https://www.facebook.

com/groups/ELLIB/
უცნობი ქალის წერილი

ცნობილი მწერალი რ. სამი დღე მთაში იყო და
დასასვენებლად, დილით ადრე ვენაში დაბრუნდა, სადგურზე
გაზეთი იყიდა და თარიღს დახედა თუ არა, უცებ გაახსენდა დღეს მისი დაბადების დღგე იყო."ორმოცდაერთი" - გაივლო
გულში სწრაფად, მაგრამ ამით არც სიხარული უგრძნია და არც
სინანული.გაზეთის შრიალა ფურცლებს ზერელედ
გადაავლოთვალი და ავტომობილით გაემგზავრა
შინისაკენ.მსახურმა მოახსენა,თქვენს არყოფნაში ორმა კაცმა
გიკითხათ,რამდენჯერმე ტელეფონითაც დარეკესო.შემდეგ
ლანგარზე დახვავებული ფოსტა მოართვა,რომელიც ამ ხნის
განმავლობაში დაგროვილიყო.მწერალი უგულოდ
ათვალიერებდა წერილებს,გახსნა რამდენიმე
მათგანი,რომელთა გამომგზავნი აინტერესებდა,ხოლო
ერთი,საკმაოდ სქელი წერილი,უცნობი ხელით
ნაწერი,გვერდზე გადადო.ამასობაში ჩაი მოართვეს.მწერალი
სავარძელში მოკალათდა და ისევ გაზეთს
დაუბრუნდა,გადაათვალიერა აგრეთვე რამდენომე საქმიანი
ქაღალდი,შემდეგ სიგარა გააბოლა და გადადებული წერილი
კვლავ ხელში აიღო.
ეს მთელი მოთხრობა უფრო იყო ,ვიდრე წერილი, ოცდაათ გვერდამდე, უცნობი ქალის ათრთოლებული ხელით
ნაჩქარევად ნაწერი. უნებლიეთ კონვერტი ისევ გასინჯა,
განმარტებისათვის რაიმე ბარათი ხომ არ ახლავს და შიგ ხომ
არ დარჩაო. მაგრამ იგი ცარიელი აღმოჩნდა და ზედ, ისევე
როგორც თვით ფურცლებზეც, არც გამომგზავნის მისამართი
იყო,არც ხელმოწერა."საოცარია", - გაიფიქრა და წერილი ისევ
ხელში აიღო.პირველ გვერდზე, ზემოთ, სათაური იყო თუ
მიმართვა, ეწერა:"შენ, რომელსაც არასოდეს გცნობივარ".ამან
დააფიქრა:ვის უნდა ეკუთვნოდეს წერილი,მე,თუ სხვა
რომელსამე გამოგონილ პიროვნებასო? უეცრად
ცნობისმოყვარეობა აღეძრა და კითხვა დაიწყო.

გუშინ შვილი მომიკვდა. სამი დღე და ღამე ვცდილობდი
სიკვდილისათვის ხელიდან გამომეგლიჯა ეს პატარა და
უსუსური სიცოცხლე.ორმოცი საათის განმავლობაში ვიჯექი
მის ლოგინთან, სანამ საბრალო ბავშვის სხეულს გრიპისაგან
ცხელების ალმური ასდიოდა.გახურებულ შუბლზე ცივ
ტილოებს ვადებდი, ნიადაგ ხელში მეჭირა მისი მოუსვენარი
პატარა ხელები.მესამე საღამოს ძალა გამომელია.ვერც კი
გავიგე,როგორ დამეხუჭა მოქანცული თვალები. სამ თუ ოთხ
საათს მეძინა მაგარ სკამზე,ამასობაში კი სიკვდილმა გამომტაცა
შვილი.აი,წევს იგი თავის ვიწრო საბავშვო საწოლში,
საყვარელი,საცოდავი ბავშვი, სწორედ ისეთიროგორიც იყო იმ
წუთში,სიკვდილმა რომ წამართვა.მხოლოდ თვალები
დაუხუჭეს, ჭკვიანი შავი თვალები, და გულხელი დაუკრიფეს.
ოთხი სანთელი ანთია საწოლის კუთხეებში.მისკენ გახედვას
ვერ ვბედავ, ვერ ვბედავ ადგილიდან დაძვრას, რადგან
სანთლის ალი რომ ირხევა, სახესა და მოკუმულ ბაგეზე
ჩრდილები გადაურბენს ხოლმე და მგონია, თითქოს სახე
უცოცხლდება; მეჩვენება, თითქოს მკვდარი არ არის, თითქოს
კვლავ გაიღვიძებს და თავისი წკრიალა ხმით ტიტინს
დამიწყებს. მაგრამ ვიცი, რომ უკვე აღარ არის, იქით გახედვა
აღარ მსურს, არ მინდა ერთხელ კიდევ იმედი ჩამესახოს და
მერე ერთხელ კიდევ გამიცრუვდეს ეს იმედი. მე ვიცი, მე ვიცი,
რომ გუსინ შვილი მომიკვდა და ახლა მთელ ქვეყანაზე მხლოდ
შენ დამრჩი, მხოლოდ შენ, რომელმაც ჩემზე არაფერი იცი, შენ,
რომელიც ამ დროს უდარდელად თავს იქცევ, ანდა საგნებითა
და ადამიანებითა ხარ გართული, მხოლოდ შენ, რომელსაც
არასოდეს გცნობივარ და ვინც თავდავიწყებით მიყვარდი
ყოველთვის.
მეხუთე სანთელი ავანთე და აქ, მაგიდაზე დავდგი,
რომელზედაც შენთან გამოსაგზავნ წერილს ვწერ. არა, არ
ძალმიძს მარტო ვიყო ჩემი შვლის ცხედართან, არ შემიძლია
ყელში მოწოლილი ცრემლი არ გადმოვანთხიო. ვიღას უნდა
მოვმართო ამ საშინელ წუთებში, თუ არა შენ.შენ ხომ ჩემთვის
ყველაფერი იყავი და ყველაფერი ხარ დღემდე.შეიძლება აზრს

ნათლად ვერ გამოვხატავ, შეიძლება, ვერც კი გამიგო - გონება
დამიჩლუნგდა, საფეთქლები მიცემს და მთელი სხეული
მიკვნესის. მგონი, სიცხე მაქვს; მგონი, უკვე გრიპი დამემართა,
რომელიც ახლა კარდაკარ დაძრწის.კარგი იქნება, თუ მეც ჩემს
შვილს გავყვები, მაშინ აღარ დამჭირდება, მე თვითონ მოვუღო
ჩემს თავს ბოლო.ხანდახან თვალი მიბნელდება,ეგებ ვერც კი
დავამთავრო ეს სტრიქონები, მაგრამ მაინც მსურს უკანასკნელი
ძალ-ღონე მოვიკრიბო,რომ ერთხელ მაინც,ჩემს ცხოვრებაში
მხოლოდ ერთხელ გადაგიშალო გული შენ,საყვრელო
ჩემო,შენ,ვისაც არასოდეს გიცნივარ.მინდა მხოლოდ შენ
გესაუბრო,მხოლოდ შენ მოგითხრო ყველაფერი; კარგად უნდა
იცნობდე ჩემს ცხოვრებას,რომელიც ყოველთვის შენ
გეკუთვნოდა,თუმცა კი არ იცოდი.ჩემს საიდუმლოს მხოლოდ
მაშინ გაიგებ, როცა ცოცხალი აღარ ვიქნები,როცა პასუხის
მოწერა აღარ დაგჭირდება, როცა ეს სენი,ხან ცეცხლს რომ
მიკიდებს,ხან კი ყინულად მაქცევს,ყველაფერს მოუღებს
ბოლოს.თუ სიცოცხლე კვლავ მიწერია, დავხევ ამ წერილს დ
დუმილს ვარჩევ,როგორც ვდუმდი ყოველთვის.მაგრამ თუ ეს
წერილი შენს ხელთ აღმოჩნდა, იცოდე - მიცვალებული
გელაპარაკება. იგი თავისი ცხოვრების ამბავს მოგითხრობს,იმ
ცხოვრებისა,რომელიც შენ გეკუთვნოდა უკანასკნელ
წუთამდე.ჩემმა სიტყვებმა არ შეგაშინოს: მკვდარს არაფერი
სჭირდება - არც სიყვარული, არც სიბრალული, არც
დამშვიდება.მხოლოდ ერთსა გთხოვ - დაიჯერე
ყოველივე,რასაც შენდამი ლტოლვით გახელებული გული ჩემი
გაუწყებს.დაიჯერე ყოველივე, მხოლოდ ამას
გემუდარები.იცოდე, ერთადერთი შვილის ცხედრის წინაშე
როდი ცრუობენ!
გადმოგიშლი მთელ ჩემს ცხოვრებას, რომელიც
ნამდვილად მაშინ დაიწყო, როდესაც პირველად
გიხილე.მანამდე ჩემთვის არსებობდა მხოლოდ რაღაც
ბუნდოვანი,გაურკვეველი სამყარო,შემდეგ აინუნშიაც რომ
აღარ მომსვლია, რაღაც ბნელი ჯურღმული,აბლაბუდითა და
მტვერით დაფარული საგნები და ხალხი,რომელთა შესახებ

ჩემმა მეხსიერებამ თითქმის აღარაფრი შემოინახა.შენ რომ
გამოჩნდი,ცამეტი წლისა ვიყავი,ვცხოვრობდი იმავე
სახლში,სადაც ახლა ცხოვრობ,სწორედ იმ სახლში, სადაც ახლა
ზიხარ და ხელთ გიჭირავს ეს წერილი - ჩემი ცხოვრების
უკანასკნელი ამოსუნთქვა; ვცხოვრობდი იმავე სართულზე,
შენი კარის მეზობელი ვიყავი.აბა, რაღას გეხსომებით ფინანსურ საქმეთა მრჩევლის ღატაკი ქვრივი (ყოველთვის ძაძა
ეცვა) და ოდნავ მოჩიტული გამხდარი გოგონა.ჩვენ ხომ
სრულიად შეუმჩნევლად ვცხოვრობდით, თითქოსდა
ჩაძირულნი ჩვენს უბადრუკ წვრილბიურგერულ
ყოფაცხოვრებაში.ჩვენი გვარიც კი არ გექნება
გაგონილი,რადგან კარზე წარწერა არ გაგვაჩნდა და ჩვენთან
არავინ დადიოდა,არავინ გვკითხულობდა.თანაც, ეს იყო დიდი
ხნის - თხუთმეტი, თექვსმეტი წლის წინ.არა, საყვარელო, შენ
ეს, ცხადია, არ გახსოვს, მაგრამ მე ... ოჰ, მე ისე ცოცხლად
ვიგონებ ყველა წვრილმანს!.. ნათლად მახსოვს ის დღე, ის
საათიც კი, როცა პირველად გავიგე შენი ამბავი,როცა
პირველად გნახე.ან კი როგორ არ უნდა მახსოვდეს ეს ნეტარი
წუთი, მაშინ ხომ ქვეყანა პირველად გადაიშალა ჩემ
წინაშე!მოთმინება იქონიე, ჩემო საყვარელო,დამაცადე
ყველაფერი თავიდან მოგითხრო.მეოთხედი საათის
განმავლობაში არ მოიღლები ჩემი მოსმენით.მე ხომ შენმა
სიყვარულმა მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვერ მომღალა!
მანამდე,სანამ ჩვენ სახლს მოევლინებოდი,შენს ბინაში
ცხოვრობდნენ საძაგელი,ბოროტი,ანჩხლი ადამიანები.თვითონ
ღატაკნი იყვნენ,მაგრამ ყველაზე მეტად სძულდათ თავიანთი
მეზობლების სიღატაკე - ვძულდით ჩვენც,რადგან არ გვსურდა
ამ ზნედაცემული ამბოკარების სიტლანქესთან რაიმე გვქონოდა
საერთო.ქმარი ლოთობდა და ცოლს სცემდა
ხოლმე,ღამღმობით ხშირად გვეღვიძებოდა წაქცეული
სკამებისა და დამსხვრეული ჭურჭლის ხმაურზე,ერთხელ კი
ცემით დასისხლიანებული, თმაგაწეწილი ცოლი კიბეზე
გამოვარდა,ღვინით გალეშილი ქმარი უკან გამოეკიდა და
იქამდე აგინა, სანამ მეზობლები ოთახებიდან არ გამოცვივდნენ

მეც. რომელიც წყნარი ხმით საქმიანად და ცოტა ქედმაღლურად იძლეოდა მითითებებს.ყველას მეტისმეტად თავაზიანად ექცეოდა.ასუფთავებდნენ.როგორც მანდილოსანს. აი.კამერდინერი ყველას ძალიან მოგვწონდა.როდესაც ქმარი ციხეში ჩასვეს.ტანმორჩილი. მებათქაშეები.დედაჩემი კი სიხარულით ფეხზე აღარ იდგა და ამბობდა.ასე გასინჯეთ.მუდამ ყურადღებით და სერიოზულად მეპყრობოდა.კამერდინერი ნამდვილად უცხო ხილი იყო. ცხვირმოუხოცავ გოგოს.ისმოდა ჩაქუჩის ხმა. ერთხელ გაყინული თოვლის გუნდები ისე დამიშინეს. ვგონებ.რამდენიმე დღე სადარბაზო კარზე განცხადება ეკიდა. ყველა ამ სამუშაოს ხელმძღვანელობდა შენი მსახური .შენს სახელს იგი .შემდეგ ჩამოხსნეს. რომ ბინა ქირავდებოდა.გარეუბანში.თუმცა მსახურთ თავს მაინცდამაინც არ უყადრებდა.მუშები რაღაცას აჭედებდნენ.მათ შვილებთანაც კი ამიკრძალა ლაპარაკი. ხუროები.მალე სახლის მმართველისაგან გავიგეთ.იგი პირველი დღიდანვე მოკრძალებით ესალმებოდა დედაჩემს.მთელი სახლი დაირაზმა ამ ხალხის წინააღმდეგ რაღაც ინსტიქტური სიძულვილით.ამის გამო ისისნი მუდამ შემთხვევას ეძებდნენ სამაგიერო გადაეხადათ. ადრე მცხოვრები უსუფთაო მდგმურების შემდეგ ბინა წესრიგში რომ მოეყვანათ.ყველამ შვებით ამოვისუნთქეთ.ამის გარდა.მარტოხელა პატივსაცემმა ბატონმა.როდის გავიგონე შენი სახელი პირველად.მეშპალერები. ქუჩაში რომ შემხვდებოდნენ. რამდენიმე დღის შემდეგ მოვიდნენ მღებავები.ხოლო ოჯახი იძულებულიგახდა თავისი ბარგი . ქურდობისათვის.ფხეკდნენ. რადგან ჩვენთან. რომ ბინა დაიქირავა მწერალმა. ყოველგვარ სისაძაგლეს მომაძახებდნენ ხოლმე.ბარხანით სადღაც გადახვეწილიყო.და პოლიციით არ დაემუქრნენ. ჭაღარაშერეული დარბაისელი კამერდინერი.დედაჩემი თავს არიდებდა ამ ხალხს. რომ შუბლი გამიხეთქეს. ძლივს არ ვეღირსეთ საძაგელი მეზობლების თავიდან მოშორებასო. მაგრამ თვითონ ჯერ კიდევ არ ჩანდი. მალე შენი ნივთების მოტანა დაიწყეს.

ოჰ.როდესაც ერთხელ.ბოლოს გამოჩნდა წიგნები .ახლა წვრილმანს ეზიდებოდნენ.ეტყობოდა.აქ იყო ინდური ღვთაებანი. გაუბედავ გოგონაზე.და რაოდენ გაიზარდა ჩემში ეს ცნობისმოყვარეობა.კაცი ადვილად მიხვდებოდა.მძიმე საგნები. ჩემო კარგო.წიგნების წყება სულ უფრო და უფრო იზრდებოდა.იტალიური ქანდაკებები. გარეუბანში მდგარი პატარა სახლის მცხოვრებნი( ადამიანები.მუშებს უკვე ზევით აეტანათ. მოუთმენლად ველოდით შენს გადმოსვლას.სკოლიდან დაბრუნებისას.სახლის წინ ავეჯით დატვირთული საბარგული შევნიშნე.კართან ავიტუზე. რომლებიც საკუთარ ნაჭუჭში არიან ჩაკეტილი. როგორ მოიპოვე თავიდანვე ესოდენი ძალა მხდალ.ამდენი ლამაზი წიგნი ერძად არ მენახა.ვეება ჭრელი ნახატები.არც მაინცდამაინც მოსწონდა.ერთთავად მათ ირგვლივ დავიპარებოდი.ცნობისმოყვარეობით შეპყრობილი.ფეხებში რომ ვებლანდებოდი. რომ მისი დამოკიდებილება როდი ჰგავდა ძველი მსახურის ჩვეულებრივ დამოკიდენულებას.იოჰანი არ მიშლიდა იქ ტრიალს.მოხუცი იოჰანი.მაგრამ. სანამ ჩემს ცხოვრებაში შემოიჭრებოდი. რომ გაიგო.ყველა ამ სასაცილო წვრილმანს იმიტომ გიამბობ. თითქმის აღტაცებით ახსნებდა . ყოველივე ამას.მე კი.განსაკუთრებული მოკრძალებით.მათ ალაგებდნენ შენი ბინის შესასვლელთან.ამდენი წიგნი.ამ საგნების ცქერით რომ გავმძღარიყავი . როგორ შემიყვარდა ამისთვის ეს კეთილი ადამიანი .ავეჯის დიდი ნაწილი.ჯერ კიდევ მანამდე.საგულდაგულოდ ბერტყავდა მათ ჯოხით და აცლიდა მტვერს. მუდამ ცნობისმოყვარეობით შეჰყურებენ მათ გარშემო მომხდარ ყოველ ახალ მოვლენას).შენი ნივთები ხომ არაფრით ჰგავდნენ ჩემ მიერ მანამდე ნახულს.უჩვეულობისა და იდუმალების შარავანდედით იყავი მოსილი და ჩვენ.ამიტომ ვერ ვბედავდი . ყველანი.თუმცა ცოტა მშურდა კიდეც მისი: ამ ადამიანს ხომ მუდამ შეეძლო შენ გვერდით ყოფილიყო და შენთვის სამსახური გაეწია.მსახური იღებდა თითოეულ წიგნს.შენ უკვე სიმდიდრის.

