﻛـﺮده ﺑﺎﻳـﺪ از‬
‫ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ(‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮد و ﺷﻮﻫﺮ ﺧـﻮد ﻣﻠﺤـﻖ‬
‫ﻓﺮﻣﺎ«‪ .‬آﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ك ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮد ﻛﺴﻲ را ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬اﺻﻼً‪ ،‬آﻳﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ‬
‫اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺒﺮﺷﺎن ﺗﻤﻠﻖ ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﻨﺪ ﺧﻮﺷﺸﺎن ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬و ﺑﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪ :‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از ﺗﻤﻠﻖ ﺧﻮﺷﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ او ﺑﺰرگ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺘﻤﻠﻘﻴﻦ ﭘﺴـﺖ‬
‫و ﻣﻐﺮور اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ ﭼﻮن از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻨﺪ در اﻳـﻦ دﻧﻴـﺎ ﻧﻴﺴـﺘﻨﺪ از ﻋـﺎﻟﻢ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪109‬‬

‫ﻓﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻗﻲ رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﮔﻮﺷﻲ ﻛﻪ ﺻﺪاﻫﺎي ﻃﺒﻴﻌﻲ اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ را ﺑﺸـﻨﻮﻧﺪ ﻧﺪارﻧـﺪ و‬
‫ﺻﺪاﻫﺎي اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ را ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﻮش دﻧﻴﻮي ﺷﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺳـﻤﻴﻊ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا ﭘﺲ از وﻓﺎت از دﻧﻴﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ‬
‫ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا از دﻧﻴﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ و ﺟﻮاب زاﺋﺮ را ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬و اﮔﺮ ﺧﺒـﺮي‬
‫ﺑﺮ ﺿﺪ ﻗﺮآن ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ ،‬در ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه ﻗﺼﺔ ﻋﺰﻳﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒـﺮ را ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‪ :‬‬
‫{‪z  ~ } | {z y x w v u t s r q p o n  m‬‬

‫)اﻟﺒﻘﺮه‪.(259:‬‬
‫»ﺑﺮﻗﺮﻳﻪاي ﻋﺒﻮر ﻛﺮد در ﺣﺎل ﺧﺮاﺑﻲ آن ﻗﺮﻳﻪ‪ ،‬و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺪا ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻫﻞ آن را زﻧـﺪه‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ ﭘﺲ ﺧﺪا‪ ،‬ﺧﻮد او را ﻣﻲراﻧﺪ ﺻﺪ ﺳﺎل«‪.‬‬
‫و ﭘﺲ از ﺻﺪ ﺳﺎل او را زﻧﺪه ﻛﺮد‪ .‬و او از ﺑﺪن ﺧـﻮد و از ﻣـﺪت ﻓـﻮت ﺧـﻮد و از‬
‫ﻃﻌﺎم و ﺷﺮاب و اﻻغ ﺧﻮد ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﺰﻳﺮ از ﻫـﺮ اﻣـﺎﻣﻲ ﻣﻘـﺎﻣﺶ‬
‫ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ ﻃﺒﻖ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ او اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎورد‪ ،‬زﻳﺮا ﻗﺮآن در آﺧـﺮ‬
‫ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه ﻓﺮﻣﻮده‪) z u t s r q  p on{ :‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(285 :‬‬
‫»و ﻣﻮﻣﻨﺎن ﻧﻴﺰ‪ ،‬ﻫﻤﻪ اﻳﻤﺎن آوردﻧﺪ ﺑﺨﺪا و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن او و ﻛﺘﺎﺑﻬﺎى او«‪.‬‬
‫ﺣﺎل‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ‪ ،‬از ﺑﺪن ﺧﻮد و ﻣﺪت ﻣﺎﻧـﺪن آن روي زﻣـﻴﻦ‬
‫ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد‪ ،‬ﭼﻄﻮر اﻣﺎم از زاﺋﺮ ﺧﻮد ﺧﺒﺮ دارد‪ .‬و ﺧﻮد رﺳﻮل از زاﺋﺮ ﺧﻮد ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد‪ ،‬و‬
‫ﻓﺮﻣــــــﻮده‪ R Q P  O NM L K J IH G F E D C B{:‬‬
‫‪) zS‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(109:‬‬
‫»روزي ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ رﺳﻮﻻن ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨـﺪ و ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺷـﻤﺎ ﭼـﻪ ﻣﻘـﺪار‬
‫اﺟﺎﺑﺖ ﺷﺪﻳﺪ )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮدم ﺷﻤﺎ را ﭼﻪ ﻣﻘﺪار اﺟﺎﺑﺖ ﻛﺮدﻧﺪ( آﻧﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧـﻴﻢ‬
‫ﺗﻮ ﺧﻮدت ﻓﻘﻂ داﻧﺎي ﻏﻴﺒﻲ«‪.‬‬
‫و در آﻳﺔ ‪ 117‬ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻮره ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﻲ ؛ در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻄﺎب ﻣﻲﺷـﻮد ﻛـﻪ‬
‫آﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻣﺖ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻲ‪ :‬ﻣﻦ و ﻣﺎدرم را دو ﺧﺪاي ﺧﻮد ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﻲ ؛‬

‫‪110‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺟﻮاب ﮔﻮﻳـﺪ‪ » º¹  ¸ ¶  µ ´ ³ ²± ° ¯ ® ¬ «{ :‬‬
‫¼ ½    ¾ ¿ ‪) z À‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(117 :‬‬
‫»)ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ (:‬ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ اﻣﺘﻢ ﺑﻮدم ﻣﺎداﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺎن اﻳﺸﺎن ﺑﻮدم و ﭼـﻮن ﻣـﺮا‬
‫وﻓﺎت دادي ﺧﺒﺮي ﻧﺪارم و ﺗﻮ ﺧﻮدت ﻣﺮاﻗﺐ اﻳﺸﺎن ﺑﻮدي و ﺗﻮ ﺑﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻣﺮاﻗﺒﻲ«‪.‬‬
‫و ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 149‬ﻓﺮﻣﻮده‪»:‬أﻧﺎ اﻟﻴﻮم ﻋﺒﺮة ﻟﮑﻢ وﻏﺪاً ﻣﻔﺎرﻗﮑﻢ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﻣـﻦ‬
‫اﻣﺮوز ﺑﺎﻋﺚ ﻋﺒﺮت ﺷﻤﺎﻳﻢ‪ ،‬و ﻓﺮدا از ﺷـﻤﺎ ﺟـﺪا ﻣـﻲﺷـﻮم‪ .‬و ﺑﻌـﻼوه اﻧﺒﻴـﺎء در زﻣـﺎن‬
‫ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن ﻃﺒﻖ ﺻﺮﻳﺢ آﻳﺎت ﻗﺮآن از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ و ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﺧﺒﺮ ﻧـﺪارد‪ ،‬ﭼﻄـﻮر ﭘـﺲ از‬
‫ﻣﻤﺎتﺷﺎن ﻣﻄﻠﻌﻨﺪ؟!‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮ اﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ ﭘﺲ از وﻓﺎت از ﻣﺮدم ﺟﺪا و از آﻧـﺎن ﺑـﻲﺧﺒﺮﻧـﺪ‪ .‬ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴـﺎن‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﺰرﮔﺎن و ﺷﻬﺪاء زﻧﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ از ﻣﺎ ﺧﺒﺮ دارﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮاب اﻳـﻦ اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫آدم زﻧﺪه از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﻴﺎت ﻣﺴـﺘﻠﺰم ﻋﻠـﻢ ﺑـﻪ ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮت ﻣﺴﻠﻢ )ﺑﻦ ﻋﻘﻴﻞ( را ﭼﻮن دﺳﺘﮕﻴﺮ و ﺑﻪ داراﻻﻣﺎره ﻧﺰد اﺑﻦ زﻳـﺎد ﺑﺮدﻧـﺪ‬
‫ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ وﺻﻴﺖ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  از ﻛﻮﻓﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد و ﺑﻪ او ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ‪ :‬ﺑﻪ‬
‫ﻛﻮﻓﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﻧﺸﻮد‪ .‬ﻧﺎﻳﺐ ﺧﺎص اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬او از ﻛﻮﻓﻪ ﺧﺒﺮ ﻧـﺪارد‪ ،‬وﻟـﻲ‬
‫ﻋﻮام ﻣﻤﻠﻜﺖ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬اﻣﺎم از زاﻳﺮان ﺧﺒـﺮ دارد و ﺟـﻮاب زوار ﺧـﻮد را ﻣـﻲدﻫـﺪ‪.‬‬
‫آري‪ ،‬اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮ از اﻧﺒﻴﺎء ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎء ‡ ﺑﺼﺮﻳﺢ آﻳﺎت ﻗـﺮآن زﻣـﺎن‬
‫ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﻧـﻮح ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪   E D C B{ :‬‬
‫‪) z G F‬اﻟﺸﻌﺮاء‪» .(112 :‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ آﻧﺎن ﭼﻪ اﻋﻤﺎﻟﻰ اﻧﺠﺎم ﻣﻰدادهاﻧﺪ«‪ .‬وﺿﻊ‬
‫اﻣﺎﻣﺎن روﺷﻦ اﺳﺖ‪ .‬و ﻧﻴﺰ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 83‬و ﺧﻄﺒﺔ ‪ 110‬و ﺧﻄﺒـﺔ ‪221‬‬
‫و ﺧﻄﺒﺔ ‪ 149‬و ﺳﺎﻳﺮ ﺧﻄﺐ ﺧﻮد ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻛﺴﺎﻧﻴﻜﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻧـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ‬
‫اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء و ﺷﻬﺪاء ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ داراﻟﺴﻼم رﻓﺘﻪاﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺧـﺪا در‬
‫ﻗﺮآن ﺧﺒﺮ داده در آﻧﺠﺎ ﻧﻪ ﺧﻮﻓﻲ دارﻧﺪ و ﻧﻪ ﻏﺼﻪاي‪ .‬و اﮔﺮ از ﺣﺎل دﻧﻴـﺎ و ﺣـﺎل ﻣﻠـﺖ‬
‫ﺧﻮد ﺧﺒﺮدار ﺷﻮﻧﺪ ﻏﺼﻪ ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ و داراﻟﺴﻼم ﺑﺮاﻳﺸﺎن داراﻟﺤـﺰن ﻣـﻲﺷـﻮد‪ .‬و ﻋﻠـﻲ‬

‫؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 221‬ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ :‬ﻛﺴـﺎﻧﻲ ﻛـﻪ از دﻧﻴـﺎ ﺑﺮوﻧـﺪ »ﻻ ﻳﻌﺮﻓـﻮن ﻣـﻦ أﺗـﺎﻫﻢ وﻻ‬
‫ﻳﺤﻔﻠﻮن ﻣﻦ ﺑﮑﺎﻫﻢ وﻻ ﻳﺠﻴﺒﻮن ﻣﻦ دﻋﺎﻫﻢ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﻓﺘﮕﺎن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮﺷﺎن ﺑﻴﺎﻳـﺪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪111‬‬

‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ و ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪﻛﻨﺎن ﺧﻮد ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪارﻧـﺪ و ﻫـﺮ ﻛـﺲ اﻳﺸـﺎن را ﺑﺨﻮاﻧـﺪ ﺟـﻮاب‬
‫ﻧﺪﻫﻨﺪ‪ .‬و ﻟﺬا ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ’ ﻣﻲﻧﺎﻟﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬

‫ﻣ ـ ـ ــﺎ ﻟ ـ ـ ــﻲ وﻗﻔ ـ ـ ــﺖ ﻋﻠ ـ ـ ــﻰ اﻟﻘﺒ ـ ـ ــﻮر ﻣﺴـ ـ ـ ـﻠ‪‬ﻤﺎً‬
‫أﺣﺒﻴـ ـ ـ ـ ــﺐ ﻣـ ـ ـ ـ ــﺎ ﻟ ـ ـ ـ ـ ــﮏ ﻻ ﺗـ ـ ـ ـ ــﺮد ﺟﻮاﺑﻨ ـ ـ ـ ـ ــﺎ‬

‫ﻗﺒ ـ ـ ـ ــﺮ اﻟﺤﺒﻴ ـ ـ ـ ــﺐ ﻓﻠ ـ ـ ـ ــﻢ ﻳ ـ ـ ـ ــﺮد ﺟ ـ ـ ـ ــﻮاﺑﻲ‬
‫أﻧﺴـ ـ ـ ـ ــﻴﺖ ﺑﻌـ ـ ـ ـ ــﺪي ﺧﻠـ ـ ـ ـ ــﺔ اﻷﺣﺒـ ـ ـ ـ ــﺎب‬

‫ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﭼﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎدهام ﺑﺮ ﻗﺒﻮر ﺳﻼم ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ دوﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺟﻮاب ﻣﺮا‬
‫ﻧﺪاد‪ ،‬اي دوﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﺷﺪه ﺟﻮاب ﻣﺮا ﻧﻤﻲدﻫﻲ؟ آﻳﺎ ﭘﺲ از ﺟﺪاﺋﻲ دوﺳﺘﺎن را ﻓﺮاﻣﻮش‬
‫ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت ﺑﺰﺑﺎن ﺣﺎل ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬

‫ﻗ ـ ـ ــﺎل اﻟﺤﺒﻴ ـ ـ ــﺐ ﻓﮑﻴ ـ ـ ــﻒ ﻟـ ـ ـ ـﻲ ﺑﺠ ـ ـ ــﻮاﺑﮑﻢ‬

‫وأﻧ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺎ رﻫ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﻴﻦ ﺟﻨ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ــﺎدل وﺗـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـﺮاب‬

‫ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺣﺒﻴﺐ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻮاب دﻫﻢ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ زﻳﺮ ﺳﻨﮓﻫﺎ و ﺧﺎﻛﻢ‪.‬‬
‫ﺣﺎل اي ﺧﻮاﻧﻨﺪه‪ ،‬ﻓﺎﻃﻤﻪاي ﻛﻪ ﺟﻮاب ﻋﻠﻲ ؛ را ﻧﻤـﻲدﻫـﺪ‪ ،‬رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻮن ﻧﻤﺎز ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﺪ اﺻﺤﺎب ﺧﻄﺎب‬
‫ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ أﻳﻬـﺎ اﻟﻨﺒـﻲ« و رﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﺟﻮاب‬
‫اﻳﺸﺎن ﻣﻲﮔﻔـﺖ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﻴﮑﻢ ورﺣﻤـﺔ اﷲ وﺑﺮﮐﺎﺗـﻪ« ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ ﺑـﺮ ﻫـﺮ اﻣـﺎم و ﻣـﺄﻣﻮﻣﻲ‬

‫ﻣﺴﺘﺤﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﻤﻴﻦ و ﻳﺴﺎر ﺧﻮد در ﻧﻤﺎز ﺧﻄﺎب ﻛﻨﺪ و ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﻴﮑﻢ‬
‫ورﺣﻤـﺔ اﷲ وﺑﺮﮐﺎﺗـﻪ«‪ .‬و ﻣﺴﻠﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص در ﻧﻤﺎز ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻧﻤـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬

‫»اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ أﻳﻬﺎ اﻟﻨﺒﻲ«‪ ،‬و اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺳﻼم ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪) :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـ ‪‬ﻲ(‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﻲ ؛ ﻛﻪ در ﻗﺮآن آﻣﺪه در ﺳـﻼم ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﮔﻔـﺖ‪z v u{ :‬‬

‫)ﻣﺮﻳﻢ‪ .(33 :‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﺳﻼم از ﮔﻔﺘﺎر و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﺎﺑﻊ ﺳﻨﺖ رﺳﻮﻟﻴﻢ‪،‬‬
‫و ﻟﺬا در ﻧﻤﺎز ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ اﻟﻨﺒـﻲ ورﺣﻤـﺔ اﷲ وﺑﺮﮐﺎﺗـﻪ«‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪) z kj i h g  f‬اﻟﻨﻤﻞ‪ .(59 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﺳـﻼم ﺑـﺮ آن ﺑﻨـﺪﮔﺎﻧﺶ ﻛـﻪ‬
‫]آﻧﺎن[ را ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه اﺳﺖ«‪ .‬و ﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮده‪) z Ö Õ Ô Ó{ :‬اﻟﺼﺎﻓﺎت‪.(181:‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺳﻼم ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان«‪ .‬و ﭼﻮن رﺳﻮل ﺧـﺪا ص در دﻧﻴـﺎ ﻧـﺰد ﻣـﺎ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و ﺧـﻮد‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ ﻣﻔﺎرﻗﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﻟﺬا او را ﻣﺨﺎﻃـﺐ ﻗـﺮار ﻧﻤـﻲدﻫـﻴﻢ‪ .‬ﺑﻬـﺮ ﺣـﺎل‪،‬‬
‫ﻏﺮض اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ از ﺟﻌﻞ زﻳﺎرﺗﻨﺎﻣﻪﻫﺎ ﻓﻘـﻂ اﻳـﻦ ﺑـﻮده ﻛـﻪ اﻳﺠـﺎد ﺗﻔﺮﻗـﻪ ﻛﻨﻨـﺪ ﺑـﻴﻦ‬

‫‪112‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‪ ،‬و ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﺑﺠﺎن ﻫﻢ ﺑﻴﻔﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﺸﺎن را ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در زﻳـﺎرت‬
‫ﺣﻀﺮت زﻫﺮا ’ در )ص ‪ (323‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻘﺪاري ﺑـﺮاي آن ﻣﺨـﺪرة ﻏﺎﻳﺒـﻪ ﺗﻤﻠـﻖ و‬

‫ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ و او را ﺣﺎﺿﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﺟﻔﺎک ﻓﻘﺪ ﺟﻔـﺎ رﺳـﻮل‬
‫اﷲ وﻣﻦ آذاک ﻓﻘﺪ آذى رﺳـﻮل اﷲ«‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ اﺻﺤﺎب ﭘﺪرت ﻫﻤـﺎن ﻣﻬـﺎﺟﺮﻳﻦ و‬
‫اﻧﺼﺎر ﻛﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﺻﺪ آﻳﻪ ﻣﺪﺣﺸﺎن ﻛﺮده ﺑﻪ ﺗﻮ ﺟﻔﺎ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺗﻮ را اذﻳﺖ ﻛﺮدﻧـﺪ‪ ،‬و‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳﺎل ﺑﺎ اﻳﺸﺎن اﻇﻬﺎر ﻋﺪاوت ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ دﺷﻤﻨﺎن اﺳﻼم ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪،‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳﺎل ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ دﻋﻮي و اﻳﺠﺎد ﻏﻮﻏﺎ ﻛﻨـﺪ‪،‬‬
‫و ﺷﻴﻌﻪ و ﺳﻨﻲ را ﺑﺠﺎن ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻴﻨﺪازد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎي اﻣﺜﺎل ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ در ﻣﻴـﺎن‬
‫اﻣﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺗﺎ اﻳﻦ ﻣﺠﻌﻮﻻت وﺟﻮد دارد ﺻﻠﺢ و ﺻﻔﺎي ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﻳﺠﺎد ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷـﺪ‪،‬‬
‫و دﺷﻤﻨﺎن اﺳﻼم از اﻳﻦ ﻣﺠﻌﻮﻻت اﺳﺘﻔﺎدة ﻛﺎﻣﻞ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪.‬‬

‫و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ك ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ اﷲ ورﺳـﻠﻪ وﻣﻼﺋﮑﺘـﻪ أﻧـﻲ راض ﻋﻤـﻦ‬
‫رﺿﻴﺖ ﻋﻨﻪ‪ ،‬ﺳﺎﺧﻂ ﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﺳﺨﻄﺖ ﻋﻠﻴﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﻣﻦ ﺧﺪا و رﺳـﻮﻻن او و ﻣﻼﺋﻜـﺔ او‬
‫را ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻲﮔﻴﺮم ﻛﻪ از ﻫﺮ ﻛﺲ ﺗﻮ راﺿﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻦ راﺿﻴﻢ‪ ،‬و ﺑﺮ ﻫـﺮ ﻛـﺲ ﻏﻀـﺒﻨﺎﻛﻲ‬
‫ﻣﻦ ﻏﻀﺒﻨﺎﻛﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻔﺮض ﻣﺤﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ’ زﻧﺪه ﺷﻮد و ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣـﻦ ﻛﻴﻨـﺔ ﻛﺴـﻲ را‬
‫ﻧﺪارم و ﺑﺮ ﻛﺴﻲ ﻏﻀﺒﻨﺎك ﻧﻴﺴﺘﻢ دﺳﺖ از اﻳﻦ ﺟﻨﺠﺎل و ﻧﻨﻪ ﻣﻦ ﻏﺮﻳﺒﺎً ﺑﺮ دارﻳﺪ‪ ،‬اﻳﻨﺎن در‬
‫ﺟﻮاب ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻏﻀﺒﻨﺎك ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬اﮔﺮ ﺗﻮ راﺿـﻲ ﺑﺎﺷـﻲ ﻣـﺎ راﺿـﻲ ﻧﻴﺴـﺘﻴﻢ‪.‬‬
‫روﺿﻪﺧﻮاﻧﻲ در ﻣﻨﺒﺮ روﺿﺔ ﺣﻀﺮت زﻫﺮا را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﻛـﻪ ﻓﻼﻧـﻲ در زد ﺑـﻪ ﭘﻬﻠـﻮﻳﺶ‬
‫ﺷﻜﺴﺖ از ﻛﻴﻨﻪ ﺑﺎ زوﻳﺶ ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬ﭼﻮن از ﻣﻨﺒﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ آﻣﺪ ﺑﻪ او ﻋﺮض ﻛﺮدم ﺑﺎﺗﻔﺎق ﺗﻤﺎم‬
‫ﻣﻮرﺧﻴﻦ و ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﺷﻴﻌﻪ‪ ،‬دﺧﺘﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﻌﻨﻲ ام ﻛﻠﺜﻮم را ﻋﻠـﻲ ؛ ﻋﻘـﺪ ﻛـﺮد‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺛﺎﻧﻲ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ اﻟﺨﻄﺎب در زﻣﺎن ﺧﻼﻓﺖ او )رﺟﻮع ﺷﻮد ﺑﻪ ﻛﺘﺐ ﺗـﻮارﻳﺦ‪ ،‬و‬
‫ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻓﻲ ‪ 311/2‬ﻃﺒﻊ ﻫﻨﺪ‪ ،‬و ﻛﺘﺎب ﺗﻬﺬﻳﺐ اﻻﺣﻜـﺎم ﺷـﻴﺦ ﻃﻮﺳـﻲ ‪ ،380/3‬و‬
‫ﻛﺘﺎب ﻣﺴﺎﻟﻚ اﻻﻓﻬﺎم ﺷﻬﻴﺪ ﺛﺎﻧﻲ ﭼﺎپ اﻳﺮان ﺑﺎب ﻧﻜﺎح‪ ،‬و ﻛﺘﺎب ﻣﻨﺎﻗﺐ آل اﺑـﻲ ﻃﺎﻟـﺐ‬
‫اﺛﺮ ﺷﻬﺮ آﺷﻮب ‪ 162/3‬و ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺘﺒﺮة دﻳﮕﺮ(‪ ،‬و ﻋﻤـﺮ  از ام ﻛﻠﺜـﻮم دو ﻓﺮزﻧـﺪ‬
‫آورد ﺑﻨﺎم زﻳﺪ اﻻﻛﺒﺮ و رﻗﻴﻪ‪ .‬ﺑﻪ آن روﺿﻪ ﺧﻮان ﻋﺮض ﻛﺮدم‪ :‬اﮔﺮ آﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻲﮔـﻮﺋﻲ‬
‫راﺳﺖ ﺑﻮد ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻠﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ اﻗﺪام ﻛﺮد و دﺧﺘـﺮ ﻓﺎﻃﻤـﻪ را ﺑـﻪ ﻗﺎﺗـﻞ او داد؟! و‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪113‬‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ دﺧﺘﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ك ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ راﺿﻲ و ﺑﺎ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﺎدرش ازدواج ﻛﺮد؟! و ﭼﮕﻮﻧـﻪ‬
‫ﺣﻀﺮات ﺣﺴﻨﻴﻦ دو ﺟﻮان ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر راﺿﻲ ﺷـﺪﻧﺪ؟! در ﺟـﻮاب ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﻣـﻦ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻳﻨﻘﺪر ﺟﺎﻫﻞ اﺳﺖ روﺿﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﻫﺮ ﺳﺎل ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‬
‫اﻳﺠﺎد ﻋﺪاوت ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (324‬ﭘﺲ از ﺧﻮاﻧﺪن ﻣﺠﻌﻮﻻﺗﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ رواﻳﺖ ﺷـﺪه‬
‫ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﭘﺪرم ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺻﻠﻮات ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ او را ﺑﻴـﺎﻣﺮزد و‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﺳﺎزد در ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻢ از ﺑﻬﺸﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﺰاران ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻛﻨـﺪ‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ »اﻟﻠﻬﻢ ﺻـﻞ ﻋﻠـﯽ ﻓﺎﻃﻤـﻪ« از ﮔﻨﺎه ﭘﺎك ﺷﺪه و ﺑﻪ درﺟﺔ رﺳﻮل ﺧﺪا‬
‫ص واﺻﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺣـﻖ ﺗﻌـﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣـﻮده‪z Ð Ï Î Í Ì Ë{ :‬‬
‫)ﻫﻮد‪) z Ë Ê É È Ç{ .(1)(18 :‬آل ﻋﻤﺮان‪ (2)(61 :‬از ﺧﺪا ﺑﻴـﺪاري‬
‫اﻳﻦ ﻣﻠﺖ را ﺧﻮاﻫﺎﻧﻴﻢ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت رﺳﻮل از دور‬
‫در )ص ‪ (324‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ و ﺷﻬﻴﺪ و اﺑﻦ ﻃﺎووس ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﭼﻮن در ﻏﻴﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ از دور ﺧﻮاﺳﺘﻲ رﺳﻮل ﺧﺪا ص را زﻳﺎرت ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﭘﺲ در ﭘﻴﺶ روي و ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺧﻮد ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻘﺒﺮهاي ﺑﺴﺎز و اﺳﻢ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ص را ﺑﺮ آن ﺑﻨﻮﻳﺲ‪ ،‬و ﻣﻘﺎﺑﻞ آن ﻗﺒﺮ‬
‫ﺧﻴﺎﻟﻲ ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺑﮕﻮ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬آﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‬
‫ﺣﺠﺖ اﺳﺖ؟ و آﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﻣﻲﺗﻮان ﺧﻄﺎب ﻛﺮد واﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﻚ ﮔﻔﺖ؟ ﺗﻌﺠﺐ‬
‫اﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ دل ﺧﻮد را ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﺧﻮش ﻛﺮده و اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را از اﺳﻼم‬
‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﮕﺮ اﻳﺸﺎن ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟! ﺳﺎزﻧﺪة زﻳﺎرت در اﻳﻨﺠﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ‬
‫از ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺻﺤﻴﺤﻪ و ﺑﺎﻃﻠﺔ ﺧﻮد را در ﺟﻤﻼت زﻳﺎرت وارد ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬آﻧﻮﻗﺖ ﻫﻤﻴﻦ‬
‫ﺟﻤﻼت ﺑﺮاي ﻣﺬﻫﺐﺳﺎزان ﻣﺪرك ﺷﺪه و دﻛﺎنداران ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ اﻳﻨﻬﺎ از‬
‫وﺣﻲ ﻣﻨﺰل اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﭼﻬﺎر ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ از ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﺑﺎز ﻫﻤﺎن آﻳﺔ‬
‫‪$*  RI '   +; —  SK :Ÿ+; −‬‬

‫‪$* 3Q£/. '  +; −¢‬‬

‫‪114‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪ 64‬ﺳﻮرة ﻧﺴﺎء را )ﻛﻪ در ﺻﻔﺤﺔ ‪ 73‬ذﻛﺮ ﻛﺮدﻳﻢ( ﺑﺮاي ﮔﻮل زدن ﻋﻮام آورده و ﺑﻌﺪ‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﻧﺒﻲ اﷲ! إﻧﻲ أﺗﻮﺟﻪ ﺑﮏ إﻟﻰ اﷲ ﻓﮑﻦ ﻟﻲ ﺷﻔﻴﻌﺎً ﻋﻨﺪ رﺑﮏ«‪ ،‬و ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻴﻦ‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎن و ﺧﺪا اﻳﺠﺎد واﺳﻄﻪ ﻛﻨﺪ و ﺑﺨﻴﺎل ﺧﻮد ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﻣﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺷﻔﻴﻊ‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎش ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎرت‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺧﻴﺎل ﻛﺮده ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎ اوﺳﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ص‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﻠﻖ او ﻓﻮري ﻫﻤﺮاه ﺷﺪه و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد ﭼﻮن اﺧﺘﻴﺎر اﻣﻮر دﻳﻦ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ اﻫﻞ ﺧﺮاﻓﺎت اﻓﺘﺪ ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت‪ ،‬ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ از آن اﺷﺎره ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬و آﺧﺮ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻫﺪف ﺧﻮد را ﺑﺮوز داده و اﺋﻤﻪ‬
‫را ﺣﺠﺖ ﺑﺮاي اﻫﻞ دﻧﻴﺎ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪on{ :‬‬
‫‪z~   }  |  {  z  yx  w  v  u  t  s   r  q  p‬‬

‫)اﻟﻨﺴﺎء‪.(165:‬‬
‫»ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﺑﺮاي ﺑﺸﺎرت و اﻧﺬار ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺑـﺮ ﺧـﺪا ﺣﺠﺘـﻲ‬
‫ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻧﺒﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒـﺔ ‪ 90‬ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﲤﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨﺎ ﳏﻤﺪ ص ﺣﺠﺘﻪ«‪.‬‬
‫زﻳﺎرت اﺋﻤﻪ ﺑﻘﻴﻊ‬
‫اﻳﻨﺎن ﺗﻮﻗﻊ دارﻧﺪ در ﻣﺪﻳﻨﻪ و ﺣﺠﺎز ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﺮان ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ ﺧـﻮاﻧﻲ و‬
‫ﮔﻨﺒﺪﻫﺎي ﺳﻴﻤﻴﻦ و زرﻳﻦ ﺑﺮاي اﺋﻤﺔ ﺑﻘﻴﻊ ﺑﺴﺎزﻧﺪ و ﻣﺮدم آﺷﻨﺎي ﺑﻪ ﻗﺮآن و ﺳﻨﺖ را ﻛـﻪ‬
‫ﺳﺎﻛﻦ ﺣﺠﺎزﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎي ﺑﺪﻋﺖ و ﻣﻮﻫﻮم آﺷﻨﺎ ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬آن وﻗﺖ آﻣﺪهاﻧﺪ ﺑﺮاي اﺋﻤﺔ‬
‫ﻣﺪﻓﻮن در ﺑﻘﻴﻊ زﻳﺎرﺗﻨﺎﻣﻪﻫﺎ ﻣﻤﻠﻮ از ﻛﻔﺮ و ﺑﺪﻋﺖ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ در اﺳﻼم‬
‫اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ و ﺧﻮد رﺳﻮل ص و اﺻﺤﺎب ﻛﺮام ن او اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻬﺮﺣﺎل‪ ،‬در زﻳﺎرت ﻣﺠﻌﻮل و ﻣﻨﻘﻮل در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ‪ ،‬ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﺧﻄﺎب ﻛـﺮده و ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»ﻳﺎ أﺑﻨﺎء رﺳﻮل اﷲ! ﻋﺒﺪﮐﻢ واﺑﻦ أﻣﺘﮑﻢ اﻟـﺬﻟﻴﻞ ﺑـﲔ أﻳـﺪﻳﮑﻢ«‪ .‬و ﺧﻮد را ﺑﻨﺪة ذﻟﻴﻞ ﺑﺮاي اﺋﻤﻪ‬

‫ﻛﺮده ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺸﺮك ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ اذن دﺧﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أدﺧﻞ ﻳﺎ ﻣﻮاﻟﯽ«‬
‫آﻳﺎ داﺧﻞ ﺣﺮم ﺑﺸﻮم‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﺑﻴﭽﺎره‪ ،‬اﺋﻤﺔ ﺑﻘﻴﻊ ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ‬
‫اذن دﺧﻮل ﺑﺨﻮاﻧﻲ‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺪام از اﺋﻤﻪ ﻗﺒﻮرﺷﺎن ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﻛﺴـﻲ اذن‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪115‬‬

‫دﺧﻮل ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﺮمﻫﺎ و ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺮن ﺑﻌﺪ از زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ زﻳﺎرﺗﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮاﻓﻲ ﺧﻮد را در آن وارد ﻛﺮده و ﭘﺲ از‬

‫ﺗﻤﻠﻖ ﺑﺴﻴﺎري ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻫﺬا ﻣﻘﺎم ﻣﻦ أﺳﺮف وأﺧﻄﺄ وأﻗﺮ ﺑﻤﺎ ﺟﻨﻰ ورﺟﻰ ﺑﻤﻘﺎﻣﻪ اﻟﺨﻼص‬
‫وأن ﻳﺴﺘﻨﻘﺬﻩ ﺑﮑﻢ ﻣﻦ اﻟﺮدى« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺟﺎي ﻣﻦ ﺟﺎي ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺳﺮاف ﻛﺮده و ﺧﻄـﺎ‬
‫ﻧﻤﻮده و ﺑﻪ ﺟﻨﺎﻳﺎت ﺧﻮد اﻗﺮار ﻛﺮده و از ﺷﻤﺎ اﻣﻴﺪ دارد ﻛﻪ او را از ﭘﺴﺘﻲ ﻧﺠﺎت دﻫﻴـﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎرة ﺧﺮاﻓﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ در دﻧﻴـﺎ ﻧﻴﺴـﺘﻨﺪ و ﻃﺒـﻖ‬
‫آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺳﺨﻦ ﺗﻮ را ﻧﻤﻲﺷﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬اي ﻧﺎدان‪ ،‬ﺑﺮو ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻦ و ﮔﻨـﺎه ﺧـﻮد را ﺑـﺮاي‬
‫ﻏﻴﺮ ﺧﺪا ﺑﻴﺎن ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺧﺪا درِ ﺗﻮﺑﻪ را ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﮔﺸﻮده‪ .‬و ﻋﻠﻲ ؛ در ﻛﻠﻤـﺎت ﻗﺼـﺎر‬
‫ﺧﻮد در ﻛﻠﻤﺔ ‪ 88‬ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪا دو ﭼﻴﺰ را ﺑﺮاي ﻣﺮدم اﻣﺎن ﻗﺮار داد ﻳﻜﻲ رﺳﻮل او‪ ،‬و‬
‫دﻳﮕﺮي ﺗﻮﺑﻪ‪ .‬اﻣﺎ رﺳﻮل ﺧﻮد را ﺑﺮد و از ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺑﻴﺮون ﺑﺮد و ﺟﺪا ﻛﺮد‪ ،‬و ﻓﻘـﻂ دوم‬
‫ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬ﺧﺪا ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻓﺮﻣﻮده‪ ¯   ® ¬ « ª{:‬‬
‫‪) z µ ´ ³ ²  ± °‬اﻟﺰﻣﺮ‪.(19 :‬‬
‫»ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻲ آﻧﻜﻪ را ﻛﻪ ﻣﺸﻤﻮل ﻋﺬاب ﺷﺪه ﻧﺠﺎت دﻫﻲ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﻛﺴـﻲ را از ﻋـﺬاب ﺑﺮﻫﺎﻧـﺪ ﭼﮕﻮﻧـﻪ دﻳﮕـﺮان‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل در اﻳـﻦ زﻳـﺎرات ﺗـﺎ ﺗﻮاﻧﺴـﺘﻪاﻧـﺪ ﺑـﺮاي ﺗﺨﺮﻳـﺐ ﻗﻮاﻋـﺪ اﺳـﻼﻣﻲ‬
‫ﻛﻮﺷﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن آن ﻗﺪر از اﻏﺮاق و ﻏﻠﻮ ﺧﻮﺷﺸﺎن ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ از آن ﻫﻤﻪ‬
‫اﻏﺮاق و ﻏﻠﻮ در زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪه آﻣﺪه ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮي از ﺷﻴﺦ ازري ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم آن ﻏﻠﻮ و اﻏﺮاق و ﻋﺼﻴﺎن ﭘﺮوردﮔﺎر اﺳﺖ‪ ،‬و ﺧﺪا در ﺳﻮرة ﺷﻌﺮاء درﺑـﺎرة اﻳﺸـﺎن‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪) z « ª © ¨{ :‬اﻟﺸﻌﺮاء‪.(224 :‬‬
‫»و ﺷﺎﻋﺮان را ﮔﻤﺮاﻫﺎن ﭘﻴﺮوى ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﮔﻤﺮاﻫﺎن ﭘﻴﺮوان ﺷﻌﺮاﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (333‬ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪاﻧﺪ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ درﺳـﺖ ﻛـﺮده و‬
‫ﺑﻘﺪري ﻳﻚ ﺻﻔﺤﻪ ﺗﻤﻠﻖﻧﺎﻣﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي اﺑﺮاﻫﻴﻢ ‪ 18‬ﻣﺎﻫﺔ ﻓﺮزﻧﺪ رﺳﻮل ﺧـﺪا دو‬
‫رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺪﻋﺖ آورده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﺻﻔﺤﻪ ﺗﻤﻠﻖﻧﺎﻣﻪ درﺳﺖ ﻛـﺮده ﺑـﺮاي‬
‫واﻟﺪة ﻣﺎﺟﺪة ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ و او را ﺷﻔﻴﻊ ﺧﻮد ﻗﺮار داده‪ ،‬و ﺧﻴـﺎل ﻛـﺮده ﺷـﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ زاﺋﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و دو رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﻫﻢ ﺑﺮاي او ﺑﻪ ﺑﺪﻋﺖ آورده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ زﻳـﺎرﺗﻲ‬

‫‪116‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﺮاي ﺣﻤﺰه  ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﻪ ﺣﻤﺰه  ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از ﺟﻨﺎﻳﺎﺗﻲ ﻛـﻪ ﻛـﺮدهام ﭘﺸـﺘﻢ ﺳـﻨﮕﻴﻦ‬
‫ﺷﺪه و از راه دور آﻣﺪهام ﻧﺰد ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﺮا از آﺗﺶ دوزخ ﻧﺠﺎت دﻫﻲ‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﭘﻴﺪا ﺷﻮد و ﺑﻪ او ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺗـﻮ را از ﻛﻴﻔـﺮ اﻟﻬـﻲ‬
‫ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮو ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻦ و اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻘﺎت را ﻛﻨﺎر ﺑﮕﺬار‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺗﻤﻠﻖ ﻣﻲﮔـﻮﻳﻲ‪،‬‬
‫آﻧﺎن ﻃﺒﻖ آﻳﺔ ‪ 56‬ﺳﻮرة اﺳﺮاء ﺧﻮد از ﻋﺬاب اﻟﻬﻲ ﺧﺎﺋﻒ و ﺗﺮﺳﻨﺎﻛﻨﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨـﺪ ﺑـﺮ‬
‫ﺧﻼف ﻗﺎﻧﻮن اﻟﻬﻲ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮو ﺣﻴﺎ ﻛﻦ و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺶ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (337‬ﺑﺮاي ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن و ﺳﺎﺧﺘﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻛﻠﻤـﺎﺗﻲ از ﺑﺰرﮔـﺎن‬
‫ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﺑﻴﭽﺎره‪ ،‬ﺑﺮو ﻗﺮآن و ﺳـﻨﺖ را ﻳـﺎد ﺑﮕﻴـﺮ‪ ،‬ﺑﺒـﻴﻦ ﺳـﻨﺖ‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﭼﻪ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺪان ﻛﻠﻤﺎت دﻳﮕﺮان ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺣﺠـﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬و در‬
‫اﻳﻦ ﺻﻔﺤﻪ زﻳﺎرﺗﻲ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺳﺎﻳﺮ ﺷﻬﺪاي اُﺣﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘـﻪ‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴﺴـﺖ اﻳـﻦ‬
‫ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻲ را اﺛﺮ ﺑﻴﻜﺎري ﺑﻮده ﻳﺎ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﻏـﺮض و ﻣـﺮض ﻫـﻢ در ﻛـﺎر ﺑـﻮده اﺳـﺖ‪ ،‬ﺧـﺪا‬
‫ﻣﻲداﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (339‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬در ﺧﺎﻧﺔ ﺣﻀﺮات اﻣﺎم زﻳﻦ اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ و اﻣﺎم ﺟﻌﻔﺮ ﺻﺎدق ﻧﻤـﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﺬاري و ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﻛﻪ ﺧﺎﻧﺔ اﻳﺸﺎن ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ از ﺑﻴﻦ رﻓﺘﻪ و اﺛﺮي از آن ﺑـﺎﻗﻲ‬
‫ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در اﻳﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻗﺒﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص و اﺋﻤﻪ را از ﻛﻌﺒﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ و اﺷﺮف ﺧﻮاﻧﺪه‪ .‬اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت اﻳﻦ ﻏﺎﻟﻴﺎن‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪117‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم‪ :‬در زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛‬
‫ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻫﻠﮏ ﻓ ‪‬ﻲ اﺛﻨﺎن‪ :‬ﻣﺤﺐ ﻏﺎل وﻣﺒﻐﺾ ﻗـﺎل«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ دو ﻃﺎﻳﻔﻪ درﺑﺎرة ﻣﻦ ﻫﻼك ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﻳﻜﻲ دوﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﻏﻠﻮ ﻛﻨﺪ و دﻳﮕـﺮ دﺷـﻤﻨﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻲﺟﻮﺷﺪ‪ .‬در زﻣﺎن ﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ آن ﺣﻀﺮت دﺷﻤﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲﺷـﻮد ﻣﮕـﺮ ﻫﻤـﻴﻦ‬
‫دوﺳﺘﺎن ﻧﺎدان ﻛﻪ از دﺷﻤﻦ ﺑﺪﺗﺮﻧﺪ‪ ،‬زﻳﺮا اﺳﻼم و ﻗﺮآن را زﻳﺮ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﺑﻨﺎم دوﺳـﺘﻲ‬
‫ﻋﻠﻲ  دﻳﻦ را ﻟﮕﺪﻣﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﺪ در ﻫﻤﻴﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﻓﻀـﻴﻠﺖﻫـﺎ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ و ﻗﻮاﻋﺪ دﻳﻦ را ﺧﺮاب ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت آن ﺟﻨﺎب در )ص‬
‫‪ (341‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮاي زاﺋﺮ ﻗﺒﺮ ﻋﻠﻲ ؛ اﺟﺮ ﺻﺪ ﻫﺰار ﺷﻬﻴﺪ اﺳﺖ‪ ،‬و ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ و‬
‫آﻳﻨﺪة او آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد و از ﻫﻮل و ﺗﺮس ﻗﻴﺎﻣﺖ و ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎب اﻳﻤـﻦ اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل‪،‬‬
‫اﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﻲ اﻳﻦ ﺟﻤﻼت را ﺑﺒﻴﻨﺪ و ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛـﻪ آن ﺣﻀـﺮت ﻳـﻚ ﻣﺮﺗﺒـﻪ‬
‫ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه وﻟﻲ زاﺋﺮ او ﺻﺪ ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ‪ .‬ﺧﻮد او از ﺗﺮس ﻗﻴﺎﻣﺖ و اﻫﻮال او ﻣﻲﻧﺎﻟﺪ اﻣـﺎ‬
‫زاﺋﺮ او ﺗﺮس ﻧﺪارد! ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪  j i h g f e d  c b{ :‬‬
‫‪) z lk‬ﻳﻮﻧﺲ‪ .(17 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻛﻴﺴﺖ ﻇﺎﻟﻢﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﺧﺪا دروغ ﺑﺒﻨـﺪد و ﻳـﺎ ﺑـﻪ‬
‫آﻳﺎت او ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﺪ«‪.‬‬
‫در ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬ﺑﻬﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﺑﺮاي زاﺋﺮ ﺛﻮاب ﻳﻚ ﺣﺞ اﺳـﺖ در رﻓـﺘﻦ‪ ،‬و‬
‫ﺑﻬﺮ ﻗﺪﻣﻲ در ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺛﻮاب دو ﺣﺞ و دو ﻋﻤﺮه اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﻮد آن‬
‫ﺣﻀﺮت ﻣﺜﻼً دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﺞ ﻛﺮده‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ زاﺋﺮ او ﻣﻴﻠﻴﺎردﻫﺎ ﺣﺞ و ﻋﻤﺮه ﻧﻤﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬آﺗﺶ دوزخ ﻧﻤﻲﺧﻮرد و ﻳﺎ ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﺑﻪ ﻗﺪم زاﺋﺮ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﻫـﻞ ﻋـﺮاق‬
‫ﺗﻤﺎم اﻫﻞ ﺑﻬﺸﺘﻨﺪ و دوزخ را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺮاي زﻳﺎرت ﻗﺒﺮي‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت زﻧﺪه ﺑﻮد اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺪﻳﺪن او ﻣﻲرﻓﺖ ﺛﻮاب ﻳﻚ ﺣﺞ ﻧﺪاﺷﺖ و زاﺋـﺮ‬
‫او در زﻣﺎن ﺣﻴﺎت آن ﺣﻀﺮت ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺛﻮاب ﺷﻬﻴﺪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺒـﺮ او ﺑﻨﻈـﺮ ﻏـﻼت‬
‫ﻫﺰار درﺟﻪ از ﺧﻮد او ﻣﻬﻢﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬و در آﺧﺮ ﺣﺪﻳﺚ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ را ﺑﺎ آب ﻃـﻼ‬
‫ﺑﻨﻮﻳﺲ‪ .‬آري‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت اﻳﻦ ﺑﻲﺳﻮادان و ﻏﺎﻟﻴﺎن را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ آب ﻃﻼ ﻧﻮﺷﺖ‪ ،‬ﭼـﻮن ﺳـﻬﻢ‬

‫‪118‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﺆﺛﺮي در ﮔﻤﺮاه ﻛﺮدن ﻣﻠﺖ دارﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺪروغ از اﻣﺎم ﺻﺎدق رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﻛﻮﻓﻪ‬
‫ﻗﺒﺮي ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﭘﻨﺎه ﻧﻤﻲﺑﺮد ﺑﻪ او دردﻧﺎﻛﻲ ﻣﮕـﺮ آﻧﻜـﻪ ﺣـﻖ ﺗﻌـﺎﻟﻲ او را ﺷـﻔﺎ ﻛﺮاﻣـﺖ‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺮاﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪي ﻛﻪ در ﻧﺠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫـﺮ وﻗـﺖ‬
‫ﺑﻴﻤﺎر ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻤﺎﻟﻚ اروﭘﺎ رﻓﺘﻪ و ﻳـﺎ دﻛﺘـﺮ از آﻧﺠـﺎ ﻣـﻲآورﻧـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‪ ،‬ﺧـﻮد‬
‫ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﭼﺮا ﺑﻴﻤﺎر ﻣﻲﺷﺪ و ﭼﺮا ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﺪا ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭘﻨﺎهﮔﺎﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺟـﺰ‬
‫ﺗﻮ‪ .‬از ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ روﺷﻦﺗﺮ ﻛﻼم ﺧﺪاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪  h g f e d{:‬‬
‫‪)z y x w v u t  s r q p o n m l k  j i‬اﻟﺠـــﻦ‪-21 :‬‬
‫‪.(22‬‬
‫»ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻟﻚ ﻧﻔﻊ و ﺿﺮري ﻧﻴﺴﺘﻢ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﻣﺮا اﺣـﺪي از ﻗﻬـﺮ ﺧـﺪا‬
‫ﭘﻨﺎه ﻧﻤﻲدﻫﺪ و ﻏﻴﺮ از او ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻢ«‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﺳﺨﻦ ﺧﺪا را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎور ﻛﺮد ﻳﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ را‪.‬‬
‫در )ص ‪ (342‬از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣـﻦ و ﭘـﺪر و ﻋﻤـﻮﻳﻢ‬
‫ﺷﺒﺎﻧﻪ رﻓﺘﻴﻢ ﺑﻪ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ در ﺳﺎل ‪ 260‬و ﭼﻴـﺰي زﻳـﺎدﺗﺮ‪ ،‬و دﻳـﺪﻳﻢ ﻛـﻪ‬
‫اﻃﺮاف ﻗﺒﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺑﻮد و ﺑﻨﺎﺋﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬از اﻳـﻦ ﺧﺒـﺮ ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﺳﺎل دوﻳﺴﺖ و ﺷﺼﺖ ﻗﺒﻮر اﺋﻤﻪ ﻣﻴﺎن ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑـﻮده و ﺑﻨـﺎﺋﻲ و ﺻـﺤﻨﻲ و‬
‫ﺣﺮﻣﻲ و ﺿﺮﻳﺤﻲ و ﮔﻨﺒﺪي ﻧﺪاﺷﺘﻪ و در ﻗﺮنﻫﺎي ﺑﻌﺪ ﺳﻼﻃﻴﻦ و وزراء ﻛﻪ اﻣﻮال ﻣﺮدم‬
‫را ﺑﺰور ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﻨﺎﻫﺎ و ﮔﻨﺒﺪﻫﺎ را ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻤﺎم آن اﺧﺒﺎر ﻛـﻪ از اﺋﻤـﻪ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﭼﻮن ﺑﻪ ﺻﺤﻦ رﺳﻴﺪي ﻓﻼن دﻋﺎ را ﺑﺨﻮان و ﭼﻮن ﮔﻨﺒﺪ را دﻳﺪي ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮ و‬
‫ﭼﻮن وارد ﺣﺮم ﺷﺪي ﭼﻨﺎن ﺑﺨﻮان‪ ،‬و ﻳﺎ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺿﺮﻳﺢ ﺑﭽﺴﺒﺎن‪ ،‬ﺗﻤﺎﻣﺎً از ﻣﺠﻌﻮﻻت‬
‫راوﻳﺎن ﺑﻌﺪي اﺳﺖ و آن زﻣﺎن ﻧﻪ ﺻﺤﻨﻲ ﺑﻮده و ﻧـﻪ ﺿـﺮﻳﺤﻲ و ﻧـﻪ ﮔﻨﺒـﺪي‪ .‬آن وﻗـﺖ‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻗﺼﻪﻫﺎﻳﻲ را ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺻﺪق و ﻛﺬب آن ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ ﺻﺪق‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﻗﻮاﻋﺪ ﻗﺮآﻧﻲ ﻧﻤﻲﺳﺎزد‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ در )ص ‪ (343‬از ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻛﺴﻲ در ﺧـﻮاب دﻳـﺪه ﻛـﻪ از ﻗﺒـﻮر‬
‫اﻃﺮاف رﻳﺴﻤﺎﻧﻲ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﺷﺮﻳﻒ ﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘﻴﻦ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬اوﻻً‪،‬‬
‫ﺧﻮاب ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﺗﻔﺎق ﺗﻤﺎم اﻫﻞ ﻋﻠﻢ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﺧﻮد ﻋﻠﻲ ؛ ﻣﻜﺮر در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪119‬‬

‫ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺣﺒﻞ اﷲ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻧﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ دوم‪ :‬در ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ زﻳﺎرات را ﺑﻪ دو ﻗﺴﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮده‪ :‬ﻣﻄﻠﻘﻪ و ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ داﻧﺴـﺖ ﻛـﻪ در‬
‫ﻛﺘﺎب ﺑﺤﺎر در اﺑﻮاب زﻳﺎرت ﺑﻘﺪر ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺪ زﻳﺎرت ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺗﻤﺎم از ﺟﻌﻞ ﻏـﻼت‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ و ﭼﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ‪ .‬زﻳﺮا ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺿﺪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﻘﺮرات ﻗﺮآن‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪) z a ` _ ~ } | {{:‬اﻟﺘﻜـﺎﺛﺮ‪ .(2 -1 :‬ﻳﻌﻨـﻲ‪:‬‬
‫»اﻓﺰون ﺧﻮاﻫﻰ ﺷﻤﺎ را ﻏﺎﻓﻞ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎﻧﻬﺎ رﺳﻴﺪﻳﺪ«‪ .‬و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (344‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﺎ ﺑﻪ ذﻛﺮ ﭼﻨﺪ زﻳﺎرت اﻛﺘﻔﺎ ﻣﻲﻛﻨـﻴﻢ‪ .‬اول زﻳـﺎرﺗﻲ ﻛـﻪ ﺷـﻴﺦ‬
‫ﻣﻔﻴﺪ و ﺷﻬﻴﺪ و اﺑﻦ ﻃﺎووس و دﻳﮕﺮان ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ زﻳـﺎرت ﭼـﻮن از‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﺮﺳﻴﺪه ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ آﻗﺎﻳﺎن ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛـﻪ ﭼﻴـﺰي در دﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎد ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬و ﻧﻴﺰ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﻗﺒﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ ﺑﺮاي ﺗﻮ ﻧﻤﻮدار ﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪:‬‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺻﻔﺤﺔ ﻗﺒﻞ ذﻛﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺎل ‪ 260‬ﮔﻨﺒﺪي ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم ﻣـﻲﺷـﻮد اﻳـﻦ‬
‫دﺳﺘﻮر ﻧﻪ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳﺖ و ﻧﻪ از اﺋﻤﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺟﻌﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (345‬ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮي از ﻗﺼﺎﺋﺪ ازرﻳﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده در ﻣﺪح ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ و ﻣـﺪح‬
‫ﮔﻨﺒﺪ و ﺑﺎرﮔﺎه او‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 207‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻣﺮا ﻣـﺪح‬
‫ﻣﻜﻨﻴﺪ و ﻣﻦ راﺿﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺎر آن ﺣﻀﺮت اﻋﺘﻨﺎ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﻌﺮ و ﺷﺎﻋﺮي ﺑﺮ ﺧﻼف دﺳﺘﻮر ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑـﻪ دروازة‬
‫ﻧﺠﻒ رﺳﻴﺪي ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮ‪ ،‬اﻳﻦ ﻫﻢ ﻗﺮﻳﻨﺔ دﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﺑﻄﻼن اﻳﻦ زﻳﺎرت اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در زﻣﺎن‬
‫اﺋﻤﻪ دروازهاي ﻧﺒﻮده ﺑﺮاي ﻧﺠﻒ‪ ،‬و ﻧﺠﻒ ﻗﺮﻳﻪاي ﻧﺒﻮده ﺗﺎ اﻣﺎم دﺳـﺘﻮر دﻫـﺪ دم دروازه‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮕﻮ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ در ﻗﺮن ﺳﻮم و ﭼﻬﺎرم ﺟﻌـﻞ ﺷـﺪه اﺳـﺖ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬داﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﺷﻮ و ﺑﮕﻮ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬اﻳﻦ دﺳﺘﻮر از ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ؟! و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﮕﻮ »اﻟﺤﻤﺪﷲ اﻟﺬي أﻗﺪﻣﻨﻲ ﺣﺮم أﺧﻲ رﺳـﻮﻟﻪ وأدﺧﻠﻨـﻲ ﻫـﺬﻩ اﻟﺒﻘﻌـﺔ«‪ .‬در ﺻـﻮرﺗﻲ‬
‫ﻛﻪ در زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻧﻪ ﺣﺮﻣﻲ ﺑـﻮده ﻧـﻪ ﺑﻘﻌـﻪاي و ﺗﻤـﺎم از ﺟﻌـﻞ ﺟﻌـﺎﻟﻴﻦ اﺳـﺖ‪ .‬و ﺑـﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ درﮔﺎه اول ﺑﺮﺳﻲ ﺑﮕﻮ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ درﻫـﺎ را ﺳـﺘﻤﮕﺮان از اﻣـﻮال‬
‫ﺣﺮام ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ در ﺻﺤﻦ رﺳﻴﺪي ﺑﮕﻮ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺻـﺤﻦ را‬

‫‪120‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻤﮕﺮي از ﻏﺎرت اﻣﻮال ﻣﻈﻠﻮﻣﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ و زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﺻﺤﻨﻲ ﻧﺒﻮده اﺳـﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪﻫﺎي ﻣﺮدم اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼـﻮن ﺑـﻪ در رواق رﺳـﻴﺪي‬
‫ﺑﺎﻳﺴﺖ و ﺑﮕﻮ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ از اﻳﻦ آﻗﺎﻳﺎن ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬اﻳﻦ دﺳﺘﻮرﻫﺎ از ﻛﻴﺴﺖ؟! و ﺑﺎز ﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﺑﺮ در ﺣﺮم ﺑﺎﻳﺴﺖ و ﺑﮕﻮ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ دﺳﺘﻮرﻫﺎ را اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از ﺷﺮع ﺑﺪاﻧﺪ ﻣﺮﺗﻜﺐ‬
‫ﺑﺪﻋﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬از ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ رﺳﻮاﺗﺮ ﻣﺘﻦ اﻳﻦ دﻋﺎﻫـﺎ اﺳـﺖ زﻳـﺮا ﻳﻜﺠـﺎ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»اﻟﻠﻬﻢ إن اﻟﺤﺮم ﺣﺮﻣﮏ واﻟﻤﻘﺎم ﻣﻘﺎﻣـﮏ«‪ .‬ﺧﺪاﻳﺎ اﻳﻦ ﺣﺮﻣـﻲ را ﻛـﻪ ﺳـﺘﻤﮕﺮي ﺳـﺎﺧﺘﻪ‬
‫ﺣﺮم ﺗﻮ و ﺟﺎي ﻗﻴﺎم ﺗﻮ اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺧﻮد اﺋﻤﻪ اﻳﻦ دﺳﺘﻮرﻫﺎ را داده‪ ،‬و اﻳـﻦ ﻗـﺪر ﺧـﻮد را‬
‫ﺑﺎﻻ ﺑﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﺑﻮدهاﻧﺪ؟! اﻳﻨﻬﺎ ﺧﺪا را ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴـﺮ او اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ‬
‫ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻲدﻫﻨﺪ و ﺗﻤﻠﻖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ و ﮔﺮﻧﻪ اﺋﻤﻪ ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮرﻫﺎ ﻧـﺪاده و ﻋﻠـﻲ ؛ در‬

‫ﺧﻄﺒﺔ ‪ 191‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ در وﺻﻒ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎ ﺗﻘﻮي ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪» :‬ﻋﻈﻢ اﻟﺨﺎﻟﻖ ﻓـﻲ أﻧﻔﺴـﻬﻢ‬
‫ﻓﺼﻐﺮ ﻣﺎدوﻧﻪ ﻓﻲ أﻋﻴـﻨﻬﻢ« ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺎﻟﻖ در ﻧﻔﺲ اﻳﺸﺎن ﻋﻈﻤﺖ دارد ﭘـﺲ در ﻧﺘﻴﺠـﻪ ﻏﻴـﺮ‬
‫ﺧﺎﻟﻖ در ﻧﻈﺮ اﻳﺸﺎن ﻛﻮﭼﻚ اﺳﺖ‪.‬‬
‫در ﺟﻤﻠﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ أﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ! ﻋﺒـﺪک واﺑـﻦ ﻋﺒـﺪک« ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﺑﻨـﺪة ﺗـﻮ و‬

‫ﭘﺴﺮ ﺑﻨﺪة ﺗﻮ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻓﺮﻣـﻮده »ﻻ ﺗﮑـﻦ ﻋﺒـﺪ ﻏﻴـﺮک وﻗـﺪ ﺟﻌﻠـﮏ‬
‫اﷲ ﺣـﺮاً«‪ .‬آﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ از ﻛﻼم ﺣﻀﺮت ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺑﻮده و ﻳﺎ ﺑﻲاﻋﺘﻨـﺎء ﺑـﻮده‪ ،‬و اﻳـﻦ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﭼﻄﻮر؟! در ﺟﻤﻠﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وأدﺧﻠﻨﻲ اﻟﺠﻨﺔ ﺑﺸﻔﺎﻋﺘﻪ«‬
‫آﻳﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ و ﺷﻔﻴﻊ در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺪﺳﺖ زﻳﺎرت ﺧﻮاﻧﺎن اﺳﺖ؟! ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬زﻳـﻦ ﻣﻌﻤـﺎ‬
‫ﭘﺮده ﺑﺮدار‪ .‬و در ﺟﻤﻠﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أدﺧﻞ ﻳﺎ ﺣﺠـﺔ اﷲ؟«‪ ،‬ﺑـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ‬
‫؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻛﺴﻲ ﭘﺲ از رﺳﻮل ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣـﺎل ﻛﺴـﻲ ﻧﻴﺴـﺖ‬
‫ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬اي ﻛﻪ اذن دﺧﻮل ﺧﻮاﻧﺪي ﭼﺮا اذن ﺻﺎدر ﻧﺸﺪه داﺧﻞ ﺷﺪي‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﻋﺘﺒﻪ را ﺑﺒﻮس و ﻣﻘﺪمدار ﭘﺎي راﺳﺖ را‪ .‬اوﻻً‪ ،‬در زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻋﺘﺒﻪ ﺑـﺮاي ﻗﺒـﻮر ﺣﻀـﺮات‬
‫ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻋﺘﺒﻪ ﺑﻮﺳﻲ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮت اﻣﻴـﺮ ﻛﺴـﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﭼـﻮن اﻫـﻞ‬
‫ﺳﺎﺑﺎط ﻣﺪاﺋﻦ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل او آﻣﺪﻧﺪ از آﻧﺎن ﺑﻴﺰاري ﺟﺴﺖ و ﻓﺮﻣـﻮد‪ :‬ﭼـﺮا ﺧـﻮد را ذﻟﻴـﻞ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟!! و او ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﻨﺒﺮ ﺟﻠﻮ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔـﺮ از ﻋﻈﻤـﺖ دادن ﺑـﻪ ﻏﻴـﺮ ﺧـﺪا‬
‫ﻣﺬﻣﺖ ﻛﺮده و از ﻣﺪاﺣﺎن ﺑﻴﺰاري ﺟﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺣﺎل آﻳﺎ راﺿﻲ اﺳﺖ و ﻳﺎ ﺧﻮد دﺳﺘﻮر داده ﻛﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪121‬‬

‫ﺟﻠﻮ ﻗﺒﺮ ﻣﻦ دو ﺳﺎﻋﺖ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﻨﻴﺪ و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ در ﻣـﺪاﺣﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬

‫در زﻳﺎرت در وﺻﻒ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺬي أﻧﺘﺠﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﮏ واﻟﺪﻟﻴﻞ ﻋﻠـﻰ‬
‫ﻣﻦ ﺑﻌﺜﺘﻪ ﺑﺮﺳـﺎﻻﺗﮏ ودﻳـﺎن اﻟـﺪﻳﻦ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺗﻮ ﻋﻠﻲ را از ﻣﻴﺎن ﺧﻠﻖ ﺑﺮﮔﺰﻳـﺪي‪ ،‬و او‬
‫دﻟﻴﻞ و راﻫﻨﻤﺎ اﺳﺖ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻣﺮﺳﻞ ﺗﻮ‪ ،‬و ﻣﺎﻟﻚ روز ﺟﺰاﺳﺖ! آﻳﺎ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻔـﺮ ﻧﻴﺴـﺖ‪.‬‬
‫اﮔﺮ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭘﺲ ﻛﻔﺮ ﭼﻴﺴﺖ؟! آري‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از ﻗﺮآن ﺑﻲاﻃﻼع ﺑﺎﺷـﺪ ﻣﻤﻜـﻦ‬
‫اﺳﺖ اﻳﻨﻬﺎ را ﻛﻔﺮ ﻧﺪاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻠﺔ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻮدﺷﺎن را داﺧﻞ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻧﻤﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺪاﺣﻲ ﻫﺮ ﻛﻔـﺮ و ﺷـﺮك و ﺑـﺎﻃﻠﻲ را داﺧـﻞ دﻳـﻦ‬
‫اﺳﻼم ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬اﺻﻼً ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻓﻬﻤﺎﻧﻴﺪ اﺳﻼم دﻳﻦ ﻣـﺪاﺣﻲ ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬ﻗـﺮآن و ﺳـﻨﺖ‬
‫رﺳﻮل ص از اﻳﻦ ﻛﺎر ﻧﻬﻲ و آن را ﺣﺮام ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﻪ ‪ 915/2‬از رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬اﻟﻨﻴﺎﺣﺔ ﻣﻦ ﻋﻤﻞ اﳉﺎﻫﻠﻴﺔ« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻧﻮﺣـﻪﺧـﻮاﻧﻲ از ﻋﻤـﻞ‬

‫ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬و ﻧﻴﺰ در ﻫﻤﺎن ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛـﻪ‪» :‬ـﯽ رﺳـﻮل اﷲ ص ﻋـﻦ اﻟﺮﻧـﺔ ﻋﻨـﺪ‬
‫اﳌﺼﻴﺒﺔ و‪‬ﯽ ﻋـﻦ اﻟﻨﻴﺎﺣـﺔ واﻻﺳـﺘﻤﺎع إﻟﻴﻬـﺎ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮد از ﻧﺎﻟﻪ ﻛﺮدن‬
‫وﻗﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ‪ ،‬و ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮد از ﻧﻮﺣﻪﺧﻮاﻧﻲ و ﮔﻮش دادن ﺑﻪ آن‪ .‬و ﻧﻴﺰ در ﻫﻤﺎن ﺻـﻔﺤﻪ‬

‫ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬ﻗﺎل رﺳﻮل اﷲ ص ﻟﻔﺎﻃﻤﺔ ك ﺣﻴﻦ ﻗﺘـﻞ ﺟﻌﻔـﺮ ﺑـﻦ أﺑـﻲ ﻃﺎﻟـﺐ‪ :‬ﻻ ﺗـﺪﻋﻲ‬
‫ﺑﺬل وﻻ ﺗﮑـﻞ وﻻ ﺣـﺰن« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﻛﺸﺘﻪ ﺷـﺪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص ﺑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬واذﻻﻩ و واوﻳﻼﻩ و واﺣﺰﻧـﺎﻩ« ﻣﮕـﻮ‪ .‬و در )ص ‪ (916‬ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده‬

‫ﻛﻪ‪» :‬أن رﺳـﻮل اﷲ ص ﻗـﺎل ﻟﻔﺎﻃﻤـﻪ ب‪ :‬إذا أﻧـﺎ ﻣـﺖ ﻓـﻼ ﺗﺨﻤﺸـﻲ ﻋﻠـﻲ وﺟﻬﻬـﺎ‪ ،‬و ﻻ‬
‫ﺗﺮﺧﻲ ﻋﻠﻲ ﺷﻌﺮاً‪ ،‬وﻻ ﺗﻨﺎدي ﺑﺎﻟﻮﻳﻞ‪ ،‬وﻻ ﺗﻘﻴﻤﻦ ﻋﻠﻲ ﻧﺎﺋﺤـﺔ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﺑـﻪ‬
‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ’ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﭼﻮن ﻣﻦ وﻓﺎت ﻛﺮدم ﺻﻮرت ﻣﺨﺮاش و ﻣـﻮ ﭘﺮﻳﺸـﺎن ﻣﻜـﻦ‪ ،‬و ﻓﺮﻳـﺎد‬
‫واوﻳﻼه ﻣﻜﻦ‪ ،‬و ﻧﻮﺣﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻨﻤﺎ‪ .‬و ﻣﺴﻨﺪ زﻳﺪ از ﻋﻠﻲ ؛ رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا‬

‫ص ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻟـﻴﺲ ﻣﻨـﺎ ﻣـﻦ ﺣﻠـﻖ وﻻ ﻣـﻦ ﺳـﻠﻖ وﻻ ﻣـﻦ ﺧـﺮق وﻻ ﻣـﻦ دﻋـﺎ ﺑﺎﻟﻮﻳـﻞ واﻟﺜﺒـﻮر«‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬از ﻣﺎ و ﺑﺮ دﻳﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ آﻧﻜﻪ ﻣﻮ ﻛﻨﺪ و آﻧﻜﻪ ﺻﺪا ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﻛﻨﺪ و آﻧﻜﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﭘﺎره ﻛﻨﺪ و ﻧﻪ آﻧﻜﻪ واي و واﻳﻼ ﮔﻮﻳﺪ‪ .‬و در ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎب از ﻋﻠﻲ ؛‬
‫رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬ﻧﻬﻲ اﻟﻨﺒﻲ ص ﻋﻦ اﻟﻨـﻮح« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ص از ﻧﻮﺣـﻪﺧـﻮاﻧﻲ ﻧﻬـﻲ‬
‫ﻛﺮد‪ .‬و ﻣﺴﺘﺪرك اﻟﻮﺳﺎﺋﻞ و ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺘﺒﺮة دﻳﮕﺮ رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧـﺪ ﻛـﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬

‫‪122‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ص ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬أرﺑﻊ ﻓﻲ أﻣﺘﻲ ﻣﻦ أﻣﺮ اﻟﺠﺎﻫﻠﻴـﺔ ﻻ ﻳﺘﺮﮐـﻮﻧﻬﻦ‪ :‬اﻟﻔﺨـﺮ ﻓـﻲ اﻷﺣﺴـﺎب‪ ،‬واﻟﻄﻌـﻦ‬
‫ﻓﻲ اﻷﻧﺴﺎب‪ ،‬واﻻﺳﺘﺴﻘﺎء ﺑﺎﻟﻨﺠﻮم‪ ،‬واﻟﻨﻴﺎﺣـﺔ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﭼﻬﺎر ﭼﻴﺰ در اﻣﺘﻢ از اﻣﻮر ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺗﺮك ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ :‬ﻓﺨﺮ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﺑﺴﺘﮕﺎن و ﻃﻌﻦ زدن در ﻧﺴـﺐﻫـﺎ‪ ،‬و ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﺑﺎران ﺧﻮاﺳﺘﻦ و ﻧﻮﺣﻪﺳﺮاﺋﻲ‪ .‬و ﻧﻴﺰ در ﻣﺴﺘﺪرك رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص ﻧﻮﺣﻪﺧﻮان و ﻣﺴﺘﻤﻊ را ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮد‪ .‬و در ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺘﺎب رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧـﺪا‬