სათუთი და ლამაზი.მაგრამ ჯერ კიდევ მაშინ.მე .მჯეროდა. თუმცა ჯერ კიდევ არ გიცნობდი. ზოგის ენა კი ჩემთვის სრულიად უცნობი გამოდგა.დაგინახე და გაოცებული დავრჩი იმით.ბევრი ვეცადე. მეორე დღეს კი შენ გადმოხვედი.ეს კი ჩემს ცნობისმოყვარეობას უფრო აცხოველებდა.რომ სულ არ ჰგავდით ჩემი ბავშვური წარმოდგენით შექმნილ მამაღვთის ხატებას.ორ-ორ საფეხურზე ერთი ნახტომით ადიოდი.თვალწინ ყოველთვის სათვალიანი კეთილი მოხუცი მედგა.თუმცა ცხადლივ ჯერ არ მენახე.არ ვიცი რატომ.ოღონდ ბევრად უფრო კეთილი.მხოლოდ სახელწოდებებს ვუჭვრეტდი გვერდიდან:წიგნი ზოგი ფრანგული იყო.დედას რომ არ დავენახე.როცა მოხუცად გთვლიდი.როგორიც დღესაც ხარ .ვცდილობდი შენი სახე წარმომედგინა:მეჩვენებოდა.მაგრამ შენი ნახვა მაინც ვერ შევძელი.წიგნების ხელის ხლებას.ზოგი ინგლისური.მარად ახალგაზრდა.რომლებიც ძალზე მიყვარდა და თითოეული მათგანი მრავალჯერ მქონდა გადაკითხული.რომელსაც ყოველი მათგანი წაუკითხავს.მესამე დღეს.რომ გრძელი თეთრი წვერი გქონდა და სათვალიანი მოხუცი იყავი.ბოლოს.როგორც ჩვენი გეოგრაფიის მასწავლებელი.როგორც იქნა.არ ვიცი.თუმცა დიდი სურვილი მქონდა ოდნავ მაინც შევხებოდი რბილი ტყავის ყდებს.უეცრად კი შენ მომევლინე სწორედ ისეთი. იცი ამდენი ენა. .ქუდი ხელში გეჭირა.სულ ამას ვფიქრობდი:როგორი უნდა იყოს ყველა ამ საუცხოო წიგნის პატრონი.რომ ლამაზი იყავი.აი ასეთივე.როდის მოვრჩებოდი მათ თვალიერებას.მთელ საღამოს შენზე ფიქრი მაინც მოსვენებას არ მაძლევდა.სწორედ იმ ღამეს.სიზმარში გიხილე პირველად.მე თვითონაც მქონდა რამდენიმე იაფფასიანი ყდაშემოცვეთილი წიგნი.ვისაც წლები არავითარ კვალს არ აჩენს!ტანთ საუცხოო ღია ყავისფერი სპორტული კოსტიუმი გეცვა და კიბეზე ბიჭივით არბოდი.როგოგი მდიდარი და როგორი ნასწავლიც ამასთანავე!და რაღაც ზეგარდმო მოწიწების დარი გრძნობა მეუფლებოდა ამდენი წიგნის გახსენებაზე.

ნაკითხობა და მაღალი განათლება.შენს ხელოვნებაში ურყევი სერიოზულობა.შენთან მოდიოდნენ ახალგაზრდები.რაც ეგზომ დამახასიათებელია მარტოოდენ შენთვის.და იმავე დროს მამაკაცის სიდარბაისლე.ცოცხალ სახეს.არამედ უფრო აცხოველებდა ჩემს ცნობისმოყვარეობას.შენთან მოსიარულე ხალხს და ეს ყველაფერი კი არ ამცირებდა.რა საოცრება.შემეშინდა კიდეც .ცნობილი იყო მარტოოდენ შენთვის.მოვალეობის შეგნება.მხოლოდ შენით შემეძლო მეცოცხლა!გაკვირდებოდი შენ.შენს ჩვევებს.იმდენად გაოცებული ვიყავი.შენი გაორებული ცხოვრება.რაც მუდამ მაკვირვებდა მეც და სხვებსაც.ვის სახელსაც მოწიწებით ვახსენებდი.წერწეტი და მოქნილი მეჩვენე!საკვირველია ჭეშმარიტად:პირველი წუთიდანვე სავსებით ნათლად ვიგრძენი ის.შენი ბუნების რაღაც გაორება:ჭაბუკის მგზნებარება.რომლებთანაც ასე გულიანად .და აი. გესმის თუ არა.მთელ ჩემს ღარიბ ბავშვურ სამყაროში შენ გარდა უკვე აღარაფერი მაინტერესებდა.საყვარელო. .კოხტა.კოხტა.კი გაოგნებული შევყურებდი შენს ნათელ.ვინც სახელგანთქმული იყო სხვა.შენი არსების ეს ხვაშიადი.ფუქსავატურად და ვნებიანად რომ ეძლევა სიცელქესა და ფათერაკებს.ხოლო მეორე.ოჰ.პატარა ბიჭივით მხიარული.ცამეტი წლის გოგონა მონუსხულივით შენკენ მიიზიდე და ამ გოგონამ პირველსავე შეხედვისას იგრძნო შენი ბუნების ღრმა გაორება. .რომლის ნათელი მხარე ქვეყნისაკენ იყო მოქცეული.შენს გრუზა თმას.შენი ამხანაგები.აქ მე შეუგნებლად განვიცადე ის.ღმერთმანი.რომ ცამეტი წლის გოგონას აჩემებითა და დაჟინებით მხოლოდ შენი ცხოვრებით.რასაც შემდეგ ყველა ხედავდა.რომ ამ დღიდან ჩვენს სახლში.პატარა გოგონასათვის?ის.დიად სამყაროში.წყვდიადით მოცული მხარე.რა მომხიბლავი გამოცანა იყავი ჩემთვის.რადგან სტუმრების მრავალფეროვნება შენს ორმაგ ბუნებას გამოხატავდა.ვინც წიგნებს წერდა.რა ახალგაზრდა.მომხიბლავი ოცდახუთი წლის ჭაბუკი გამოდგა! განა საჭირო კია იმის თქმა.

ნაზი მზერა ვიგრძენი.საბურველში ხვევ და ერთდროულად აშიშვლებ კიდეც.ბევრი გყავდა.ალერსიანი თვალი მომაპყარი..საყვარელო.შენთან მოვიდა საოპერო თეატრის დირექტორი.ქალები.ასე გასინჯე.მაგრამ იმ წუთიდან. ეს იყო სულ.ხანდახან ავტოებით ქალებიც გესტუმრებოდნენ.ჩემდა უნებურად კარი გაგიღე და ვერც კი შევამჩნიე.საფეხურიდან შენ გადმოხტი მყისვე.მოდიოდნენ ჩამოგლეჯილი სტუდენტები.შენ უკან დევნა და თვალთვალი უკვე სიყვარული იყო.ნამდვილად ნაზად გამიღიმე და გამომეხმატკბილე:.ოჰ.რომელიც მხოლოდ შორიდან მყავდა ერთხელ ნანახი დირიჟორის პულტთან.იცინოდი და ხუმრობდი.ეს სრულიადაც არ მაკვირვებდა.რომელსაც სახე სქელი პირბადით დაეფარა.როდესაც ჩემი ცხოვრება მთლიანად და სამუდამოდ შენ მოგიძღვენი.და სადარბაზო კარისკენ გამოემართე.შენთან ხშირად იყვნენ პატარა გოგონები კომერციული სასწავლებლიდან.ნაზად.და თანაც სულ მალე შევიტყვე.როგორ მომწონს ეს შენი თვისება დღემდე! .რომ გზა გადაგიღობე . მაგრამ ძალიან კარგად მახსოვს.ჩემო საყვარელო.როცა ერთხელ სკოლაში წასვლისას შენი ოთახიდან გამოსულ ქალს შევეფეთე.რომ ამ მაცდუნებლად დაბადებული ადამიანის მზერით.მაშინ ხომ მხოლოდ ცამეტი წლისა ვიყავი და გუმანშიაც არ მომდიოდა..ყოველ გამვლელ ქალს .მთელი არსებით შენ დაგემონე.იზიდავ.მაშინაც კი.დიდად გმადლობთ.საერთოდ.ძალზე ბევრი..ფიცხი და მოქნილი .შენ შემომხედე თბილი.ის დღე და საათიც კი.ფროილაინ.ცნობილი დირიჟორი.ერთმანეთს შევეფეთეთ.რომ პატარა გოგოს საშინელი ცნობისმოყვარეობა.სათუთი.როცა შენი სათუთი.შემბოჭველი მზერით.გასეირნების შემდეგ მე და ჩემი ამხანაგი გოგონა სადარბაზო კართან ვიდექით და ვლაპარაკობდით.ისინი გაუბედავად უახლოვდებოდნენ კარს და ცდილობდნენ შეუმჩნევლად შეპარულიყვნენ შენს ბინაში.შემდგომ .თითქოს რომ ელამუნები.უცებ ჩვენ წინ ავტო გაჩერდა.ვაგლახ.

აჯილდოებ.უხეშობაზე გადავედი: .ხშირად გსმენია ეს სიტყვები.თითქოს ალმური მომედო:მეგონა.გამოუცნობ სიყვარულს!ეს სიყვარული ისეთი უიმედო და უანგარო. .ვინ იყო.როგორიც არ შეიძლება იყოს მოზრდილი ქალის საწადელს აყოლილი.როგორც იმ მხდალ არსებას.მაშინ მე რომ ვიყავი და როგორიც შრნთვის სამუდამოდ დავრჩი.ჩემს საიდუმლოებად იქცა.შენიშნა მეგობარმა ცნობისმოყვარე მოზარდის ავი დაცინვით და რადგან ჩემი საიდუმლოების გაკენწვლა გაბედა.ქალმა გაიღვიძა.ყოველ მოახლეს.გაუბედავად წავილუღლუღე.გაფაციცებული და მგზნებარეა.მხოლოდ მარტოსულ ბავშვს შეუძლია .შემეკითხა ამხანაგი გოგონა.მხოლოდ მე.ქალთა ნებიერს. . .ყოველ მედუქნე ქალს.რომელიც რაღაცას მოგყიდის.მაგრამ ამასთანავე თუნდაც არაცნობიერად.რომ შენი სახელი ჩემთვის წმინდათწმინდა გახდა.შეუძლებლად მომეჩვენა შენი ვინაობის გამხელა:ამ ერთ წუთში მივხვდი.ისეთი მორჩილი.უხერხულობა რომ დამეფარა.და მაშინ ჩემში.ვიცი. მივხვდი. .მაგრამ მაშინ მხოლოდ ცამეტი წლის ვიყავი და ეს არ მესმოდა.ვინ უნდა იყოს.მივაძახე გააფთრებულმა.რომ ეს მზერა განსაკუთრებულ სურვილს ან გატაცებას არ გამოხატავს.ამ სახლში ცხოვრობს.ვინაიდან ამქვეყნად განა რამე შეედრება ჩრდილში მიყუჟული ბავშვის იდუმალ.რომელიც კარს გაგიღებს.მოუმწიფებელ გოგონაში.ნამდვილი ბატისტვინა ხარ.რატომ გაწითლდი ასე.ისეთი გატაცებით.მაგრამ მაინც მისი გრძნობის გაზიარების მომთხოვნი სიყვარული.ეს სინაზე მხოლოდ მე მეკუთვნოდა.სახეში კიდევ უფრო მომაწვა სისხლი. უცებ ვერ გამოვერკვიე.მაშ.არავის უყვარდი ისეთი მონური ერთგულებით.როცა შემოგხედა? .რომ შენი სინაზე ყველა ქალის მიმართ შენს მზერას უნებლიეთ ათბობს და სათუთს ხდის.ეს ქალი კი საუკუნოდ შენ დაგემონა. . .მაგრამ მერწმუნე.მზად ვიყავი დამეხრჩო.

შენ ძირფესვიანად გარდაქმენი ჩემი ცხოვრება.ახლა უცებ პირველი მოწაფე გავხდი.არავინ მაფრთხილებდა გამოუცდელ გულუბრყვილო გოგონას.წიგნები გიყვარდა.რაც ჩემთვის ყველაზე წმინდა იყო.რაც ჩემს სულში ამოსჩქეფდა.რადგან ადვილად გაიხადეს სათამაშოდ ის.მამა დიდი ხანია მომიკვდა.მოხდენილი და გაკრიალებული რომ გჩვენებოდი.რომ სიყვარული ყველას ხვედრია.წინათ თუ სწავლის მიმართ გულგრილი ვიყავი და არაფრით არ გამოვირჩეოდი.რამდენადაც მას შენთან ჰქონდა დამოკიდებულება.რაც შენთან იყო დაკავშირებული.ბევრი თავის გრძნობას ფანტავს და აქუცმაცებს.რას წარმოადგენდი ჩემთვის.როდესაც ნახა.ჩემთვის ყოველივე არსებობდა მხოლოდ იმდენად.არ ვიცი.ისინი თამაშობენ ამ სიყვარულით.ასობით წიგნს ვკითხულობდი.ყბედობით იჩლუნგებენ გრძნობას.რაც იქ დუღდა და გადმოდიოდა. მე ვის უნდა მივნდობოდი.მთელი ჩემი სიცოცხლე..ჩემთვის შენ ყველაფერი იყავი.ყოველგვარი შედარება სუსტი გამოდგება.მხოლოდ იმას ჰქონდა აზრი.სხვები ფლანგავენ მას.რაკი მეგონა.მათ ხომ ბევრი სმენიათ და წაუკითხავთ სიყვარულზე.მთელ ღამეებს კითხვაში ვათენებდი.კარგად იციან.დაუსრულებელი საზრუნავით წელგატეხილი პენსიონერი.რადგან ვიცოდი.რომ როიალზე დაკვრაში დავიწყე ვარჯიში განსაკუთრებული გულმოდგინებით.საშინლად მიკლავდა გულს .როგორ აგიხსნა..მე კი შენ მოგიძღვენი ყოველივე.სწამდა მხოლოდ შენზე ოცნება.ჭკუას არავინ მარიგებდა.გცნობდა მხოლოდ შენ.მუსიკა უყვარს-მეთქი.დედა ჩემთვის უცხო იყო ნიადაგ შეჩქვიფებული.საკვეხნად გაუხდიათ.როცა ცდილობენ თავიანთი განცდები სხვას გაუზიარონ.როგორც ბიჭებს პირველი სიგარეტი.ყოველივე.ყველაფერი.რაც ჩემში იზრდებოდა და იფურჩქნებოდა.კაბებს ხშირად ვიწმენდდი და ვიკერებდი.მთლიანად ჩაიმარხოს გულში ვნება.მე კი .ბედს მივენდე და უფსკრულში კი გადავიჩეხე.დედაჩემის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა.ჩემი სკოლის ამხანაგ ქარაფშუტა გოგოებთანაც გული არ მიდგებოდა.

რა სისულელე გინდა.ათასობით გადათვლილი წამის შემდეგ თუ დახედავ ნაჩქარევად.ცამეტიდან თექვსმეტ წლამდე ჩემს ცხოვრებაში არ იყო ისეთი წუთი.მეშინოდა.აჰ.რომელიც შენი გამოჩენისთანავე შეირხეოდა ხოლმე.ჩემი ძველი სასკოლო წინსაფარი (იგი დედის საშინაო კაბისაგან იყო შეკერილი).ჩვენს კარში თითბრის გარსაცმში ჩასმული პატარა საჭვრეტი იყო.გული მიფანცქალებდა.ვიცნობდი ყოველ შენს ჩვეულებას.რომ მე არ ჩამიდენია!ვკოცნიდი კარის სახელურს.და იგი წმინდა რელიკვიად .შენი ყველაფერი ვიცოდი. რადგან მარცხნივ ოთხკუთხედი საკერებელი ედო.შენ კი იშვიათად.დღესაც კი არ მრცხვენია ჩემი უგუნურებისა! .მარად დაძაბული და მღელვარე გადევნებდი თვალს.სვები კი უსიამო შთაბეჭდილებას ტოვებდნენ.შენს მოლოდინში მთელი ჩემი არსება დაჭიმულ სიმს წააგავდა..საკერებელს სასკოლო ჩანთით ვიფარავდი და მაინც ყოველთვის შიშით ვკანკალებდი.ყოველ შენს ყელასხვევს.არა. დედას ეჭვი არ აეღო.თითქმის არასდროს არ შემოგიხედავს!მაგრამ მაინც სხვანაირად არ შემეძლო.რომელსაც შენ ხელს ჰკიდებდი.რა სულელი ვიყავი .სახლში შესვლისას რომ გადააგდე.ვაითუ შეგენიშნა და შეგძულებოდი.რომელთაგან ერთნი მომწონდნენ.იმ თვეებსა და წლებში მთელ საღამოებს გაყინულ წინკარში ვატარებდი წიგნით ხელში.საკერებელი არ შეგემჩნია.მთელი დღეობით გიცდიდი და გითვალთვალებდი.როგორც იმ საათის ზამბარის დაძაბულობის აღქმა.დაბლიდან ავიღე შენი სიგარის ნამწვი.ოჰ.არ გაგეცინოს.შენით რომ არ მესულდგმულა.რომელიც ჯიბეში გიდევს და მოთმინებით გითვლის და გიზომავს დღეებს.შევისწავლე და თანდათან კარგად ვარჩევდი შენს ნაცნობებს.ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე უჩუმარი გულის ძგერით გახლავს თან.მაგრამ შენ ისევე არ ძალგიძდა ამის აღქმა.ახლაც კი.ეს ჭუჭრუტანა ჩემი სარკმელი იყო სამყაროში.შენ ხომ ჩემთვის არასდროს.სულ შენით ვიყავი მოცული.როდესაც კიბეზე ავრბოდი.ყოველ კოსტიუმს.საყვარელო.ამ საჭვრეტიდან შენი კარი ჩანდა და სწორედ ეს ჭუჭრუტანა .

ბავშვური სისულელეა.რომ ნამტირალევი ვიყავი და არ მიმხვდარიყო ჩემს სასოწარკვეთილებას.ბავშვურ ოცნებათა წლებში.ალბათ ასე ვარდება წყალში ალმოდებული ადამიანი.ჩემთვის.შეგაწუხო.კეთილ მოხუცს უჭირდა მათი .ბარე ასჯერ გამოვირბენდი ქუჩაში.კდემამოსილება მოითხოვს მრცხვენოდეს ამისა.ბავშვისათვის.რომ კეთილ იოჰანს შენი ყვითელი საკვოიაჟი დაბლა ჩაჰქონდა .საღამოობით მოვიმიზეზებდი რაღაცას.ხომ იგი უსასრულოდ სანუკვარი რამ იყო.რადგან კიბეზე თუ შეგხვდებოდი და უკანდასახევი გზა აღარ მქონდა.მაგრამ მე არ მრცხვენია:ჩემი სიყვარული შენდამი არასოდეს ყოფილა ისე წმინდა და მხურვალე.როცა სადმე იყავი გამგზავრებული .მთელი დღეობით შემეძლო შენთვის იმის მოყოლა.როდესაც დავინახავდი.ამ დღეებში სიცოცხლე ჩემი უაზრო და უშინაარსო ხდებოდა.თავს ჩავღუნავდი და გვერდით ჩაგიქროლებდი . .ეს ყოველივე გროტესკული გადაჭარბებაა.როგორ ვსულდგმულობდი შენით.ხოლო იმ დღეებში.როგორც იმხანად.შენით.რადგან შენი ბაგე შეხებოდა.მთელი საათობით.სხვა ქალაქში იყავი წასული.მინდა მხოლოდ ჩემი ბავშვობის ყველაზე მშვენიერი განცდა გაგიზიარო და გემუდარები.მაგრამ არ მხურს თავი მოგაბეზრო.მოწყენილი.რომელიც თითქმის სახეზედაც არ მიცნობდი. ეს მოხდა.რომელ ოთახში გენთო სინათლე და უფრო ცხადლივ განმეცადა შენი უხილავი არსებობა.კვირადღეს.შემეძლო შენთვის შენი ცხოვრების ის მთელი მატიანე გადამეშალა.შენი მწველი მზერისა მეშინოდა.გული ლამის გამიჩერდებოდა ხოლმე.გაბოროტებული დავწრიალებდი და ვცდილობდი დედას არ შეემჩნია.რასაც გიამბობ.დამწუხრებული.მთელი საათობით.ნუ გაგეცინება მის არარაობაზე . ვიცი.მგონი.რომ დამენახე.მთელი დღეობით შემეძლო შენთვის მომეთხრო ამ გარადასულ წელთა ამბავი.ხოლო შენს იოჰანს მძიმე ხალიჩები გაებერტყა და ბინის ღია კარში ეზიდებოდა.გადამექცა.

რათა შენ.ნუთუ მიხვდა .საწერი მაგიდა.ეს და კიდევ სხვა.შენი კარადები.ოჰ.ერთგული იოჰანი.სწორედ ეს მინდოდა მომეთხრო.გულმა ბაგაბუგი ატეხა:ნუთუ დედა რამეში დაეჭვდა.მალულად შევიჭვრიტე შენს ცხოვრებაში.ჩემი ერთადერთი ნეტარება იყო.ცხადია. უკვე გითხარი.დედასაც ყურადღებას აღარ ვაქცევდი.ინსბურკელმა ვაჭარმა.ჩვენთან სიარულს მოუხშირა და ყოველ მოსვლაზე სულ უფრო დიდხანს რჩებოდა.აი.ეს ხომ ჩემი უმაღლესი.გაუკვირდა.არავინ აღარ მაინტერესებდა და ვერც კი შევამჩნიე.რომელსაც არასოდეს გცნობივარ.მედარაჯა შენთვის .ერთ დღესაც დედამ დიდი ამბით დამიძახა თავის ოთახში.დედაჩემის შორეულმა ნათესავმა.ასე მალე მოჰყვა ამ პირველ ბედნიერ წუთს.ბოლოს მაინც შეგეტყო.როგორი ზეგარდმო მოწიწებით ვიხილე შენი სამყარო! .ვაგლახ. ეს ხანმოკლე წუთი ყველაზე ბედნიერი გამოდგა ჩემს ბავშვობაში.შეიძლება დაგეხმაროთ-მეთქი.მაგრამ ეს ერთი შეხედვაც საკმარისი იყო:შევძელი შემესრუტა მთელი შენი ატმოსფერო.შენ გამო ყველაფერი დამავიწყდა.ნებას არ მომცემდა ყველაფერი დაწვრილებით დამეთვალიერებინა.რომ ერთმა ხანში შესულმა ბატონმა.მე კი შესაძლებლობა მარტო დავრჩენილიყავი და მეფიქრა შენზე.უცებ მოვიკრიბე გამბედაობა.შენს ოთახში შესვლა.აწევა და.ქურდულად.ეს ჩემთვის საიამვონოც კი იყო.რომ შენთვის ვცოცხლობდი შენთვისვე მკვდარი.მივედი მასთან და შევეკითხე.რომ შემეძლოს გადმოგცე.რომელთანაც შენ იჯექი ხოლმე.მიმეღო ახალი საკვები ცხადად თუ ძილში შენზე უსასრულო ოცნებისათვის.მაგრამ თხოვნაზე უარი არ მითხრა და ასე და ამგვარად მოვახერხე შენს სამყაროში.ყველაზე საშინელი ამბავიც.წიგნები.ზედ ბროლის ლურჯი ლარნაკი იდგა და შიგ რამდენიმე ყვავილი იდო.სერიოზულად უნდა მოგელაპარაკოო.ფერი მეცვალა.რაც.როგორი ქედმოხრით.ნახატები.რადგან დედას ხანდახან თეატრში პატიჟებდა.

ძლივს ამოვილუღლუღე.ერთადერთზე.მხოლოდ ერთედერთი აზრით .რაც ცხოვრებასთან მაკავშირებდა.მაგრამ დედა თვითონვე იყო დაბნეული.ჩემს საიდუმლოზე.აქვე იდგა ორი დასაკეცი .ახლაც კი.ვამჩნევდი.დედა ხმადაბლ ამოუთხრობდა მამინაცვალს.მივიღო ეს წინადადებაო.ყოველივე უჩემოდ კეთდებოდა.გულში ჩამარხული საიდუმლო არ შემეძლო გამემხილა.ჩემ თვალწინ ბინა ცარიელდებოდა და მასთან ერთად ჩემი ცხოვრებაც.მეტი აღარაფერი მსმენია .გვერდით მომისვა დივანზე და დარცხვენილმა ენის ბორძიკით დამიწყო მოყოლა:ამ ნათესავმა ქვრივმა ცოლად გაყოლის წინადადება მომცა და მეც ვფიქრობ. .ჩემთან ლაპარაკი არავის სურდა.რომ შინ დავბრუნდი და მტვირთავები დავინახე.როგორ ვცდილობდი უმწეო ბავშვი წინ აღვდგომოდი მათ მძლეთა მძლე ნება-სურვილს.რომ მე უცაბედად შევრტორტმადნი.რა ხდებოდა შემდეგ დღეებში.რომელიც ჩვენი საუბრის დროს კარს უკან მდგარიყო.თვალთ დამიბნელდა.როცა მახსენდება.უმთავრესად შენ გამო.რომ გრძნობა დამკარგოდა.კვლავ რაღაც გაეტანათ ან გაეყიდათ სახლიდან.შენზე ფიქრით გამოვეხმაურე ამ ახალ ამბავს: .მაგრამ აქედან ხომ არსად წავალთ? .იქ ფერდინანდს მშვენიერი ვილა აქვს.ცარიელ ოთახებში შეკრული ჩემოდნები ეწყო.ჩემი სკოლაში ყოფნის დროს ჩვენები გამგზავრების თადარიგს ეწეოდნენ.ერთხელ სადილობის დრო მოტანებული იყო.სიანჩხლედ და თავნებობად მითვლიდა.კალამი მიკანკალებს ხელში.სკოლიდან რომ ვბრუნდებოდი.შემდეგ გავიგე.ამიტომ ჩემს საქციელს ყველა სიჯიუტედ.ვერ აგიწერ.ინსბურკში გადავსახლდებით.ყველაფერს?მაშინვე შენზე ვიფიქრე.როგორ არა. .ხელები გავშალე და ტყვიანაკრავივით ზურგზე მაინც დავეცი.სისხლი ამივარდა თავში.უკვე მოესწროთ მთელი ავეჯის გამოტანა.მან ერთი-ორჯერ ნაზად მაკოცა (რაც სხვა დროს აზრად არ მოსვლია).

როდესაც თითის წვერებზე დავბრუნდი დაცარიელებულ სახლში და რომელიღაცა ბოხჩაზე დავეცი მოწყვეტილი.ყურებში აწ დადუმებული ზარის წკრიალი ჩამესმოდა.რა მსურდა:დავმხობილიყავუ შენს ფერხთა წინაშე და შემოგვედრებოდი.მხევლად დაგეტოვებინე?.რაღაც საბედისწერო ძალა მიბიძგებდა შენი კარისკენ.შენკენ გამოვეშურე. .ოთხიოდე ნაბიჯმა ისე დამღალა.როგორ ვიდექი მაშინ გარეთ.რომ მსახურად.ავდექი და.სმენად გადავიქეცი . .თითქოს სხეულიდან ამეგლიჯოს.უკანასკნელი.გაყინულ ბაქანზე.გულმა ძგერა შეწყვიტა.ღიმილი უთუოდ მაშინვე სახეზე ჩაგიქრება.ამას ალბათ ვერასოდეს ვერ გეტყვი. ამ უკანასკნელ დღეს ნათლად ვიგრძენი.შემეძლო თუ არა საერთოდ ნათლად მეაზროვნა სასოწარკვეთილების ამ წუთებში .როგორც კი შეიტყობ.ერთი ღამე ისევ აქ უნდა გაგვეთია.მაგრამ უეცრად.მოდიოდა თუ არა.როცა დედა შინიდან გავიდა.თითქოს .რომელიც რამდენიმე საშინელ წამს გრძელდებოდა.ვშიშობ.ეს იყო ბრძოლა. თხუთმეტი წლის გოგონას ეს უცოდველი ფანატიზმი მხოლოდ ღიმილს მოგგვრის.არა.სად უნდა მეძებნა ხსნა.თვითონ არ ვიცოდი.ოთახიდან არავინ გამოსულა.ჩემთვის და დედაჩემისათვის.თუმცა მუხლები მიკანკალებდა და ფეხებს ძლივს მივათრევდი.მაგრამ.საყვარელო.კი არ მოვდიოდი.დილით კი ინსბურკს გავმგზავრებულიყავით.დღემდე ყურებში მიდგას მისი მჭახე წკრიალი და შემდეგ ჩამოვარდნილი სიჩუმე.იოჰანი თუ საყიდლებზე წავიდა.მაგრამ რაღაც შეუცნობელი ძალა მაინც წინ მეწეოდა.საწოლი ..შემდეგ როგორ ძალდატანებით ავწიე ათრთოლებული ხელი.მე კი მარადისობად მომეჩვენა.როგორც ვიყავი სასკოლო კაბაში გამოწყობილი.სისხლი გამეყინა.რომ შენგან შორს ცხოვრება არ შემეძლო.უკვე გითხარი. მაგრამ შენ არსად ჩანდი.ალბათ შინ არავინ იყო.შიშით გათანგული.თუ არა შენთან?რა ხდებოდა მაშინ ჩემს გულში.როგორ დავაჭირე თითი ზარის ღილაკს.

და მაინც დაოუკებელი სურვილი მქონდა შენი ნახვისა.როგორ გააღო ქვევით სადარბაზო კარი და შემდეგ კიბეზე ნაბიჯების ხმა მოისმა.თითქოს სიცივე სულ არ ყოფილიყოს.ისე ციოდა ამ საშინელ წყვდიადში!მაგრამ მაინც გიცდიდი და გიცდიდი.მთელ ღამეს.მთელ ღამეს.ჩამთბარს არ ჩამეძინოს და მისი ნაბიჯები არ გამომეპაროს-მეთქი.მთელი სხეული მიკვნესოდა.მაგრამ მარტო არ ყოფილხარ.თხელი კაბის ამარა ვიწექი ცარიელ ცივ ფიცრებზე.როგორ მტკიოდა მთელი სხეული.აბრეშუმის კაბის შრიალი და შენი წყნარი ხმა .შენ იყავი თუ ვინმე სხვა? ჰო.ოჰ.წინკარში გამოვიპარე და ყურს გიგდებდი.ოფ.დავმჯდარიყავი.ათრთოლებული ხელით კარის სახელურს ჩავეჭიდე.ამ სურვილში ავხორცობა არ იყო გარეული.ხელები მიკანკალებდა.ამიტომ ცივ იატაკზე გულაღმა დავწექი.სანამ სანამ აქედან გამამგზავრებდნენ:გეფიცები.რამდენიმე საათი ღრმა თოვლში მევლო.როგორც კი დედა ლოგინში ჩაწვა და ჩაეძინა.მოვიქანცე.როგორც საკუთარ ბედს უცდიან ხოლმე.იანვრის გათოშილ ღამეს გიცადე.არ ვიცი.მეშინოდა. .ეს შენ იყავი.საყვარელო..ალბათ დილის ორ თუ სამ საათზე გავიგონე.საყვარელო.მომესმა ჩუმი სიცილი. ბოლოს .კარის ქვევიდან სუსხიანი ქარი უბერავდა.შინ რომელიღაც ქალი მოიყვანე..მაშინ ხომ ჯერ არაფერი გამეგებოდა ამისა სწორედ იმიტომ.რომ სხვა არაფერზე არ ვფიქრობდი.კიდევ ერთხელ მენახე და ჩაგბღაუჭებოდი.ხშირად იძულებული ვხდებოდი ავმდგარიყავი.მძელ ამ გრძელი საშინელ ღამეს გიდარაჯე.საბანი თან არ წამიღია.რათა შემოგგებებოდი და ფეხქვეშ ჩაგვარდნოდი.სულელი გოგო!ნაბიჯები ახლოვდებოდა.რას არ ჩავიდენდი მაშინ.უცებ ალმური მომედო.სკამი აღარ იყო.სანთლის შუქი გამოკრთა.შენ გარდა:მინდოდა მხოლოდ მენახე.კარი ფრთხილად გამოვაღე.შენთან დალაპარაკებისა.მოხვიდოდი თუ არა.ფეხები მეკრუნჩხებოდა.

ალბათ მეგობრებიც მოვლენ გვირგვინებით.კარგად მექცეოდა.ქუჩაში არც კი გავდიოდი.წარმოდგენებზე ან მხიარულ საზოგადოებასთან ერთად ქალაქგარეთ სასეირნოდ წასვლაზე უარს ვაცხადებდი.ხალხში იყო და თავს ობლად გრძნობდე!ეს მე მაშინ გამოვცადე.ხვალ გამოცხადდებიან შავოსანი.მინდოდა მეგლოვა.დამიჯერებ თუ არა.ახალგაზრდა ვაჟები ფუტკარივით მეხვეოდნენ.მეტი ძალა აღარ მქონდა წინააღმდეგობის გასაწევად.მეტყვიან ბრტყელ-ბრტყელ სიტყვებს.როგორ გავათენე ის ღამე.უცხო.არ ვიცვამდი.როცა ამ ქალაქში გადავსხლდით):საკუთარ ოჯახში პატიმარივით.რომ ამ პატარა ქალაქში.განკიცხულივით ვცხოვრობდი.რა არის იმაზე საშინელი..ათიოდე ქუჩაც კი არ ვიცი?მე ვგლოვობდი.სადაც ორი წელიწადი ვიცხოვრე.უხეში ადამიანდები.მამინაცვალი.მეტად მშვიდი და ჩუმი ადამიანი.თავს ვიბრუებდი ახალ-ახალი სატანჯველით.არ ვიცი.ინსბურკში წამიყვანეს.რომ შემდეგ მაინც სულ მარტოდმარტო დავრჩები.ინსბურკში გატარებული ორი დაუსრულებელი წლის განმავლობაში (თექვსმეტი წლისა ვიყავი.მაგრამ ყველას პირქუში სიჯიუტით ხელს ვკრავდი.ამით შეგნებულად ვიღრმავებდი ყველაზე მთავარ ტანჯვას:შენინახვის შეუძლებლობას!გარდა ამისა.ისინი კუბოს მოიტანენ და შიგ ჩაასვენებენ საცოდავ დედისერთას.რომელთაც ჩემთვის ყიდულობდნენ.თითქოს უნებლიე დანაშაულის გამოსწორება უნდოდა.თუ სიცოცხლე კვლავ მიწერია..თავი დავიმარხე ტანჯვისა და სიმარტოვის ბნელ სამყაროში.მაგრამ რისი მაქნისია ყვავილები.ახალ ფერად-ფერად კაბებს.მეორე დილას.რვა საათზე.როცა მათ კუბოზე ალაგებენ?დამიწყებენ დამშვიდებას.შენგან დაშორებულს არ მინდოდა ბედნიერი და კმაყოფილი ვყოფილიყავი .დედა ყოველნაირად ცდილობდა ვესიამოვნებინე.კონცერტებზე.ახლა ისევ მარტოდმარტო ვიქნები. წუხელის შვილი მომიკვდა.საყვარელო.მინდოდა მარტოოდენ .მაგრამ რას მიშველიან?ვიცი.არ მსურდა ყურადღება სხვა რამეზე გადამეტანა.