‫ص ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬إﻧﻤﺎ ﻧﻬﻴﺖ ﻋﻦ اﻟﻨﻮح ﻋﻦ ﺻﻮﺗﻴﻦ أﺣﻤﻘﻴﻦ ﻓﺎﺟﺮﻳﻦ ﺻﻮت ﻋﻨﺪ ﻧﻐﻢ ﻟﻌﺐ وﻟﻬﻮ‬
‫وﻣﺰاﻣﻴﺮ ﺷﻴﻄﺎن‪ ،‬وﺻﻮت ﻋﻨﺪ ﻣﺼﻴﺒﺔ ﺧﻤﺶ وﺟﻮﻩ وﺷﻖ ﺟﻴﻮب ورﻧـﺔ ﺷـﻴﻄﺎن«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﺎ‬
‫ﻧﻬﻲ ﺷﺪم از ﻧﻮﺣﻪﺧﻮاﻧﻲ از دو ﺻﺪاي دو اﺣﻤﻖ ﻓﺎﺟﺮ‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺻﺪا وﻗﺖ ﻧﻐﻤﻪﻫﺎي ﻟﻌـﺐ‬
‫و ﻟﻬﻮ و ﻣﺰﻣﺎرﻫﺎي ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ‪ ،‬و دﻳﮕﺮ ﺻﺪاي وﻗﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻛﻪ ﺻﻮرتﻫـﺎ را ﺑﺨﺮاﺷـﺪ و‬

‫ﻳﺨﻪ ﭘﺎره ﻛﻨﺪ و ﻧﺎﻟﺔ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬و در رواﻳﺖ دﻳﮕـﺮ ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬اﻟﻨﺎﺋﺤـﺔ إذا ﻟـﻢ ﺗﺘـﺐ ﻗﺒـﻞ‬
‫ﻣﻮﺗﻬﺎ ﺗﻘﺎم ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﺔ وﻋﻠﻴﻬﺎ ﺳﺮﺑﺎل ﻣﻦ ﻗﻄﺮان ودرع ﻣـﻦ ﺟـﺮب« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻧﻮﺣـﻪﻛﻨﻨـﺪه اﮔـﺮ‬
‫ﻗﺒﻞ از وﻓﺎﺗﺶ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻜﻨﺪ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﭙﺎ داﺷﺘﻪ ﺷﻮد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ او ﺟﺎﻣﻪاي از ﻗﻄﺮان‬

‫و زرﻫﻲ از ﺟﺮب ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و در رواﻳﺖ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬ﻟـﻴﺲ ﻣﻨـﺎ ﻣـﻦ ﺿـﺮب اﻟﺨـﺪود وﺷـﻖ‬
‫اﻟﺠﻴﻮب ودﻋﺎ ﺑﺪﻋﻮى اﻟﺠﺎﻫﻠﻴﺔ« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬از ﻣﺎ )و ﺑﺮ ﻃﺮﻳﻘﺔ ﻣﺎ( ﻧﻴﺴﺖ آﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﺻﻮرت زﻧﺪ‬
‫و ﻳﺨﻪ ﭼﺎك ﻛﻨﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻣﺎن ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻮﺣﻪﺧـﻮاﻧﻲ ﻛﻨـﺪ‪ .‬و در رواﻳـﺖ‬
‫دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﺻﻮﺗﺎن ﻣﻠﻌﻮﻧﺎن ﻳﺒﻐﻀﻬﻤﺎ اﷲ‪ :‬اﻟﻨﻮح واﻟﻐﻨـﺎء« ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬دو ﺻـﺪا ﻣـﻮرد ﻟﻌـﻦ‬
‫ﺧﺪاﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا آﻧﻬﺎ را دﺷﻤﻦ دارد‪ :‬ﻧﻮﺣﻪﺧﻮاﻧﻲ و آوازة ﻏﻨﺎ‪ .‬ﻣـﺎ اﮔـﺮ ﺑﺨـﻮاﻫﻴﻢ آﺛـﺎر‬
‫وارده در اﻳﻦ ﻣﻮرد را ﺑﻴﺎورﻳﻢ ﻛﺘﺎب ﻗﻄﻮر ﺷﺪه و ﺑﺎ اﺧﺘﺼﺎر ﻧﻤﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺎ اﻳـﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ اﺧﺒﺎر و آﺛﺎر‪ ،‬ﻋﻼوه ﺑﺮ آﻧﭽﻪ در آﻳﺎت ﻗﺮآن از ﭼﻨﻴﻦ اﻋﻤﺎﻟﻲ ﻧﻬﻲ ﺷـﺪه ﻣﺎﻧﻨـﺪ آﻳـﻪ‪:‬‬
‫{‪) z ÎÍ Ì Ë Ê‬اﻷﻧﻌــﺎم‪ (164 :‬ﻳﻌﻨــﻲ‪» :‬ﻫــﻴﭽﻜﺲ ﻣﺴــﺌﻮل ﮔﻨــﺎه دﻳﮕــﺮى‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد« و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ‪ .‬در زﻣﺎن ﻣﺎ ﺷﺐ و روز ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻧﻮﺣﻪﺧـﻮاﻧﻲ و ﺳـﻴﻨﻪزﻧـﻲ‬
‫ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و در ﻫﺮ ﺷﻬﺮ و دﻳﺎر ﭘﺮ اﺳﺖ از ﻣﺪاح و روﺿﻪ ﺧﻮان ﻛـﻪ دﻳـﻦ و دﻧﻴـﺎي‬
‫ﻣﺮدم را ﺧﺮاب ﻛﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (348‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮو ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﻗﺒﺮ ﺑﺎﻳﺴﺘﻲ و رو ﺑﻪ ﻗﺒﺮ و ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻠـﻪ ﻛـﻦ و‬
‫ﺑﮕﻮ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺎز ﺧﻮﺑﺴﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ‪ :‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ دﻳﻦ ﺧﺪا و ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻛﻦ‪ .‬و ﺑـﺎز ﺗـﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪123‬‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻮد را ﺑﻨﺎم ﺧﻮاﻧﺪن زﻳﺎرت وارد ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﭘـﺲ‬
‫ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒﻮس ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻘﺮهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از اﻣﻮال ﻣﺮدم ﺳﺘﻤﮕﺮان ﻏﺎرت ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺑﺒﻮس و ﺑﺎز‬
‫ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﻦ و ﺷﻬﺎدت دروغ ﺑﺪه و ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺑﺘﺮاش‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎز ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒﻮس‬
‫و ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺎﻳﺴﺖ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (349‬ﺑﺎز ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺿﺮﻳﺢ ﻧﻘﺮه را ﺑﺒﻮس و ﺑﮕﻮ‪ :‬اي ﻣﻮﻻي ﻣﻦ! ﺑـﻪ ﺗـﻮ وارد‬
‫ﺷﺪهام و ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﻮﺳﻞ ﻣﻲﺟﻮﻳﻢ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دروغ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ ﺑـﻪ ﻋﻠـﻲ  وارد ﻧﺸـﺪه‪،‬‬
‫ﭼﻮن او در دﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ او وارد ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜـﻪ در ﻋـﺎﻟﻢ ﺑـﺮزخ و در ﺳـﻌﺎدت‬
‫آﺧﺮت اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻘﻮل ﺧﻮدش از دﻧﻴﺎ ﻣﻔﺎرﻗﺖ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬و دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜـﻪ ﺗﻮﺳـﻞ ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﺑﻮﺳﻴﻠﻪاي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در دﺳﺘﺮس اﻧﺴﺎن ﺑﺎﺷﺪ و آﻧﭽﻪ در دﺳﺘﺮس اﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﺑﻘﻮل ﺧـﻮد‬
‫ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 108‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‪ ،‬ﻋﺒﺎرﺗﺴﺖ از اﻳﻤﺎن و ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ‪ ،‬اﻣﺎ اﻣـﺎﻣﻲ ﻛـﻪ‬
‫از ﻣﻴﺎن ﺑﺸﺮ رﻓﺘﻪ‪ ،‬در دﺳﺘﺮس ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ او ﺗﻮﺳﻞ ﺟﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺳـﺎزﻧﺪﮔﺎن‬

‫اﻳﻦ زﻳﺎرت ﭼﻘﺪر ﺑﻲﺳﻮاد و ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أن اﻟﻤﺘﻮﺳـﻞ ﺑـﮏ‬
‫ﻏﻴـﺮ ﺧﺎﺋـﺐ«‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد در دﻋﺎي اﺑﻲ ﺣﻤﺰه ﺿﺪ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﻣﻌﺘﻘـﺪ‬
‫اﺳﺖ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ! »ﻻ أدﻋﻮا ﻏﻴﺮک وﻟﻮ دﻋﻮت ﻏﻴﺮک ﻟﺨﻴـﺐ دﻋـﺎﺋﻲ« ﻳﻌﻨﻲ ﺧـﺪاﻳﺎ‬
‫ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻏﻴﺮ از ﺗﻮ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻢ و اﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻧﺎاﻣﻴﺪﮔﺸﺘﻪام و دﻋـﺎﻳﻢ‬

‫ﻣﺴﺘﺠﺎب ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬و در ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎدﻳﻪ در دﻋﺎي ‪ 51‬و ‪ 28‬ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨﺪ‪» :‬ﻓﻼ أدﻋـﻮ‬
‫ﺳﻮاک وﻻ أرﺟﻮ ﻏﻴﺮک‪ ،‬اﻟﺤﻤﺪ ﷲ اﻟـﺬي أﻏﻠـﻖ ﻋﻨـﺎ ﺑـﺎب اﻟﺤﺎﺟـﺔ إﻻ‪ ‬إﻟﻴـﻪ‪ ،‬اﻟﺤﻤـﺪ ﷲ اﻟـﺬي‬
‫أﻧﺎدﻳﻪ ﮐﻠﻤﺎ ﺷﺌﺖ ﻟﺤﺎﺟﺘﻲ‪ ،‬وأﺧﻠﻮا ﺑﻪ ﺑﻐﻴﺮ ﺷﻔﻴﻊ ﻓﻴﻘﻀﻲ ﻟـﻲ ﺣـﺎﺟﺘﻲ«‪.‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ :‬ﻫـﻴﭻ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻏﻴﺮ ﺗﻮ را ﻧﻤﻲﺧﻮاﻧﻢ و ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ از ﺗﻮ اﻣﻴﺪي ﻧﺪارم‪ ،‬ﺳـﭙﺎس ﺧـﺪاﻳﻲ را ﻛـﻪ‬
‫ﻫﻤﻪي اﺑﻮاب ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﻮدش را ﺑﺴﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺎس ﺧـﺪاﻳﻲ را ﻛـﻪ ﻫـﺮ وﻗـﺖ ﺑـﺮاي‬
‫ﺣﺎﺟﺘﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ او را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻢ‪ ،‬و ﺑﺎ او ﺧﻠﻮت ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑـﺪون ﻫـﻴﭻ ﺷـﻔﺎﻋﺘﮕﺮي‪،‬‬
‫ﭘﺲ ﺣﺎﺟﺖ ﻣﺮا ﺑﺮ آورده ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻓﮑـﻦ ﻟـﻲ ﺷـﻔﻴﻌﺎً إﻟـﻰ اﷲ«‪ .‬ﺣـﺎل‬
‫ﺑﻔﺮض ﻣﺤﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ زﻧﺪه ﺷﻮد و ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﺑـﺪﺑﺨﺖ‪ ،‬ﺷـﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﻧﻪ ﺑﻪ اﺧﺘﻴﺎر ﻣﻦ و ﻧﻪ ﺑﻪ اﺧﺘﻴﺎر ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﮔﻨﺎهﻛﺎري ﻣﻦ دﻻل ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﻧﻴﺴـﺘﻢ‪ ،‬ﺑـﺮو‬
‫ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻦ و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺶ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ دﺳﺖ از ﺷﺮك و ﺧﺮاﻓﺎت ﺧﻮد ﺑـﺮ دارﻧـﺪ؟‬

‫‪124‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺧﺪا ﻣﻲداﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬دﺷﻤﻨﻲ ﻛﻪ اﻳﻨﺎن ﺑﺎ ﻗﺮآن و ﺧﺎﻧﺪان رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻛـﺮده و ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ‬
‫اﺣﺪي از ﺑﻨﻲ اﻣﻴﻪ و ﺑﻨﻲ ﻋﺒﺎس ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻮﻗﺖ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﻟﻌﻦ و ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺑـﺮ دﺷـﻤﻨﺎن‬
‫آل ﻣﺤﻤﺪ ص‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ اﮔﺮ آدم ﻋﺎﻗﻠﻲ ﺑﻲﻧﻈﺮ ﺑﻮد ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﺴﻲ ﻛـﻪ اﻳـﻦ زﻳـﺎرات را‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ از ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﺳﻼم و آل ﻣﺤﻤﺪ ص ﻋﺪاوﺗﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫و ﺑﺎز در ﺻﻔﺤﺔ )‪ (350‬ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت را ﻣﻜﺮر ﻛﺮده ﻣﺎﻧﻨﺪ )ص ‪ (349‬و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﺎ‬
‫ﺧﺎب ﻣﻦ ﺗﻤﺴﮏ ﺑـﮏ وﻟﺠـﺄ إﻟﻴـﮏ«‪ ،‬ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻧﺸﺪه آﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﻤﺴﻚ ﺟﻮﻳﺪ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨـﺎه‬
‫ﺑﺮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﻨﺎﻫﻲ ﻏﻴﺮﺧﺪا ﺑﺮاي ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺧـﻮد اﺋﻤـﻪ‬
‫ﻧﻴﺰ در دﻋﺎﻫﺎﻳﺸﺎن ﻣﻜﺮر ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪا ﭘﻨﺎه ﻧﺒﺮﻳﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻛﻔـﺮ دﻳﮕـﺮي آورده و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ وارث اﻟﻨﺒﻴﻴﻦ واﻟﺤﺎﮐﻢ ﻳﻮم اﻟﺪﻳﻦ«‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﺳـﻼم ﺑـﺮ ﺗـﻮ ﻛـﻪ وارث‬
‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان و ﺣﺎﻛﻢ روز ﺟﺰاﺋﻲ‪ .‬آﻳﺎ در ﻗﺮآن ﺳﻮرة اﻧﻔﻄﺎر را ﻧﺨﻮاﻧﺪه اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﺑـﻪ‬
‫رﺳﻮل ﺧﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪ ¢ ¡ ~ } | { z y x w v u t s{ :‬‬
‫‪) z ¥ ¤ £‬اﻹﻧﻔﻄﺎر‪.(19-18 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺗﻮ اي رﺳﻮل ﺧﺪا‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻲ روز ﺟﺰا ﭼﻴﺴﺖ‪ ،‬روزي اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻫـﻴﭻ ﻛـﺲ‬
‫اﺧﺘﻴﺎري ﺑﺮاي دﻳﮕﺮي ﻧﺪارد در ﻫﻴﭻ اﻣﺮي‪ ،‬و اﻣﺮ آن روز ﻣﺨﺼﻮص ﺧﺪا اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻧﺒﻮت اﻧﺒﻴﺎ ﻛﻪ ارﺛﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ارث ﺑﺒﺮد‪ ،‬و ﻋﻠـﻢ اﻳﺸـﺎن ﻫـﻢ ﻳـﻚ‬

‫وارث ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﻮﻣﻨﻴﻦ وارث ﻋﻠﻢ اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﯽ‬
‫ﺷﺠﺮة اﻟﺘﻘﻮى وﺳﺎﻣﻊ اﻟﺴﺮ واﻟﻨﺠـﻮى«‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﻜﻢ دهﻫﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﻏﻴـﺮ از ﺧـﺪا‬
‫ﻛﺴﻲ از ﺳﺮ و ﻧﺠﻮاي ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺒﺮي ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻼوه‪ ،‬ﺳﺮ و ﻧﺠﻮا ﺻﻮت ﻧﺪارد ﻛﻪ ﻋﻠﻲ‬
‫ﺳﺎﻣﻊ آن ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﭼﻘﺪر ﻣﺰﺧﺮﻓـﺎت و ﻣﻮﻫﻮﻣـﺎت و ﻛﻔﺮﻳـﺎت در اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرات آﻣﺪه اﺳﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﺘﺪﻳﻦ از اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻖﻫﺎي ﻛﻔﺮآﻣﻴﺰ ﺧﻮﺷﺶ ﻣـﻲآﻳـﺪ ﭼـﻪ‬
‫ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﻣﺎم اﻟﻤﺘﻘﻴﻦ؟! ﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺗﻤﺎم ﺧﺮاﻓﺎت اﻳﻦ زﻳﺎرات را ﺑﻴﺎن ﻛﻨـﻴﻢ ﻣﺜﻨـﻮي‬
‫ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﺎﻏﺬ ﺷﻮد‪.‬‬
‫در )ﺻﻔﺤﻪ ‪ (351‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﺶ رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ادا ﻛﻦ‪ ،‬دو رﻛﻌﺖ ﺑﺮاي اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬و‬
‫ﭼﻬﺎر رﻛﻌﺖ دﻳﮕﺮ را ﻫﺪﻳﻪ آدم و ﻧﻮح‪ .‬ﺑﺎز ﺟﺎي ﺷﻜﺮش ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻧﮕﻔﺘـﻪ‪ :‬ﺑـﺮاي‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪125‬‬

‫ﺻﺪ و ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﻫﺰار ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﻤﺎز ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺪه‪ .‬اﻧﺴﺎن ﻣﺘﺤﻴﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن‬
‫ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﻧﻤﺎز و ﻛﻴﻔﻴﺖ و رﻛﻌﺖ آن را ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻨﺪ ﻳﺎ زﻳﺎرﺗﻨﺎﻣﻪﺳـﺎزان‪ .‬و‬
‫ﺑﻌﺪ در دﻋﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬واﺟﻌﻠﻨﺎ ﻋﻈﻤﺎء ﻋﻨﺪک«‪ ،‬آﻳﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﺰد ﺧﺪا ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ؟‬
‫زﻳﺎرت دوم‪ -‬زﻳﺎرت اﻣﻴﻦ اﷲ‬
‫ﻛﺘﺒﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺎﻣﻞ اﻟﺰﻳﺎرة اﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ و ﻓﺮﺣﺔ اﻟﻐﺮي ﺗﻤﺎﻣـﺎ‬
‫ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺻﺤﻴﺢ و ﺿﻌﻴﻒ را ﻣﺨﻠﻮط ﻛﺮدهاﻧﺪ و راوﻳـﺎﻧﻲ ﺿـﻌﻴﻒ دارد ﻣﺎﻧﻨـﺪ‬
‫اﺳﺤﺎق ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺿﻌﻴﻒ و ﺳﻴﻒ ﺑﻦ ﻋﻤﻴﺮة ﻛﻪ ﻣﻠﻌﻮن و ﻣﻮرد ﻟﻌﻦ أﺋﻤﻪ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬از‬
‫ﻣﺠﻠﺴﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ آن ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ زﻳﺎرات اﺳﺖ از ﺟﻬﺖ ﻣـﺘﻦ و ﺳـﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪ :‬در‬
‫ﺗﻤﺎم زﻳﺎرات‪ ،‬زﻳﺎرت ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ آﻧﻬـﺎ ﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬و اﻣـﺎ ﻣـﺘﻦ آن‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ أﻣﲔ اﷲ ﰲ أرﺿﻪ وﺣﺠﺘﻪ ﻋﻠﻰ ﻋﺒﺎدﻩ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺳـﻼم ﺑـﺮ ﺗـﻮ اي‬
‫اﻣﻴﻦ ﺧﺪا در زﻣﻴﻦاش‪ ،‬و ﺣﺠﺖ او ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ از راوي ﺟﻌﺎل ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺧـﺪا‬
‫ﻛﺪام اﻣﺎﻧﺖ را ﻧﺰد ﺣﻀﺮت ﮔﺬاﺷﺘﻪ؟ و آﻳﺎ ﺣﺠﺖ ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎن را ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨـﺪ ﻳـﺎ‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز؟‬
‫ﺣــﻖ ﺗﻌــﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣــﻮد‪ w v u t s r q p o n{ :‬‬
‫‪) z ~ } | { z yx‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(165 :‬‬
‫»ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﺑﺮاي ﺑﺸﺎرت و اﻧﺬار ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺑـﺮ ﺧـﺪا ﺣﺠﺘـﻲ‬
‫ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻧﺒﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺲ از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒـﺔ ‪ 90‬ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺣﺠﺖ ﺑﺎ آﻣﺪن ﻣﺤﻤﺪ ص ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮد ﻣﻦ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴـﺘﻢ‪ .‬ﺣـﺎل‪ ،‬ﺑـﻪ‬
‫ﭼﻪ ﺟﺮﺋﺘﻲ اﻳﻦ راوﻳﺎن ﺑﻪ ﺧﺪا اﻓﺘﺮاء ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ و ﺑﺮاي او ﺣﺠﺖ ﺗﺮاﺷﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬آن وﻗﺖ‪ ،‬در‬
‫آﺧﺮ زﻳﺎرت ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ از ﺷﻴﻌﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرت و اﻳﻦ دﻋـﺎ را ﺑﺨﻮاﻧـﺪ ﺣـﻖ ﺗﻌـﺎﻟﻲ در‬
‫ﻧﺎﻣﻪاي از ﻧﻮر ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﻣﻬﺮ ﻣﺤﻤﺪ ص را ﺑﺮ آن ﺑﺰﻧﺪ و ﻣﺤﻔﻮظ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‬
‫ﺑﻪ ﻗﺎﺋﻢ آل ﻣﺤﻤﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ؟ آﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ از ﺧﺪاﻧﺸﻨﺎﺳﻲ و ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺪا ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺑﺮاي اﻋﺘﺒﺎر ﻣﻬﺮ ﻣﺤﻤﺪ ص را ﺑﺮ آن ﺑﺰﻧﺪ؟ ﻳﻌﻨﻲ اﮔﺮ ﻧﺰﻧـﺪ‬
‫ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﭼﺮا ﺧﻮد ﻣﺤﻤﺪ ص ﻣﻬﺮش را ﻧﻤﻲزﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا آن را ﻣﻲزﻧﺪ‬

‫‪126‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ ص ﻣﻬﺮي ﻧﺰد ﺧﺪا ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ دارد‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﮕـﺮ ﺑـﺮ ﻗـﺎﺋﻢ آل ﻣﺤﻤـﺪ ص‬
‫ﻛﺘﺎب و ﻧﺎﻣﻪ و ﻣﻠﻚ ﻧﺎزل ﻣﻲﺷﻮد؟!! اﻳﻦ راوﻳﺎن ﭼﻮن ﻋﻮام و ﺑﻲاﻃﻼع از ﻗﻮاﻋـﺪ دﻳـﻦ‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﺳﻮم‬
‫اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﺻﻔﻮان ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ زﻣﺎن او و زﻣﺎن ﺻﻔﻮان ﭘﺎﻧﺼـﺪ ﺳـﺎل ﻓﺎﺻـﻠﻪ‬
‫ﺑﻮده و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده واﺳﻄﻪﻫﺎي ﻧﻘﻞ ﭼﻪ ﻛﺴﺎن ﺑﻮدهاﻧﺪ و ﺧﻮد ﺻﻔﻮان ﺷـﺘﺮﺑﺎن ﺗـﺎ ﭼـﻪ‬
‫اﻧﺪازه اﻳﻤﺎن و ﺗﻘﻮي داﺷﺘﻪ و ﻳﺎ ﻓﺎﻗﺪ ﻫﺮ دو ﺑﻮده‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل از ﺛﻮابﻫﺎي اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ اﻳـﻦ‬
‫دﻋﺎ ﻛﺬب آن ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻌﺪد ﻫﺮ ﮔﺎﻣﻲ ﺻﺪ ﻫﺰار ﮔﻨﺎه ﻣﺤـﻮ ﻣـﻲﺷـﻮد و‬
‫ﺻﺪ ﻫﺰار درﺟﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرود و ﺻﺪ ﻫﺰار ﺣﺎﺟﺖ ﺑﺮ آورده ﻣﻲﺷﻮد و ﺑـﺮاي زاﺋـﺮ ﺛـﻮاب‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﻬﺪاء و ﺻﺪﻳﻘﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﭼﺮا‪ ،‬ﭼﻮن ﻳﻚ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺣﺎل ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ‬
‫ﻏﻮﻏﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪاي را ﺑﺨﻮاﻧـﺪ ﺗﻤـﺎم ﮔﻨﺎﻫـﺎﻧﺶ‬
‫آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد و ﺛﻮاب ﻋﻤﻞ ﺗﻤﺎم ﻣﻼﺋﻜﻪﻫﺎ در زﻳﺎرت ﺑﺮاي او ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬زﻳـﺮا ﭼﻨـﺪ ﻋـﺪد‬

‫دروغ ﺑﺮﺧﻼف ﻛﻼم ﺧﺪا در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ أﻳﻬـﺎ‬
‫اﻟﻨﺒﺄ اﻟﻌﻈـﻴﻢ« ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ در ﺻﺤﻴﻔﺔ ﻋﻠﻮﻳﻪ »ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ« را »ﻗﻴﺎﻣﺖ«‬
‫داﻧﺴﺘﻪ و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺤﻤـﺪ ﷲ اﻟـﺬي ﻋﺮﻓﻨـﻲ اﻟﻨﺒـﺄ اﻟﻌﻈـﻴﻢ اﻟـﺬي ﻫـﻢ ﻓﻴـﻪ ﻣﺨﺘﻠﻔـﻮن«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪:‬‬
‫ﺣﻤﺪ ﺧﺪاﺋﻲ را ﻛﻪ ﻣﺮا ﻋﺎرف ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺮار داد‪ .‬و ﺑﺼﺮﻳﺢ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﻧﺒﺄﻋﻈﻴﻢ ﻗﻴﺎﻣـﺖ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪) z w v u t s r q p o{ :‬ص‪.(68-67 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬اﻳﻦ ﺧﺒﺮى ﺑﺰرگ اﺳﺖ * ﺷﻤﺎ از وى روى ﮔﺮداﻧﻨﺪهاﻳﺪ«‪.‬‬
‫و در ﺳﻮرة ﻧﺒﺄ ﻧﻴﺰ‪ ،‬ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ را ﻗﻴﺎﻣﺖ داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺳﺨﻦ ﺧﺪا و ﺳﺨﻦ ﺧـﻮد‬

‫ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﺎ ﺳﺨﻦ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪﺳـﺎز؟ و ﺑـﺎز ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﺣﺠـﺔ‬
‫اﻟﺨﺼﺎم ﻳﺎ ﺑﺎب اﻟﻤﻘﺎم ﻳﺎ ﻧـﻮر اﷲ اﻟﺘـﺎم« ﻛﻪ ﻣﺴﺠﻊ و ﻣﻘﻔﻲ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ اﺳـﺖ‪ ،‬وﻟـﻲ ﻣﻌﻨـﻲ‬
‫ﺟﻤﻼت را ﺧﻮد ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﭼﻬﺎرم‬
‫ﺑﺎز ﻫﻤﺎن ﺧﺮاﻓﺎت زﻳﺎرات ﺳﺎﺑﻘﻪ در اﻳﻨﺠﺎ آﻣﺪه و ﻋﻠﻲ  را ﻣﻴﺰان اﻋﻤﺎل و ﺣﺎﻛﻢ روز‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪127‬‬

‫ﺟﺰاء ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪) z ¥ ¤ £ ¢{:‬اﻹﻧﻔﻄـﺎر‪:‬‬
‫‪» .(19‬ﺣﺎﻛﻢ روز ﺟﺰاء ﻓﻘﻂ ﺧﺪاﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻣﻴﺰان اﻋﻤﺎل را در ﺳﻮرة ﺷﻮري‪ ،‬ﻗﺮآن داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ زﻳﺎرت‪ ،‬ﻋﻠﻲ  را ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﻮل ﺧﻮدش ﺣﺠﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺣـﺎل‬
‫از اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻘﺎت ﻧﺎﺑﺠﺎ ﭼﻪ ﻧﻔﻌﻲ ﺑﺮده ﺟﺰ ﺧﺮاﺑﻲ در دﻳﻦ‪ ،‬و اﻳﺠﺎد ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ‪ .‬و‬
‫ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﻧـﺖ وﺳـﻴﻠﱵ« ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻠﻲ ؛ درﺧﻄﺒﺔ ‪ 108‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬وﺳـﻴﻠﻪ‬
‫اﻳﻤﺎن اﺳﺖ و ﻋﻤﻠﻲ ﻛﻪ دﺳﺘﺮس ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و در دﺳﺘﺮس ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫و ﺑﺎز در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻋﻠﻲ ؛ ﺑﺨﻴﺎل ﺧـﻮد ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻓﮑـﻦ ﻟـﻲ ﺷـﻔﻴﻌﻲ وﻟـﻲ ﺣـﻖ‬
‫ﻣـﻮاﻻﺗﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ ﺣﻖ دوﺳﺘﻲ دارم ﭘﺲ ﺷﻔﻴﻊ ﻣﻦ ﺑﺎش‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ دوﺳـﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬ﻳـﺎ‬
‫دﺷﻤﻦ اﺳﺖ و ﻳﺎ دوﺳﺖ ﻧﺎدان‪ .‬و ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﻴﻊ ﻧﻪ ﺑﺎ او اﺳﺖ و ﻧﻪ ﺑﺎ ﻛﺲ‬
‫دﻳﮕﺮ ﺟﺰ ﺧﺪا‪ .‬و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺨﺺ دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ  ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺧﻮد ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬واﺻـﺮﻓﻨﻲ«‪،‬‬
‫ﻣﺮا ﺑﺮﮔﺮدان ﺑﻪ اﻧﺠﺎم آﻧﭽﻪ ﺳﻮال ﻛﺮدم‪ ،‬ﻓﻘﻂ در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻳـﻚ ﺟﻤﻠـﻪ را ﺻـﺤﻴﺢ ادا‬
‫ﻧﻤﻮده ﻛﻪ در آﺧﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ ارزﻗﻨﻲ ﻋﻘﻼً ﮐﺎﻣﻼً« ﺗﺎ آﺧﺮ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﭘﻨﺠﻢ‬
‫اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻣﺨﺘﺼﺮي اﺳﺖ وﻟﻲ در آﺧﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ وﻟﻲ اﷲ! إن ﻟﻲ ذﻧﻮﺑﺎً ﮐﺜﻴﺮة ﻓﺎﺷﻔﻊ‬
‫ﻟـﻲ« ﻳﻌﻨﻲ اي وﻟﻲ ﺧﺪا! ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻢ زﻳﺎد اﺳﺖ ﺑﺮاﻳﻢ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻦ‪ .‬ﺧﻴﺎل ﻛﺮده ﻛﻪ ﻋﻠـﻲ ‬
‫در ﻗﺒﺮش زﻧﺪه اﺳﺖ و ﻣﻲﺷﻨﻮد‪ ،‬و ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﺣﻘـﻪﺑـﺎزان و ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴـﺎن را ﺷـﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت از ﮔﻨﺎه و ﮔﻨﺎهﻛﺎران ﺧﺎﺋﻒ و ﺑﻴﺰار اﺳـﺖ‪ .‬و ﺑﻌـﻼوه‪،‬‬
‫ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮرد ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ و ﺑﻨﺪه ﺷـﻨﺎس ﻓﻘـﻂ ﺧـﺪا‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﺷﺸﻢ‬
‫در اﻳﻦ زﻳﺎرت آﻧﭽﻪ ﻛﻔﺮﻳﺎت و ﺧﺮاﻓﺎت در ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮده ﺟﻤﻊ ﻧﻤـﻮده اﺳـﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳـﺎ‬
‫ﺧﻴﻠﻲ اﺳﺘﺎد ﺑﻮده‪ ،‬ﺣﺎل ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﺠﻠﺴـﻲ و دﻳﮕـﺮان اﻳـﻦ‬
‫ﮔﻮﻧﻪ زﻳﺎرات را در ﻛﺘﺐ ﺧﻮد آوردهاﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻪ اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ اﺳـﺖ‬

‫‪128‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺣﺘﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮك و ﻛﻔﺮ در اﻳﻦ زﻳﺎرت اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻛﺮدم ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻴـﻨﻢ راوﻳـﺎن‬
‫اﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻴﻨﺪ دﻳﺪم ﻳﻜﻲ ﺳﻴﻒ ﺑﻦ ﻋﻤﻴﺮه اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻣـﻮرد ﻟﻌـﻦ اﺋﻤـﻪ ﺑـﻮده اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻬﺮﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ از ﻣﺰﺧﺮﻓﺎت اﻳﻦ زﻳﺎرت اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬اﺑﺘﺪا ﻣﻘﺪار زﻳﺎدي از اﻣﻴﺮ‬

‫اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﺮده ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﻰ اﻷﺋﻤـﺔ اﻟﺮاﺷـﺪﻳﻦ اﻟـﺬﻳﻦ‬
‫ﻓﺮﺿﻮا ﻋﻠﻴﻨﺎ اﻟﺼﻠﻮات وأﻣﺮوا ﺑﺈﻳﺘﺎء اﻟﺰﮐـﺎة«‪ .‬ﺳﻼم ﺑﺮ ﺷﻤﺎ اي اﺋﻤﻪي راﺷﺪﻳﻦ اي ﻛﺴـﺎﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﺮﻣﺎ ﻧﻤﺎز را ﻓﺮض ﻛﺮدﻳﺪ و ﻣﺎ را ﺑﻪ دادن زﻛﺎت اﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮدﻳﺪ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ اﺋﻤﻪ را ﺧﺎﻟﻖ‬
‫ﺧﻮد و ﺷﺎرع دﻳﻦ ﻗﺮار داده و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺋﻤﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻧﻤﺎز را واﺟـﺐ ﻛـﺮده و ﻣـﺎ را ﺑـﻪ دادن‬
‫زﻛﺎت اﻣﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده ﻛﻪ ﺧﺪا اﺋﻤﻪ ﺷﺪه و ﻳﺎ اﺋﻤﻪ ﺧﺪا ﺷﺪهاﻧـﺪ‪ .‬ﺳـﭙﺲ‬
‫ﺑﺎز از ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﺗﻤﻠﻘﺎﺗﻲ ﻛﺮده و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎي ﺧﺪا و دﺳﺖ و ﮔﻮش ﺧﺪا ﻋﻠﻲ‬
‫ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻋﻠﻲ ؛ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻬﺸﺖ و دوزخ اﺳﺖ‪ ،‬ﺗـﺎ ﻣـﻲرﺳـﺪ ﺑـﻪ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ اﻷﺻﻞ اﻟﻘﺪﻳﻢ واﻟﻔﺮع اﻟﮑﺮﻳﻢ اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ اﻟﺜﻤﺮ اﻟﺠﻨﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺳﻼم‬
‫ﺑﺮ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻫﻢ اﺻﻞ ﻗﺪﻳﻤﻲ و ﻫﻢ ﻓﺮع آن و ﻫﻢ ﻣﻴﻮة ﭼﻴـﺪه ﺷـﺪة آن‪ ،‬ﺑـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﺑﺎﺟﻤـﺎع‬
‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﺻﻞ ﻗﺪﻳﻢ ﻓﻘﻂ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻮﺟﻮدات ﻫﻤﻪ ﺣﺎدﺛﻨﺪ‪ ،‬و ﻛﺴـﻲ ﻛـﻪ ﻏﻴـﺮ‬
‫ﺧﺪا را ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺪاﻧﺪ ﻣﺸﺮك اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺼﺎري ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ؛‪ ،‬ﻫﻢ ﺧﺪا اﺳﺖ و ﻫـﻢ‬
‫ﻣﺨﻠﻮق ﺧﺪا و ﻫﻢ ﭘﺴﺮ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﻮﻳﻨـﺪ‪ :‬اﻳـﻦ ﺳـﻪ اﺻـﻞ واﺣـﺪ اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎﻻ اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﺳﺎز ﺧﺒﻴﺚ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﻲ ﻫﻢ اﺻﻞ ﻗﺪﻳﻢ و ﻫﻢ ﻧﻮع آن و ﻫﻢ ﻣﻴـﻮة ﭼﻴـﺪه ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬روزي در ﺣﺮم ﺣﻀﺮت ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ دﻳﺪم ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻛﻢ ﺳﻮاد ﺑﻴﭽﺎره اﻳـﻦ زﻳـﺎرت را‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ اﻟﺸﻤﺮ اﻟﺠﻨﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻼم ﺑﺮ ﺷﻤﺮ ﺟﻨﻲ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از آن‬
‫ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻋﻠﻲ ﺟﻨﻲ ﺑﻮده و او ﺷﻤﺮ ﺟﻨﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬آري‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻦ اﻧـﺪازه ﻣـﺮدم را در‬
‫ﺟﻬﻞ و ﺧﺮاﻓﺎت ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻬﺮﺣﺎل‪ ،‬ﺳﺎزﻧﺪة زﻳﺎرت اﻳﻦ ﻋﻘﻴـﺪة ﻓﺎﺳـﺪه را ﺷـﺎﻳﺪ از‬

‫ﻧﺼﺎري ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ از آن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻰ ﺷﺠﺮة ﻃـﻮﺑﻰ وﺳـﺪرة اﻟﻤﻨﺘﻬـﻰ«‪،‬‬
‫ﻛﻪ ﻋﻠﻲ  را ﻫﻢ درﺧﺖ ﺧﻮاﻧﺪه و ﻫﻢ ﺳﺪرة اﻟﻤﻨﺘﻬﻲ ﻛﻪ در آﺳﻤﺎن ﻫﻔﺘﻢ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ‬
‫ﺑﻮﺣﺪت وﺟﻮد ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﺎﺳـﺪة ﺧﺒﻴﺜـﺔ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴـﺎن اﺳـﺖ‪ ،‬ﻋﻠـﻲ را‪ ،‬ﻫـﻢ آدم‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬و ﻫﻢ ﻧﻮح ﻧﺒﻲ اﷲ و ﻫﻢ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻠﻴﻞ اﷲ‪ ،‬و ﻫﻢ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻠﻴﻢ اﷲ‪ ،‬و ﻫﻢ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫روح اﷲ ﻹ‪ ،‬و ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان و ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﺷﻬﺪاء و ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻧـﻮر‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪129‬‬

‫اﻷﻧﻮار اﺳﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪه ﻳﻜﻲ از ﻛﻔﺮﻳﺎت ﻓﻼﺳﻔﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﺪا ﻋﻘﻞ اول و‬
‫ﻳﺎ ﻧﻮر اﻷﻧﻮار را ﺧﻠﻖ ﻛﺮد و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻋﻘﻞ و ﻳﺎ از آن ﻧﻮر اﻷﻧـﻮار ﺧﻠـﻖ ﻧﻤـﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﻛﻔﺮﻳﺎت در ﻣﻴﺎن ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﺔ اﺋﻤﻪ ﺑـﻮده‪ ،‬و ﺑﻨـﺎم ﻃﺮﻓـﺪاري اﺋﻤـﻪ و‬
‫ﺧﻴﺮﺧﻮاﻫﻲ آﻧﺎن اﻳﻦ ﻛﻔﺮﻳﺎت را ﺗﺮوﻳﺞ و در دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ داﺧﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻌﺪ‬
‫ﻋﻠﻲ  را ﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘﻴﻦ ﻗﺮار داده در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت در ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘﻴﻦ‪ ،‬ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 190‬ﻗﺴـﻢ ﭘـﻨﺠﻢ و‬
‫ﺧﻄﺒﺔ ‪ 174‬و ﻣﻜﺘﻮب ‪ .69‬و ﺑﻌﺪ آن ﺣﻀـﺮت را ﺻـﺎﺣﺐ آﻳـﺎت ﺑـﺎﻫﺮات و ﻣﻌﺠـﺰات‬
‫ﻗﺎﻫﺮات ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻧﺒﻴﺎء ﻗﺎدر ﺑﺮ اﻳﺠﺎد ﻣﻌﺠﺰه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪا اﻳﺠﺎد ﻣﻌﺠﺰه ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺮاي ﺷﻬﺎدت ﺑﺮ ﺻﺪق ﻣﻨﺼﺐ ﻧﺒﻮت‪ ،‬و ﻋﻠﻲ ﻛﻪ ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫ﻣﻨﺼﺒﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻲ را ﻧﺠﺎت دﻫﻨﺪه از ﻫﻼﻛﺖ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳـﺖ در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﻗـﺮآن‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻨﺠﻲ از ﻫﻠﻜﺎت ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬در ﺳﻮرة ﻫﻮد آﻳـﺔ ‪ 58‬ﻓﺮﻣـﻮده‪z m l{ :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻫﻮد را ﻧﺠﺎت دادﻳﻢ«‪ .‬و ﻓﺮﻣﻮده‪ z ~} | {  z y{ :‬ﻳﻌﻨـﻲ‪» :‬آن‬
‫ﮔﺎه ﻣﺎ رﺳﻮﻻن ﺧﻮد و ﻣﺆﻣﻨﺎن را ﻧﺠﺎت ﻣﻰدﻫﻴﻢ«‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﻘﻪﺑﺎز از ﺧﺪا ﺑﻲﺧﺒﺮ آﻣﺪه ﻧﺎم‬

‫ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ را در ﻗـﺮآن داﺧـﻞ ﻛﻨـﺪ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ذﮐـﺮﻩ اﷲ ﻓـﻲ ﻣﺤﮑـﻢ اﻵﻳـﺎت ﻓﻘـﺎل‬

‫‪J‬‬
‫‪J‬‬
‫ﺗﻌـﺎﻟﯽ‪J @JKQ ' SR DT UJ /T ?V JBL ﴿ :‬‬
‫)‪ ﴾I‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺪا او را در ﻣﺤﻜﻢ آﻳﺎت ذﻛﺮ ﻛﺮده‬
‫‪H KML ON PL L L%$Q LL 1L‬‬

‫ِ ِ‬
‫و ﮔﻔﺘﻪ‪﴿ :‬وإِﻧ‪‬ﻪُ ﻓِﻲ أُ ‪‬م اﻟ ِ‬
‫ْﻜﺘَ ِ‬
‫ﻴﻢ﴾‪ .‬ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑـﺮود آﻳـﻪ را در ﺳـﻮرة‬
‫ﺎب ﻟَ َﺪﻳْـﻨَﺎ ﻟَ َﻌﻠ ‪‬ﻲ َﺣﻜ ٌ‬
‫َ‬

‫زﺧﺮف آﻳﺔ ‪ 4‬ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ { z y x w v u{:‬‬
‫| } ~ _ ` ‪) z c b a‬زﺧﺮف‪ .(4-3 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﺎ اﻳﻦ ﻗـﺮآن را‬
‫ﻋﺮﺑﻲ ﻗﺮار دادﻳﻢ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺗﻌﻘﻞ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻗﺮآن در اﺻﻞ ﻛﺘـﺎب ﻧـﺰد ﻣـﺎ ﺑـﺎﻻ ﻣﺮﺗﺒـﻪ و‬
‫داراي ﺣﻜﻤﺖ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﻋﻠﻲ و ﺣﻜﻴﻢ دو ﺻﻔﺖ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻗﺮآن‪ ،‬ﻧﻪ آﻧﻜﻪ اﺳﻢ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷـﺪ‪،‬‬
‫و ﻧﺎم ﻋﻠﻲ در ﻗﺮآن ﻧﻴﺎﻣﺪه اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻦ ﺣﻘﻪﺑﺎزان ﺑﺮاي ﮔﻮل زدن ﻋﻮام آﻳﻪاي ﻛـﻪ در‬
‫وﺻﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﺑﻨﺎم ﻋﻠﻲ در زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﺗﺰرﻳﻖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻘﻪﺑﺎز زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز‪ ،‬ﻋﻠﻲ را ﻧﺎم ﺧﺪا ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬و ﻋﻠـﻲ را ﻧـﺎم ﺧـﺪا و‬

‫ﺻﻮرت ﺧﺪا و ﭘﻬﻠـﻮي ﺧـﺪا ﻣـﻲداﻧـﺪ و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠـﻰ اﺳـﻢ اﷲ اﻟﺮﺿـﻲ ووﺟﻬـﻪ‬

‫‪130‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﻟﻤﻀﻲء وﺟﻨﺒﻪ اﻟﻌﻠﻲ«‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺣﺠﺖﻫﺎﻳﻲ ﺗﺮاﺷﻴﺪه و ﺧﻮاص و ﺧﺎﻟﺺ ﺑـﺮاي‬
‫ﺧﺪا ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺻﻮرت ﻣﻀﺊ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﮕﺮ ﺧـﺪا ﺻـﻮرت‬
‫روﺷﻨﻲ ده و روﺷﻨﻲ ﻧﺪه دارد‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺧﺪا اﺳﻢ اﷲ اﻟﺮﺿﻲ ﭘﺴﻨﺪ و ﻧﺎﭘﺴـﻨﺪ دارد؟! ﺑﺎﻓﻨـﺪه‬
‫ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪارد‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪه را ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺧﻮد ﻛﺴـﺐ ﻛـﺮدهام و‬
‫آﻣﺪهام ﻧﺰد ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺟﻮﻳﻢ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﺑﺎﻓﻨﺪه! ﺑﺮو ﺗﻮﺑـﻪ ﻛـﻦ‪ ،‬ﻋﻠـﻲ  ﺑـﻪ‬
‫ﮔﻨﻪﻛﺎران اﻋﺘﻨﺎء ﻧﺪارد‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻲ  را ﺗﺎج ﺳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ؛ ﺧﻮاﻧﺪه و ﺗﻤﻠﻖ ﮔﻔﺘـﻪ ﺗـﺎ‬
‫آﺧﺮ‪ .‬ﮔﻮﻳﺎ اﻳﻨﺎن در ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ اﺳﺘﺎد ﺑﻮده و ﻛﺎري ﺟﺰ ﺗﻤﻠﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﻫﻔﺘﻢ‬
‫ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﻃﺎووس‪ ،‬آﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﭼـﻪ ﻛـﺎره در دﻳـﻦ اﺳـﺖ‪ ،‬و آﻳـﺎ ﺣـﻖ دارد‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻏﻼّت و ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﻛﺬاﺑﻴﻦ را ﺗﺮوﻳﺞ ﻧﻤﺎﻳﺪ؟ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﻛﺬب و ﺟﻌﻞ اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرت اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اوﻟﺶ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻗﺼﺪ ﻛﻦ از ﺑﺎب ﺳﻼم ﻛﻪ ﺿـﺮﻳﺢ ﻣﻘﺪﺳـﺶ ﻧﻤﺎﻳـﺎن‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﻣﺎ ﻗﺒﻼ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﺮ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺗﺎ ﻗﺮن ﺳﻮم ﻧﻪ ﺑﻨﺎ داﺷﺘﻪ و ﻧﻪ ﺿﺮﻳﺢ‪ .‬و اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرات در ﻗﺮن ﺳﻮم ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺿﺮﻳﺢ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت آن ﻗﺪر راﺳﺖ و دروغ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ و ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﺮده‬
‫و اوﺻﺎﻓﻲ ﻛﻪ در ﻛﺘﺐ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ ﺑﺮاي آن ﺣﻀﺮت ذﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺟﻤﻊ ﻧﻤـﻮده و اﺣﺎدﻳـﺚ‬
‫ﻣﺠﻬﻮﻟﻴﻦ را ﮔﺮد آورده‪ ،‬و در زﻳﺎرت ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﻤﻮده ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﺘﺤﻴﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧـﺪ و اﻛﺜـﺮ آن‬
‫ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر و از ﻛﺘﺐ ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر اﺳﺖ‪ .‬و ﻗﺮﻳﻨﺔ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺟﻌﻞ اﻳﻦ زﻳﺎرت در ﻗﺮنﻫﺎي ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺷﺪه‪ ،‬ذﻛﺮ دوازده اﻣﺎم اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮن در ﻗﺮن اول و دوم ذﻛﺮ از دوازده اﻣﺎم ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺣﺘﻲ ﺧﻮد اﺋﻤﻪ و اﺻﺤﺎب ﺧﺎص آﻧﺎن ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻣﺎم ﻣﻨﺤﺼﺮ اﺳﺖ ﺑﻪ دوازده ﻧﻔﺮ‪،‬‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻛﺘﺎب ﺑﺖﺷﻜﻦ ﺑﺮاﻫﻴﻦ اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ را آوردهاﻳﻢ‪ ،‬و ﻟﺬا دﻳﮕـﺮ در اﻳﻨﺠـﺎ ﻃـﻮل‬
‫ﻧﻤﻲدﻫﻴﻢ‪ .‬و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺼﺪ اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ ﺗﺮوﻳﺞ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد و ﺗﻔﺮﻗـﺔ ﺑـﻴﻦ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ ﺑـﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ رﺳﻴﺪه و ﻣﺮدم زﻣﺎن ﻣﺎ ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ راﺳـﺖ و از‬
‫ﻗﻮاﻋﺪ اﺳﻼم اﺳﺖ!!‬
‫در )ص ‪ (365‬ذﻛﺮ ﻛﺮده وداع ﺑﺎ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ را‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺠـﺐ ﻛـﺮد‪ ،‬اﻳـﻦ ﺷـﻴﻌﻪ از‬
‫ﻳﻚ ﻃﺮف ﻋﻠﻲ  را ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲداﻧﺪ و از او ﻣﺪد ﻣﻲﺧﻮاﻫـﺪ و ﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ ﻣـﺪد‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪131‬‬

‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬و از ﻳﻚ ﻃﺮف او را ﻓﻘﻂ در ﺣـﺮﻣﺶ ﻣـﻲداﻧـﺪ و ﺑـﺎ او وداع و ﺧـﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ دو ﻏﻠﻂ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا اﺻﻼً از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻘﺎء رﺣﻠﺖ ﻛـﺮده‪،‬‬
‫ﻧﻪ در دﻧﻴﺎ و ﻧﻪ در ﺣﺮم‪ .‬وﻟﻲ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﻣﻘﺼﺪ اﻳﺸﺎن از اﻳـﻦ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪﻫـﺎي ﺟﻌﻠـﻲ و‬
‫وداعﻫﺎ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺧﺮاﻓﺎت ﻣﺬﻫﺒﻲ و اﻳﺠﺎد ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﻧﻜﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻴﻌﻪ‬
‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﻛـﻪ اﻳﺠـﺎد ﻣـﺬاﻫﺐ و ﺗﻔﺮﻗـﺔ ﺑـﻴﻦ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ‬
‫ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺰرﮔﻲ و ﺿﺮري ﻋﻈﻴﻤﻲ دارد‪ .‬و ﻟﺬا از دﻋﻮت ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻧﻬﻲ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬از‬
‫آن ﺟﻤﻠﻪ در ﺟﻠﺪ دوم ﻛﺎﻓﻲ در ﺑﺎب ﺗﺮك دﻋﺎء اﻟﻨﺎس ﭼﻨﺪﻳﻦ رواﻳﺖ آﻣﺪه‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻲ اﺑﻲ ﺳﻌﻴﺪ رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ‪» :‬ﻗﺎل ﻟﻲ أﺑﻮ ﻋﺒـﺪاﷲ‪ :‬ﻳـﺎ ﺛﺎﺑـﺖ! ﻣـﺎﻟﮑﻢ وﻟﻠﻨـﺎس‪ ،‬ﮐﻔـﻮا‬
‫ﻋﻦ اﻟﻨﺎس وﻻ ﺗﺪﻋﻮا أﺣﺪاً إﻟﻰ أﻣﺮﮐﻢ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺣﻀـﺮت ﺻـﺎدق ؛ ﻓﺮﻣـﻮد‪ :‬اي ﺛﺎﺑـﺖ‪،‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﭼﻪ ﻛﺎر دارﻳﺪ از ﻣﺮدم دﺳﺖ ﺑﺮدارﻳﺪ و اﺣﺪي را ﺑﻪ اﻣﺮ ﺧﻮدﺗـﺎن دﻋـﻮت‬
‫ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺮاي دﻋﻮت ﭼﻪ زﻳﺎرتﻫﺎ و ﭼﻪ دﻋﺎﻫـﺎ و ﭼـﻪ ﻏﻮﻏﺎﻫـﺎ‬
‫ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮده از آن ﺟﻤﻠﻪ‪ ،‬ﻧﻴﺰ زﻳﺎرات زﻳﺮ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ دوم‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻘﺼﺪ دوم در زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﺔ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ« آن وﻗـﺖ ﺑـﺮاي روز‬
‫ﻋﻴﺪ ﻏﺪﻳﺮ زﻳﺎرﺗﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺼﻮد ﺳﺎزﻧﺪة آن‪ ،‬ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣـﺬﻫﺒﻲ و اﻳﺠـﺎد ﺗﻔﺮﻗـﻪ‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم ﻓﺮق اﺳﻼﻣﻲ روز ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ ذﻳﺤﺠﻪ را )ﻛﻪ ﺷـﻴﻌﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻴﺪ ﻏﺪﻳﺮ اﺳﺖ( ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﺮدم را ﺟﻤـﻊ ﻛـﺮده و ﺑـﻪ‬
‫دوﺳﺘﻲ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ آﻳﺎ ﺳﺨﻨﻲ از ﻧﺼﺐ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﺲ از وﻓـﺎت‬
‫ﺧﻮد ﻧﻤﻮده؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﻧﻔﺮﻣﻮده‪» :‬ﻋﻠﻲ ﺧﻠﻴﻔﺘـﻲ ﺑﻌـﺪ وﻓـﺎﺗﻲ«‪ .‬آري‪ ،‬ﭘﻴـﺎﻣﺒﺮي ﻛـﻪ‬
‫ﻓﺼﻴﺢﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮدم اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﭘﺲ از ﺧﻮد ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﺐ ﺧـﻮد را‬
‫ﻃﻮري ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻦ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻦ آن روز ﻛﺴﻲ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺼـﻮد‬
‫رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﺼﺐ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﺲ از وﻓﺎت ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬آري‪ ،‬ﺻـﺤﺎﺑﺔ رﺳـﻮل ﻛـﻪ ﺧـﺪا‬
‫آﻳﺎت زﻳﺎدي در ﻣﺪح اﻳﺸﺎن ﻧﺎزل ﻧﻤﻮده ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﻠﺒﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋﻲ اﺳﺖ از‬
‫ﺳﺨﻦ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻜﺮد‪ ،‬آري‪ ،‬ﻫﻤـﺔ اﻳﺸـﺎن از ﺳـﺨﻦ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬

‫‪132‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﻪ ﻣﻮدت و دوﺳﺘﻲ ﻋﻠﻲ را اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬زﻳﺮا در اﺛﺮ ﻣﺄﻣﻮرﻳﺖ ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ‬
‫؛ ﺑﺎ ﻋﺪهاي از ﻣﺄﻣﻮرﻳﻦ ﺑﺮاي دﻋﻮت ﺑﻪ اﺳﻼم و ﺗﻌﻠﻴﻢ اﺣﻜﺎم دﻳﻦ و ﺟﻤﻊ ﺻﺪﻗﺎت‬
‫اﻫﻞ ﻳﻤﻦ اﺧﺘﻼﻓﺎﺗﻲ ﺑﻴﻦ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ و ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ واﻗـﻊ ﺷـﺪ ﻛـﻪ ﻣـﺄﻣﻮرﻳﻦ ﻧـﺰد ﺳـﺎﻳﺮ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺪﮔﻮﺋﻲ از ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺣﺘـﻲ ﭼـﻮن ﺧـﺪﻣﺖ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص در‬
‫ﻣﺮاﺟﻌﺖ از ﺣﺞ رﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻨﺎ ﻛﺮدﻧﺪ از ﻋﻠﻲ ﻋﻴﺐﺟﻮﻳﻲ ﻧﻤـﻮدن و ﭼـﻮن ﻋﻠـﻲ  ﻣـﺮد‬
‫ﭘﺎﻛﻲ ﺑﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺧﻮد را ﻣﻮﻇﻒ ﻣﻲدﻳﺪ ﻛﻪ از ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ و ﻋﺪاوت ﺑﺎ ﻋﻠـﻲ ‬
‫ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﻟﺬا در ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﺗﻮﻗﻒ ﻛﺮد و در ﺣﻀﻮر ﻣﺠﻤﻊ ﻣﻬـﺎﺟﺮ و اﻧﺼـﺎر از‬
‫ﻋﻠﻲ  ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺮد‪ ،‬و ﻣﺮدم را ﺑﻪ وﻻﻳﺖ و دوﺳﺘﻲ او ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤـﻮد‪ .‬و اﻳـﻦ ﻣﻄﻠـﺐ را‬
‫ﺗﻤﺎم ﻣﻮرﺧﻴﻦ ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﺳﺨﻨﻲ از ﻧﺼﺐ ﺧﻼﻓﺖ ﭘﺲ از وﻓـﺎت ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ در ﻫﻨﮕﺎم وﻓﺎت رﺳﻮل‪ ،‬ﻓﻮري ﻗﻴﺎم ﻛﻨﺪ و ﻣﺘﺼﺪي اﻣﻮر ﺧﻼﻓﺖ‬
‫ﺷﻮد ﻧﻪ آﻧﻜﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ و در ﺣﻀﻮر ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺮدم از اﻳـﻦ ﻣﻘﻮﻟـﻪ ﭼﻴـﺰي ﻧﮕﻮﻳـﺪ‪،‬‬
‫ﻣﺜﻼً ﻧﮕﻮﻳﺪ‪» :‬أﻧﺎ اﻟﻤﻨﺼـﻮب ﻣـﻦ اﷲ ﻟﻠﺨﻼﻓـﺔ« ﻣﻦ ﺧﻠﻴﻔﻪي ﻣﻨﺼﻮب ﺷﺪه از ﻃـﺮف ﺧـﺪا‬
‫ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻣﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﺧﻮد ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻖ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ از ﺧﻼﻓﺖ ﻛﻨﺎرهﮔﻴﺮي ﻛـﺮده و ﺣﺘـﻲ در‬
‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻜﺮر از ﺗﺼﺪي ﺧﻼﻓﺖ اﻇﻬﺎر ﻛﺮاﻫﺖ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬ﻣـﺜﻼً در ﺧﻄﺒـﺔ ‪196‬‬

‫ﻣــﻲﮔﻮﻳــﺪ‪» :‬واﷲ ﻣــﺎ ﮐﺎﻧــﺖ ﻟـﻲ ﻓـﻲ اﻟﺨﻼﻓــﺔ رﻏﺒــﺔ وﻻ ﻓـﻲ اﻟﻮﻻﻳــﺔ إرﺑــﺔ وﻟﮑــﻨﮑﻢ دﻋﻮﺗﻤــﻮﻧﻲ‬
‫إﻟﻴﻬـﺎ« ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺨﺪا ﻗﺴﻢ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ رﻏﺒﺘﻲ و اﺷﺘﻴﺎﻗﻲ ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ و وﻻﻳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ وﻟﻲ ﺷﻤﺎ‬

‫ﻣﺮا ﺑﻪ آن دﻋﻮت ﻛﺮدﻳﺪ‪ ،‬و در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 92‬ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪» :‬دﻋـﻮﻧﻲ واﻟﺘﻤﺴـﻮا ﻏﻴـﺮي وأﻧـﺎ ﻟﮑـﻢ‬
‫وزﻳﺮ ﺧﻴﺮ ﻟﮑﻢ ﻣﻨـﻲ أﻣﻴـﺮاً« ﻣﺮا رﻫﺎ ﻛﻨﻴﺪ و ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮ را ﺑﺠﻮﻳﻴﺪ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان وزﻳـﺮ و‬

‫ﻣﺸﺎور ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﻴﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬و در ﻣﻜﺘـﻮب ‪ 54‬ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬إﻧـﻲ‬
‫ﻟﻢ أرد اﻟﻨﺎس ﺣﺘﻰ أرادوﻧﻲ‪ ،‬وﻟﻢ أﺑﺎﻳﻌﻬﻢ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﻌﻮﻧﻲ« ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﺮدم ﻧﺮﻓﺘﻢ ﺗـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ‬
‫ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﻦ آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﺮا ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﻦ ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﺑﻴﻌﺖ ﻧﻜﺮدم ﺗـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﺑـﺎ ﻣـﻦ‬

‫ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 137‬ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﺗﻘﻮﻟـﻮن اﻟﺒﻴﻌـﺔ اﻟﺒﻴﻌـﺔ‪ ،‬ﻗﺒﻀـﺖ ﮐﻔـﻲ ﻓﺒﺴـﻄﺘﻤﻮﻫﺎ‪،‬‬
‫وﻧﺎزﻋﺘﮑﻢ ﻳﺪي ﻓﺠﺬﺑﺘﻤﻮﻫﺎ« ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺑﻴﻌﺖ! ﺑﻴﻌﺖ!‪ ،‬دﺳﺘﻢ را ﺑﺴﺘﻢ وﻟﻲ آن را ﺑﺎز ﻛﺮدﻳـﺪ‬

‫و دﺳﺘﻢ را ﻛﺸﻴﺪم وﻟﻲ ﺷﻤﺎ آن را ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ‪ ،‬و در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 220‬ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻣﺪدﺗﻤﻮﻫﺎ ﻓﻘﺒﻀﺘﻬﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪133‬‬

‫‪ ...‬ﺣﺘﻰ اﻧﻘﻄﻌﺖ اﻟﻨﻌﻞ‪ ،‬وﺳـﻘﻂ اﻟـﺮداء‪ ،‬ووﻃـﺊ اﻟﻀـﻌﻴﻒ«‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ در ﺧﻄﺒـﺔ ‪ 136‬و‬
‫‪ 34‬و ﻣﻜﺘﻮب ‪ 1‬و ‪ ،7‬و ﻏﻴﺮه ﺑﺮاي ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮد اﺳﺘﺪﻻل ﺑﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻣﺮدم ﻧﻤﻮده و ﺧـﻮد‬
‫را ﻣﻨﺼﻮب از ﻃﺮف ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و در روز اول ﺧﻼﻓﺖ ﺧﻮد در ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﻴﺮ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﺷـﻤﺎ او را اﻣﻴـﺮ‬
‫ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬و ﻧﻔﺮﻣﻮده‪ :‬ﺧﻼﻓﺖ ﺑﺎﻧﺘﺼﺎب اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ :‬ﺑﻨﺼـﺐ ﻣـﺮدم‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺴﻦ ﻣﺜﻨﻲ ﻓﺮزﻧﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬اﮔـﺮ ﺧـﺪا او را ﻧﺼـﺐ‬
‫ﻛﺮده ﺑﻮد ﭘﺲ او روز وﻓﺎت رﺳﻮل ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻴﺎم ﻛﻨﺪ و ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﻣﺘﺬﻛﺮ ﺷـﻮد‪ ،‬و ﮔﺮﻧـﻪ اول‬
‫ﻣﻘﺼﺮ ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﺑﺎ اﻳﻦ وﺿﻊ ﺷﻤﺎ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﺷﻴﻌﻪ را ﻛﻪ آﻣﺪه در روز ﻋﻴﺪ ﻏﺪﻳﺮ زﻳﺎرﺗﻲ آورده‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎ آن زﻳﺎرت ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺖ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﺧﻼﻓﺖ آن ﺣﻀﺮت را اﺛﺒﺎت‬
‫ﻛﻨﺪ!! اوﻻً ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬در اﻳﻦ زﻣﺎن ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺗﻔﺮﻗﻪ اﻳﺠﺎد ﺷﺪه و ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎ‬
‫ﻣﺬﻫﺐ دﻳﮕﺮ ﻋﺪاوت دارد و ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﺿﻌﻒ رﺳﻴﺪهاﻧﺪ‪ ،‬و از ﻣﻠﻞ دﻳﮕﺮ ﻋﻘﺐ‬
‫ﻣﺎﻧﺪهاﻧﺪ اﺛﺒﺎت ﺧﻼﻓﺖ زﻳﺪ و ﻳﺎ ﻋﻤﺮو ﺑﻪ ﭼﻪ دردي ﻣﻲﺧﻮرد؟! اﮔﺮ ﭼﻪ ﻋﻠﻲ  ﺧﻠﻴﻔﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﻳﺎ اﺑﻮﺑﻜﺮ  و ﻳﺎ دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻛﻨﻮن از ﻗﺪرت ﻣﺎ ﺧﺎرج اﺳﺖ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻋﻠﻲ  را ﺑﻪ اﻣﺎﻣﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ و ﻳﺎ اﺑﻮﺑﻜﺮ  را ﺧﻠﻊ ﺳﺎزﻳﻢ‪ .‬اﺻﻼً ﺑﺤﺚ از‬
‫اﻳﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺟﺰ ﺿﺮر و ﻓﻮت وﻗﺖ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻔﻌﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫{ ‪z×  Ö     Õ Ô Ó Ò ÑÐ Ï Î     Í Ì   Ë ÊÉ È Ç Æ‬‬
‫)اﻟﺒﻘﺮه‪.(134 :‬‬
‫»آن اﻣﺘﻲ ﻛﻪ رﻓﺘﻨﺪ و ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ آﻧﭽﻪ ﺧﻮب و ﻳﺎ ﺑﺪ ﻛﺴﺐ ﻛﺮدﻧﺪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺧﻮدﺷـﺎن‬
‫ﺑﻮده و ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ آﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﻛﺴﺐ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬و ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺌﻮل اﻋﻤﺎل ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ«‪.‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻫﺰار ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻣﺮدم ﭼﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﻻﺋﻖ را ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻛﺮدﻧﺪ ﻳﺎ ﻧـﺎﻻﺋﻖ را‪ ،‬ﺑـﻪ ﻣـﺎ‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ در ﺷﺐ و روز و در ﭘﻨﻬـﺎن و آﺷـﻜﺎر ﺑـﻪ‬
‫ﻓﻜﺮ زﻣﺎﻣﺪار ﻻﺋﻖ ﺑﺮاي ﻫﺰار ﺳـﺎل ﻗﺒـﻞ ﻫﺴـﺘﻴﺪ‪ ،‬اﻵن زﻣﺎﻣـﺪاران ﺷـﻤﺎ ﺻـﺪ درﺟـﻪ از‬
‫زﻣﺎﻣﺪاران آن زﻣﺎن ﭘﺴﺖﺗﺮﻧﺪ و ﻳﺎ اﺻﻼً ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻓﻜـﺮ ﻛـﺎر ﺧﻮدﺗـﺎن‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ؟!‪ ،‬ﮔﻮﻳﺎ در ﻣﻮرد اﻳﺸﺎن آﻣﺪه آن ﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ ﻣﻌﺮوف ﻛﻪ‪ :‬ﺑﻌﻀﻲ ﺧﺎر را در ﭘﺎي‬
‫دﻳﮕﺮان ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﭼﻮب و ﺳﻨﮓ را در ﭼﺸﻢ ﺧﻮد ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻨﺪ و ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ!!‬

‫‪134‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫در آن زﻣﺎن‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ زﻣﺎﻣﺪار ﺑﺮ ﺣﻖ ﺧﻠﻘﻲ و ﻳﺎ اﻟﻬﻲ ﺑﻮده‪ ،‬ﻓﻌﻼً ﺑﻪ زﻣﺎن ﻣﺎ ﻣﺮﺑـﻮط‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮد ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ و ﺳﺎﺑﻘﻴﻦ ﺑﺮ او ﺧﻴﺎل ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺗﻤﺎم ﻣﻠﺖ در‬
‫ﻣﺤﻠﺔ ﻛﻮراﻧﻨﺪ و ﻫﺮ ﭼﻪ در زﻳﺎرت ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤـﺪ و ﻗﺒـﻮل ﻣـﻲﻛﻨـﺪ‪ .‬و ﻟـﺬا در‬
‫زﻳﺎرت ﻏﺪﻳﺮﻳﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﭼﻮن ارادة زﻳﺎرت ﻧﻤﺎﻳﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮ درِ ﻗﺒﻪ«‪ ،‬و اﻳﻦ را از اﻣـﺎم‬
‫ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﻴﻜﻪ در زﻣﺎن اﻣﺎم ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت ﻧﻪ ﺑﻨﺎﻳﻲ داﺷﺘﻪ ﻧﻪ‬
‫ﺣﺮﻣﻲ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻗﺒﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬دزد ﻧﺎﺷﻲ ﺑﻪ ﻛﺎه اﻧﺒﺎر ﻣﻲزﻧـﺪ‪ ،‬از ﻫﻤـﻴﻦ ﺟـﺎ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺟﻌﻞ ﺷﺪه در ﻗﺮن ﺳﻮم ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آن ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻛـﻮران‬
‫ﻋﻮام اﻟﻨﺎس ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ را ﻣﺨﻠﻮط ﻛﺮده ﺑﻨﺎم ارادت ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴـﺮ و اﺷـﻚ ﺗﻤﺴـﺎح‬
‫ﻣﻲرﻳﺰد و از آن ﺣﻀﺮت ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻨﺎم ذﻛـﺮ ﻓﻀـﺎﺋﻞ ﻛـﻪ ﺗـﻮ اﻳﻤـﺎن داﺷـﺘﻲ و‬
‫دﻳﮕﺮان ﻣﺸﺮك ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻛﺮدي و دﻳﮕﺮان ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺗﻮ ﺟﻬﺎد ﻛﺮدي و‬
‫دﻳﮕﺮان ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﻜﻲ از دﻳﮕﺮان ﺧﻮد ﺟﺎﻋﻞ زﻳﺎرت اﺳـﺖ ﻛـﻪ اﺑـﺪاً اﻳﻤـﺎن‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻏﻮﻏﺎ درﺳﺖ ﻛﻨﺪ و ﮔﺮﻧﻪ ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳـﺎل‪ ،‬ﺑـﺪﮔﻮﻳﻲ از دﻳﮕـﺮان و‬
‫ﻣﺬﻣﺖ آﻧﺎن ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪهاي دارد‪ .‬آري‪ ،‬ﺗﻤﺎم اﺻﺤﺎب رﺳﻮل ص ﻣﺸﺮك و ﻛﺎﻓﺮ ﺑﻮدﻧـﺪ و‬
‫ﻫﻤﻪ اﻫﻞ ﺗﻜﺬﻳﺐ و ﺑﻲدﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﻲ ﻛﻢ ﻛﻢ اﻳﻤﺎن آوردﻧﺪ و ﺧﺪا ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد‪ ،‬ﺣـﺎل‬
‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل اﻳﻦ ﺟﻌﺎل ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﻮ اي ﺳـﻴﺪ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‪ ،‬و اي رﺋﻴﺲ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬و اي اﻣﺎم ﻣﺘﻘﻴﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ﺷﻬﺎدت ﻣﻲدﻫـﻢ ﻛـﻪ ﺗـﻮ ﭼﻨـﻴﻦ و‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻲ و ﺧﺪا در ﺣﻖ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬و رﺳﻮل ﺧﺪا ﺗﻮ را ﺑﺮﺗﺮي داده و ﭼﻨﻴﻦ و‬
‫ﭼﻨﺎن ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻫﺮ ﻓﻀﻠﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﻛﻨﻮن ﺗﻤﻠﻖ ﺗﻮ ﺑـﻪ‬
‫ﭼﻪ درد او ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺑﺎﻷﺧﺮه اﻳﻦ ﺗﻔﺮﻗﻪاﻧﺪاز آﻣﺪه آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ در ﻗﺮآن ﺑﺮاي ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﻧﺎزل‬
‫و در ﺣﻖ ﻋﻤﻮم دارﻧﺪﮔﺎن ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻧﺎزل ﺷﺪه ﻣﺨﺼﻮص ﻋﻠﻲ ﺷﻤﺮده و ﺷﻬﺎدت داده ﻛـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﺷﻚ درﺑﺎرة ﻋﻠﻲ  ﻛﻨﺪ اﻳﻤﺎن ﻧﺪارد‪ ،‬و ﻣـﻲﺧﻮاﻫـﺪ ﻛـﻢ ﻛـﻢ ﻋﻠـﻲ  را از‬
‫اﺻﻮل دﻳﻦ ﺑﺸﻤﺮد ﻛﻪ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ اﺻﻮل دﻳﻦ واﺟﺐ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧـﻮد ﻋﻠـﻲ ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺗﺎﺑﻊ دﻳﻨﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﺮ اﺗﺒﺎع دﻳﻦ‪ ،‬و ﺧﻮد را ﻧﻪ اﺻﻞ دﻳﻦ ﻣﻲﺷﻤﺮد و ﻧﻪ ﻓﺮع‬
‫دﻳﻦ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪا دﻳﻦ را ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺮد ﺑﻪ وﻻﻳﺖ ﺗﻮ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺗﻬﻤـﺖ ﺑـﻪ ﺧﺪاﺳـﺖ‪ ،‬و‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪135‬‬

‫ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪) z lk  j i h g f e d  c b{ :‬ﻳـﻮﻧﺲ‪:‬‬
‫‪ .(17‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻛﻴﺴﺖ ﻇﺎﻟﻢﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﺧﺪا دروغ ﺑﺒﻨﺪد و ﻳﺎ ﺑﻪ آﻳﺎت او ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﺧﺪا در ﺳﻮرة اﻧﻔﺎل دﻳﻦ ﻛﺎﻣﻞ و ﻣﺆﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﻲ را ﻳﺎد ﻧﻤـﻮده و ﻧـﺎﻣﻲ در آن از وﻻﻳـﺖ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺳﻮرة ﻣﺆﻣﻨﻮن‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪم ﻛﻪ ﺗﻮ ﺻﺮاط ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻠﻲ ﻛـﻪ در ﻧﻤـﺎز ﻫـﺮ‬
‫روز ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻫﺪﻧﺎ اﻟﺼﺮاط اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ« ﺷﻮﺧﻲ ﻛﺮده و ﺧﻮدش ﺻـﺮاط ﻣﺴـﺘﻘﻴﻢ ﺑـﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﻼوه ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻗﺮآن ﺑﻄﻮر ﺻﺮﻳﺢ ﺻـﺮاط ﻣﺴـﺘﻘﻴﻢ را ﺑﻴـﺎن ﻛـﺮده‪ ،‬و آن را‬
‫روﺷﻦ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ ` _ ^ ] \  [ Z Y{ :‬‬
‫‪) z ih g f e d c b a‬اﻟﺸﻮري‪.(53-52 :‬‬
‫»و ﺑﻰ ﺗﺮدﻳﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ راه راﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻰﻛﻨﻰ‪ .‬راه ﺧـﺪاﻳﻰ ﻛـﻪ آﻧﭽـﻪ در آﺳـﻤﺎﻧﻬﺎ و‬
‫آﻧﭽﻪ در زﻣﻴﻦ اﺳﺖ از آنِ اوﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z |{ z y x w v u t  s r q p{:‬اﻷﻧﻌـﺎم‪:‬‬
‫‪» .(161‬ﺑﮕﻮ‪ :‬ﭘﺮوردﮔﺎرم ﻣﺮا ﺑﻪ راه راﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺮده‪ ،‬آﻳﻴﻨﻰ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ‪ ،‬آﻳﻴﻦ اﺑـﺮاﻫﻴﻢ ﻛـﻪ‬
‫ﭘﺎﻛﺪﻳﻦ ﺑﻮد«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺼﺮﻳﺢ آﻳﺎت ﻗﺮآن‪ ،‬ﺻﺮاط ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‪ ،‬ﻋﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﺪ‬
‫و ﺑﻪ ﺑﻴﻨﺪ اﻳﻦ ﺟﻌﺎل زﻳﺎرتﺳﺎز ﭼﻪ ﻗﺪر ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛـﺮده و آﻳـﺎت ﻗـﺮآن را ﺗﻔﺴـﻴﺮ ﺑـﺮأي‬
‫ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ اﻳﻦ ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎ را ﻗﺒﻮل ﻧﻜﻨﺪ ﮔﻤﺮاه اﺳﺖ‪ ،‬و از ﺣﻖ‬
‫ﻋﺪول ﻛﺮده و ﺑﺎ ﺣﻖ ﻋﻨﺎد دارد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﺎﻓﻨﺪه ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻪ و ﻧﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻛﺘﺎب او‪ ،‬و ﮔﺮﻧﻪ ده ﺻﻔﺤﻪ از ﺧﻮد ﻧﻤﻲﺑﺎﻓﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮﺣﺎل‪ ،‬آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ در اﻳـﻦ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ‬
‫آورده ﻳﺎ ﻋﻤﻮم اﺳﺖ و ﻣﺨﺼﻮص ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ اﺻﻼً ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ آن‬
‫ﺣﻀﺮت ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﺑﺴﻴﺎري از آﻳﺎت از ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ و اﻧﺼﺎر ﻣـﺪح ﻛـﺮده وﻟـﻲ‬
‫اﻳﻦ زﻳﺎرتﺳﺎز ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﮕﻮﺷﻪ و ﻛﻨﺎﻳﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ آﻳﺎت ﻗﺮآن‪ ،‬از آﻧـﺎن ﺑـﺪﮔﻮﻳﻲ ﻧﻤـﻮده‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻟﻌﻦ اﷲ ﻣﻦ ﺳـﺎواک ﲟـﻦ ﻧـﺎواک«‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺣﻀـﺮت اﻣﻴـﺮ‬
‫در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 163‬در ﻣﻜﺎﻟﻤﺔ ﺑﺎ ﻋﺜﻤﺎن  ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﻢ ﻣـﻦ و ﻣﺼـﺎﺣﺒﺖ ﻣـﻦ ﺑـﺎ رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻠﻢ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺗﻮ ﻣﺴﺎوي اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻦ ﻣﻲداﻧﻢ ﺗـﻮ ﻣـﻲداﻧـﻲ و ﭼﻴـﺰي‬

‫‪136‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﻣـﺜﻼ اﮔـﺮ ﻣـﺎ ﻣﻌﺘﻘـﺪ‬
‫ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ  اﻓﻀﻞ از ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ ﺑﻮده‪ ،‬اﻳﻦ ﺗﻔﻀﻴﻞ ﻣﺎ ﻓﺎﻳﺪهاي ﺑﻪ ﺣـﺎل او ﻧـﺪارد‪ .‬در‬
‫زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ او ﺣﻴﺎت داﺷﺖ اﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎن او ﭼﻘﺪر او را آزار دادﻧﺪ و اذﻳﺖ ﻛﺮدﻧـﺪ ﻛـﻪ در‬
‫ﺧﻄﺒﻪﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎر از اﻳﺸﺎن ﻣﺬﻣﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﻪ وﻓﺎت ﻛﺮده ﻧﻪ ﻣﺪﺣﻲ ﺑـﻪ او ﻧﻔـﻊ‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ و ﻧﻪ ذﻣﻲ ﺑﻪ او ﺿﺮر دارد‪ .‬ﻓﻘﻂ از آن وﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺪح و ذم‬
‫ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن‪ ،‬از اﺻﻞ و ﻓﺮع دﻳﻦ دور ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬و دﻳﻦ و ﻗـﺮآن‬
‫را ﻣﻬﺠﻮر ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻟﺬا ﺑﻜﻠﻲ از ﻗﺮآن ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ و ﮔﺮﻧﻪ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ در اﻳـﻦ زﻳـﺎرت‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺎزي ﻛﺮده‪ ،‬و ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮد آﻳﺎﺗﻲ را آورده ﻛﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻧﻴﺴـﺖ‪،‬‬
‫ﻣﺜﻼً آﻳﺔ ‪ 67‬ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه ﻛﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻛﻔﺎر ﻳﻬﻮد و ﻧﺼﺎري اﺳﺖ و آﻳﺎت ﻗﺒﻞ و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ‬
‫در ﻛﻔﺮ اﻫﻞ ﻛﺘﺎب و ﻣﺬﻣﺖ اﻳﺸﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و در آﻳﺔ ‪ 67‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬آن آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ راﺟـﻊ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺬﻣﺖ اﻳﺸﺎن اﺳﺖ ﺑﻴﺎن ﻛﻦ و ﺑﺮﺳﺎن‪ ،‬ﺧﺪا ﺗﻮ را از ﻛﻴﺪ و ﻣﻜﺮ ﻛﻔﺎر ﺣﻔﻆ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﺳﺎز ﺑﺪون رﺑﻂ ﺑﻪ ﺳﺎﺑﻖ و ﻻﺣﻖ آﻣﺪه اﻳﻦ آﻳـﻪ را راﺟـﻊ ﺑـﻪ ﺣﻀـﺮت ﻋﻠـﻲ ‬
‫داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﺻﻼً ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﻠﻲ  ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻫـﻴﭻ ذﻛـﺮي از ﺧﻼﻓـﺖ در آن‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬آﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻛﻔﺎر ﺑﻴﺎن ﻛﻦ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬آﻧﭽﻪ‬
‫راﺟﻊ ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠﻲ ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ ﺑﻴﺎن ﻛﻦ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺧﻼﻓﺖ ﻋﻠـﻲ‬
‫ ﺑﺎﺷﺪ در ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز ﺟﻌﺎل‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻧﭽﻪ ﻧﺎزل ﺷﺪه ﺑﻮده راﺟﻊ ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﻛﺠﺎي ﻗﺮآن اﺳﺖ؟ آﻳﺎ رﺳﻮل ﺧـﺪا ص آن‬
‫را رﺳﺎﻧﻴﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ اﮔﺮ رﺳﺎﻧﻴﺪ آن آﻳﻪ ﻛﺠﺎي ﻗﺮآن اﺳﺖ؟ آري‪ ،‬ﺑﺮ ﺿﺪ ﻗﺮآن ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ و‬
‫ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﺳﺎﻳﺮ ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي او‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﺎﺷﺒﻬﺖ ﰲ اﻟﺒﻴﺎت ﻋﻠﻰ اﻟﻔﺮاش اﻟﺬﺑﻴﺢ«‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮ در ﺧﻮاﺑﻴﺪن )ﺷﺐ ﺣﻤﻠﺔ ﻛﻔﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﺔ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ص( ﺑﺮ ﻓـﺮاش ﻣﺎﻧﻨـﺪ اﺳـﻤﺎﻋﻴﻞ‬
‫ذﺑﻴﺢ ﻣﻲﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺑﻌﻘﻴـﺪة ﺷـﻴﻌﻪ‪ ،‬ﻋﻠـﻲ ﺑـﻪ ﮔﺬﺷـﺘﻪ و آﻳﻨـﺪه ﻋﻠـﻢ داﺷـﺘﻪ و‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﺠﺎي رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻮد از ﻛﻔﺎر ﻫﻴﭻ ﺿﺮري ﺑﻪ او ﻧﺨﻮاﻫﺪ رﺳـﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺪ ﺧﻮاب ﻓﻼن ﺷﺐ در ﻓﻼن ﺟﺎ ﺑﺮاي او ﻫﻴﭻ ﺿـﺮري ﻧـﺪارد و‬
‫آﺳﻴﺒﻲ ﺑﻪ او ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﺑﺮاي او ﻣﺤﻨﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ و اﺟـﺮي ﻧـﺪارد‪ .‬اﻣـﺎ ﺣﻀـﺮت اﺳـﻤﺎﻋﻴﻞ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي او ﻓﺪا ﻣﻲآﻳﺪ و واﻗﻌﺎً ذﺑﺢ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و ﺧﻮد را واﻗﻌﺎً ﺑﺮاي ذﺑـﺢ‬
‫آﻣﺎده ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺲ ﻓﺮق اﺳﺖ ﻣﻴﺎن ﺧﻮاﺑﻴﺪن اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ؛ و ﺧﻮاﺑﻴﺪن ﻋﻠﻲ ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﻫﻢ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪137‬‬

‫ﻣﺴﺎوي ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻳﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وﻟﻘﺪ أﻧﺰل اﷲ ﻓﻴﮏ ﻣﻦ ﻗﺒـﻞ وﻫـﻢ ﮐـﺎرﻫﻮن« ﺗـﺎ آﺧـﺮ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ درﺑﺎرة ﺗﻮ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﺎزل ﻛﺮد آﻳﻪاي را ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﻮش ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ آن وﻗﺖ آﻳﺔ‬
‫‪ 54‬ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه را آورده ﻛﻪ اﺑﺪاً ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﻠﻲ  ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا اﻳـﻦ آﻳـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫{‪ | { z y x w v u t s r q p o n m l‬‬
‫} ~  ¡ ‪) z ©¨ § ¦ ¥ ¤ £  ¢‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪» .(54 :‬اي ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ! ﻫﺮ‬
‫ﻛﺲ از دﻳﻦ ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮدد ﺑﺰودي ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻗﻮﻣﻲ را ﻣـﻲآورد ﻛـﻪ ﺧـﺪا را دوﺳـﺖ‬
‫ﻣﻲدارﻧﺪ و ﺧﺪا اﻳﺸﺎن را دوﺳﺖ ﻣﻲدارد‪ ،‬و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ذﻟﻴﻞ و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻛـﺎﻓﺮﻳﻦ‬
‫ﻋﺰﻳﺰﻧﺪ‪ ،‬و در راه ﺧﺪا ﺟﻬﺎد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و از ﻣﻼﻣﺖ ﻣﻼﻣﺖﻛﻨﻨﺪه ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﻨﺪ«‪ ،‬و اﻳـﻦ آﻳـﻪ‬
‫ﻣﺼﺪاﻗﺶ ﻣﺴﻠﻤﻴﻨﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ از وﻓﺎت رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﺮﺗـﺪ ﺷـﺪﻧﺪ و در زﻣـﺎن‬
‫اﺑﻮﺑﻜﺮ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ زﻣﺎن او ﺑﺎ آﻧﺎن ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ و ﻛﻔﺎر را ﺑﺰاﻧﻮ در آوردﻧﺪ و ﺣﻜﻮﻣﺖ اﺳـﻼﻣﻲ‬
‫را ﮔﺴﺘﺮش دادﻧﺪ‪ ،‬و ﻟﺬا ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ z v u t{ :‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺑﻌﺪاً ﻣﻲآورد‪ .‬و اﻣﺎ‬
‫ﻋﻠﻲ  ﻛﻪ در ﻫﻤﺎن وﻗﺖ ﻧﺰول آﻳﻪ وﺟﻮد داﺷﺖ و ﺑﻌﺪاً ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﺗـﺪﻳﻦ ﺟﻨـﮓ ﻧﻜـﺮد‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﭘﺲ از وﻓﺎت رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺎ ﻧﺎﻛﺜﻴﻦ و ﻗﺎﺳﻄﻴﻦ و ﻣﺎرﻗﻴﻦ ﺟﻨﮓ ﻛﺮد و ﺑﺎ آﻧـﺎن‬
‫ﻣﻌﺎﻣﻠﺔ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻳﺎﻏﻲ ﻧﻤﻮد و ﻧﻔﺮﻣﻮد‪ :‬اﻳﻨﺎن ﻛﺎﻓﺮ و ﻳﺎ ﻣﺮﺗﺪﻧﺪ‪ .‬آري‪ ،‬در اﻳﻦ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ و ﻣﻘﺪاري ﻓﻀﺎﺋﻞ و ﻣﻨﺎﻗﺐ ﺑﺮاي ﻋﻠﻲ  ذﻛﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻣﻨﻜﺮ ﻓﻀﺎﺋﻞ واﻗﻌﻲ آن ﺣﻀﺮت ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﻏﺮض زﻳﺎرتﺳﺎز ﻓﻘﻂ ذﻛﺮ ﻣﻨﺎﻗﺐ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﻏﺮض او ﺗﻨﻘﻴﺪ از دﻳﮕﺮان و ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ از ﻣﻬـﺎﺟﺮﻳﻦ و اﻧﺼـﺎر اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﺗﻤﺎﻣﺸـﺎن‬
‫ﻣﻤﺪوح ﻗﺮآن ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً آﻳﺔ ﺗﻄﻬﻴﺮ را ﺑﺮاي ﻋﻠﻲ  آورده‪ ،‬و آﻳـﺔ‪ m  l k{ :‬‬
‫‪ .(1) z o n‬ﺗﺎ آﺧﺮ را ﺑﺮاي ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ آن ﺣﻀﺮت‪.‬‬
‫در ﺻﻮرﺗﻴﻜﻪ آﻳﺔ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻣﺨﺼﻮص ﻋﻠﻲ  ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و آن آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻋﻠﻲ ؛ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻣﺎ در ﻛﺘﺎب ﺗﺎﺑﺸﻲ از ﻗﺮآن‪ ،‬آﻳـﺔ ﺗﻄﻬﻴـﺮ را ﻣﻔﺼـﻼً ﺑﻴـﺎن‬
‫ﻛﺮدهاﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺷﻮد‪ .‬و ﺑﻌﺪا در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ ﻛﺮده از اﺻﺤﺎب ﻋﻠﻲ ﻛﻪ ﮔﻤـﺮاه‬
‫و ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ اﻗﺮار ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻋﻠـﻲ و ﭘﻴـﺮوان او ﺑـﺪﺗﺮ از‬
‫‪$ = 'xK FR= " * " : 2   :¦+; ¥ :¤ ;k −‬‬

‫‪138‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﭘﻴﺮوان ﺧﻠﻔﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻞﻫﺎي اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺑﻴﺎن ﻛﻨـﻴﻢ ﻣﺜﻨـﻮي‬
‫ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﺎﻏﺬ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺎب ﻧﻤﻮﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﻮرد ذﻛﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﮔـﻮل اﻳـﻦ ﻛﻠﻤـﺎت را‬
‫ﻧﺨﻮرد‪.‬‬
‫دوم از زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬دوم‪ :‬از زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ زﻳﺎرت روز ﻣﻮﻟﻮد ﺣﻀﺮت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ص اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﻜﻪ در ﺻﺪر اﺳﻼم ﻳﻌﻨﻲ در ﻋﺼﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص زﻳﺎرت ﻗﺒﻮر و ﺧﻮاﻧﺪن‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﭼﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ و ﭼﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳـﺖ‪ ،‬و اﺻـﺤﺎب رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ و اﻧﺼﺎر ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﻼم و ﻣﺮام اﻟﻬﻲ آﺷـﻨﺎ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻣﻤـﺪوح ﻗﺮآﻧﻨـﺪ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ و ﻛﺘﺎب زﻳﺎرات ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﻮر اﻧﺒﻴﺎء و ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ ﺳﺎﻋﺎﺗﻲ ﺧﻮد‬
‫را ﻣﻌﻄﻞ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺣﺘﻲ ﭼﻮن رﺳﻮل ﺧﺪا ص در اﻃﺎق ﻋﺎﻳﺸﻪ ك ﻣـﺪﻓﻮن ﺷـﺪ و‬
‫ﺑﻲﺑﻲﻋﺎﻳﺸﻪ ك ﺳﺎلﻫﺎ در آن اﻃﺎق ﺳﻜﻮﻧﺖ داﺷﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻔـﺮ از اﺻـﺤﺎب ﻧﻴﺎﻣـﺪ درب‬
‫اﻃﺎق ﻛﻪ اي ﺣﻀﺮت ﻋﺎﻳﺸﻪ! در را ﺑﺎز ﻛﻦ‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻗﺒﺮ رﺳﻮل ﺧـﺪا ص را زﻳـﺎرت‬
‫ﻛﻨﻢ‪ .‬اﺻﻼً ﻗﺒﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑـﺪون آﺛـﺎر ﺑـﻮد‪ ،‬ﻧـﻪ ﺿـﺮﻳﺤﻲ ﻧـﻪ ﮔﻨﺒـﺪي ﻧـﻪ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺻﺎف زﻣﻴﻦ و ﺑﺪون زر و زﻳﻮر ﺑـﻮد‪ ،‬و اﻳـﻦ ﻗﺒـﺮ و‬
‫ﺿﺮﻳﺢﺳﺎزي در ﻗﺮنﻫﺎي ﺑﻌﺪ ﺑﻮاﺳﻄﺔ دوري ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ از ﻣﺮام اﺳﻼم و آﺷـﻨﺎ ﻧﺒـﻮدن ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻮاﻋﺪ و ﺣﻘﺎﻳﻖ آن ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑـﺮاي اﻫـﻞ ﺗﺤﻘﻴـﻖ و ﺑﺼـﻴﺮت‬
‫اﻇﻬﺮ ﻣﻦ اﻟﺸﻤﺲ اﺳﺖ‪ .‬و اﺑﻮ ﻋﻤﺮو ﻋﺎﻣﺮ ﺑﻦ ﺷﺮاﺣﻴﻞ اﻟﻜﻮﻓﻲ ﻣﺘﻮﻓﺎي ‪ 104‬ﻫﺠﺮي ﻛـﻪ‬
‫ﺑﻴﺶ از ﺻﺪ و ﭘﻨﺠﺎه ﻧﻔﺮ از اﺻﺤﺎب رﺳﻮل ﺧﺪا ص را درك و اﺧﺬ ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻤـﻮده و‬

‫از داﻧﺸﻤﻨﺪان ﺑﺰرگ اﺳﻼم ﺑﻮده‪ ،‬ﻫﻤﻮاره ﻣـﻲﻓﺮﻣـﻮد‪» :‬ﻟـﻮﻻ أن رﺳـﻮل اﷲ ص ﻧﻬـﻰ ﻋـﻦ‬
‫زﻳﺎرة اﻟﻘﺒﻮر ﻟﺰرت ﻗﺒـﺮ اﻟﻨﺒـﻲ ص« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اﮔﺮ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص از زﻳـﺎرت ﻗﺒـﻮر ﻧﻬـﻲ‬
‫ﻧﻜﺮده ﺑﻮد ﻣﻦ ﻗﺒﺮ آن ﺣﻀﺮت را زﻳﺎرت ﻣﻲﻧﻤﻮدم‪ .‬و اﻳﻦ ﺑﺪﻋﺖ زﻳﺎرت در ﻗـﺮنﻫـﺎي‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺘﺪرﻳﺞ در اﺛﺮ ﺗﻤﺎس ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺎ ﻓﺮﻗﻪﻫـﺎي ﻣﺨﺘﻠـﻒ از ﻳﻬـﻮد و ﻧﺼـﺎري و ﮔﺒـﺮ و‬
‫ﻣﺠﻮس و ﻏﻴﺮه ﭘﻴﺪا و ﺷﺎﻳﻊ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬و در زﻣﺎن ﻣﺎ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﻜﻠﻲ از ﻗﺮآن دور و ﺑﻴﮕﺎﻧـﻪ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ زﻳﺎرت ﻗﺒﻮر ﺟﺰء ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي دﻳﻨﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ و ﺷﺎﻳﺪ آن را ﻳﻜـﻲ‬
‫از ﺿﺮورﻳﺎت دﻳﻦ ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪139‬‬

‫و اﻣﺎ زﻳﺎرت ﻣﻮﻟﻮد‪ :‬ﭘﺲ ﻗﺮاﺋﻦ ﻛﺬب ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺑﺴـﻴﺎر اﺳـﺖ‪ ،‬از آن ﺟﻤﻠـﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺑﺎب اﻟﺴﻼم ﺑﺮﺳﻲ‪ ...‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭼﻮن ﺑﺮ در ﺣـﺮم‬
‫ﺑﺮﺳﻲ رو ﺑﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺎﻳﺴﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻠﻢ ﻛﻪ اﻳـﻦ‬
‫دﺳﺘﻮر را درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺒﻮده و دري ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬آن وﻗﺖ‪ ،‬ﻳﻚ زﻳـﺎرﺗﻲ ﺳـﺎﺧﺘﻪاﻧـﺪ‬
‫ﻣﻤﻠﻮ از ﻣﻌﺠﺰات ﻣﺠﻌﻮﻻت و ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﺳﺎزﻧﺪه‪ ،‬و اوﺻﺎﻓﻲ ذﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛـﻪ ﺣﻀـﺮت‬

‫اﻣﻴﺮ ؛ از ذﻛﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺰار اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻋﺼـﻤﺔ اﻷوﻟﻴـﺎء ﻳـﺎ ﺧـﺎﻟﺺ اﻷﺧـﻼء«‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد ﺳﺎزﻧﺪه ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬و ﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ »ﻳﺎ ﻗﺴﻴﻢ اﻟﺠﻨﺔ واﻟﻠﻈﻰ ﻳﺎ ﻣﻦ ﺷﺮﻓﺖ‬
‫ﺑﻪ ﻣﮑﺔ وﻣﻨﻰ« اي ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﻨﺪهي ﺑﻬﺸﺖ و ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬اي ﻛﺴﻲ ﻛـﻪ ﻣﻜـﻪ و ﻣﻨـﺎ ﺑـﻪ اﻳﺸـﺎن‬
‫ﻣﺸﺮف ﺷﺪه‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت‪ ،‬ﺧﻮد را ﺑﻪ اﻳﻦ اوﺻـﺎف ﻧﺨﻮاﻧـﺪه و ﺧـﻮد را ﺑـﻪ‬
‫زﻳﺎرت ﻣﻜﻪ و ﻣﻨﻲ ﻣﻮﻇﻒ و ﻣﺜﺎب ﻣﻲداﻧﺴﺘﻪ و ﺧﻮد از ﺣﺞ ﻛﺴﺐ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻧﻜـﺮده ﺣﺘـﻲ‬
‫از ﻳﻚ ﻛﻠﻤﻪ ﺗﻤﻠﻖ ﻧﻬﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎل ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و از اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻖﻫـﺎ ﺧﺒـﺮ ﻧﺪارﻧـﺪ ﭼـﻪ‬
‫ﻓﺎﻳﺪه دارد‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﺣﻴﺎت راﺿﻲ ﺑﻪ ﺷﻨﻴﺪن ﻛﻠﻤﻪاي ﺗﻤﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻄﻮر ﻣﻲﺗـﻮان‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬او دﺳﺘﻮر داده ﭘﺲ از ﻣﻤﺎت‪ ،‬ﺻﺪﻫﺎ ﺻﻔﺤﻪ از او ﺗﻤﻠﻖ ﮔﻮﻳﻨﺪ! وﻟﻲ ﭼﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﻛـﺮد‬
‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ را ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻓﻬﻤﺎﻧﻴﺪ!‬
‫ﺳﻮم از زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ زﻳﺎرت ﺷﺐ و روز ﻣﺒﻌﺚ‬
‫ﻣﺪرك اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻗﻮل ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺰار و ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑـﻦ اﻟﻤﺸـﻬﺪي اﺳـﺖ ﻛـﻪ دو ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻣﻘﺪس ﺳﺎده ﻟﻮح ﺑﻮده‪ ،‬و اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺑﺮاي ﺷﺐ و روز ﻣﺒﻌﺚ آوردهاﻧـﺪ‪ .‬ﺣـﺎل ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي در دﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺎره اﺳﺖ؟ آﻳﺎ اﻋﻤﺎل دﻳﻨـﻲ را ﺧـﺪا و‬
‫رﺳﻮل ص ﺑﺎﻳﺪ دﺳﺘﻮر ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻳﺎ ﻓﻼن ﺷﻴﺦ و ﻓﻼن ﻣﻘﺪس‪.‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﺳﻪ زﻳﺎرت ﻧﻘﻞ ﻛﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام از ﺧﺪا و رﺳﻮل ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اول‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ از ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺰار و ﺷﻴﺦ ﻣﺸﻬﺪي‪ ،‬و دوم از ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺰار ﻗﺪﻳﻢ و ﺳـﻮم‬
‫از ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ و اﺑﻦ ﻃﺎووس و اﻣﺜﺎل اﻳﺸﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﺟﻌﻠﻲ ﺑـﻮدن اﻳﻨﻬـﺎ ﺑﺴـﻴﺎر‬
‫اﺳﺖ‪ .‬از ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮ درِ ﻗﺒﺔ ﺷﺮﻳﻔﻪ و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬در زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻗﺒﻪاي ﻧﺒﻮده ﺗﺎ‬
‫اﻳﻦ دﺳﺘﻮر ﺻﺎدر ﺷﻮد و ﻗﺒﻪ و ﺿﺮﻳﺢ را ﻣﺮدم از دﻳﻦ ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬و ﻗﺮﻳﻨﺔ‬
‫دﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﮕﻲ اﻳﻦ زﻳﺎرت آﻧﺴﺖ ﻛﻪ در آﺧﺮ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺿـﺮﻳﺢ را ﺑﺒـﻮس‪ ،‬و ﻫـﻴﭻ‬

‫‪140‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻋﺎﻗﻠﻲ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺿﺮﻳﺢ ﻧﻘﺮه ﻛﻪ از ﭘﻮل ﻗﺘﻞ و ﻏﺎرت و ﻇﻠـﻢ و ﺟﻨﺎﻳـﺖ ﺳـﺎﺧﺘﻪ ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ ﺑﺒﻮس‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً از ﻛﺠﺎ ﻛﻪ ﺷﺐ ﻣﺒﻌﺚ ﺷﺐ ‪ 27‬رﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜـﻪ ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ از ﻗـﺮآن‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﺷﻮد و ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ ﺷﺐ ﻣﺒﻌﺚ‪ ،‬ﺷﺐ ﻗـﺪر و در ﻣـﺎه ﻣﺒـﺎرك‬
‫رﻣﻀﺎن ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺒﻼً ذﻛﺮ ﺷﺪ‪ .‬و ﺑﺎز در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ و ﻋﻘﺎﻳـﺪ ﺧـﻮد را در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ آورده و ﭼﻬﺎر ﺻﻔﺤﻪ ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﭼﺮب زﺑﺎﻧﻲ و ﺧﻮشآﻣﺪ ﮔﻮﻳﻲ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‬
‫ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ اﺳﺖ ﻧﻪ ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﻓﻀﺎﺋﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ راﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮط‪ ،‬ﻋﻠﻲ  ﺧﻴﻠﻲ زاﻫﺪ و ﻋﺎﺑﺪ و ﻣﻄﻠﻊ اواﻣﺮ اﻟﻬﻲ ﺑﺎﺷﺪ و ﻋﻤـﻞ ﺑﺴـﻴﺎر‬
‫ﺟﻬﺎد زﻳﺎدي ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻌﻤﺖﻫﺎي اﻟﻬﻲ ﻛﺎري ﻧﻜﺮده و ﻣﻀﺎﻓﺎً ﻳﻜﻲ از اﻋﻤﺎل ﺧﻮد‬
‫را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﺗﻌﺼﺐﻫﺎي ﺟﺎﻫﻼﻧﻪ را وارد ﻛﺮده‪ ،‬و ﺑﻪ ﻋﻠﻲ  ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺗـﻮ‬
‫ﺻﺪﻳﻖ اﻛﺒﺮ و ﻓﺎروق اﻋﻈﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﭼﻮن اﻫﻞ ﺗﺎرﻳﺦ و ﺳﻴﺮه ﺑﻪ اﺑﻲﺑﻜﺮ‪ ،‬ﺻﺪﻳﻖ ﮔﻔﺘﻪ و‬
‫ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺛﺎﻧﻲ را ﻓﺎروق ﺧﻮاﻧﺪهاﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦ زاﺋﺮ ﻣـﻲﺧﻮاﻫـﺪ آﻧﻬـﺎ را ﺑﻜﻮﺑـﺪ و ﺑﻮاﺳـﻄﺔ اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﺗﻔﺎﺧﺮ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺻﺪﻳﻖ اﻛﺒﺮ دارﻳﻢ‪ ،‬و ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣـﺬﻣﺖ ﻛـﺮده و‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪) z a ` _ ~ } | {{ :‬اﻟﺘﻜﺎﺛﺮ‪ .(2 - 1 :‬ﻳﻌﻨـﻲ‪» :‬اﻓـﺰون‬
‫ﺧﻮاﻫﻰ ﺷﻤﺎ را ﻏﺎﻓﻞ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎﻧﻬﺎ رﺳﻴﺪﻳﺪ«‪.‬‬
‫و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﻲ وارث ﻋﻠﻢ اوﻟﻴﻦ و آﺧﺮﻳﻦ اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻋﻠـﻢ ارﺛـﻲ ﻧﻴﺴـﺖ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﻲ ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺧﻮد ﻋﻠﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻧﺒـﺄ‬
‫ﻋﻈﻴﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻪ آﻧﻢ و »ﻗﺲ ﻋﻠﯽ ﻫﺬا ﻣﺎ ﻟﻢ ﻧـﺬﮐﺮ«‪ .‬ﻋﻠـﻲ را ﺣﺠـﺖ‬
‫ﻛﺒﺮي ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﺧﻮد آن ﺣﻀﺮت در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 90‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺗﻤﺖ ﺑﻨﺒﻴﻨﺎ ﻣﺤﻤﺪ ص‬

‫ﺣﺠﺘــﻪ«‪ .‬و ﺑﻌــﺪ ﮔﻮﻳــﺪ‪» :‬ﻳــﺎ ﺧﺎﺻــﺔ اﷲ وﺧﺎﻟﺼــﺘﻪ‪ ،‬وأﻣــﻴﻦ اﷲ وﺻــﻔﻮﺗﻪ وﺑــﺎب اﷲ وﺣﺠﺘــﻪ‬
‫وﻣﻌﺪن ﺣﮑﻢ اﷲ وﺳﺮﻩ وﻋﻴﺒﺔ ﻋﻠﻢ اﷲ وﺧﺎزﻧﻪ وﺳﻔﻴﺮ اﷲ ﻓﻲ ﺧﻠﻘـﻪ« ﻛﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﻛﺬب‪ ،‬و‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻔﺮ اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﺧﺼﻮﺻﻴﺘﻲ دارد؟! آﻳـﺎ ﭼﻴـﺰي ﻧـﺰد ﻛﺴـﻲ ﺑـﻪ اﻣﺎﻧـﺖ‬
‫ﺳﭙﺮده؟! آﻳﺎ ﺧﺪا در و دﻳﻮار دارد؟! آﻳﺎ اﺣﻜﺎم اﻟﻬﻲ ﻣﻌﺪن ﺑﺸﺮي دارد؟! آﻳﺎ ﺧـﺪا ﺳـﺮي‬
‫ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺳﭙﺮده و ﻋﻠﻢ ﺧﺪا ﻇﺮف دارد و در ﺧﺰﻳﻨﻪاي ﺟﺎ دارد و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻠـﻢ او ﻋـﻴﻦ‬
‫ذات او اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﻛﻔﺮﻳﺎت را ﺑﺮاي ﭼﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﻛﺮده اﺳـﺖ؟! ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪141‬‬

‫ﺗﻤﺖ ﺑﻚ ﻛﻠﻤﺎت اﷲ‪ ،‬ﻛﻠﻤﺎت ﺧﺪا ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺿﺪ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺧـﺪا‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪) z ÖÕ  Ô Ó Ò{:‬ﻟﻘﻤﺎن‪» .(27 :‬ﻛﻠﻤﺎت ﺧﺪا ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣـــﻮده‪) zÐ  ÏÎÍÌ  ËÊ É ÈÇ  Æ  Å  ÄÃ{:‬اﻟﻜﻬـــﻒ‪:‬‬
‫‪)» .(109‬ﻳﺎ ﻣﺤﻤ‪‬ﺪ ص!( ﺑﮕﻮ‪ :‬اﮔﺮ درﻳﺎﻫﺎ ﺑﺮاى )ﻧﻮﺷـﺘﻦ( ﺳـﺨﻨﺎن ﭘﺮوردﮔـﺎرم ﻣـﺪاد و‬
‫ﻣﺮﻛﺐ ﺷﻮﻧﺪ )آب( درﻳﺎﻫﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻰﭘﺬﻳﺮﻧـﺪ‪ ،‬ﻗﺒـﻞ از آﻧﻜـﻪ ﻛﻠﻤـﺎت ﭘﺮوردﮔـﺎرم ﭘﺎﻳـﺎن‬
‫ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ‪ .‬و ﻟﻮ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ آن )درﻳﺎﻫﺎ را( ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﻔﺰاﻳﻢ«‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﺘﻤﻠﻘﻴﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻲﻫﺎ و ﺗﻤﻠﻖﻫـﺎ ﭼـﻪ ﻧﺘﻴﺠـﻪ دارد؟! ﻓﻘـﻂ ﻧﺘﻴﺠـﻪ‬
‫ﺟﺮي ﻛﺮدن و ﻣﻐﺮور ﻧﻤﻮدن ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻲ  را ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻠﻤـﺎت ﮔـﻮل زدم‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ‬
‫ﺷﺎﻋﺮﺷﺎن ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻋﻠﻲ دارم ﭼﻪ ﻏﻢ دارم‪ .‬و ﺷﺎﻋﺮ دﻳﮕـﺮ ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬از ﮔﺮﻣـﻲ روز ﻣﺤﺸـﺮ ﻏـﻢ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﻳﺔ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻋﻠﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬و دﻳﮕﺮي ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬

‫ﻟﻲ ﺧﻤﺴﺔ أﻃﻔﺊ ﺑﻬﻢ ﻧﺎر اﻟﺠﺤﻴﻢ اﻟﻬﺎوﻳـﺔ‬

‫اﻟﻤﺼ ــﻄﻔﻰ واﻟﻤﺮﺗﻀـ ـﻰوأﺑﻨﺎؤﻫﻤﺎواﻟﻔﺎﻃﻤ ــﺔ‬

‫ﻣﻦ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دارم ﻛﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪي آﻧﻬﺎ آﺗـﺶ ﺟﻬـﻨﻢ را ﺧـﺎﻣﻮش ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺼـﻄﻔﻲ و‬
‫ﻣﺮﺗﻀﻲ و دو ﭘﺴﺮش و ﻓﺎﻃﻤﻪ‪.‬‬
‫آري‪ ،‬ﺛﻤﺮة ﺟﻌﻞ آن ﺗﻤﻠﻘـﺎت و ﺷـﺮﻛﻴﺎت‪ ،‬ﺳـﺎﺧﺘﻦ اﻳـﻦ ﻛﻔﺮﻳـﺎت اﺳـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ‬

‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز ﺧﺒﻴﺚ در آﺧﺮ زﻳﺎرت ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻣﺘﻌـﻮذاً ﺑـﮏ ﻣـﻦ اﻟﻨـﺎر ﻫﺎرﺑـﺎً ﻣـﻦ ذﻧـﻮﺑﻲ‬
‫اﻟﺘﻲ اﺣﺘﻄﺒﺘﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﻇﻬـﺮي«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه آوردهام از آﺗﺶ دوزخ و از ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑـﺮ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺧﻮد ﺑﺎر ﻛﺮدهام‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻏﺎﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اي ﺑﻴﭽﺎره ﻛـﻪ ﺷـﺐ و روز‬
‫ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻋﻠﻲ و ﻓﺎﻃﻤﻪ و ﻋﺒﺎس و رﻗﻴﻪ را ﮔﻮل زدهاي‪ ،‬ﺑﺮو از ﮔﻨﺎﻫﺎن و ﺗﻤﻠﻘﺎت و‬
‫ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲﻫﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻦ‪ ،‬و ﻋﻠﻲ ﺧﻴﺎﻟﻲ را ﻛﻨﺎر ﺑﮕﺬار‪ ،‬ﺑﺒﻴﻦ ﻋﻠﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ ،‬آن‬
‫اﻣﺎم راﺳﺘﻴﻦ و اﻣﺎم ﻣﺘﻘﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻏﻴﺮ از ﺧﺪا ﭘﻨﺎه و ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اي ﺑﻴﭽﺎره‪ ،‬اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﺟﻌﻠﻲ ﺗﻮ را ﻣﻐﺮور ﻧﻜﻨﺪ!‬
‫ﺑﺎﻷﺧﺮه زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز در آﺧﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﺧﻀﺮ در روز ﺷﻬﺎدت ﺣﻀﺮت اﻣﻴـﺮ‬
‫ﮔﺮﻳﻪﻛﻨﺎن ﺑﺮ درِ ﺧﺎﻧﺔ آن ﺣﻀﺮت آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻀﻤﻮن زﻳﺎرت ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً‪،‬‬
‫وﺟﻮد ﺧﻀﺮ ﺗﺎ زﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﺑﺮ ﺿﺪ‪ ‬ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺳﻮرة اﻧﺒﻴﺎء ﻓﺮﻣـﻮده‪ À{ :‬‬

‫‪142‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪) z ÆÅ Ä Ã  Â Á‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(34 :‬‬
‫»ﻣﺎ ﺑﺮاي ﺑﺸﺮي ﻗﺒﻞ از ﺗﻮ ﻗﺮار ﻧﺪادﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ )ﻫﻤﻪ ﻣﺮدهاﻧﺪ(«‪.‬‬
‫و ﺛﺎﻧﻴﺎً ﻣﺎ ﻣﻘﻠﺪ ﺧﻀﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﺸﺎن ﻣﺘﻤﻠﻘﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪143‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻛﻮﻓﻪ و ﻣﺴﺠﺪ آن‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ در اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ آورده ﻛﻪ در ﻛﺘـﺎب ﺧـﺪا و ﺳـﻨّﺖ رﺳـﻮل او ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و‬
‫راوﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ از آﻧﺎن و ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺳﻂ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ ،‬ﻧﺎم ﺑﺮده ﻧﺸﺪه و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ‬
‫ﻛﺎره ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ ،‬و از ﻛﺘﺎب ﻣﺼﺒﺎح اﻟﺰاﺋﺮ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ در ﻛﻮﻓﻪ و ﻣﺴﺠﺪ آن ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن‬
‫ﺑﮕﻮ‪ ،‬آﻳﺎ ﻛﺘﺎب ﻣﺼﺒﺎح اﻟﺰاﺋﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ و ﻫﺮ ﭼﻪ آورده از ﻃﺮف ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬و آﻳﺎ ﺧـﺪا‬
‫آن را ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻛﺮده اﺳﺖ؟!! و ﺑﺎز در ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎ ﻛﺮده ﺑﻪ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺧـﻮاﻧﻲ ﺑـﺮاي‬
‫اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﺪا ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬در ﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪي ﻛﻪ رﻓﺘـﻲ‬
‫آﻧﺠﺎ ﭼﻮن ﻗﺒﺮ اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ زﻳﺎرت ﺑﺨﻮاﻧﻲ‪ ،‬آن ﻫﻢ زﻳﺎرت ﺑﺎ ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺗﻤﻠـﻖ‬
‫و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ از ﺑﻨﺪة ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﻳﻜﻲ از آن ﺟﻤﻼت را ﺧـﻮد ﺣﻀـﺮت درﺑـﺎرة ﺧـﻮد‬
‫وﱄ وﺳـﻴﺪي وﺳـﻴﻠﱵ«‪ .‬آﻳـﺎ ﻋﻠـﻲ‬
‫ﻧﻔﺮﻣﻮده‪ .‬و آﺧﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑـﮏ أﺗﻘـﺮب إﱃ اﷲ زﻟﻔـﻰ أﻧـﺖ ّ‬

‫آﻧﺠﺎ ﻳﻌﻨﻲ در ﻣﺴﺠﺪ اﺳﺖ‪ ،‬و از اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻘﺎت ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲآﻳﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟! اﮔـﺮ زﻧـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪» :‬أﱐ ﻻ أرﺿـﻰ« و از ﺗﻮ ﺑﻴﺰارم‪ ،‬و وﺳﻴﻠﻪ و اﺑـﺰار دﺳـﺖ ﺗـﻮ ﻧﻤـﻲﺷـﻮم‪ ،‬ﻣﮕـﺮ‬
‫ﻧﺨﻮاﻧﺪي ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ را ﻛﻪ ﻣﻦ در ﻣﻨﺒﺮ در ﺣﻀﻮر ﻫـﺰاران ﮔﻔﺘـﻪام در ﺧﻄﺒـﺔ ‪ 109‬ﻛـﻪ‬

‫وﺳﻴﻠﻪ اﻳﻤﺎن و ﻋﻤﻞ اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻦ و ﻧﻪ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﻫﻮﻣـﺎت‬

‫ﭼﻴﺴﺖ ﻛﻪ درﺑﺎرة ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪاي ﻛـﻲ ﻣـﻦ ﺧـﻮدم را ﺻـﺪﻳﻖ اﻛﺒـﺮ ﺧﻮاﻧـﺪم؟ ﺧﺎﺻـﺔ ﻧﻔـﺲ‬
‫اﳌﻨﺘﺠﺒـﲔ ﻳﻌﻨــﻲ ﭼــﻪ؟ زﻳــﻦ اﻟﺼــﺪﻳﻘﲔ ﭼــﻪ ﻣﻌﻨــﻲ دارد؟! ﻛــﻲ ﻣــﻦ ﺧــﻮد را ﺣﺒــﻞ اﳌﻮﺻــﻮل‬
‫ﺧﻮاﻧﺪم؟! اي دﺷﻤﻦ ﺧﺪا‪ ،‬ﭼﻪ ﺣﻖ داﺷﺘﻲ ﺑﻨﺎم ﻣﻦ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﺎﻓﻲ‪ ،‬و ﻣﺮا وﺳﻴﻠﻪ و اﺑـﺰار‬
‫دﺳﺖ ﺧﻮد ﻗﺮار دﻫﻲ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻨﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻜﺮ ﺧﺪاي ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻛﻨﻨﺪ ﻛـﻪ ﻋﻠـﻲ ‬
‫زﻧﺪه ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ زﻧﺪه و ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد ﮔﺮدﻧﺸﺎن را ﻣﻴﺰد‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺧﻴـﺎل ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ ﻣﺴـﺠﺪ‬
‫ﻛﻮﻓﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﺴﺠﺪ اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﺑﻮده و در و ﭘﻴﻜﺮ آن دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده‪،‬‬
‫و ﻟﺬا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬از ﺑﺎب اﻟﻔﻴﻞ وارد ﺷﻮ و ﺑﺮو ﺑﺠﺎﻧﺐ ﺳﺘﻮن ﭼﻬـﺎرم ﻛـﻪ در ﺟﻨـﺐ ﺑـﺎب‬
‫اﻧﻤﺎط و ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺘﻮن ﭘﻨﺠﻢ اﺳﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﺧﺮاب‬
‫ﺷﺪه و ﺑﻨﺎ ﺷﺪه‪ ،‬و ﺳﺘﻮنﻫﺎي آن زﻣﺎن و ﺑﺎب اﻧﻤﺎط وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﺑﺎز ﺷﺮوع ﻛـﺮده ﺑـﻪ‬

‫‪144‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺧﻮاﻧﻲ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﭼﻪ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ زﻳﺎرتﺑﺎﻓﻲ دارﻧﺪ آن وﻗﺖ ﻣﻬﻤﻼﺗﻲ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ‬

‫ﭘﺲ ﺑﮕﻮ‪» :‬ﳓﻦ ﻋﻠﯽ وﺻﻴﺘﮏ ﻳﺎ وﱄ اﳌﺆﻣﻨﲔ اﻟﱵ أوﺻﻴﺖ ‪‬ﺎ ذرﻳﺘﮏ ﻣـﻦ اﳌﺮﺳـﻠﲔ واﻟﺼـﺪﻳﻘﲔ«‬
‫ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ﻋﻠﻲ  را وﻟﻲ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜـﺮده ﻣـﺆﻣﻨﻴﻦ آن‬
‫زﻣﺎن ﻛﻪ ﺣﻀﺮت زﻧﺪه ﺑﻮده ﻳﺎ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ اﻳﻦ زﻣﺎن ﻛﻪ ﺣﻀـﺮت در ﻣﻴﺎﻧﺸـﺎن ﻧﻴﺴـﺖ و از‬
‫ﺣﺎﻟﺸــﺎن ﺧﺒــﺮ ﻧــﺪارد‪ .‬ﺑﻌــﺪ ذرﻳــﺔ او را از اﻧﺒﻴــﺎء ﻣﺮﺳــﻠﻴﻦ و ﺻــﺪﻳﻘﻴﻦ ﺧﻮاﻧــﺪه! آﻳــﺎ‬

‫ﭘﺮﻳﺸﺎنﮔﻮﻳﻲ از اﻳﻦ ﺟﻤﻼت ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺴﺖ؟! و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﻧـﺘﻢ ﻧـﻮر اﷲ ﻣـﻦ ﺑـﲔ أﻳـﺪﻳﻨﺎ وﻣـﻦ‬
‫ﺧﻠﻔﻨﺎ‪ ،‬أﻧﺘﻢ ﺳﻨﺔ اﷲ«‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻧﻮر ﺧﺪاﺋﻴﺪ از ﺟﻠﻮ و ﻋﻘﺐ ﻣﺎ و ﺷﻤﺎ ﺳﻨﺖ اﻟﻬﻲ ﻫﺴﺘﻴﺪ!! آﻳـﺎ‬
‫ﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻊ ﺳﻨﺖ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﻮد ﺳﻨﺖ؟ ﻫﺮ ﻧﺎداﻧﻲ ﻣﻲداﻧـﺪ ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺟﻤـﻼت ﻣﻮﻫﻮﻣـﺎت‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن دﻋﺎﻫﺎ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺴـﺠﺪ ﻛﻮﻓـﻪ را ﭼﻨـﺪﻳﻦ دﻛـﻪ ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫ﭼﻨﺪﻳﻦ دﻛﺎن ﻛﺮده و ﺑﺮاي ﻫﺮ دﻛﻪ و دﻛﺎﻧﻲ اﻋﻤﺎﻟﻲ ذﻛﺮ ﻛﺮده اﺳﺖ!! آﻳﺎ اﻳﻦ دﻛـﻪﻫـﺎ و‬
‫دﻛﺎنﻫﺎ زﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﻮده و ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻋـﺮاق ﺑﻮﺟـﻮد آوردهاﻧـﺪ!! ﺧـﺪا ﻧﻤـﺎز‬
‫ﺟﻤﺎﻋﺖ را دﺳﺘﻮر داده ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ در ﻳﻜﺠـﺎ ﺟﻤـﻊ ﺷـﻮﻧﺪ‪ ،‬و در ﻳـﻚ ﺟﻤﺎﻋـﺖ‬
‫ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺷﻤﺎ ﺑﺮو در ﻧﺠﻒ ﺻﺤﻦ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ و ﻳﺎ ﻛﺮﺑﻼ ﺻﺤﻦ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ‬
‫و ﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ و ﺻﺤﻦ ﻣﺸﻬﺪ اﻣﺎم رﺿﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ در ﻳﻚ ﻣﺴﺠﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ اﻗﺎﻣﻪ ﺷﺪه‬
‫و ﭼﻨﺪﻳﻦ اﻣﺎم ﻫﺮ ﻛﺪام ﻋﺪهاي دارﻧﺪ ﻏﻴﺮ از دﻳﮕﺮي‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ ﺑﻪ رﻛﻮع ﻣﻲرود دﻳﮕﺮي‬
‫ﺑﻪ ﻗﻴﺎم‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﺸﻬﺪ ﻣﻲرود دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﺠﻮد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻨﺪ دﺳـﺘﮕﻲ ﺷـﺪه و ﻫـﻢ ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫اﺳﺖ اﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ دﻛﻪ دارد ﻫﺮ دﻛﻪ اﻋﻤﺎﻟﻲ ﻏﻴﺮ از دﻛﺔ دﻳﮕﺮ و ﻫﺮ ﺳﺘﻮﻧﻲ ﻏﻴﺮ‬
‫از ﺳﺘﻮن دﻳﮕﺮ‪ ،‬و ﻫﺮ ﻳﻚ ذﻛﺮي ﻏﻴﺮ از اذﻛﺎر دﻳﮕﺮ!! آﻳﺎ اﻳﻦ ﺗﻔﺮﻗﻪ و اﻳـﻦ دﻛـﻪﻫـﺎ ﺑﺪﺳـﺘﻮر‬
‫ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﻳﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮر رﺳﻮل ﺧﺪا ص!! آﻳﺎ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﻳﻦ ﻛﺎرﻫـﺎ را ﻛـﺮده و اﻳـﻦ‬

‫ﻛﻠﻤﺎت ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﻳﺐ را او ادا ﻛـﺮده اﺳـﺖ؟! ﻣـﺜﻼً در دﮐـﺔ اﻟﻘﻀـﺎ ﻣـﻲﺧﻮاﻧـﺪه‪» :‬وﺟﻬـﻲ‬
‫ﺧﺎﺿﻊ ﳌﺎ ﺗﻌﻠﻮﻩ اﻷﻗﺪام« ﻳﻌﻨﻲ ﺻﻮرﺗﻢ ﺧﺎﺿﻊ ﺑﺮاي زﻳﺮ ﻗﺪمﻫﺎ‪ ،‬ﺣـﺎل ﻛـﺪام ﻗـﺪمﻫـﺎ؟! و ﻳـﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻻ ﲡﻌﻞ ﻫﺬﻩ اﻟﺸﺪة وﻻ ﻫﺬﻩ اﶈﻨـﺔ ﻣﺘﺼـﻠﺔ ﺑﺎﺳﺘﻴﺼـﺎل اﻟﺸـﺎﻓﺔ«‪ .‬آﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﺑﺰرﮔـﻮاري‬
‫اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت ﻧﺨﺮاﺷﻴﺪه و ﻧﺘﺮاﺷﻴﺪه را ﺑﺮ زﺑﺎن آورده؟! و ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻠﻤـﺎت ﺑـﻲﻣﻌﻨـﺎﻳﻲ‬
‫ﻛﻪ در ﺑﻴﺖ اﻟﻄﺸﺖ آورده اﺳﺖ! و در ﺳﺘﻮن ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻴﺰ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ آورده‪ ،‬و در ﺳﺘﻮن ﭼﻬﺎرم‬

‫ﻧﻤﺎزﻫﺎ و دﻋﺎﻳﻲ آورده‪ ،‬و در آﺧﺮ دﻋﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﲝﻖ ﳏﻤـﺪ وآﻟـﻪ اﻟﺼـﺎدﻗﲔ ﻋﻠﻴـﮏ وﲝـﻖ ﻋﻠـﻲ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪145‬‬

‫ﻋﻠﻴﻚ‪ ،‬وﲝﻖ ﻓﺎﻃﻤﺔ ﻋﻠﻴﮏ وﲝﻖ اﳊﺴﻦ ﻋﻠﻴﮏ وﲝﻖ اﳊﺴﲔ ﻋﻠﻴﮏ«‪ .‬آﻳﺎ واﻗﻌﺎً اﻳﻨﺎن ﺑﺮ ﺧـﺪا‬
‫ﺣﻘﻲ دارﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻏﺮق ﻧﻌﻤﺖ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺣﻘﻲ ﺑﺮ ﺧﺪا دارﻧﺪ!! ﺑﺎﻳﺪ دﻳﺪ اﻳﻦ‬
‫ﺳﺘﻮنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ذﻛﺮ ﻛﺮده ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳﺎل ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻲرﺳﺪ ﺑـﻪ اﻋﻤـﺎل‬
‫ﻣﺤﺮاب اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻠﻲ  ﻣﺤﺮاﺑﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ و اول ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در ﻣﺴـﺠﺪ ﻣﺤـﺮاب‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻮن او را ﺿﺮﺑﺖ زدﻧﺪ ﺑﺮاي اﺣﺘﻴﺎط ﻣﺤﺮاﺑﻲ ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ در ﻣﻮﻗﻊ ﻧﻤـﺎز‬
‫در ﻣﺤﺮاب ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و او در ﻣﻴﺎن ﻣﺤﺮاب از آزار دﺷﻤﻨﺎن ﻣﺤﻔﻮظ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﺻﻔﺤﻪي )‪ (400‬ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻲ از ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ؛ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﺷـﺨﺎص‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ اﮔﺮ ﻣﻨﺎﺟﺎت آن ﺣﻀﺮت را ﻗﺒﻮل دارﻳﺪ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧـﻮد را ﻃﺒـﻖ اﻳـﻦ‬
‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ؟! او ﺧﻮد را ﺑﻨﺪة ﺿﻌﻴﻒ ﻓﺎﻧﻲ ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺒﺘﻼي ﮔﻨﻪﻛـﺎر داﻧﺴـﺘﻪ‪،‬‬
‫ﭘﺲ ﺷﻤﺎ ﭼﺮا در ﺣﻖ او ﻏﻠﻮ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟!‬
‫در )ص ‪ (402‬زﻳﺎرﺗﻲ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت ﻣﺴﻠﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬و در )ص ‪ (404‬زﻳـﺎرﺗﻲ ﺑـﺮاي‬
‫ﻫﺎﻧﻲ ﺑﻦ ﻋﺮوه ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﻣﺪرﻛﻲ از ﺷﺮع ﻧﺪارد‪ ،‬وﻟﻲ ﻗﻮل اﺑـﻦ اﻟﻤﺸـﻬﺪي و‬
‫اﺑﻦ ﻃﺎووس و اﻣﺜﺎل آﻧﺎن را ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ از ﻛﺠﺎ آوردهاﻧﺪ ﻣﺪرك ﻗـﺮار داده اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ اﮔﺮ ﺣﻀﺮت ﻣﺴﻠﻢ را ﻗﺒﻮل دارﻳﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻤﻠﻖ ﺑﺎﻻي ﻗﺒﺮ او ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه‬
‫دارد؟! ﻋﻘﻴﺪة او را ﻗﺒﻮل ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن ﺑﺎﻻي ﻗﺼﺮ داراﻻﻣﺎره ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ او را ﺑﻪ ﺷـﻬﺎدت‬
‫ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ وﺻﻴﺖ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﺎﻣﻪاي ﺑﺮاي اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﻮﻓـﻪ‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻧﺸﻮد‪ ،‬زﻳﺮا ﺣﺴﻴﻦ  از ﻛﻮﻓﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻋﻘﻴﺪة او ﻛﻪ ﻧﺎﻳﺐ ﺧﺎص اﻣﺎم‬
‫ﺑﻮده اﻣﺎم از ﻛﻮﻓﻪ و از ﻗﺘﻞ ﻣﺴﻠﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﭼﮕﻮﻧﻪ از ﻣﺮدم ﻣﺘﻤﻠﻖ اﻳﺮان ﺧﺒﺮ دارد؟!!‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪146‬‬

‫ص ‪ -41‬ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ و ﻣﻘﺼﺪ اول‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  آن ﻗﺪر ﺛﻮابﻫﺎي اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﺻﺤﺖ و‬
‫ﺳﻘﻢ آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺑﻌﻀﻲ از آﻧﻬﺎ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ رواﻳﺖ ﻣﻨﻘﻮل از ﻣﻌﺎوﻳﻪ‬
‫ﺑﻦ وﻫﺐ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﺑﺴﻴﺎر از ﺧﻮد ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮد در ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺑـﺎ ﭘﺮوردﮔـﺎرش‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪاﻳﺎ! ﻣﺎ را ﻣﺨﺼﻮص ﺑﻪ ﻛﺮاﻣﺖ ﻛﺮدهاي‪ ،‬و وﻋﺪة ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑـﻪ ﻣـﺎ دادهاي‪ ،‬و ﻋﻠـﻢ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪه ﺑﻪ ﻣﺎ ﻋﻄﺎ ﻛﺮدي‪ ،‬وووو اﻟﺦ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻫﻴﭻ ﻋـﺎﻗﻠﻲ در ﻣﻨﺎﺟـﺎت ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺪا از ﺧﻮد ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ دوم در آداب زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت ﺣﺴﻴﻦ ‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ آداﺑﻲ ذﻛﺮ ﻛﺮده ﺑﺮاي زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت ﺣﺴﻴﻦ  ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛـﺪام از ﺷـﺮع وارد‬
‫ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬و اﻛﺜﺮ آداب ﻣﻨﻘﻮل از ﻣﻔﻀﻞ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ و ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي و اﻣﺜـﺎل‬
‫او اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺪم ﺣﺠﻴﺖ ﻗﻮﻟﺸﺎن ﻳﻘﻴﻨﻲ اﺳﺖ‪ .‬در )ص ‪ (416‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﺎ آب‬
‫ﻓﺮات ﻏﺴﻞ ﻛﻨﺪ و ﻗﺒﺮ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ را زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﭘﺎك ﺷﻮد ﻣﺎﻧﻨﺪ روزي ﻛﻪ از‬
‫ﻣﺎدر ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه و اﮔﺮ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻛﺒﻴﺮه ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و اﻳﻦ رواﻳﺎت ﺿﺪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و از‬
‫ﻏﺎﻟﻴﺎن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻛﺘﺎب ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ z d c b a` _ ~{ :‬‬
‫)اﻟﺰﻟﺰﻟﻪ‪ .(8:‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﻤﻮزن ذر‪‬هاى ﻛﺎر ﺑﺪ ﻛﺮده آن را ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ!«‪.‬‬
‫در )ص ‪ (417‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ﻛﻪ ﺑـﻪ ﻳﻮﺳـﻒ ﻛﻨﺎﺳـﻲ ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﭼـﻮن‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻲ داﺧﻞ ﺣﺎﺋﺮ ﺷﻮي از دري ﻛﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺸﺮق اﺳﺖ وارد ﺷﻮ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻛﺬب اﺳﺖ‪،‬‬
‫زﻳﺮا در زﻣﺎن ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق‪ ،‬ﻗﺒﺮ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ در و ﭘﻴﻜﺮي ﻧﺪاﺷـﺘﻪ اﺳـﺖ‪ .‬و ﻧﻴـﺰ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻔﻀﻞ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺳﻲ ﺑﺮ درِ روﺿﻪ ﺑﺎﻳﺴﺖ‪ ،‬و اﻳـﻦ ﻧﻴـﺰ ﻣﺠﻌـﻮل‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در آن زﻣﺎن ﻧﻪ دري ﺑﻮده و ﻧﻪ روﺿﻪاي ﺑﺸﻬﺎدت ﺧـﻮد ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ ﻧﻴـﺰ ﻛـﻪ در‬
‫)ص ‪ (423‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻗﺒﺮ او در ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺴﻮي ﻗﺒﺮ رواﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮي و ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﺛﻮاب ﺷﻬﻴﺪي داري ﻛـﻪ در‬
‫ﺧﻮن ﺧﻮد دﺳﺖ و ﭘﺎ زده ﻛﻪ اﮔﺮ ﻫﺰار ﻗﺪم ﺷﺪ ﻫﺰار ﺷﻬﻴﺪي‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧـﻮد اﻣـﺎم‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪147‬‬

‫ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه‪ ،‬و ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﺛﻮابﻫﺎي ﻣﺠﻌﻮﻟﺔ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺛﻮاب ﻫﺰار ﺣﺞ و‬
‫ﻋﻤﺮه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ از ﻳﻚ ﻃﺮف ﺛﻮاب ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ را ﻳﻚ ﺣﺞ و ﻋﻤﺮه ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ ،‬و از ﻃﺮف‬
‫دﻳﮕﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ زﻳﺎرت آن ﺣﻀﺮت ﺑﺎ دو رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﺛﻮاب ﻳﻚ ﺣﺞ و ﻋﻤﺮه دارد‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺪام ﻳﻚ ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬و از ﻃﺮف دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﺠﻠﺴـﻲ ﻧﻮﺷـﺘﻪ ﻛـﻪ اﻣـﺎم ﺻـﺎدق‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﺛﻮاب ﻳﻚ ﺣﺞ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (420‬زﻳﺎرت از اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛـﻪ ﻛﻠﻤـﺎت ﻗﺒﻴﺤـﻲ در ذﻳـﻞ آن‬
‫اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﺣﻖ دارد اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺑﻨﺎم دﻳﻦ ﺧﺪا ﺑﺴﺎزد و ﻳﺎ از ﻛﺴـﻲ ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﻨﺪ؟ ﻣﺜﻼً ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﺳﻴﺪي وﻣﻮﻻي! أدﺧﻠﲏ ﰲ ﺣﺰﺑـﮏ واﺳـﺘﻮﻫﺒﲏ ﻣـﻦ رﺑـﮏ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اي‬
‫آﻗﺎي ﻣﻦ و ﻣﻮﻻي ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﺮا در ﺣﺰب ﺧﻮد داﺧﻞ ﻛﻦ و از ﭘﺮوردﮔﺎرت ﺑﺨـﻮاه ﻛـﻪ ﻣـﺮا‬

‫ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﷲ اﷲ ﰲ ﻋﺒـﺪک ﻻ ﲣﻠـﲏ ﻋﻨـﺪ اﻟﺸـﺪاﺋﺪ واﻷﻫـﻮال ﻟﺴـﻮء ﻋﻤﻠـﻲ‬
‫وﻗﺒﻴﺢ ﻓﻌﻠﻲ وﻋﻈﻴﻢ ﺟﺮﻣـﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪا را ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻦ درﺑﺎرة ﺑﻨﺪة ﺧﻮدت و او را ﻫﻨﮕـﺎم‬
‫ﺳﺨﺘﻲﻫﺎ و ﺗﺮسﻫﺎ رﻫﺎ ﻣﻜﻦ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺑﺪي ﻋﻤﻠﻢ و زﺷﺘﻲ ﻛـﺎرم و ﺑﺰرﮔـﻲ ﺟـﺮﻣﻢ‪ .‬ﺣـﺎل‬
‫ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎره ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﺣﺴﻴﻦ  ﺣﺰﺑﻲ ﻏﻴﺮ اﺳﻼم دارد؟! ﻣﮕﺮ او ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﺧـﺪا‬
‫ﺷﻨﻮا و ﺑﻴﻨﺎ اﺳﺖ؟! و ﻣﮕﺮ او ﻗﻮل داده ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ ﺑﭙﺬﻳﺮد؟! ﺧﺪاي ﺗﻮ ﺑﻪ ﺗـﻮ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﺑﻴﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺷﻮ و ﺣﺎﺟﺖ از ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮد ﺑﺨﻮاه ﻛﻪ او از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﺗـﻮ ﻧﺰدﻳﻜﺘـﺮ و‬
‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺪة اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻨﻲ ﭼﺮا ﻣﺸﺮك ﻣﻲﺷﻮي؟ ﻣﮕﺮ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﻣـﺄﻣﻮر‬
‫اﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﻮ در ﺳﺨﺘﻲﻫﺎ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎﺷﺪ و اﻋﻤﺎل زﺷـﺖ ﺗـﻮ را ﻧﺎدﻳـﺪه ﺑﮕﻴـﺮد؟! اي ﻛـﺎش‬
‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪي ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ و ﭼﻪ ﻣﻲﺑﺎﻓﻲ!‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (422‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﭼﻬﺎر ﻫـﺰار ﻓﺮﺷـﺘﺔ ﮔـﺮد و ﻏﺒـﺎر آﻟـﻮد و‬
‫ژوﻟﻴﺪه ﻣﻮ ﻣﻮﻛﻞ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﻛﺮده ﻛﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔـﺮد و‬
‫ﺧﺎك ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﺪن ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ و ﻣﻮ دارﻧﺪ؟!! ﻋﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﺧـﻮد‬
‫در ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻣﺎﻣﻲ ﺑﻮده او را اذﻳﺖ ﻛﺮده و ﻳﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ ،‬و ﭘـﺲ از او ﻫـﺰاران‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ و ﺗﻤﻠﻖﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮاي اﺋﻤﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ از ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﻏﻠﻮ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (423‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از اﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ ﻛﻪ ﻛﺘﺎب او ﻣﻤﻠﻮ اﺳﺖ از اﺧﺒـﺎر ﺿـﻌﻴﻔﻪ‪ ،‬از‬
‫ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺒﺮ ﻛﻪ از اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﻗﺴﻢ‪ ،‬ﮔﻮﻳﺎ ﻣـﻲﺑﻴـﻨﻢ‬

‫‪148‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺟﺎﻧﻮران دﺷﺘﻲ را از ﻫﺮ ﻧﻮع ﻛﻪ ﮔﺮدنﻫﺎ را ﻛﺸﻴﺪهاﻧﺪ ﺑﺮ ﻗﺒﺮ او و ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ )ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺳﮕﺎن و ﮔﺮﮔﺎن و ﺷﻐﺎﻟﻬﺎ و روﺑﺎهﻫﺎ( ﺷﺐ را ﺗﺎ ﺻﺒﺢ‪ .‬و اﻳﻦ ﺣ‪‬ﺴﺎً دروغ اﺳﺖ‪ .‬ﺑـﻪ‬
‫اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬اﻣﺎم ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﮔﻮﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻦ ﻗﺮﻳﻨـﺔ ﻛـﺬب از‬
‫اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﻫﻮﻳﺪا اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ دروغﻫﺎ و ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮ ﺿﺪ ﻋﻘﻞ و ﻗـﺮآن را ﻛـﻪ در‬
‫ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ آﻣﺪه ﻳﻚ ﻳﻚ ﺑﻴﺎورﻳﻢ ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬وﻟﻲ در ﻫﺮ ﺑﺎب ﺑـﻪ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻧﻤﻮﻧﻪ اﻛﺘﻔﺎء ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻮم در ﺳﻪ ﻣﻄﻠﺐ اول‬
‫در زﻳﺎرت ﻣﻄﻠﻘﻪ‪ ،‬ﻛﻠﻴﻨﻲ رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﺛﻮﻳﺮ ﻣﺠﻬـﻮل اﻟﺤـﺎل و ﻳـﻮﻧﺲ ﺑـﻦ‬
‫ﻇﺒﻴﺎن ﺧﺒﻴﺚ ﻣﻠﻌﻮن ﻛﻪ اﻣﺎم رﺿﺎ ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ او را ﻟﻌﻦ ﻛﺮد و او ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﺧـﺪا را در ﻣﻨـﻲ‬
‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮم دﻳﺪم ﻛﻪ دﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﺮم ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﺎ ﻳﻮﻧﺲ‪ ...‬ﺣـﺎل‪ ،‬ﺑـﺎ اﻳـﻦ راوي‪،‬‬
‫زﻳﺎرﺗﻲ را ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن اﺳﺖ رواﻳﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﻻﺑﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺮد ﻣﻠﻌﻮن ﺧﻮاﺳـﺘﻪ‬
‫اﺳﻼم را ﺑﺎ اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﺧﺮاب ﻛﻨـﺪ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺑـﺮﺧﻼف آﻳـﺔ ‪ 165‬ﺳـﻮرة ﻧﺴـﺎء آﻣـﺪه‪،‬‬