ფანატიკური სიყვარული?რა საჭიროა მოუთხრობდე ამას ადამიანს.შენით მეცხოვრა.ვყიდულობდი ყველა შენს წიგნს.ტრაგიკული.მთელი საათობით.რომელსაც არაფერი სცოდნია .ბარე ათასჯერ მაინც წარმომიდგენია მსგავსი რამ მარტოოდენ იმიტომ.რაც თავში მიტრიალებდა .თითქოს მხოლოდ გუშინ აეჩქეფებინოს ჩემთვის სისხლი. ვცხოვრობდი მაშინ მხოლოდ შენით.აი ადგილს იკავებ.რომ ერთედერთხელ მყავდი კონცერტზე ნანახი.შენს სახელს გაზეთში რომ შევხვდებოდი.რის მაქნისია საკუთარი თავის მგვემავი ერთი უბედური პატარა გოგოს უსასოო.ღამე რომ ვინმემ გამაღვიძოს და მათგან ამოგლეჯილი რომელიმე სტრიქონი წამიკითხოს.ეს ჩემთვის დღესასწაული იყო.დღესაც ცამეტი წლის შემდეგ.მთელი ჩემი ბავშვობა ერთ მწველ მოგონებად ჩამომიყალიბდა მეხსიერებაში.ხოლო როცა მოსაღამოვდებოდა.და ამ გარდასულ დღეთა ყოველ წუთს ისე მხურვალედ.დარბაზში შეხვედი.რამდენადაც შენთან იყო რაიმეთი დაკავშირებული.შენით მესულდგმულა. მაგრამ რა საჭიროა ამის მოყოლა.სულ სხაპასხუპით განვაგრძო.ისე მღელვარედ განვიცდიდი.რომელ მათგანს შეიძლებოდა შენში ინტერესი აღეძრა.მთელი დღეობით შინ ვიჯექი მარტოდმარტო და ერთადერთი.მე დღესაც შემიძლია.როგორც სცენაზე.ყოველი შეხვედრა.დამიჯერებ თუ არა .ყოველი ჩემი მოლოდინი და საკუთარ წარმოსახვაში.შენს წიგნებს ისე ხშირად ვკითხულობდი.მე შორიდან გიჭვრეტდი:აი.რადგან ყოველი შენი სიტყვა ჩემთვის სახარება.მთელი სამყარო მხოლოდ იმდენად არსებობდა ჩემთვის.ვენის გაზეთებში კონცერტებსა და პრემიერებს მხოლოდ ერთი რამისთვის ვადევნებდი თვალყურს:მსურდა ამომეცნო.ლოცვა იყო.ეს შენ იყავი.ეს პატარა ეპიზოდები გამეთამაშა.რომ მათი ყოველი სტრიქონი ზეპირად ვიცი.ვცდილობდი გონებაში აღმედგინა ასობით წვრილმანი.რადგან წარსულის ყოველი წუთი დაუსრულებლად მეორდებოდა ჩემთვის.

გუმანშიაც კი არ ყოფილა?მართლა ისევ პატარა გოგონა კი ვიყავი?დრო გადიოდა.ნება დამრთეს. განა საჭიროა გითხრა.და ბოლოს ჩემი გავიტანე კიდეც.როდესაც შემოდგომის ერთ ნისლიან საღამოს ბოლოს და ბოლოს ისევ ვენაში აღმოვჩნდი?ჩემოდნები სადგურში მივაბარე და ტრამვაიში ჩავჯექი.შემდეგ კი თვრამეტისაც.ჩვიდმეტი წლისა გავხდი.მამინაცვალი შეძლებული კაცი იყო.ჩემი სიყვარული შენდამი უცვლელი დარჩა:იგი მხოლოდ ჩემი სხეულისთვის შეიცვალა ჩემში გრძნობამ გაიღვიძა.ხორციელი გახდა.იგი გამწვავდა.ამის შესახებ.ისე უცხო იყო.მაგრამ ეს მხოლოდ მაბრაზებდა.რადგან სიყვარული.მაგრამ მე მაინც ჯიუტად მობითხოვდი.ყოველ გაჩერებას მოთმინებიდან გამოვყავდი.რომელმაც ბუნდოვანი და ანგარიშმიუცემელი სურვილის კარნახით ოდესღაც შენს კარზე ზარი დარეკა .შენ დაგნებებოდი.ქუჩაში ახალგაზრდა ვაჟები კისერს იღრეცდნენ ჩემი ყურებით.სხვების თვალში ეს სურვილი უაზრო და გაუგებარი ჩანდა.ოჰ.სწორედ ის გახდა ჩემი ერთადერთი მისწრაფება:ჩემი თავი შენთვის მომეძღვნა.სხვა ვინმესთან.ანდა თუნდაც სიყვარულობანას თამაში უშენოდ.რაზეც ფიქრსაც კი ვერ შეძლებდა პატარა გოგონა.და აი.როგორც ღვიძლ შვილს.მთელი ჩემი აზრი.ბოლოს კვლავ ნაცნობი სახლის წინ ვიყავი.და ის.ისე მიყურებდა.მშიშარას მეძახდნენ (ვაგლახ.რომ უბრალო ცდუნებაც კი დანაშაულად მეჩვენებოდა.შენი ბინის ფანჯრებიდან სინათლე გამოდიოდა და გული საგულეში ჩიტივით .რასაც ქალის გრძნობა ეწოდება.ჩემთვის ისე შეუძლებელი.მთელი ჩემი ოცნება ერთი მიზნისკენ იყო მიმართული:დავბრუნებოდი ვენას.დამთანხმდნენ.ჩემი თავი მე თვითონ უნდა ვირჩინო-მეთქი.მაგრამ მე თანდათან რკინისებური ნებისყოფისა გავხდი. ხალხს.რომელიც გარს მერტყა.როგორც იქნა.რა ნელა მირახრახებდა იგი.ვენაში გევეგზავნე ერთ-ერთ ნათესავთან მზა ტანსაცმლის მაღაზიაში სამუშაოდ.რა ძნელი იყოსაიდუმლოების მტკიცედ შენახვა).მხდალად მივაჩნდი.მოვსულიყავი კვლავ შენთან.საით გავეშურე პირველად.

როცა ამას სრულიად არ მოველოდი:შენს ფანჯარას რომ შევყურებდი.თუმცა ისეთ დროს. ინსბურკში ყოფნისას.ნისლიან საღამოს შენს ფანჯრებქვეშ ვიდექი.რკინის ფირფიტებიან დარაბებს ბრახაბრუხით დაბლა ჩამოუშვებდნენ თუ არა.როდის გამოვცოცხლდი მე თვითონ. .როდის გაცოცხლდა ეს ქალაქი ჩემთვის.. ყოველ საღამოს ასე ვიდექი შენი სახლის წინ.მშობლიური სახლი.უკვე გამოვრბოდი შენი სანუკვარი სახლისაკენ.მაგრამ მაინც მომწონდა.იქ იყო სინათლე.უეცრად შევნიშნე .მოუსვენარი მქონდა.რომ მოწაფე გოგონასავით შემეშინდა და გავიქეცი.ამ წუთში რატომღაც კვლავ ცამეტი წლის გოგონად ვიქეცი.ქუჩაზე გადმოდიოდი.რადგან ნიადაგ გაფაციცებული შინაგან.ერთხელ მაინც მეხილა შენი სახე .ექვს საათამდე მაღაზიაში ვიყავი დაკავებული.იქ იყო მთელი ჩემი სამყარო.ორი წლის განმავლობაში ვოცნებობდი ამ წუთზე და აი.სანამ სინათლე ჩაქრა.თუმცა ჩემი სანუკვარი ოცნება იყო ერთხელ კიდევ მეგრძნო შენი მზერა.ისევე შორეული ვიყავი შენთვის.ბედმა მარგუნა იგი.მსურდა გეცანი .ჯერ რომ ეგზომ უცხო და უაზროდ ხმაურიანი მეჩვენა.თბილ.გეძებდი.როგორც წინათ.თუნდაც შორიდან მომეკრა ღენთვის თვალი.დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ მართლაც შეგხვდი.თვალს ვერ ვაშორებდი შენს ფანჯარას.ამიფრთხიალდა.რომ ახლაც კი.განათებული მინა გვაშორებდა.სახეში სისხლი მომაწვა და უნებლიეთ.აი.იქ იყავი შენ.მტანჯველ მოუსვენრობას ისე მტკივნეულად აღარ აღვიქვამდი.მე ხომ სულ ახლოს ვიყავი შენთან.როცა ჩვენ მხოლოდ შენი ფანჯრის თხელი.შემდეგ უკვე მრცხვენოდა.რათა ერთხელ მაინც გადაგყროდი.განა მესმოდა.ეს იყო ჩემი ერთადერთი სურვილი.სამუშაო დაძაბული.მე ხომ უკვე მკაფიოდ მქონდა შეგნებული ჩემი სურვილი:მინდოდა შენთან შეხვედრა.ცხრა მთას იქით.აი.მთელ ამ ხანგრძლივ.თავი ჩავღუნე და დამთხვეულივით გვერდით ჩაგირბინე.მხოლოდ მაშინ გავემართე ჩემი ნათესავების საძებრად..რომელსაც ანთებული თვალებით შევყურებდი.

უეცრად აღვიქვი.გონებაგაფანტულად შემომხედე.თუმცა შენს ქუჩაზე ყოველ საღამოს ვიდექი.როგორ შემაკრთო მაშინ ამ შენი ჩვეულების .მინდოდა შეგემჩნიე.ჯერ კიდევ შორიდან მოგკარი თვალი.რომ ბავშვი აღარ ვიყავი.მაგრამ როგორც კი ჩემი დაძაბული ყურადღება შენიშნე.რომელიც მახასიათებდა და ალბათ დღემდე შემრჩა.გულმა რეჩხი როგორ მიყო.ისე ვეჭვიანობდი სხვა ქალთან შენი აშკარა ინტიმური სიახლოვის გამო.ხშირად მთელი საღამოობით ამაოდ გიცდიდი.მინდოდა შეგყვარებოდი.ხელგაყრილი ასე არხეინად რომ მოაბიჯებდა შენ გვერდით.ბავშვურმა სიამაყემ.მაიძულა ერთი დღე გამომეტოვებინა და შენს სახლთან აღარ მოვსულიყავი. .თოვლსა და ყინვაშიც კი.ბოლოს და ბოლოს.ვიწრო გასასვლელიღა იყო დარჩენილი და იძულებული გახდი ჩემთან ძალიან ახლოს გაგევლო.რაღაც სხვა ვიგრძენი.როგორც მთელი ჩემი წუთისოფელი ვიდექი ჩემთვის დაგმანული შენი ცხოვრების წინაშე.შენდამი დამოკიდებულებაში რაღაც ახლი.ვენის სუსხიანი ქარი სახეს მიწვავდა.ერთ საღამოს შენ შემამჩნიე.ორჯერ ქალებთან შეგამჩნიე და ვიგრძენი.მაგრამ ამას არ დაგიდევდი.ამდენი სევდით დაქუფრული წლების შენდეგ. მაგრამ დიდხანს არ მაქცევდი ყურადღებას.მაგრამ მარტო თითქმის არასოდეს ყოფილხარ.თითქოს რაღაც ჩამწყდებოდა ხოლმე გულში.მაგრამ ახლა ეს თითქმის ფიზიკურ ტკივილს მაყენებდა.ანგარიშმიუცემლად.უცხო ქალის დანახვაზე.მოულოდნელი როდი იყო ჩემთვის:შენს ამ სტუმრებს ხომ ბავშვობიდან ვიცნობდი.რომ მომიახლოვდი.მოხდა ისე.რომ მოდიოდი და ძალღონე მოვიკრიბე.მაგრამ საშინელი მეჩვენა ჩემი თვითნებობისა და სიკერპის გამო უქმად გატარებული საღამო!მეორე დღეს კვლავ დავეყუდე შენი სახლის წინ და ისევე მორჩილად გელოდებოდი.სული როგორ გამეყინა.ხანდახან დაგინახავდი სახლიდან გამომავალს. და აი.არ გავქცეულიყავი.რომ ქუჩაში ფორანს ცლიდნენ.

გახსენებამ! .როგორ გადმოგცე იმ წამს განცდილი იმედგაცრუება .ვერ მიცანი.რომ მყისვე მივხვდი.ეს იყო მზერა.მერე ცნობისმოყვარეობამ წამძლია.ზიზღით ზურგს მაქცევ.ოცნება გავცვითე კიდეც.შენთვის უცხო და შორეული!როგორ გადმოგცე ეს მწუხარება!ინსბურკში გატარებული ორი წლის განმავლობაში.რომ საერთოდ ვერ შენიშნავდი ჩემს . ვერ მიცანი ვერც მაშინ.გულმა ფანცქალი დამიწყო.რომელსაც შენ ყოველთვის სთავაზობ ქალებს.თვით ჩემი არარაობის ყველაზე მწვავედ შეგრძნების დროს. .რა გუნებაზეც ვიყავი.ვერასდროს ვერ შემიცანი.ერთი-ორი წამი ასე გაშტერებით მიცქერდი .მაგრამ იმას.რომ შენც გაჩერებულიყავი და მიყურებდი.რაც ყველაზე საშინელი იყო. .მოვტრიალდი დავინახე.უკვე სხვანაირად დამაცქერდი.როგორც არარაობას.ხან კი.პირიქით.თუ შეიძლება ასე ითქვას.საყვარელო.რომ.ისეთი ინტერესითა და ყურადღებით მათვალიერებდი.განწირულმა გავატარე მთელი ცხოვრება.რამაც ჩემში.სასოწარკვეთილების წუთებში წარმოვიდგენდი.განწირული ვკვდები ახლა.მეც ვერ შევძელი თვალის მოშორება .უნებლიეთ ნაბიჯს შევუნელე.ნაზად რომ ელამუნები თითქოს.სადაც ყოველ წუთს შენზე ვფიქრობდი და ვცდილობდი ნათლად წარმომედგინა ჩვენი ვენაში პირველი შეხვედრის სურათი.იმისდა მიხედვით.მომაჯადოებელი მზერა.ხან ყველაზე შავბნელი.მომნუსხველი.რაც შემდეგ ბედად დამყვა:ვერ და ვერ გეცნე.რომ შენ ხელს მკრავ.პირველად გააღვიძა ქალი და შენი თავი შემაყვარა.შენი სიცივის.შენი არასაურველი განწყობილების.მაშინ ხომ პირველად განვიცადე ის.შენი გულგრილობის ყველა შესაძლო გამოვლენამქონდა აწონილ-დაწონილი ჩემს აღგზნებულ წარმოსახვაში.ყველაზე სანუკვარი ხილვები მქონდა.უშნოსა და აბეზარს.გოგონაში.შენგან უცნობი. .იმას როგორ ვიფიქრებდი თვით ყველაზე შავბნელ წამებშიც.საბურველში ხვევ და ერთდროულად აშიშვლებ კიდეც.გვერდით ჩამიარე. .იმდენი ვიოცნებე.ვერც შემდეგ.

უეცრად.ერთი სიტყვა მაინც გეთქვა ჩემთვის.მე ვცახცახებდი.რომ გოგონას ან ქალის სახე მამაკაცის თვალში .არამედ მხოლოდ და მხოლოდ თვრამეტი წლის ლამაზი ქალიშვილი.მართალია.რომელსაც უყვარდი.კვლავ გვერდით ჩამიარე და კვლავ მაშინვე ნაბიჯს შეუნელე.ამიტომ მამაკაცმა ადვილად შეიძლება ქალის სახე ვეღარ შეიცნოს.ფეხდაფეხ მომდევდი.დღეს უკვე მესმის .ეს ჭეშმარიტება გულგატეხილმა ქალებმა ყველაზე უკეთ იციან.ხან კი დაღლილობა გამოჩნდება ხოლმე.ისე ერთთავად ვიყავი შენით გართული.მეც შევუნელე ნაბიჯს.რომლის გრძნობაც გააღვიძე.რომელიც გუშინ ამავე ადგილას შეგხვდა.რომ პირველად ახლა გავჩნდი შენთვის.თუ ქალის სახეს ხანმა ახალი შუქ-ჩრდილებით დაღი დაასვა.ისე უზომოდ.რომელშიც ხან ვნება.როგორც გამოსახულება სარკეში.ხელახლა რომ შეგხვდი.ხან ბავშვური გულუბრყვილობა.გაქცევით თავის შველას აღარ ვფიქრობდი.რომ .შენ შთამინერგე ამის გაგების უნარი! .ბაგეზე ღიმი აგითამაშდა.ოჰ.და ისევე იოლად იდღაბნება მეხსიერებაში და ქრება.ვიგრძენი.ვინაიდან იგი ხშირად მარტოოდენ სარკეს წარმოადგენს.არსებობას. მაშინ ვერ მიცანი და ორი დღის შემდეგაც.ეს არის რაღაც უსასრულოდ ცვალებადი.უცხო თვალით აღარ შემომხედე.ვიგრძენი.ღმერთს შევთხოვდი.ალერსიანად შემომხედე გაკვირვებულმა.განა მაშინვე სულს არ დავლევდი.მაგრამ ღენთვის ის გოგონა კი არ ვიყავი.ვზეიმობდი.ხოლო ახალი ტანსაცმელი ხომ ყოველთვის ძალიან ცვლის მას.რომელიც მეუბნებოდა.რომ შლეგური აზრი ამეკვიატა:თითქოს შენც ხშირად უნდა გეფიქრა ჩემზე და დამლოდებოდი.უკან არც კი მომიხედავს.რომ სუსტი ძაფიც კი არ იყო გაბმული შენი ცხოვრებიდან ჩემამდე.შენთვის არარაობა ვიყავი და ოდნავადაც არ გახსოვდი!და ამ მზერით გამოფხიზლებული.ვიცოდი.მე კი მაშინ ჯერ კიდევ გოგონა ვიყავი და შენი გულმავიწყობა გაუგებრად მეჩვენებოდა.რომ მცოდნოდა .კვლავ სინამდვილეს დავუბრუნდი და ჩემი განწირული ბედისწერა ვიგრძენი.რომ უკვალოდ გავქრი შენი მეხსიერებიდან.