‫ﺣﺠﺖﺗﺮاﺷﻲ ﻛﺮده و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أن دﻣـﮏ ﺳـﮑﻦ ﰲ اﳋﻠـﺪ واﻗﺸـﻌﺮت ﻟـﻪ أﻇﻠـﺔ اﻟﻌـﺮش‬
‫وﺑﮑﻰ ﻟﻪ ﲨﻴﻊ اﳋﻼﺋـﻖ« ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ ﮔﻮاﻫﻲ ﻣﻲدﻫﻢ ﻛﻪ ﺧـﻮن ﺗـﻮ در ﺑﻬﺸـﺖ ﺧﻠـﺪ‬
‫ﺳﻜﻨﻲ ﻛﺮد )اﻳﻦ ﻳﻚ ﺧﺮاﻓﻪ( و ﺳﺎﻳﻪﻫﺎي ﻋـﺮش ﺑـﺮاي او ﻟﺮزﻳـﺪ )اﻳـﻦ دوﺗـﺎ( و ﺗﻤـﺎم‬
‫ﺧﻼﺋﻖ و آﺳﻤﺎنﻫﺎي ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ و زﻣﻴﻦﻫﺎي ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ و آﻧﭽﻪ در آﻧﻬﺎ و ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ در ﺑﻬﺸﺖ و دوزخ ﮔﺮدش ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺮاي او ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد! ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﺟﻌﺎل ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫آﻳﺎ ﺑﻨﻲ اﻣﻴﻪ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن زﻣﻴﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدﻧﺪ؟! آﻳﺎ ﻛﻔﺎرﻳﻜـﻪ اﺻـﻼ اﺳـﻼم را ﻗﺒـﻮل‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﺳﺎﻛﻦ زﻣﻴﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدﻧﺪ؟! آﻳﺎ اﻫﻞ دوزخ و ﻳـﺎ ﺑﻬﺸـﺖ ﭼﮕﻮﻧـﻪ ﮔﺮﻳـﻪ‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ؟! ﭘﺲ از ﺻﺪ ﺳﺎل از ﺷﻬﺎدت ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺗﻮ ﻫﺠـﺮت ﻛـﻨﻢ‪ ،‬و‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ در ﻛﻔﺎﻟﺖ ﺗﻮ داﺧﻞ ﮔﺮدم ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﺄﻣﻮر ﺷـﺪهاي ﻣـﺮا ﻛﻔﺎﻟـﺖ ﻛﻨـﻲ‪ .‬آﻳـﺎ اﻳـﻦ‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺮد ﻋﺎﻗﻠﻲ اﺳﺖ و ﻳﺎ ﻫﺬﻳﺎنﮔﻮ؟! ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻤﺎي ﺷﻴﻌﻪ و ﻣﺤـﺪﺛﻴﻦ ﻣـﺎ‬
‫اﻳﻦ ﻫﺬﻳﺎنﻫﺎ را ﺑﻨﺎم زﻳﺎرت ﺟﻤﻊ ﻛﺮدهاﻧﺪ!! اﻳﻦ زﻳﺎرت ﭘﺮ اﺳﺖ از ﻛﻔﺮﻳـﺎت‪ ،‬و ﭘـﺲ از‬

‫ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ ﺷﺮكآﻣﻴﺰ و ﻛﻔﺮ و ﺗﻤﻠﻖ و دروغ و ﻏﻠـﻮ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬إرادة اﻟـﺮب ﰲ ﻣﻘـﺎدﻳﺮ أﻣـﻮرﻩ‬
‫‪‬ـﺒﻂ إﻟـﻴﮑﻢ وﺗﺼـﺪر ﻣـﻦ ﺑﻴـﻮﺗﮑﻢ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ارادة ﺧﺪا در ﻣﻘﺪرات اﻣﻮر او ﺑﻪ ﺳﻮي ﺷﻤﺎ ﻧﺎزل‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪149‬‬

‫ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬و از ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺷﻤﺎ ﺻﺎدر ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬از اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬اﻳﻦ راوي ﺑﻪ‬
‫ﺧﺪا ﻋﻘﻴﺪه ﻧﺪارد زﻳﺮا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪا ﻫﺮ ﭼﻪ اراده ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴـﺎد ﺑـﻪ ﺳـﻮي ﺷـﻤﺎ‪ ،‬و ﺑـﻪ‬
‫اﻣﻀﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬و در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺪرات اﻣﻮر را ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ‪ .‬اوﻻً‪ ،‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪:‬‬
‫ارادة ﺧﺪا ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻋﻠﻲ  ﻧﻴﺰ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻋـﻴﻦ ﻓﻌـﻞ او اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻧـﺎزل و‬
‫ﺻﺎﻋﺪ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻛﺎر ﺧﺎﻟﻖ ﻣﺤﺘﺎج ﺑـﻪ اﻣﻀـﺎي ﻣﺨﻠـﻮق ﻧﻴﺴـﺖ‪ ¬ « ª ©{ .‬‬
‫®  ¯ ‪) z‬آل ﻋﻤﺮان‪ .(97 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن‪ ،‬ﺑﻰﻧﻴﺎز اﺳﺖ«‪ .‬ﺛﺎﻟﺜـﺎً‪،‬‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻠﻤﺎﺗﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺪرك ﺷﺪه ﺑﺮاي ﺷﻴﺨﻴﻪ و ﻣﺬﻫﺐﻫﺎي ﻏﺎﻟﻴﺎن ﻛﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ‪ :‬ارادة‬
‫ﺧﺪا ﺗﺎﺑﻊ ارادة اﺋﻤﻪ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﻴﭻ ﻛﺎري در ﺟﻬﺎن ﺻﻮرت ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد ﻣﮕـﺮ ﺑـﺎذن و ارادة‬
‫اﺋﻤﻪ! آﻳﺎ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ و زاﺋﺮﻳﻦ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ زﻳﺎرتﻫـﺎ را ﻣـﻲﺧﻮاﻧﻨـﺪ ﻫﻤـﻪ ﻏـﺎﻟﻲ و ﺧـﺪا‬
‫ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ؟! ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ و ﻛﺬاﺑﻴﻦ و ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را‪.‬‬
‫زﻳﺎرت دوم اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ‬
‫ﻗﺮﻳﻨﺔ ﺑﺮ ﺟﻌﻞ اﻳﻦ زﻳﺎرت اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اوﻻً‪ ،‬ﺟﻌﻞ ﺣﺠﺖ ﻛـﺮده‪ ،‬و او را ﭘـﺲ از ﻫـﺰار‬
‫ﺳﺎل ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻮده ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص در زﻣﺎن ﺣﻴـﺎﺗﺶ ﺷـﺎﻫﺪ ﺑـﺮ ﺧﻠـﻖ‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و از اﻣﺖ ﺧﻮد ﺑﻲﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺴـﻴﻦ‬
‫از اﻧﺒﻴﺎء ﺟﻠﻮ زده؟ ﺑﺎﻳﺪ از ﻛﺬاﺑﺎن و ﻏﺎﻟﻴﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻳﺎد ﻛﻦ اﺋﻤﻪ را ﺑﻨﺎﻣﺸﺎن‪ ،‬و‬
‫اﻳﺸﺎن را ﺣﺠﺖ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد در ﻗﺮن ﺳﻮم اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧـﺪ‪ ،‬و‬
‫ﮔﺮﻧﻪ در ﻗﺮن اول و دوم اﺋﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﺎم و ﻧﺸﺎن و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫زﻳﺎرت ﺳﻮم‬
‫اﻳﻦ زﻳﺎرت را اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﺑﺪون ﺳﻨﺪ از ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻳﺰﻳﺪ ﻏﺎﻟﻲ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً‪،‬‬
‫ﺳﻨﺪ ﻧﺪارد‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬راوي ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻪ اﻣﺎم از ﻏﻼت اﺳﺖ‪ .‬ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ ،‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﺑﺎﻳﺴـﺖ‬
‫ﺑﺮ درِ روﺿﻪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻗﺮﻳﻨﻪ اﺳﺖ ﺑﺮ ﺟﻌﻞ‪ .‬زﻳﺮا ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬در زﻣـﺎن اﻣـﺎم ﺻـﺎدق روﺿـﻪاي‬
‫ﻧﺒﻮده و در و دﻳﻮاري وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد در ﻗﺮن ﺳﻮم ﺟﻌﻞ ﺷـﺪه ﻛـﻪ‬
‫اﻳﻦ در و دﻳﻮارﻫﺎ را ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬راﺑﻌﺎً‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮداري ﺛﻮاب ﻛﺴﻲ را دارد‬
‫ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه و در ﺧﻮن ﻏﻠﻄﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﮔﺮ ﻫﺰار ﻗﺪم ﺑﺮداﺷـﺖ ﺛـﻮاب ﻫـﺰار‬
‫ﺷﻬﻴﺪ دارد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻣ‪‬ﺰو‪‬ر ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷـﻬﻴﺪ ﺷـﺪه اﺳـﺖ‪ ،‬آﻳـﺎ اﻳـﻦ ﻏﻠﻮﻫـﺎ را‬

‫‪150‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻣﺴﺎً‪ ،‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮاي ﻫﺮ رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز در آﻧﺠﺎ ﺛﻮاب ﻫﺰار ﺣﺞ و ﻫﺰار ﻋﻤﺮه‬
‫آورده‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﺑﻘﺎً ﮔﻔﺖ ﺛﻮاب ﻳﻚ ﺣﺞ دارد‪ .‬آﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ و اﻣﺜـﺎل او‬
‫اﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﮔﻮﻳﻲﻫﺎ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﻫـﺮ زﻳـﺎرﺗﻲ ﻛـﻪ در آن ﺑﻄـﻮر‬
‫ﺧﻄﺎب ﺳـﺨﻦ رﻓﺘـﻪ ﺑﺎﺷـﺪ ﻣﺠﻌـﻮل اﺳـﺖ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨـﺪ اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﻚ ﻛـﻪ در ﺗﻤـﺎم اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ آﻣﺪه‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و از دﻧﻴﺎ ﺑﻪ دار آﺧﺮت رﻓﺘـﻪ اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺑﻨﺺ ﺻﺮﻳﺢ آﻳﺎت ﻗﺮآن از دﻧﻴﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ‪ ،‬و در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ و از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ اﻃـﻼع‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻏﺎﻳﺐ در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ در زﻳﺎرت ‪ 6-5-4‬ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫و در زﻳﺎرت ﭘﻨﺠﻢ راﺟـﻊ ﺑـﻪ ﻗـﺎﺗﻠﻴﻦ ﺣﺴـﻴﻦ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻣﻠﻌﻮﻧـﻮن ﻣﻌـﺬﺑﻮن ﻋﻠـﻰ ﻟﺴـﺎن داود‬
‫وﻋﻴﺴﯽ ﺑﻦ ﻣﺮﱘ ذﻟﮏ ﲟﺎ ﻋﺼﻮا وﮐﺎﻧﻮا ﻳﻌﺘـﺪون«‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻴﺰ دروغ و ﮔﺰاﻓـﻪﮔـﻮﻳﻲ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬آري‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه آﻳﺔ ‪ 78‬ﻛﺎﻓﺮان ﺑﻨـﻲ اﺳـﺮاﺋﻴﻞ را ﻛـﻪ ﻣﻌﺎﻧـﺪ ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﻠﻮﻫﺎ و ﺗﺠﺎوزات و اﻳﻨﻜﻪ اﻧﺒﻴﺎء را ﺑﻨﺎﺣﻖ ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻣﻄﺮود داود ؛ ﻛﻪ ﺑـﻪ او‬
‫ﻣﺒﺎﺣﺎت و ﺗﻔﺎﺧﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻄﺮود ﻋﻴﺴﻲ ؛ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲﻛﺮد و اﻳﺸﺎن را‬
‫از ﻏﻠﻮ ﻧﻬﻲ ﻣﻲﻧﻤـﻮد‪ ،‬داﻧﺴـﺘﻪ و ﻓﺮﻣـﻮده‪ _ ^ ] \ [  Z Y{:‬‬
‫` ‪) z k j i h g f ed c b a‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(78 :‬‬
‫»ﻛﺎﻓﺮان ﺑﻨﻰ اﺳﺮاﺋﻴﻞ‪ ،‬ﺑﺮ زﺑﺎن داوود و ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻟﻌﻦ )و ﻧﻔﺮﻳﻦ( ﺷـﺪﻧﺪ! اﻳـﻦ‬
‫ﺑﺨﺎﻃﺮ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻰ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ و از ﺣﺪ ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬در اﻳﻨﺠﺎ اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳﺎز ﻛﻪ اﻳﻦ آﻳﻪ را در اﻧﺤﺼـﺎر ﻗـﺎﺗﻠﻴﻦ ﺣﺴـﻴﻦ در‬
‫آورده‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺑـﺎزي و آﻧﻬـﺎ را ﺑﺎزﻳﭽـﻪي دﺳـﺖ‬
‫ﺧﻮد ﻗﺮار دﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻧﺒﻴﺎء ﺑﺎ ﻏﻠﻮ ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﺸﺎن ﺷﺐ و روز ﺑﻪ ﻓﻜﺮ‬
‫ﻏﻠﻮ درﺑﺎرة اﺋﻤﺔ ﺧﻮد و ﻣﻠﻌﻮن ﺧﺪا و ﻗﺮآن و ﻣﺮدﻣﻨﺪ‪ .‬و در زﻳﺎرت ﺷﺸﻢ اﻣـﺎم را اﻣـﻴﻦ‬
‫ﺧﺪا و ﺣﺠﺖ و ﺑﺎب او ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭘﺲ‬
‫از رﺳﻮﻻن ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و اﻣﻴﻦ ﺧﺪا ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻼف ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬ﺧـﺪا ﺳـﻠﻄﻨﺖ‬
‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﺴﭙﺮده ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻣﺤﺘﺎج ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﺧﺪا ﺑﺎب و ﺑﻮاب ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬اﻳﻦ‬
‫ﺟﻌﺎﻻن ﺑﻪ اﺳﻢ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻫﺮ ﻛﻔﺮ و ﺷﺮﻛﻲ را داﺧﻞ اﺳﻼم ﻛﺮده و اﺻـﻮل و ﻓـﺮوع آن‬
‫را ﺧﺮاب ﻛﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪151‬‬

‫زﻳﺎرت ﻫﻔﺘﻢ زﻳﺎرت وارث‬
‫اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي اﺳﺖ از ﺟﻌﻞ و وﻫﻢ و ﺑﺮﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﺷﺮع‪ ،‬زﻳﺮا اوﻻً‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ و از ﻓﺮات ﻏﺴﻞ ﻛﻨﺪ ﮔﻨﺎﻫـﺎن او ﺑﺮﻳـﺰد ﻣﺎﻧﻨـﺪ روزي ﻛـﻪ از ﻣـﺎدر‬
‫ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه‪ .‬و اﻳﻦ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﺮود ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑـﺪﻫﻲ‬
‫دارد‪ ،‬ﺑﺪﻫﻲ ﺧﻮد را ﺑﭙﺮدازد‪ ،‬و اﮔﺮ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻇﻠﻢ ﻛﺮده از او ﻋﻔﻮ و ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺨﻮاﻫـﺪ‪ ،‬و‬
‫اﮔﺮ ﻣﺮدم را ﮔﻤﺮاه ﻛﺮده ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬و آﻧﭽﻪ را ﻛﺘﻤﺎن ﻧﻤﻮده ﺑﻴﺎن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﻫﻤـﻴﻦ‬
‫ﻃﻮر ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﺔ رﺣﻤﺖ و ﻓﻀﻞ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﺑﺪروغ از ﻗﻮل اﻣـﺎم‬
‫ﺻﺎدق  ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻔﻮان ﺟﻤﺎل ﺷﺘﺮﺑﺎن ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ درِ ﺣﺎﺋﺮ ﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ و‬

‫ﺑﮕﻮ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن ﺻﻔﻮان درب ﺣﺎﺋﺮي ﻧﺒـﻮده اﺳـﺖ‪ .‬ﺛﺎﻟﺜـﺎً‪ ،‬ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎﺑﻦ أﻣـﲑ‬
‫اﳌﺆﻣﻨﲔ! ﻋﺒﺪک واﺑﻦ ﻋﺒﺪک واﺑﻦ أﻣﺘﮏ اﳌﻘﺮ ﺑﺎﻟﺮق«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬اي ﭘﺴﺮ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻨﺪة ﺗـﻮ‬
‫و ﭘﺴﺮ ﺑﻨﺪة ﺗﻮام‪ ،‬و اﻗﺮار ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺣﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻳﻌﻨﻲ رﻗﻢ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﺮك ﺑﻪ ﺧﺪا‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻻ ﺗﮑﻦ ﻋﺒﺪ ﻏﲑک وﻗﺪ ﺟﻌﻠﮏ اﷲ ﺣـﺮاً«‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷـﻮد‬
‫ﺳﺎزﻧﺪة زﻳﺎرت از ﻗﺮآن و اﺳﻼم ﺑﻜﻠﻲ ﺑﻲﺧﺒﺮ و ﻳﺎ ﻣﻐﺮض ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬راﺑﻌﺎً‪ ،‬ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫اذن دﺧﻮل ﺑﺨﻮان‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ آن زﻣﺎن ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺒﻮده ﻛﻪ اذن دﺧـﻮل ﺑﺨﻮاﻧـﺪ‪ .‬ﺧﺎﻣﺴـﺎً‪،‬‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﮔﺮ دﻟﺖ ﺧﺎﺷﻊ و دﻳﺪهات ﮔﺮﻳﺎن ﺷﺪ ﻋﻼﻣﺖ رﺧﺼﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﺸﻢ‬
‫او ﮔﺮﻳﺎن ﻧﺸﺪ اذن دﺧﻮل و رﺧﺼﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﺸﺪه و ﻧﺒﺎﻳﺪ داﺧـﻞ ﺷـﻮد‪ .‬ﻋـﺎﻗﻠﻲ ﻧﺒـﻮده‬
‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﻣﺠﻌﻮﻻت ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻲ دارد؟! ﺳﺎدﺳﺎً‪ :‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻲروي ﺗﺎ در ﻗﺒﺔ ﻣﻄﻬـﺮه‪ ،‬در‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن ﺻﻔﻮان ﺣﺮم و ﻗﺒﻪ و ﮔﻨﺒﺪي ﻧﺒﻮده ﺗﺎ ﺻﻔﻮان ﺑﺮود ﻣﻴﺎن ﻗﺒـﻪ‪ .‬اﻳﻨـﺎن ﻓﻜـﺮ‬
‫ﻧﻜﺮده ﻫﺮ دروغ رﺳﻮاﺋﻲ را ﺟﻌﻞ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺘﻦ آن ﭼﻪ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﻓﺘـﻪ ﻧﻤـﻲﺗـﻮان ﺑـﻪ‬

‫ﻋﻮام ﻣﻠﺖ ﺧﺮاﻓﻲ ﻓﻬﻤﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻼً اﮔﺮ ﻛـﺲ ﺑﭙﺮﺳـﺪ ﺑـﺎ »ﻳـﺎ ﺑﮑـﻢ ﻣـﻮﻗﻦ ﺑﺸـﺮاﺋﻊ دﻳـﲏ وﺧـﻮاﺗﻴﻢ‬
‫ﻋﻤﻠﻲ« ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟! ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺑﺎﻓﻨﺪه ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﺳﺎﺑﻌﺎ‪ ،‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎ از دري ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬
‫ﭘﺎي ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ  اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬زﻣﺎن ﺻﻔﻮان ﻧﻪ در ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻮده ﻧﻪ در ﺑﺎﻻ‪.‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮده از ﻋﻠﻤﺎء و ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ‪ .‬ﻣﺎ ﻋﻴﻦ ﺷـﻜﺎﻳﺖ او را‬

‫ﻣﻲآورﻳﻢ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ او ﺑﻌﻨﻮان ﺷﻜﺎﻳﺖ اﻋﺘﺮاض ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫‪152‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻋﻴﻦ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ‬
‫آﺧﺮ زﻳﺎرت ﺷﻬﺪاء ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺟﻤﻠـﺔ‪» :‬ﻓﻴـﺎ ﻟﻴﺘـﲏ ﮐﻨـﺖ ﻣﻌﮑـﻢ‬

‫ﻓﺄﻓﻮز ﻣﻌﮑﻢ«‪ ،‬ﭘﺲ اﻳﻦ زﻳﺎدﺗﻲﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ذﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪» :‬ﰲ اﳉﻨﺎن ﻣـﻊ‬
‫اﻟﻨﺒﻴــﲔ واﻟﺼــﺪﻳﻘﲔ واﻟﺸــﻬﺪاء واﻟﺼــﺎﳊﲔ وﺣﺴــﻦ أوﻟﺌــﮏ رﻓﻴﻘ ـﺎً‪ .‬اﻟﺴــﻼم ﻋﻠ ـﻰ ﻣــﻦ ﮐــﺎن ﰲ اﳊــﺎﺋﺮ‬
‫ﻣﻨﮑﻢ وﻋﻠﻰ ﻣﻦ ﱂ ﻳﮑﻦ ﰲ اﳊﺎﺋﺮ ﻣﻌﮑـﻢ إﱁ«‪ ،‬ﺗﻤﺎم زﻳﺎدي و ﻓﻀـﻮﻟﻲ اﺳـﺖ‪ .‬ﺷـﻴﺦ ﻣـﺎ در‬
‫ﻛﺘﺎب ﻟﺆﻟﺆ و ﻣﺮﺟﺎن ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت ﻛﻪ ﻣﺘﻀﻤﻦ ﭼﻨﺪ دروغ واﺿﺢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻼوه ﺑﺮ‬
‫ﺟﺴﺎرت ارﺗﻜﺎب ﺑﺪﻋﺖ و ﺧﺴـﺎرت اﻓـﺰودن ﺑـﺮ ﻓﺮﻣـﻮدة اﻣـﺎم ؛‪ ،‬ﭼﻨـﺎن ﺷـﺎﻳﻊ و‬
‫ﻣﺘﻌﺎرف ﺷﺪه ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ در ﺷﺐ و روز در ﺣﻀﻮر ﻣﺮﻗﺪ ﻣﻨﻮر اﺑﻲ ﻋﺒـﺪاﷲ‬
‫اﻟﺤﺴﻴﻦ و ﻣﺤﻀﺮ ﻣﻼﺋﻜﺔ ﻣﻘﺮﺑﻴﻦ و ﻣﻄﺎف اﻧﺒﻴﺎء و ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﺑﺎ آواز ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪،‬‬
‫و اﺣﺪي ﺑﺮاﻳﺸﺎن اﻳﺮاد ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬و از ﮔﻔﺘﻦ اﻳـﻦ دروغ و ارﺗﻜـﺎب اﻳـﻦ ﻣﻌﺼـﻴﺖ ﻧﻬـﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﻛﻢ ﻛﻢ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت در ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛـﻪ در زﻳـﺎرت و ادﻋﻴـﺔ اﺣﻤﻘـﺎن از‬
‫ﻋﻮام ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﮔﺎﻫﻲ اﺳﻤﻲ ﺑﺮ آن ﻣﻲﮔﺬارﻧﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه و ﭼﺎب رﺳﻴﺪه و ﻣﻨﺘﺸﺮ‬
‫ﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬و از ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ اﻳﻦ اﺣﻤﻖ ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ آن اﺣﻤﻖ ﻧﻘﻞ ﮔﺮدﻳﺪه‪ ،‬و ﻛﺎر ﺑﺠﺎﺋﻲ رﺳﻴﺪه‬
‫ﻛﻪ ﺑﺮ ﺑﻌﻀﻲ ﻃﻠﺒﻪ ﻣﺸﺘﺒﻪ ﺷﺪه‪ .‬روزي ﻃﻠﺒﻪاي را دﻳﺪم ﻛﻪ آن دروغﻫﺎي ﻗﺒﻴﺤـﻪ را ﺑـﺮاي‬
‫ﺷﻬﺪاء ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬دﺳﺖ ﺑﺮ ﻛﺘﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻣﻠﺘﻔﺖ ﻣـﻦ ﺷـﺪ ﮔﻔـﺘﻢ‪ :‬از اﻫـﻞ ﻋﻠـﻢ ﻗﺒـﻴﺢ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻨﻴﻦ اﻛﺎذﻳﺐ در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﻀﺮي؟ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻣﺮوي ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮدم ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫ﻧﻪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬در ﻛﺘﺎﺑﻲ دﻳﺪم‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬در ﻛﺪام ﻛﺘﺎب؟ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻔﺘﺎح اﻟﺠﻨﺎن‪ .‬ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪم ﭼـﻪ‬
‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در ﺑﻲاﻃﻼﻋﻲ ﻛﺎرش ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎ رﺳﺪ ﻛﻪ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدة ﺑﻌﻀﻲ ﻋﻮام را ﻛﺘﺎب ﺷﻤﺮد‬
‫و ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮار دﻫﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺤﺎل ﺧﻮد ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﻋﻮام در اﻣﺜﺎل‬
‫اﻳﻦ اﻣﻮر ﺟﺰﺋﻴﻪ و ﺑﺪﻋﺘﻬﺎي ﻣﺨﺘﺼﺮه‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻏﺴﻞ اوﻳﺲ ﻗﺮﻧﻰ و آش اﺑﻮ اﻟﺪرداء ﻛﻪ ﺗـﺎﺑﻊ‬
‫و ﻣﺨﻠﺺ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﺑﻮده‪ ،‬و روزة ﺻﻤﺖ ﻛﻪ در روز ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬و ﻏﻴـﺮ آن ﻛـﻪ‬
‫اﺣﺪي ﺑﺮ ﻣﻘﺎم ﻧﻬﻲ ﺑﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺳﺒﺐ ﺗﺠﺮي ﺷﺪه ﻛﻪ در ﻫﺮ ﻣﺎه و ﺳـﺎل ﭘﻴﻐﻤﺒـﺮ و اﻣـﺎم و‬
‫ﻣﺮﺷﺪ ﺗﺎزه ﭘﻴﺪا ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬و دﺳﺘﻪ دﺳﺘﻪ از دﻳﻦ ﺧﺪا ﺑﻴﺮون ﻣﻲروﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ آﻧﻜﻪ ﻗﻤـﻲ ﺧـﻮد‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﻮد ﻛﻪ در دﻋﺎي ﻣﺠﻴﺮ ﻛﻪ از دﻋﺎﻫﺎي ﻣﻌﺘﺒﺮه اﺳـﺖ‬
‫در ﻫﺸﺘﺎد ﻣﻮﺿﻊ آن ﻛﻠﻤﺔ ﺑﻌﻔﻮك زﻳﺎد ﻛﻨﻨﺪ و ﻛﺴﻲ اﻧﻜﺎر ﻧﻜﻨﺪ و در دﻋﺎي ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ ﺻﺪ ﻓﺼﻞ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻓﺼﻠﻲ ﺧﺎﺻﻴﺘﻲ وﺿﻊ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﺑﻮدن اﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪153‬‬

‫زﻳﺎرات‪ ،‬زﻳﺎرت ﻣﻔﺠﻌﻪ ﺟﻌﻞ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﺑﻮدن اﻳﻦ ﻫﻤﻪ دﻋﺎﻫﺎي ﻣﻌﺘﺒﺮة ﻣﺮوﻳﻪ ﺑﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ‬
‫ﻋﺎﻟﻴﻪ و ﻛﻠﻤﺎت ﻓﺼﻴﺤﻪ و ﺑﻠﻴﻐﻪ دﻋﺎي ﺑﻲرﺑﻂ در ﻛﻤﺎل ﺑﺮودت ﺟﻌﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬و ﻧﺎم آن را‬
‫دﻋﺎ ﺣﺒﻲ ﮔﺬارﻧﺪ‪ ،‬و از ﻛﻨﮕﺮة ﻋﺮش آن را ﻧﺎزل ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﭼﻨﺪان ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺑـﺮاي او وﺿـﻊ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن را ﻣﺘﺤﻴﺮ و ﺳﺮاﺳﻴﻤﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺗﺎ آﻧﻜﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن از‬
‫ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻨﻬﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻛﺎر ﺑﺠﺎﺋﻲ رﺳﻴﺪه ﻛﻪ ﻛﺘـﺐ ﺷـﻴﻌﻪ ﻣﻨﺤﺼـﺮ ﺑـﻪ ﻛﺘـﺎب‬
‫ﻣﻔﺘﺎح ﺷﺪه و ﻣﺮﺟﻊ ﻋﻮام و ﺧﻮاص ﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎﻳﻲ اﻫﻞ ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﻧﻬـﻲ‬
‫ﻧﻨﻤﻮدن از اﻣﺜﺎل اﻳﻦ ﺑﺪع و اﺿﺎﻓﺎت و دس وﺿﺎﻋﻴﻦ و ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺟﺎﻫﻠﻴﻦ‪ ،‬و ﺟﻠﻮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ‬
‫از ﻧﺎ اﻫﻼن و از ﺗﺼﺮﻓﺎت ﺑﻲﺧﺮدان‪ ،‬ﺗﺎ ﻛﺎر ﺑﺠﺎﺋﻲ رﺳﻴﺪه ﻛـﻪ دﻋﺎﻫـﺎ ﻣﻮاﻓـﻖ ﺳـﻠﻴﻘﻪﻫـﺎ‬
‫ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺷﺪه و زﻳﺎرتﻫﺎ و ﻣﻔﺠﻌﻪﻫﺎ و ﺻﻠﻮاتﻫﺎ اﺧﺘﺮاع ﺷﺪه‪ ،‬و ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎي ﺑﺴـﻴﺎر از‬
‫دﻋﺎﻫﺎي دس ﺷﺪه ﭼﺎپ ﺷﺪه ﺗﺎ آﺧﺮ ﻛﻼم اﻳﺸﺎن ‪...‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﭼﻮن ﻛﻼم ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻮد ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ از آن اﻛﺘﻔﺎء ﻛـﺮدﻳﻢ‪ ،‬وﻟـﻲ ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﺸﺎن ﮔﻠﻪ و ﺷﻜﺎﻳﺖ دارد ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﺜﻼً ﻛﻠﻤﺔ ﺑﻌﻔﻮك در دﻋﺎي ﻣﺠﻴﺮ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه‪،‬‬
‫و ﭼﺮا ام ﺳﻠﻤﻪ را ام اﻟﺴﻠﻤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ؟ و ﭼﺮا زﺣﺮ ﺑﻦ ﻗﻴﺲ را زﺟﺮ ﺑﻦ ﻗـﻴﺲ ﺑـﺎ ﺟـﻴﻢ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و اﻫﻞ ﻋﻠﻢ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫـﺎﻳﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ از ﺷﺮك و ﻛﻔﺮ و ﺑﺮﺧﻼف آﻳﺎت ﻗﺮآن و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪه و‬
‫ﺛﻮابﻫﺎي اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ و ﻏﻠﻮاﻧﮕﻴﺰ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻨﺎم اﻳﻨﻜﻪ ﺟﻠﻴـﻞ اﻟﻘـﺪر‬
‫اﺳﺖ و ﻳﺎ ﻣﻘﺪس اﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ ،‬و اﻫﻞ ﻋﻠﻤﻲ ﻧﺒﻮده ﻛـﻪ ﺑﺮرﺳـﻲ ﻛﻨـﺪ و‬
‫دﻳﻦ اﺳﻼم را آﻟﻮده ﻧﺴﺎزﻧﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ اﻳﻦ رواﻳﺎت ﺟﻌﻠﻲ و دﻋﺎﻫﺎي ﺧﺮاﻓـﻲ را‬
‫ﻣﺪرك ﻗﺮار داده و ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮاﺷﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬از ﻗﺮن دوم ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﻛﻪ ﻗﺮن ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺑﻮده‪ ،‬و ﻻﺑﺪ اﻳﻦ ﭼﻨﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻣﺎداﻣﻲ ﻛـﻪ دﻧﻴـﺎ ﺑـﺮ ﭘـﺎ ﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬ﭘـﺲ ﺧﻮﺑﺴـﺖ اﮔـﺮ‬
‫داﻧﺸﻤﻨﺪي ﭘﻴﺪا ﺷﺪ و ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ دﻳﻨﻲ و اﺳـﻼﻣﻲ ﺧـﻮد را ﻃﺒـﻖ ﻗـﺮآن و ﺳـﻨﺖ‬
‫رﺳﻮل ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﻮل اﻳﻦ ﻛﺘﺐ دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎ را ﻧﺨـﻮرده و‬
‫ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﺪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ را ﻛﻪ ﻣﺪرك ﺗﻤﺎم ﻋﻠﻤﺎء و ﺧﻮاص و ﻋﻮام اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻤﻠـﻮ‬
‫از ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﺮاﻓﻲ و ﺿﺪ اﺳﻼﻣﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه در ﺻﺪد ﺗﺤﻘﻴـﻖ‬
‫ﺑﺮ آﻳﺪ و اﻳﺮادي ﻛﻨﺪ او را ﻣﻲﻛﻮﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺰاران ﺗﻬﻤﺖ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻜﻔﻴﺮ ﻛـﺮده و‬

‫‪154‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫واﺟﺐ اﻟﻘﺘﻞ ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا اﻳﻨﻄﻮر ﺷﺪه‪ ،‬ﺟﻮاب اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻳﻦ‪ ،‬دﻛﺎن ﻧـﺎن‬
‫ﺷﺪ و ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ رﻳﺎﺳﺖ و ﺟﻠﺐ ﻋﻮام ﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺷـﻮد‪ .‬ﺑﻬـﺮ ﺣـﺎل‪ ،‬ﻣـﺎ‬
‫ﺑــﺮاي رﺿــﺎي ﺧــﺪا و ﺑﻴــﺪاري ﻃــﺎﻟﺒﻴﻦ ﻫــﺪاﻳﺖ اﻳــﻦ ﺗــﺬﻛﺮات را دادهاﻳــﻢ‪ ،‬و از ﺧــﺪا‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻣﺎ را از ﺷﺮ اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ ﺣﻔﻆ و ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬واﷲ اﻟﻌﺎﺻﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ دوم در زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس‬
‫ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ از ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻨﺎم‪» :‬ﮐﺎﻣـﻞ اﻟﺰﻳـﺎرة« و ﻫـﺮ ﭼـﻪ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ از زﻳﺎرات ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ و ﻏﻴﺮﻣﺠﻌﻮﻟﻪ را در آن ﺟﻤﻊ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬از ﺟﻤﻠـﻪ زﻳـﺎرت‬
‫ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس ﻛﻪ از اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﭼﻮن ﺧﻮاﺳﺘﻲ زﻳﺎرت ﻛﻨﻲ ﻣﻴﺎﻳﺴـﺘﻲ ﺑـﺮ در‬
‫روﺿﻪ‪ ،‬و ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﺟﻌﻠﻲ ﺑﻮدن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در زﻣﺎن اﻣـﺎم ﺻـﺎدق روﺿـﻪ و‬
‫ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت‪ ،‬ﻣﻘﺪاري ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﺮده از ﺣﻀﺮت ﻋﺒـﺎس‬
‫و ﺧﻴﺎل ﻛﺮده از ﻣﻴﺎن ﻗﺒﺮ او ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ و ﻛﻠﻤـﺎت او را ﻣـﻲﺷـﻨﻮد و از ﺗﻤﻠـﻖ او ﺧﻮﺷـﺶ‬
‫ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﺑﺪروغ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﻧﺎ ﻟﮑﻢ ﺗﺎﺑﻊ وﻧﺼﺮﺗﻲ ﻟﮑـﻢ ﻣﻌـﺪة«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﻣﻦ ﺗﺎﺑﻊ ﺷـﻤﺎﻳﻢ‬
‫و ﻳﺎرﻳﻢ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻣﻬﻴﺎ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﻀﺮت ﻋﺒـﺎس ﻫـﺰار ﺳـﺎل‬
‫اﺳﺖ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و ﻣﺤﺘﺎج ﺑﻪ ﻳﺎري ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺗﻮ اﮔﺮ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪ :‬ﺑﻴﺎ ﻗﻮاﻋﺪ دﻳﻦ و‬
‫ﻗﺮآن را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮ و ﻋﻤﻞ ﻛﻦ‪ ،‬و اﻳﻨﻘﺪر ﺗﻤﻠﻖ از ﻗﺒـﻮر ﻣﻜـﻦ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬داﺧـﻞ‬
‫روﺿﻪ ﺷﻮ و ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺿﺮﻳﺢ ﺑﭽﺴﺒﺎن‪ ،‬و اﻳﻦ ﻗﺮﻳﻨـﺔ دﻳﮕﺮﻳﺴـﺖ ﻛـﻪ اﻳـﻦ زﻳـﺎرت در‬
‫زﻣﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺑﺮاي ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس ﺿﺮﻳﺢ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺟﻌﻞ ﮔﺮدﻳـﺪه‪ ،‬و در‬
‫ﻗﺮن اول و دوم اﻳﻦ ﺑﺴﺎط وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺗﺎ اﻣﺎم دﺳﺘﻮر دﻫﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫زﻳﺎرت ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ‪ ،‬وﻟﻴﻜﻦ ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎووس و دﻳﮕﺮان ﭼﻴﺰي زﻳﺎد ﻛﺮدهاﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﺑﻦ ﻃﺎووس و دﻳﮕﺮان ﭼﻪ ﺣﻘﻲ دارﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ دﻳﻨﻲ را ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻛﻨﻨﺪ و‬
‫ﺗﻤﻠﻘﺎت و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲﻫﺎ را زﻳﺎدﺗﺮ ﮔﺮداﻧﻨﺪ؟! ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺎ ﻣﻨﻜﺮ ﺷﺨﺼﻴﺖ دﻳﻨﻲ ﺣﻀـﺮت‬
‫ﻋﺒﺎس و ﺳﺎﻳﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ وﻟﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪  Ë ÊÉ È Ç Æ{:‬‬
‫‪) z × Ö   Õ Ô Ó Ò ÑÐ Ï Î   Í Ì‬اﻟﺒﻘﺮه‪(134 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬آﻧﺎن اﻣﺘﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﺐ اﻳﺸﺎن ﻣﺎل ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺮاي ﺷﻤﺎﺳﺖ‬
‫آﻧﭽﻪ ﺧﻮد ﻛﺴﺐ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬و ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺌﻮل اﻋﻤﺎل آﻧﺎن ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪155‬‬

‫ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺑﺎن از ﻓﻀﺎﺋﻞ آﻧﺎن ذﻛﺮ ﻛﺮدن در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻓﺎﻗﺪ ﻓﻀـﻴﻠﺖ ﻣـﻲﺑﺎﺷـﻲ‬
‫ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪهاي دارد‪ ،‬ﺧﻮدت را ﻣﻌﻄﻞ ﻣﻜﻦ‪ ،‬ﺑﺮو ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺳﻌﻲ و ﻛﻮﺷﺶ و ﻛﺴﺐ ﻓﻀﺎﺋﻞ‪.‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻮم در زﻳﺎرات ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ آﻧﻘﺪر ﻓﻀﻴﻠﺖ و ﺛﻮاب ﺑﺮاي زﻳﺎرت ﻗﺒﻮر ﺑﺰرﮔﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ از ﻫـﺮ‬
‫ﻋﻤﻠﻲ در اﺳﻼم ﺑﺎﻻﺗﺮ و ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﺪه‪ ،‬و ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮر ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ و زاد اﻟﻤﻌﺎد و ﻣﺼﺒﺎح اﻟﺰاﺋﺮ‬
‫اﺑﻦ ﻃﺎووس و اﻣﺜﺎل اﻳﺸﺎن‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺷﺐ و روز در ﺗﻤﺎم اﻳﺎم ﺳﺎل در رﻓـﺖ و آﻣـﺪ و‬
‫ﺧﻮاﻧﺪن زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﺳﻴﺪ اﻟﺸﻬﺪاء ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎز ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﺮده‪ ،‬و ﻳﻚ ﻋﻤﺮ دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ از ﺧـﺪا‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ زﻳﺎرات و دﺳﺘﻮرات ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ دﻳﺪ در زﻳﺎرات‬
‫ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ﭼﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ؟!‬
‫اول زﻳﺎرت اول رﺟﺐ‪ ،‬و ﻧﻴﻤﺔ آن و ﻧﻴﻤﺔ ﺷﻌﺒﺎن‪:‬‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﻣﺎ ﻛﺎر ﺑﻪ اﺧﺘﻼف ﻋﻠﻤﺎء ﻧﺪارﻳﻢ‪ ،‬ﻋﻠﻤﺎء اﺧﺘﻼف ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳـﺎرت ﻛـﻪ‬
‫ذﻛﺮ ﺷﺪه ﺑﺮاي ﺷﺐ اول رﺟﺐ اﺳﺖ ﻳﺎ روز آن‪ ،‬و ﺷﺐ ﻧﻴﻤﻪ آن و ﻳﺎ روز آن‪ .‬ﺑﻠﻜـﻪ ﻣـﺎ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﻣﺘﻦ اﻳﻦ زﻳﺎرت ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭘﺲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪:‬‬
‫در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻗﺮاﺋﻦ ﺟﻌﻞ زﻳﺎد اﺳﺖ‪ :‬ﻣﺜﻼً‪ ،‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﺎﻛﻴﺰهﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻣـﻪﻫـﺎي ﺧـﻮد را‬
‫ﺑﭙﻮش و ﺑﺮ درِ ﻗﺒﺔ ﻣﻄﻬﺮه ﺑﺎﻳﺴﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬در ﻗﺮن اول و دوم ﻗﺒﺔ ﻣﻄﻬﺮه و ﺻﺤﻦ و‬
‫ﺿﺮﻳﺢ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ ،‬و اﻳﻦ رواﻳﺎت از ﺟﻌﻠﻴﺎت ﻗﺮنﻫﺎي ﺑﻌﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻧـﺰد‬
‫ﺿﺮﻳﺢ ﺑﺎﻳﺴﺖ و اﻳﻦ ﻫﻢ ﻗﺮﻳﻨﺔ دﻳﮕﺮﻳﺴﺖ ﺑﺮ ﺟﻌﻞ اﻳﻦ رواﻳﺖ‪ .‬و اﻣﺎ ﻣـﺘﻦ آن‪ ،‬ﺗﻤـﺎم از‬
‫ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻏﻼت اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺜﻼً »اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ« ﺧﻄﺎب اﺳـﺖ ﺑـﺪون وﺟـﻮد ﻣﺨﺎﻃـﺐ‪ .‬و‬
‫»ﺻـﻔﯽ اﷲ« ﻧﻴﺰ دروغ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﺻﻄﻔﺎء ﻣﺨﺼﻮص اﻧﺒﻴﺎء اﺳـﺖ‪ ،‬و اﻳﻨﻜـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳـﺎ ﺣﺠـﺔ اﷲ« ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﺪرك ﺣﺠﺖ ﺧﺪا اﺳـﺖ‪ ،‬ﻗـﺮآن و ﻧﻬـﺞ‬

‫اﻟﺒﻼﻏﻪ ﺣﺠﺖ ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎ را ﻧﻔﻲ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺳـﻔﲑ اﷲ واﺑـﻦ‬
‫ﺳـﻔﲑﻩ«‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﭼﻪ ﺳﻔﺎرﺗﻲ از ﻧﺰد ﺧﺪا داﺷﺘﻪ؟ و ﺳﻔﺎرت در ﻛﺠﺎ و ﺑﻪ‬
‫ﺳﻮي ﻛﻪ ﺑﻮده اﺳﺖ؟! ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﺷﺮﻳﮏ اﻟﻘﺮآن«‪ ،‬اﻳﻦ ﻧﻴـﺰ ﻛﻔـﺮ اﺳـﺖ‪،‬‬
‫زﻳﺮا ﻗﺮآن از ﻃﺮف ﺧﺪاي واﺣﺪ ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﻪ ﻧـﺎزل‪ ،‬و ﺧـﺪا در ﻛﺘـﺎب و در اﻣـﺮ ﺧـﺪا‬
‫ﺷﺮﻳﻚ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻣﮕﺮ زﻳﺎرتﺳﺎزان ﻧﺨﻮاﻧﺪهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ Å Ä Ã Â Á À{:‬‬

‫‪156‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪) z Ë Ê É È Ç Æ‬اﻟﻜﻬﻒ‪ .(26 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻏﻴﺮﺧﺪا وﻟﻲ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑـﺮاي‬
‫اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺴﺖ و اﺣﺪي را در ﺣﻜﻢ ﺧﻮد ﺷﺮﻳﻚ ﻧﻨﻤﻮده«‬
‫و در اﺣﻜﺎم ﺧﺪا ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد؟!‪.‬‬

‫اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﭼﻮن رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬إﻧـﻲ ﺗـﺎرک ﻓـﻴﮑﻢ اﻟﺜﻘﻠـﻴﻦ‬
‫ﮐﺘﺎب اﷲ وﻋﺘﺮﺗﻲ«‪ ،‬ﭘﺲ ﻋﺘﺮت ﺷﺮﻳﻚ در ﺣﻜﻢ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﻓﻬﻤﺎﻧﻴﺪ ﻛـﻪ‬
‫اوﻻً‪ ،‬ﻃﺒﻖ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺧﻮد ﻣﺤﻤﺪ ص ﺷﺮﻳﻚ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧـﺪا ﺑـﻪ او ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪) z  z y x w‬ﻳﻮﻧﺲ‪.(109 :‬‬
‫»و از آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ وﺣﻰ ﻣﻰﺷﻮد‪ ،‬ﭘﻴﺮوى ﻛﻦ«‪.‬‬
‫{{ | } ~ ‪) z‬اﻟﺰﺧﺮف‪.(43:‬‬
‫»ﭘﺲ ﭼﻨﮓ زن ﺑ‪Ĥ‬ﻧﭽﻪ وﺣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪ ﺑﺴﻮى ﺗﻮ«‪.‬‬
‫و ﺑﻪ او ﻓﺮﻣﻮده‪ a `_^]\[ZYXWVUTS{ :‬‬
‫‪) zcb‬ﻳﻮﻧﺲ‪.(15 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻣﻦ ﺣﻖ ﻧﺪارم ﻛﻪ از ﭘﻴﺶ ﺧﻮد آن را ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ از ﭼﻴـﺰى ﻛـﻪ ﺑـﺮ ﻣـﻦ‬
‫وﺣﻰ ﻣﻰﺷﻮد ﭘﻴﺮوى ﻣﻰﻛﻨﻢ!«‪.‬‬
‫و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ص ﺗﺎﺑﻊ وﺣﻲ و ﺗﺎﺑﻊ اﺳﺖ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺑﻪ او ﻧﺎزل ﺷﺪه‪ ،‬ﭘـﺲ‬
‫ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻣﺤﻤﺪ ص ﺗﺎﺑﻊ اﺳـﺖ ﻧـﻪ ﺷـﺮﻳﻚ ﻗـﺮآن‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧـﻪ ﻋﺘـﺮت او ﺷـﺮﻳﻚ‬

‫ﻗﺮآﻧﻨﺪ؟! ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ :‬اﻳﻦ ﻛﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻳﺪ ﻛﻪ او ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬إﻧـﻲ‬
‫ﺗﺎرک ﻓـﻴﮑﻢ اﻟﺜﻘﻠـﻴﻦ‪ « ...‬ﺑﻪ ذﻳﻞ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﺮدهاﻳﺪ ﻛﻪ آﻣﺪه اﺳﺖ‪» :‬ﻟـﻦ ﻳﻔﺘﺮﻗـﺎ ﺣﺘـﻰ ﻳـﺮدا‬
‫ﻋﻠﻲ اﻟﺤـﻮض«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﻋﺘﺮت ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ از ﻗﺮآن ﺟﺪا ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺘﺮت ﺗﺎﺑﻊ ﻗﺮآن‪ ،‬و‬
‫راه ﻗﺮآن ﻣﻲ رود‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻋﺘﺮت ﺷﺮﻳﻚ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺎﺑﻊ آﻧﺴﺖ‪ .‬ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ :‬آﻳـﺎ ﺷـﻤﺎ‬
‫ﻋﻠﻲ ؛ را از ﻋﺘﺮت ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ اﮔﺮ او را از ﻋﺘﺮت ﻣﻲداﻧﻴﺪ ﺧﻮد او در ﺧﻄﺒـﺔ‬
‫‪ 203‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬إﱐ اﺗﺒﻌﺖ ﻛﺘﺎب اﷲ واﻗﺘﺪﻳﺖ ﺑﺴـﻨﺔ رﺳـﻮل اﷲ«‪ .‬و در ﺧﻄﺒﺔ‬

‫‪ 203‬ﻣــﻲﮔﻮﻳــﺪ‪» :‬ﻧﻈـﺮت إﱃ ﻛﺘــﺎب اﷲ وﻣـﺎ وﺿـﻊ ﻟﻨــﺎ وأﻣﺮﻧـﺎ ﺑـﺎﳊﻜﻢ ﺑــﻪ ﻓﺎﺗﺒﻌﺘـﻪ‪ ،‬وﻣـﺎ اﺳــﱳ‬
‫اﻟﻨـﱯ ص ﻓﺎﻗﺘﺪﻳﺘـﻪ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﻧﮕﺎه ﻛﺮده ﺑﻪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و دﺳـﺘﻮرات و اواﻣـﺮي ﻛـﻪ در آن‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪157‬‬

‫ﺑﺮاي ﻣﺎ وﺿﻊ ﻛﺮده و ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺣﻜﻢ ﻛـﺮدن ﺑـﻪ آن اﻣـﺮ ﻓﺮﻣـﻮده‪ ،‬ﭘـﺲ آن را ﭘﻴـﺮوي و‬
‫ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ ﻧﻤﻮدم‪ ،‬و ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺳﻨﺖ ﻗﺮار داده اﻗﺘﺪا ﻛﺮدم‪ .‬و در ﺧﻄﺒـﺔ‬

‫‪t‬‬
‫‪t 6r Rt t H6s 6Ir ;r u 66r+u 8r (r 6‬‬
‫‪ .«t t 366s r §t i6‬و ﻣﻜــﺮر در ﻧﻬــﺞ اﻟﺒﻼﻏــﻪ‬
‫‪u 6Rs r /r »168‬‬
‫‪r 6/r tl L 6‬‬

‫ﻓﺮﻣﻮﻣﻮده‪ ¨Iv r s /r » :‬ص ‪r xr‬‬
‫‪ $s r v+s 3;s  ©sr A h‬و ﺳﺎﻳﺮ ﻓﺮﻣﺎﻳﺸﺎت آﻧﺤﻀﺮت‪ ،‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﻳﻦ‪،‬‬
‫ﺧﻮد ﻋﻠﻲ ؛ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺗﺎﺑﻊ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮﻟﻢ ﻧﻪ ﺷـﺮﻳﻚ آن‪ .‬و ﺑﻌـﻼوه‬
‫در ﻛﺘﺐ اوﻟﻴﻪ و ﺑﺴﻴﺎري از ﻛﺘﺎﺑﻬﺎي ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺻﺤﻴﺢ‪ ،‬ﺣﺪﻳﺚ رﺳﻮل اﷲ ص ﺑﺪﻳﻨﺼـﻮرت‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻣﻦ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﻛﺘﺎب ﺧـﺪا را ﮔﺬاﺷـﺘﻢ«‪ .‬و در ﺑﻌﻀـﻲ‬
‫رواﻳﺎت ﺑﺼﻮرت »ﻛﺘﺎب اﷲ وﺳﻨﺘﻲ« آﻣﺪه‪ .‬و اﻳﻦ رواﻳﺎت ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﺻﺤﻴﺢﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا‬

‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا دﺳﺘﻮر ﭘﻴﺮوي از ﻗـﺮآن و ﺳـﻨﺖ رﺳـﻮل ص داده اﺳـﺖ‪ .‬و‬
‫ﺣﺴﺎً ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ آﻧﭽﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻫﺪاﻳﺖ و راﻓﻊ ﮔﻤﺮاﻫﻲ اﺳـﺖ و اﺋﻤـﻪ ﻧﻴـﺰ ﺑـﺪان ﻣﺘﺴـﻤﻚ‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻫﻤﺎن ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل اﺳﺖ‪ .‬و ﺣﻀـﺮت ﻋﻠـﻲ ﻧﻴـﺰ در ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﺧﻄﺒﺔ ‪ 127‬در ﻋﻬﺪ ﻧﺎﻣﺔ ﻣﺎﻟﻚ اﺷﺘﺮ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ دو ﭼﻴﺰ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺘﺎب و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل را ﻣﺮﺟﻊ‬
‫داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻗﺮآن اﺳﺘﺪﻻل ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ Ø  × Ö Õ Ô Ó Ò{ :‬‬
‫‪) z Ù‬اﻟﻨﺴﺎء‪ (59 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬اﮔﺮ اﺧﺘﻼف ﻛﻨﻴﺪ در ﭼﻴﺰى ﭘﺲ راﺟﻊ ﻛﻨﻴﺪ او را ﺑﺴﻮى‬
‫ﺧﺪا و ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ«‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ زﻳﺎرتﻧﺎﻣـﻪﺳـﺎزان را ﻛـﻪ ﻣﻮﺟـﺐ‬
‫ﮔﻤﺮاﻫﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎن ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﺷﺪهاﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﺣﻘﻴﺮ روزي ﻣﻬﻤﺎن ﻳﻜﻲ از ﻋﻠﻤﺎي ﺗﻬﺮان ﺑﻮدم اﺻﺮار ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﺮا ﻫﻤﺮاه ﺑﺒﺮد ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮد ﻛﻪ در آﻧﺠﺎ ﻣﺠﻠﺲ روﺿﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻦ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﻲﻛﺮدم‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻦ ﻣﺠﺎﻟﺲ روﺿﻪ‬
‫را ﺷﺮﻋﻲ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺠﺎﻟﺲ روﺿﻪ را ﺑﺮﺧﻼف ﺷﺮع ﻣـﻲداﻧـﻢ‪ ،‬ﺑﻬـﺮ ﺣـﺎل او‬
‫اﺻﺮار ﻛﺮد‪ ،‬ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬آﻗﺎي ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﺸﺮوع ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ ،‬او ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎ ﻏﻴـﺮ از‬
‫ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺠﺎﻟﺲ اﺳﺖ‪ ،‬واﻋﻈﻲ دﻋﻮت ﻛﺮدهاﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﻼم وارد اﺳﺖ‪ ،‬و ﭼﻴﺰي ﺑﺮﺧﻼف‬
‫ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن‪ ،‬آﻧﻘﺪر ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﮔـﻮل ﺧـﻮردم و ﺑـﻪ اﺻـﺮار او ﻫﻤـﺮاه او‬
‫رﻓﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ وارد و ﺟﻠﻮس ﻧﻤﻮدﻳﻢ واﻋﻆ در اﺑﺘﺪاي ﻣﻨﺒـﺮ دﻋـﻮت ﺑـﻪ اﺗﺤـﺎد‬
‫ﺷﻴﻌﻪ و ﺳﻨﻲ ﻛﺮد ﻣﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬وﻟﻲ در آﺧﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ رﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ را ﺑﺮ ﺑـﺎد داد‬
‫و ﺑﻨﺎ ﻛﺮد ﺑﺮ ﺧﻠﻔﺎ و ﭘﻴﺮوان آﻧﺎن ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ و ﺳﺐ و ﻟﻌﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻪ آن آﻗﺎ ﻋﺮض ﻛﺮدم‪ :‬اﻳﻦ‬

‫‪158‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﺳﺖ واﻋﻆ ﺧﻮﺑﻲ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ اول و آﺧﺮش ﺿﺪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻣـﺮدم را ﻣﻨـﺎﻓﻖ ﺑـﺎر‬
‫ﻣﻲآورد ﻛﻪ در دل ﺑﺎ ﻫﻢ دﺷﻤﻦ و ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻓﺤﺶ دﻫﻨﺪ وﻟﻲ در ﻇﺎﻫﺮ ﺑـﺎ ﻫـﻢ اﺗﺤـﺎد‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﺣﺎل ﻛﻪ روﺿﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد ﻳﻚ ﻣﺮد ﻧﺎداﻧﻲ ﺑﺮﺧﺎﺳـﺖ و ﮔﻔـﺖ‪:‬‬
‫»اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﺷﺮﻳﮏ اﻟﻘـﺮآن«‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻪ آن آﻗﺎ ﻋﺮض ﻛﺮدم‪ :‬ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ ﻣﮕﺮ‬
‫ﻧﺨﻮاﻧﺪهاﻳﺪ ﻗﺮآن را ﻛﻪ ﻧﻔﻲ ﺷﺮﻳﻚ در اﺣﻜﺎم اﻟﻬﻲ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬او ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ در اﻳـﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع آﻳﻪاي ﻫﺴﺖ؟ ﻣﻦ ﺑﺮاي او ﺑﻪ ذﻛﺮ ﻳﻚ آﻳﻪ اﻛﺘﻔﺎء ﻧﻤﻮدم و آﻳﺔ ﺳـﻮرة ﻛﻬـﻒ را‬
‫ﻛﻪ ذﻛﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن دادم ﺑﺴﻴﺎر ﺧﺠﻞ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﺣـﺎﻻ ﻛـﻪ‬
‫داﻧﺴﺘﻴﺪ اﻳﻦ ﻣﺮد ﻧﺎدان را ﺻﺪا زﻧﻴﺪ و ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻼﻣﻲ ﻧﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬دﻳﺪم رﻧـﮓ از‬
‫ﺻﻮرت او ﭘﺮﻳﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬آﻗﺎي ﻋﺰﻳﺰ‪ ،‬ﺷﻤﺎ‬
‫ﻣﻼي اﻳﻦ ﻣﺤﻞ‪ ،‬و ﻣﺤﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮدﻣﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺳﻨﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻦ دﻳﺪم ﺑﺎ‬
‫اﻳﻦ وﺿﻊ ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪارد ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و اﻳﺸـﺎن را وداع ﻛـﺮدم‪ ،‬و از اﻳﻨﻜـﻪ در آن ﻣﺠﻠـﺲ‬
‫ﺷﺮﻛﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدم اﺳﺘﻐﻔﺎر ﻧﻤﻮدم‪.‬‬
‫در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﻋﻤـﻮد اﻟـﺪﻳﻦ«‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ اﻣـﺎم ﺗـﺎﺑﻊ‬
‫دﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬آﻳﺎ او اﺻﻞ و ﻓﺮع و ﻋﻤﻮد دﻳﻦ اﺳﺖ ﻳـﺎ ﺗـﺎﺑﻊ آن‪ ،‬ﭘـﺲ از آن آﻧﻘـﺪر ﺑﻬـﻢ‬
‫ﺑﺎﻓﺘﻪ و آﻧﻘﺪر ﻋﻘﻴﺪة ﺧﺮاﻓﻲ و ﺿﺪ اﺳﻼﻣﻲ ﺑﻨﺎم اﻣﺎم وارد زﻳﺎرت ﻛـﺮده ﻛـﻪ ذﻛـﺮ آن ﺑـﺎ‬

‫اﺧﺘﺼﺎري ﻛﻪ در ﻧﻈﺮ دارﻳﻢ ﻧﻤﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻟﻌﻦ اﷲ أﻣﺔ دﻓﻌﺘﮑﻢ ﻣـﻦ ﻣﻘـﺎﻣﮑﻢ«‬
‫ﺣﺎل اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از او ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻘﺎم ﻛﺴﻲ را از‬
‫او ﺑﮕﻴﺮد ﻣﺜﻼً ﻋﻠﻢ و ﺗﻘﻮي و ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻋﻠﻲ را آﻳﺎ ﻣﻲﺷﻮد از او ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻛﺲ دﻳﮕـﺮ‬
‫داد‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻲ داﺷﺘﻪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮي ﮔﺮﻓﺘﻪ؟! ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺟﻮاﺑﻲ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬و ﻣﺜﻼً اﮔـﺮ ﭘﺮﺳـﻴﺪه‬
‫ﺷﻮد‪» :‬ﻟﻘﺪ اﻗﺸﻌﺮت ﻟﺪﻣﺎﺋﮑﻢ أﻇﻠﺔ اﻟﻌﺮش ﻣﻊ أﻇﻠﺔ اﻟﺨﻼﺋﻖ« ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﮕﺮ ﺧﻼﺋﻖ أﻇﻠﻪ‬
‫دارﻧﺪ؟ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪارد‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ اﻣﺎم را ﺑﺎزي دﻫﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ ﮔـﻮل‬

‫ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻟﺬا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻟﺒﻴـﮏ داﻋـﻲ اﷲ إن ﮐـﺎن ﻟـﻢ ﻳﺠﺒـﮏ ﺑـﺪﻧﻲ ﻓﻘـﺪ أﺟﺎﺑـﮏ ﻗﻠﺒـﻲ وﺳـﻤﻌﻲ‬
‫وﺑﺼـﺮي«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺪﻧﻢ ﺗﻮ را اﺟﺎﺑﺖ ﻧﻜﺮد ﻗﻠﺒﻢ و ﺳﻤﻌﻢ و ﺑﺼﺮم ﺗﻮ را اﺟﺎﺑﺖ ﻛـﺮده‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﺳﻤﻊ و ﺑﺼﺮ از ﺑﺪن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟ آﻳﺎ ﭘﺲ از ﻫﺰار ﺳﺎل ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻲﺧﻮاﻫـﺪ‬
‫اﻣﺎم را ﻳﺎري ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ او ﻫﻢ ﭼﺮا ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﺪاي ﺻﺪر اول ﻧﻤﻲرود دﻳﻦ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪159‬‬

‫ﺧﺪا را ﻳﺎري ﻛﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ دﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻧﺴﺎزد و ﻧﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎز اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از‬
‫او ﺑﭙﺮﺳﺪ‪» :‬ﻃﻬﺮت ﺑﮏ اﻟـﺒﻼد« ﻳﻌﻨﻲ ﭼـﻪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧـﻪ ﺑـﻼد ﺑـﻪ او ﭘـﺎك ﺷـﺪه؟ ﻣﮕـﺮ او از‬
‫ﻣﻄﻬﺮات اﺳﺖ؟ ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪارد و ﻫﻜﺬا ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻘﺎت و ﻛﺎﺳﻪ ﻟﻴﺴﻲﻫﺎ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲﻫـﺎ‬

‫ﻛﻪ در اﻳﻦ زﻳﺎرت آﻣﺪه ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه دارد؟ در آﺧﺮ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻓﺎﺷـﻔﻊ إﻟـﻰ رﺑـﮏ ﻓـﻲ ﺣـﻂ‬
‫اﻷﺛﻘﺎل ﻋﻦ ﻇﻬﺮي وﺗﺨﻔﻴﻔﻬﺎ ﻋﻨﻲ وارﺣﻢ ذﻟﻲ وﺧﻀﻮﻋﻲ ﻟﮏ وﻟﻠﺴﻴﺪ أﺑﻴﮏ« ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ‬
‫او ﺑﺮاﻳﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ و او را از وزر و وﺑﺎل و ﺧﻴﺎﻧﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﻤـﻮده و از ذﻟـﺖ او را‬
‫ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ او ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬اي ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ از ﻗﺮآن‪ ،‬ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر اﻣـﺎم ﻧﻴﺴـﺖ‪،‬‬
‫اي ﺑﻴﭽﺎرة ﻧﺎدان‪ ،‬ﺑﺮو ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻦ‪ .‬آن آﻗـﺎ از ﺧـﺪا ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﺘﺮ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬اﮔـﺮ ﺑﻔﻬﻤـﺪ ﺗـﻮ ﭼـﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ و از ﻏﻴﺮﺧﺪا ﺗﺮﺣﻢ ﻣﻲﺟﻮﻳﻲ‪ ،‬و ﺑﺮاي ﻏﻴﺮ ﺧﺪا اﻇﻬﺎر ذﻟﺖ و ﻛﺮﻧﺶ ﻣﻲﻛﻨـﻲ‪،‬‬
‫از ﺗﻮ ﺑﻴﺰار ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫دوم زﻳﺎرت ﻧﻴﻤﻪ رﺟﺐ‬
‫اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﺮ زﻳﺎرات و زﻳﺎرت ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻤﻠﻮ از ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﭼﻴﺰي‬
‫در اﻳﻦ زﻳﺎرت از ﻛﻔﺮ و ﺧﺮاﻓﺎت اﺳﺖ ﻛﻪ در آن زﻳـﺎرت ﻧﺒـﻮده‪ ،‬و آن اﻳـﻦ اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﺷﻬﺎدت ﺑﺪورغ ﻣﻲدﻫﺪ و ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أﻧـﮏ ﺗﺴـﻤﻊ اﻟﮑـﻼم وﺗـﺮد اﻟﺠـﻮاب«‪ ،‬ﺣـﺎل‬
‫ﻛﺴﻲ از او ﻧﭙﺮﺳﻴﺪه‪ :‬ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺟﻮاﺑﻲ ﺷﻨﻴﺪي ﻛﻪ ﺷﻬﺎدت ﻣﻲدﻫﻲ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﻮاب ﺻـﺤﻴﺤﻲ‬
‫ﻧﺪارد ﻣﮕﺮ آﻧﻜﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ روﺿﻪﺧﻮانﻫﺎ ﺑﻬﻢ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺑﺒﺎﻓﺪ ﻛﻪ روح اﻣﺎم ﭼﻮن ﻋﺒﺎدت ﻛﺮده‬
‫ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎً دروغ اﺳﺖ‪ .‬زﻳﺮا ﺑﺸـﻬﺎدت ﺑﺴـﻴﺎري از آﻳـﺎت ﻗـﺮآن‬
‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻣﺮﺳﻞ ﻛﻪ ﺑﺪرﺟﺎﺗﻲ از اﻣﺎم ﺑﺎﻻﺗﺮﻧﺪ از دﻧﻴـﺎ ﭘـﺲ از ﻣـﻮت ﺑـﻲاﻃﻼﻋﻨـﺪ‪ .‬اﻳﻨـﺎن‬
‫ﺻﻔﺎت ﺳﻤﻴﻌﻲ و ﺑﺼﻴﺮي ﺧﺪا را ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﻏﻠﻮ ﺑﻪ ﻳﻜﻲ از ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻛـﻪ ﻫﻤـﺔ‬
‫ﺻﺪاﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﻮد و ﺟﻮاب ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﻋﺒﺎدت ﻛـﺮد ﺳـﻤﻴﻊ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﻴﻞ؟ و ﻗﺮﻳﻨﺔ ﺑﺮ ﻛﺬب اﻳﻦ زﻳﺎرت ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﻜﺮر ﮔﻔﺘﻪاﻳﻢ‪:‬‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن آﻣﺪي در ﺻﺤﻦ ﺷﺮﻳﻒ ﭘﺲ داﺧﻞ ﺷـﻮ در ﺣـﺮم ﻣﻄﻬـﺮ‪ ،‬ﺑـﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﺻﺤﻦ و ﺣﺮﻣﻲ ﻧﺒﻮده‪ ،‬و اﻳﻦ زﻳﺎرت در ﻗﺮن ﺳﻮم ﺑﻪ ﺑﻌـﺪ ﺟﻌـﻞ ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ در آﺧﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮو ﺑﻪ ﺣﺮم ﻋﺒﺎس ﺑﻦ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻛﻪ اﻳـﻦ ﻫـﻢ ﻗﺮﻳﻨـﺔ‬
‫دﻳﮕﺮي ﺑﺮ ﻛﺬب اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪160‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺳﻮم زﻳﺎرت ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎن اﺳﺖ‬
‫ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﺑﺮاي آن ﺷﻤﺮده ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻫﻴﭻ ﻋﺒﺎدﺗﻲ ﺷﻤﺮده ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴـﺎء‬
‫ﺣﺘﻲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان اوﻟﻮاﻟﻌﺰم ﻹ و ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺑﺎ زاﺋﺮ ﻣﺼـﺎﻓﺤﻪ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ‪ ،‬و ﻓﻘـﻂ ﺧـﺪا ﺑـﺎ او‬
‫ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺷﻴﺦ ﻛﻔﻌﻤﻲ اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬و آورده‬

‫اﺳﺖ ﻛﻪ در آن ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪» :‬أﻳﻬـﺎ اﻟﻌﺒـﺪ اﻟﺼـﺎﻟﺢ! أودﻋـﮏ ﺷـﻬﺎدة ﻣـﻦ ﺗﻘﺮﺑﻨـﻲ إﻟﻴـﮏ ﻓـﻲ ﻳـﻮم‬
‫ﺷـﻔﺎﻋﺘﮏ«‪ ،‬اي ﺑﻨﺪة ﺻﺎﻟﺢ‪ ،‬ﺑﻮدﻳﻌﻪ و اﻣﺎﻧﺖ ﻧﺰد ﺗﻮ ﻣﻲﮔﺬارم ﺷﻬﺎدت ﺧﻮدم را ﻛـﻪ روز‬
‫ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮا ﺑﺨﻮد ﻧﺰدﻳﻚ ﻛﻨﻲ و از ﻣﻘﺮﺑﺎن ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮده از ﺷـﻴﺦ ﻛﻔﻌﻤـﻲ‬
‫ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬آﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ در دﻧﻴﺎ ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ اﺳﺖ و ﻣﻲﺷﻨﻮد و از ﻣﺎﻓﻲ اﻟﺼﺪور ﺑﻨﺪﮔﺎن‬
‫ﻣﻄﻠﻊ و ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﺎﻧﺖ آﻣﺎده ﻛﺮده اﺳﺖ؟ و آﻳﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر‬
‫ﻣﻘﺼﺮ اﺳﺖ و ﻳﺎ ﺑﺎذن و اﺧﺘﻴﺎر ﺧﺪا و آﻳﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻛﺲ اﺳﺖ؟ اﻧﺴﺎن ﻧﻤﻲداﻧﺪ‬
‫ﺑﺎ اﻳﻨﺎن ﻛﻪ ادﻋﺎي ﻋﻠﻢ دارﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ؟! آﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻧﺪﻳﺪه اﻳﻦ زاﺋﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﻓﺘﻪ آﻳﺎ ﺧـﻮدش‬

‫ﻓﻬﻤﻴﺪه ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ؟! ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺑﻞ ﺑﺮﺟﺎء ﺣﻴﺎﺗﮏ ﺣﻴﻴﺖ ﻗﻠﻮب ﺷﻴﻌﺘﮏ وأﻧـﮏ وﺟـﻪ اﷲ‬
‫اﻟﺬي ﻟﻢ ﻳﻬﻠﮏ وﻻ ﻳﻬﻠﮏ«‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎت ﻛﻪ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺣﻴـﺎت ﺗـﻮ ﻗﻠـﻮب ﺷـﻴﻌﻪ زﻧـﺪه‬
‫اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ و ﺗﻮ ﺻﻮرت ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻼك ﻧﺸﺪه و ﻫﻼك ﻧﻤﻲﺷـﻮد ﻳﻌﻨـﻲ ﭼـﻪ؟!‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ »أﺷـﻬﺪ أن ﻫـﺬﻩ اﻟﺘﺮﺑـﺔ ﺗﺮﺑﺘـﮏ وﻫـﺬا اﻟﺤـﺮم ﺣﺮﻣـﮏ«‪ .‬آﻳـﺎ اﮔـﺮ‬
‫ﺷﻬﺎدت داد ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺑﺖ‪ ،‬ﺗﺮﺑﺖ ﺣﺴﻴﻦ اﺳﺖ و اﻳﻦ ﺣﺮم ﺣﺮم اوﺳﺖ‪ ،‬ﺷﻬﺎدت او اﺛﺮي‬
‫دارد؟ و اﮔﺮ ﺷﻬﺎدت ﻧﺪاد و ﻣﺜﻼً ﻛﺴﻲ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﺮم ﺣﺮم او ﺑﺎﺷـﺪ؟ ﺧـﺪا‬
‫ﻛﻤﻲ ﻋﻘﻞ ﺑﻪ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺎرم زﻳﺎرت ﺷﺒﻬﺎي ﻗﺪر اﺳﺖ‬
‫ﺣﺎل ﭼﻪ ﻓﻀﺎﺋﻠﻲ ﺑﺮاي زﻳﺎرت و ﺗﺮﻏﻴﺐ و ﺗﺤﺮﻳﺾ آن در اﻳﻦ ﺷﺐ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﺎري‬
‫ﻧﺪارﻳﻢ زﻳﺮا ﻧـﺎﻗﻠﻴﻦ در ﺑﻨـﺪ ﺻـﺪق و ﻛـﺬب ﻧﺒﻮدﻧـﺪ و ﻧﻮﺷـﺘﻪﻫـﺎي ﺧـﻮد را ﺑـﺎ ﻗـﺮآن‬
‫ﻧﻤﻲﺳﻨﺠﻴﺪهاﻧﺪ ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪z _ ~ } | { z y{:‬‬
‫)اﻷﻋﺮاف‪.(6 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ‪) ،‬ﻫﻢ( از ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﺑﻪ ﺳـﻮى آﻧﻬـﺎ ﻓﺮﺳـﺘﺎده ﺷـﺪﻧﺪ ﺳـﺆال‬
‫ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد )و ﻫﻢ( از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﺳﺆال ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ!«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪161‬‬

‫ﻛﻪ ﺧﻮد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻣﺮﺳﻞ ﺣﺴﺎب و ﻛﺘـﺎب و ﺳـﺆال و ﺟـﻮاب دارﻧـﺪ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧـﻪ زاﺋـﺮ‬
‫ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﺪارد؟! و اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاﻳﺴﺖ از ﺗﻤﻠـﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳـﻲ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﺮ زﻳﺎرتﻫﺎ‪ ،‬و در آﺧﺮ ﻃﻠﺐ ﻛﺎر ﺷﺪه ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ زﻳﺎرت ﺗﻮ آﻣﺪهام ﭘﺲ »ﻓﺎﺷـﻔﻊ‬
‫ﱄ ﻋﻨـﺪ رﺑـﮏ«‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎ ﺧﺪا اﺳﺖ ﻧﻪ ﺑـﺎ دﻳﮕـﺮي‪ .‬آري‪،‬‬
‫آﻧﭽﻪ از ﻗﺮآن در ﻣﻮرد ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد آﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﮕـﻮﺋﻴﻢ‪ :‬ﺷـﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﺑﻤﻌﻨﺎي اﺑﻼغ رﺣﻤﺖ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء ﭘﻴﺎمﻫـﺎي ﺧـﺪا‬
‫را ﺑﻪ ﻣﺮدم اﺑﻼغ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ در آﺧﺮت ﻧﻴﺰ رﺣﻤﺖ ﺧﺪا را ﺑﻪ ﭘﺎﻛﺎن اﻋﻼم و اﺑﻼغ ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ در آﺧﺮت ﺑﻪ ﭘﺎﻛﺎﻧﻲ ﻛﻪ از اﻳﺸﺎن راﺿﻲ و ﺷﺎﻳﺴـﺘﺔ ﺑﻬﺸـﺖ ﻣـﻲداﻧـﺪ‬
‫ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ اﻧﺒﻴﺎء و اوﻟﻴﺎء رﺣﻤﺖ ﺧﻮد را اﺑﻼغ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣـﺜﻼً داﺧـﻞ ﺑﻬﺸـﺖ ﺷـﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﭘﺎك و ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﺎﭘﺎك اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ وإﻻّ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮي ﺑﻨﺪه‬
‫ﺷﻨﺎس ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﺻﻞ آﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا از ﺑﻨﺪهاش راﺿﻲ و او را ﻣﺸﻤﻮل رﺣﻤـﺖ‬
‫ﺧﻮد ﻛﻨﺪ و ﻟﺬا ﻓﺮﻣﻮده‪) z m l k j i{ :‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(28 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰﻛﻨﻨﺪ اﻻ ﺑﺮاى ﻛﺴﻴﻜﻪ ﺧﺪا ﺧﻮﺷﻨﻮد ﺷﺪه اﺳﺖ از او«‪.‬‬

‫و ﻳﺎ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ å ä ã â á à ß Þ Ý Ü Û Ú Ù Ø{ :‬‬
‫‪) z ê é è ç æ‬اﻟﻨﺠﻢ‪» .(26 :‬و ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ در آﺳـﻤﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﻛـﻪ‬
‫ﺷﻔﺎﻋﺘﺸﺎن ﻫﻴﭻ ﺳﻮدى ﻧﻤﻰﺑﺨﺸﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﭘﺲ از آﻧﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاى ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫـﺪ‬
‫و ﺑﭙﺴﻨﺪد‪ ،‬اﺟﺎزه دﻫﺪ«‪.‬‬
‫و اﻣﺎ اﻧﺒﻴﺎء ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎﻛﺎن را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ؟ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ ﻋﻼﺋﻤﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا‬
‫در ﭘﺎﻛﺎن ﻣﻲ ﻧﻬﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺮآن ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪) z ¬« ª © ¨ §{ :‬آل ﻋﻤﺮان‪:‬‬
‫‪.(106‬‬
‫»روزى ﻛﻪ ﭼﻬﺮهﻫﺎﻳﻰ ﺳﻔﻴﺪ و ﭼﻬﺮهﻫﺎﻳﻰ ﺳﻴﺎه ﮔﺮدد«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪) z G F E D C B A{:‬اﻟـﺮﺣﻤﻦ‪:‬‬
‫‪» .(41‬ﻣﺠﺮﻣﺎن از ﻗﻴﺎﻓﻪﺷﺎن ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬آن ﮔﺎه ﻣﻮى ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ و ﭘﺎﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ]و ﺑـﻪ‬
‫دوزخ اﻧﺪاﺧﺘﻪ[ ﻣﻰﺷﻮد«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪162‬‬

‫آري‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻪ روز ﺟﺪاﻳﻲ ﺣﻖ از ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺑﺎن و ﺑﺪان را از ﻫﻢ‬
‫ﺟﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪) z b a ` _ ^{ :‬ﻳﺲ‪.(59 :‬‬
‫»و ]ﻓﺮﻣﺎن دﻫﻴﻢ[ اى ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران! اﻣﺮوز ]از ﻧﻴﻜﺎن[ ﺟﺪا ﺷﻮﻳﺪ«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪) z g f  e d c b{ :‬اﻟﻨﺒﺄ‪ (17 :‬‬
‫»ﺑﻰ ﮔﻤﺎن روز داورى ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻣﻌﻴﻦ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪) z × Ö Õ Ô Ó  Ò Ñ Ð Ï Î Í Ì Ë Ê{ :‬ﻃـﻪ‪:‬‬
‫‪» (74‬ﺑﻰ ﮔﻤﺎن ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻪ ]ﻧﺰد[ ﭘﺮوردﮔﺎرش آﻳـﺪ‪ ،‬ﺑﺪاﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺟﻬـﻨﻢ ]را‬
‫ﻛﻴﻔﺮ[ دارد‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﻧﻪ ﻣﻰﻣﻴﺮد و ﻧﻪ زﻧﺪه ﻣﻰﻣﺎﻧﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ‪ ،‬ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻜﺎن اﻓﺮاد آﻟـﻮده ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜـﻪ ﻣـﺄوا و ﻣﻨـﺰل ﭘﺎﻛـﺎن اﺳـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪) z ð ï î í ì{:‬ﻃﻪ‪.(76 :‬‬
‫»و اﻳﻦ اﺳﺖ ﭘﺎداش ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﭘﺎك ﺷﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﺪا از ﺑﻨﺪهاش ﺧﻮﺷﻨﻮد ﻧﺒﺎﺷﺪ و او را ﻣﺴـﺘﺤﻖ ﺑﻬﺸـﺖ ﻧﺪاﻧـﺪ ﻫـﻴﭻ‬
‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﻓﻊ ﻋﺬاب از او ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺧﺪاي ﻧﺒﺎﺷﺪ ز ﺑﻨـﺪه اش ﺧﻮﺷـﻨﻮد‬

‫ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﻤـﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒـﺮان ﻧـﺪارد ﺳـﻮد‬

‫ﺑﻨﺪهﺷﻨﺎس ﻓﻘﻂ ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬و ﻓﻘﻂ او ﭘﺎك را از ﻧﺎﭘﺎك و ﺧﺒﻴﺚ را از ﻃﻴﺐ ﺷـﻨﺎﺧﺘﻪ و‬
‫اﺳﺮار و ﻣﻜﻨﻮﻧﺎت ﺑﻨﺪﮔﺎن و ﭘﻴﺶرو و ﭘﺸﺖ ﺳـﺮ و ﻇـﺎﻫﺮ و ﺑـﺎﻃﻦ و ﮔﺬﺷـﺘﻪ و آﻳﻨـﺪة‬
‫اﻳﺸﺎن را ﻣﻲداﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺳـﻮرة ﺑﻘـﺮه وﻗﺘـﻲ ﺑﺼـﻮرت اﺳـﺘﻔﻬﺎم اﻧﻜـﺎري در ﻣـﻮرد‬
‫ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪) z ²± ° ¯ ® ¬ « ª{:‬اﻟﺒﻘـﺮه‪» .(255 :‬ﭼـﻪ ﻛﺴـﻰ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزه )و ﺣﻜﻢ( او در ﭘﻴﺸﮕﺎﻫﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ؟«‪.‬‬
‫ﭘﺲ از آن ﺑﻪ دﻟﻴﻞ آن‪ ،‬ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻨﺪهﺷﻨﺎس ﺧﺪاﺳﺖ اﺷﺎره ﻛﺮده و ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ³{ :‬‬
‫´ ‪) z º¹ ¸ ¶ µ‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(255 :‬‬
‫»آﻧﭽﻪ را در ﭘﻴﺶ روى آﻧﻬﺎ ]ﺑﻨﺪﮔﺎن[ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن اﺳﺖ ﻣﻰداﻧﺪ«‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ آﻳﺎت روﺷﻦ‪ ،‬ﺟﻌﺎﻻن و زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﺳـﺎزان ﻣـﺮدم را‬
‫ﮔﻤﺮاه ﻧﻤﻮده و از ﻗﺮآن دور ﻛﺮدهاﻧﺪ!‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪163‬‬

‫ﭘﻨﺠﻢ زﻳﺎرت در ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ و ﻗﺮﺑﺎن‬
‫اﻳﻨﺎن اﻳﻦ زﻳﺎت ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻣﺮدم را اﻣﻴﺪوار و ﻣﻐﺮور ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻳﻜـﻲ‬
‫از اﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎ را ﺑﻪ زﻳﺎرت ﺑﺮود ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ و آﻳﻨﺪهاش آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮد‪ ،‬ﻛﻮر ﻫﻢ از ﺧﺪا‬
‫دو ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬و ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﻣﻔﺎﺗﻴﺢﻫﺎ رواج ﭘﻴﺪا‬
‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻋﻠﻤﺎء« ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده ﻛـﺪام‬
‫ﻋﻠﻤﺎء‪ .‬آﻳﺎ ﻫﻤﺎن ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﺧﺮاﻓﺎت ﺳﺎﺑﻖ‪ .‬و اﻳﻦ زﻳﺎرت اﮔﺮ ﺑﺪﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ از‬
‫آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن زﻳﺎرت آن ﺣﻀـﺮت را اراده ﻛﻨـﻲ ﺑﺎﻳﺴـﺖ ﺑـﺮ درِ ﻗﺒـﺔ‬
‫ﻣﻄﻬﺮه‪ .‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬در زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻗﺒﺔ ﻣﻄﻬﺮه و ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻬـﺮه ﻧﺒـﻮده اﺳـﺖ‪ .‬ﻫـﺮ ﻗﺒـﻪاي از‬

‫ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺑﻌﺪي اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﺲ ﺑﮕﻮ »ﻳـﺎﺑﻦ رﺳـﻮل اﷲ! ﻋﺒـﺪک واﺑـﻦ أﻣﺘـﮏ اﻟـﺬﻟﻴﻞ ﺑـﻴﻦ‬
‫ﻳـﺪﻳﮏ«‪ .‬اي ﭘﺴﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا! ﺑﻨﺪة ذﻟﻴﻞ ﺗﻮ ﻓﺮزﻧﺪ ﻛﻨﻴﺰ ﺗﻮ‪ .‬ﻧﻮﻳﺴـﻨﺪه ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬اي ﻛـﺎش‪،‬‬
‫ﻣﺮدم ﺑﺮاي ﺧﺪا ﭼﻨﻴﻦ اﻇﻬﺎر ذﻟﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﮔﺮﻧﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻪ ﺑﻨﺪه ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﻧﻪ‬
‫ﭼﺎﭘﻠﻮس‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺟﺎءک ﻣﺴﺘﺠﻴﺮاً ﺑـﮏ«‪ ،‬اﮔﺮ اﻣﺎم ﺑﺸﻨﻮد واﺟﺐ اﺳـﺖ ﺑـﺮ او‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎرة ﻧﺎدان ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﻨﺎه و ﻣﺠﻴﺮي ﻏﻴﺮ از ﺧﺪا ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻢ از ﺑﺮاي ﻣـﻦ و ﻫـﻢ‬
‫ﺑﺮاي ﺗﻮ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اذن دﺧﻮل ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﮔـﺮ دﻟـﺖ ﺧﺎﺷـﻊ و ﭼﺸـﻤﺖ‬
‫ﮔﺮﻳﺎن ﺷﺪ داﺧﻞ ﺷﻮ‪ ،‬و ﻫﺮ ﻛﺲ ﮔﺮﻳﺎن ﻧﺸﻮد ﺣﻖ ﻧﺪارد داﺧﻞ ﺷﻮد‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻦ اذن دﺧﻮل‬
‫ﺑﻔﺮﻣﺎن ﺧﻮد اﻣﺎم ﺑﻮده ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد آداﺑﻲ ﺟﻌـﻞ ﻛـﺮده‪ ،‬و ﻳـﺎ اﻳـﻦ دﺧـﻮل و‬
‫ﺧﺮوج و اذن دﺧﻮل ﭘﺲ از زﻣﺎن اﺋﻤﻪ در زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮان از اﻣـﻮال ﺣـﺮام‪ ،‬ﺣـﺮم و‬
‫رواق ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ؟! ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺎن ﺗﻤﻠﻘﺎت و دروغﻫﺎي در زﻳﺎرات دﻳﮕـﺮ‬

‫را در اﻳﻨﺠﺎ آورده اﺳﺖ و ﺑﺨﺪا ﻫﻢ ﺗﻬﻤـﺖ زده و ﮔﻮﻳـﺪ »ﺟﻌﻠﺘـﻪ ﺣﺠـﺔ ﻋﻠـﻰ ﺧﻠﻘـﮏ«‪،‬‬
‫ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻛﺠﺎ ﺧﺪاي ﻋﺰوﺟـﻞ ﭘـﺲ از رﺳـﻮل‪ ،‬او را ﺣﺠـﺖ ﻗـﺮار‬

‫داده؟! و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﺒﺮ داده ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺪاﻧﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﭼﻨـﻴﻦ و ﭼﻨـﺎن ﻛـﺮده »ﺑـﺬل‬
‫ﻣﻬﺠﺘﻪ ﻓﻴﮏ ﺣﺘﻰ اﺳﺘﻨﻘﺬ ﻋﺒـﺎدک« ﺗﺎ آﺧﺮ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒـﻮس‪ ،‬وﻟـﻲ رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص اﺟﺎزه ﻧﻤﻲداد ﻛﺴﻲ دﺳﺖ او را ﺑﺒﻮﺳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ اﻣﺎﻣـﺎن ﺑﻠﻜـﻪ اﻳـﻦ ﻣﺨﻠﺼـﺎن‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ و اﺻﺮار دارﻧﺪ ﻛﻪ ﺿﺮﻳﺢ و در و ﭘﻴﻜﺮ و ﻋﺘﺒﻪ را ﻣﺮدم ﺑﺒﻮس‪ ،‬وﻗﺘـﻲ ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫ﻛﺮدي ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﺷﺪهاي ﻛﻪ ﺧﺪا را در ﻋﺮش زﻳﺎرت ﻛﺮده اﺳﺖ!! ﺣـﺎل‪ ،‬اﻳﻨﻬـﺎ راﺳـﺖ‬
‫اﺳﺖ ﻳﺎ دروغ‪ ،‬ﻋﺎﻗﻼن داﻧﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﻣﻠﺖ ﻣﺎ را ﻫﺪاﻳﺖ و از ﺳﺮﮔﺮداﻧﻲ ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪.‬‬

‫‪164‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺷﺸﻢ زﻳﺎرت در روز ﻋﺮﻓﻪ‬
‫ﺑﺮاي اﻳﻦ زﻳﺎرت زﻳﺎدﺗﺮ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺷﺪه‪ ،‬و ﺛﻮابﻫﺎي دروغ اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ از اﺋﻤﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه‪ ،‬و‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮاي زاﺋﺮ ﺛﻮاب ﻫﺰار ﺣﺞ و ﻫﺰار ﻋﻤﺮه ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ص و ﻳـﺎ وﺻـﻲ او‬
‫ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﻫﺰار ﺟﻬﺎد ﺑﺎ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺮﺳﻞ و ﭼﻪ و ﭼﻪ ‪ ...‬ﺣﺎل‪ ،‬ﺟﺎي ﺳـﺆاﻟﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﭘﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﺎي اﻋﻼم ﺟﻮاب آن را ﺑﺪﻫﻨﺪ و آن ﺳﺆال اﻳﻨﺴﺖ‪:‬‬
‫ﺳﺆال ﻣﻬﻤ‪‬ﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮاب داد‬
‫آﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﺪث ﻗﻤﻲ و ﺷـﻴﺦ ﻃﻮﺳـﻲ و اﺑـﻦ ﻃـﺎووس و ﺷـﻴﺦ ﻣﻔﻴـﺪ و‬
‫ﻣﺠﻠﺴﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺐ زﻳﺎرات را ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ و ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻋﺘﺒﻪ را ﺑﺒﻮس و ﺿﺮﻳﺢ را‬
‫ﺑﺒﻮس و ﺧﻮد را ﺑﻀﺮﻳﺢ ﺑﻤﺎل و ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﺎﻳﺴﺖ و زﻳﺎرت ﺑﺨﻮان‪ ،‬و ﺑﻠﻜﻪ اذن دﺧـﻮل‬
‫ﺑﺨﻮان و ﮔﺮدن ﻛﺞ ﻛﻦ و زاري و اﻟﺘﻤﺎس ﻛﻦ‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن‪ ....‬آﻳـﺎ ﺧـﻮد اﺋﻤـﻪ اﻳـﻦ‬
‫دﺳﺘﻮرﻫﺎ را دادهاﻧﺪ؟ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮد آﻧﺎن دﺳﺘﻮر دادهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﺮ ﺳـﺮ ﻗﺒـﺮ آﻧـﺎن ﺧـﻮد را‬
‫ﺳﮓ ﻛﻨﻨﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﻤﻲ دﺳﺘﻮر داده ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬
‫ﺷـــﺎﻫﺎ ﭼـــﻪ ﺗـــﻮ را ﺳـــﮕﻲ ﺑﻴﺎﻳـــﺪ‬

‫ﮔــﺮ ﻣــﻦ ﺑــﻮم آن ﺳــﮓ ﺗــﻮ ﺷــﺎﻳﺪ‬

‫و ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﻨﺪة ذﻟﻴﻞ ﺗﻮام‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﻮد اﺋﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد آﻧـﺎن ﻣﺮدﻣـﻲ‬
‫ﻣﺘﻤﻠﻖ ﭘﺮور و ﭼﺎﭘﻠﻮس ﭘﺴﻨﺪ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﻧﻪ داﻋﻴﺎن اﻟﻲ اﻟﺤﻖ‪ .‬و اﮔﺮ ﻋﻠﻤﺎء اﻳـﻦ دﺳـﺘﻮرات‬
‫را ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻳﺎ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﺸﺎن ﺗﻤﺎﻣﺎً اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ و ﮔﻤـﺮاهﻛﻨﻨـﺪه ﺑﺎﺷـﻨﺪ ﻧـﻪ‬
‫ﺧﻴﺮﺧﻮاه ﻣﺮدم‪.‬‬
‫ﺑﺎز ﻛﺴﻲ روزي از ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻗﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ ﻣﮕﺮ اﻣﺎم زﻣﺎن ﺳﮓ ﭘﺮور اﺳﺖ و از‬
‫ﺳﮕﺒﺎﻧﻲ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲ آﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﭼﻄﻮر؟ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ در ﻣﺴﺠﺪ ﮔﻮﻫﺮﺷﺎد ﻣﺸﻬﺪ ﺑـﻮدم و‬
‫دﻳﺪم ﺷﻴﺦ اﺣﻤﺪ ﻛﺎﻓﻲ )ﻛﻪ روﺿﻪﺧﻮاﻧﻲ ﺧﻮش ﺻﺪا ﺑﻮد و ﻣـﺮدم را ﺟﻤـﻊ ﻣـﻲﻛـﺮد و‬
‫ﺑﻬﺮه از اﻳﺸﺎن ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ( در ﺣﻀﻮر ﻫﺰاران ﻧﻔﺮ از ﻋﻠﻤﺎء و ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻣﻨﺒﺮ رﻓﺘﻪ و ﭘـﺲ از‬
‫ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ و ﮔﺮﻳﻪ و زاري زﻳﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اي ﻣﺮدم‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻫﺎ را زﻣﻴﻦ ﺑﮕﺬارﻳﺪ‪ ،‬و ﻳﻚ ﭘﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ زﻣﻴﻦ و ﭘـﺎي دﻳﮕـﺮ را‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﻴﺪ و ﻫﻤﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ‪ :‬اي اﻣﺎم زﻣﺎن‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺳﮓ ﺗﻮﺋﻴﻢ‪ ،‬ﻋﻮﻋﻮﻋﻮ‪ ،‬در اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
‫ﻫﺰار ﻣﺮدم ﺣﺎﺿﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻧﻬﺎده و ﻳﻚ ﻗﺪم ﺧﻮد را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﮓ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮده و ﻫﻤﻪ ﺑـﺎ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪165‬‬

‫ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﺳﮓ ﺗﻮﺋﻴﻢ ﻋﻮﻋﻮﻋﻮ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠـﻪ را ﻣﻜـﺮر ﻛﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ ﺧﺴـﺘﻪ و ﻛﻮﻓﺘـﻪ‬
‫اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪم ﻛﻪ ﺟﻮاب ﺳﺎﺋﻞ را ﭼﻪ ﺑﮕـﻮﻳﻢ و ﻧﺘﻮاﻧﺴـﺘﻢ ﺟـﻮاب ﺻـﺤﻴﺤﻲ‬
‫ﺑﺪﻫﻢ‪ ،‬و از داﻧﺸﻤﻨﺪان دﻳﮕﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ﺟﻮاب اﻳﻦ ﺳﺎﺋﻞ را ﺑﺪﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫و أﻣﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻳﺎرت‪ :‬در )ص ‪ (452‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻳﺎرت ﭘـﺲ ﭼﻨـﺎن اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﻋﻠﻤﺎي اﺟﻠﻪ و رؤﺳﺎي ﻣﺬﻫﺐ و ﻣﻠﺖ ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ«‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻛﺪام ﻋﻠﻤﺎء و رؤﺳﺎ‪ ،‬آﻳﺎ‬
‫ﻛﺴﻲ ﺣﻖ دارد ﻛﻪ از ﺧﻮد زﻳﺎرﺗﻲ اﺧﺘﺮاع ﻛﻨﺪ؟ ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬در اﻳﻨﺠﺎ آن ﻋﻠﻤـﺎي ﻣﺠﻬـﻮل‬
‫اﻷﺳﺎﻣﻲ دﺳﺘﻮر زﻳﺎرت ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪاي دادهاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻤﻠﻮ اﺳﺖ از ﺗﻤﻠـﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳـﻲ‪ .‬و‬
‫ﻗﺮﻳﻨﺔ ﺑﻄﻼن آن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در وﺳﻂ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬داﺧﻞ روﺿﻪ ﺷﻮ‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ زﻣـﺎن‬
‫اﺋﻤﻪ روﺿﻪاي ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬و در آﺧﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﺲ ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒﻮس‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺿﺮﻳﺤﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺳﺘﻤﮕﺮان از ﺳﻴﻢ و زر ﻏﺎرﺗﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﻨﺎ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬و ﻗﺮﻳﻨﺔ دﻳﮕﺮ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ زﻳـﺎرت‬
‫ﺟﻌﻞ ﺷﺪه‪ ،‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺳﻤﺎء دوازده اﻣﺎم را آورده و در زﻣﺎن اﺋﻤﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺴـﺖ‬
‫اﻣﺎم ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ دوازده ﻧﻔﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و در آﺧﺮ ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒﻮس‪.‬‬
‫ﻫﻔﺘﻢ زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮراء‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ دو زﻳﺎرت ﺑﺮاي ﻋﺎﺷﻮراء ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ :‬اول‪ :‬از ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻦ ﻋﻘﺒﻪ و او از ﭘﺪرش ﻧﻘﻞ‬
‫ﻛﺮده‪ .‬اﻣﺎ ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻦ ﻋﻘﺒﻪ را ﻋﻠﻤـﺎي رﺟـﺎل ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﺣﻠـﻲ و اﺑـﻦ ﻏﻀـﺎﺋﺮي و ﻣﻤﻘـﺎﻧﻲ و‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از ﻋﻠﻤﺎي دﻳﮕﺮ او را ﻛﺬاب و ﻏﺎﻟﻲ ﺷﻤﺮدهاﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ :‬ﺑـﻪ ﺣـﺪﻳﺚ او ﻧﺒﺎﻳـﺪ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ دروﻏﮕﻮي ﺟﻌﺎل ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﭘـﺪرش‪ .‬و اﻣـﺎ ﭘـﺪرش ﻋﻘﺒـﻪ ﺑـﻦ ﻗـﻴﺲ‬
‫ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ دﻳﻨﻲ داﺷﺘﻪ و ﭼﻪ ﻛﺎره ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺻـﺎﻟﺢ‬
‫ﻛﺬاب در زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮراء ﺑﺮاي اﻳﺠﺎد ﻏﻮﻏﺎ و ﻧﻔﺎق و ﻋﺪاوت ﺑـﻴﻦ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ ﻫـﺮ ﭼـﻪ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻟﻌﻦ و ﺳﺐ ﻛﺮده‪ ،‬ﭘﺲ از آن ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ از اﻣـﺎم ﺣﺴـﻴﻦ ؛‬
‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻨﺎن از اﻳﻦ ﻣﺪاﺣﻲﻫﺎ و ﺗﻤﻠﻖﻫـﺎي در زﻳـﺎرات ﺑـﻲﻏـﺮض‬
‫ﻧﺒﻮدهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺬاب ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﮔﺎه ﻛﺴﻲ اﻳﻦ زﻳﺎرت را ﺧﻮاﻧﺪ ﺑـﺮاي او ﺛـﻮاب ﻫـﺰار‬
‫ﺣﺞ و ﻫﺰار ﺟﻬﺎد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رﺳﻮل ﺧﺪا ص رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ ﺑﻨﻮﻳﺴـﻨﺪ‪ ،‬و ﺑـﺮاي اوﺳـﺖ‬
‫ﺛﻮاب ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ و وﺻﻲ و ﺻﺪﻳﻘﻲ و ﺷﻬﻴﺪي‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻣﺎم ﺣﺴـﻴﻦ ﻳـﻚ ﻣﺮﺗﺒـﻪ‬

‫‪166‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه‪ ،‬وﻟﻲ زﻳﺎرت ﺧﻮان ﺻﺪ ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬و ﻣﻘﺎم او ﺑﻘـﺪر ﺗﻤـﺎم‬
‫اﻧﺒﻴﺎء ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ و ﺷﻬﺪا و ﺻﺪﻳﻘﻴﻦ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻏﻠﻮ و اﻏﺮاق و ﻛـﺬﺑﻲ ﺑـﺎﻻﺗﺮ از اﻳـﻦ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻻن و ﻛﺬاﺑﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺛﻮاب و ﭘﺎداش ﺑﻲ ﺣﺪ و ﺣﺼـﺮ‬
‫ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮاي زﻳﺎرات ﮔﻔﺘﻪاﻳﺪ ﭼﺮا در ﻗﺮآن ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﻧﺸﺪه؟ ﻗﺮآﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﺎﺋﻞ از‬
‫ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرگ در آن ذﻛﺮ ﺷﺪه ﭼﺮا ﺑـﻪ زﻳـﺎرت ﻛـﻪ ﺛـﻮاب ﻫـﺰار ﺣـﺞ و در ﺑﻌﻀـﻲ‬
‫رواﻳﺎت ﺛﻮاب ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺣﺞ ﺑﺮاي آن آوردهاﻳﺪ ﻧﭙﺮداﺧﺘﻪ و ﻧـﻪ ﻫـﻴﭻ ﺗﺄﻳﻴـﺪي ﻧﻨﻤـﻮده‬
‫ﺑﻠﻜﻪ در آﻳﺎت ﻛﺜﻴﺮه از ﭼﻨﻴﻦ اﻣﻮري ﻧﻬﻲ ﻛﺮده اﺳﺖ؟!‬
‫ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ از راوﻳﺎن زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮرا ﺳﻴﻒ ﺑﻦ ﻋﻤﻴﺮه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از ﻋﻠﻤـﺎء او‬
‫را ﻣﻮرد ﻃﻌﻦ و ﻣﻠﻌﻮن داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬و ﺷﻬﻴﺪ ﺛﺎﻧﻲ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬او ﺿﻌﻴﻒ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣـﺎل‪ ،‬ﺑـﺎ اﻳـﻦ‬
‫راوﻳﺎن ﻧﻤﻲﺷﻮد ﭼﻴﺰي را ﺑﻪ دﻳﻦ ﺑﻌﻨﻮان زﻳﺎرت اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮد‪ ،‬آن ﻫﻢ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻣﺨـﺎﻟﻒ‬
‫آﻳﺎت ﻗﺮآن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺲ از زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮراء‪ ،‬از ﻗﻮل ﻋﻠﻘﻤـﻪ ﺑـﻦ ﻣﺤﻤـﺪ اﻟﺤﻀـﺮﻣﻲ دﻋـﺎﺋﻲ را رواﻳـﺖ‬
‫ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬و ﻋﻠﻘﻤﻪ در رﺟﺎل ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ دﻳﻨﻲ داﺷـﺘﻪ و‬
‫ﭼﻪ ﻛﺎر ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل اﻳﻦ ﻣﺮدﻣﺎن ﻛﺬاب و ﻳﺎ ﻣﺠﻬﻮل ﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ را ﺑﻌﻨـﻮان زﻳـﺎرت‬
‫آوردهاﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻦ زﻳﺎرت را دﻳﺪ‪ .‬و اﻣﺎ ﻣﺘﻦ زﻳﺎرت‪ ،‬ﭘـﺲ از ﺗﻤﻠﻘـﺎت و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳـﻲﻫـﺎ‪،‬‬
‫اﻣﺎﻣﻲ را ﻛﻪ ﺻﺪ ﺳﺎل اﺳﺖ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ و ﺑـﻲﺧﺒـﺮ اﺳـﺖ‪ .‬ﻣﺨﺎﻃـﺐ و ﺣﺎﺿـﺮ و ﻧـﺎﻇﺮ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ أﺑﺎ ﻋﺒﺪاﷲ! ﻟﻘﺪ ﻋﻈﻤﺖ اﻟﺮزﻳﺔ وﺟﻠﺖ وﻋﻈﻤﺖ اﻟﻤﺼﻴﺒﺔ ﺑـﮏ«‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫اي ﺣﺴﻴﻦ! ﻗﺘﻞ ﺗﻮ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺰرﮔﻲ ﺷﺪ ﺑﺮ ﻣﺎ و ﺑﺮ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‪ .‬ﺧﻮب اﮔﺮ ﻗﺘـﻞ او ﻣﺼـﻴﺒﺖ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﺴﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺣﻖ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻟﻘﺎء ﻣﻌﺸﻮق رﺳﻴﺪ‪ ،‬رﺳـﻴﺪن‬
‫ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﻛﻪ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ؟! و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻟﻌﻦ اﷲ أﻣﺔ دﻓﻌـﺘﮑﻢ ﻋـﻦ ﻣﻘـﺎﻣﮑﻢ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ‪:‬‬
‫ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ اﻣﺘﻲ را ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را از ﻣﻘﺎﻣﺘﺎن ﺑﺮداﺷﺖ و از ﻣﺮاﺗﺐ اﻟﻬﻲ و درﺟـﺎﺗﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﺧﺪا ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد زاﺋﻞ ﻛﺮد‪ .‬ﺣﺎل ﻛﺲ ﻧﺒﻮده از اﻳـﻦ راوي ﺟﻌـﺎل ﺑﭙﺮﺳـﺪ‪:‬‬
‫ﻣﮕﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﺴﻲ را از ﻣﻘﺎم و درﺟﻪاي ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ او داده زاﺋﻞ ﻛﺮد‪ .‬آري‪ ،‬اﮔﺮ ﺳﻠﻄﻨﺖ‬
‫و ﻟﺬت دﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻲﺗﻮان از واﺟﺪ آن ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻓﺎﻗﺪ آن واﮔﺬار ﻛـﺮد‪ ،‬وﻟـﻲ از ﻣﻘـﺎم‬
‫اﻟﻬﻲ و ﻳﺎ از ﻋﻠﻢ و ﺗﻘﻮي ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﺴﻲ را ﻣﻌﺰول و از واﺟﺪ آن ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻓﺎﻗـﺪ آن‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪167‬‬

‫داد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬إﻧﻲ ﺣﺮب ﻟﻤﻦ ﺣـﺎرﺑﮑﻢ« و ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ ﻟﺸﻜﺮﻳﺎن ﻳﺰﻳـﺪ ﻛـﻪ ﺻـﺪﻫﺎ‬
‫ﺳﺎل اﺳﺖ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪهاﻧﺪ ﻣﺤﺎرﺑﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﺟﻌﺎل راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﭼﺮا ﻧﻤﻲرود دﻳـﻦ‬
‫ﺧﺪا را ﻳﺎري ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺎم دﻳﻦ ﻧﺎن ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ و ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺮاي ﻣﺮدم آوردهاﻧﺪ‬
‫ﻣﺤﺎرﺑﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﭼﺮا ﺧﻮد ﺑﻨﺎم دﻳﻦ‪ ،‬زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻣﻜﺮر ﻟﻌﻦ ﻛﺮده‬
‫و ﺑﻴﺰاري ﺟﺴﺘﻪ از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻇﻠﻢ ﻛﺮدﻧﺪ و از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧﻮاﻧﻨـﺪهﻫـﺎي‬
‫زﻣﺎن ﻣﺎ ﻛﻪ اﻳﻦ زﻳﺎرات را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎي‬
‫ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻼﻣﻪ ﺣﻠﻲ و ﺧﻮاﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ از ﻧﺪﻣﺎ و وزراء ﺳـﻼﻃﻴﻦ ﻣﻐـﻮل ﻣـﻲﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬و‬
‫ﺷﻴﺦﺑﻬﺎﺋﻲ و ﻣﻴﺮداﻣﺎد و ﻣﺤﻘﻖ ﻛﺮﻛﻲ و ﻣﺠﻠﺴﻲ از ﻧﺪﻣﺎي ﺳـﻼﻃﻴﻦ ﺳـﺘﻤﮕﺮ ﺻـﻔﻮﻳﻪ و‬
‫ﻣﺪاح آﻧﺎن ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ ،‬و ﻇﻠﻤﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن ﻣﺎ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﺳﺘﻤﮕﺮان ﮔﺬﺷﺘﻪ‬
‫ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺮاي ﺣﺴﻴﻦ ؛ ﻋﺰاداري ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬و ﻣﺎ اﮔﺮ ﺗﻤﺎم اﺷﻜﺎﻻت اﻳـﻦ‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﻴﻢ ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﺎﻏﺬ ﺷﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﺟﻌﻞ زﻳﺎرت و ﺧﻮاﻧـﺪن‬
‫آن ﻛﺎري ﺻﻮرت ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد و اﺛﺮي ﻧﺪارد ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﺗﻮان ﻛﺎري ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻌﻤﻞ ﻛﺎر ﺑﺮ‬
‫آﻳﺪ ﺑﺴﺨﻦ داﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و اﻣﺎ دﻋﺎي ﻋﻠﻘﻤﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻋﻠﻘﻤﺔ ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮاﻓﻲ ﺧـﻮد را ﺑﻨـﺎم‬

‫دﻋﺎ ﺗﺰرﻳﻖ ﻛﺮده از آن ﺟﻤﻠﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﺑﺎﺳـﻤﮏ اﻟـﺬي ﺟﻌﻠﺘـﻪ ﻋﻨـﺪﻫﻢ وﺑـﻪ ﺧﺼﺼـﺘﻬﻢ‬
‫دون اﻟﻌ ــﺎﻟﻤﻴﻦ وﺑ ــﻪ أﺑﻨ ــﺘﻬﻢ وأﺑﻨ ــﺖ ﻓﻀ ــﻠﻬﻢ ﻣ ــﻦ ﻓﻀ ــﻞ اﻟﻌ ــﺎﻟﻤﻴﻦ ﺣﺘـ ـﻰ ﻓ ــﺎق ﻓﻀ ــﻠﻬﻢ ﻓﻀ ــﻞ‬
‫اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﺟﻤﻴﻌﺎً«‪ .‬و اﻳﻨﻬﺎ دروغ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪zvu t s r  q{ :‬‬
‫)اﻟﺤﺠﺮات‪.(13 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﮔﺮاﻣﻰﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻧﺰد ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻘﻮاﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﺧﻮد اﺋﻤﻪ ﻣﻜﺮر ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ و ﻣﻘﺎﻣﻲ رﺳﺪ ﺑﻮاﺳـﻄﺔ ﻋﻤـﻞ و ﺗﻘـﻮي‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺎﺳﻤﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻧﺰد ﻛﺴﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آن ﻫﻢ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻓﺮد ﺧﺎﺻﻲ اﺧﺘﺼﺎص‬
‫دﻫﺪ‪ ،‬اﺳﻤﺎء اﻟﻬﻲ و ﻣﻌﺎرف اﺳﻼم ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺑﺮاي ﻋﻤﻮم ﻣﺮدم ﻧﺎزل ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﻓﺮا ﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫آري‪ ،‬راوي دﻋﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﺮد ﻣﺠﻬﻮﻟﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺧﺎﻟﺪ ﻃﻴﺎﻟﺴﻲ و ﻫﻢ ردﻳﻒﻫـﺎي‬
‫او ﻧﻘﻞ ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬و ﻋﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ از اﻳﻦ زﻳﺎرت و اﻳﻦ دﻋـﺎ‬

‫‪168‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻣﻦ ﺿﺎﻣﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ زﻳﺎرﺗﺶ ﻗﺒـﻮل و ﺣﺎﺟـﺖ او از‬
‫ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪا ﻗﻀﺎ ﺷﻮد ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬و ﺧـﺪا ﻫـﻢ ﺿـﺎﻣﻦ ﺷـﺪه و ﻗﺴـﻢ‬
‫ﺧﻮرده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ زﻳﺎرﺗﺶ را ﻗﺒﻮل ﻛﻨﺪ و ﺧﻮاﻫﺶ او را ﻫﺮ ﻗﺪر ﺑﺎﺷـﺪ‬
‫ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد ﺑﺎ ﻓﻮز ﺑﻪ ﺟﻨﺖ و آزادي از دوزخ‪ ،‬و ﻗﺒﻮل ﻛﻨﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ او را در ﺣﻖ ﻫﺮ ﻛﺲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ اﻳﻦ ﺿـﻤﺎﻧﺖ را ﻛﺠـﺎ ﺛﺒـﺖ ﻛـﺮده و ﻧـﺰد ﻛـﻪ‬
‫ﺿﻤﺎﻧﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ؟!! ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ اﻳﻦﻫﺎ را ﺧﻮاﻧﺪ دﻳﮕﺮ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﻋﻤﻠـﻲ ﻧـﺪارد‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﻫﺬﻳﺎﻧﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ از اﻳﻦ ﻣﻲﺷﻮد؟ اﻳﻦ زﻳﺎرتﻫﺎ و دﻋﺎﻫـﺎي ﭘـﺮ از ﻛﻔـﺮ و ﺷـﺮك را ﺑـﻪ‬
‫دﺳﺖ ﻋﻮام دادهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﺐ و روز ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ و دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺧﻼﻓﻲ دﺳـﺖ ﺑﺰﻧﻨـﺪ و‬
‫ﻫﻴﭻ ﭘﺮوا از ﻋﻘﺎبﻫﺎي اﻟﻬﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬

‫در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺳﺎﻳﺮ زﻳﺎرات و دﻋﺎﻫﺎي زﻳﺎرات ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻓﺈﻧﮏ اﻟﮑﺎﻓﻲ ﻻ ﮐﺎﻓﻲ‬
‫ﺳﻮاک وﻣﻐﻴﺚ ﻻ ﻣﻐﻴﺚ ﺳﻮاک وﺟﺎر ﻻ ﺟﺎر ﺳﻮاک‪ ،‬ﺧﺎب ﻣﻦ ﮐﺎن ﺟﺎرﻩ ﺳـﻮاک«‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‪:‬‬
‫ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺗﻮ ﻛﺎﻓﻲ ﻫﺴﺘﻲ و ﻏﻴﺮ از ﺗﻮ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺗﻮ ﻓﺮﻳﺎدرﺳﻲ ﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺗـﻮ‪ ،‬و ﺗـﻮ ﭘﻨـﺎه‬
‫دﻫﻲ و ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻨﺎهدﻫﻨﺪه ﻏﻴﺮ ﺗﻮ‪ ،‬و ﻧﺎاﻣﻴﺪ اﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﺑﺮد‪ .‬آن وﻗﺖ در‬
‫زﻳﺎرت دﻳﮕﺮ‪ ،‬اﻣﺎم را ﻛﺎﻓﻲ و ﻓﺮﻳﺎدرس و ﭘﻨﺎهدﻫﻨﺪه ﺷﻤﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ زﻳﺎرات را ﺟﻤﻊ ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ ﻧﺒﻮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (471‬ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﺑﻪ ﺳﺪﻳﺮ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭼﻪ ﻣـﻲﺷـﻮد ﺑـﺮاي ﺗـﻮ ﻛـﻪ‬
‫زﻳﺎرت ﻛﻨﻲ ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ؛ را در ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺗﺒﻪ‪ ،‬و در ﻫﺮ روزي ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒـﻪ‪ .‬و‬
‫ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﺳﺪﻳﺮ ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺣﺴﻴﻦ را در ﻫـﺮ روز زﻳـﺎرت ﻧﻜﻨـﺪ ﺟﻔـﺎ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻨﺎن ﺗﻮﻗﻊ دارﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻫﻤﻮاره در زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﺑﺰرﮔﺎﻧﺸﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺑـﻪ‬
‫ﻓﻜﺮ ﻛﺎر و ﺻﻨﻌﺘﻲ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و در زﻣﺎن ﻣﺎ در ﻗـﻢ‬
‫و ﻣﺸﻬﺪ ﺧﺮاﺳﺎن و ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ و ﻧﺠﻒ و ﻛﺮﺑﻼ و ﺳﺎﻣﺮاء و ﺳﺎﻳﺮ ﺑﻼد‪ ،‬ﻫﺰاران دﻛـﺎن ﻣﻬـﺮ‬
‫ﺗﺮﺑﺖ ﻓﺮوﺷﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﺮﺑﺖ و ﺧﺎك ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ؛ را ﻣﻲﻓﺮوﺷﻨﺪ‪ ،‬و در روي ﻣﻬـﺮ‬
‫ﻣﺸﻬﺪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪:‬‬
‫ﺗﺮﺑـــــــــﺖ اﻗـــــــــﺪس‬
‫و در روي ﺗﺮﺑﺖ ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪:‬‬

‫ﻣﺸــــــــــﻬﺪ ﻣﻘــــــــــﺪس‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺗﺮﺑــــــــــﺖ اﻋــــــــــﻼء‬

‫‪169‬‬

‫ﻣـــــــــــﺎل ﻛـــــــــــﺮﺑﻼ‬

‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻗﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ و ﺣﻀﺮت رﺿﺎ ؛ و ﺳـﺎﻳﺮ ﺑـﻼد ﺑـﺎ ﺳـﻨﮓ ﻣﺮﻣـﺮ‬
‫ﻓﺮش ﺷﺪه و اﺣﺪي ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺜﻘﺎﻟﻲ ﺧﺎك از آﻧﺠﺎ ﺑﺮ دارد‪ .‬ﺑﻬﺮ ﺣـﺎل‪ ،‬در ﻣﻔـﺎﺗﻴﺢ )ص‬
‫‪ (471‬ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﺗﺬﻳﻴﻞ«‪ :‬در ﻓﻀﻴﻠﺖ و آداب ﺗﺮﺑﺖ ﻣﻘﺪﺳﺔ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ؛ ‪ ،...‬آن وﻗـﺖ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪ را ﭘﺮ ﻛﺮده از ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮﺑﺖ و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺧﺒﺎر در اﻳﻦ ﺑﺎب ﻣﺘﻮاﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺘﻲ‬
‫رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺣﻮرﻳﺎن ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻮن ﻳﻜﻲ از ﻣﻼﺋﻜﻪ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ از ﺑﺮاي ﻛـﺎري ﺑـﻪ‬
‫زﻣﻴﻦ ﻣﻲآﻳﺪ از او اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻳﺸﺎن ﺗﺴﺒﻴﺢ و ﺗﺮﺑﺖ ﻗﺒـﺮ اﻣـﺎم ﺣﺴـﻴﻦ را‬
‫ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺒﺮد‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد در ﺑﻬﺸـﺘﻲ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ µ ´ ³ ²{ :‬‬
‫¶ ¸‪) z ¹‬اﻟﺰﺧﺮف ‪ .(71:‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و در آن )ﺑﻬﺸـﺖ( آﻧﭽـﻪ دﻟﻬـﺎ ﻣـﻰﺧﻮاﻫـﺪ و‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎ از آن ﻟﺬت ﻣﻰﺑﺮد ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ«‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ وﻟـﻲ ﺧـﺎك ﻗﺒـﺮ ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬و‬
‫ﺑﻨﻘﻞ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ‪ ،‬ﺧﺎك ﺗﺮﺑﺖ دواي ﺗﻤﺎم دردﻫﺎ و ﺷﻔﺎي ﺗﻤﺎم ﻣﺮضﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﺧﺎك ﭘﺮ از ﻣﻴﻜﺮوب را ﺧﻮرد و ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻋﻘﻴـﺪة او ﺧـﺮاب و ﭘـﺎﻻن او ﻛـﺞ‬
‫ﺷﺪه‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﺳﻮار او ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎل‪ ،‬اﻳﻦ ﺗﺮﺑﺖ دﻛﺎنﻫﺎ ﺑﺮاي ﻓﺮوﺷﻨﺪﮔﺎن ﺷﺪه‪،‬‬
‫در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ )ص ‪ (475‬ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛـﻪ ﺧـﺎك ﻗﺒـﺮ‬
‫اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ؛ را ﺑﻔﺮوﺷﺪ ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﻮﺷـﺖ آن ﺣﻀـﺮت را ﻓﺮوﺧﺘـﻪ و ﺧﺮﻳـﺪه‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪170‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ و ذﻛﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺮاﺛـﺎ و زﻳـﺎرت ﻧـﻮاب‬
‫ارﺑﻌﻪ و زﻳﺎرت ﺟﻨﺎب ﺳﻠﻤﺎن‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺑﺮاي ﻫﺮ ﺟﺎ و ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ و اذن دﺧﻮل ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ از‬
‫ﻗﻮل ﺧﺪا و از ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﻧﻘﻞ ﻧﻨﻤﻮده‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آﻧﭽﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﻗﻮل اﺑﻦ ﻃﺎووس‬
‫و اﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي و ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ و اﻣﺜﺎل اﻳﺸﺎن اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻨﺎن ﺷﺎرعاﻧﺪ و آداب دﻳﻦ ﺑﻨﻈـﺮ‬
‫اﻳﺸﺎن و ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر اﻳﺸﺎن اﺳﺖ؟ ﻣﺜﻼً در زﻳﺎرت ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﻫﻤـﻴﻦ ﻛـﻪ ﺑـﻪ درِ ﺣـﺮم‬
‫رﺳﻴﺪي ﺑﺎﻳﺴﺖ‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻨﻬـﺎ را ﻣـﻮﻗﻌﻲ ﺳـﺎﺧﺘﻪاﻧـﺪ ﻛـﻪ‬
‫ﻛﺎﻇﻤﻴﻦ ﺣﺮم و ﮔﻨﺒﺪ داﺷﺘﻪ و در ﻗﺮن اول و دوم و ﺻﺪر اﺳﻼم اﻳﻦ آداب ﻧﺒﻮده اﺳـﺖ‪،‬‬
‫و اذن دﺧﻮل ﺧﻮاﺳﺘﻦ و ﺧﻄﺎب ﻛﺮدن ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ و اﻫﻞ دﻧﻴﺎ دور و ﺑﻲﺧﺒﺮﻧـﺪ‬
‫ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬و اﻳﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻋﺖ و ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﻜﻪ ﻫـﺮ ﻗﺒـﺮي را ﺑﻮﺳـﻴﺪن و اذن‬
‫دﺧﻮل ﺧﻮاﺳﺘﻦ و ﻣﺪﺗﻲ ﻣﺪاﺣﻲ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﺮدن‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﺟﺰ اﻧﺤﺮاف و ﺷﺮك ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺰرﮔﺎن دﻳﻦ و اﺋﻤﺔ ﺳﺎﺑﻘﻴﻦ در زﻣﺎن ﺣﻴﺎﺗﺸﺎن اﻳﻦ ﺗﻤﻠﻘﺎت را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﻤﻜﻦ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ راﺿﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﺮاي ﻗﺒﺮﺷﺎن اﻳﻦ ﻫﻤـﻪ ﺗﻤﻠـﻖ ﮔﻮﻳـﺪ‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻـﺎً ﺗﻤﻠﻘـﺎت‬
‫ﻛﺎذﺑﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮﻫﺎ را ﺣﺠﺖ ﺧﺪا و اﻣـﻴﻦ ﺧـﺪا و ﺧﺎزﻧـﺎن‬
‫ﻋﻠﻢ ﺧﺪا ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬آﻧﺎن اﮔﺮ راﻫﻨﻤﺎ و اﻣﺎم ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻴﺸﻮا ﺑﻮدهاﻧﺪ ﺑﺮاي اﻫﻞ زﻣﺎن ﺧﻮد‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬اﻵن ﻛﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮزخ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﺗﻜﻠﻴﻔﻲ ﻧﺪارﻧﺪ و وﻇﻴﻔﻪاي و ﻋﻠﻤـﻲ ﻧﺴـﺒﺖ‬
‫ﺑﻪ اﻫﻞ دﻧﻴﺎ ﻧﺪارﻧﺪ و ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺮآن ﻓﺮﻣﻮده و ﻋﻠﻲ ؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ ﮔﻔﺘـﻪ‪ :‬از زاﺋـﺮ‬
‫ﺧﻮد ﺑﻜﻠﻲ ﺑﻲﺧﺒﺮ و ﺑﻲاﻃﻼﻋﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﺸﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺜﺖ اﻧﺒﻴﺎء ﺑﺮاي آن ﺑﻮده ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮدم را ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺖ و ﭼﺎﭘﻠﻮس و ﻣﺘﻤﻠﻖ ﺑﺒﺎر آورﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺑﻨﻘﻞ ﻗﺼﻪﻫﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺼﺔ ﺣﺎﺟﻲ‬
‫ﻋﻠﻲ ﺑﻐﺪادي ﻳﻚ ﻣﺮد ﻋﻮام ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ اﻓﺰوده و ﻳﺎ از آن ﻛﻢ ﻧﻤﻮد؟! اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﺧﻴﺮ‪ .‬آﻳﺎ اﮔﺮ ﻧﻘﻞ ﻗﺼﻪ ﺻﺤﻴﺢ اﺳﺖ ﭼﺮا در آﺧﺮ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴـﻦ ﻛـﺎﻇﻤﻴﻦ آل ﻳـﺲ‬
‫دﺳﺖ ﺑﺮ دﻫﺎن او ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮده از اﻇﻬﺎر ﻗﺼﺔ او ﻛﻪ در )ص ‪ (490‬ﻧﻘﻞ ﺷﺪه‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪171‬‬

‫ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻮم در زﻳﺎرت ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ‬
‫آﻳﺎ ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ اﻋﻠﻢ ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم ﺑﻮدهاﻧﺪ؟ آﻳﺎ ﻣﻨﺼﺒﻲ از ﻃﺮف ﺧﺪا داﺷﺘﻪ؟ آﻳﺎ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ‬
‫اﻳﺸﺎن از ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص و ﻳﺎ از اﺣﻜـﺎم اﻟﻬـﻲ اﺳـﺖ؟ اﻳﻨـﺎن ﻣﺮدﻣـﻲ ﺑـﻮدهاﻧـﺪ ﻛـﻪ‬
‫وﺟﻮﻫﺎت از ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻘﻮل ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻣﻲرﺳـﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬آﻳـﺎ اﮔـﺮ اﻣـﺎﻣﻲ‬
‫ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﻣﺮ ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﻣﺎل و ﻳﺎ اﻣﻮاﻟﻲ دارد؟!!! ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻨـﺎن‬
‫ﻣﻨﺼﺐ ﺳﻔﺎرت و وﺳﺎﻃﺖ داﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮاب اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻮاب اﺋﻤﻪ و وﻛـﻼي اﻳﺸـﺎن‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از اﻓﺮاد آﻧﺎن ﻏﻴﺮﻋﺎدل و ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺎﺋﻦ از ﻛﺎر در آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﻧﻮاب ﺣﻀـﺮت ﻛـﺎﻇﻢ‬
‫ﻛﻪ از ﻗﻮام ﺑﺎﻣﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻳﺎد ﻗﻨﺪي و ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑـﻲ ﺣﻤـﺰة ﺑﻄـﺎﺋﻨﻲ و ﻋﺜﻤـﺎن ﺑـﻦ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﺪﻳﺪهاﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ اﻣـﻮال ﻣـﺮدم را ﺧﻮردﻧـﺪ و ﭘـﺲ از وﻓـﺎت آن ﺣﻀـﺮت‬
‫ﻛﻨﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از اﻣﻮال ﺑﻮد ﺗﺼﺮف ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﺬﻫﺐ واﻗﻔﻴﻪ را اﻳﺠﺎد‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ و واﻗﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻨﻬﺎ روﺷﻦﺗﺮ وﻛﻼ و ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻛﻪ داراي‬
‫ﺧﻼﻓﺖ و ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ و ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ او ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺮدﻧﺪ و اﻣﻮال ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل را ﺗﺼـﺮف ﻛﺮدﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ :‬ﻣﺼﻘﻠﻪ ﺑﻦ ﻫﺒﻴﺮه ﻛﻪ ﺑﺪون اذن در ﻓﺊ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺗﺼﺮف ﻛﺮد‪ ،‬و او ﻋﺎﻣـﻞ ﺣﻀـﺮت ﺑـﺮ‬
‫اردﺷﻴﺮﺧﺮه ﺑﻮد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻛﺘﺎب ‪ 63‬ﻗﺼﺔ او آﻣﺪه‪ ،‬و ﻣﺎﻧﻨﺪ زﻳﺎد ﺑﻦ اﺑﻴـﻪ ﻛـﻪ او‬
‫ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣﻞ و اﺳﺘﺎﻧﺪار ﺑﻮد از ﻃﺮف ﺣﻀﺮت ﻛﻪ در ﻣﻜﺘﻮب ‪ 44‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ آﻣـﺪه‪ ،‬و ﻫﻜـﺬا‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺻﺮف وﻛﺎﻟﺖ و ﻳﺎ ﺳﻔﺎرت و ﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮرﻳﺖ دﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻪ دﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﻋﻠﻤﻴـﺖ‬
‫و ﻧﻪ دﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﻋﺪاﻟﺖ‪ ،‬و ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻳﻚ ﭘﺲ از وﻓﺎﺗﺸﺎن زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ ﺗﺮاﺷـﻴﺪه و ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺪاﺣﻲ ﭘﺮداﺧﺖ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (493‬ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺳﺰاوار اﺳﺖ زﻳﺎرت ﺷﻮد در ﺑﻐـﺪاد ﺷـﻴﺦ اﺟـﻞ ﻣﺤﻤـﺪ ﺑـﻦ‬
‫ﻳﻌﻘﻮب ﻛﻠﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻓﻲ را در ﻣﺪت ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﻣـﺎ‬
‫در ﻣﺪت ﻳﻚ ﻣﺎه ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻳﻢ ﺑﻨﺎم ﻋﺮض اﺧﺒﺎر اﺻﻮل ﺑـﺮ ﻗـﺮآن و ﻋﻘـﻮل‪ ،‬و در آن‬
‫ﻛﺘﺎب ﺑﻪ ﻧﻘﺪ اﺧﺒﺎر اﺻﻮل ﻛﺎﻓﻲ ﭘﺮداﺧﺘﻪاﻳﻢ‪ ،‬و ﺑﺎ دﻟﻴﻞﻫﺎي روﺷﻦ اﺛﺒﺎت ﻛﺮدهاﻳﻢ ﻛﻪ اﻛﺜﺮ‬
‫اﺧﺒﺎر اﺻﻮل ﻛﺎﻓﻲ ﺿﺪ ﻋﻘﻞ و ﻳﺎ ﺿﺪ ﻗﺮآن و ﺿﺪ ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻛﻠﻴﻨﻲ ﻳـﺎ ﻋـﻮام ﺑـﻮده‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ اﺧﺒﺎري ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺒﻮده و ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ ﺑﺴﻴﺎر در ﻛﺘﺎب ﺧﻮد آورده‪ ،‬و ﻳـﺎ ﺧﻴـﺮ‪،‬‬
‫ﻣﻐﺮض ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﻛﻠﻴﻨﻲ ﻣﺮد ﻛﻢ ﺳﻮادي ﺑﻮده ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸـﺪه‪ ،‬ﻣـﺜﻼً‬
‫در ﺑﺎب »ﻓﻴﻤﺎ ﺟﺎء ﻓﯽ اﻻﺛﻨﯽ ﻋﺸﺮ واﻟﻨﺺ ﻋﻠﻴﻬﻢ« ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺛﺒﺎت ﻛﻨﺪ اﺋﻤـﻪ ‪ 12‬ﻧﻔﺮﻧـﺪ‪.‬‬

‫‪172‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﭘﻨﺞ ﺣﺪﻳﺚ آورده ﻛﻪ دﻻﻟﺖ دارد ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ اﺋﻤﻪ ‪ 13‬ﻧﻔﺮﻧـﺪ‪ ،‬و در ﺑـﺎب »أن اﻷﺋﻤـﺔ ﺗـﺪﺧﻞ‬
‫اﳌﻼﺋﻜـﺔ وﺗﻄـﺄ ﺑﺴـﺎﻃﻬﻢ« اﺣﺎدﻳﺜﻲ آورده اﺳﺖ ﻛﻪ اﺋﻤﻪ ﭘﺮﻫﺎي ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ و ﺳـﺎﻳﺮ ﻣﻼﺋﻜـﻪ را‬
‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺮاي اﻃﻔﺎل ﺧﻮد ﻣﺘﻜﺎ ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﭘﺲ از رﺳﻮل ص ﻣﻼﺋﻜﻪ‬
‫و ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﺎزل ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل‪ ،‬اﻛﺜـﺮ اﺑـﻮاب اﺻـﻮل ﻛـﺎﻓﻲ‬
‫ﺧﺮاﻓﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻠﻴﻨﻲ ﺟﻤﻊ ﻛﺮده‪ ،‬و اﮔﺮ واﻗﻌﺎً ﻓﻬﻤﻴﺪه و آﻧﻬﺎ را ﺟﻤﻊ ﻛﺮده ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﻪ‬
‫اﺳﻼم ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﭼﻪ ﺳﺰاوار اﺳﺖ ﻛـﻪ ﺑـﺮاي ﻗﺒـﺮ او ﺿـﺮﻳﺢ ﺑﺴـﺎزﻧﺪ و‬
‫زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ آورﻧﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (493‬ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ را ﺣﺠﺖ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜـﻪ ﻗـﺮآن و ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ ﭘﺲ از رﺳﻮﻻن ﺧﺪا ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫و ﻧﻴﺰ در زﻳﺎرت اﻳﺸﺎن ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي زاﺋﺮ‪ ،‬ﺷﻬﺎدت ﺑﺪه و ﺑﻪ ﻳﻜـﻲ از اﻳـﻦ ﻧـﻮاب ﺑﮕـﻮ‪:‬‬
‫»أﺷﻬﺪ أﻧﮏ ﻣﺎ ﺧﻨﺖ ﻓﻲ اﻟﺘﺄدﻳـﺔ واﻟﺴـﻔﺎرة«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ ﺷـﻬﺎدت ﻣـﻲدﻫـﻢ ﻛـﻪ در اﻧﺠـﺎم‬
‫وﻇﻴﻔﻪ و اداي اﻣﺎﻧﺖ و ﺳﻔﺎرت‪ ،‬ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻜﺮدهاي‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ زاﺋﺮ ﺑﻴﭽﺎره آن ﻧﺎﻳﺐ‬
‫را ﻧﺪﻳﺪه و از اﺣﻮال او ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻬﺎدت ﺑﺪﻫـﺪ؟! و ﺷـﻬﺎدت ﺑﺎﻃـﻞ و زور و‬
‫ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪ ﺣﺮام اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮد!‬
‫روزي ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻜﺮان ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻓﺮﺳﺨﻲ ﻗﻢ اﺳـﺖ‪ ،‬و در ﻣﺤـﺮاب‬
‫آن ﻣﺴﺠﺪ ﭼﺎه ﻛﻮﭼﻜﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ و ﻣﻲآورﻧﺪ و ﺳﭙﺲ‬
‫در آن ﭼﺎه ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ‪ .‬درب ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻴﺰي ﮔﺬاﺷـﺘﻪ و روي ﻣﻴـﺰ اوراق ﭼـﺎﭘﻲ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻫﺮ ورق ﺑﻴﺴﺖ رﻳﺎل ﻗﻴﻤﺖ ﻧﺼﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫اﻣﺎم زﻣﺎن ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻳﻜﻲ از آن اوراق را ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺣﻘﻴﺮ ﻧﮕـﺎه ﻛـﺮدم دﻳـﺪم روي آن‬
‫اوراق ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﭼﺎپ ﻛﺮده و در آﺧﺮ آن ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺮ ﺧـﺎﻟﻲ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺧﺮﻳـﺪار‬
‫ﺣﺎﺟﺖ ﺧﻮد را در ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬و ﭘﺲ از ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺠﺪدا ﺑﻄﻮر ﭼﺎﭘﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اي ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ روح )ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ اﺳﺖ( اﻳﻦ ﻧﺎﻣـﻪ را ﺧـﺪﻣﺖ اﻣـﺎم‬
‫زﻣﺎن ﺑﺮﺳﺎن‪ .‬و ﺧﺮﻳﺪار ﭘﺲ از ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﺧﻮد در ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻟﻲ آن ورﻗﻪ را ﺑﻪ داﺧﻞ‬
‫ﭼﺎه ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺣﻘﻴﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪم ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﺎﻳﺐ ﻫﺰار و دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل اﺳـﺖ وﻓـﺎت ﻛـﺮده‪،‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪173‬‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ وﻓﺎت ﻛﺮده ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﮕﻴﺮد و ﺧﺪﻣﺖ اﻣﺎم زﻧﺪه ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪) .‬إن ﻫـﻮ إﻻ ﺷـﻲء‬
‫ﻋﺠﺎب!!( ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻨﺠﺎ ﺣﻮزة ﻋﻠﻤﻴـﻪ اﺳـﺖ اﮔـﺮ آﻧﭽـﻪ ﺷـﻤﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﺪ درﺳﺖ ﺑﻮد ﻣﺮاﺟﻊ و ﻋﻠﻤﺎي ﻗﻢ اﻋﺘﺮاض ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﻋﻠﻤـﺎي ﻗـﻢ‬
‫ﻣﺆﻳﺪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﻘﻴﺮ ﭼﺎرهاي ﺟﺰ ﺳﻜﻮت ﻧﺪﻳـﺪم‪ ،‬زﻳـﺮا ﻋـﻼوه ﺑـﺮ ﻋﻠﻤـﺎ و‬
‫ﻣﺮاﺟﻊ ﺑﺰرگ ﻗﻢ‪ ،‬ﻣﻲدﻳﺪم اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ در ﻛﺘﺐ اﻳﺸـﺎن ﻧﻴـﺰ ذﻛـﺮ ﺷـﺪه‪ ،‬و از آن ﺟﻤﻠـﻪ‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ در اﻳﻨﺠﺎ )ص ‪ (493‬ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ »و ﻣﺨﻔﻲ ﻧﻴﺴـﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜـﻪ اﻳـﻦ‬
‫ﺑﺰرﮔﻮاران در ﺣﻴﺎت ﺧﻮد واﺳﻄﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﻴﺎن وﻟﻲ ﻋﺼﺮ و رﻋﻴﺖ‪ ،‬و از ﺟﻤﻠـﻪ ﻣﻨﺎﺻـﺐ‬
‫اﻳﺸﺎن رﺳﺎﻧﻴﺪن ﻋﺮاﻳﺾ و رﻗﻌﻪﻫﺎي ﺣﺎﺟﺖ ﺧﻠﻖ ﺑﻮد ﺑﻪ آن ﺣﻀﺮت‪ ،‬ﺣﺎل ﻧﻴـﺰ ﺑﻬﻤـﺎن‬
‫ﻣﻨﺼﺐ ﺷﺮﻳﻒ ﻣﻔﺘﺨﺮﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎﻳﺪ رﻗﺎع ﺣﺎﺟﺖ ﻛﻪ در ﺷﺪاﺋﺪ و ﺳﺨﺘﻲﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷـﻮد‬
‫ﺑﺘﻮﺳﻂ اﻳﺸﺎن ﺑﻪ آن ﺣﻀﺮت ﺑﺮد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺟﺎي ﺧﻮد ﻣﻌﻠﻮم ﮔﺮدﻳـﺪه ‪ ...‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‪:‬‬
‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت اﻳﻦ ﻋﻠﻤـﺎء و ﻣﺤـﺪﺛﻴﻦ ﻛـﻪ ﻣـﺮدم را ﻣﺠـﺬوب ﺧـﻮد و ﺑـﺎﻧﺤﺮاف‬
‫ﻛﺸﺎﻧﺪهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﭼﻬﺎرم در زﻳﺎرت ﺳﻠﻤﺎن‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺳﻠﻤﺎن آدم ﻣﺘﺪﻳﻨﻲ ﺑﻮده‪ ،‬آﻳﺎ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﺘﺪﻳﻦ ﺑﻮد در ﻣﻴﺎن ﻗﺒﺮ زﻧﺪه و ﺷﻨﻮا اﺳﺖ و‬
‫از زﻳﺎرت ﻣﺪاﺣﺎن و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﺎن ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻲآﻳﺪ؟! اﻳﻨﺎن از ﻋﺎدﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﺑـﺮاي‬
‫اﻣﺮا و وزراء و ﺷﺎﻫﺎن دارﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻴﺎل ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺑﺮاي ﻗﺒﻮر ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ ﺳـﺎﺧﺖ و‬
‫ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻛﺮد‪ ،‬آن وﻗﺖ آﻣﺪه دﻳﺪه از ﺷﺮع ﭼﻴﺰي ﻧﺮﺳﻴﺪه‪ ،‬ﻟﺬا از ﻣﻨﻘﻮﻻت اﺑﻦ ﻃﺎووس‬
‫و ﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻲ ﻛﺘﺎب ﺧﻮد را ﺳﻴﺎه ﻛﺮده‪ ،‬و ﻳﻚ ﺻﻔﺤﺔ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﻠﻤﺎن ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎب ﺧﺪا و ﺑﺎب وﺻﻲ ﻣﺼﻄﻔﺎﺋﻲ‪ ،‬و راه ﺣﺠﺖ ﻣﺮﺗﻀﺎﺋﻲ و اﻣﻴﻦ‬
‫ﺧﺪا در آﻧﭽﻪ ودﻳﻌﻪ ﻛﺮدي از ﻋﻠﻮم اﺻﻔﻴﺎﺋﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺪون ﻣﺪرك و ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ ﺿـﺪ‬
‫ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن و ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﺖ‪ .‬و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﺳﻠﻤﺎن‪ ،‬ﺗﻮ اﻣﺎﻧﺖ را ادا ﻛﺮدي‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺮاي ﺧﺪا و‬
‫رﺳﻮل ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻛﺮدي‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺮ اذﻳﺖ و آزار در ﺟﻨﺐ ﺧﺪا ﺻﺒﺮ ﻛﺮدي وو‪ ،....‬ﺣﺎل ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻧﺒﻮده ﺑﻪ ﺳﺎزﻧﺪه ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮب‪ ،‬ﺳﻠﻤﺎن ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن ﺑـﻮده ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﭼـﻪ ﻣﺮﺑـﻮط‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮ اﮔﺮ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺗﻘﻮي و ﻋﻤﻞ ﺻـﺎﻟﺢ ﺑﻴـﺎرا‪ ،‬ﺑـﺎﻻي ﻗﺒـﺮ ﻣـﺮده‬
‫ﻣﺪاﺣﻲ ﻛﺮدن ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪارد‪ ،‬آن ﻫﻢ ﻣﺪاﺣﻲ ﻏﻠﻮآﻣﻴﺰ ﻛﻪ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺻـﺎدق ؛ ﻏـﺎﻟﻲ از‬
‫ﻣﺸﺮك ﺑﺪﺗﺮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪174‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‬
‫در ﻓﻀﻴﻠﺖ زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت رﺿﺎ‬
‫در اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﺑﺴﻴﺎر اﺧﺒﺎر اﻏﺮاقآﻣﻴﺰ ﻏﻠﻮ اﻧﮕﻴﺰ آﻣﺪه‪:‬‬
‫‪ -1‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬زود ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﭘـﺎرة ﺗـﻦ ﻣـﻦ در زﻣـﻴﻦ‬
‫ﺧﺮاﺳﺎن ﻣﺪﻓﻮن ﮔﺮدد‪ ،‬و ﻫﻴﭻ ﻣﺆﻣﻨﻲ او را زﻳﺎرت ﻧﻜﻨﺪ ﻣﮕﺮ آن ﻛﻪ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺑﻬﺸﺖ را‬
‫ﺑﺮاي او واﺟﺐ ﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺪﻧﺶ را ﺑﺮ آﺗﺶ دوزخ ﺣﺮام ﻛﻨﺪ«‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ داﻧﺴـﺖ ﻛـﻪ راوي‬
‫اﻳﻦ رواﻳﺖ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﻓﻀﺎل واﻗﻔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺻﻼً اﻣﺎم رﺿـﺎ را اﻣـﺎم ﻧﻤـﻲداﻧـﺪ و‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬او ﺑﻲدﻳﻦ و اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻲ ﻫﺮﮔﺰ در ﺷﺄن اﻣﺎم رﺿـﺎ ؛‬
‫از رﺳﻮل ﺧﺪا ص رواﻳﺖ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺪروغ ﺑﻪ او ﺑﺴـﺘﻪاﻧـﺪ‪ .‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺗﻤـﺎم زوار‬
‫ﺧﻴﺎﻟﺸﺎن راﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ -2‬رواﻳﺖ ﻛﺮده از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ ﻫﺮ ﻣﻜﺮوﺑﻲ او را زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﺧﺪا ﮔﺮﻓﺘﺎري‬
‫او را ﺑﺮ ﻃﺮف ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﻫﺮ ﮔﻨﺎهﻛﺎري ﮔﻨﺎﻫﺶ را ﺧﺪا ﺑﻴﺎﻣﺮزد‪ .‬و اﻳﻦ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳﺖ زﻳﺮا‬
‫ﻫﺮ روز ﻫﺰاران ﮔﺮﻓﺘﺎر او را زﻳﺎرت ﻛﺮده و ﮔﺮﻓﺘﺎري او ﺑﺮ ﻃﺮف ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪،‬‬
‫راوﻳﺎﻧﺶ ﻫﻤﻪ ﺿﻌﻴﻔﻨﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در وﺳﺎﺋﻞ آﻣﺪه‪ ،‬راوي اول آن ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺳﺖ ﻛـﻪ‬
‫ﻗﺮآن را ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪه ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬دوم ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﻴﺴﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻳﻜـﻲ از اﻫـﻞ ﺧﺮاﻓـﺎت‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻮم ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺳﻠﻴﻤﺎن اﻟﺒﺼﺮي ﻛﻪ ﺿﻌﻴﻒ و اﻫـﻞ ﺑـﺪﻋﺖ اﺳـﺖ‪ ،‬و او رواﻳـﺖ‬
‫ﻛﺮده از اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻦ اﺑﻲ ﺣﺠﺮ ﻛﻪ ﻣﻬﻤﻞ و ﺣﺎل او ﻣﺠﻬﻮل اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ دﻳﻨﻲ‬
‫داﺷﺘﻪ‪ ،‬و او رواﻳﺖ ﻛﺮده از ﻗﺒﻴﺼﻪ ﻛﻪ او ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻬﻮل اﻟﺤﺎل اﺳﺖ‪ ،‬و او رواﻳﺖ ﻛـﺮده از‬
‫ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻳﺰﻳﺪ ﻛﻪ از ﻏﻼت اﺳﺖ‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ راوﻳﺎﻧﻲ از ﻫﻴﭻ دروﻏﻲ اﺑﺎ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‪،‬‬
‫ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ از ﻗﺎﻧﻮن ﺧﻮد )ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪) z Ü Û    Ú Ù Ø   ×{:‬اﻟﻤﺪﺛﺮ‪.(38 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻫﺮ ﻛﺲ در ﮔﺮو ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺧﻮﻳﺶ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z GF E D    C B A{ :‬ﻏﺎﻓﺮ‪.(17 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬اﻣﺮوز ﻫﺮ ﻛﺴﻰ ﺑﻪ ]ﭘﺎس[ آﻧﭽﻪ ﻛﺮده اﺳﺖ ﭘﺎداش ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪175‬‬