არ მსურდა გამეფლანგა ეს ძვირფასი წუთები კითხვების მოცემით.შენთან საუბრით გამოწვეული ბედნიერება.რომ ადვილად ჩამიგდებდი ხელში. უკვე გვიან იყო.ლოდინმა თითქოს დამბლა დამცა.შემთხვევითი თავგადასავლის გმირი.რას შეეძლო შენთვის ჩემი თავის გახსენება?მე ხომ სულ ცოტას ვლაპარაკობდი.როცა სუფრიდან ავდექით.ერთი რგოლი დაუსრულებელი ჯაჭვისა.პირველი წუთებიდანვე ისე გულდაჯერებითა და ალერსიანად მეპყრობოდი.რესტორნის კართან შემეკითხე.პირველად განმეცადა შენი სიტყვების მწველი ძალა.მთელი ჩემი სულისკვეთებით.ორივემ ქუჩის ბოლომდე გავიარეთ.სადაც იყო უნდა გამეგონა შენი საყვარელი ხმა.ისე ძალდაუტანებლად. .მთელი არსებით ისედაც შენი რომ არ ვყოფილიყავი!ოჰ.უკვე მეშინოდა:ვაითუ იძულებული გავხდი გავჩერდე-მეთქი.იმდენად დიდი იყო ღენ გვერდზე ყოფნით.ხომ არ გეჩქარებათო?განა შემეძლო იმის დამალვა.მხიარულად გამომელაპარაკე.მომიახლოვდი.და აი.აბეზარი სულსწრაფობისა და წრეგადასული არშიყობის გარეშე.ხომ არ ვივახშმებდით ერთად?ცხადია.ოდნავადაც არ გამიცრუე მოკრძალება და გატაცება!ისე ფაქიზად.რით გამოარჩევდი სხვა მრავალი ასეთივე საღამოთაგან?ვინ ვიყავი შენთვის?ერთი ასთაგანი.ისე სადად გეჭირა თავი.დაგეთანხმე.შენ ხომ გუმანშიაც არ იყავი! .რომ შენთან ყოფნა მსურდა?გიპასუხე.შენებურად ძალდაუტანებლად.ისე მომხიბლავად და უბრალოდ მითხარი რაღაც.გახსოვს სად იყო?ოჰ.როგორც დიდი ხნის ნაცნობს მიმართავენ ეჰ.რომ არ გააწბილე ჩემი ხუთწლიანი ბავშვური მოლოდინი.შენ არც კი იცი.ცხადია.ზედმეტი ლაპარაკით.არც ეს საღამო გახსოვს.ამ წუთებისთვის მარად მადლობელი ვიქნები შენი.ჯერ დრო .განა გავბედავდი შენთვის რამეზე უარი მეთქვა? პატარა რესტორანში ვივახშმეთ .რა სასწაული მოახდინე.შემდეგ შემეკითხე.რომ პასუხის გაცემაც კი მოვახერხე.ისე ძალუმად მიცემდა გული.

შემეკითხე.ოჰ.ვიმუსაიფოთო.როცა დანებების სურვილით იწვიან.ვიდრე ჩემი ხვაშიადი გამენდო.რომ გაკვირვებული დარჩი.რომ ეს უარი დაძლეული იქნება მუდარით.დიდი სურვილი გქონდა ეს საიდუმლოება ამოგეხსნა.რომელთათვის სიყვარული პროფესიას წარმოადგენს.ფიცითა და დაპირებებით.ამ შემთხვევაში კი .ლამის მომაკვდინებელი ბედნიერება მომიტანა!ახლაც არ ძალმიძს .თავქარიანად მოგჩვენებოდი.იციან.ოდნავი მერყეობის შემდეგ.ჩემმა პიროვნებამ უთუოდ დაგაინტერესა.კიდევ მაქვს-მეთქი.მართალია.რა თავბრუდამხვევი მომეჩვენა ეს ყველაფერი.ცოტა ხანს ხომ არ შემოივლით ჩემთან.სანამ გზაში ვსაუბრობდით.ადამიანის სულის ყოველ კუნჭულში ჩამწვდი შენი უტყუარი ალღოს წყალობით მაშინვე მიხვდი.ჩემი პასუხი სავსებით ბუნებრივი იყო.განა შეგეძლო ამის გაგება? ჩემი დაძაბული ნებისყოფა იქცა სიტყვად.მტანჯველი.არ ვიცი.გაგანაწყენა თუ გაგახარა ჩემმა მზადყოფნამ.სიცრუით.როგორი ამაფორიაქებელი.გამომცდელი მზერით ალმაცერად მიყურებდი.ყოველ შემთხვევაში.საღერღელი აგეშალა.მაგრამ ვერასოდეს გაიგებ.რომ ასეთ მიპატიჟებას სიამოვნებით იღებენ მხოლოდ ქუჩის ქალები.მომიტევე.მაშინაც კი.ტომ ოდნავ გაკვირვებული.რაოდენ ძვირფასი იყო ჩემთვის ეს სადარბაზო კარი.მაშინ.ცნობისმოყვარეობააშგეძრა და როგორც გამომცდელ შეკითხვებზე შეგატყვე.რომ ეს კოხტა.ჩვეულებრივად თავს იკატუნებენ.მესმის.მაგრამ მაშინვე შევნიშნე. ბოლოს შენთან ავედით.ეს კიბე.რომ აჩქარებულმა პასუხმა თითქოს შეგაცბუნა.იგი გულის სიღრმიდან აღმომხდა.მე კი მერჩივნა მიკიბულ-მოკიბულად მელაპარაკა.ახლა უკვე მესმის შენი:ვიცი.თითქოს შეეშინდათ ან აღშფოთდნენო.სიამოვნებით-მეთქი! -მყისვე გიპასუხე.დამყოლი გოგონა რაღაც საიდუმლოებით იყო მოცული.ანდა სრულიად გულუბრყვილო.ნორჩი გოგონები. .ასე იყო თუ ისე.ათასი დღის დაგუბებულმა კაეშნიანმა ლტოლვამ გადმოხეთქა.საყვარელო.აშკარად ჩანდა.რომ ქალები.ვგრძნობდი.

სანამ შენს ზღურბლს არ გადავაბიჯე.ალადინის საუფლო.დამიჯერე.იწყებოდა ჩემი ბავშვობის ოცნებათა ჯადოსნური საუფლო. ერთხელ ზედ რომ მუხლმოდრეკით ვიდექი.რომ არავის არ ეგრძნო ჩემი სხეული და ენახა.ეს გაცვეთილად ჟღერდეს.ვერც კი წარმოგედგინა.უცრემლოდ გავიხსენო.და მხოლოდ იქ.შენს ოთახში.და უცებ ეს ყველაფერი გრიგალივით თავს დამატყდა.აქ იყო ჩემი ცხოვრება.იქ ყველაფერი ჩემი მგზნებარე სიყვარულით იყო გაჟღენთილი.თუმცა თვალებში ცრემლი უკვე დიდი ხანია დამეშრიტა.-მე ხომ ოდნავი წინააღმდეგობაც არ გამიწევია შენთვის.რომელშიც ახლა ბარბაცით შევაბიჯე.და განა შეგეძლო გცოდნოდა ეს.ყველაფერი ჩემი ბავშვობის. მთელი ჩემი ბავშვობა.მაგრამ ვერასოდეს ბოლომდე ვერ შეიგნებ.გაიგე.ჩემო საყვარელო.რათა ვერ ამოგეცნო ჩემი სიყვარულის .რომლის წინ ათასჯერ ვმდგარვარ შენს მოლოდინში.წარმოიდგინე:ათასჯერ შემიხედავს ანთებული თვალებით ამ კარისთვის. .ამ რამდენიმე მეტრ ფართობზე.მთელი ჩემი ცხოვრება მხოლოდ მკრთალი და უფერული ყოველდღიური სინამდვილე იყო.დაე.რა წარიტაცა ჩემი ცხოვრებიდან გრიგალივით მოვარდნილმა ამ წუთმა! შენთან მთელ ღამეს დავრჩი.და ალბათ გუმანით იგრძნობ.კიბე.ჭუჭრუტანა.გესმის .კარის გასაღების ჩხაკუნი.მაგრამ სხვანაირად თქმა არ შემიძლია.შენი კარის წინ დაფენილი პატარა ფარდაგი.ჩემო ძვირფასო.საიდანაც მესმოდა შენი ნაბიჯების ხმა და სადაც პირველად გიხილე.აბა. .არ მინდოდა კდემის ნასახიც კი შეგემჩნია.რომელიც ყოველთვის წამომახტუნებდა ხოლმე შენს მომლოდინეს.შენთან ერთად შენს სახლში.რომ მანამდე ჯერ არც ერძი მამაკაცი არ შემხებოდა.ჩემი კაეშნიანი ლტოლვის სიმბოლოს წარმოადგენდა:სადარბაზო კარი.მთელი ჩემი მწველი ოცნება იყო აქ შეყუჟული.ჩემი ოცნება სინამდვილედ იქცა:მე ავდიოდი შენთან ერთად.რომელშიც ცქერითაც თვალი გამიწყალდა.ჩვენს სახლში.

თავი გავითავისუფლე და წასვლა დავაპირე.არასოდეს არ გაგამტყუნებ.გადამეხვიე და დიდხანს ჩამცქეროდი თვალებში.ბედნიერებით აღსავსე.არა.მივენდე ბედს.მაღაზიაში მეჩქარებოდა.მე თვითონ მოვისწრაფოდი შენკენ.საკვირველად მომეჩვენა.მაშინ საწერ მაგიდაზე მდგარი ლურჯი ბროლის ლარნაკიდან ოთხი თეთრი ვარდი ამოიღე და გამომიწოდე (ოჰ.რადგან ეს ღამე ჩემთვისყველაზე მდიდარი.თუ მე.გემუდარები.რომ უბიწო ჩაგბარდი.მოვედი და კვლავ სანუკველი ოცნება გამიმართლდა.მთელ ქვეყანას მიუძღვნა.გსურს თავი ყველას.ჩემო საყვარელო. დილაადრიან წამოვდექი.შენ შემეკითხე-არ გინდა ყვავილები წაიღოო?თანხმობა გაგიცხადე.ყოველთვის ვიქნები შენი მადლიერი.როცა ერთხელ ქურდულად შევავლე თვალი შენს სამყოფელს). შევთანხმდით..ასეთი წუთების განცდის შემდეგ სინანული არასოდეს მიგრძნია.შემდეგ რამდენი ვკოცნე ამ ვარდებს.ამის შემდეგ კიდევ .ისევ შევხვედროდით ერთმანეთს.ცუდად ნუ გამიგებ ამას!ოდნავადაც არ დაგადანაშაულებ:შენ ხომ არ შემაცდინე.ლაღი.არ მომატყუე.სიხარულით აღსავსე და ენით გამოუთქმელი ნეტარების ღამე იყო!როდესაც სიბნელეში თვალი გავახილე და ჩემ გვერდით შენ გიგრძენი.მხოლოდ ლამაზად გეჩვენებოდი?შწმდწგ ბაგეზე მაკოცე ფრთხილად.ზერელე ურთიერთობა გიყვარს.სიბნელეში ბედნიერებისაგან ღაპაღუპით მდიოდა ცრემლი.თანაც მინდოდა მსახურის მოსვლამდე წავსულიყავი.-ისეთი ძლიერი იყო ცის შეგრძნება.შენს სუნთქვას ყურს ვუგდებდი და ვგრძნობდი შენს სხეულს.გაშინებს სხვის ბედში შეჭრა.მე თვითონ ჩამოგეკიდე კისერზე.და თუ ახლა გეუბნები.რომ ჩემს ზევით ვარსკვლავები არ ჩანდა.რომ არ ვენახე.რაღაც შორეული მოგაგონდა ბუნდოვნად.ეს ხომ დააფრთხობდა შენისთანა ადამიანს!შენ ხომ მხოლოდ მსუბუქი.არასოდეს.როცა ჩავიცვი და შენ წინ გავჩერდი.რომ გეძინა.საიდუმლოება.მაგრამ მსხვერპლს არ საჭიროებ.ასე ახლოს ჩემთან.მე.ეს ლარნაკი ბავშვობიდან ჩამრჩა მეხსიერებაში.მახსოვს.რომ იცოდე.არა.

ვიდრე ბავშვი ქვეყანას მოევლინა.ის შენი შვილიც იყო.მაგრამ წერილი არ მომწერე.შეიძლება შეშინებული ანდა მხოლოდ გაკვირვებული - .მიყვარხარ ისეთი.მაგრამ მაინც არ დამიძახე.გეფიცები ჩემი სიტყვების სიმართლეს.ვისაც სიცოცხლე მივუძღვენი!ვიცდიდი და ვიცდიდი სასოწარკვეთილი.მესამე ღამე მაჩუქე.უკვე დიდი ხანი იყო დაბრუნდი.მაგრამ შენ შემეკითხები ალბათ .ჩვენი ვაჟი..შეგატყობინებო.პირმშო იმ სამი ღამისა.გამომშვიდობებისას კვლავ მაჩუქე რამდენიმე ვარდი-გამომშვიდობებისას! ორი თვის განმავლობაში ფოსტას ყოველდღე ვაკითხავდი..ეს ჩვენი შვილი იყო.ჩვენი პირმშო.საყვარელი.როგორიც იყავი და დღემდე დარჩი.ეს შენი განათებული ფანჯრებით შევიტყვე.როგორიც ხარ..მხოლოდ ისეთი..არც ერთი სტრიქონი.ჩვენი ერთადერთი შვილი.გამფლანგველი.საყვარელო.მოგეცი ჩემი მისამართი მოთხოვნამდე-გვარის გამხელა არ მინდოდა.შენ ჩემთვის ყველაფერი იყავი.ნაყოფი ჩემი შეგნებული სიყვარულისა და შენი უდარდელი..-და აღმითქვი.როგორც კი დავბრუნდები.საიდუმლოს არ ვამჟღავნებდი.ჩემი შვილი იყო.შენი შვილიც.შემდეგ გამომიცხადე.რადგან არც ერთი მამაკაცი არ შემხებია მას შემდეგ.გართობის მოყვარე და ორგული.უნდა გავემგზავროოოჰ..ჩემი სიცოცხლის უკანსაკნელ წუთებში არა მაქვს შენი არც ერთი სტრიქონი.არ მომწერე არც ერთი სტრიქონი.არც ერთი ბწკარი იმ ადამიანისაგან.მიყვარხარ ისეთი.თითქმის შეუგნებელი სინაზისა.მგზნებარე და გულმავიწყი. გუშინ შვილი მომიკვდა.თავი წმინდანად მიმაჩნდა-ჩემს სხეულს ხომ შენ შეეხე!აბა.იცოდე-სიკვდილის პირას არ ტყუიან.რაც შენ დაგნებდი და იქამდე.როგორ მძაგდა ბავშვობიდანვე ეს გამგზავრებანი.მაგრამ რა საჭიროა გაგიცხადო ლოდინითა და სასოწარკვეთილებით გამოწვეული ჯოჯოხეთური ტანჯვა?არ გადანაშაულებ.ვფიცავ შენს სახელს.სხვები კი ჩემს ცხოვრებას მხოლოდ გაკვრით თუ ეხებოდნენ.როგორ შემეძლო ჩემი თავი გამენაწილებინა შენსა და სხვებს შორის.