‫و ﻓﺮﻣــــﻮده‪z r q p o n m l k j i  h g{:‬‬
‫)آل ﻋﻤﺮان‪ (25 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺮاى روزى ﻛـﻪ ﺷـﻜّﻰ در آن‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ]روز رﺳﺘﺎﺧﻴﺰ[ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ‪ ،‬آﻧﭽﻪ )از اﻋﻤـﺎل ﺑـﺮاى ﺧـﻮد( ﻓـﺮاﻫﻢ‬
‫ﻛﺮده‪ ،‬ﺑﻄﻮر ﻛﺎﻣﻞ داده ﺷﻮد؟«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z ^] \ [ Z Y X W V{ :‬ﻳﻮﻧﺲ‪.(27 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺑﺪﻳﻬﺎ ﺷﺪهاﻧﺪ ]ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻛﻪ[ ﺟﺰاى ﺑﺪى‪] ،‬ﺑﺪىاى[ ﻣﺎﻧﻨـﺪ‬
‫آن اﺳﺖ و ذﻟّﺘﻰ ]ﭼﻬﺮه[ آﻧﺎن را ﻓﺮو ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣـــﻮده‪z d c b a ` _^ ] \ [  Z Y{:‬‬
‫)اﻟﻨﺴﺎء‪.(123 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪]» :‬وﻋﺪه ﺧﺪا[ ﺑﺮ وﻓﻖ آرزوى ﺷﻤﺎ و ]ﻫﻢ[ آرزوى اﻫﻞ ﻛﺘﺎب ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻛـﺲ‬
‫ﻛﺎر ﺑﺪى اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬ﺑﻪ آن ﺟﺰا داده ﻣﻰﺷﻮد«‪.‬‬
‫ﺑﺨﺎﻃﺮ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮي ﺻﺮف ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﮔﻨﺎهﻛﺎر در ﺣﻴﺎت رﺳﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﺑﻮد و ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻮد و ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص و ﻳﺎ ﺳﺎﻳﺮ اﻧﺒﻴـﺎء را‬
‫زﻳﺎرت ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﺪا از ﮔﻨﺎه ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺻﺮف ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻣﮕﺮ آﻧﻜﻪ ﺑﺮوﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪ و‬
‫ﺟﺒﺮان ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ -3‬رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮت رﺿﺎ را ﺛﻮاب ﻫﻔﺘﺎد ﻫﺰار ﺣﺞ‬
‫ﻗﺒﻮل ﺷﺪه دارد‪ ،‬و روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻢﻧﺸﻴﻦ ﺣﻀﺮت ﻧﻮح و اﺑـﺮاﻫﻴﻢ و ﻣﻮﺳـﻲ و ﻋﻴﺴـﻲ و‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و ﻋﻠﻲ و ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺠﻌﻮﻻت ﻏﻼت ﭼﻨﻴﻦ وﻋـﺪهﻫـﺎي ﻣﺨـﺎﻟﻒ‬
‫ﻗﺮآن و ﺑﺮﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﻗﺎﻧﻮن اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ زاﺋﺮ ﻗﺒﺮي ﻫﻢﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎ اﻧﺒﻴـﺎء‬
‫ﻣﺮﺳﻞ ﺷﻮد؟ آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮد ﻣﺰور ﻣﺜﻼً دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﺞ ﻛﺮده و ﺛﻮاب دوﺑﺎر ﺣـﺞ‬
‫ﺑﺮده وﻟﻲ زاﺋﺮ ﻗﺒﺮ او ﺛﻮاب ﻫﻔﺘﺎد ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺮده اﺳﺖ؟! ﺧـﺪا ﻟﻌﻨـﺖ ﻛﻨـﺪ ﺟﻌـﺎﻟﻴﻦ و‬
‫ﻛﺬاﺑﻴﻦ و دﺷﻤﻨﺎن ﻗﺮآن و اﺳﻼم را‪ ،‬و ﺧﺪا ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻨﺪ ﻣﺮدﻣﺎن زود ﺑﺎور را‪.‬‬
‫‪ -4‬ﺣﻀﺮت رﺿﺎ از ﻗﺒﺮ ﺧﻮد ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﺤﻞ ﻃﻮاف اﻓـﻮاج ﻣﻼﺋﻜـﻪ اﺳـﺖ و‬
‫زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﻣﻦ ﺛﻮاب ﻫﺰار ﺣﺞ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه و ﻫﺰار ﻋﻤﺮة ﻣﻘﺒﻮﻟﻪ دارد‪ ،‬و ﻣﻦ و آﺑﺎﺋﻢ ﺷـﻔﻴﻊ‬

‫‪176‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫او ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻋﺎﻗﻼن داﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺎرﻓﻲ از ﻗﺒﺮ ﺧﻮد ﭼﻨـﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻔـﻲ ﻧﻤـﻲﻛﻨـﺪ‪ ،‬و‬
‫ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان و ﻧـﻪ ﺑﺪﺳـﺖ ﻓـﻼن اﻣـﺎم و‬
‫ﭘﺪران و اوﻻد او‪ ،‬زﻳﺮا آﻧﺎن از ﺣﺎل زو‪‬ار و ﮔﻨﺎﻫﺎن اﻳﺸﺎن ﻣﻄﻠﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪،‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮ آﻧﻜﻪ ﭘﺲ از وﻓﺎت از ﺣﺎل ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻣﻄﻠﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻣﻘﺼﺮ و ﻏﻴﺮﻣﻘﺼـﺮ را‬
‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻛـﺬب و ﻣﺠﻌـﻮل اﺳـﺖ‪ ،‬آﻧﭽـﻪ ﻏـﻼت ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮدهاﻧﺪ از اﺑﻦ اﺑﻲ ﻧﺼﺮ از ﺣﻀﺮت ﺟﻮاد ؛ ﻛﻪ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﭘـﺪرم واﷲ ﺛـﻮاب ﻫـﺰار‬
‫ﻫﺰار ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺣﺞ دارد‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﭼﺮا ﺧﻮد او ﻛﻪ داﻣﺎد ﻣﺄﻣﻮن ﺑـﻮد ﺑـﻪ‬
‫زﻳﺎرت ﭘﺪرش ﻧﺮﻓﺖ‪ ،‬و آﻳﺎ اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻛﻪ آن ﻫﻤﻪ آﻳﺎت درﺑـﺎرة آن ﻧـﺎزل ﺷـﺪه‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﺞ ﺛﻮاب ﻳﻚ ﻫـﺰارم زﻳـﺎرت ﻗﺒـﺮ را دارد!!!‬
‫آري‪ ،‬اﻳﻦ ﻏﻼت ﺗﻤﺎم ﻗﻮاﻧﻴﻦ اﻟﻬﻲ را ﺑﺎ ﻧﻘﻞ اﻳﻦ اﺧﺒﺎر ﺑﻪ ﻫﻢ زدهاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺎور ﻛﺮدﻧـﻲ‬
‫ﻧﺒﻮده ﺣﻀﺮت ﺟﻮاد ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -5‬ﺣﻀﺮت رﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرت ﻗﺒـﺮم ﻛﻨـﺪ در ﺳـﻪ ﻣـﻮﻃﻦ ﺑﻴـﺎﻳﻢ و او را‬
‫ﺧﻼص ﻛﻨﻢ‪ :‬وﻗﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎي اﻋﻤﺎل و ﻧﺰد ﺻﺮاط و ﻣﻴﺰان اﻋﻤﺎل‪ ،‬آﻳﺎ دﺳﺘﮕﺎه اﻟﻬﻲ‬
‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺴﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﭼﻨﺎن ﭘﺎرﺗﻲ دارد ﻛـﻪ ﻣﻮاﻗـﻒ ﻗﻴﺎﻣـﺖ را از اﺛـﺮ‬
‫ﻣﻲاﻧﺪارد و ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎب را ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻣﺬاﻫﺐ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ و‬
‫اﺻﻞ اﺳﻼم را ﻋﻮض ﻛﺮد و ﺑﺠﺎي ﻋﻈﻤﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻖ و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﻠﻖ زﻳـﺎرت ﻗﺒـﻮر را‬
‫آورد‪.‬‬
‫‪ -6‬از ﻫﻤﻪ دروﻏﺘﺮ ﺧﺒﺮ ﺷﺸﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ ﻣﺮا در ﻏﺮﺑـﺖ‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﺮ ﻣﺮا واﺟﺐ ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ او را در ﻗﻴﺎﻣﺖ زﻳﺎرت ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻳـﺎ در ﻋـﺎﻟﻢ‬
‫ﺑﺮزخ ﻫﻢ ﭼﻴﺰي ﺑﺮ ﻛﺴﻲ واﺟﺐ ﻣﻲﺷﻮد و آﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻧﻴﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻜﻠﻴﻒ اﺳﺖ؟! ﺑﺎﻳﺪ‬
‫از راوي ﺟﻌﺎل ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬و اﻛﺜﺮ اﻳﻦ رواﻳﺎت از ﻏﻼت و ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠـﻲ ﺑـﻦ‬
‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻗﺮآن را ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪه ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﺧﺒﺮ‪ ،‬اﻣﺎم ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﻛـﻪ زو‪‬ار ﻗﺒـﺮم از‬
‫ﺗﻤﺎم اﺻﻨﺎف ﺑﺸﺮ ﻧﺰد ﺧﺪا ﮔﺮاﻣﻲﺗﺮﻧﺪ ﺣﺘﻲ از اﻧﺒﻴﺎء و ﺷﻬﺪاء و ﻋﻠﻤﺎء‪ ،‬ﭼﺮا ﺑـﺮاي آﻧﻜـﻪ‬
‫ﻗﺒﺮي را زﻳﺎرت ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻣﺎم اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﻪ ﺧﻮد ﻋﻈﻤﺖ داده‪ ،‬ﭘﺲ اﻳـﻦ ﺧﺒـﺮ ﻳﻘﻴﻨـﺎً‬
‫ﻣﺠﻌﻮل اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﺧﺒﺮ ﻫﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫‪ -7‬ﺧﺒﺮ ﻫﺸﺘﻢ ﺑﺮاي ﺑﻲﺑﻨﺪ و ﺑﺎري و ﺟﺮي ﻛﺮدن ﻣﺮدم ﺧﺮاﺳﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﻣـﺆﺛﺮ اﺳـﺖ‪،‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪177‬‬

‫زﻳﺮا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ داﺧﻞ اﻳﻦ زﻣﻴﻦ ﺷﻮد روز ﻗﻴﺎﻣـﺖ از آﺗـﺶ دوزخ اﻳﻤـﻦ اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻫﻞ ﻃﻮس ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺎر ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﻜﻨﻴﺪ آزاد ﻫﺴﺘﻴﺪ!!‬
‫و اﻣ‪‬ﺎ ﻛﻴﻔﻴ‪‬ﺖ زﻳﺎرت آن ﺣﻀﺮت‬
‫زﻳﺎرﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب اﻟﻬﻲ و ﻳﺎ ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪارد وﻟﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬زﻳﺎرات ﭼﻨﺪي در ﻛﺘﺐ ﻣﻌﺘﺒﺮه ﻧﻘﻞ ﺷﺪه‪ ،‬و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﺮده ﻛﺘـﺎب را و از ﻛـﺪام‬
‫راوي؟! و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻨﺴﻮﺑﺴﺖ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﺟﻠﻴﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻦ و ﻳﺎ ﻣﺰار ﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ‪ ،‬وﻟـﻲ‬
‫ﻣﺎ ﻗﻮل اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﻛﺴﺎن را ﺣﺠﺖ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪا اﻳﻦ اﺷﺨﺎص را ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺣﺠـﺖ‬
‫ﻗﺮار ﻧﺪاده اﺳﺖ‪ .‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل‪ ،‬از ﻣـﺘﻦ زﻳـﺎرت ﻣﻌﻠـﻮم ﻣـﻲﺷـﻮد ﺳـﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘـﺔ‬
‫ﻣﺬﻫﺐﺳﺎزان اﺳﺖ‪ ،‬و ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﺟﻌﻞ آن زﻳﺎد اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻜﺠﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﭼﻮن داﺧﻞ روﺿـﺔ‬
‫ﻣﻘﺪﺳﻪ ﺷﻮي ﺑﮕﻮي‪ ،‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ :‬در ﻋﺼﺮ اﺋﻤﻪ روﺿـﻪاي ﻧﺒـﻮده‪ ،‬و در ﻗـﺮنﻫـﺎي ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﺮو ﺑﻨﺰد ﺿﺮﻳﺢ‪ ،‬اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﻳﻨﺔ دﻳﮕﺮي ﺑﺮ ﻛﺬب آن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﻣﺮدم را ﻏﺎرت ﻛﺮدﻧﺪ و آﻣﺪﻧﺪ ﮔﻨﺒﺪ زرﻳﻦ و‬
‫ﺿﺮﻳﺢ ﺳﻴﻤﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ و ﻣﺮدم ﻋﻮام را ﻣﺠﺬوب اﻳﻦ ﮔﻨﺒﺪ و ﮔﻠﺪﺳﺘﻪﻫﺎ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻗﺒﺮ‬
‫ﺑﺰرﮔﺎن ﻳﻌﻨﻲ اﻣﺎﻣﺎن و ﺷﺎﻫﺎن ﻣﺴﺎوي زﻣﻴﻦ ﺑﻮد ﺑﻨﻈﺮ ﻋﻮام اﻫﻤﻴﺖ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻲﻛﺮد و ﻣﻮرد‬

‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻲﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬أﻧﺎ ﻋﻨﺪ اﻟﻘﺒﻮر اﻟﻤﻨﺪرﺳﺔ واﻟﻘﻠﻮب‬
‫اﻟﻤﻨﮑﺴﺮة«)‪ ،(1‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬رﺣﻤﺖ ﻣﻦ ﻧﺰد ﻗﺒﺮﻫﺎي ﻣﺨﺮوﺑﻪ و دﻟﻬﺎي ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﺑﺎﻳﺪ‬
‫داﻧﺴﺖ ﻛﻪ زﻳﻨﺖ ﻃﻼ و ﻧﻘﺮه ﻛﺎر دﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﺎن و ﻣﺮدﻣﺎن ﻛﺎﻓﺮ ﺧﻮد ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬
‫ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﻴﺎن ﻛﺮده‪ ،‬و ﻓﺮﻣﻮده‪ Ì Ë Ê É  È { :‬‬
‫‪ Ù Ø × Ö Õ Ô Ó Ò  Ñ  Ð  Ï Î Í‬‬
‫‪ PO N M L K J  I HG F E D C B A‬‬
‫‪) z UT S R Q‬اﻟﺰﺧﺮف‪.(35 -33 :‬‬
‫»و اﮔﺮ ﺑﻴﻢ آن ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻣﺮدم ]در اﻧﻜﺎر ﺧﺪا[ ﻳﻚ اﻣﺖ ﮔﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻗﻄﻌﺎ ﺳﻘﻒ ﺧﺎﻧﻪﻫـﺎى‬
‫ ‪y6Pc / 6K «368`; :'6f Y F % H4/ m
ª ^n: :L : . :  2•. a 1 oa \ −‬‬
‫" ‪¬ oa 3:p L :  .3= B3T , E (33 /4T 1 ¦+; ,.‬‬

‫‪178‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻛﺴﺎﻧﻰ را ﻛﻪ ﺑﻪ ]ﺧﺪاى[ رﺣﻤﺎن ﻛﺎﻓﺮ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬از ﻧﻘﺮه ﻣﻰﻛﺮدﻳﻢ و ﺑﺮ آﻧﻬـﺎ ﻧﺮدﺑـﺎنﻫـﺎ‬
‫ﻣﻰﻧﻬﺎدﻳﻢ ﻛﻪ از آن ﺑﺎﻻ روﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺮاى ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺸﺎن درﻫﺎ و ﺗﺨﺘﻬﺎﻳﻰ )زﻳﺒﺎ و ﻧﻘﺮهاى( ﻗﺮار‬
‫ﻣﻰدادﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺮ آن ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬و اﻧﻮاع زﻳﻮرﻫﺎ ]ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻗﺮار ﻣﻰدادﻳﻢ[ وﻟـﻰ ﺗﻤـﺎم اﻳﻨﻬـﺎ‬
‫ﺑﻬﺮه زﻧﺪﮔﻰ دﻧﻴﺎﺳﺖ‪ ،‬و آﺧﺮت ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎرت از آنِ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎران اﺳﺖ!«‪.‬‬
‫ﻛﻪ در اﻳﻦ آﻳﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ و زﻳﻨﺖﻫﺎي ﻃﻼ و ﻧﻘﺮه را از ﻣﺘﺎع دﻧﻴﺎ و ﻣﺨﺼﻮص ﻛﻔﺎر‬
‫ﻗﺮار داده و زﻫﺪ از اﻳﻨﻬﺎ و آﺧﺮت را ﻣﺨﺼﻮص ﻣﺘﻘﻴﻦ ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ‬
‫ﺑﻴﺪار ﺑﺎش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪g f  e    d  c   b  a { :‬‬
‫‪s r qp onmlk j ih‬‬
‫‪ba `_~} |{zyx wvut‬‬
‫‪ponmlkji hgfedc‬‬
‫‪).zsr    q‬اﻟﺘﻮﺑﻪ‪.(35 -34 :‬‬
‫»اي ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ! ﺑﺴﻴﺎري از داﻧﺸﻤﻨﺪان و ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ اﻣﻮال ﻣﺮدم را ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻲﺧﻮرﻧـﺪ و از‬
‫راه ﺧﺪا ﺑﺎز ﻣﻲدارﻧﺪ‪ .‬و آﻧﺎن ﻛﻪ ﺟﻤـﻊ ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ ﻃـﻼ و ﻧﻘـﺮه را و در راه ﺧـﺪا اﻧﻔـﺎق‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ اﻳﺸﺎن را ﺑﻪ ﻋﺬاب دردﻧﺎك‪ ،‬ﺑﺸﺎرت ده‪ ،‬روزي ﻛﻪ ﺑﺮ آن ﻃﻼ و ﻧﻘﺮهﻫﺎ دﻣﻴﺪه و‬
‫ﮔﺮم ﺷﻮد ﭘﺲ ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﻬﺎ و ﭘﻬﻠﻮﻫﺎ و ﭘﺸﺘﻬﺎﻳﺸﺎن ﺑﺎ آن داغ ﻛﺮده ﺷﻮد و ﮔﻔﺘـﻪ ﺷـﻮد‪ :‬اﻳـﻦ‬
‫اﺳﺖ آﻧﭽﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮدﺗﺎن ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﭽﺸﻴﺪ آﻧﭽﻪ را ﺟﻤﻊ و اﻧﺪوﺧﺘﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻳﺪ«‪.‬‬
‫آري‪ ،‬اﻳﻦ ﻃﻼﻫﺎ و ﻧﻘﺮهﻫﺎ و ﻟﻮﺳﺘﺮﻫﺎ و ﭼﻞﭼﺮاغﻫﺎ و آﺋﻴﻨﻪﻛﺎريﻫﺎ از ﻋﻤـﻞ آﺧـﺮت‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮردن اﻫﻞ دﻧﻴﺎ و اﺣﻤﻘﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻋﻠﻤﺎﺋﻲ ﻛـﻪ اﻳـﻦ اﻋﻤـﺎل و اﻳـﻦ‬
‫زﻳﻨﺖﻫﺎ را ﻣـﻲﺑﻴﻨﻨـﺪ و ﺳـﺎﻛﺘﻨﺪ و دم ﺑـﺮ ﻧﻤـﻲآورﻧـﺪ ﻣﺸـﻤﻮل ﺻـﺪر آﻳـﻪ و ﻣﺸـﻤﻮل‬
‫{‪» z qp o n m‬و از راه ﺧﺪا ﺑﺎز ﻣﻲدارﻧﺪ«‪ .‬ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (497‬ﺧﻮاب را ﺟﺰء رواﻳـﺖ آورده و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﺷـﻴﺦ ﺻـﺪوق در ﻋﻴـﻮن‬
‫اﺧﺒﺎر اﻟﺮﺿﺎ رواﻳﺖ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﺮدي از ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ دﻳﺪ در ﺧﻮاب ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ص را‪،‬‬
‫ﻋﺮض ﻛﺮد ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ آن ﺣﻀﺮت ﻛﻪ ﻳﺎ رﺳﻮل اﷲ‪ ،‬از ﻓﺮزﻧﺪان ﺗـﻮ ﻛـﺪام ﻳـﻚ را ﻣـﻦ‬
‫زﻳﺎرت ﻛﻨﻢ؟ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻌﻀﻲ از ﻓﺮزﻧﺪان ﻣﻦ زﻫﺮ ﺧﻮرده آﻣﺪ ﻧـﺰد ﻣـﻦ‪ ،‬و ﺑﻌﻀـﻲ ﻛﺸـﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه آﻣﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻛﺪاﻣﻴﻚ از آﻧﻬﺎ را زﻳﺎرت ﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺷﺪن ﻣﺸﺎﻫﺪ اﻳﺸـﺎن؟ ﻓﺮﻣـﻮد‪:‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪179‬‬

‫زﻳﺎرت ﻛﻦ آن ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺤﻞ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ او ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ اﺳـﺖ‪،‬‬
‫و او ﻣﺪﻓﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻏﺮﺑﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻳـﺎ رﺳـﻮل اﷲ‪ ،‬از اﻳـﻦ ﻓﺮﻣـﺎﻳﺶ رﺿـﺎ را ﻗﺼـﺪ‬
‫ﻛﺮدﻳﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮد ﺑﮕﻮ‪ :‬ﺻﻠﻲ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺗﺎ آﺧﺮ«‪ .‬ﺷﻤﺎ را ﺑﺨﺪا ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﺴﻲ ﻛـﻪ دﻟﻴـﻞ‬
‫ﺻﺤﻴﺤﻲ ﻧﺪارد ﺑﻪ ﻫﺮ ﺧﻮاب و ﺧﻴﺎﻟﻲ ﭼﻨﮓ ﻣﻲزﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ از اﻳﺸﺎن ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ :‬ﻣﮕﺮ‬
‫ﺧﻮاب ﺣﺠﺖ اﺳﺖ و آﻳﺎ ﻳﻜﻲ از ادﻟﺔ ﺷﻤﺎ ﺧﻮاب و ﺧﻴﺎل اﺳﺖ؟!!‬
‫ﺑﻬﺮ ﺣﺎل‪ ،‬در زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت رﺿﺎ ﺟﻤﻼﺗﻲ آﻣﺪه ﻛﻪ ﻣﻮاﻓﻖ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و در‬
‫ﺟﻤﻠﻪاي ﻋﻠﻲ را ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ اﻟﻬﻲ و راﻫﻨﻤﺎي اﻧﺒﻴﺎء و ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و اﻳـﻦ‬
‫ﺧﻮد ﻏﻠﻮ ﻛﻔﺮ اﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺣﺴﻨﻴﻦ م را دﻟﻴﻞ و راﻫﻨﻤﺎي رﺳﻮﻻن اﻟﻬﻲ ﺧﻮاﻧـﺪه‬
‫و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬د ‪‬ﻳﺎن روز ﺟﺰا اﻳﺸﺎﻧﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻏﻠﻮ و ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ‪ .‬و درﺑﺎرة ﺣﻀـﺮت ﺳـﺠﺎد‬
‫ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و ﺳﭙﺲ ﺣﻀﺮت ﺑﺎﻗﺮ ؛ را ﺧﻠﻴﻔﺔ ﺧﺪا ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻏﺎﻳﺐ ﻧﺸﺪه و ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻧﻜﺮده ﺗﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺨﻮاﻫـﺪ‪ .‬و ﺣﻀـﺮت ﺻـﺎدق‬
‫؛ را وﻟﻲ دﻳﻦ و ﺣﺠﺖ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ در ﺳﻮرة ﻧﺴـﺎء آﻳـﻪ‬
‫‪ 165‬ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و ﻋﻠـﻲ ؛ در ﺧﻄﺒـﺔ ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﭘﺲ از رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ درﺑﺎرة ﺳﺎﻳﺮ اﺋﻤﻪ ﻏﻠﻮ‬
‫ﻛﺮده و ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻮد را داﺧﻞ ﻛﺮده ﺑﻨﺎم زﻳﺎرت‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﺑﻄﻮر ﺧﻄﺎب ﺳﻼم ﻛـﺮده‪،‬‬
‫ﺧﻴﺎل ﻛﺮده ﻣﺰور ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ و ﻣﻲﺷﻨﻮد‪ ،‬و ﭘﺲ از آن ﺧﻴـﺎل ﺧـﻮد را ﻣﻄـﺮح ﻛـﺮده و‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺮ ﺧﻮد ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻛﺮدهام و وزر و وﺑﺎﻟﻢ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺷﻔﻴﻊ ﻣﻦ ﻋﻨﺪ اﷲ‬
‫ﺑﺎش‪ ،‬ﺧﻴﺎل ﻛﺮده ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر زاﺋﺮ و ﻳﺎ ﻣﺰور اﺳﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻗﺮآن ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﻛﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ‬
‫ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﻓﻘﻂ‪ ،‬زﻳﺮا او ﻣﻘﺼﺮ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ و از ﺣﺎل او آﮔـﺎه و از ﺗﻤـﺎم‬
‫اﻧﺒﻴﺎء ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ از آن ﻟﻌﻦ ﻛﺮده ﺑﻪ آﻧﺎﻧﻜﻪ ﺑﻪ آﻳﺎت ﺧﺪا اﻧﻜﺎر ﻛﺮدﻧﺪ و ﻧﻌﻤـﺖ‬
‫ﺧﺪا را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم زﻳﺎرتﺳﺎزان و ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﻣﻲﺷﻮد ﻛـﻪ‬
‫ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺮآﻧﻲ را ﻋﻮض ﻛﺮده و دﻳﻦ را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ از ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ دﻋﺎﻳﻲ‬

‫ذﻛﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﻣﻦ ﻻ ﻳﻌﻠﻢ اﻟﻐﻴـﺐ إﻻّ ﻫـﻮ‪ ،‬ﻳـﺎ‬
‫ﻣﻦ ﻻ ﻳﺼﺮف اﻟﺴـﻮء إﻻّ ﻫـﻮ«‪ .‬اي ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻏﻴﺐ ﺑﻪ ﺟﺰ او ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲداﻧـﺪ‪ ،‬و اي ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ او ﺑﺪﻳﻬﺎ را دور ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ اﺋﻤﻪ ﻏﻴﺐ ﻣﻲداﻧﻨﺪ و‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺪﻳﻬﺎ را ﺑﺮﻃﺮف ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و آﺧﺮ اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ ﺑﺎ زﻳﺎرﺗﻲ ﻛﻪ ذﻛـﺮ ﻛـﺮده‬

‫‪180‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻗﺒﻼً‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬أﺑﻠﻎ أﺋﻤﺘﻲ ﺳـﻼﻣﻲ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪا ﺳﻼم ﻣﺮا ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﺑﺮﺳﺎن‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﺋﻤﻪ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻤﻲﺷﻨﻮﻧﺪ‪ ،‬و ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺳﻼم زاﺋﺮ را ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛـﻪ‬
‫اول زﻳﺎرت اﻣﺎم را ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺣﺎﺿﺮ ﻓﺮض ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻠـﻮم اﻳـﻦ ﺳـﺎزﻧﺪﮔﺎن زﻳـﺎرات‬
‫ﺿﺪ و ﻧﻘﻴﺾ را ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬و ﭘﺲ از اﻳﻨﻬﺎ زﻳﺎرﺗﻲ از اﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ ﻧﻘﻞ ﻛـﺮده در ﺣـﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ اﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﻨﺎم دﻳﻦ ﺑﻴﺎورد‪ .‬و ﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬از ﺑﻌﻀـﻲ از اﺋﻤـﻪ رواﻳـﺖ‬
‫ﻛﺮده در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺪام اﻣﺎم‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ از آن زﻳﺎرﺗﻲ از ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ ،‬آﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ ﺣﺠﺖ اﻟﻬﻲ اﺳﺖ؟ و اﻣـﺎ‬
‫ﻣﺘﻦ زﻳﺎرت‪ ،‬اﻣﺎم را ﺣﺠﺖ ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﺠﺖ ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬و ﻣﺎ ﮔﻔﺘـﻴﻢ‪ :‬اﻳـﻦ ﺑـﺮﺧﻼف ﻗـﺮآن و‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﻗﻮل اﻣﺎم اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻗﺒﺮ را ﺑﺒـﻮس‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧـﻮد‬
‫اﺋﻤﻪ راﺿﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﻮﺳﻲ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺳﻲ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ در )ص ‪ (508‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده از ﺷﻴﺦ اﺑﻮ اﻟﻄﻴﺐ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ زﻳﺎرت ﻛﻨﺪ اﻣﺎم رﺿﺎ‬
‫؛ ﻳﺎ اﺋﻤﺔ دﻳﮕﺮ را و آﻧﺠﺎ دو رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ رﻛﻌﺘﻲ ﺛﻮاب ﻫﺰار ﺣﺞ و ﻫـﺰار‬
‫ﻋﻤﺮه و ﻫﺰار ﺟﻬﺎد ﺑﺎ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺮﺳﻞ دارد‪ ،‬و ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﻲدارد ﺛﻮاب ﺻﺪ ﺣـﺞ‬
‫و ﺻﺪ ﻋﻤﺮه و ﺻﺪ ﺑﻨﺪه آزاد ﻛﺮدن دارد ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬آﻳﺎ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻳـﺎ ﻛﺴـﺎﻧﻲ ﺧـﻮد ﭘﻴـﺎﻣﺒﺮ‬
‫ص و ﻳﺎ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت رﺿﺎ را در زﻣﺎن ﺣﻴﺎﺗﺶ زﻳﺎرت ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ ﺛـﻮاب ﻳـﻚ ﺣـﺞ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬و آﻳﺎ ﻳﻚ ﺟﻬﺎد ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﮕﺮ زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﭼـﻪ ﺧﺎﺻـﻴﺘﻲ‬
‫دارد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﻠﻮ و اﻏﺮاق و ﺛﻮابﻫﺎي ﺑﺪون ﺣﺴﺎب دارد؟ آﻳﺎ ﺷﻴﺦ اﺑﻮ اﻟﻄﻴﺐ ﺧﺪا‬
‫ﺑﻮده ﻛﻪ ﺑﺮاي آن ﻋﻤﻞ ﺟﺰا ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﺮده‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺨـﺎﻟﻒ ﻛﺘـﺎب ﺧـﺪا و ﻋﻘـﻞ ﻧﻴﺴـﺖ‪،‬‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪) z Z Y X W V U{ z ´ ³ ²{:‬اﻟﻨﺒـﺄ‪26:‬‬
‫و‪.(36‬‬
‫»ﺟﺰا ﻣﻮاﻓﻖ ﻋﻤﻞ« و »و ﻋﻄﺎي اﻟﻬﻲ روي ﺣﺴﺎب اﺳﺖ«‪.‬‬
‫اﻣﺎ اﻫﻞ ﻏﻠﻮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺪون ﺣﺴﺎب ﺑﻪ دﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫و در )ص ‪ (510‬ﻳﻜﻲ از ﺑﺮﻛﺎت ﺣﻀﺮت رﺿﺎ را ورود ﺷﺎه ﻋﺒﺎس ﺻﻔﻮي ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ‬
‫و ﭘﻴﺎده رﻓﺘﻦ او را از اﺻﻔﻬﺎن ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺷﻤﺮده اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﻨﻈﺮ ﻣـﺎ ﻳﻜـﻲ از ﺟﻬﺎﻟـﺖ و‬
‫ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ اروﭘﺎ از ﺧﻮاب ﺧﺮﮔﻮﺷﻲ ﺑﻴﺪار ﺷـﺪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪181‬‬

‫و ﺑﻪ ﺻﻨﺎﻳﻊ و ﻛﺸﻒ ﻋﻠﻮم و ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﻤﺪن ﭘﺮداﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺳﻼﻃﻴﻦ اﺳﻼم ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﻟﻬـﻮ‬
‫و ﻟﻌﺐ و ﻳﺎ ﻛﺎرﻫﺎي ﺑﻲﻓﺎﻳﺪه از ﻗﺒﻴﻞ ﭘﻴﺎده رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺑـﻮدهاﻧـﺪ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺷـﺎه ﻋﺒـﺎس‬
‫ﺑﻔﺎﺻﻠﺔ ﺷﺶ ﻣﺎه ﺷﺶ ﻫﺰار ﻗﺸﻮن ﺧﻮد را ﻣﻌﻄﻞ ﻛﺮده ﺑﺮاي ﺣﺮﻛﺖ دﺳـﺘﮕﺎه و ﻛﺒﻜﺒـﺔ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮاي ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ رﻓﺘﻦ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ او ﺑﺮاي ﻳﻚ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻣﺤﺘـﺎج ﺑـﻪ‬
‫اروﭘﺎ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻳﻚ ﺳﻮزن ﺑﺮاي ﺧﻴﺎﻃﻲ ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺎرج ﺗﻬﻴـﻪ ﻛﻨﻨـﺪ‪ .‬ﻣﻠـﺖ‬
‫ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻛﻪ اﻛﺜﺮ ﻗﻨﺎتﻫﺎي آب آﻧﺎن ﺧﺸﻜﻴﺪه و از ﺟﻬﺖ ﺻﻨﻌﺖ از ﺗﻤﺎم ﻣﻠﻞ ﻋﻘﺐﺗﺮﻧﺪ‬
‫ﺷﺎه ﻋﺒﺎس در ﻋﻮض ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪ ﺻﻨﻌﺖ و ﭘـﺮداﺧﺘﻦ ﺑـﻪ آﺑـﺎدي ﻣﻤﻠﻜـﺖ‪ ،‬ﭘﺮداﺧﺘـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﭘﻴﺎدهروي ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ و ﺑﺰرگ ﮔﺮداﻧﻴﺪن ﻗﺒﻮر‪ ،‬و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺎﻧﺔ ﻛﻌﺒﻪ و رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺣـﺞ‪ ،‬ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮔﻨﺒﺪ و ﮔﻠﺪﺳﺘﺔ زرﻳﻦ و ﺳﻴﻤﻴﻦ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﺮدم را ﺑﻪ ﻣﺮﻗﺪ و ﻗﺒﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺗﻮﺟـﻪ‬
‫داده دﻳﻦ و دﻧﻴﺎي اﻳﺸﺎن را ﺧﺮاب ﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻘـﻮل ﺧﻮدﺷـﺎن ﻛﻌﺒـﺔ ﺣـﻮاﺋﺞ ﺑـﺮاي ﻓﻘـﺮاء‬
‫درﺳﺖ ﻛﻨﺪ و ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﻳﺠﺎد ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﺎه از ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ ﻫﺮات رﻓﺖ‪ ،‬و ﻫـﺮات را اﺳـﺘﺮداد ﻛـﺮد‪ .‬اﻣـﺎ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ و واﻗﻊ را ﺑﻴﺎن ﻧﻜﺮده ﻛﻪ ﺷﺎه ﻋﺒﺎس ﺻﻔﻮي ﺑﺎ ﻗﺸﻮن ﻗﺰل ﺑﺎش ﺑﻪ ﻫﺮات رﻓﺘﻪ و‬
‫ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﭘﺮداﺧﺘﻪ‪ ،‬و ﻗﺘﺎل ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻛﺒﻴـﺮه و ﺑﻤﺮﺗﺒـﺔ‬
‫ﻛﻔﺮ اﺳﺖ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه و ﭼﻬﺎر ﻣﺎه ﺷﻬﺮ ﻫﺮات را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﻛﺮده و ﭼﻬﻞ ﻫﺰار ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‬
‫را ﺷﻬﻴﺪ ﻛﺮده اﺳـﺖ‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ f e d c{ :‬‬
‫‪zsrq p o n m l k j i h g‬‬
‫)اﻟﻨﺴﺎء‪.(93 :‬‬
‫»و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﺆﻣﻨﻰ را از روى ﻋﻤﺪ ﺑﻜﺸﺪ‪ ،‬ﺟﺰاﻳﺶ ﺟﻬﻨّﻢ اﺳﺖ ﻛـﻪ در آن ﺟﺎوداﻧـﻪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ او ﺧﺸﻢ ﮔﻴـﺮد و از رﺣﻤـﺖ ﺧـﻮﻳﺶ دورش دارد و ﻋـﺬاﺑﻰ‬
‫ﺑﺰرگ ﺑﺮاى او آﻣﺎده ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ«‪.‬‬
‫آري‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻳﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎن را ﺑﻜﺸﺪ ﺟﺰاي او دوزخ داﺋﻤﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﭼﻬـﻞ‬

‫ﻫﺰار ﻣﺴﻠﻤﺎن را ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﭼﻄﻮر؟)‪ (1‬آﻳﺎ او را ﺟﻨﺖ ﻣﻜﺎن ﻣـﻲﺗـﻮان ﮔﻔـﺖ و از او‬
‫ ‪= # 3q" / T +€T . l m = * / b3FJ / 3A ,+R j3O" 3A 2: 'S + H# '‘" 1 −‬‬

‫‪182‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺮد؟ ﭼﺮا ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻏﺎرت اﻣﻮال ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻫﺮات را داده و ﻫﺮ ﭼﻪ ﺳـﻴﻢ‬
‫و زر ﺑﻮده ﺟﻤﻊ ﻛﺮده و ﻣﺸﻬﺪ آورده و ﺑـﺎ ﻣﺸـﻮرت ﻋﻠﻤـﺎي اﻋـﻼم از اﻣـﻮال ﺣـﺮام و‬
‫ﻏﺼﺒﻲ ﺻﺤﻦ و ﮔﻨﺒﺪ و ﮔﻠﺪﺳﺘﺔ ﺳﻴﻤﻴﻦ و زرﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ! آﻳﺎ اﻳـﻦ ﻛﺎرﻫـﺎ ﺣـﻼل و‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻦ اﻳﻦ اﻣﻜﻨﻪ از اﻣﻮال ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ؟ و آﻳﺎ در اﻳﻦ ﻣﻲﺗـﻮان ﻧﻤـﺎز ﺧﻮاﻧـﺪ؟!‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪا ﭼﺸﻢ و ﮔﻮش اﻳﻦ ﻣﺘﻌﺼﺒﻴﻦ ﻣﺬﻫﺒﻲ را ﻛﻮر و ﻛﺮ ﻧﻤﻮده و ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺘـﺎﺑﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺪح از ﺳﺘﻤﮕﺮان و ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺤﺮﻣﺎت ﺷﺪه ﺗﻘﺮب ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﺟﻮﻳﻨﺪ! و اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻳﻚ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﺪ ﺑﺎ او دﺷﻤﻦ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ؟! آﻳﺎ اﻳﻨﻬﺎ از اﺳﻼم و ﺗﻘﻮي اﺳﺖ؟! آﻳـﺎ ﺷـﻴﺦ‬
‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ در ﻣﺪح ﻛﺎرﻫﺎ و ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﻪ و ﺑﻪ ﺷﺎه ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣﻘـــﺮاض ﺑﺎﺣﺘﻴـــﺎط زن اي ﺧـــﺎدم‬

‫ﺗﺮﺳــﻢ ﺑﺒــﺮي ﺷــﻬﭙﺮ ﺟﺒﺮﻳــﻞ اﻣــﻴﻦ‬

‫و ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ را ﭘﺮواﻧﺔ ﺷﻤﻊ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺮﻣﻲ ﻛﻪ از اﻣﻮال ﻏﺎرﺗﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻧﻤﻮده ﺗﻮﻫﻴﻦ‬
‫و ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻪ دﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻌﻠﻢ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻳﻌﻨﻲ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ؛ را ﻛﻮﭼﻚ ﻛﺮدن‬
‫ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ؟! و آﻳﺎ از ﻛﺜﺮت ﺗﻘﻮاي ﺷﻴﺦ ﺑﻬـﺎﺋﻲ ﺑـﻮده ﻛـﻪ ﺧـﻮد را ﻣـﺪاح ﺷـﺎه ﻋﺒـﺎس‬
‫ﻧﻤﻮده؟! و آﻳﺎ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ از ﭼﻨﻴﻦ ﻏﻼم ﺷﺎه ﻣﺮدان ﺧﻮﺷـﻨﻮد ﻣـﻲﺑﺎﺷـﺪ ﺑﻔﺮﺿـﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻄﻠﻊ ﺷﻮد؟! آﻳﺎ در ﺷﺮع اﺳﻼم ﺗﺬﻫﻴﺐ ﮔﻨﺒﺪ و ﻃﻼﻫﺎ را ﺻﺮف ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺎرﻫﺎ ﻛﺮدن ﺟﺎﻳﺰ‬
‫اﺳﺖ ﺑﻔﺮض آن ﻛﻪ از ﭘﻮل ﺣﻼل ﺑﺎﺷﺪ؟!!‬
‫و اﻣﺎ ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ ﻛﻪ در )ص ‪ (511‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮده‪ ،‬ﻗﺒﻮل آﻧﻬﺎ از ﺧـﻮش ﺑـﺎوري و ﺳـﺎدﮔﻲ‬
‫آﻗﺎﻳﺎن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﺎ در زﻣﺎن ﺧﻮد ﭼﻨـﺪي از اﻳـﻦ ﻣﻌﺠـﺰات را دﻳـﺪهاﻳـﻢ ﻛـﻪ ﺑﻐﻴـﺮ از‬
‫ﺳﻴﺎﻫﻜﺎري و ﮔﻮل زدن ﻋﻮام ﻛﺎﻷﻧﻌﺎم ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻮده اﺳـﺖ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨـﺪ اﻳﻨﻜـﻪ ﭼﻨـﺪﻳﻦ ﻋـﺪد‬
‫ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺑﺰرگ را آورده ﺑﻮدﻧﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﻳﻮان ﻃﻼ ﺟﻠﻮ اﻳﻮان ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﭼـﻮن‬
‫ﻛﺴﻲ از ﺧﺪام ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬اﻳﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎ را ﺑﺮاي ﭼﻪ اﻳﻨﺠﺎ آوردهاﻧﺪ؟ در ﺟﻮاب ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
‫اﻳﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﺧﻮد از ﻛﻮه ﻏﻠﻄﻴﺪه و ﺑﻪ زﻳﺎرت آﻣﺪهاﻧﺪ‪ ،‬زﻳﺮا اﻳـﻦ ﺳـﻨﮕﻬﺎ داراي وﻻﻳـﺖ‬
‫ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻫﻮش ﺑﻮد ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﭼﺮا ﺳﻨﮓﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪهاﻧﺪ ﻣﮕـﺮ آﻧﻬـﺎ‬
‫وﻻﻳﺖ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ ﻛﻪ اﻛﺜﺮ ﻣﺮدم ﻣﺸﻬﺪ دﻳﺪﻧﺪ و در روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎي رﺳﻤﻲ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ آﻣﺪن‬
‫ﺷﺘﺮ ﺑﻪ زﻳﺎرت ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﺘﺮي ﻛﻪ در ﻣﺸﻬﺪ ﺑﺎر آورده ﺑﻮده و او را ﻣﻴﺎن ﺧﻴﺎﺑـﺎن رﻫـﺎ ﻛـﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬او ﻛﺎرواﻧﺴﺮا را از ﺻﺤﻦ ﻓﺮق ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪ ،‬و ﭼﻮن درب ﺻـﺤﻦ ﺑـﺎز ﺑـﻮده و او‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪183‬‬

‫ﻋﺒﻮرش از آﻧﺠﺎ اﻓﺘﺎده‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﺻﺤﻦ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ اﺑﺰار دﺳـﺖ ﻣﻌﺠـﺰهﺳـﺎزان‬
‫ﮔﺮدﻳﺪ و ﻫﻮ و ﺟﻨﺠﺎل ﺑﺮ ﭘﺎ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ از ﻣﻌﺠﺰات ﻣﻮﻻ اﻣﺎم رﺿﺎ ﻳﻜﻲ آﻣﺪن ﺷﺘﺮ اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ زﻳﺎرت‪ ،‬آن وﻗﺖ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻛﻪ ﺧﻮد را اﻋﻠﻢ اﻟﻌﻠﻤﺎي ﻣﺸﻬﺪ و ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻲداﻧﺴـﺖ ﺑﻨـﺎم‬
‫آﻗﺎي ﻧﻤﺎزي‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﺣﻘﻴﺮ آﻣﺪ و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺷﻤﺎ درﺑﺎرة ﻣﻌﺠـﺰات ﺣﻀـﺮت رﺿـﺎ ؛ ﭼـﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ ﻣﻦ ﺧﻮدم اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه را دﻳﺪم ﻛﻪ ﺷﺘﺮي ﺑﻪ زﻳﺎرت آﻣﺪه ﺑﻮد؟ ﺣﻘﻴﺮ در ﺟﻮاب‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﺷﺘﺮ آﻣﺪه و ﺳﺎﻳﺮ ﺷﺘﺮان ﺑﻪ زﻳـﺎرت ﻧﻤـﻲآﻳﻨـﺪ؟ او در ﺟـﻮاب‬
‫ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬اﻳﻦ ﺷﺘﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮده و داراي ﻣﻘﺎم وﻻﻳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺳﺎﻳﺮ ﺷﺘﺮان ﭼﻮن ﺳﻨﻲ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫زﻳﺎرت ﻧﻴﺎﻣﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﻮارد ﻣﻲﺗﺮاﺷﻨﺪ ﻫﻤﻪ از ﻫﻤﻴﻦ‬
‫ﻧﻤﻂ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﺠﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﺣﺮ ﻋﺎﻣﻠﻲ و ﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ ادﻋـﺎي ﺗـﻮاﺗﺮ ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ‬
‫ﺑﺮاي ﺷﻨﻴﺪن ﻣﻌﺠﺰات‪ ،‬آري‪ ،‬ﻣﺎ ﺧﻮد از اﻳﻦ ﻣﺘﻮاﺗﺮات ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻨﻴﺪهاﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨـﺪ اﻳﻨﻜـﻪ ده‬
‫ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺗﻬﺮان ﻣﺪﻋﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻜﺲ آﻳﺖ اﷲ ﺧﻤﻴﻨﻲ را در ﻛﺮة ﻣﺎه دﻳـﺪهاﻧـﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﻣﺘﻮاﺗﺮات ﺑﻪ ﺧﺪا ﭘﻨﺎه ﺑﺮد‪ .‬آري‪ ،‬ﺟﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﺷﻌﺮاء ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ و در ﻣﺪح‬
‫و ﻣﺪاﺣﻲ و ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ اﺳﺘﺎد ﺑﻮده ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮي در ﻣﺪح ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣـﺪﺣﻲ ﻛـﻪ‬

‫در ﻛﺘﻴﺒﺔ ﻗﺒﺔ ﻣﺬﻫﺒﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﻋﻈﺎﻳﻢ ﺗﻮﻓﻴﻘـﺎت اﷲ ﺳـﺒﺤﺎﻧﻪ أن وﻓـﻖ اﻟﺴـﻠﻄﺎن اﻷﻋﻈـﻢ‬
‫‪ ....‬ﺗﺎ وﻗﺪ ﺗﺸﺮف ﺑﺰﻳﻨﺔ ﻫﺬﻩ اﻟﻘﺒـﺔ« و اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻼف ﺷﺮع را از ﺗﻮﻓﻴﻘﺎت اﻟﻬﻲ ﺷـﻤﺮده‪،‬‬
‫وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪاﺣﻲ را رﻫﺎ ﻛﻨﺪ و از ﺧﺪا ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪184‬‬

‫ﻓﺼﻞ دﻫﻢ‬
‫در زﻳﺎرت اﺋﻤﻪ ﺳﺮّ ﻣﻦ رآي و اﻋﻤﺎل ﺳﺮداﺑﻪ ﻣﻄﻬـﺮ و در آن دو ﻣﻘـﺎم‬
‫اﺳﺖ‪ :‬ﻣﻘﺎم اول در زﻳﺎرت دو اﻣﺎم ﻣﻌﺼﻮم‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬آن دو اﻣﺎم ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺪﻋﻲ ﻋﺼﻤﺖ ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﺎن اذن دﺧﻮﻟﻬﺎي‬
‫ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ را ﺑﺎز آورده و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮑﻤـﺎ ﻳـﺎ ﺣﺠﺘـﻲ اﷲ« ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳـﻴﺪ‪ :‬آﻳـﺎ ﺣﺠـﺖ‬

‫دﻳﻨﻲ اﻟﻬﻲ را ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺠﺖ ﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﻳﺪان و زاﺋﺮان؟ ﭘﺲ از آن ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﻳـﺎ ﻧـﻮري اﷲ‬
‫ﻓـﻲ ﻇﻠﻤـﺎت اﻷرض«‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻦ دو ﻧﻮر را زاﺋﺮ ﻧﻮر ﻛﺮده ﻳـﺎ ﺧـﺪا و رﺳـﻮل ص؟ و ﺑﻌـﺪ‬
‫ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮد را ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ 12 :‬ﻧﻔـﺮ اﺷـﺨﺎص ﻣﻌـﻴﻦ از ﺟﺎﻧـﺐ ﺧـﺪا و رﺳـﻮل ص‬
‫ﻣﻨﺼﻮب ﺷﺪهاﻧﺪ رﺳﻮا ﻛﺮده و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮑﻤﺎ ﻳﺎ ﻣﻦ ﺑﺪا ﷲ ﻓﻲ ﺷـﺄﻧﮑﻤﺎ«‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ‪:‬‬
‫ﺑﻨﺎ ﺑﻮد ﻛﺲ دﻳﮕﺮ اﻣﺎم ﺷﻮد و ﺧﺪا ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮد و ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺑﺪا ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ ﻛـﻪ ﺷـﻤﺎ دو‬
‫ﻧﻔﺮ اﻣﺎم ﺷﺪﻳﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻌﺎدﻳﺎً ﻷﻋﺪاﺋﮑﻤﺎ وﻣﻮاﻟﻴﺎً ﻷوﻟﻴﺎﺋﮑﻤـﺎ«‪ .‬ﺣﺎل‬
‫اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮاﻧﺪ ﺟﻮﻳﺎ ﺷـﻮد ﻛـﻪ ﺗـﻮ دوﺳـﺘﺎن و دﺷـﻤﻨﺎن اﻳﺸـﺎن را‬
‫ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ آﻧﺎن دوﺳﺘﻲ و دﺷﻤﻨﻲ ﻛﻨﻲ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﻣﮕﺮ آﻧﻜـﻪ ﺑـﺮاي‬
‫ﺗﻌﺼﺐ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﺤﻘﻖ ﻟﻤﺎ ﺣﻘﻘﺘﻤـﺎ« ﺑﺎﻳﺪ از اﻳـﻦ زﻳـﺎرتﺳـﺎز‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻳﺎ اﻳﻦ دو اﻣﺎم ﭼﻪ ﭼﻴﺰ را ﻣﺤﻘﻖ ﻛﺮده و ﻛﺪام ﺑﺎﻃﻞ را اﺑﻄﺎل ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﻏﻴـﺮ از‬
‫آﻧﭽﻪ ﺧﺪا و رﺳﻮل او ﺑﻴﺎن ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﻳﻦ دو اﻣﺎم از ﺧﻮد ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰي را اﺑﻄﺎل و ﻳﺎ‬
‫ﻣﺤﻘﻖ ﺳﺎزﻧﺪ و ﺑﻪ دﻳﻦ اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﻨﺪ؟! و ﺑﻌﺪ ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬وﻻ ﻳﺴـﻠﻨﻲ ﺣﺒﮑﻤـﺎ«‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ‬
‫ادﻋﺎي ﺣﺐ او دروغ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﮔﻮﻳﻨﺪه اﻫﻞ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺧﺘﻪ و اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و‬
‫ﻋﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺟﻤﻼت اول ﻣﺪﻋﻲ ﺣﺐ ﺷـﺪه و در ﺟﻤـﻼت ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫»اﻟﻠﻬﻢ ارزﻗﻨﻲ ﺣﺒﻬﻤﺎ«‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﺮ ﺣﺐداري و ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ‪» :‬اﻟﻠﻬﻢ ارزﻗﲏ« ﺗﺤﺼﻴﻞ‬
‫ﺣﺎﺻﻞ اﺳﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺳﺎزﻧﺪﮔﺎن زﻳﺎرت ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺮدﻣـﻲ ﻋـﻮام‬
‫ﺑﻮده و ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺴﺎزﻧﺪ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ در ﻋﻮض اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮاي ﭼﻨﻴﻦ زﻳـﺎرات‬
‫ﻣﺪرﻛﻲ از ﺧﺪا و رﺳﻮل ص ﺑﻴـﺎورد‪ ،‬در )ص ‪ (513‬ﻗـﻮل اﺑـﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳـﻪ و ﻣﺤﻤـﺪ ﺑـﻦ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪185‬‬

‫اﻟﻤﺸﻬﺪي و دﻳﮕﺮان را ﺳﻨﺪ ﻗﺮار داده و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬زﻳﺎرت ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺪام و ﻣﺸﺘﺮك‬
‫ﻣﻴﺎن ﻫﺮ دو ﺑﺰرﮔﻮار در ﻛﺘﺐ ﻣﺰارﻳﻪ ﻣﺬﻛﻮر اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺰارﻳﻪ را ﻧﻴﺰ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺧﻮد ﺷﻤﺎ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ در )ص ‪ (514‬زﻳﺎرات دﻳﮕـﺮي از اﺑـﻦ ﻃـﺎووس ﻧﻘـﻞ‬
‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬آﻳﺎ اﺑﻦ ﻃﺎووس و اﻣﺜﺎل او ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺣﺠﺖ و از ﻣﺎ أﻧﺰل اﷲ اﺳـﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ اذن دﺧﻮل درﺳﺖ ﻛﺮده و ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺻﻔﺤﻪ را از ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﻣـﺪاﺣﻲ ﭘـﺮ‬
‫ﻛﺮده ﻛﻪ اﻛﺜﺮ آن ﺑﺮ ﺧﻼف واﻗﻊ و ﺑﻲدﻟﻴﻞ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺨﻔﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ‬
‫ﻣﺎ ﻣﻨﻜﺮ ﻓﻀﺎﺋﻞ و ﻣﻨﺎﻗﺐ اﺣﺪي ﻛﻪ داراي ﻓﻀﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬اﺋﻤﺔ اﺛﻨﻲ‬
‫ﻋﺸﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮد درﺑﺎرة ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻣﺎ ﻗﺒﻮل دارﻳﻢ و آﻧﭽﻪ دﻳﮕـﺮان ﻳﻌﻨـﻲ ﻣﺮﻳـﺪان و‬
‫ﻏﺎﻟﻴﺎن ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد‪ ،‬زﻳﺮا ﻏﻠﻮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻏﻠﻮ ﻳﻜﻲ از ﻣﺮاﺗـﺐ ﺷـﺮك اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎن را از اﺳﻼم ﺧﺎرج ﻣﻲﻛﻨﺪ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ و ﮔﻮش ﺑﻪ ﺳﺨﻦ و ﺑﺎﻓﺘﻪﻫﺎي اﻫﻞ ﻏﻠﻮ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ ﻛـﻪ اﺑـﻦ‬
‫ﻃﺎووس و ﻳﺎ اﺑﻦ اﻟﻤﺸﻬﺪي و اﻣﺜﺎل آﻧﺎن در ﻛﺘﺐ ﺧﻮد آوردهاﻧﺪ ﺳﻨﺪي ﻛﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ‬
‫و ﺑﻪ اﺋﻤﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﻧﺪارد و ﺳﺎﺧﺘﺔ زﻳﺎرتﺳـﺎزان و ﻣﻤﻠـﻮ از ﻛﻔـﺮ و ﺟﻌـﻞ و وزر و وﺑـﺎل‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺧﻮاﻧﺪن آﻧﻬﺎ ﺧﺮوج از دﻳﻦ و ﮔﻨﺎه ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﺳـﺨﻦ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻧﻔﺮ ﻣﻘﺪس ﻛﻢﺳﻮاد ﻣﻲﺷﻮد دﻳﻦ را ﻛﻢ و ﻳﺎ زﻳﺎد ﻛﺮد؟! ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻣـﺪح ﻧﻴﻜـﺎن ﺑﻔـﺮض ﻛـﻪ‬
‫ﻧﻴﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم زﻣﺎن ﻣﺎ و ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﻛﻪ از ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ‬
‫ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه دارد ﺟﺰ ﺗﻀﻴﻴﻊ ﻋﻤﺮ و اﻳﺠﺎد ﻧﻔﺎق و ﻏﻠﻮ‪ .‬در اﻳﻦ زﻳﺎرات آﻧﭽـﻪ ﻋﻘﻴـﺪة اﻫـﻞ‬
‫ﻏﻠﻮ ﺑﻮده در ﻣﺪح اﺋﻤﻪ آوردهاﻧﺪ‪ ،‬و ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻋﻮام ﺑﺨﻴﺎل ﺧﻮد اﻳﻨﻬـﺎ را ﺻـﺤﻴﺢ‬
‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎن اﺋﻤﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﺪاﺣﺎن و ﺟﻌﺎﻻن ﻣﺨﺎﺻـﻤﻪ ﺧﻮاﻫﻨـﺪ‬
‫ﻛﺮد‪» ،‬وﻳﻞ ﻟﻤﻦ ﮐﺎن ﺷـﻔﻌﺎؤﻩ ﺧﺼـﻤﺎؤﻩ«‪ .‬ﺛﺎﻟﺜﺎً‪ :‬اﻛﺜـﺮ اﻳـﻦ ﺟﻤـﻼت در زﻳـﺎرات ﻣﺨـﺎﻟﻒ‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬ﺧـﺪا در ﻗـﺮآن ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ c b a{:‬‬
‫‪) z gf e d‬آل ﻋﻤﺮان‪.(103 :‬‬
‫»و ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻪ رﻳﺴﻤﺎن ﺧﺪا ﭼﻨﮓ زﻧﻴﺪ و ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﻧﺸﻮﻳﺪ«‪.‬‬
‫و ﻋﻠﻲ ؛ در ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺣﺒﻞ اﷲ‪ ،‬ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ اﻳـﻦ ﻏﺎﻟﻴـﺎن‬

‫‪186‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫در ﻫﺮ زﻳﺎرت »اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﺣﺒـﻞ اﷲ« ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و اﻣﺎم را ﺣﺒـﻞ اﷲ ﺧﻮاﻧـﺪهاﻧـﺪ در‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد اﻣﺎم و ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻗـﺮآن ﭼﻨـﮓ ﺑﺰﻧﻨـﺪ‪ ،‬و ﻗـﺮآن‬
‫ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﺣﺒﻞ اﷲ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻛﺴﻲ ﺣﺠﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻨـﺎن ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮي ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﺣﺠـﺖ اﷲ«‪ .‬در اﻳﺮان ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻘﺒـﺮه ﺑـﺮاي‬

‫اﻣﺎم و اﻣﺎمزاده درﺳﺖ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﻫﻤﺔ آﻧﻬﺎ ﺧﻄـﺎب ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺣﺠـﺖ‬
‫اﷲ«‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ زﻳﺎرت اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻛﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺣـﻖ اﷲ‪ ،‬اﻟﺴـﻼم‬
‫ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ﻧﻮر اﻷﻧﻮار«‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺳﺎزﻧﺪه ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻣﻌﻨـﻲ اﻳـﻦ ﺟﻤـﻼت ﭼﻴﺴـﺖ‪.‬‬
‫»اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳـﺎ ﻋﻤـﻮد اﻟـﺪﻳﻦ« آﻳﺎ ﻗﺒﻞ از آن اﻣﺎم دﻳﻦ ﻋﻤﻮدي ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺗﺎ آن اﻣﺎم ﺑﻪ دﻧﻴـﺎ‬
‫آﻣﺪه و ﻋﻤﻮد دﻳﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ؟! ﺧﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻧﮕﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻋﻤﻮد دﻳﻨﻢ اﻳﻦ زاﺋـﺮ‬

‫ﭼﻪ ﺣﻖ دارد ﻫﺮ ﻛﺴﻲ را ﻋﻤﻮد دﻳﻦ ﺑﺨﻮاﻧـﺪ؟! و ﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أﻧـﮏ اﻟﺤﺠـﺔ ﻋﻠـﯽ ﻣـﻦ‬
‫ﻓﻮق اﻷرض وﻣﻦ ﺗﺤﺖ اﻟﺜﺮى« ﻳﻌﻨﯽ ﮔﻮاﻫﯽ ﻣـﯽدﻫـﻢ ﮐـﻪ ﺗـﻮ ﺣﺠـﺖ ﺧـﺪا ﻫﺴـﺘﯽ ﺑـﺮ ﻫـﺮ ﮐﺴـﯽ‬
‫ﮐﻪ روی زﻣﲔ و زﻳـﺮ زﻣـﲔ‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﺣﺠـﺖ را ﻧﻔـﻲ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل ﻣـﺎ‬
‫ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﻢ‪ :‬ﻣﮕﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ زﻳﺮ ﺧﺎﻛﻨﺪ ﺣﺠﺖ ﻻزم دارﻧﺪ؟! و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺳﺎﻳﺮ ﺟﻤﻼت اﻳﻦ‬
‫زﻳﺎرت اﻛﺜﺮاً ﺑﺎﻃﻞ و ﺑﺮﺧﻼف واﻗﻊ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم زﻳﺎرت آﻣﺪه دﻋﺎﻳﻲ ﺟﻌﻞ ﻛـﺮده‬
‫و ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮ را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ اي ﺧﺪا‪ ،‬اﻳﻦ اﻣﺎم ﭼﻨـﻴﻦ و ﭼﻨـﺎن اﺳـﺖ‪ ،‬و‬
‫ﻳﻚ ﺻﻔﺤﻪ اﻣﺎم ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ آن ﻫﻢ ﺑﺼﻔﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺧﺪا راﺿﻲ اﺳﺖ و‬
‫ﻧﻪ آن اﻣﺎم ﻣﺪﻓﻮن‪ ،‬و ﺑﻌﺪ دﻋﺎﺋﻲ ذﻛﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ دﻟﻴﻞ ﺑـﺮ ﻋـﻮام ﺑـﻮدن و ﺟﻬـﻞ او اﺳـﺖ‪،‬‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﻋﺪﺗﻲ ﻋﻨﺪ اﻟﻌﺪد‪ ،‬ﻳﺎ ﻗﻞ ﻫﻮ اﷲ أﺣﺪ« آﻳﺎ ﻋﺪة ﻧﺰد ﻋـﺪد ﭼـﻪ ﻣﻌﻨـﻲ دارد‪ ،‬آﻳـﺎ‬
‫ﻳﻜﻲ از اﺳﻤﺎي ﺧﺪا »ﻗـﻞ ﻫـﻮ اﷲ أﺣـﺪ« اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮدم ﺑﻲﺳﻮادي ﻣﺠﻌﻮﻻﺗﺸﺎن ﺑﻬﺘـﺮ‬
‫از اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﻛﻢ ﺳﻮاد اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻣﺘﻮﺟـﻪ اﻳـﻦ ﻛﻠﻤـﺎت ﺧﺮاﻓـﻲ‬

‫ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﭘﺮ اﺳﺖ از ﺧﺮاﻓﺎت ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻠﺔ »ﻳـﺎ ﻗـﻞ ﻫـﻮ اﷲ أﺣـﺪ«‬
‫در دﻋﺎي ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ در )‪ (114‬ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﻧﻴﺰ ذﻛﺮ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛـﺲ ﺑﺨﻮاﻫـﺪ دﻋـﺎﻳﺶ‬
‫زود ﺑﻪ اﺟﺎﺑﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ دﻋﺎي ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻇﻢ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﻛﻪ در آن دﻋـﺎ ﺧﺮاﻓـﺎت ﺑﺴـﻴﺎر‬
‫آﻣﺪه و از ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻔﺘﻦ‪» :‬ﻳﺎ ﻗﻞ ﻫﻮ اﷲ أﺣﺪ« ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪187‬‬

‫زﻳﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي‬
‫از ﺣﻀﺮت ﻋﺴﻜﺮي ؛ ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻗﺒﺮ ﻣﻦ در ﺳـﺮ ﻣـﻦ رآي اﻣـﺎن اﺳـﺖ‬
‫ﺑﺮاي اﻫﻞ ﻫﺮ دو ﺟﺎﻧﺐ‪ .‬و اﻳﻦ ﻳﻘﻴﻨﺎً دروغ اﺳﺖ‪ .‬زﻳﺮا ﺷﺄن اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي ﺑﺎﻻﺗﺮ از‬
‫آن اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺧﻮد ﺑﻨـﺎزد‪ ،‬و ﺑـﺎز از اﺑـﻦ ﻃـﺎووس زﻳـﺎرﺗﻲ ﻧﻘـﻞ ﻛـﺮده ﻛـﻪ‬
‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي از ﻏﻠﻮ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﺑﻦ ﻃﺎووس در دﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺎره اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻧﺰد ﺿﺮﻳﺤﻲ ﻛﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮان و ﻏﺎرﺗﮕﺮان ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺎﻳﺴﺖ‪ ،‬و ﻛﻠﻤـﺎﺗﻲ را ﺑﮕـﻮ ﻛـﻪ‬

‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ و ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ‪» :‬ﻳﺎ ﺣﺠـﺔ اﷲ‪ ،‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺻـﻔﻲ اﷲ! اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ‬
‫ﻳـﺎ ﺧﻠﻴﻔـﺔ اﷲ« ﻛﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ و ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪ ،‬و ﻣـﺪرﻛﻲ از ﻛﺘـﺎب و ﺳـﻨﺖ‬