რომ რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ შენი.არასდროს აღარ დაბრუნდება!მაგრამ როგორ შემეძლო შენთვის ეს მეთქვა?შენ ხომ არ დაუჯერებდი უცხო. .არ დაუჯერებდი უსახელო.ვისიმე ბედის პასუხისმგებელი რომ აღმოჩნდებოდი.სიბნელეში წევს და სძინავს.მაგრამ ვაი..რომ შენი ცხოვრების ულანასკნელ დღემდე ჩემზე უზრუნველად გეფიქრა.ჩემი სიტყვები დამაჯერებელიც რომ ყოფილიყო.უნდობლობა ხიდს ჩატეხდა ჩვენს შორის..როდესაც იგი აქ.ისე კარგად გიცნობ.უამისოდ სუნთქვაც კი არ ძალგიძს.ჩემს ამაყ ბუნებას კი სურდა.ფუქსავატური სიყვარული და შენთვის მეტად უსიამოვნო იქნებოდა უეცრად მამა.ეს ბავშვი რომ შენიიყო.ცხადია.ეს კი არ მსურდა.უცებ კი ჩემთან დაკავშირებულად იგრძნობდი თავს.შენ. .შეიძლებოდა ზედმეტი ბარგი გავმხდარიყავი შენთვის.შემეკითხები.სულ რაღაც სამი ღამის მეგობარ ქალს.მე ხომ გიცნობ.მაინც აგეკვიატებოდა იდუმალი ეჭვი..რომელიც წინააღმდეგობის გაუწევლად.ერთგული დარჩა.შემიძულებდი ამისთვის.საკუთარი ნებასურვილით დაგნებდა.მარადიული ძილით.მალე წაიღებენ და უკან არასდროს.მერჩივნა ყველაფერი საკუთარ თავზე ამეღო.თუნდაც საკუთარი სურვილის წინააღმდეგ.თანაც.მეტისეტად დამყოლ.შენთვის საჭიროა სრული თავისუფლება.რომ ჩემზე სულაც არ ფიქრობდი.უზრუნველი.როგორც ალბათ თვივთონაც არ იცნობ საკუთარ თავს.ოღონდ შენს ქალთა შორის ერთადერთ ქალად დავრჩენილიყავი.ეჭვის თვალით შემომხედავდი.მე ეს ვიცი!.რომელსაც მარად სიყვარულითა და მადლიერებით გაიხსენებდი.რატომ გიმალავდი ამდენი წლის განმავლობაში ჩვენს შვილს და მხოლოდ დღეს ჩამოგიგდე სიტყვა.ოღონდ შენთვის ზედმეტი ბარგი არ ვყოფილიყავი.ვიცი.თითქოს ვცდილობდი შენთვის.დიახ.გიყვარს მსუბუქი.სხვისი ბავშვი თავზე მომეხვია.რამდენიმე წუთით შეგზიზღებოდი.საყვარელო.შეიძლებოდა თუნდაც რამდენიმე საათით.მთლად დამივიწყე.მოღალატის.შეძლებული კაცისთვის.უცნობ ქალიშვილს.არ ირწმუნებდი.

ეხმარები სირცხვილისა და სისუსტის გამო.რომელიც მადლობასაც კი გაურბის.ჩემო საყვარელო.რომ ბავშვი შენი იყო.რომ გულით კეთილი ხარ და არავის შველა არ გეზარება.ვინც საამისოდ მოგმართავს.მომიტევე ჩივილი.რაც შეიძლება მალე მოღებოდა ბოლო ამ მზრუნველობას.ვიცი.მაგრამ .ვიცი.კარის საჭვრეტიდან დაგინახე.მომიტევე!მესმის.ისე სწრაფად და უხვად განიკითხე და თავიდან მოიშორე.შენთვის სულ ერთია.ღმერთს მუშტები მოვუღერე და მკვლელი ვუწოდე.მაპატიე.მისი აღება.როცა ხელის გამართვას გთხოვენ.საჭიროა მისი გამოთხოვნა.ერთხელ.მაპატიე.შენ ეხმარები.ხოლო შენი ყაიდის ადამიანებს.უცნობსაც კი.დიდია ეს შენი გულკეთილობა.თუნდაც დარწმუნებული არც ყოფილიყავი.-ჩემი შვილი.მომცემდი ფულს.რადგან არ შემეძლო შენთვის .ძალზე ძნელია რამე სთხოვო.მაშინ დამეხმარებოდი.გამალებული და მფრთხალი ხერხი.რომ დარწმუნებას დამიწყებდი.სული ძრწოლამ მოიცვა.მაგრამ ყოველთვის გულში ჩამარხული მოუთმენლობით .თხოვნა ვერც კი მოასწრო.გამამხნევებელ სიტყვებსაც მეტყოდი.ისევე როგორც შენებრ ბედით განებივრებული.ბრალს არ გდებ.იმასაც კი ვფიქრობ.არ გადანაშაუჩჩებ.არა.გონება დამიბნელდა.იგი ხსნილია ყველასთვის აიღონ.ამის მეშინოდა ყველაზე მეტად.მაპატიე ზანტია.განუზომლად დიდი.ჩემი შვილი მკვდარი წევს მკრთალად მოკიაფე სანთლების ქვეშ.თუ ჩემი კალამი ხანდახან ნეღველს გადმოანთხევს.თითქოს გეშინოდა მისთვის თვალი გაგესწორებინა.დროზე მომეშორებინა თავიდან ეს ბავშვი.რამდენიც უნდათ.დახმარების ხელს გაუწვდი ყველას.ბევრ ფულს.მაპატიე გულწრფელობა:გაჭირვებული და დამწუხრებული ადამიანი.რომელმაც შენი კარის ზარი ჩამორეკა.მაგრამ უხალისოდ.ბავშვობაში.როგორ მიეცი მოწყალება მათხოვარს.თუნდაც ყველაზე გულკეთილთ მათ შორის.არ მავიწყდება დახმარების ეს შენებური.მაგრამ შენი გულკეთილობა მეტად თავისებურია.ამიტომ დახმარება შენთვის არასდროს მითხოვია.

სწორედ ამით მოვახერხე საბოლოოდ შენი ხელში ჩაგდება.დაიბადა ბავშვი.რომელიც ჩემს სისხლსა და ხორცს შეუერთდი და.უცხოდ ვგრძნობდი თავს.ქუდბედიანი.არა ის უდარდელი.მაგრამ ბავშვი ჩემთვის ყველაფერი იყო.უცხოდ.რამეზე უარი მეთქვა.როგორც მათ წინასწარ ხატავდა ჩემი წარმოსახვა.მეკოცნა ყოველ წუთს.ბოლო თვეებში მაღაზიაშისიარული აღარ შემეძლო.მეშინოდა ჩემი ფეღმძიმობა ნათესავებს არ შეემჩნიათ და შინ არ შეეტყობინებიათ.საცოდავ ნაძირალებს შორის.ქლოროფორმისა და სისხლის სუნით .ჩვენ ყველანი უცხონი ვიყავით ერთმანეთისათვის.იქ.აი.რომელსაც მე ვერ დაგეპატრონე.შევძელი მეგრძნო.ცხადია.ეს იყო ტანჯვითა და საშინელებით აღსავსე თვეები.შემეძლო ძუძუ მეწოვებინა შენთვის.საუკუნოდ ჩემი გახდი.შენი შვილი.როცა შევიტყვე.ის თითქოს მეორე შენ იყავი.მარტოდმარტო და ურთიერთსიძულვილით აღსავსენი.მეალერსა.ის ხომ შენგან მყავდა.საითკენაც სიღატაკე ერეკება ყველაზე ღარიბ.ცარიელ-ტარიელი მოვხვდი დამშობიარო თავშესაფარში.რომ შენგან შვილი მეყოლებოდა.ახლა ხომ ვეღარსად წამიხვიდოდი.დედას ფულს ვერ მოვთხოვდი. ცხადია.არამედ შენ.აი.როგორც მეგონა.საყვარელო.არ შემეძლო შენი სურვილი არ შემესრულებინა.როცა ჩემს სულს შენი ამბორი მოსწყურდებოდა.მხოლოდ სიღატაკემ და საერთო სატანჯველმა მოგვიყვანა ამ შეხუთულ.სამარადჟამოდ შეეზარდე ჩემს ცხოვრებას.რატომ გიმალავდი ბავშვს.ადამიანთა საზიზღარი სიმდაბლით აღსავსე თვეები.როგორ იზრდებოდი.რატომ აღვივსე ნეტარებით.ამავე დროს არცთუ მთლიანად შენ.მომდებნო თვეები არცთუ ისე საინტერესო გამოდგა.გარიყულ და დავიწყებულ ქალებს.ამიტომ გადავწყვიტე საკუთარი მცირეოდენი ძვირფასი ნივთების გაყიდვით მეცხოვრა.როგორ ჩქეფდა შენი სიცოცხლე ჩემს ძარღვებში.ცხოვრება არც ისე ადვილი გამოდგა.საშინელი პირობები იყო.მშობიარობამდე ერთი კვირით ადრე მრეცხავმა ქალმა კარადიდან უკანასკნელი კრონები მომპარა.

ოჰ. მაპატიე.ჩემი შვილისა.მაპატიე.ხარხარი და ყურთასმენის წამღები კივილი გაისმოდა მუდამ.ახლა კი.რას ნიშნავს ბავშვის შობა მარტოხელა.როცა ვიხილე ღიმილი.გაჟღენთილ.რომელნიც საერთო ხვედრს საერთო სიმდაბლემდე მიეყვანა.ხოლო საწოლში იწვა ხორცის მთრთოლვარე ნაჭერი .უნდა დამეყვირა..მხოლოდ ღმერთს ვდებ ბრალს.შემდეგ დამავიწყდა.მაგრამ სიჩუმე ერთხელ მაინც უნდა დამერღვია.სიღატაკის მთელი საშინელება.სადაც გმინვა.როცა წიგნში სიტყვა „ჯოჯოხეთს“ ამოვიკითხავ.არ იციან.დამავიწყდა.ოჰ.მხოლოდ ერთხელ მაინც.იარები გამიახლდა და ყვირილით უნდა შევიმსუბუქო ნაღველი.როცა ის ცოცხალი აღარ არის.ცოლებმა.სულიერი და ხორციელი დამცირება.მაგრამ ეს ხომ პირველი და უკანასკნელია!თერთმეტი წლიწადი დუმილს ვარჩევდი და მალე სამუდამოდ დავდუმდები.ვხედავდი ახალგაზრდა ექიმების ცინიზმს.სირცხვილი განვიცადე ამ პალატაში ყოფნისას მეძავეებისა ავადმტოფების გევრდით.ცნობისმოყვარეთა შეხებისა და სპეციალისტთა შესწავლის საგანი.ერთხელ.რომ ამაზე გელაპარაკები.რომლებიც ირონიული ღიმილით საბანს აძრობდნენ უსასოო ქალებს და სხეულზე ხელს ავლებდნენ ვითომდა „მეცნიერული“ მიზნით.მშობიარეებით გაჭედილ პალატაში.ეს სამარცხვინო საყასაბო..უმწეო.მაგრამ შენ კი არა.რომელიც ჩემი ნეტარება იყო და ახლა კი უსულოდ განისვენებს ჩემ წინაშე.რა ძვირად დამიჯდა ბავშვი.ვისიმე ხმა ჩემი სიხარულის.შენ კი არ გდებ .რომელმაც უაზრო გახადა ასეთი წამება.თითქოს ცდის მოსახდენად განკუთვნილი ქალისათვის!ახლაც კი.უნებლიეთ ეს ხალხით გაჭედილი მყრალი პალატა მაგონდება. .აი ყველაფერი.ვხედავდი მომვლელი ქალების სიხარბეს.დაფა ჩემი გვარით .საყვარელო.როგორ ჯვარს აცვამენ იქ ადამიანის კდემამოსილებას ცქერით და როგორ ამათრახებენ სიტყვებით.რასაც იქ წარმოვადგენდი.რომლებიც საკუთარ სახლში საჩუქრად უძღვნიან ბავშვებს ნაზად მომლოდინე ქმრებს.რაც ტანჯვა გადამხდა.რომელშიც ერთთავად წივილი და გმინვა გაისმოდა.

არასოდეს მომსვლია აზრად შენი აუგად მოხსენიება.თითქოს უკვე დავეხსენი შენზე წუხილსა და ვაებას.რომ შენი დაბადების დღეს მუდამ გიგზავნიდი ვარდების თაიგულს.არამედ ამ ბავშვს.ვისი ცხოვრებაც სულ სხვა გზით მიემართებოდა.რომელსაც მე ვჭირდებოდი.ყოველ შემთხვევაში.ვინ იყო ამ ვარდების გამომგზავნი?ეგებ .შენი სიყვარულით ისე მწვავედ აღარ ვიტანჯებოდი.მუდამ მიყვარდი და კურთხეულად ვთვლიდი იმ დღეს.როდესაც ტკივილები სულს მიღრღნიდა.და რომ მცოდნოდა.მისი დაბადების შემდეგ დიდხანს გემალებოდი.ხვევნა და ალერსი მუდამ შემეძლო.წინასწარაც რომ წარმომედგინა.არ მინდოდა ჩემი თავი შენსა და მას შორის გამენაწილებინა.ბრალს.იმ წუთებშიც კი.არ ვნანობდი იმ ღამეებს.ჩემი გრძნობები მაიძულებდა შენს სახლთან ახლოს მეხეტიალა.როცა ჩემი სხეული ტკივილისაგან იკრუნჩხებოდა.რომელსაც კვება უნდოდა და რომლის კოცნა.ამ ჯოჯოხეთში მოხვედრა კვლავ მომელოდა.მაინც იმასვე გავაკეთებდი კიდევ.გეფიცები.ბედისაგან განებივრებულს.თითქოს ცოტა შემინელდა შენზე წუხილი და სიმძიმილი.რასაც ყოველთვის უცვლელად ვასრულებდი.რა უნდა გადამხდენოდა თავს.ეს იყო ის.იმ წუთებშიც კი.შენ არ გდებდი ბრალ ღვთის წინაშე.ერთადერთს.ბედმა შვილი მაჩუქა.რომელიც ჭეშმარიტად მე მეკუთვნოდა.რომ ეგზომ გაგიჟებით აღარ მიყავრდი.ამიტომ თავს შენ კი არ გიძღვნიდი.და მხოლოდ იშვიათად.ისეთს.მეჩვენებოდა.ჩემო საყვარელო.ჩემს ბედისწერას.ნუთუ ერთხელ მაინც არ შეეკითხე შენს თავს ამ ათი თუ თერთმეტი წლის განმავლობაში.კიდევ და ათასჯერ კიდევ! გუშინ მომიკვდა შვილი .ჩვენმა პირმშომ.როცა პირველად შეგხვდი.მე შენმა ორეულმა გადამარჩინა.შემთხვევითაც არ გადაჰყრიხარ იმ ერთი ციცქქნა გაფურჩქნილ არსებას.ძალზე იშვიათად.როგორიც ჩვენი პირველი ღამის შემდეგ მაჩუქე.ისიც კი მეგონა.შენს სისხლსა და ხორცს.შენ ის თვალითაც არ გინახავს.

ახლებურად ფრთებს ასხამდა შენს ცოცხალ.მეთვრამეტე საუკუნის პაჟივით მუნდირი ეცვა და პატარა დაშნა ეკეთა.ისე მშვენიერი.გრადოში.ოჰ.თამაშისადმი მიდრეკილებას და სერიოზულობას.ყველგან თვალი რჩებოდათ.ამ ვარდებს შენ გიძღვნიდი წყვდიადიდან.რომელსაც ოდესღაც ასეთი ვარდები აჩუქე?ეს მე არ ვიცი და ვერც შევიტყობ.პერანგის .დღეს მე საკუთარ თავს ვუსაყვედურებ .ქალები ჩერდებოდნენ.მით უფრო მეტად მიყვარდა.როცა მშვიდად ასწევდა ხოლმე ქუთუთოებს და ჭკვიანი შავი თვალებით .სადაც უნდა წამეყვანა.რომ გრძელ ქერა თმაზე მოჰფერებოდნენ.შემდეგ კი ისევ სერიოზულ სახეს იღებდა და წარბებაწეული კვლავ თავის წიგნებს მიჯდებოდა.როცა მასთან ერთად გავისეირნებდი ხოლმე სანაპიროზე.უთუოდ შეიყვარებდი.ერთობოდა თავდავიწყებამდე.და რაც უფრო მეტად გემსგავსებოდა.თანდათან შენ გემსგავსებოდა.როცა ზემერინგზე ციგაობდა.შეეძლო საათობით ეთამაშა საგნებით.მჩქეფარე ფანტაზიას.არ გეღირსა გენახა მისი ღიმილი.შენ ვერა და ვერ იხილე საბრალო ბიჭუნა.ვერც კი გაიგე. ღენ მაინც ვერ ნახე ჩვენი საცოდავი შვილი.უკვე ვამჩნევდი გაორებას .ყველა აღტაცებით აყოლებდა თვალს.გაიხსენე ის ქალი.ყველაზე გაწკრიალებული რვეულები ჰქონდა მთელ ჯლასში და თანაც რა მოხდენილი იყო.წელიწადში ერთხელ გაგონებდი იმ წუთებს .ახლა კი აღარაფერი აბადია.შენი თვალებით! ნათელ კამკამა შუქს ჰფენდა დედამისსა და მთელ ქვეყანას.ნაზი და ალერსიანი იყო ჩვენი შვილი!რაც შარშან „ტერეზიანუმის“ინტერნატში მივაბარე.რარიგ მხიარული და საყვარელი იყო:ბავშვურად იმეორებდა შენს მსუბუქ ხასიათს.ბავშვი კარაგდ სწავლობდა.რომ ქვეყნად არსებობდა.და ეს საკმარისი იყო ჩემთვის.რა საუცხოოდ გამოიყურებოდა შავი ხავერდის კოსტიუმში ან მეზღვაურის თეთრ ქურთუკში.ფრანგულში კაჭკაჭივით გაიტეხა ენა.ისევე როგორც შენ თამაშობ ცხოვრებით.რატომ გიმალავდი შვილს.

მისთვის უმაღლესი საზოგადოების ნათელი.შენი შვილისთვის ვაკეთებდი.შენ გარდა. მაგრამ შეიძლება შემეკითხო.რასაც .შენი გაბადრული მშვენიერიშვილი გაზრდილიყო იქ.რომ შენი შვილი.ჯურღმულების აშმორებულ ჰაერზე.გარდა.მე ხომ ძალზე ლამაზი ვიყავი .ვიცი.ქუჩის სიმყრალეში.როსკიპოს ეძახიან.შენს შვილს ყველაფერი უნდა ჰქონოდა .ამიტომ არ მინდოდა შევრიგებოდი ამ აზრს.შემდეგ კი ისინი მეძებდნენ.რომ ამქვეყნად ღატაკი ადამიანი ყოველთვის დაჩაგრული და დამცირებულია.ყველა ჩემი მადლობელი და ჩემზე გადამკვდარი იყო.ახლა წყვდიადიდან გელაპარაკები და არ მრცხვენია გიპასუხო.მყავდა მდიდარი მეგობრები.რასაც ქუჩის ქალს.რაკი გულახდილად გითხარი ყველაფერი?არა.ყველაფერს გამიგებ.მხოლოდ ამისთვის ვყიდდი სხეულს.ჯერ თვითონ ვეძებდი მათ.მათხოვრული თეთრეული. ამისთვის.შენი ცხოვრების სფერომდე.მის ფაქიზ სხეულს არ უნდა შეხებოდა უხეში.ყველა მეტრფოდა .არ შეშინდე.არ შეგძულდები.ყველაფერი.რომ ამას შენთვის.მდიდარი საყვარლები.შენი მეორე „მესთვის“.ბაგეგაფითრებული.შეგიმჩნევია ეს ერთხელ მაინც?ყველა.სიმდიდრე.ჩემო საყვარელო! ნუთუ შემიძულებ.მის სპეტაკ ბაგეებს არ უნდა სცოდნოდა უწმაწური სიტყვები.ფსკერზე.მაგრამ სხეულს მაინც ნამდვილად ვყიდდი.ვისაც კი ვნებდებოდი.სვებედნიერი ცხოვრების შექმნა?საყვარელო.უნდა ამაღლებულიყო შენამდე.მივხვდი.გულხელდაკრეფილი წევს საცოდავი.როგორ მოვახერხე ასეთ კეთილდღეობაში ბავშვის აღზრდა.მყისვე ჩემი სიყვარულით იმსჭვალებოდა.მხოლოდ შენ გარდა.რომ იგი მუდამ მსხვერპლს წარმოადგნს.ამქვეყნიური არსებობის მთელი სიმსუბუქე.როცა სამშობიარო თავშესაფრის პალატაში სიღატაკის საშინელებანი ვიხილე.ვიცი.მიხვდები.არ გავხდი სიეთი.ჩემო კარგო:მე სხეულს ვყიდდი.ძვირფასო ჩემო!ჩემი თავი მსხვერპლად არ შემიწირავს.დაძონძილი.

რომელსაც ჩემი სხეული ეკუთვნოდა.გრაფი.განსაკუთრებით კი ერთი ხანში შესული ქვრივი არისტიკრატი.მინდოდა ყოველ წუთს თავისუფალი ვყოფილიყავი შენთვის.რამდენჯერმე ცოლად გაყოლაც მთხოვა .შენ.მაგრამ რატომ არ უნდა გითხრა სიმართლე? .ბევრს მემუდარებოდა და უარიც უზომო ტკივილს აყენებდა.რათა მოვსულიყავი შენთან პირველი დაძახებისთანავე.მოსიყვარულე მამა.კეთილი.ვიცხოვრებდი უზრუნველად:ბავშვს ეყოლებოდა ალერსიანი.ჩემთვის აღარ არსებობდა.მანებივრებდა.ჩვეულებრივად პატიოსნებასა და სირცხვილს ეძახიან.რაც ამ სხეულს შეიძლებოდა შემთხვეოდა.არ მსურდა ჩემი ცხოვრება ვინმესთან დამეკავშირებინა.მართალია.თანხმობა მაინც არ მივეცი.შეიძლება ეს სულელური ნაბიჯი იყო:ვიცხოვრებდი ახლა სადმე მშვიდად და უდარდელად.ოღონდ თავისუფალი ვყოფილიყავი.არ გიყვარდი და სხვა ყველაფერი.შენი შვილის.ცნობიერების ბნელ ხვეულებში ისევ ცოცხლობდა ბავშვობის შორეული ოცნება .ჩემთვის სულერთი იყო.ეს ხომ ძალზე ჰგავდა ჩემს საკუთარ ხვედრს.შენს ძახილს უცდიდა მთელი ჩემი არსება მას .იქნებ კვლავ მიგეხმე თუნდაც ერთი საათით და იმ ერთადერთი საათისთვის ზურგს ვაქცევდი ყველაფერს.თითქმის ვწუხდი კიდეც .ერთადერთს.სულის სიღრმეში.თუმცა ბევრს მთხოვდა.სადღაც.მთელი ჩემი ცხოვრება მუდმივი ლოდინი იყო შენი.მათი ყველაზე გულწრფელი ვნება არ მოქმედებდა ჩემზე.ზღაპრული ციხე-დარბაზის პატრონი ტიროლში.წარჩინებული ქმარი.პატივს მცემდა.მაგრამ მაინც თანავუგრძნობდი.მე შვილივით ვუყვარდი.თუმცა ზოგიერთ მათგანს ნამდვილად პატივს ვცემდი.მე კი წყნარი.რამდენ შრომად დაუჯდა ამ ადამიანს უკანონოდ შობილი ბიჭის.საყვარელი შვილი ჩემთან იქნებოდა.მაგრამ.მამაკაცთა ალერსი. „ტერეზიანუმში“მიღებინება.დღეს გრაფის ცოლი ვიქნებოდი.ყველა.ჩემდამი კეთილად იყო განწყობილი.არ ვიზიარებდი მათ სიყვარულს.ვისაც კი ვიცნობდი.

შენი მზერა მხოლოდ თავაზიანობას გამოხატავდა.შენს სახეს ვეღარ ვხედავი.ლამაზ ქალადაც.რომ ძლივსღა შევძელი წინ აღვდგომოდი ამ სურვილს.აბა.კონცერტებზე.ცნობით კი ვერ მცნობდი.მორცხვი გოგონა ქალად ვიქეცი და.ხელი ხავერგადაკრულ ტიხარზე გედო. .ჩემს მეგობართან ოპერის თეატრის ლოჟაში ვიჯექი.მეზობელ ლოჟაში კი შენ იყავი.რომელიც შენს ოდნავ განათებულ საძილე ოთახში იხილე!ხანდახან ჩემი თანმხლები რომელიმე მამაკაცი სალამს გაძლევდა.მაგრამ უცხო თვალით.ვერა და ვერ გაიხსენე.უწინაც ხომ ხშირად გხედავდი თეატრებში.როგორ შეგეძლო ამ ქალში გეცნი ის მხდალი გოგონა.რომელიც ჩვენს ლოჟებს ყოფდა.რომ თითქმის უკვე მიჩვეული ვიყავი.ისე ძალუმად იზიდავდა რაღაც ჩემს ბაგეებს შენი ხელისკენ.რომელიც ოდესღაც ჩემს სხეულს ნაზად ეალერსებოდა.ყოველი დანახვისას გული საგულეში აღარ მეტეოდა.ქუჩაში.მუსიკის მღელვარე ჰანგები ზვირთებივით ბუბუნებდნენ ჩემ ირგვლივ და სურვილის ალაგმვა სულ უფო და უფრო მიძნელდებოდა.აუტანელი იყო.მდიდრულად ვიცვამდი.პირველი მოქმედების დამთავრებისთანავე ჩემს მეგობარს ვთხოვე წავეყვანე იქიდან.შენი თლილი ფაქიზი ხელი.შემდეგ მე შემომხედავდი.გარს თაყვანისმცემლები მეხვივნენ.მაგრამ შენ მაინც ვერ მამჩნევდი.პარტერში.ჩემო საყვარელო!მაშინაც ვერ მიცანი.მაგრამ შენ არ გახსოვს.როგორც ამბობდნენ.როგორც შენთან გატარებულ დაუვიწყარ პირველ ღამეს.დაუოკებელმა სურვილმა შემიპყრო .რომ ასე ახლოს მეგულებოდი სიბნელეში და უცხო კი იყავი .სინათლე ჩაქრა. და ეს წუთიც დადგა.როგორც ყოველთვის ხდებოდა ხოლმე.შემდეგაც.მე ხომ ასე შევიცვალე გარეგნულად.დაიწყო უვერტიურა.პატივისცემას.მიუხედავად იმისა.შენც სალმით უპასუხებდი.მაგრამ შენს სუნთქვას ისევე ახლოს ვგრძნობდი.როცა ჩემში ქალმა გაიღვიძა და ბავშვობა დამთავრდა.ვერც კი ხვდები ამას.დავხრილიყავი და მეამბორა ამ უცხო და ეზომ საყვარელი ხელისთვის.

ეს მოხდა თითქმის ერთი წლის წინ.სადაც მეტად მხიარულ საზოგადოებას შევხვდით და ყველასთან ერთად გავეშურეთ სავახშმოდ რინშტრასეზე ერძ რესტორანში.მისი მნიშვნელობა კი არ სცოდნოდა.იმ ხანებში სულ შენზე ვფიქრობდი.ყოველ წელიწადს გიგზავნიდი თეთრ ვარდების თაიგულს იმ წუთების მოსაგონებლად.ჩემი ცოლად შერთვა უნდოდა.მომდევნო დღე ჩემს მაშინდელ მეგობართან გავატარე.მაგრამ ამასაც სხვების თვალში თითქოს უმიზეზოდ უარს ვეუბნებოდი.რით მოეგოთ ხოლმე ჩემთვის გული.ეს კაცი მაღმერთებდა.ნასადილევს შვილი გავასეირნე და მერე დემელის საშაქარლამოში შევედით.რასაც ყველა აღტაცებით შეხვდა.თვითონაც ურიგო არ იყო და ოდნავ ჩლუნგი.მივედით .როგორც რაღაც მისტიკური დღესასწაული.მონური ერთგულებისა და სიკეთისათვის მეტს იმსახურებდა.მანებივრებდა და.რომელთანაც უკვე ორი წელი იყო დაახლოებული ვიყავი.რატომღაც ავიხირე იქ წასვლა.საღამოს კი თეატრში წავიყვანე.წინა დღეს შენი დაბადების დღე იყო.იქ გახურებულ სიცილსა და ხუმრობაში შევთავაზე „ტაბარენის“ საცეკვაო დარბაზში გადავბარგებულიყავით.მეფაბრიკესთან ერთად კონცერტზე წავედი.შენ რომ დაივიწყე.თუმცა მეც და ბავშვსაც საჩუქრებს არ გვაკლებდა.მეგობრები.საერთოდ ასეთ ადგილებს არ ვეტანებოდი:ყოველთვის მეზიზღებოდა ღრეობა და ლოთური მხიარულება.საკვირველია.მყისვე წამოდგნენ.მაგრამ ამჯერად რაღაც გამოუცნობმა.თითქოს რაღაც არაჩვეულებრივი რამ მელოდა.მინდოდა მასაც სიყრმიდანვე ეს დღე ისე აღექვა.შენი დაბადების დღეს ხომ მუდამ დღესასწაულივით ვხვდებოდი.ჯადოსნურმა ძალამ წამომასროლინა ეს წინადადება.ჩემთვის!მაგრამ დიდი ხნის სანუკველი წუთები მაინც დადგა კიდევ ერთხელ და უკანასკნელად ჩემს არარად ქცეულ ცხოვრებაში.ბრიუნელ ახალგაზრდა მდიდარ მეფაბრიკესთან.დილაადრიან ბინიდან გავედი და თეთრი ვარდები ვიყიდე.რომლებმაც აღარ იცოდნენ.როგორც ყველა სხვას.

ვსვამდით შამპანურს და უცებ თავშეუკავებელმა.სისხლი თავში ამივარდა.ხელი ამითრთოლდა.დაბნეულად ვაძლევდი პასუხს ჩემს მეგობრებს.„ტაბარენში“.ჩემს მეგობარს ვუთხარი.უთუოდ შეამჩნევდი.ანთებული თვალებით შემომცქეროდი . .ავდექი.აღარ შემეძლო პასუხი მიმეცა შეკითხვებზე.ყველას ყურადღება მათ მიიპყრეს.მეც ამით ვისარგებლე.იმ მზერით.აჩქროლებულ სისხლს ვეღარ ვიოკებდი.სხვებთან ერთად ვმღეროდი უწმაწურ სიმღერებს.სწორედ ამ დროს ესტრადაზე გამოვიდა ზანგების წყვილი და ქუსლების ბაკაბუკითა და გამყივანი შეძახილებით დაიწყო რაღაც უჩვეულო ველური როკვა.გამოეთხოვე მეინახეებს და გახვედი.ნამდვილად მიცანი.თითქოს რაღაც ხელს მკრავდა მეცეკვა და მემხიარულა.მალე დავბრუნდები-მეთქი და უკან გამოგყევი. შენი მზერა სულ უფრო მწველი ხდებოდა და ცეცხლს მიკიდებდა.ციებიანივით მაძაგძაგებდა.და უეცრად .სასმისს სასმისზე ვცლიდი.ქვეშეცნეული ვნებიანი მზერით.როგორ ამრია შენმა მზერამ.თითქოს ჩემს გულს ყინული შეეხო ან გავარვარებული ნაღვერდალი დაადესო .მეინახეთაგან არავის შეუნიშნავს ჩემი დაბნევა.რაც მანამდე არ განმეცადა.ვთრთოდი.გაგახსენდი თუ ჩემი სახით შენთვის უცნობი ახალი ქალი იპოვე.არ მესმოდა .შემდეგ ოფიციანტს დემონსტრაციულად გაუსწორდი.რაც ხარხარსა და მუსიკის გრიალში შთაინთქა.თითქმის ავადმყოფურმა მხიარულებამ შემიპყრო.რომ გარეთ დამიცდიდი.აწეული სასმისი კინაღამ გამივარდა.რომელიც მუდამ სულს მიმღვრევდა.პირველად ათი წლის განმავლობაში მიყურებდი შენთვის დამახასიათებელი გამოხედვის მთელი სიძლიერით.სხვებისთვის შეუმჩნევლად მანიშნე ერთი წუთით ვესტიბიულში გამოვსულიყავი.თან ერთხელ კიდევ მაგრძნობინე.საბედნიეროდ.მთელი სხეულით ავკანკალდი:მეზობელ მაგიდასთან მეგობრების წრეში შენ იჯექი და აღფრთოვანებით.

ეჰ.როცა საშინლად გაგაოცე ჩემი მეტისმეტად აძქარებული თანხმობით.როდის შეიძლება შევხვდეთ ერთმანეთს?-შემეკითხე.რომ ჩემმა მეგობარმა პალტოები ერთად ჩააბარა და საკიდის ნომერი მას ჰქონდა.-წავიდეთ.ვერც ქალიშვილი.შენი არ მრცხვენოდა.და დიახმეთქი.უარი როგორ მეთქვა ღენთან ღეხვედრაზე.რაზეც წლების განმავლობაში ვოცნებობდი.როგორც იმჯერად.ოდნავი გაკვირვებით.ეს ისეთივე მთრთოლვარე.წლების განმავლობაში რომ მარჩენდა.რომ ისეთ ქალად მიმიღე. -მაშ.ნომრის გამოსართმევად რომ დავბრუნებულიყავი.როგორიც ათი წლის წინ მოისმინე ქალიშვილისაგან ბინდბუნდით მოცულ ქუჩაში.არადა.-ეს არამც და არამც მსურდა.რომ ჩემში ვერც გოგონა იცანი შორეული წარსულიდან.როგორც ახალს მომეახლე და შინაურულად შემეკითხე: -ჩემთვისაც თუ იპოვით ერთ საათ თავისუფალ დროს? შენს გულდაჯერებულ კილოზე მივხვდი.კვლავ როგორც უცხოს.-გიპასუხე.ახლა კი დავამცირე.როცა მოგიახლოვდი.სულის სიღრმეში ვაღიარებდი მთელს ჩემს .მთელი ახსნაგანმარტება დამჭირდებოდა.და საკიდისაკენ გავემართე პალტოს ასაღებად.გიპასუხე. -შეიძლება ახლავე?-კვლავ მომმართე ჭოჭმანით.საღამოს კაბაზე მარტო შალი წამოვისხი და ნისლიან.-გიპასუხე. -როცა გნებავთ.არც კეთილ და მოსიყვარულე ადამიანს.ისეთივე უნდო ცნობისმოყვარეობით მომხედე.სახე გაგებადრა.რომელიც სატრფომ ამდენი ხნის ერთად ყოფნის შემდეგ პირველსავე მამაკაცში გაცვალა და გაექცა.რომელთაც ერთი ღამით ყიდულობენ.მეგობრების თვალში სასაცილო ჩერჩეტად გამოვიყვანე.ღიმილით ჩემკენ გამოემართე და მყის შევნიშნე. მაგრამ გამახსენდა. -დიახ.გასახდელში რომ დავტოვე.ოდესღაც რომ შეგხვდა ცხოვრებაში.აღარ ვნაღვლობდი არც პალტოს.ნოტიო ღამეში გარეთ გამოგყევი.ვესტიბიულში ტანისამოსის საკიდთან მიცდიდი.ძალდაუტანებელი „დიახ“ იყო.არცე ერთ წამში არ დამიყოვნებია.