‫ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳـﺎ ﻋﺼـﻤﺔ اﳌﺘﻘـﲔ« ﻳﻌﻨـﻲ ﭼـﻪ؟! »اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ رﮐـﻦ‬
‫اﳌﺆﻣﻨﲔ« ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ »اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳـﺎ ﺣﺠـﺔ اﳊﺠـﺞ« ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟! ﻣﮕﺮ ﺣﺠـﺞ ﻣﺤﺘـﺎج ﺑـﻪ‬
‫ﺣﺠﺘﻲ ﻏﻴﺮ از ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﻫﺴﺘﻨﺪ؟! »اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﻫـﺎدي اﻷﻣـﻢ«‪،‬‬
‫ﻛﺪام اﻣﻢ را اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ؟! ﺑﻠﻜﻪ اﺻﺤﺎب او ﭘﺲ از وﻓﺎت او‬
‫ﭘﺎﻧﺰده ﻓﺮﻗﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﭘﺎﻧﺰده دﻛﺎن ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ اﻳـﻦ ﻣﻄﻠـﺐ را ﺳـﻌﺪ ﺑـﻦ ﻋﺒـﺪاﷲ‬
‫اﺷﻌﺮي در ﻛﺘﺎب ﺧﻮد اﻟﻔﺮق ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮده اﺳـﺖ‪ .‬آﻳـﺎ »اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ وﱄ اﻟـﻨﻌﻢ« ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫ﭼﻪ؟! آﻳﺎ ﺧﺪا وﻟﻲ ﻧﻌﻢ اﺳﺖ ﻳﺎ اﻣﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﺰار و دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل اﺳـﺖ از دﻧﻴـﺎ رﻓﺘـﻪ؟! و‬

‫ﺑﻌﺪ در وﺻﻒ اﻣﺎم ﻣﻨﺘﻈﺮي ﻛﻪ ﺑﻨﻈﺮ اﻳﺸﺎن ﻏﺎﻳﺐ اﺳـﺖ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﶈﺘﺠـﺐ ﻋـﻦ أﻋـﲔ‬
‫اﻟﻈـﺎﳌﲔ« در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ از دﻳﺪهﻫﺎي ﻏﻴﺮ ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺘﺠﺐ اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﺿﺮﻳﺢ را ﺑﺒﻮس‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﻳﻨﺎن ﭼﺮا اﺻﺮار زﻳﺎد ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻴﺪن ﺿﺮﻳﺢ دارﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺿﺮﻳﺢ‬

‫ﺳﺎﺧﺘﺔ ﻏﺎرﺗﮕﺮان اﻳﻨﻘﺪر ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ اﻳﺸﺎن را ﻛﺮده اﺳﺖ؟! و ﺑﺎﻷﺧﺮه ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﻠﻬـﻢ‬
‫ﺑﻠﻐﻪ ﻣﻨﺎ ﲢﻴﺔ وﺳﻼﻣﺎً«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺗﺤﻴﺖ و ﺳﻼم ﻣﺎ را ﺑﻪ او ﺑﺮﺳﺎن‪ ،‬و اﻳﻦ ﺿﺪ اﺳﺖ ﺑﺎ‬

‫ﮔﻔﺘﺎر ﺳﺎﺑﻖ اﻳﺸﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ اﻣـﺎم از دﻧﻴـﺎ رﻓﺘـﻪ ﻣـﻲﮔﻔﺘﻨـﺪ‪» :‬أﺷـﻬﺪ أﻧـﻚ ﺗﺴـﻤﻊ ﻛﻼﻣـﻲ وﺗـﺮى‬
‫ﻣﻘـﺎﻣﻲ« زﻳﺮا اﮔﺮ ﺧﻮد اﻣﺎم ﻣﻲﺷﻨﻮد دﻳﮕﺮ ﺧﺪاﻳﺎ ﺑﻪ او ﺑﺮﺳﺎن ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫـﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟـﻪ ﻛﻨﻴـﺪ‬
‫اﻳﻨﺎن ﭼﻘﺪر از ﮔﻔﺘﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﻲﺧﺒﺮ و ﭘﺮت و ﭘﻼ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ دﻋﺎي ﺗﻮﺳﻞ ﺳـﺎﺧﺘﻪ و‬
‫ﻣﻜﺮر ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﻓﻼﻧﻲ أﺗﻮﺳﻞ إﻟﻴﻚ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﺪ وﺳﻴﻠﻪ ﺑﺎﻳـﺪ دﺳـﺘﺮس ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬و‬
‫ﻓﻼن اﻣﺎم ﻛﻪ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺧﺘﻴـﺎر اﻳﺸـﺎن و دﺳـﺘﺮس اﻳﺸـﺎن ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬و ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬‬

‫‪188‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫{‪) z § ¦ ¥‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪» .(35 :‬وﺳﻴﻠﻪ ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ وﺳﻴﻠﻪ‪ ،‬ﺟﺴﺘﻨﻲ اﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧﻲ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺷﻴﻄﺎن ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻛﺮده و ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ‪،‬‬
‫و »ﻃﻬﺮ ﺑـﻼدک ﻣـﻦ اﺧﱰاﻋﺎﺗـﻪ« دﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻜـﻲ از اﺧﺘﺮاﻋـﺎت ﺷـﻴﻄﺎﻧﻲ ﻫﻤـﻴﻦ‬
‫دﻋﺎﻫﺎ و زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪﻫﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻜﺮﻫﺎي ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻌـﺪ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ‬

‫ﺑﺮاي ﻣﺎدر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻜﺸـﻴﺪه ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬ﺛﺒﺘـﲏ ﻋﻠـﻰ ﳏﺒﺘﻬـﺎ وارزﻗـﲏ‬
‫ﻣﺮاﻓﻘﺘﻬـﺎ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻣﺤﺒﺖ او ﺛﺎﺑﺖ ﺑﺪار و رﻓﺎﻗﺖ او را ﻧﺼـﻴﺐ ﻣـﻦ ﻛـﻦ‪ ،‬و ﭘـﺲ از‬
‫ﻫﺰار ﺳﺎل از وﻓﺎت آن زن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ او رﻓﺎﻗﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﻣﻠﺖ ﻣﺎ را‬
‫از ﻣﻮﻫﻮﻣﺎت ﻧﺠﺎت ﺑﺪه‪ .‬و ﭘﺲ از ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪاي ﺳـﺎﺑﻘﻴﻦ‬
‫ﻧﺴﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮاي ﺣﻜﻴﻤﻪ ﺧﺎﺗﻮن دﺧﺘﺮ اﻣـﺎم‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ؛ و از او ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺳﺖ!!! اﻳﻨﺎن ﺑﻪ ﻳﻚ ﺷﻔﻴﻊ و دو ﺷﻔﻴﻊ ﻗﻨﺎﻋﺖ‬
‫ﻧﻜﺮده ﺑﻠﻜﻪ از ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮي ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ‪ .‬اﻵن در زﻣﺎن ﻣﺎ در اﻳﺮان ﻣﺠـﺎﻟﺲ‬
‫زﻳﺎدي ﺑﻨﺎم ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺗﻮﺳﻞ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻣﻲﺷﻮد و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮري ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ  و ﺳـﺎﻳﺮ‬
‫اﻣﺎﻣﺎن ﻣﺘﻮﺳﻞ و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻪ زﻧﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﻃﻤـﻪ و زﻳﻨـﺐ ﻧﻴـﺰ ﻣﺘﻮﺳـﻞ و از‬
‫اﻳﺸﺎن ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ‪ ،‬و ﭘﻴﺶ ﺧﻮد ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛـﻪ زﻧـﺎن ﺳـﺎدهﺗـﺮ و رﻗـﺖ‬
‫ﻗﻠﺒﺸﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ و اﻣﻜﺎن ﮔﻮل زدﻧﺸﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻟﺬا ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻳﺸﺎن را ﻧﻴﺰ واﺳـﻄﻪ‬
‫و ﭘﺎرﺗﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و از اﻳﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻪ اﻃﻔﺎل ﺻﻐﻴﺮ و ﺷﻴﺮي اﻣﺎﻣﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻲ اﺻﻐﺮ و ﺳﻜﻴﻨﻪ‬
‫ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺳﻞ و ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﮔﺮ آن اﻓﺮاد ﺑﺰرﮔﺴﺎل ﮔـﻮل اﻳﺸـﺎن را ﻧﺨـﻮرده و‬
‫اﻳﺸﺎن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﺪ آﻧﻬﺎ را ﻓﺮﻳﺐ دﻫﻨﺪ‪ ،‬اﻃﻔﺎل ﺻﻐﻴﺮ را ﺑﺮاﺣﺘﻲ ﮔﻮل ﺑﺰﻧﻨـﺪ‪ .‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ‬
‫اﺻﻼً دﺳﺘﮕﺎه ﺧﻠﻘﺖ و درﮔﺎه ﺧﺪا ﺑﺎزﻳﭽﻪ و ﭘﺎرﺗﻲ ﺑﺎزي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﺧﺒـﺮ ﻧﺪارﻧـﺪ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﻘﺼﺮﺷﻨﺎس ﻓﻘﻂ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﻓﻘﻂ او از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻨﺪﮔﺎن آﮔﺎه اﺳﺖ‪ ،‬و ﺗﻌﻴـﻴﻦ ﺟـﺰاء و‬
‫ﻛﻴﻔﺮ و ﺷﻔﻴﻊ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎر ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺮاﻓﻲ‪ .‬اﻧﺴﺎن ﻣﺘﺤﻴﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻛﺎر ﺧﺮاﻓﺎت ﺑﺠﺎﺋﻲ رﺳﻴﺪه ﻛﻪ در ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻛﺸﻮر ﻣﺎ ﭘﺮ اﺳـﺖ از‬
‫ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ رﻗﻴﻪ دﺧﺘﺮ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺔ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ؛‪ ،‬در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺣﻀـﺮت ؛‬
‫دﺧﺘﺮي ﺑﻨﺎم رﻗﻴﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎن اﻳﺸﺎن از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻲاﻃﻼﻋﻨﺪ؟!‬
‫در )ص ‪ ،(523‬از ﺟﻼﻟﺖ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮزﻧﺪ اﻣﺎم ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺳﺨﻦ ﺑـﻪ ﻣﻴـﺎن آورده و‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪189‬‬

‫ﺑﺰرﮔﻮاري او را ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺣﻖ را ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه‪ ،‬زﻳﺮا ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻛﺎﻓﻲ و ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺘـﺐ‬
‫آﻣﺪه اﻣﺎم ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﭘﺲ از ﺧﻮد او را ﺑﻪ اﻣﺎﻣﺖ ﻧﺼﺐ و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮد‪ ،‬و اﺗﻔﺎﻗﺎً او ﻗﺒﻞ از‬
‫ﭘﺪر وﻓﺎت ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ اﻣﺎم ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﻓﺮﻣﻮد‪ ،‬ﺑﺪا ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ و ﻓﺮزﻧﺪم ﺣﺴـﻦ ﺑـﻪ اﻣﺎﻣـﺖ‬
‫رﺳﻴﺪ‪ ،‬و ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﻛﻪ از اﻳﻦ اﺧﺒﺎري ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ و اﺳﻤﺎء دوازده اﻣﺎم را آورده ﻛﻪ‬
‫از ﻃﺮف ﺧﺪا و رﺳﻮل ﻣﻨﺼﻮب ﺷﺪهاﻧﺪ ﺧﻮد اﻣﺎم ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳـﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﺟﻌﻞ اﺧﺒﺎر ﻧﺼﻮص اﻣﺎم‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭘﺲ از زﻣﺎن آن اﻣﺎم ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫در )ص ‪ (524‬ﻧﻮﺷﺘﻪ‪» :‬ﮐﺎﻧﺖ اﻟﺸﻴﻌﺔ ﺗﺰﻋﻢ أﻧﻪ اﻹﻣـﺎم«‪ ،‬وﻟﻲ اﻳـﻦ اﺷـﺘﺒﺎه اﺳـﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ‬

‫روي ﻣﺮﻗﺪ آن اﻣﺎﻣﺰاده ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮد‪» :‬أن أﺑﺎﻩ ﻳﺰﻋﻢ أﻧﻪ اﻹﻣـﺎم ﺑﻌـﺪﻩ ووﺻـﻲ ﺑﺈﻣﺎﻣﺘـﻪ‪ ،‬ﻓﻠﻤـﺎ ﺗـﻮﰲ‬
‫ﻧﺺ أﺑﻮﻩ ﻋﻠـﻰ أﺧﻴـﻪ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺪر او ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او اﻣﺎم ﭘﺲ از او اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﺮدم را ﺑﻪ‬
‫اﻣﺎﻣﺖ او ﺳﻔﺎرش ﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻮن وﻓﺎت ﻳﺎﻓﺖ اﻣﺎﻣﺖ را ﺑﻪ ﺑﺮادر او داد‪ .‬ﻣـﺎ ﻧﻤـﻲداﻧـﻴﻢ‬
‫اﻳﺸﺎن ﭼﺮا روي ﻗﺒﺮﻫﺎ را ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺿﻲ و ﻏﻴﺮ ﺻﺤﻴﺢ ﻣـﻲﻧﻮﻳﺴـﻨﺪ ﺣﺘـﻲ در زﻣـﺎن ﻣـﺎ در‬
‫ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﻓﺎﺳﻖ و ﻓﺎﺟﺮي ﻛﻪ ﻣﻲﻣﻴﺮد روي ﻗﺒﺮ از او ﺳـﺘﺎﻳﺶ ﻛـﺮده‪ ،‬و او را ﺟﻨـﺖ‬
‫ﻣﻜﺎن ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻘﺎم دوم در آداب ﺳﺮداب‬
‫اﻳﻨﺎن ﺑﺮاي ﺳﺮداﺑﻲ ﻛﻪ ﻫﺰار و دوﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ در ﺧﺎﻧـﺔ ﺣﻀـﺮت ﻋﺴـﻜﺮي ﺑـﻮده و‬
‫ﻣﻜﺮر ﺧﺮاب ﺷـﺪه و ﺑـﺎز ﺗﺠﺪﻳـﺪ ﺳـﺎﺧﺖ او ﺷـﺪه اذن دﺧـﻮل و زﻳـﺎرت و آداﺑـﻲ و‬
‫دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﺗﺮاﺷﻴﺪهاﻧﺪ! آﻳﺎ اﻳﻨﻬﺎ از ﺑﻲﻓﻜﺮﻳﺴﺖ و ﻳﺎ از ﺑﻲﻛﺎري‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬در و دﻳﻮار‬
‫ﺳﺮداب ﺑﻮاﺳﻄﺔ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺑﺪن اﻣﺎم ﻣﺘﺒﺮك ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﻓﻬﻤﺎﻧﻴﺪ ﻛﻪ آن در و دﻳﻮار‬
‫ﻣﺘﺒﺮك از ﺑﻴﻦ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و آﻳﺎ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ ﺟﺪ اﻳﻦ اﻣﺎﻣـﺎن اﺳـﺖ ﺑـﺮاي در و‬
‫دﻳﻮار ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮد از ﻃﺮف ﺧﺪا آداب و زﻳﺎرات و دﻋﻮاﺗﻲ آورد؟ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒـﻮده ﭘـﺲ‬
‫اﻳﻦ آﻗﺎﻳﺎن ﺑﺮاي ﭼﻪ اﻳﻦ آداب ﺑﻪ دﻳﻦ او اﻓﺰودهاﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦ در و دﻳﻮار ﺑﻮﺳﻴﺪن‪ ،‬اذن دﺧﻮل‬
‫ﺧﻮاﻧﺪن آﻳﺎ ﻋﻠﺘﻲ ﺟﺰ ﺗﻤﻠﻖ و ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ و ﺧﻴﺎﻻت واﻫﻲ دارد؟! ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺎ اﮔـﺮ ﺑﺨـﻮاﻫﻴﻢ‬
‫اﻳﻦ آداب و دﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻏﺎﻟﻴﺎن و ﻣﺘﻤﻠﻘﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮرﺳـﻲ ﻛﻨـﻴﻢ‬
‫ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﺎﻏﺬ ﺷﻮد‪ ،‬وﻟﻲ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﺔ آن را ﻣﻲآورﻳﻢ ﺗﺎ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﻪ ﺟﻬـﻞ و ﻳـﺎ‬
‫داﻧﺶ ﺳﺎزﻧﺪة اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ ﭘﻲ ﺑﺮد‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﺟﻠﻴﻞ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﻃﺒﺮﺳﻲ‬

‫‪190‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬از ﻧﺎﺣﻴﺔ ﻣﻘﺪﺳﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻤﻴﺮي‪ ،‬ﭘﺲ از ﺟﻮاب ﻣﺴﺎﺋﻞ زﻳﺎرﺗﻲ‬
‫ﺗﺎ آﺧﺮ‪ .‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬ﻧﺎﺣﻴﺔ ﻣﻘﺪﺳﻪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ آن را ﻧﺪﻳﺪه و ﺧـﻂ ﻧﻮﻳﺴـﻨﺪه را رؤﻳـﺖ‬
‫ﻧﻜﺮده از ﻛﺠﺎ راﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻤﻴﺮي از ﻧﻮاب ارﺑﻌﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬او ﻛـﻪ از‬
‫ﻧﻮاب ﻧﻴﺴﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺳﻂ او ﭼﻴﺰي از ﻧﺎﺣﻴﺔ اﻣﺎم ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﻣـﺮدم ﺑﺮﺳـﺎﻧﺪ‪ .‬ﺛﺎﻟﺜـﺎً‪ ،‬زﻣـﺎن‬
‫اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﻃﺒﺮﺳﻲ ﭘﻨﺞ ﻗﺮن ﺑﻌﺪ از ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻤﻴﺮي ﺑﻮده‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ راوﻳـﺎن‬
‫در وﺳﻂ ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ؟! از ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻦ زﻳﺎرتﻧﺎﻣﻪ را دﻳﺪ آﻳﺎ ﺑـﺎ ﻋﻘـﻞ و ﻳـﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﻣﻮاﻓﻖ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ؟ در اﻳﻦ زﻳﺎرت ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﮔﺎه ﺧﻮاﺳﺘﻴﺪ ﺗﻮﺟـﻪ ﻛﻨﻴـﺪ‬
‫ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ ﻣﺎ ﺑﺴﻮي ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ و ﺑﺴﻮي ﻣﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣﻮده‪ O{ :‬‬
‫‪) z S R Q P‬اﻟﺼﺎﻓﺎت‪» (130 :‬ﺳﻼم ﺑﺮ اﻟﻴﺎﺳﻴﻦ« ﺑﺎﻳﺪ داﻧﺴﺖ ﻛﺴـﻲ ﻛـﻪ ﺗﻮﺟـﻪ‬
‫ﺑﺴﻮي ﺧﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ واﺳﻄﻪ و وﺳﻴﻠﻪاي ﻛﻪ او را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻟﺰوﻣﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬زﻳﺮا ﺧـﺪا‬
‫ﻧﻪ دور اﺳﺖ و ﻧﻪ ﻛﺮ‪ ،‬و از ﺧﻮد ﺑﻨﺪه ﺑﻪ او آﮔﺎهﺗﺮ و از رگ ﮔﺮدن ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﻣﻬﻤﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺎه ﺧﻮاﺳﺘﻴﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺴﻮي ﺧﺪا ﻛﻨﻴﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ ﻣﺎ‬
‫و ﺑﺴﻮي ﻣﺎ‪ ،‬ﻛﻠﻤﺔ »ﺑﺴﻮي ﻣﺎ« در آﺧﺮ ﻟﻐﻮ اﺳﺖ‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬ﺧـﺪاي ﺗﻌـﺎﻟﻲ‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪ zR Q P O{ :‬ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻼم ﺑﺮ اوﻻد رﺳﻮل ﺧﺪا ﻛﻪ ﻣﺎﺋﻴﻢ و اﻳـﻦ دروغ و‬
‫ﻛﺬب ﺑﺮ ﺧﺪا ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ و ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪z fe    d c   b a ` _ ~  } |{ :‬‬
‫)اﻷﻧﻌﺎم‪.(21 :‬‬
‫»و ﻛﻴﺴﺖ ﻇﺎﻟﻢﺗﺮ از آﻧﻜﻪ ﺑﺮ ﺧﺪا دروغ ﺑﺒﻨﺪد و ﻳﺎ ﺑﻪ آﻳﺎت او ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﻣـﻮده‪ Y X W V     U T S R Q P O{ :‬‬
‫‪)z ] \ [ Z‬اﻟﺼﺎﻓﺎت‪.(132-130 :‬‬
‫»ﺳﻼم ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮي ﻛﻪ ﻧﺎم او اﻟﻴﺎس اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎران را اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺎداش ﻣﻰدﻫـﻴﻢ‪.‬‬

‫زﻳﺮا او از ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﻣﺎ ﺑﻮد«‪.‬‬
‫و اﻳﻦ ﺳﺎزﻧﺪه آﻣﺪه ﻛﻠﻤﺔ اﻟﻴﺎس را آل ﻳﺲ ﻛﺮده‪ ،‬و اﻟﻒ آن را ﻣﺪ داده در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ‬
‫اﻟﻒ ﻣﻜﺴﻮر اﺳﺖ‪ ،‬و ﻻم آن را ﻛﻪ ﻣﺠﺰوم ﺑﻮده ﻣﻜﺴﻮر ﻛﺮده‪.‬‬
‫و ﺑﻌﻼوه در ﺟﻤﻠﺔ ﺑﻌﺪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ z [ Z Y { :‬ﻛﻪ ﺿﻤﻴﺮ را ﻣﻔﺮد ﻓﺮﻣﻮده‪ ،‬در‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪191‬‬

‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﮔﺮ در آﻳﻪ ﺳﺨﻦ از »آل« رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ ﺿﻤﻴﺮ را ﺑﻄﻮر ﺟﻤﻊ ذﻛﺮ ﻣﻲﻛـﺮد‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲﻓﺮﻣﻮد‪» :‬إ‪‬ﻢ ﻣﻦ ﻋﺒﺎدﻧـﺎ«‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد اﻳﻦ ﺟﻌﺎﻻن‬
‫و ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎن ﻋﺮﺑﻲ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻪ و ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﺸﺎن ﭘﺮﺳـﻴﺪ‪ :‬آﻳـﺎ‬
‫دﺳﺖ ﺑﺮدن ﺑﻪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬آﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻛﺘﺎب ﺑﺪﺳﺖ ﻏﺎﻟﻴﺎن ﺟـﺎﻳﺰ اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ داﻋﻲ اﷲ« و اﻳﻦ دروغ دﻳﮕﺮي اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا اﮔـﺮ داﻋـﻲ‬
‫ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﻃﺒﻖ آﻳﺔ ‪ 46‬ﺳﻮرة اﺣـﺰاب آن ﻓﻘـﻂ رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ دﻳﮕﺮي‪ ،‬و اﮔﺮ داﻋﻲ ﺑﺨﺼﻮص ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭘﺲ ﺗﻤﺎم ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻃﺒﻖ آﻳـﺔ‬

‫‪ 104‬ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان ﺑﺎﻳﺪ داﻋﻲ إﻟﻲ اﷲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺑـﺎب اﷲ‬
‫ودﻳـﺎن دﻳﻨـﻪ«‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻴﺰ دروغ دﻳﮕﺮي اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﺑـﺎب ﻧـﺪارد ﻃﺒـﻖ ﻓﺮﻣـﺎﻳﺶ اﻣﻴـﺮ‬
‫اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻻ ﺑﺎب ﻟﻪ وﻻ ﺑـﻮاب«‪ .‬و دﻳﺎن دﻳﻦ ﻓﻘﻂ ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬ﻛـﻪ ﻣﺎﻟـﻚ ﻳـﻮم‬
‫اﻟﺪﻳﻦ اﺳﺖ‪ .‬و ﺟﺰاء ﻫﺮ اﻣﺎم و ﻣﺄﻣﻮﻣﻲ را او ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﻦ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺧﻠﻴﻔـﺔ اﷲ« و اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﺧـﺪا ﺧﻠﻴﻔـﺔ‬
‫ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺴﻲ ﺧﻠﻴﻔﻪ دارد ﻛﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻳﺎ ﺧﻮد ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﺎﺷـﺪ‪ ،‬و ﺧـﺪا‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ در ﻗﺮآن ﻛﻠﻤﺔ ﺧﻠﻴﻔﻪ و ﻳﺎ ﺧﻠﻔـﺎء آﻣـﺪه ﻣﻘﺼـﻮد ﺧﻼﻓـﺖ از‬

‫ﺳﺎﺑﻘﻴﻦ و ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻦ ﻣﺮدم ﻧـﺎدان در ﻫـﺮ زﻳـﺎرتﻧﺎﻣـﻪ »اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ‬
‫ﺧﻠﻴﻔﺔ اﷲ« را ذﻛﺮ ﻧﻤﻮده و دﻛﺎﻧﻲ ﻛﺮدهاﻧـﺪ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﺣﺠـﺔ اﷲ‬
‫ودﻟﻴـﻞ إرادﺗـﻪ«‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺧﺪا ﻛﺠﺎ اﻳﻦ اﻣﺎم را ﺣﺠﺖ ﻗﺮار داده؟ و آﻳـﺎ ﻣﮕـﺮ ﺑـﻪ اﻣـﺎم‬
‫وﺣﻲ ﻣﻲﺷﻮد و ﺧﺪا او را از ارادة ﺧﻮد ﻣﻄﻠﻊ ﻣﻲﺳﺎزد ﻛﻪ او دﻟﻴـﻞ ارادة او ﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬آﻳـﺎ‬

‫ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮي ﭼﻨﻴﻦ ادﻋﺎﺋﻲ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﻦ دﻟﻴﻠﻲ ارادة ﺧﺪاﻳﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﮏ‬
‫ﻳـﺎ ﺑﻘﻴـﺔ اﷲ«‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺧﺪا را ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻲﺑﺎﺷـﺪ؟! ﻧﻌـﻮذ ﺑـﺎﷲ ﻣـﻦ ﻫـﺬﻩ اﳉﺴـﺎرات واﻟﮑﻠﻤـﺎت‪ .‬و ﺑﻌـﺪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻼم ﻋﻠﻴـﮏ ﻳـﺎ ﻣﻴﺜـﺎق اﷲ« ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻛﺠﺎ ﭘﻴﻤﺎن و ﻣﻴﺜﺎق ﺑﺎ اﻳﻦ اﻣﺎم ﺑﺴـﺘﻪ؟‬
‫ﭼﻮن ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻛﻮرﻛﻮراﻧﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ اﻳﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎن ﮔﻔﺘﻪ و ﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻨﺎن ﻧﻴﺰ ﺗـﺎ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺧﺮاﻓﺎت را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺗﺎ آﺧﺮ آن زﻳﺎرت ﻛﻪ ﺟﻤﻼت ﺑﺴـﻴﺎر آن‬
‫ﺑﺮ ﺧﻼف ﻋﻘﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ و ﻛﺘﺎب ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ دارد از ﻫﺮ‬
‫ﭼﻴﺰ ﺿﺮر و ﺧﻄﺮش ﺑﻪ دﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪192‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫و در اﻳﻦ زﻳﺎرتﻫﺎ ﺻﻔﺤﺎت ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﺑﻄﻼن آﻧﻬـﺎ ﺑـﺮ اﻫـﻞ ﺑﺼـﻴﺮت‬
‫آﺷﻜﺎر اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ رﺳﻴﺪه ﺑﻪ دﻋﺎي »اﻟﻠﻬـﻢ ﻋﻈـﻢ اﻟـﺒﻼء« ﻛﻪ در ﺳﺎﺑﻖ )اواﺋﻞ ﻛﺘـﺎب( ﻣﻌﻠـﻮم‬
‫ﺷﺪ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ آن ﻛﻔﺮ و ﺷﺮك و ﺑﺮ ﺧﻼف ﺻﺮﻳﺢ آﻳﺎت اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪ .‬وﻟﻲ اﻳﻦ ﺷﻴﺦ ﻗﻤـﻲ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻳﻦ دﻋﺎي ﺷﺮكآﻣﻴﺰ دﻋﺎي ﺷﺮﻳﻔﻲ اﺳﺖ و ﺳﺰاوار اﺳﺖ ﺧﻮاﻧﺪن ﻣﻜﺮر در ﻫﺮ‬
‫ﻣﻜﺎﻧﻲ‪ .‬آﻳﺎ واﻗﻌﺎً اﻳﻦ ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻨﺪ و ﻳﺎ ﻏﺮﺿﻲ داﺷﺘﻪاﻧﺪ؟!‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﺑﻦ ﻃﺎووس ﻓﺼﻠﻲ در اﻋﻤﺎل ﺳﺮداب اﻳﺮاد ﻛﺮده و ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﻣﻠﺤـﻖ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﺼﻞ زﻳﺎرت ﻧﺪﺑﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻳﺎ ﻣﮕﺮ اﺑﻦ ﻃﺎووس ﺣﺠﺖ ﺧﺪا اﺳـﺖ؟‬
‫و آﻳﺎ اﻳﻦ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ را ﻧﻘﻞ ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﻣـﺪرك ﺻـﺤﻴﺤﻲ از ﺧـﺪا و رﺳـﻮل‬
‫داﺷﺘﻪ؟ ﻧﻪ‪ ،‬واﷲ ﻧﻴﺴﺖ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﮕﺮ ﺑﺪﻋﺖ‪.‬‬
‫دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ در ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ و ﺧﺮاﻓﺎت آن‬
‫ﻣﺎ در ﺑﻄﻼن دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺳﻪ ﺟﺰوه و ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻛﺮدهاﻳـﻢ‪ ،‬و اﻳﻨﺠـﺎ ﻣﻄﺎﻟـﺐ آن را‬
‫ﺗﺬﻛﺮ ﻣﻲدﻫﻴﻢ ﺑﺮاي روﺷﻦ ﺷﺪن اذﻫﺎن‪:‬‬
‫ﺑﺪاﻧﻜﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ زﻣﺎن ﻣﺎ ﻓﺮﻗﻪ ﻓﺮﻗﻪ ﺷﺪه و ﻫﺮ ﻓﺮﻗﻪ ﻣﻘﻠﺪ داﻧﺸﻤﻨﺪان ﺧﻮد و ﻳﺎ ﻣﻘﻠـﺪ‬
‫ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻧﺪ در اﻣﻮر دﻳﻦ‪ .‬و ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻖ دﻳﮕﺮي ﮔـﻮش دﻫـﺪ‪ ،‬و‬
‫اﮔﺮ اﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﻲ در اﻣـﻮر دﻳـﻦ دارد ﺑـﺮ ﻃـﺮف ﻛﻨـﺪ {®   ¯ ‪z ³ ² ± °‬‬
‫)اﻟﻤﺆﻣﻨﻮن‪ .(53 :‬ﻫﺮ ﺣﺰﺑﻲ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻧﺰدﺷﺎن ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺧـﺪا از‬
‫ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻣﻨﻊ ﻛﺮده و اﻫﻞ ﺗﻔﺮﻗﻪ و ﻣﻮﺟـﺪﻳﻦ ﺗﻔﺮﻗـﻪ را ﻣﺸـﺮك ﺧﻮاﻧـﺪه‪ ،‬و ﻓﺮﻣـﻮده‪ Æ{:‬‬
‫‪)z ÑÐ Ï Î Í Ì Ë Ê É È Ç‬اﻟــﺮوم‪-31 :‬‬
‫‪.(32‬‬
‫»ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ از ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ‪ .‬از آﻧﺎﻧﻜﻪ ﺗﻔﺮﻗﺔ دﻳﻨﻲ آوردﻧﺪ‪ ،‬و ﺷﻴﻌﻪ ﻳﻌﻨﻲ دﺳﺘﻪ دﺳﺘﻪ و ﮔـﺮوه‬
‫ﮔﺮوه ﺷﺪﻧﺪ«‪.‬‬
‫و اﻳﻨﺠﺎﻧﺐ اﻣﺘﺤﺎن ﻛﺮدهام و ﻛﻤﺘﺮ ﻛﺴﻲ دﻳﺪم ﻛﻪ ﺧـﺎﻟﻲ از ﺗﻌﺼـﺐ ﺑﺎﺷـﺪ و ﺑـﺪﻟﻴﻞ‬
‫دﻳﮕﺮي ﮔﻮش ﻓﺮا دﻫﺪ و ﻟﺬا ﻳﺄس ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪام‪ .‬وﻟﻲ ﭼﻮن ﺧﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ q p{:‬‬
‫‪ £ ¢ ¡ ~ } | { z y x w v u t s r‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪193‬‬

‫‪) .z ¦ ¥ ¤‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(159 :‬‬
‫»ﻣﺤﻘﻘﺎ آﻧﺎﻧﻜﻪ آﻳﺎت روﺷﻦ و ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﺎ را ﻛﻪ ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﺘﻤﺎن ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ ﭘـﺲ از‬
‫ﺑﻴﺎن ﻣﺎ ﺑﺮاي ﻣﺮدم در اﻳﻦ ﻛﺘﺎب آﺳﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬اﻳﻨﺎن را ﺧﺪا ﻟﻌﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻟﻌـﻦﻛﻨﻨـﺪﮔﺎن ﻧﻴـﺰ‬
‫آﻧﺎن را ﻟﻌﻦ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ«‪.‬‬

‫و ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎ اﻳﻦ آﻳﻪ از رﺳﻮل ﺧـﺪا ص ﻧﻘـﻞ ﺷـﺪه ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬إذا ﻇﻬـﺮت اﻟﺒـﺪع‬
‫ﻓﻠﻠﻌــﺎﻟﻢ أن ﻳﻈﻬــﺮ ﻋﻠﻤــﻪ وإﻻّ ﻓﻌﻠﻴــﻪ ﻟﻌﻨــﺔ اﷲ واﻟﻤﻼﺋﮑــﺔ واﻟﻨــﺎس أﺟﻤﻌــﻴﻦ«)‪ .(1‬ﻫــﺮ ﮔــﺎه ﻛــﻪ‬
‫ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻇﻬﻮر ﻛﺮد ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢ واﺟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻢ ﺧﻮد را اﻇﻬﺎر ﻛﻨﺪ و اﮔﺮ اﻳﻨﻜﺎر‬
‫ﻧﻜﻨﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪا و ﻣﻼﺋﻜﻪ و ﻫﻤﻪي ﻣﺮدم ﺑﺮ آن اﺳﺖ‪ .‬و از آن ﻃﺮف‪ ،‬دﻋﺎي ﻧﺪﺑـﻪ ﻳﻜـﻲ‬
‫از ﺑﺪﻋﺖﻫﺎي ﻫﻤﮕﺎﻧﻲ ﺷﺪه و ﻣﺮدم ﻫﻤﻪ ﻫﻔﺘﻪ در اﻛﺜﺮ ﻣﺴﺎﺟﺪ اﻳـﺮان ﻣـﻲﺧﻮاﻧﻨـﺪ‪ ،‬ﻟـﺬا‬
‫ﻣﺨﺘﺼﺮي در ذﻛﺮ ﻋﻴﻮب دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ‪.‬‬

‫ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲ ؛ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪» :‬اﻟﺴـﻨﺔ ﻣـﺎ ﺳـﻦ رﺳـﻮل اﷲ واﻟﺒﺪﻋـﺔ ﻣـﺎ‬
‫أﺣـﺪث ﺑﻌـﺪﻩ«)‪ .(2‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺳﻨﺖ آن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﻧﺠﺎم داده و ﺑـﺪﻋﺖ‬
‫آن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ از او اﻳﺠﺎد ﺷﺪه‪ .‬و ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ Æ Å Ä Ã   Â Á{ :‬‬
‫‪) z È Ç‬اﻷﺣﺰاب‪.(22 :‬‬
‫»ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ درﺑﺎرة رﺳﻮل ﺧﺪا ﺗﺄﺳﻲ ﻧﻴﻜﻮ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ«‪.‬‬
‫و ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ رﺳﻮل ﺧﻮد را اﻟﮕﻮ و ﺳﺮﻣﺸﻖ و اﺳﻮه ﺑﺮاي ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻗـﺮار داده‬
‫و رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻣـﻦ أﻋـﺮض ﻋـﻦ ﺳـﻨﺘﻲ ﻓﻠـﻴﺲ ﻣﻨـﻲ«)‪ ،(3‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﻫـﺮ ﻛـﺲ از‬
‫ﺳﻨﺖ ﻣﻦ و روش ﻣﻦ اﻋﺮاض ﻛﻨﺪ از ﻣﻦ و از دﻳﻦ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و در اﺣﺎدﻳـﺚ ﺑﺴـﻴﺎر از‬

‫آن ﺣﻀﺮت ﻧﻘﻞ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﮐﻞ ﻣﺤﺪﺛﺔ ﺑﺪﻋﺔ وﮐﻞ ﺑﺪﻋـﺔ ﺿـﻼﻟﺔ وﮐـﻞ ﺿـﻼﻟﺔ ﺳـﺒﻴﻠﻬﺎ‬
‫إﻟـﻰ اﻟﻨـﺎر«)‪ .(4‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﻫﺮ اﻣﺮ ﺣﺎدث ﺷﺪهاي در دﻳﻦ ﺑﺪﻋﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﺮ ﺑﺪﻋﺘﻲ ﮔﻤﺮاﻫـﻲ‬
‫ ‪"  f oa \ −‬‬

‫‪ _‰P :  = . / 2+; \ . 2•a − ¢‬‬
‫‚ ‪ _‰P :  = . / 2+; \ . 2•a −‬‬

‫¬ ‪ _‰P / K oa \ +" W 2•a −‬‬

‫‪194‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﺮ ﮔﻤﺮاﻫﻲ راﻫﺶ ﺑﻪ ﺳﻮي آﺗﺶ اﺳﺖ‪ .‬و ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻣﻦ أﺣﺪث ﻓﻲ اﻹﺳﻼم‬
‫أو آوى ﻣﺤﺪﺛﺎً ﻓﻌﻠﻴﻪ ﻟﻌﻨﺔ اﷲ واﻟﻤﻼﺋﮑـﺔ واﻟﻨـﺎس أﺟﻤﻌـﻴﻦ«)‪ .(1‬و اﺣﺎدﻳﺚ ﺑﺴـﻴﺎري ﻛـﻪ در‬
‫ﻣﺬﻣﺖ از ﺑﺪﻋﺖ و ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪ ﺳﻨﺖ آن ﺣﻀﺮت در ﻛﺘﺐ وﺳﺎﺋﻞ و ﻣﺴﺘﺪرك و ﺑﺤـﺎر و‬
‫ﻏﻴﺮه ﻧﻘﻞ ﺷﺪه‪ ،‬و ﻣﺎ ﻣﻘﺪاري از آن را در ﻛﺘﺎب ﺟﺎﻣﻊ اﻟﻤﻨﻘﻮل ﻓـﻲ ﺳـﻨﻦ اﻟﺮﺳـﻮل ذﻛـﺮ‬
‫ﻧﻤﻮدهاﻳﻢ‪.‬‬
‫ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ اﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ اﻣﺮوز از ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﻲﺧﺒﺮ و ﻏﺮق در ﺑﺪﻋﺖﻫـﺎ‬
‫ﺷﺪه و ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺎم دﻳﻦ اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﻨﺪ در ﺻﺪر اﺳﻼم ﻧﺒـﻮده و رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫اﻧﺠﺎم ﻧﺪاده اﺳﺖ‪ .‬و ﻳﻜﻲ از آن ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ ﺧﻮاﻧﺪن دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ اﺳـﺖ‪ .‬ﺣـﺎل اﮔـﺮ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﺪ اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ را ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ دﻛﺎندارﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻨﺎم دﻳـﻦ اﻳـﻦ ﻛﺎرﻫـﺎ را‬
‫اﻧﺠﺎم دادهاﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﻓﻬﻢ ﻣﺮدم ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ ﺧﻴﺮﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣـﺮدم را از ﺑـﺪﻋﺖ‬
‫ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ ﻫﺰاران ﺗﻬﻤﺖ و اﻓﺘﺮاء ﻣﻲزﻧﻨﺪ و او را ﭼﻨﺎن ﺑﺪﻧﺎم ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛـﻪ دﻳﮕـﺮ ﻛﺴـﻲ ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺨﻦ او ﮔﻮش ﻧﺪﻫﺪ و ﻣﺮدم از او ﻛﻨﺎره ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﺮدم ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺼﺮﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ در‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻣﺴﺎﺋﻞ دﻳﻨﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪن ﻳﻜﻲ از ﻣﻄﺎﻟـﺐ دﻳﻨـﻲ را وﻇﻴﻔـﺔ ﺧـﻮد‬
‫ﻧﺪاﻧﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻣﺮدم ﺑﺎﻋﺚ رواج ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ ﺷﺪه و ﻣﺸﺘﺮي ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ زﻳﺎد‪ ،‬و ﻫﻤﻪ از‬
‫ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻗﺮآﻧﻲ دور و ﺑﻪ دام اﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎرﻧﺪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮوﺟﻴﻦ ﺑﺪﻋﺖ ﻫﻤﺎن ﺑـﺪﻋﺖ را‬
‫ﺑﻪ ﺧﺪا و رﺳﻮل و ﻳﺎ ﺑﻪ اﻣﺎم و ﻳﺎ ﺑﻪ اﻓﺮادي ﻛﻪ ﻣﻮﺟﻪ ﻧﺰد ﻣﺮدم ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻳﻜﻲ از آن ﺑﺪﻋﺖﻫﺎ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﻧﺠﺎم ﻧﺪاده دﻋـﺎي ﻧﺪﺑـﻪ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻫـﻴﭻ‬
‫ﻣﺪرﻛﻲ در ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳﻮل ص ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آﻳﺎت ﺧﺪا آن را ﻧﻔـﻲ و اﺑﻄـﺎل‬
‫ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺗﻌﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﺎ از ﻛﺘﺎب ﺧـﺪا و ﺳـﻨﺖ رﺳـﻮل ص دور و ﺑـﻪ‬
‫ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻣﻐﺮور‪ ،‬و ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ اﻳﻦ دﻋﺎي ﺳﺮاﺳﺮ ﺑﺪﻋﺖ را ﺧﻮاﻧﺪه و ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬زﻣـﺎن‬
‫ﻣﺎ ﻛﺎر ﺑﺠﺎﺋﻲ رﺳﻴﺪه ﻛﻪ ﻳﻚ ﺣﺪﻳﺚ و ﻳﺎ ﻳﻚ دﻋﺎ را ﺑﺮ ﺻﺪ آﻳﺔ ﻗﺮآن ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬اﻛﺜﺮ ﻋﺒﺎرات و ﺟﻤﻼت دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﻛﺘﺎب ﺧﺪا و ﺳﻨﺖ رﺳـﻮل‬
‫ص و ﻋﻘﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺧﻮاﻧﺪن و ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ آن ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﻗﻠﻢ ﺳﺎده ﭘﺎرهاي از آﻧﻬﺎ را ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮاه ﻛﺴﻲ ﺑﭙﺬﻳﺮد و ﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮد‪ ،‬و ﺧـﻮاه ﻣـﺎ را‬
‫ ‪ _‰P / = . /   \ . 2•a −‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪195‬‬

‫ﺗﻜﻔﻴﺮ ﻛﻨﻨﺪ و ﺧﻮاه ﺳﺎﻛﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪:‬‬
‫اول‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ »ﻗﺪﻣﺘﻪ ﻋﻠﯽ أﻧﺒﻴﺎﺋـﮏ« ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪاﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮ را ﺑﺮ اﻧﺒﻴـﺎء ﻣﻘـﺪم‬
‫داﺷﺘﻲ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﺮآن و ﻋﻘﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻗﺮآن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺤﻤﺪ از اﻧﺒﻴﺎء‬
‫دﻳﮕــﺮ ﻣــﺆﺧﺮ اﺳــﺖ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨــﺪ ﻓﺮﻣــﻮده‪) z g f e   d c b a{:‬آل‬
‫ﻋﻤﺮان‪» .(184 :‬ﭘﺲ ﺗﻮ را ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﻨﺪ‪) ،‬ﭼﻴﺰ ﺗﺎزهاى ﻧﻴﺴﺖ( رﺳﻮﻻن ﭘﻴﺶ از ﺗﻮ )ﻧﻴـﺰ(‬
‫ﺗﻜﺬﻳﺐ ﺷﺪﻧﺪ«‪.‬‬
‫و آﻳﺔ‪) z O N M L K{ :‬اﻷﻧﻌﺎم‪.(10 :‬‬
‫»و ﺑﻪ راﺳﺘﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎدﮔﺎﻧﻰ ﭘﻴﺶ از ﺗﻮ ﻣﻮرد اﺳﺘﻬﺰا ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ«‪.‬‬
‫و ﺻﺪ آﻳﺔ دﻳﮕﺮ‪ .‬و اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺗﻘﺪﻳﻢ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﻤﻌﻨـﻲ ﺗﻔﻀـﻴﻞ و ﺑﺮﺗـﺮي و‬
‫ﺷﺮاﻓﺖ اﺳﺖ؟ ﺟﻮاب اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺗﻔﻀـﻴﻞ و ﺑﺮﺗـﺮي را در‬

‫ﺟﻤﻠﺔ دﻳﮕﺮ آورده و ﮔﻮﻳﺪ‪» :‬وأﻓﻀﻞ ﻣﻦ اﺟﺘﺒﻴﺘﻪ«‪.‬‬
‫ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻓﺮﻣﻮده‪) z  j i h g f e{ :‬اﻟﺤﺞ‪.(5 :‬‬
‫»آﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ﺷﻤﺎ را از ﺧﺎك‪ ،‬ﺑﺎز از ﻧﻄﻔﻪ«‪.‬‬
‫و ﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮده‪) z £ ¢ ¡ { :‬اﻟﻨﺤﻞ‪.(4 :‬‬
‫»اﻧﺴﺎن را از ﻧﻄﻔﻪاى ]ﻧﺎﭼﻴﺰ[ آﻓﺮﻳﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫وﻟﻲ ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﻴﺮ‪ ،‬آﻧﺎن از ﻧﻮر ﺧﻠﻖ ﺷﺪهاﻧﺪ ﻗﺒﻞ از ﺧﻠﻘﺖ ﻛـﻮن ﻣﻜـﺎن‬
‫ﺧﺪا اﻳﺸﺎن را از ﻧﻮر ﺧﻮد ﺧﻠﻖ ﻧﻤـﻮد‪ .‬ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴﺴـﺖ ﻗﺒـﻞ از ﻣﻜـﺎن آن ﻧـﻮر ﭼﮕﻮﻧـﻪ‬
‫ﺑﻲﻣﻜﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ؟!!‬
‫دوم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪ AG<F G#<; /WXD= :‬ﺑﺮاي ﺧـﺪا ﻣﺸـﺎرق و ﻣﻐـﺎرب ﺧﻴـﺎل‬
‫ﻛﺮده‪ ،‬و ﺧﺪا را در وﺳﻂ آﻧﻬﺎ ﻗﺮار داده‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﻘﺼﻮد او ﻣﺸﺎرق و ﻣﻐﺎرب زﻣﻴﻦ ﺑـﻮده‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺸﺎرق أرﺿﻚ ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧـﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺗـﻮ ﻣﺤﻤـﺪ ص را ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺸﺮقﻫﺎ و ﻣﻐﺮبﻫﺎ ﺑﺮدي‪ ،‬و ﺣﺎل اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻗﺮآن ﻓﺮﻣﻮده‪{ :‬‬
‫‪) z K J  I  H G F E D C B A‬اﻹﺳﺮاء‪.(1 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﻨﺰه اﺳﺖ ﺧﺪاﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺪة ﺧـﻮد )ﻣﺤﻤـﺪ ص( را ﺷـﺒﻲ از ﻣﺴـﺠﺪ اﻟﺤـﺮام‬

‫‪196‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺑﺴﻮي ﻣﺴﺠﺪ اﻗﺼﻲ ﺳﻴﺮ داد«‪.‬‬
‫و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬اﮔﺮ ذﻛﺮ ﻛﻠﻤﺔ ارض را در ﻋﺒﺎرت دﻋﺎ ﻣﻘﺪر ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻔـﺮ و ﺷـﺮك ﻻزم‬
‫ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪا را ﻣﺤﺪود ﺑﻪ ﻣﺸﺮﻗﻬﺎ و ﻣﻐﺮﺑﻬﺎ ﻗﺮار داده اﺳﺖ! وﻟﻲ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد ﻛـﻪ‬
‫ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﻻﺑﺪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ اﺧﺒﺎر و اﺣﺎدﻳﺜﻲ ﻛﻪ ﻛﺬاﺑﻴﻦ و ﺟﻌـﺎﻟﻴﻦ ﺟﻌـﻞ ﻛـﺮدهاﻧـﺪ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ دﻋﺎي ﺧﻮد را ﺑﺴﺎزد‪ .‬ﻣﺨﻔﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻣﺎ ﻣﻨﻜﺮ اﺧﺒﺎر ﺻﺤﻴﺤﻪ ﻧﻴﺴـﺘﻴﻢ وﻟـﻲ ﺷـﺮط‬
‫ﺻﺤﺖ ﺧﺒﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮاﻓﻖ ﻗﺮآن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻮم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬وﻋﺮﺟﺖ ﺑﺮوﺣﻪ إﻟـﻰ ﺳـﻤﺎﺋﮏ« ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﻌﺮاج رﺳﻮل ﺧﺪا را روﺣﻲ‬
‫ﻗﺮار دﻫﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﺮآن و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﻮل ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ از ﻋﻠﻤﺎي ﻓﺮﻳﻘﻴﻦ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا‬
‫در ﻗﺮآن‪ ،‬در اول ﺳﻮرة اﺳﺮاء ﻓﺮﻣﻮده‪ z D C{ :‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬ﺧﺪا ﺳﻴﺮ داد ﺑﻨﺪه ﺧـﻮد‬
‫را‪ .‬و ﺑﻨﺪه ﺑﻜﺴﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ داراي روح و ﺑـﺪن ﻫـﺮ دو ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬و ﻋﻠﻤـﺎي اﺳـﻼم‬
‫ﻣﻌﺮاج رﺳﻮل را ﻣﻌﺮاج ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ﻧﻪ روﺣﺎﻧﻲ‪ .‬و اﮔﺮ ﻣﻌﺮاج او روﺣﻲ ﺑﻮد ﻛﺴﻲ‬
‫اﻧﻜﺎر و ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺪﻋﻲ ﻣﻌـﺮاج روﺣـﻲ ﺑﺸـﻮد و ﻛﻔـﺎر ﻛـﻪ‬
‫ﺗﻌﺠﺐ و اﻧﻜﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺑﻮد رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﺑﺎ ﺑﺪن ﺑﻪ ﻣﻌﺮاج رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺎرم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬وأودﻋﺘﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﮐـﺎن وﻣـﺎ ﻳﮑـﻮن إﻟـﻰ اﻧﻘﻀـﺎء ﺧﻠﻘـﮏ«‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﺧـﺪاﻳﺎ‬
‫ﻧﺰد ﻣﺤﻤﺪ ودﻳﻌﻪ ﮔﺬاﺷـﺘﻲ ﻋﻠـﻢ آﻧﭽـﻪ ﺑـﻮده و ﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻮد ﺗـﺎ اﻧﻘﻀـﺎي ﺟﻬﺎﻧﻴـﺎن و‬
‫ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎ ﺻﺪ آﻳﺔ ﻗﺮآن ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﺧﺪا ﻳـﻚ ﺟـﺎ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ :‬‬
‫{‪) z ÌË Ê É È Ç ÆÅ Ä Ã Â Á‬اﻷﻋﺮاف‪.(187 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬از ﺗﻮ از ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺆال ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ آن ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎرم‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــــﻮده‪ Ê É ÈÇ Æ Å Ä Ã Â Á À ¿ ¾ ½{ :‬‬
‫‪)zÛÚ Ù Ø  × ÖÕ Ô Ó Ò Ñ Ð ÏÎ Í Ì Ë‬ﻟﻘﻤــــﺎن‪:‬‬
‫‪» .(34‬ﻋﻠﻢ )وﻗﺖ ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﻗﻴﺎﻣﺖ( ﻓﻘﻂ ﻧﺰد ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎران را ﻓﺮو ﻣﻰﻓﺮﺳـﺘﺪ‪ ،‬و آﻧﭽـﻪ‬
‫را در رﺣﻤﻬﺎﺳﺖ ﻣﻰداﻧﺪ‪ .‬و ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻰداﻧﺪ ﻓﺮدا ﭼﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻰآورد‪ .‬و ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻰ‬
‫ﻧﻤﻰداﻧﺪ ﻛﻪ در ﻛﺪام ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﻣﻰﻣﻴﺮد‪ ،‬ﺑﻰﮔﻤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ داﻧﺎ ]و[ آﮔﺎه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﻋﻠﻢ اﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ را ﺧﺪا ﻣﺨﺼﻮص ﺧﻮد داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬و در ﺳﻮرة اﺣﻘﺎف ﺑﻪ رﺳـﻮل‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪197‬‬

‫ﺧـﻮد ﻓﺮﻣـﻮد‪) z ed c b a ` _ ~ } | {   z y x{ :‬اﻷﺣﻘــﺎف‪.(9 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻇﻬﻮرى ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬و ﻣﻦ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ و ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ«‪.‬‬
‫و اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 128‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬آن ﭘﻨﺞ ﭼﻴـﺰ در آﻳـﺔ‬
‫ﻟﻘﻤﺎن را ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺟﺰ ﺧﺪا‪.‬‬
‫و آﻳﺎت دﻳﮕﺮ‪ .‬و اﮔﺮ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻣﻲداﻧﺴﺖ در ﻣﺴﺎﺋﻠﻲ ﻛـﻪ ﺑـﻪ او‬
‫رﺟﻮع ﻣﻲﺷﺪ ﻓﻮري ﺟﻮاب ﻣﻲداد و اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر وﺣﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘـﺲ اﻳـﻦ ﺟﻤﻠـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻮارﻳﺦ ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠـﺔ‪» :‬وﺟﻌﻠـﺖ أﺟـﺮ ﻣﺤﻤـﺪ ﺻـﻠﻮاﺗﮏ ﻋﻠﻴـﻪ وآﻟـﻪ ﻣـﻮدﺗﻬﻢ ﻓـﻲ ﮐﺘﺎﺑـﮏ ﻓﻘﻠـﺖ‪:‬‬
‫{‪ z TS R Q P O N M  L‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺗﻮ اﺟﺮ ﻣﺤﻤـﺪ را دوﺳـﺘﻲ اﻫـﻞ‬
‫ﺑﻴﺖ او ﻗﺮار دادي در ﻛﺘﺎﺑﺖ و ﻓﺮﻣﻮدي‪ :‬ﺑﮕﻮ ﻣﻦ ﻣﺰد رﺳﺎﻟﺖ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺟـﺰ دوﺳـﺘﻲ‬
‫در ﺗﻘﺮب ﺑﺴﻮي او‪.‬‬
‫ﮔﻮﻳﻨﺪة دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬دوﺳﺘﻲ ﺑﺎ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ رﺳـﻮل و ﺧﻮﻳﺸـﺎن او ﻣـﺰد‬
‫رﺳﺎﻟﺖ اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﺎ ﻗﺮآن و ﻋﻘﻞ و ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺑﺎﻓﻨـﺪة دﻋـﺎي‬
‫ﻧﺪﺑﻪ آﻳﺔ‪ (1)z TS R Q P O N M  L K{ :‬را دﻟﻴﻞ از ﻗﺮآن آورده‪ ،‬و ﺣﺎل‬
‫آﻧﻜﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻛﺮده‪ ،‬زﻳﺮا اﻳﻦ آﻳﺔ ‪ 23‬ﺳﻮرة ﺷﻮري ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺳﻮره ﻣﻜﻲ اﺳﺖ و در‬
‫ﻣﻜﻪ ﻧﺎزل ﺷﺪه‪ ،‬و آن وﻗﺖ ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ او را ﻗﺒﻮل ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺗـﺎ اﻳﻨﻜـﻪ اﺟـﺮ رﺳـﺎﻟﺖ ﻳﻌﻨـﻲ‬
‫دوﺳﺘﻲ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ او را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ او را ﻗﺒﻮل ﻧﺪارﻧـﺪ ﭼﮕﻮﻧـﻪ اﺟـﺮ رﺳـﺎﻟﺖ از‬

‫اﻳﺸﺎن ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻠﻤﺔ ﴿ﻓِﻲ اﻟْ ُﻘ ْﺮﺑَﻰ﴾ را در اﻳﻦ آﻳﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻛﺮده‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﻠﻤـﺔ »ذي‬

‫اﻟﻘﺮﺑﻲ«‪ .‬آري‪» ،‬ذی اﻟﻘﺮﺑـﯽ« ﺑﻤﻌﻨﺎي ﺧﻮﻳﺸﺎن و ﻧﺰدﻳﻜﺎن اﺳﺖ‪ ،‬أﻣـﺎ »ﻓـﯽ اﻟﻘﺮﺑـﯽ« ﭼﻨـﻴﻦ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪» ،‬اﻟﻘﺮﺑـﯽ« ﺑﻤﻌﻨﺎي »اﻟﺰﻟﻔـﯽ« ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ آﻧﭽﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻘﺮب و ﻧﺰدﻳﻜﻲ اﺳـﺖ‪.‬‬
‫و ﻣﻘﺼﻮد و ﻣﻔﻬﻮم آﻳﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮ‪ :‬ﻣﻦ اﺟﺮ ﻧﻤﻲﺧـﻮاﻫﻢ ﻣﮕـﺮ اﻳﻨﻜـﻪ دوﺳـﺘﻲ در‬
‫آﻧﭽﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻘﺮب و ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن ﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻳﺎ در آﻧﭽـﻪ ﻣﻮﺟـﺐ ﺗﻘـﺮب‬
‫ﺑﺴﻮي ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ اﺟﺮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻠﻜﻪ در راه ﺧﺪا و ﻳﺎ درﺑﺎرة ﻧﺰدﻳﻜﻲ‬
‫‪$/ ­3 L'A . Ÿ/. 4T # 3ŸI"   .4 \ :3Q :Ÿ+; ¡¢‚ :)3n   −‬‬

‫‪198‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دوﺳﺘﻲ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬و ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ از ﻣﻔﺴﺮﻳﻦ ﻛﻠﻤﺔ‪» :‬إﻻ« را ﺑﻤﻌﻨﺎي ﺑﻠﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻤﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺠﻤﻊ اﻟﺒﻴﺎن و ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻓﺨﺮ رازي را ﻧﻈﺮ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬اﺻـﻼً در ﻟﻐـﺖ ﻛﻠﻤـﺔ »ﻓـﯽ‬
‫اﻟﻘﺮﺑﯽ« ﺑﻤﻌﻨﺎي »ذی اﻟﻘﺮﺑـﯽ« ﻧﻴﺎﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻣﻜﺮر ﺑﻪ اﻣﺮ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده ﻛﻪ‬
‫ﻣﻦ از ﺷﻤﺎ اﺟﺮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬اﺟﺮ ﻣﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻫﻞ ﺑﻴـﺖ و اوﻻد ﻣـﻦ‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﻛﻨﻴﺪ و ﻳﺎ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﻤﺲ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺑﺎ ﻋﺪم اﺟﺮ ﻣﻨﺎﻓﺎت دارد‪ ،‬و اﻳﻦ دو ﻛـﻼم ﺿـﺪ‬
‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ »ذی اﻟﻘﺮﺑـﯽ« را ﺑﺎ »ﻓـﯽ اﻟﻘﺮﺑـﯽ« ﺗﻤﻴﺰ ﻧﺪاده اﺳﺖ‬
‫آﻣﺪه از ﺧﻮد دﻋﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺑﺎزي ﻧﻤﻮده‪ ،‬و ﺑـﺮاي ﻣﻘﺼـﺪ ﺧـﻮدش آﻳـﻪ را‬
‫ﻣﺪرك ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺳﻠﻄﺎن ﺟﺒﺎري در ﻋﻮض ﺧﺪﻣﺖ و زﻣﺎﻣﺪاري‬
‫ﭘﻨﺞ ﻳﻚ ﻣﺎل ﻣﺮدم را ﺑﺮاي اوﻻد ﺧﻮد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺸﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪ AG)B Y)Z' I '?K= :‬ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اوﻻد رﺳﻮل راه ﺑﻪ ﺳﻮي ﺗـﻮ‬
‫ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا در ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم آﻳﺔ ‪ 153‬ﺧـﺪاي ﺗﻌـﺎﻟﻲ‬
‫ﭘﺲ از آﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ ¶ µ ´ ³ ²± ° ¯®  ¬ « ª{:‬‬
‫¸‪) .z À ¿ ¾ ½¼ » º ¹‬اﻷﻧﻌﺎم‪» .(151 :‬ﭼﻴـﺰى را ﺑـﺎ او‬
‫)ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل( ﺷﺮﻳﻚ ﻣﺴﺎزﻳﺪ و ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻧﻴﻜﻰ ﻛﻨﻴﺪ و از ﺑﻴﻢ ﻓﻘﺮ ﻓﺮزﻧـﺪاﻧﺘﺎن را‬
‫ﻣﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ و آﻧﺎن روزى ﻣﻰدﻫﻴﻢ«‪.‬‬
‫و آن وﻗﺖ ﺗﺬﻛﺮ ﻣﻲ دﻫﺪ ﻛـﻪ‪ r q p on m l k j{ :‬‬
‫‪) z z y x wv u t s‬اﻷﻧﻌﺎم‪.(153 :‬‬
‫»اﻳﻦ راه ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ از آن ﭘﻴـﺮوى ﻛﻨﻴـﺪ و از راﻫﻬـﺎى ]دﻳﮕـﺮ[ ﭘﻴـﺮوى‬
‫ﻣﻜﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را از راه او ]ﺧﺪا[ ﺟﺪا ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﺣﻜﻤﻰ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ آن ﺳﻔﺎرش‬
‫ﻧﻤﻮده اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ در اﻳﻦ آﻳﺎت ﺑﻴﺎن ﻛﺮده ﺳﺒﻴﻞ ﺑﺴﻮي ﺧﺪا ﺗﻮﺣﻴﺪ و ﺗﺮك ﻣﺤﺮﻣـﺎت و ﻋﻤـﻞ ﺑـﻪ‬
‫واﺟﺒﺎت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮات اﺋﻤﻪ ﻹ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﻦ راه ﺑﻮدﻧـﺪ ﻧـﻪ آﻧﻜـﻪ ﺧﻮدﺷـﺎن‬
‫ﺳﺒﻴﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻳﺸﺎن ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺒﻴﻠﻨﺪ ﻧﻪ ﺧﻮد ﺳﺒﻴﻞ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺘﻪ و‬
‫ﻫﻮاي ﻧﻔﺲ او ﺣﻜﻢ ﻛﺮده آورده اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪199‬‬

‫ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪ A/@KM /[\ /\D I]= :‬ﻛﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻋﻠـﻢ و‬
‫ﺣﻜﻤﺘﺶ را ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﭙﺮد و ﻧﺰد او ودﻳﻌﻪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﻗـﺮآن ﺑـﺮﺧﻼف اﻳـﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪) z yx w v u t s{ :‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(109 :‬‬
‫»اي رﺳﻮل ﻣﺎ ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﻣﻦ وﺣﻲ ﺧﺪا را ﺑﻄﻮر ﻣﺴﺎوي ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﻋﻼن ﻣﻲﻛﻨﻢ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z èç æ å{:‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(79 :‬‬
‫»و ﻣﺎ ﺗﻮ را رﺳﻮل ﺑﺮاى ﻣﺮدم ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ«‪.‬‬
‫و اﻣﺜﺎل اﻳﻦ آﻳﺎت ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص اﺻﻮل و ﻓﺮوع دﻳﻦ ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﻋﻤﻮم ﺑﻴـﺎن‬
‫ﻛﺮده ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺷﺪان ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻛﻪ زﻳﺮ ﺧﺮﻗﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺴﻠﻚ ﺧﻮد را ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻋﺠﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎن ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻛﻪ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻋﻠﻢ و ﺣﻜﻤﺖ و‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا را ﻓﻘﻂ ﻧﺰد ﻋﻠﻲ ؛ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ ،‬و او ﻫﻢ در ﺻﻨﺪوﻗﻲ ﻣﻘﻔﻞ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ و‬
‫ﺑﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﺳﭙﺮده ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ او ﺑﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن ﺳﭙﺮده‪ ،‬و ﺻـﺪﻫﺎ ﺳـﺎل اﺳـﺖ ﻣﺴـﻠﻤﻴﻦ را‬

‫ﺑﻲﻛﺘﺎب ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ .‬ﭘﺲ رﺳﻮل ﺧﺪا ص ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻓﺮﻣﻮده‪^
[_`' IK) 
a< 
CB= :‬‬
‫‪ Aef\ $ d@%b c' 1@9‬ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ دروغ ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬و در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬و‬
‫ﻫﻤﭽﻨــﻴﻦ ﺧــﺪا ﻓﺮﻣــﻮده‪ ¼ » º ¹ ¸ ¶ µ ´ ³ ² ±{:‬‬
‫½‪) z‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(174 :‬‬
‫»اي ﻣﺮدم! ﻣﺤﻘﻘﺎ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻫﺎﻧﻲ از ﻃﺮف ﭘﺮوردﮔﺎرﺗﺎن آﻣﺪ و ﻧﺎزل ﻛﺮدﻳﻢ ﺑﺴﻮي‬
‫ﺷﻤﺎ ﻧﻮر ﺑﻴﺎنﻛﻨﻨﺪه ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺮآن را«‪.‬‬
‫ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﮕﻔﺘﻪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻓﻘﻂ آن ﻛﺘﺎب و ﻧﻮر ﻣﺒﻴﻦ ﻧﺰد ﻳﻚ ﻧﻔﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﻧـﻪ ﻧـﺰد‬
‫ﻣﺮدم‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﭼﺮا اﻣﺖ اﺳﻼﻣﻲ اﻳﻦ ﺧﺮاﻓﺎت را در دﻳﻦ آورده و در دﻋﺎ ﻣـﻲﺧﻮاﻧﻨـﺪ؟ ﺑـﺮاي‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺸﺘﺮي ﺧﺮاﻓﺎت زﻳﺎد اﺳﺖ‪ ،‬و از ﻃﺮﻓﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﻔﻌﺖ اﺟﺎﻧﺐ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺸﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬وأﻧﺖ ﻏﺪاً ﻋﻠﻰ اﻟﺤﻮض ﺧﻠﻴﻔﺘﻲ« ﻛﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬ﻳـﺎ‬
‫ﻋﻠﻲ ﺗﻮ ﻓﺮداي ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﺣﻮض ﻛﻮﺛﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﻨﻲ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻻً‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ در دﻧﻴﺎ ﻣﻘﺎﻣﻲ را ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ و ﻻﺑـﺪ ﺑﺎﻓﻨـﺪة اﻳـﻦ دﻋـﺎ‬

‫‪200‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻼﻓﺖ دﻧﻴﻮي را ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬روز ﻗﻴﺎﻣـﺖ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ص‬
‫ﻧﻤﻲﻣﻴﺮد ﺗﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻬﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬وﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘـﻴﻦ« ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻲ ؛ رﻳﺴﻤﺎن ﻣﺤﻜﻢ ﺧﺪا‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﻮل ﺧﺪا و ﻫﻢ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻗﻮل ﺧـﻮد اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠـﻲ ؛ در‬
‫ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﻠـﻪ را آورده‪ ،‬زﻳـﺮا ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ e d c b a{:‬‬
‫‪) z gf‬آل ﻋﻤﺮان‪.(103 :‬‬
‫»و ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻪ رﻳﺴﻤﺎن ﺧﺪا ﭼﻨﮓ زﻧﻴﺪ و ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﻧﺸﻮﻳﺪ«‪.‬‬
‫و ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻣﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﻪ رﻳﺴﻤﺎن ﺧﺪا ﭼﻨﮓ زﻧﻨﺪ و اﻳﻦ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪور ﺑﺎﺷـﺪ‪،‬‬
‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﻣﺎ ﻋﻠﻲ ؛ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺎﺋﻲ آﻧﻜﻪ ﺑﻪ او ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﻧـﺪارﻳﻢ‪،‬‬
‫وﻟﻲ ﺧﺪا ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺎﺷﺪ و آن ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑـﻪ آن‬
‫ﭼﻨﮓ زد‪ .‬و ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲ ؛ در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 156‬ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬

‫»وﻋﻠﻴﮑﻢ ﺑﮑﺘﺎب اﷲ ﻓﺈﻧﻪ اﻟﺤﺒـﻞ اﻟﻤﺘـﻴﻦ« و در ﺧﻄﺒﺔ ‪ 176‬ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬وإن اﷲ ﺳـﺒﺤﺎﻧﻪ ﻟـﻢ‬
‫ﻳﻌﻂ أﺣﺪا ﺑﻤﻞء ﻫﺬا اﻟﻘﺮآن ﻓﺈﻧﻪ ﺣﺒﻞ اﷲ اﻟﻤﺘﻴﻦ وﺳﺒﺒﻪ اﻷﻣﻴﻦ«‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﺧﻮد‬
‫ﻋﻠﻲ ؛ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﺪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮدش ﺣﺒﻞ اﷲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧـﺪا‬
‫ﻓﺮﻣـــــﻮده‪.z Ö Õ Ô Ó Ò Ñ Ð Ï Î Í Ì{:‬‬
‫)اﻷﻋﺮاف‪.(170 :‬‬
‫»و آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب )ﺧﺪا( ﺗﻤﺴ‪‬ﻚ ﺟﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬و ﻧﻤﺎز را ﺑﺮﭘـﺎ دارﻧـﺪ‪) ،‬ﭘـﺎداش ﺑﺰرﮔـﻰ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ زﻳﺮا( ﻣﺎ ﭘﺎداش ﻣﺼﻠﺤﺎن را ﺿﺎﻳﻊ ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد!«‪.‬‬
‫ﻛﻪ در اﻳﻦ آﻳﻪ ﻣﺘﻤﺴﻜﻴﻦ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب را ﻣﺼﻠﺢ داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬و ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻻزم اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﺑـﺮاي‬
‫اﺻﻼﺣﺎت ﺑﻪ آن ﻣﺘﻤﺴﻚ ﺷﻮﻧﺪ وﻟﻲ ﺑﺎﻓﻨﺪهي دﻋﺎ ﺑﺮﺧﻼف ﻗﻮل ﺧﺪا‪ ،‬دروغ ﮔﻔﺘﻪ و ﻻﺑﺪ‬
‫ﺧﻮدش را ﺷﻴﻌﻪ داﻧﺴﺘﻪ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻛﺴﻲ ﻣﺴﻠﻤﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ اﺳﻼم را ﺑﭙـﺬﻳﺮد و آن‬
‫را ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻧﻜﻨﺪ‪.‬‬
‫دﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬وﺻﺮاﻃﻪ اﳌﺴـﺘﻘﻴﻢ« ﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة دﻋـﺎ ﻣـﻲﺧﻮاﻫـﺪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ ﻋﻠـﻲ ﺻـﺮاط‬
‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻋﻠﻲ ؛ در ﻫﺮ ﺷﺐ و روز اﻗﻼ ﭘﻨﺠﺎه رﻛﻌـﺖ ﻧﻤـﺎز‬

‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬و در ﻫﺮ رﻛﻌﺖ ﺳﻮرة ﺣﻤﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪه و ﻋﺮض ﻣـﻲﻛـﺮده‪» :‬إﻫـﺪﻧﺎ اﻟﺼـﺮاط‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪201‬‬

‫اﻟﻤﺴـﺘﻘﻴﻢ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ ﻣﺎ را ﺑﻪ راه راﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻦ‪ .‬و اﮔﺮ ﻋﻠﻲ ﺧﻮدش راه راﺳـﺖ‬
‫ﺑﻮد دﻳﮕﺮ درﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﺑﻪ راه ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ درﺧﻮاﺳﺘﻲ از او ﺻـﺤﻴﺢ‬
‫ﻧﺒﻮد‪ .‬و ﺑﻌﻼوه ﺧﺪا در ﻗﺮآن راه ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ را ﺑﻴﺎن ﻛﺮده ﻛﻪ آن راه‪ ،‬راه ﺧﺪا‪ ،‬و دﻳﻦ ﺧﺎﻟﺺ‬
‫اﺑﺮاﻫﻴﻤﻲ اﺳـﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪ K J   I H GF E D C B A{ :‬‬
‫‪ ]\ [ZY XWVUT SRQP O N M L‬‬
‫^_`‪z o   n m l  k  j ih g f e d c ba‬‬
‫)اﻟﺸﻮري‪.(53-52 :‬‬
‫»و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ]ﻗﺮآن را ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ[ روﺣﻰ از ﻛﻼم ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻮ وﺣﻰ ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤﻰداﻧﺴـﺘﻰ‬
‫ﻛﻪ ﻛﺘﺎب و اﻳﻤﺎن ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻰ آن ]وﺣﻰ[ را ﻧـﻮرى ﮔﺮداﻧـﺪهاﻳـﻢ‪ ،‬ﺑـﺎ آن ﻫـﺮ ﻛـﺲ از‬
‫ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻤﺎن را ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻰﻛﻨـﻴﻢ‪ .‬و ﺑـﻰﺗﺮدﻳـﺪ ﺗـﻮ ﺑـﻪ راه راﺳـﺖ ﻫـﺪاﻳﺖ‬
‫ﻣﻰﻛﻨﻰ‪ .‬راه ﺧﺪاﻳﻰ ﻛﻪ آﻧﭽﻪ در آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ و آﻧﭽﻪ در زﻣﻴﻦ اﺳﺖ از آنِ اوﺳﺖ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــﻮده‪    ~ } |{ z y x w v u t  s r q p{:‬‬
‫¡ ‪) z ¢‬اﻷﻧﻌﺎم‪.(161 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﭘﺮوردﮔﺎرم ﻣﺮا ﺑﻪ راه راﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺮده‪ ،‬آﻳﻴﻨﻰ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ‪ ،‬آﻳﻴﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﭘﺎك‬
‫دﻳﻦ ﺑﻮد«‪.‬‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﺣﺎدﻳﺚ و رواﻳﺎﺗﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺟﻌﺎﻟﻴﻦ ﺟﻌﻞ ﻛﺮده ﺑﺎﺷـﻨﺪ ﻛـﻪ ﻋﻠـﻲ ؛‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬أﻧـﺎ اﻟﺼـﺮاط اﳌﺴـﺘﻘﻴﻢ«‪ ،‬وﻟﻲ آﻧﺎن ﺑﺎ ﻛﺘﺎب ﺧﺪا ﺑﺎزي ﻛﺮدهاﻧـﺪ و ﻣـﺎ ﻧﻤـﻲﺗـﻮاﻧﻴﻢ‬
‫ﺳﻮرة ﺣﻤﺪ را ﻛﻪ ﻣﺘﻮاﺗﺮ و از ﻛﺘﺎب ﺧﺪا اﺳﺖ ﺑﮕﺬارﻳﻢ‪ ،‬و اﺣﺎدﻳﺚ ﻛﺬاﺑﻴﻦ را ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ‪.‬‬
‫ﻳﺎزدﻫﻢ ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳـﻦ ﺑﻘﻴـﺔ اﷲ« ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم زﻣﺎن ﺑﻘﻴﺔ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬
‫در ﺷﻬﺮﻫﺎي ﻣﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي زﻳﺎدي ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ اﻣـﺎم زﻣـﺎن و ارادت ﺑـﻪ او ﺑـﺎ ﻗﻴﻤـﺖ‬
‫ﮔـﺰاف ﭼــﺎپ و آﻳــﺔ {‪ (1)z nm l k j i h g‬را در آن ﻧﻮﺷــﺘﻪ و‬
‫ﻛﻮرﻛﻮراﻧﻪ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬زﻳﺮا آﻳـﺔ‪z nm l k j i h g{ :‬‬
‫‪$=  = . *! 'S  ¯œ != ­ ' K. / 7: 1  . pQ ŸJ  != ­ '  ®"K −‬‬

‫‪202‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫در ﺳﻮرة ﻫﻮد آﻳﺔ ‪ 86‬آﻣﺪه ﻛﻪ ﺷﻌﻴﺐ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ؛ ﺑﻪ ﻗﻮم ﺧﻮد ﻓﺮﻣـﻮده‪ x w{:‬‬
‫‪ d c b a ` _ ~ } |{ z y‬‬
‫‪) .z nm l k j i h g f e‬ﻫﻮد‪ .(86-85 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬اي ﻗﻮم‬
‫ﻣﻦ! ﻛﻴﻞ و ﻣﻴﺰان را ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻫﻴﺪ و ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻣﺮدم را ﻛﻢ ﻣﺪﻫﻴﺪ‪ .‬آﻧﭽﻪ ﺧـﺪا ﺑـﺮاي ﺷـﻤﺎ‬
‫ﺑﺎﻗﻲ ﺑﮕﺬارد )از ﻛﺴﺐ و درآﻣﺪ( ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ اﮔﺮ اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ«‪.‬‬
‫و در زﻣﺎن ﺷﻌﻴﺐ ؛ اﻣﺎم زﻣﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮده‪ ،‬و اﺻﻼً اﻳﻦ آﻳﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﻣـﺎﻣﻲ ﻧﻴﺴـﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﻫﺮ ﻓﻀﻴﻠﺘﻲ ﻛﻪ ﻛﺬاﺑﻴﻦ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ و ﻳﺎ اﻣﺎم زﻣـﺎن آورده و در‬
‫اﻳﻦ دﻋﺎ وارد ﻛﺮده و دﻳﮕﺮ ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺑﺴﻨﺠﺪ و ﺻﺤﺖ آن را ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻨﺪ‪ ،‬زﻳـﺮا‬
‫ﺻﺤﺖ ﻫﺮ ﺣﺪﻳﺜﻲ را ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮر رﺳﻮل ﺧﺪا و اﺋﻤﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﺠﻴﺪن ﺑـﺎ آﻳـﺎت ﻗـﺮآن ﺑﺎﻳـﺪ‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﺧﺎﻃﺮ ﻳﻚ دﻋﺎ ﻗﺮآن را ﻧﺎدﻳﺪه ﺑﮕﻴـﺮﻳﻢ و از ﻗـﺮآن ﺻـﺮف ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫دوازدﻫﻢ ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ اﻟﻤﻌﺪ ﻟﻘﻄﻊ داﺑـﺮ اﻟﻈﻠﻤـﺔ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺠﺎ اﺳـﺖ آﻧﻜـﻪ ﻣﻬﻴـﺎ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﺮاي ﻗﻄﻊ دﻧﺒﺎﻟﺔ ﺳﺘﻤﮕﺮان‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑـﺮ ﺧـﻼف ﻗـﺮآن و ﺑـﺮ ﺧـﻼف دﺳـﺘﻮر اﻣﻴـﺮ‬
‫اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲ ؛ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺎﻳﺪ در ﺻﺪد ﻗﻄﻊ ﻳﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و‬

‫آن ﺣﻀﺮت ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ وﺻﻴﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣـﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ‪» :‬ﮐﻮﻧـﺎ ﻟﻠﻈـﺎﻟﻢ ﺧﺼـﻤﺎً وﻟﻠﻤﻈﻠـﻮم‬
‫ﻋﻮﻧﺎً«‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ دﺳﺘﻮري ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ و ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﻛﺴـﻲ ﺑﺎﺷـﻨﺪ ﻛـﻪ او ﺑﻴﺎﻳـﺪ دﻧﺒﺎﻟـﺔ‬
‫ﺳﺘﻤﮕﺮان را ﻗﻄﻊ ﻛﻨﺪ ﻧﺪارﻳﻢ و ﺑﺎﻋﺚ اﻧﺤﻄﺎط و ﺗﺴﻠﻂ اﺷﺮار اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑـﻪ اﺿـﺎﻓﻪ ﭼـﺮا‬
‫اﺋﻤﺔ دﻳﮕﺮ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻴﺰدﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ اﻟﻤﻨﺘﻈﺮ ﻹﻗﺎﻣﺔ اﻷﻣـﺖ واﻟﻌـﻮج«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻛﺠﺎ اﺳﺖ آﻧﻜﻪ ﺑﺎﻧﺘﻈـﺎر‬
‫اوﻳﻴﻢ ﺑﺮاي ﺑﺮﭘﺎ داﺷﺘﻦ ﺳﺴﺘﻲ و ﻛﺠﻲ‪ .‬ﻧﺘﻴﺠﺔ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي از ﺑﻴﻦ ﺑﺮدن‬
‫ﻛﺠﻲﻫﺎ ﻗﻴﺎم و اﻗﺪاﻣﻲ ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﻴﺎﻳﺪ و اﻳـﻦ ﻛـﺎر را اﻧﺠـﺎم دﻫـﺪ‪ .‬و‬
‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺧﻴﺎﻻت و ﮔﻔﺘﺎرﻫﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﻋﻘﺐ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺗﺎ ﺧـﻮد را ﻣﻮﻇـﻒ ﺑـﻪ‬
‫دﻓﻊ ﻛﺠﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻮﻳﺎ ﻧﺪاﻧﻨﺪ و ﻣﻮﺟﺐ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎن ﺑﺮ ﻣﺎ ﭼﻴﺮه ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬وﻟـﻲ ﻗـﺮآن ﺑـﺮ‬
‫ﻋﻜﺲ اﻳﻦ ﺟﻤﻼت دﺳﺘﻮر داده و آﻳﺎت زﻳﺎد دارد ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد را اﺻﻼح و ﺳﭙﺲ‬
‫ﻗﻴﺎم و ﺟﺎﻣﻌﻪ را اﺻـﻼح ﻛﻨﻨـﺪ‪ .‬از آن ﺟﻤﻠـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ F E D C B{ :‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪203‬‬

‫‪) z I H G‬اﻟﻨﺴﺎء‪.(135 :‬‬
‫»اى ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردهاﻳﺪ! ﻛﺎﻣﻼ ﻗﻴﺎم ﺑﻪ ﻋﺪاﻟﺖ ﻛﻨﻴﺪ! ﺑﺮاى ﺧﺪا ﺷﻬﺎدت دﻫﻴﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z ¡ ~ } |   { z y x{ :‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(8 :‬‬
‫»اى ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردهاﻳﺪ! ﻫﻤﻮاره ﺑـﺮاى ﺧـﺪا ﻗﻴـﺎم ﻛﻨﻴـﺪ‪ ،‬و از روى ﻋـﺪاﻟﺖ‪،‬‬
‫ﮔﻮاﻫﻰ دﻫﻴﺪ!«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣﻮده‪) z ½ ¼ » º ¹ ¸¶ µ ´ ³{ :‬ﺳﺒﺎ‪.(46 :‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﺷﻤﺎ را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﭘﻨﺪ ﻣﻰدﻫﻢ‪ ،‬و آن اﻳﻨﻜﻪ‪ :‬دو ﻧﻔﺮ دو ﻧﻔﺮ ﻳـﺎ ﻳـﻚ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﺮاى ﺧﺪا ﺑﺮﺧﻴﺰﻳﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣـــــﻮده‪ K J I H G F E D C B A{:‬‬
‫‪) z T S    R Q P O N M L‬ﻓﺼﻠﺖ‪.(30 :‬‬
‫»ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﭘﺮوردﮔﺎرﻣﺎن ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬آن ﮔﺎه اﺳﺘﻮار ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ]ﺑـﺎ اﻳـﻦ‬
‫ﭘﻴﺎم[ ﺑﺮ آﻧﺎن ﻓﺮو ﻣﻰآﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ و اﻧﺪوﻫﮕﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ و ﺑـﻪ ﺑﻬﺸـﺘﻰ ﻛـﻪ وﻋـﺪه داده‬
‫ﻣﻰﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮش ﺑﺎﺷﻴﺪ«‪.‬‬
‫و ﻓﺮﻣــــــﻮده‪ â á  à ß Þ Ý Ü Û Ú Ù Ø × Ö{ :‬‬
‫‪).zã‬اﻷﺣﻘﺎف‪.(13 :‬‬
‫»ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﭘﺮوردﮔﺎر ﻣﺎ اﻟﻠﱠﻪ اﺳﺖ«‪ ،‬ﺳﭙﺲ اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﺮﺳﻰ ﺑـﺮاى‬
‫آﻧﺎن اﺳﺖ و ﻧﻪ اﻧﺪوﻫﮕﻴﻦ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ«‪ .‬و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ آﻳﺎت دﻳﮕﺮ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺎردﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ اﻟﻤﺮﺗﺠﻰ ﻹزاﻟﺔ اﻟﺠﻮر واﻟﻌـﺪوان« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﻛﺠﺎ اﺳﺖ آﻧﻜﻪ ﺑـﻪ او‬
‫اﻣﻴﺪوارﻳﻢ ﻛﻪ دﻓﻊ ﺟﻮر و ﺳﺘﻢ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ دﺳﺖ از ﭘﺎ ﺧﻄﺎ‬
‫ﻧﻜﻨﻨﺪ و ﺑﺮاي دﻓﻊ ﺟﻮر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻜﻠﻒ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﺑﺮاي ﻧﺪﺑـﻪ‬
‫و ﮔﺮﻳﻪ و زاري و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ دﻟﺨﻮش ﻛﺮدن و ﺣﺮارت ﺟﻮاﻧﺎن را ﺧﺎﻣﻮش ﻛـﺮدن‪.‬‬
‫در ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻇﻠﻢ و ﺳﺘﻢ رواج ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺳﺘﻤﮕﺮان ﺑﺮ ﺧﺮ ﻣﺮاد ﺳﻮار ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ آن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫اﻫﻞ اﺳﺘﻌﻤﺎر ﭼﻪ اﻧﺪازه از اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺧﺮﺳﻨﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﻣﻌﻄﻞ ﺷـﺪه و دم ﺑﮕﻴﺮﻧـﺪ و‬
‫أﻳﻦ اﻟﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ و ﻛﺎري ﺑﻪ ﻛﺎر ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ .‬و ﻟـﺬا اﮔـﺮ از ﺧﻮاﻧﻨـﺪﮔﺎن‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪204‬‬

‫دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﻳﺎ دﻋﺎﻫﺎ و ﺗﻮﺳﻼت و زﻳﺎرات دﻳﮕﺮي ﻣﺎﻧﻨﺪ آن ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺮآن ﺑﻮده ﺑﺎﺷـﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﺶ ﺷﻮد ﺑﺮاي دﻓﻊ و ﭼﺎرهﺟﻮﺋﻲ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﻔﺮ و ﻇﻠﻢ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد و راه ﭼﻴﺴـﺖ؟‬
‫در ﺟﻮاب ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬آن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺧﻮدش اﺻﻼح ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﺎر اﻳﺸﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘـﺎر‬
‫ﻳﻬﻮد اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺮآن ﻧﻘﻞ ﻛﺮده ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ؛ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﺟﻬﺎد ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺪاي ﺧﻮدت ﺑﺮو و ﻗﺘﺎل ﻛﻦ ﻣﺎ اﻳﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻳﻢ‪ ،‬در ﺳﻮرة ﻣﺎﺋﺪه آﻳﺔ ‪ L  K { :24‬‬
‫‪) z R Q P O N M‬اﻟﻤﺎﺋﺪه‪.(24 :‬‬
‫»ﭘﺲ ﺗﻮ و ﭘﺮوردﮔﺎرت ﺑﺮوﻳﺪ و ﺟﻨﮓ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﻣﻰﻣﺎﻧﻴﻢ«‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺟﻤﻼت دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﺑﺮﺧﻼف آﻳﺎت ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣـﺎ ذﻳـﻞ ﺟﻤﻠـﺔ ﻗﺒـﻞ‬
‫ﺑﻴﺎن ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻗﺎﻣﺔ ﻋﺪاﻟﺖ ﻣﺮدم ﺧﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻴﺎم ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ‬
‫دﻋﺎ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ‪ ،‬دﻋﺎﻫﺎي ﻗﺮآﻧﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻣـﺎ آن را در ﺟـﺰوهاي ﮔـﺮد‬
‫آورده و ﭼﺎپ ﻧﻤﻮدهاﻳﻢ‪.‬‬
‫ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ ﺑﺎب اﷲ اﻟﺬي ﻣﻨﻪ ﻳـﺆﺗﻰ«‪ ،‬در اﻳﻦ ﺟﻤﻠـﻪ ﺑـﺮاي ﺧـﺪاي ﺗﻌـﺎﻟﻲ‬
‫درب ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪه در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠـﻲ ؛ در ﻧﻬـﺞ اﻟﺒﻼﻏـﻪ ﺧﻄﺒـﺔ ‪186‬‬
‫ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬وﻻ أﻏﻠﻖ ﻋﻨﮑﻢ دوﻧـﻪ ﺑـﺎب« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺧﺪا دري و درﺑﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺷـﻤﺎ را‬

‫از او ﺣﺎﺟﺐ ﮔﺮدد‪ .‬و ﻧﻴﺰ در ﺟـﺎي دﻳﮕـﺮ ﻓﺮﻣـﻮده‪» :‬ﻟـﻢ ﻳﺠﻌـﻞ ﺑﻴﻨـﮏ وﺑﻴﻨـﻪ ﻣـﻦ ﻳﺤﺠﺒـﻪ‬
‫ﻋﻨﮏ«‪ ،‬و ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮده‪» :‬ﻟﻴﺲ ﻟﻪ ﺑﺎب وﻻ ﻟﻪ ﺑـﻮاب« ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋﺎي ﻧﺪﺑﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻛﺎري دارد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود آن ﻣﻨﺘﻈﺮ را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪ ،‬و از او ﻛﻪ درب ﺧﺪا اﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬آﻳﺎ اﻳﻦ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻣﺎﻻﻳﻄﺎق ﻧﻴﺴﺖ؟‬
‫ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ وﺟﻪ اﷲ اﻟﺬي إﻟﻴﻪ ﻳﺘﻮﺟﻪ اﻷوﻟﻴـﺎء« در اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬آن‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﻮرت ﺧﺪا اﺳﺖ ﻛﻪ اوﻟﻴﺎء ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺑـﻪ او ﺗﻮﺟـﻪ ﻛﻨﻨـﺪ‪ ،‬و اﻳـﻦ ﻫﻤـﺎن ﻛﻔـﺮ و‬
‫ﺧﺮاﻓﻲ ﺻﻮﻓﻴﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﺧﺪا را ﻋﺒﺎدت ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑـﻪ ﭘﻴـﺮ و‬
‫ﺻﻮرت ﻣﺮﺷﺪ ﻛﻨﺪ و ﻃﻠﻌﺖ او را در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺻﻔﻲ ﻋﻠﻲ ﺷﺎه ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻄﻠـﺐ‬
‫را در ﻛﺘﺎب ﺗﻔﺴﻴﺮش در ﺗﻔﺴﻴﺮ »إﻳﺎك ﻧﻌﺒﺪ« ﺳﻮرة ﺣﻤﺪ ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫اﻳــﻦ ﻋﺒﻮدﻳــﺖ زﻋﺸــﻖ اﺳــﺖ و ﻧﻴــﺎز‬

‫ﻃﺎﻋﺖ ﺑـﻲﻋﺸـﻖ ﻣﻜـﺮ اﺳـﺖ و ﻣﺠـﺎز‬

‫ﻋﺸــﻖ ﻫــﻢ ﻧﺎﻳــﺪ ﺑــﻪ دل ﺑــﻲﻋﻠﺘــﻲ‬

‫ﻋﻠــﺖ آن ﺑﺎﺷــﺪ ﻛــﻪ ﺑﻴﻨــﻲ ﻃﻠﻌﺘــﻲ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻃﻠﻌﺖ ﺣﻖ اﺣﻤﺪ اﺳﺖ و ﺣﻴـﺪر اﺳـﺖ‬

‫‪205‬‬

‫ﻳﺎ وﻟـﻲ ﻛـﺎﻳﻦ دو ﺗـﻦ را ﻣﻈﻬـﺮ اﺳـﺖ‬

‫و در ﺷﻌﺮ دﻳﮕﺮ ﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺑــﺮ زﺑــﺎن راﻧــﻢ ﭼــﻮ ﻟﻔــﻆ اﻫــﺪﻧﺎ‬

‫ﺑﺎﺷـــﺪم دل ﭘـــﻴﺶ ﭘﻴـــﺮ و رﻫﻨﻤـــﺎ‬

‫و اﻳﻦ ﻋﻴﻦ ﺷﺮك اﺳﺖ و ﻛﻔﺮ‪ .‬و ﻗﺮآن ﺿﺪ آن را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻛﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ h{:‬‬
‫‪) z ml k j i‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(115 :‬‬
‫»ﻫﺮ ﺟﺎ رو ﻛﻨﻴﺪ ذات ﺧﺪا ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﺳﺖ«‪.‬‬
‫و اﺧﺘﺼﺎص ﺑﻪ ﻓﺮدي از اﻓﺮاد ﺑﺸﺮ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﻫﻔﺪﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ اﻟﻄﺎﻟﺐ ﺑﺪم اﻟﻤﻘﺘﻮل ﺑﮑﺮﺑﻼء«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺠﺎ اﺳـﺖ آﻧﻜـﻪ ﺑﻴﺎﻳـﺪ و‬
‫ﺧﻮن اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ  را ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎﻓﻨﺪه ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﻛـﻪ آن ﻣﻨﺘﻈـﺮ از ﭼـﻪ ﻛـﺲ‬
‫ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻗﺎﺗﻼن اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ؛ ﻛﻪ در آن ﺣﺎل زﻧﺪه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻛـﻪ آن‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲآﻳﺪ و آن ﻗﺪر ﻛﺸﺘﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻄﺢ زﻣﻴﻦ را از ﺧﻮن ﻣﺮدم رﻧﮕﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨـﺪ و‬
‫ﺗﺎ زاﻧﻮي اﺳﺒﺶ در ﺧﻮن ﻓﺮو ﻣﻲرود و ﻣﻴﻠﻴﺎردﻫﺎ ﻣﺮدم را ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﺗﺎ ﻳﻜﺼـﺪ‬
‫و ﺑﻴﺴﺖ ﻧﻔﺮ و ﻳﺎ ﻣﻘﺪاري زﻳﺎدﺗﺮ در ﺗﻤﺎم روي زﻣﻴﻦ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آﻳﺎ اﻳـﻦ‬
‫اﻣﺎم اﮔﺮ روز ﻫﺰار ﻧﻔﺮ را ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﮔﺮدن ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎزه در ﻫﺰار ﺳﺎل ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﻣﻴﻠﻴﺎردﻫـﺎ‬
‫ﺑﺸﺮ را ﺑﻜﺸﺪ و ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﻣﻌﻄﻞ ﺷﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ رواﻳﺎت ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ :‬او ﻫﻔـﺖ‬
‫ﺳﺎل اﻣﺎﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺳﭙﺲ زن رﻳﺸﺪاري او را ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬آﻳﺎ اﻳﻦ اﺧﺒﺎر ﻣﻌﻘﻮل اﺳﺖ؟ و‬
‫اﻳﻦ اﺧﺒﺎر ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ را ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد و اﻳﻦ ﻛﺴﺎن ﻛﻪ ﺑﺎور ﻛﺮدهاﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎور ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ؟!‬
‫آﻳﺎ ﻋﺪاﻟﺖ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ اﺳﻼم ﺑﺎ ﻗﺘﻞ و آدﻣﻜﺸﻲ ﺗﺤﻘـﻖ ﻣـﻲﻳﺎﺑـﺪ؟ آﻳـﺎ ﻋـﺪاﻟﺖ و ﻗـﻮاﻧﻴﻦ‬
‫اﺳﻼﻣﻲ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل آﻧﻬﻢ از ﻃﺮﻳﻖ آدﻣﻜﺸﻲ اﺟﺮا ﺷﻮد؟ ‪ ....‬ﺧﺪا ﻛﻤﻲ ﻋﻘـﻞ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺮاﻓﺎﺗﻴﺎن دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳﻦ اﻟﻤﻀﻄﺮ اﻟﺬي ﻳﺠـﺎب إذا دﻋـﺎ«‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺠﺎﺳـﺖ آن ﻣﻀـﻄﺮي‬
‫ﻛﻪ ﭼﻮن دﻋﺎ ﻛﻨﺪ اﺟﺎﺑﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬آن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺮاي ﭼﻪ ﻣﻀـﻄﺮ ﺷـﺪه و‬
‫ﭼﺮا ﺑﺮاي رﻓﻊ اﺿﻄﺮار ﺧﻮد دﻋﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ؟ زﻳﺮا ﺧﺪا ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻗﻮل ﻧﺪاده ﻛـﻪ ﻫـﺮ وﻗـﺖ‬
‫دﻋﺎ ﻛﻨﺪ دﻋﺎي او را رد ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﺗﺎﺑﻊ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و دﻋﺎي ﺑﺴـﻴﺎري از ﭘﻴﻐﻤﺒـﺮان‬
‫ﻹ را اﺟﺎﺑﺖ ﻧﻜﺮده‪ .‬آﻳﺎ اﻣﺎم از ﭘﻴﻐﻤﺒﺮان ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺳﺖ؟! ﺧﺪا ﺑﻪ ﺣﻀـﺮت ﻧـﻮح ؛‬

‫‪206‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻛﻪ ﺑﺮاي ﭘﺴـﺮش دﻋـﺎ ﻛـﺮد‪ ،‬ﻓﺮﻣـﻮد‪ Y X W V U TS  R Q P O N M{ :‬‬
‫‪) z [ Z‬ﻫﻮد‪.(46 :‬‬
‫»ﭘﺲ ﭼﻴﺰى را ﻛﻪ ﺑﺪان ﻋﻠﻢ ﻧﺪارى از ﻣﻦ ﻣﺨﻮاه‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻧﺪرز ﻣﻰدﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا از‬
‫ﺟﺎﻫﻼن ﺑﺎﺷﻰ«‪.‬‬
‫و رﺳﻮل ﺧﺪا ﻣﺤﻤﺪ ص دﻋﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ :‬ﺧـﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﻣﺸـﺮﻛﻴﻦ را ﻫـﺪاﻳﺖ ﻛـﻦ‪ ،‬و ﺧـﺪا‬
‫دﻋﺎي او را اﺟﺎﺑﺖ ﻧﻜﺮد‪ .‬در ﻗـﺮآن ﺑـﻪ او ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪ G F E D C B A{:‬‬
‫‪).z PO N M L K J I H‬اﻟﺘﻮﺑﻪ ‪(80:‬‬
‫»ﺑﺮاى آﻧﺎن ﭼﻪ آﻣﺮزش ﺑﺨﻮاﻫﻰ ﭼﻪ آﻣﺮزش ﻧﺨﻮاﻫﻰ ]ﺗﻔﺎوﺗﻰ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ[‪ ،‬اﮔـﺮ ﻫﻔﺘـﺎد‬
‫ﺑﺎر ﺑﺮاى آﻧﺎن آﻣﺮزش ﺑﺨﻮاﻫﻰ‪ ،‬ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﺎن را ﻧﻤﻰآﻣﺮزد«‪.‬‬
‫ﻧﻮزدﻫﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠـﺔ‪» :‬ﻳـﺎﺑﻦ اﻟﻤﻌﺠـﺰات اﻟﻤﻮﺟـﻮدة« ﻛـﻪ اﻣـﺎم ﻣﻨﺘﻈـﺮ را ﻓﺮزﻧـﺪ ﻣﻌﺠـﺰات‬
‫ﻣﻮﺟﻮده ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﻪ او ﻧﮕﻔﺘﻪ‪ :‬ﻣﻌﺠﺰات ﻣﻮﺟﻮده ﻛﺠﺎ اﺳﺖ‪ ،‬ﻏﻴﺮ از ﻗﺮآن‪ ،‬از‬
‫اﻧﺒﻴﺎء ﻣﻌﺠﺰهاي ﻧﻤﺎﻧﺪه آن ﻫﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷـﻤﺎ در ﻫﻤـﻴﻦ دﻋـﺎ آن را ذﻛـﺮ‬
‫ﻛﺮدهاي و ﮔﻔﺘﻪاي‪ :‬ﻳﺎﺑﻦ اﻵﻳﺎت واﻟﺒﻴﻨﺎت‪ ،‬و ﺗﺎزه آﻳﺎت ﺑﻴﻨﺎت ﭘﺴﺮ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ اﻟﺼﺮاط اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ« در اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮاﺳـﺘﻪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ ﻋﻠـﻲ ﺻـﺮاط‬
‫اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ و اﻣﺎم زﻣﺎن ﻓﺮزﻧﺪ اوﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ در ﺟﻤﻠﺔ و ﺻـﺮاﻃﻪ اﻟﻤﺴـﺘﻘﻴﻢ ﻛـﻪ در ﻫﻤـﻴﻦ‬
‫ﺟﻤﻼت ﻣﻮرد اﺷﻜﺎل ﺑﻮد ﺑﻴﺎن ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻬﻤﺖ ﺑﻪ آن ﺣﻀﺮت اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ اﻟﻨﺒﺄ اﻟﻌﻈﻴﻢ« ﻛﻪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ آن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﭘﺴﺮ ﻧﺒﺄ‬
‫ﻋﻈﻴﻢ‪ ،‬و ﻃﺒﻖ اﺧﺒﺎر ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ ﻋﻠﻲ ؛ را ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ ﻓﺮض ﻛﺮده‪ ،‬و اﻣﺎم زﻣﺎن را ﻓﺮزﻧـﺪ‬
‫او ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬و ﺧﻴﺎل ﻛﺮده آﻳﺎت ﺳﻮرة ﻧﺒﺄ )ﻛـﻪ ﻓﺮﻣـﻮده(‪  F E D C B A{ :‬‬
‫‪) z L K J I H G‬اﻟﻨﺒﺄ‪.(3-1 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬از ﭼﻪ ﭘﺮس و ﺟﻮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ از آن ﺧﺒﺮ ﺑﺰرﮔـﻲ ﻛـﻪ در آن اﺧـﺘﻼف دارﻧـﺪ؟‬
‫آري‪ ،‬ﺑﻪ زودي از آن آﮔﺎه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ«‪.‬‬
‫و ﻫﻢ آﻳﺎت ﺳﻮرة ص )ﻛﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳـﺪ(‪zwv u t s r q p o{ :‬‬
‫)ص‪.(68-67 :‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪207‬‬

‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﮕﻮ‪ :‬آن ﺧﺒﺮي اﺳﺖ ﺑﺰرگ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ از آن روي ﮔﺮدان ﻫﺴﺘﻴﺪ«‪.‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد از ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ در اﻳﻦ آﻳﺎت‪ ،‬ﺣﻀﺮت اﻣﻴـﺮ اﻟﻤـﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠـﻲ ؛ اﺳـﺖ ﻃﺒـﻖ‬
‫اﺧﺒﺎر ﻣﺠﻌﻮﻟﻪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ دو ﺳﻮره در ﻣﻜﻪ ﻧﺎزل ﺷﺪه‪ ،‬و در ﺣﻖ ﻣﺸـﺮﻛﻴﻦ ﻧـﺎزل‬
‫ﺷﺪه ﻛﻪ در ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺧﺘﻼف داﺷﺘﻨﺪ و از آن اﻋﺮاض داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ N   M{ :‬‬
‫‪) z O‬اﻟﻨﺒﺄ‪ .(4 :‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ زودي ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﻧﺴﺖ‪ ،‬روزي ﻛﻪ {‪ l k j i h‬‬
‫‪) z n m‬اﻟﻨﺒﺄ‪ .(18 :‬روزي ﻛﻪ ﻧﻔﺦ ﺻﻮر ﺷﻮد و ﻓﻮج ﻓﻮج ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬و در‬
‫ﻣﻜﻪ ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ درﺑﺎرة ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ اﺧﺘﻼف ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪا آﻳﺔ ﻧﺎزل ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﺿـﺎﻓﻪ‬
‫ﺧﻮد ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ؛ در ﺻﺤﻴﻔﺔ ﻋﻠﻮﻳـﻪ در دﻋـﺎي روز دوﺷـﻨﺒﻪ ﻋـﺮض ﻣـﻲﻛﻨـﺪ‪:‬‬
‫»اﻟﺤﻤﺪ ﷲ اﻟـﺬي ﻋﺮﻓﻨـﻲ اﻟﻨﺒـﺄ اﻟﻌﻈـﻴﻢ اﻟـﺬي ﻫـﻢ ﻓﻴـﻪ ﻣﺨﺘﻠﻔـﻮن« ﺗـﺎ آﺧـﺮ‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ ﺳـﺘﺎﻳﺶ‬
‫ﺧﺪاﺋﻲ را ﻛﻪ ﻣﺮا ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻴﺪ و ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮد ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ را ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑـﻪ آن اﻳﻤـﺎن آوردم‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ .‬ﭘﺲ آن ﺟﻨﺎب ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻳﻤﺎن دارم‪ ،‬وﻟـﻲ‬
‫اﻳﻦ ﻣﺮﻳﺪان دروﻏﻲ او ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺧﻴﺮ ﺧﻮدش ﻧﺒﺄ ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ ﻗـﻮل ﺧـﺪا و ﻗـﻮل‬
‫ﻋﻠﻲ ؛ را در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﻳﻦ دﻋﺎ ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻳﻢ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺨﻮاﻧﻴﻢ و ﺛﻮاب ﺑﺒﺮﻳﻢ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﻨﻴﺌـﺎً ﻟﮑـﻢ‪ .‬و ﻋﺠﻴﺐ آﻧﻜﻪ ﺑﻌﻀﻲ از ﻋﻠﻤﺎي زﻣﺎن ﻛﻪ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ و زﻋﺎﻣﺖ دارﻧﺪ‬
‫ﻓﺘﻮي ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮدم ﺗﺮك ﻧﻜﻨﻨﺪ و ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و دوم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ ﻣﻦ ﻫﻮ ﻓﻲ أم اﻟﮑﺘﺎب ﻟﺪى اﷲ ﻋﻠـﻲ ﺣﮑـﻴﻢ« ﻛـﻪ در اﻳـﻦ‬
‫ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ اﻣﺎم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اي ﭘﺴﺮ آﻧﻜﻪ در »أم اﻟﮑﺘـﺎب« ﻧﺰد ﺧﺪا ﻋﻠﻲ و ﺣﻜﻴﻤﻲ‪ ،‬و‬
‫ﻛﻠﻤﺔ ﻋﻠﻲ وﺻﻔﻲ در آﻳﻪ را ﺑﻤﻌﻨﻲ ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬و اﻣﺎم زﻣـﺎن را ﻓﺮزﻧـﺪ او‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬آري‪ ،‬اﻳﻨﺎن در ﻋﻮض اﻳﻨﻜﻪ اروﭘﺎﺋﻴﺎن ﺟﺖ و ﻓﺎﻧﺘﻮم )ﻃﻴﺎره( ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪ ،‬از‬
‫ﻋﻠﻲ وﺻﻔﻲ‪ ،‬ﻋﻠﻲ اﺳﻤﻲ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ اﻳـﻦ ﺟﻤﻠـﻪ در اول ﺳـﻮرة زﺧـﺮف‬
‫اﺳﺖ ﻛـﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪y xwvut s r q p{:‬‬
‫‪) zcb a `_~}|{z‬اﻟﺰﺧﺮف‪.(4-1 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻗﺴﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻣﺒﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﺎ اﻳﻦ ﻗﺮآن را ﻋﺮﺑﻲ ﻗﺮار دادﻳﻢ ﺗﺎ ﺗﻌﻘـﻞ ﻛﻨﻴـﺪ و‬
‫ﺑﺪرﺳﺘﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺮآن در اﺻﻞ ﻛﺘﺎب واﻻ و ﺑﺎ ﺣﻜﻤﺖ اﺳﺖ«‪.‬‬

‫‪208‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﭘﺲ اﻳﻦ آﻳﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻋﻠﻲ و ﺣﻜﻴﻢ در آﻳﻪ دو وﺻﻒ ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬ﻧـﻪ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺎم ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﻲ ﻃﺎﻟـﺐ ﺑﺎﺷـﺪ‪ ،‬و ﺑـﻪ آن ﺟﻨـﺎب ﻣﺮﺑـﻮط ﻧﻴﺴـﺖ‪ .‬و اﮔـﺮ‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﻠﻲ ؛ ﻗﺮار دﻫﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮآن را ﺑﻴﻬﻮده و ﺑﻲﺗﻨﺎﺳﺐ ﻗﺮار دﻫﻴﻢ‪ ،‬و‬
‫ﺑﺎ ﻗﺮآن ﻧﻌﻮذ ﺑﺎﷲ ﺑﺎزي ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﺳﻮم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ اﻵﻳﺎت واﻟﺒﻴﻨـﺎت« ﻛﻪ اﻣﺎم را ﻓﺮزﻧﺪ آﻳﺎت ﺑﻴﻨﺎت ﺧﻮاﻧـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﺮ ﻣﻘﺼﻮد از آﻳﺎت‪ ،‬آﻳﺎت ﻗﺮآن ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻏﻠﻂ اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا آﻳـﺎت‬
‫ﻗﺮآن ﻣﺘﺒﻮع ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﭼﻪ اﻣﺎم ﺑﺎﺷﺪ و ﭼﻪ ﻣﺄﻣﻮم‪ ،‬و آﻳـﺎت ﻗـﺮآن واﻟـﺪ ﻛﺴـﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﺑﺘﻤﺎم ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮده‪ Z   Y X W V U  T S R Q{:‬‬
‫[\ ] ^ _ ` ‪) .z‬اﻷﻋﺮاف‪.(3 :‬‬
‫»از آﻧﭽﻪ از ]ﺟﺎﻧﺐ[ ﭘﺮوردﮔﺎرﺗﺎن ﺑﻪ ﺳﻮى ﺷﻤﺎ ﻓﺮو ﻓﺮﺳـﺘﺎده ﺷـﺪه اﺳـﺖ‪ ،‬ﭘﻴـﺮوى‬
‫ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺟـﺎى او از دوﺳـﺘﺎن ]و ﺳـﺮوران دﻳﮕـﺮ[ ﭘﻴـﺮوى ﻣﻜﻨﻴـﺪ‪ .‬ﭼـﻪ اﻧـﺪك ﭘﻨـﺪ‬
‫ﻣﻰﭘﺬﻳﺮﻳﺪ«‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴــﺖ و ﭼﻬــﺎرم‪ ،‬ﺟﻤﻠــﺔ‪» :‬ﻳـﺎﺑﻦ اﻟﺤﺠـﺞ اﻟﺒﺎﻟﻐــﺎت« در اﻳــﻦ ﺟﻤﻠــﻪ اﻣــﺎم را ﻓﺮزﻧــﺪ‬
‫ﺣﺠﺖﻫﺎي ﺑﺎﻟﻐﻪ ﻗﺮار داده‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺼﺮﻳﺢ ﻗﺮآن ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺣﺠـﺖ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺟﺎﻫﻞ‪ ،‬ﭼﻪ اﻣﺎم ﺑﺎﺷﺪ و ﭼﻪ ﻣـﺄﻣﻮم‪ .‬زﻳـﺮا ﻓﺮﻣـﻮده‪ n{:‬‬
‫‪z ~ } | { z yx w v u t s r q p o‬‬
‫)اﻟﻨﺴﺎء‪.(165 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان را ﺑﺮاي ﺑﺸﺎرت و اﻧﺬار ﻓﺮﺳﺘﺎدﻳﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑـﺮاي ﻣـﺮدم ﺑـﺮ ﺧـﺪا‬
‫ﺣﺠﺘﻲ ﭘﺲ از اﻧﺒﻴﺎء ﻧﺒﺎﺷﺪ«‪.‬‬
‫و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق ؛ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻛﺎﻓﻲ در ﺑﺎب ﻋﻘﻞ و ﺟﻬﻞ رواﻳـﺖ ﻛـﺮده‬
‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺣﺠﺖ ﺧﺪا ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎن دو ﺣﺠﺖ اﺳـﺖ‪ :‬ﺣﺠـﺖ ﺑـﺎﻃﻨﻲ ﻛـﻪ ﻋﻘـﻞ ﺑﺎﺷـﺪ و‬
‫ﺣﺠﺖ ﻇﺎﻫﺮي ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎء ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬و ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ ﺣﺠﺘﻲ را ﺑﻴﺎن ﻧﻜﺮده‪ ،‬و اﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻣﻮاﻓﻖ‬
‫ﻗﺮآن اﺳﺖ‪ ،‬و ﻟﺬا ﻣﺎ آن را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎل ﺣﺠﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺠﺖ ﻇﺎﻫﺮي‬
‫ﻓﻘﻂ اﻧﺒﻴﺎءﻹ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻫﺮ اﻣﺎﻣﻲ ﺑﺎﻳﺪ راوي ﻗﻮل رﺳﻮل و ﻳﺎ ﻧﺎﻗﻞ ﻗﻮل ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳـﺎﺑﻦ ﻃـﻪ واﻟﻤﺤﮑﻤـﺎت«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اي ﭘﺴﺮ ﻃﻪ و ﻣﺤﻜﻤﺎت‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪209‬‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻮدن اﻣﺎم ﻓﺮزﻧﺪ ﻃﻪ و ﻣﺤﻜﻤﺎت ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬آﻳﺎ آﻳﺎت ﻣﺤﻜﻤﺎت ﻓﺮزﻧﺪي دارد و‬
‫ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎت ﻓﺮزﻧﺪ ﻧﺪارد؟! ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺼﻮد و ﻫﺪف ﺑﺎﻓﻨﺪه ﻗﺎﻓﻴـﻪ ﭘـﺮدازي و ﻋﺒـﺎرتﺳـﺎزي‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺸﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ ﻳﺲ واﻟﺬارﻳﺎت«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ :‬اي ﻓﺮزﻧﺪ ﻳﺲ و ﺑﺎدﻫﺎي وزﻧﺪه‪.‬‬
‫آﻳﺎ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ اﻣﺎم ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬و ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ اﺳﺖ ﺑـﻴﻦ ﻳـﺲ و ﺣـﻢ و اﻟـﻢ؟‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﺣﺮوف ﻣﻘﻄﻌﻪ در اﻳﻦ دﻋﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻘﺼﻮد از ﻳﺲ و ﻃـﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا‬
‫ص ﺑﺎﺷﺪ در ﺟﻤﻼت ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻪ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﻟﻤﺼﻄﻔﯽ«‪ ،‬دﻳﮕﺮ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﻻزم ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ اﻟﻄﻮر واﻟﻌﺎدﻳﺎت«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬اي ﻓﺮزﻧﺪ ﻃﻮر و ﻳﺎ ﻛﻮه ﻃـﻮر‬
‫و اﺳﺒﺎن دوﻧﺪه؟ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات آﻳﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ اﺳﺖ و ﻳﺎ ﺗﻮﻫﻴﻦ؟ و دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ اﻣـﺎم ﭼﮕﻮﻧـﻪ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻃﻮر و ﻳﺎ ﻓﺮزﻧﺪ اﺳﺒﺎن دوﻧﺪه اﺳﺖ؟! اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻫﻤﺎن ﻃـﻮر ﻛـﻪ ﺣﻀـﺮت‬

‫ﺳﺠﺎد ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ ؛ در ﻣﺠﻠﺲ ﻳﺰﻳﺪ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬أﻧﺎ اﺑﻦ ﻣﮑﺔ وﻣﻨﯽ‪ ،‬أﻧﺎ اﺑـﻦ زﻣـﺰم و‬
‫ﺻﻔﺎ«‪ ،‬و ﺧﻮد را ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻜﻪ و ﻣﻨﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن ﻓﺮزﻧﺪ ﻛﻮه ﻃﻮر ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﭼﻪ اﺷﻜﺎل دارد؟ ﺟﻮاب اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﭼﻮن در ﻣﻜﻪ و ﻣﻨﻲ ﺑﺰرگ ﺷـﺪه‬
‫و ﻳﺎ ﻣﺪﺗﻲ ﺳﺎﻛﻦ ﺑﻮده‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ‪ :‬او ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻜﻪ و ﻣﻨﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺳﺎﻛﻦ ﻛﺎﺷﺎن‬
‫را ﺑﭽﺔ ﻛﺎﺷﺎن و اﻫﻞ ﻗﻢ را ﺑﭽﺔ ﻗﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﻣﺎم زﻣﺎن در ﻛﻮه ﻃـﻮر ﻧـﻪ ﺧـﻮدش‬
‫ﺑﺰرگ ﺷﺪه و ﻧﻪ ﭘﺪران ﺑﺰرﮔﻮارش‪ ،‬ﺗﺎزه ﻳﺎﺑﻦ اﻟﻄﻮر را اﺻﻼح ﻛﻨﻴـﺪ‪ ،‬اﻟﻌﺎدﻳـﺎت را ﭼـﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟ آﻳﺎ اﺳﺒﺎن دوﻧﺪه اﻓﺘﺨﺎري اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺪر ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﺸﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻳﺎﺑﻦ ﻣﻦ دﻧﯽ ﻓﺘﺪﻟﯽ ﻓﮑـﺎن ﻗـﺎب ﻗﻮﺳـﻴﻦ أو أدﻧـﯽ دﻧـﻮاً واﻗﺘﺮاﺑـﺎً‬
‫ﻣﻦ اﻟﻌﻠﻲ اﻷﻋﻠﯽ« اﻳﻦ ﺟﻤﻼت اﺷﺎره ﺑﻪ آﻳﺎت ‪ 9-5‬ﺳﻮرة ﻧﺠﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪:‬‬
‫{‪ g f e d c b a ` _ ^ ] \  [ Z Y X W V‬‬
‫‪) z q p o n m l k  j i h‬اﻟﻨﺠﻢ‪.(10 -5 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» ،‬ﻓﺮﺷﺘﺔ وﺣﻲ )ﻛﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴـﻞ ﺑﺎﺷـﺪ( ﺑـﻪ او )ﻳﻌﻨـﻲ ﻣﺤﻤـﺪ ص( آﻣﻮﺧـﺖ‪ ،‬آن‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪاي ﻛﻪ در اﻓﻖ ﺑﺎﻻﺗﺮي ﺑﻮد ﺳﭙﺲ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ و ﺧﻮد را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد ﻛﻪ ﺑﺎﻧـﺪازة دو‬
‫ﻛﻤﺎن و ﻳﺎ ﻧﺰدﻳﻜﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ وﺣﻲ ﻛﺮد ﺑﻪ ﺑﻨﺪة او آﻧﭽﻪ وﺣﻲ ﻛﺮد«‪.‬‬
‫در اﻳﻦ آﻳﺎت‪ ،‬ﺧﺪا اوﺻﺎف ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ را ﺑﻴﺎن ﻛﺮده ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ رﺳـﻮل ﺧـﺪا ﻣﺤﻤـﺪ‬

‫‪210‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ص ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ و وﺣﻲ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ آﻳﺎت اوﺻﺎف ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺎﻓﻨـﺪة دﻋـﺎ‬
‫ﺧﻴﺎل ﻛﺮده اﻳﻨﻬﺎ اوﺻﺎف رﺳﻮل ﺧﺪا ﻣﺤﻤﺪ ص اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ اﻣﺎم زﻣﺎن را ﻓﺮزﻧﺪ رﺳـﻮل‬
‫ﺧﺪا ص ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ اوﺻﺎﻓﻲ داﺷﺘﻪ ﻗـﺮار داده اﺳـﺖ‪ ،‬و ﺷـﺎﻳﺪ اﻣـﺎم را ﻓﺮزﻧـﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴـﻞ‬

‫داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬و ﺧﻄﺎب »ﻳـﺎﺑﻦ ﻣـﻦ دﻧـﯽ« ﺑﻪ او ﻧﻤـﻮده اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﮔﻔﺘـﻪ‪» :‬دﻧـﻮاً واﻗﱰاﺑـﺎً ﻣـﻦ اﻟﻌﻠـﻲ‬
‫اﻷﻋﻠﯽ« ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﭘﺪر اﻣﺎم ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﺪاي ﻋﻠـﻲ اﻋﻠـﻲ‪،‬‬
‫زﻳﺮا دﻧﻮ ﻗﺮب ﻣﻜﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻗﺮب ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﺷـﺪه اﺳـﺖ‪ .‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل‬
‫ﻋﺒﺎرت ﭘﺮدازي آن ﺧﻮب اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل ﻫﺮ ﻋﻴﺒﻲ دارد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ!!!‪.‬‬
‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻧﻬﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﺑﻨﻔﺴﻲ أﻧﺖ ﻣﻦ ﻣﻐﻴﺐ ﱂ ﳜﻞ ﻣﻨـﺎ« در اﻳﻦ ﺟﻤﻠـﻪ ﺑﺎﻓﻨـﺪه ﻗﺴـﻢ‬
‫ﺧﻮرده ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﻮدش ﻛﻪ اﻣﺎم از آن اﺷﺨﺎص ﻏﺎﻳﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﻲ از ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳـﻦ‬
‫ﻋﺒﺎرت ﻫﺮ ﻃﻮر ﻣﻌﻨﻲ ﺷﻮد‪ .‬ﻛﻼم زﺷﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ذﻳﻼً ذﻛﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪:‬‬
‫‪ -1‬اﻣﺎم از اﺷﺨﺎص ﻏﺎﻳﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻣﺎ ﻏﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ ﻫﻤﻴﺸـﻪ در ذﻫـﻦ ﻣـﺎ‬
‫ﺟﺎي او اﺳﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ زﻳﺮا در ذﻫﻦ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮﺧـﺪا ﻧﺒﺎﺷـﺪ‪ ،‬و ﻫﻤـﻮاره‬
‫ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎد ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﺎن ﻛـﻪ ﻣﺮﺷـﺪي ﭼـﻮن ﺑـﺖ ﻫﻤـﻮاره در‬
‫ﻓﻜﺮﺷﺎن اﺳﺖ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ -2‬ﻣﻌﻨﻲ دوم‪ ،‬ﺑﺠﺎن ﺧﻮدم)‪ (1‬ﺗﻮ از ﻏﺎﻳﺐﺷﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪاي‪ ،‬و اﻳﻦ ﻧﻴـﺰ‬

‫ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا اﮔﺮ از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻲ ﻧﺮود از آن ﺟﻤﻊ ﻏﺎﻳﺐ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ اﻏﺮاق‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻮع ﻛﺬب ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ -3‬ﻣﻌﻨﻲ ﺳﻮم‪ ،‬ﺑﺠﺎن ﺧﻮدم ﺗﻮ از ﻏﺎﻳﺐﺷﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﻣﺎ ﺟﺪا ﻧﻴﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ وﺟﻮد ﻣﺎ‬
‫و ﺗﻮ ﻳﻜﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻤﻌﻨﻲ وﺣﺪت وﺟﻮد ﺧﺎﻟﻖ و ﻣﺨﻠﻮق و ﺻـﺎﻟﺢ و ﻃـﺎﻟﺢ و آﺳـﻤﺎن و‬
‫زﻣﻴﻦ ﻛﻪ ﺻﻮﻓﻴﺎن ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ و ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻛﻔﺮ و ﺷﺮك اﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋـﺎ ﺧـﻮد‬
‫ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻲام‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻋﺰﻳﺰ ﻋﻠﻲ أن أﺑﮑﻴـﮏ وﳜـﺬﻟﮏ اﻟـﻮرى«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ‬
‫ﺗﻮ ﺑﮕﺮﻳﻢ و دﻳﮕﺮان ﺧﻮارت ﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﻌﻨـﻲ ﻏﻠـﻂ اﺳـﺖ زﻳـﺮا‪ ،‬ﮔﺮﻳـﻪ‬
‫‪" . .3 * T  *.3 J −‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪211‬‬

‫ﻛﺮدن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺮ او ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺧﺪا راﺿﻲ اﺳﺖ و ﻧﻪ اﻣﺎم‪ ،‬زﻳﺮا ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬‬
‫{§ ¨ © ‪) z ¯ ® ¬ « ª‬اﻟﺒﻘــﺮه‪» .(185 :‬ﺧــﺪا ﺑﺸــﻤﺎ آﺳــﺎﻧﻰ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و ﺑﺸﻤﺎ دﺷﻮارى ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ«‪.‬‬
‫و اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻮﻳﺪ‪ :‬دﻳﮕﺮان ﺧﻮارت ﮔﺬارﻧﺪ ﻣﺜﻼً ﺑﺮاﻳـﺖ ﮔﺮﻳـﻪ ﻧﻜﻨﻨـﺪ‪ .‬اوﻻً‪ ،‬ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ‬
‫ﻋﺰت و ﺧﻮاري ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪاﺳﺖ ﻧﻪ دﺳﺖ ﻣﺮدم‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬ﻣﺮدم ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻜﻨﻨﺪ و ﻳﺎ ﻧﻜﻨﻨﺪ ﭼـﻪ‬
‫ﻓﺎﻳﺪه دارد‪ ،‬دﻳﻦ اﺳﻼم دﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕـﺮ ﺑﻤـﺬﻫﺐ روﺿـﻪ ﺧﻮاﻧـﺎن‪ ،‬زﻳـﺮا ﺧـﺪا از‬
‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﮔﺮﻳـﻪ ﻧﺨﻮاﺳـﺘﻪ و ﻓﺮﻣـﻮده‪ i h g f e d c b a{:‬‬
‫‪) z k j‬ﻳﻮﻧﺲ‪(58:‬‬
‫»ﺑﮕﻮ‪ :‬ﺑﻪ ﻓﻀﻞ و رﺣﻤﺖ ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ‪ ،‬از ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ ﮔـﺮدآورى‬
‫ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ!«‪.‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻛﻔﺎر و ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮده‪ :‬ﺑﺮاي ﻧﻔﺎق و ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﺧﻮد ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ {{ :‬‬
‫| } ~   _ ` ‪) z c b   a‬اﻟﺘﻮﺑﻪ‪.(82 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺪﻛﻰ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ و ﺑﺴﻴﺎر ﺑﮕﺮﻳﻨﺪ‪] .‬ﻧﻈﺮ ﺑﻪ[ ﻛﻴﻔﺮ آﻧﭽﻪ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ«‪.‬‬
‫دﻳﻦ اﺳﻼم دﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ و زاري و ﺑﺮ ﺳﺮ زدن و ﺟﺎﻣﻪ درﻳﺪن و زﻧﺠﻴﺮ ﻛﻮﺑﻴﺪن ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ دﻳﻦ رﺷﺎدت و ﺷﺠﺎﻋﺖ و ﻣﺮداﻧﮕﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﻮد ﻗﻴـﺎم اﻣـﺎم ﺣﺴـﻴﻦ ؛‬
‫ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺑﺎرز آن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻋﻠﻲ أن ﳚﺮي ﻋﻠﻴﮏ دو‪‬ﻢ ﻣـﺎ ﺟـﺮی« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺳﺨﺖ اﺳﺖ ﺑـﺮ‬
‫ﺳﻲ و ﻳﻜﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﻋﺰﻳﺰ ‪‬‬

‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺟﺎري ﮔﺮدد آﻧﭽﻪ ﺟﺎري ﺷﺪه ﻧﻪ ﺑﺮ دﻳﮕﺮان‪ .‬و اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻮﻫـﻮﻣﻲ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا اﮔﺮ ﺑﺮ اﻣﺎم از ﻃﺮف ﺧﺪا ﭼﻴﺰي رخ داده و ﺟﺮﻳﺎن ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ او و ﻣـﺄﻣﻮﻣﺶ‬

‫راﺿﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﺻﻼح ﺑﻮده و ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻇﻬﺎر ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ آﻧﭽﻪ ﺑـﺮ او ﺟـﺎري‬
‫ﺷﺪه ﻧﻪ ﺑﺮ دﻳﮕﺮان ﭼﻪ ﺑﻮده‪ .‬اﮔﺮ ﻏﻴﺒﺖ ﻳﺎ ﻓﻀﺎﺋﻞ دﻳﮕﺮي ﺑﻮده ﺑﺮاي ﺑﺮﺗﺮي اﻣﺎم اﺳﺖ‪ ،‬و‬
‫ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ دﻳﮕﺮان ﺟﺎري ﮔﺮدد‪ ،‬اﻳﻨﺎن ﮔﺎﻫﻲ اﻣﺎم را از ﻣﻘﺎم ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﻲﺑﺮﻧـﺪ و ﮔـﺎﻫﻲ‬
‫اﻧﺘﻈﺎر دارﻧﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺮ اﻣﺎم ﺟﺎري ﺷﺪه ﺑﺮ دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺰ ﺟﺎري ﮔﺮدد‪.‬‬
‫ﺳﻲ و دوم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬ﺧﻠﻘﺘﻪ ﻟﻨﺎ ﻋﺼﻤﺔ و ﻣﻼذا« ﻳﻌﻨﻲ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﺎ اﻣﺎم را ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ و ﭘﻨـﺎه‬

‫‪212‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﻛﺮدي‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ دروغ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا اﻳﻨﺎن از ﻳﻚ ﻃﺮف ﻣﻌﺘﻘﺪﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺧﻠﻘـﺖ‬
‫ﺟﻬﺎن و ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺑﺮاي ﺧﺎﻃﺮ اﻣﺎم اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺣﺪﻳﺚ ﻛﺴﺎء آوردهاﻧﺪ‪ ،‬و از ﻃـﺮف‬
‫دﻳﮕﺮ اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ و ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا در‬
‫ﻗﺮآن ﺿﺪ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻜﺠﺎ ﺑﻪ رﺳﻮل ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪z vu t s r{ :‬‬
‫)اﻷﻧﻌﺎم‪.(107 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﻣﺎ ﺗﻮ را ﻧﮕﻬﺒﺎن اﻳﺸﺎن ﻗﺮار ﻧﺪادﻳﻢ«‪.‬‬
‫و ﻳﻜﺠﺎ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺧﻠﻘﺖ ﺟﻬﺎن و زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن ﺑﺮاي ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم اﺳﺖ‪ ،‬ﻧـﻪ ﺑـﺮاي‬
‫اﺷــﺨﺎص ﺑﺨﺼﻮﺻــﻲ ﻓﺮﻣــﻮده‪ t s r q p o n m l{:‬‬
‫‪) z ~ } | { z y x w v u‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(22-21 :‬‬
‫»اى ﻣﺮدﻣﺎن ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ ﭘﺮوردﮔﺎر ﺧﻮﻳﺶ را‪ ،‬آﻧﻜﻪ آﻓﺮﻳﺪ ﺷﻤﺎ را و ﻛﺴﺎﻧﻰ را ﻛﻪ ﭘـﻴﺶ‬
‫از ﺷﻤﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﺮﻫﻴﺰﻛﺎر ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﻛﺴﻰ ﻛﻪ زﻣﻴﻦ را ]ﻣﺎﻧﻨﺪ[ ﺑﺴﺎﻃﻰ و آﺳـﻤﺎن را ]ﻣﺎﻧﻨـﺪ[‬
‫ﺳﻘﻔﻰ ﺑﺮاﻳﺘﺎن ﻗﺮار داد«‪.‬‬
‫و در آﻳﺔ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﻮده‪) z n m l k{ :‬اﻟﺮﺣﻤﻦ‪.(10:‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬و زﻣﻴﻦ را ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﻧﻬﺎد«‪.‬‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺮاي اﺳﺘﻔﺎدة ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم آﻓﺮﻳﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻛﻪ اﻣﺎم ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ و ﻋﺼـﻤﺖ ﻣـﺎ ﺧﻠـﻖ ﺷـﺪه ﺳـﺨﻦ ﺑﻴﺠـﺎ و‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ اﺳﺖ‪ .‬زﻳﺮا ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻌﻲ ﺧﻮد ﻋﻔﺖ و ﻋﺼﻤﺖ ﺧﻮد را ﺣﻔـﻆ ﻛﻨـﻴﻢ ﺗـﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ او ﻣﺎ را ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ‪ .‬و ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺿﺪ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣـﻮده‪ o n m{ :‬‬
‫‪) z y x w v u t  s r q p‬اﻟﺠﻦ‪.(22 :‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ‪» :‬ﺑﮕﻮ ﻛﻪ‪ :‬اﺣﺪي از ﻃﺮف ﺧﺪا ﻣﺮا ﭘﻨﺎه ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬و ﺟـﺰ ﺧـﺪاي ﭘﻨـﺎﻫﻲ ﻧﺨـﻮاﻫﻢ‬
‫ﻳﺎﻓﺖ«‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺟﺰ ﺧﺪا ﺑﺮاي ﺑﻨﺪﮔﺎن ﭘﻨﺎﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻼذ ﺑﻮدن اﻣﺎم ﺿﺪ ﻗـﺮآن اﺳـﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮده‪) .z i h g f e d c b a `{:‬اﻟﺒﻘﺮه‪ .(107 :‬ﻳﻌﻨﻲ‪،‬‬
‫»ﻫﻴﭻ ﻛﺲ وﻟﻲ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ و ﻳﺎور ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﺧﺪا«‪.‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫‪213‬‬

‫ﺳﻲ و ﺳﻮم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬أﻳـﻦ اﻟﺴـﺒﺐ اﳌﺘﺼـﻞ ﺑـﲔ اﻷرض واﻟﺴـﻤﺎء« ﻳﻌﻨـﻲ‪ ،‬ﻛﺠﺎﺳـﺖ آﻧﻜـﻪ‬
‫ﺳﺒﺐ اﺗﺼﺎل ﻣﻴﺎن زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﺮاي ﻳﻜﻲ از داﻧﺸﻤﻨﺪان ﺧﻮاﻧـﺪم‬
‫ﺧﻨﺪهاش ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻫﺮ ﻛﺲ اﻳﻦ دﻋـﺎ را ﺑﺎﻓﺘـﻪ ﺧﻮاﺳـﺘﻪ ﺷـﻴﻌﻴﺎن را‬
‫ﻣﺴﺨﺮه ﻛﻨﺪ و ﻳﺎ ﻋﻘﻞ اﻳﺸﺎن را ﺑﺴﻨﺠﺪ و اﻣﺘﺤﺎن ﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻨﺎن ﭼﻘﺪر ﺧﻮش ﺑﺎورﻧﺪ‪ ،‬آﻳﺎ‬
‫اﻣﺎم زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن را ﺑﻬﻢ ﻣﻲدوزد؟! ﭼﮕﻮﻧﻪ زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن را ﺑﻬﻢ اﺗﺼـﺎل ﻣـﻲدﻫـﺪ؟!‬
‫ﭼﺮا ﺧﺪا ﺧﻮدش اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻧﻜﺮده ﺑﻠﻜﻪ در ﻗﺮآن ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺑﻴـﺎن ﺷـﺪه؟! و ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪)z ml k j i h g   f e d c‬اﻷﻧﺒﻴﺎء‪.(30 :‬‬
‫»آﻳﺎ ﻛﻔﺎر ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ و زﻣﻴﻦ ﺑﺴﺘﻪ و ﺑﻬﻢ وﺻﻞ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣـﺎ آﻧﻬـﺎ را ﺟـﺪا و‬
‫ﮔﺸﺎده ﻧﻤﻮدﻳﻢ«‪.‬‬
‫ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺎﻓﻨﺪة دﻋﺎ و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻋﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺿﺪ ﻗﺮآن و ﻧﺬر ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺮآن ﻓﺮﻣﻮده ﺿﺪ آن را ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻲ و ﭼﻬﺎرم‪ ،‬ﺟﻤﻠﺔ‪» :‬اﻟﺬي ﻣﻦ ﱂ ﻳﺆﻣﻦ ﺑـﻪ ﻓﻘـﺪ ﺧﻄـﺮ وﮐﻔـﺮ« ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻠﻲ  آﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ او اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎورد ﻣﺤﻘﻘﺎ ﺑـﻪ ﺧﻄـﺮ اﻓﺘـﺎده و ﻛـﺎﻓﺮ اﺳـﺖ‪ .‬در اﻳﻨﺠـﺎ ﺧﻮاﺳـﺘﻪ‬
‫ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ  را از اﺻﻮل دﻳﻦ ﻗﺮار دﻫﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ او اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎورد ﻛﺎﻓﺮ اﺳـﺖ‪،‬‬
‫و اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮ ﺿﺪ ﻗﺮآن ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻛﻢ و زﻳﺎد ﻛﺮدن اﺻﻮل دﻳـﻦ اﺳـﺖ‪ ،‬زﻳـﺮا ﺧـﺪا‬
‫اﺻﻮل دﻳﻦ ﺧﻮد را در ﻗﺮآن ﺑﻴﺎن ﻛﺮده و ﻓﺮق ﺑﻴﻦ اﺻﻮل دﻳﻦ و ﻓﺮوع دﻳﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫اﺻﻮل دﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا اﻳﻤﺎن ﺑﻪ آن را ﺧﻮاﺳﺘﻪ و ﻓﺮوع دﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻋﻤﻞ ﻛﺮد‪ .‬آﻳﺎ ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ اﺻﻮل دﻳﻦ ﺧﻮد را ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﭼـﻪ‬
‫ﭼﻴﺰ اﻳﻤﺎن آورﻧﺪ و ﭘﺲ از ﺻﺪﻫﺎ ﺳـﺎل ﺑﺎﻓﻨـﺪة دﻋـﺎي ﻧﺪﺑـﻪ؟ ﺧـﺪا در ﻗـﺮآن ﻓﺮﻣـﻮده‪:‬‬
‫{‪ } |{ z y x w v u t s r q  p on‬‬
‫~ ¡ ‪) z ¦ ¥ ¤ £ ¢‬اﻟﺒﻘﺮه‪.(285 :‬‬
‫»اﻫﻞ اﻳﻤﺎن ﻛﻼً )ﭼﻪ اﻣﺎم و ﭼﻪ ﻣﺄﻣﻮم( اﻳﻤﺎن آورده ﺑﻪ ﺧﺪا و ﻓﺮﺷـﺘﮕﺎن و ﻛﺘﺎﺑﻬـﺎ و‬
‫رﺳﻮﻻن ﺧﺪا و ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﻴﻦ رﺳﻮﻻن ﺧﺪا ﻓﺮق ﻧﻤﻲﮔﺬارﻳﻢ و ﺷـﻨﻴﺪم و اﻃﺎﻋـﺖ ﻛـﺮدﻳﻢ‪،‬‬
‫ﭘﺮوردﮔﺎرا‪ ،‬آﻣﺮزﺷﺖ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﺪا اﺳﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺎ )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻴﻌﺎد(«‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﻣﺆﻣﻦ و ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا و ﻣﻼﺋﻜﻪ و ﻛﺘﺐ ﺧـﺪا و رﺳـﻮﻻن ﺧـﺪا و‬

‫‪214‬‬

‫ﺗﻀﺎد ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ اﻟﺠﻨﺎن ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺮآن‬

‫ﻣﻌﺎد اﻳﻤﺎن آورد‪ .‬و اﻣﺎ ﻛﺎﻓﺮ ﻛﻴﺴﺖ؟ آﻧﻜﻪ ﺑﻪ اﻳﻨﻬﺎ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎورد‪ ،‬ﭼﻨﺎﻧﻜـﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده‪ :‬‬
‫{| }  ~_ ` ‪z h g f e d c b a‬‬
‫)اﻟﻨﺴﺎء‪.(136 :‬‬

‫»و ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ ﺧﺪا و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﺶ و ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﺶ و ﻓﺮﺳـﺘﺎدﮔﺎﻧﺶ و روز ﻗﻴﺎﻣـﺖ ﻛـﺎﻓﺮ‬
‫ﺷﻮد ]ﺑﺪاﻧﺪ ﻛﻪ[ ﺑﻪ ﮔﻤﺮاﻫﻰ دور و درازى ﮔﺮﻓﺘﺎر آﻣﺪه اﺳﺖ«‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﻛﺎﻓﺮ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا و ﻣﻼﺋﻜﻪ و ﻛﺘﺐ و رﺳﻮﻻن ﺧﺪا و روز ﺟﺰاء ﻛـﺎﻓﺮ‬
‫ﺷﻮد‪ .‬و ﻋﻠﻲ ؛ ﻧﻴﺰ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻛﻪ ﺧـﺪا ﻓﺮﻣـﻮده آورده و ﻣﺴـﻠﻤﺎن ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و ﺧﻮد ﺗﺎﺑﻊ دﻳﻦ اﺳﻼم اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ آﻧﻜﻪ اﺻﻞ دﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ اﻣﺎﻣﺎن را ﻗﺒﻮل دارﻳﻢ و‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪ :‬اﻳﺸﺎن ﺗﺎﺑﻊ دﻳﻦ و ﻣﺘﺪﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ اﺻﻮل دﻳﻦ ﻛﻪ در ﻗـﺮآن ﺑﻴـﺎن‬
‫ﺷﺪه اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻨﺪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷـﺎن اﻳﻤـﺎن آورﻧـﺪ‪ .‬ﻣـﺜﻼً ﻋﻠـﻲ ؛ ﻫﻨﮕـﺎﻣﻲ ﻛـﻪ‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺷﺪ ﻧﮕﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ اﻣﺎم ﻫﺸﺘﻢ ﺷـﻴﻌﻪ آوردم‪ ،‬و ﻧﮕﻔـﺖ‪ :‬اﻳﻤـﺎن ﺑـﻪ ﺧـﻮدم‬
‫آوردم‪ .‬و اﮔﺮ ﻣﺜﻼً اﻳﻤﺎن ﺑﻪ اﻣﺎم ﻫﺸﺘﻢ ﺷﻴﻌﻪ ﺟﺰء اﺻﻮل دﻳﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺪا ﺑﻪ