წარსულსაც და აწმყოსაც.რომ წინდაუხედავად ვიქცეოდი.როცა დაჰკრა აღსასრულის ჟამმა.სამარცხვინო საქციელს.ვგრძნობდი.ჩემი უგუნურებით წარუშლელ.ვანგრევდი საკუთარ ცხოვრებას..მაგრამ რას ვაქნევდი მეგობრობას..რა ფასი ჰქონდა ჩემს არსებობას იმის სურვილთან შედარრებით.მხოლოდ და მხოლოდ შენ.სასიკვდილო სარეცლიდან რომ გამოგეხმე.მაგრამ გაშიშვლებულიც ვერ .უმადურობას.ავდგებოდი.კვლავ ვისმენდი შენს ხმას.მსმენოდა შენი საამური ხმა.რომ კვლავ მეგრძნო შენი ბაგის სიმხურვალე.. არა.მომაკვდინებელ შეურაცხყოფას ვაყენებდი ჩემს კეთილისმყოფელ ადამიანს.ვინ ვიყავი.როგორ მკაფიოდ.ამის თქმა შენთვის თამამად შემიძლია.კიდევ ერთი ბედნიერი ღამე გავატარე შენთა.ჩემი სიყვარულის სუნთქვა ისევ აქ იყო.ათი წლის შემდეგ კვლავ ავდიოდი ამ კიბეზე.შენთან გავემართეთ.როცა ყველაფერი უკვე დამთავრდა.იმ ქალის მოსაგონებლად. ოჰ.შენი დაბადების დღეს.ყოველ წვრილმანში შენ გგრძნობდი.სიმდაბლეს.რომ ყვავილები ლარნაკში ჩაგეწყო:ჩემი არსება.ჩემი ვარდები.როგორ მიყვარდი..შენ დაგტრიალებდა.ერთიორი დგამი და გაზედილიყო ბიბლიოთეკა.და ყველაფერში.აი.მაგრამ ყველაფერი აქ ძველებურად ნაცნობი იყო.საწერ მაგიდაზე ლარნაკი იდგა ვარდებით .ძვირფასო ჩემო! ახლა.ორმაგი ძალით განვიცდიდი ამ წუთს ..როგორც იმჯერად.მაინც ძალას მოვიკრებდი.რომლის გახსენება ვერ და ვერ მოახერხე.ვერ მიხვდი. სადარბაზო კართან ეტლი იდგა.როცა ჩვენი ხელები ერთმანეთს გადაეჭდვნენ და ბაგეები ერთმანეთს შეეწებნენ.არ ძალმიძს იმის გადმოცემა.ახლაც კი.ავდგებოდი და შენთან მოვიდოდი.და მაინც მიხაროდა.ვგრძნობდი შენს სათუთ სიახლოვეს..როცა ერთმანეთთან ასე ახლოს ვიმყოფებოდით.მგონი.წინადღით რომ გამოგიგზავნე.შენს ოთახში არცთუ ბევრი რამ იყო შეცვლილი:მომატებოდა რამდენიმე სურათი. ხელი მომხვიე და მკერდში ჩამიკარი.ისევე ვიყავი გაბრუებული და ბავშვურად შემკრთალი.

რომელიც სასადილო ოთახში ვიღაცის მზრუნველ ხელს გაეწყო.მეტისმეტად ნაზი სათუთი იყავი ჩემდამი.ქალისადმი.როცა ამ ვნებიანობამ მთლიანად დამიმორჩილა.ჯერ კიდევ ბავშვი ვიყავი.არც ერთ მოურიდებელ შეკითხვას არ მაძლევდი და არ ცდილობდი გამოგერკვია ჩემი ვინაობა.მაგრამ ამჯერად მეც დამავიწყდა საკუთარი თავი: ვინ ვიყავი აქ.ნეტარებით ვიღებდი შენს ნაცად ალერსს და გავიგე.არ გათენებულიყო. მაგრამ გათენდა. გულითადობით.რომელიც უკვალოდ ქრება დავიწყების ბურუსში.რომ შენი ვნება არ ასხვავებს საყვარელ და ნატიდ ქალებს.შენ გვერდით?აღგზნებული გოგონა. გულახდილად.ასეთი ღრმა შინაგანი გაცისკროვნების შესახებ.როგორც ყოველთვის.შეგნებული. პატივისცემით. ამავე დროს ვნებიანად ტკბებოდი ჩემი სხეულით.შენთვის კვლავ შემთხვევითი თავგადასავლის გმირი ვიყავი.შენი მოპყრობა აღსავსე იყო კეთილშობილებით.არ მსმენია ასეთი გულისთქმის.დიდი ხნის წინ განცდილი და ამავე დროს თავბრუდამხვევად ახალი იყო ამ მგზნებარ ღამეში და ღმერთს შევთხოვდი .რომელიც ასეთი თავდავიწყებით ეძლეოდეს წუთიერ სიამეს..ჩემს .ჩვენ გვიან ავდექით.მე არ შევხვედრივარ მამაკაცს.ყოველივე როგორი ნაცნობი.რომ შენ ეძლევი სურვილს მთელი შენი არსებით.შენ მითხარი: შორს. გასულიერებული და ხორციელი ვნებიანობა.რომელსაც ცვლიდა გულგრილობა და თითქმის არაადამიანური დავიწყება.არც სახელი და არც მისამართი არ გიკითხავს.რომელიც ღამის კაბარედან წამოიყვანე.შევკრთი.ხანმოკლე მხურვალე საიყვარულის საგანი..მიცანი.მთხოვე ერთად გვესაუზმა.ჩრდილოეთ აფრიკაში ორი ან სამთვიანი მოგზაურობისათვის ვემზადებიო..გაბრუებული კვლავ დავეწაფე გარდასულ ბედნიერებას და ამავე დროს კვლავ ვიგრძენი შენი ბუნების უმაგალითო გაორება .ბნელში.შენი შვილის დედა თუ ვიღაც უცხო?ოჰ.. ახლაც.შენი ბუნებისათვის დამახასიათებელი ფლანგველური სიუხვით.ვსაუბრობდით და ჩაის ვსვამდით. გულწრფელად ლაპარაკობდი.

რადგან შენც ადექი.გაუბედავი.დიახ.ვინა ვარ შენთვის.ყურებში ვიღაც ჩამძახოდა: ყველაფერი დამთავრდა.ახლა მაინც მიცნობს. . ნამდვილად მიცნობ-მეთქი!გული მიკანკალებდა მარტოოდენ ამის გაფიქრებაზეც კი.მხევალივით უილაჯო და სუსტი ვიყავი.მე თმა ამეწეწა და სარკესთან მივედი.მაგრამ შენ წინაშე ხომ მუდამ მხდალი.ახლა მაინც მიცნობს-მეთქი.ახლა.მთელი სხეული მიკანკალებდა. ჩემს ნათქვამში რაღაც უჩვეულო. მიცანი.ვგრძნობდი. თითქოს მთლიანად ჩემი შთანთქმა გსურდა.ბედნიერებას ჩრდილი წაადგა.მაგრამ ყველაფერს ივიწყებენ ხოლმე.გაკვირვებით.მიცანი. მხურვალედ მაკოცე. .რომ ახლა მაინც გაიგო. ჰოდა. პირდაპირ თვალის გუგებში მოგაშტერდი.რა სამწუხაროა-მეთქი.რაც რამდენიმე წამის შემდეგ მოიმოქმედე. .ავდექი და დიდხანს გაშტერებით შემოგცქეროდი.თორემ ისეთ რამეს არ ჩაიდენდი.მაგრამ შენ გაიღიმე და მითხარი სანუგეშებლად: .თითქოს გსურდა ჩემი სახე სამუდამოდ აღგებეჭდა მეხსიერებაში.ვერ გამიხსენე.დამთავრდა და დავიწყებას მიეცაო! მომინდა დავმხობილიყავი შენს ფერხთა წინაშე და დამეყვირა: . როგორ გამმსჭვალა შენმა გამჭრიახმა მზერამ.მაგრამ ალერსიანი თვალით შემომხედე და ხელი გადამხვიე: .რაღაც მგზნებარ იყო უთუოდ.არასოდეს ასე უცხო არ ვყოფილვარ შენთვის.ერთხელ კიდევ მაკოცე.რომ გამესწორებინა.ვინც მე მიყვარდა.თან წამიყვანე.როგორც ამ წუთში.ბრუნდებიან. ამდენი წლის შემდეგ მაინც მიცანიმეთქი.ხშირად მიემგზავრებოდა ხოლმე.კარგს არ ივიწყებენ და არც შენ დაგივიწყებენ.გიპასუხე. ახლა მაინც აეხილა თვალი...ღიმილით შემომხედე და მითხარი: . .მართლა სამწუხაროა შენთვის? უეცარმა სიშმაგემ შემიპყრო.მხლოდ ამის წამოლუღლუღება მოვახერხე: . მაგრამ შენ მაინც ვერ მიცანი.შემდეგ მოგმართე: -ისიც.მითხარი და თვალი თვალში გამიყარე.და მეგონა.მოგზაურობიდან ხომ ბრუნდებიან? .

მომიგე და ვარდი მაშინვე ამოიღე ლარნაკიდან. შენი შვილის დედას ამ ღამის საფასურს მიხდიდი!შენთვის მხოლოდ მეძავი ვიყავი „ტაბარენიდან“ და მეტი არავინ.დავინახე. არ ვიცი. რათა გავეტარებინე და ამ წუთში . მე. მაგრამ შენს ღიმილში მხოლოდ ალერსი და შეცბუნება გამოსჭვიოდა.მაგრამ ცნობით მაინც ვერ მიცანი.სირცხვილისა და შეურაცხყოფისაგან კინაღამ ჩავიკეცი .უცებ სარკეში დავინახე . . მე დაგაცქერდი.მის . .მაგრამ ვინ წარმოდგენა არ მაქვს.თვალები ცრემლით მევსებოდა. მე არ ვიც.რომელშიც თეთრი ვარდები ეწყო.მინდოდა რაც შეიძლება სწრაფად გაგცლოდი. რომელსაც ბავშვობიდანვე მიყვარდი.ლარნაკის გვერდით.მან დროზე დამითმო გზა.ფული გადამიხადე! დავიწყება არ მაკმარე. მყისვე მოვემზადე წასასვლელად.„მიცანი. .იგი საწერ მაგიდაზე იდო.შენ კი ეს არ უნდა შეგემჩნია.ვიღაცამ გამომიგზავნა. როდესაც თვალცრემლიანმა შევხედე მოხუცს.რაღაც ძლიერმა. რომ არ დავიყვირე ან სახეში არ გაგარტყი? მე. სწრაფად გავემართე კარისკენ.რადგან ვიგრძენი.ქუდს ხელი დავავლე .შეიძლება. რომელიც დაივიწყე? გაკვირვებული მომაშტერდი. დაუძლეველმა სურვილმა მაიძულა კვლავ ბედი მეცადა და ჩემი თავი გამეხსენებინა შენთვის: . მარდად გააღო კარი. ამიტომ მიყვარს ისინი.კიდევ ერთხელ მაკოცე. ჩემი ვარდები.ამ ერთ წუთში.ახლა დამამცირე კიდეც.ყვიროდნენ ჩემი თვალები. რომ შენს მსახურ იოჰანს კინაღამ დავეჯახე.ჩუმად როგორ ჩამიდე ხელსათბურში რამდენიმე მსხვილი ბანკნოტი. ისე დამთხვეულივით გამოვვარდი წინკარში.გესმის? .შენს მზერას გავუძელი.დიდი სიამოვნებით. როგორ შევიკავე თავი. .ახლა მაინც მიცანი“! .ერთ ცალს ხომ არ მაჩუქებდი ამ თეთრი ვარდებიდან? შეგეკითხე.შეიძლება ეს ვარდები იმ ქალისგან არის.

როცა შენთვის უკვე მკვდარი ვარ?რატომ არ უნდა წავიდე ამ ქვეყნიდან. მაგრამ მხოლოდ ისღა მოვახერხე.ამ ერთ წუთში შეიძლება ჩემ შესახებ იმაზე მეტი გაიგო.რომ შენ.არც სტრიქონი.ჩემს .უსულო და მიუსაფარი. ვიდრე შენ მთელი ცხოვრების განმავლობაში.მეტს აღარ შეგაწუხებ.არც სიტყვა.მხოლოდ შენ ერთმა ვერ შეძელი ჩემი ცნობა.მაგრამ ის შენი შვილი იყო:მანაც ერთბაშად უმოწყალოდ მიმატოვა.ცხოვრებაში ერთხელ მეგონა.სანამ ცოცხალი ვარ.რომელსახ ბავშვობიდან არ ვენახე.მარად მალოდინებ. მხოლოდ შენ.ამ წუთში გესმის? . .მზერაში ანაზდეულად რაღაც ნათელმა გაიელვა. მხოლოდ შენ .შენ გარდა.მაგრამ ვინა ხარ შენ ჩემთვის.როცა შვილი წინ მიწევს.იგი ლიტონ ბგერებად მოგეჩვენება.ერთხელ.ნუ შიშობ. ყველა კეთილი იყო ჩემდამი. მხოლოდ შენ დამივიწყე. ყველა მანებივრებდა.მაპატიე.მაგრამ ერთხელ მაინც გული უნდა მომეოხებინა.არც შვილი.რატომ არ უნდა ვეძებდე სიკვდილს.მზად ვიყავი დამეჩოქა და მისთვის ხელები დამეკოცნა. ჩემი შვილი. და ხელში ჩავჩარე.დამივიწყა და აღარ დამიბრუნდება.და შენთან ჩემი სახელი ვინმემ რომ წარმოთქვას.ახლა უფრო მეტ ობლობას ვგრძნობ. რომ ხელსათბურიდან სწრაფად გამოვიღე ფული.აღარაფერი. შეკრთა.რომლითაც შენ გამამათრახე.ხელთ გიგდე ჩემი შვილის სახით.როცა შენ წახვედი ჩემგან?არა.მიდიხარ და იკარგები.ვიდრე ოდესმე.ამ წუთებში.არ მინდა ჩემი ურვა შენს მხიარულ სახეში შემოვიტანო.თვალის ერთ დახამხამებაში მოხუცმა.თითქოს წყალივით უფერული ვიყო. ყველა. მიცნო.შენ.მხოლოდ ერთხელ უნდა გამოგკაპარაკებოდი.შორს გაემგზავრა.ჩვენი შვილი მოკვდა და ახლა საყვარელი აშარავინ მეგულება ქვეყანაზე.კვლავ მარტო დავრჩი.არ გადანაშაულებ.საყვარელო.ასე ადვილად რომ მისხლტებოდი ყოველთვის.ვინც ვერასდროს ვერ მცნობ?ისე ჩამივლი ხოლმე.ქვასავით ფეხს მადგამ.არაფერი მაქვს შენ მოსაგონებლად.შემდეგ კი კვლავ უჩემოდ დავუბრუნდებოდი ჩემს წყვდიადს.აღარაფერი გამაჩნია შენ სახსოვრად. შეშინებულმა მომხედა .

მხოლოდ მე მამშვიდებს.ჩემს ცნობას ვეღარასოდეს შეძლებ. შენი მადლიერი ვიქნები უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე.არ მომისაკლისებ .არც სურათს...ასევე გაქრება.რომელსაც ყველაზე მეტად უყვარდი.არაფერი არ შეიცვლება შენს ლამაზ.გულზე მომეშვა:ხომ ყევლაფერი გითხარი.გმადლობ. ეს.შეიძლება ამ წერილის წაკითხვის შემდეგ დამიძახო კიდეც..ახლა შენ იცი.სამარეში აღარ ჩამომესმება შენი ხმა.სიცხე მაქვს.ვინღა გამოგიგზავნის თეთრ ვარდებს დაბადების დღეს?ლარნაკი დაცარიელდება და ეს სუსტი სუნთქვა.მიიღებ ამ ჩემს ანდერძს.ხოლო როცა მოვკვდები.არა. საყვარელო...უკანასკნელ წუთებში არ მინდა მოგიხმო ჩემთან.შეიძლება ბედმა ერთხელ მაინც შემიბრალოს და ვერ ვნახო.ასეთი იყოს სიკვდილის ჟამსაც.მივდივარ ამ ქვეყნიდან.ღაღადისს ვერ მოისმენ..ვინ იცის.შენ კი ჩემი სახელიც არ იცი და ჩემს სახეს არ ცნობ..მეტის წერა აღარ შემიძლია. მეტის წერა აღარ ძალმიძს..ვგონებ.მაგრამ ეს იქნება პირველი შემთხვევა.ვეღარასოდეს!ასეთი იყო ჩემი ბედი სიცოცხლეში...მხოლოდ ხვდები.როცა ვეღარ გაგაგონებ ..ნათელ ცხოვრებაში.მიუხედავდა ყველაფრისა რაც იყო.და ეს მამშვიდებს.შენ ის არასოდეს გცნობია.თავი მიბრუის.როგორ გაასვენებენ ჩემს შვილს.იმ ქალის ანდერძს. მშვიდობით.ჩემი სიცოცხლის ნელი ქროლა.სამახსოვროდ არაფერს გიტოვებ ..ალბათ სიკვდილსაც ვერ შევძლებდი.ჩემს სიკვდილს შენთვის ტკივილი რომ მოეყენებინა.მთელი ცხოვრების განმავლობაში გიცდიდი.რომელიც წელიწადში ერთხელ შემოფრინდებოდა შენთან.ისევე როგორც შენ არ დამიტოვე..დაე.. მშვიდობით.არც რაიმე ნიშანს.როგორ ძლიერ მყვარებიხარ!მაგრამ ეს სიყვარული ტვირთად არ დაგწოლია.ალბათ ყველაფერი მალე გათავდება.მაგრამ არ მოუხმე მას.ყველაფერი კარგად მეჩვენება.ჩემო საყვარელო! მაგრამ ვინ..ჩემი სიკვდილით ჩირქს არ მოგცხებ.სხეული მიკვნესის..რადგან შენ ამას შორიდან არ გრძნობ.სიკვდილი აღარ მიმძიმს.გთხოვ .შეიძლება დაწოლა მომიხდეს.

.მან იგრძნო სუნთქვა სიკვდილისა და უკვდავი სუნთქვა სიყვარულისა. მაგრამ მხოლოდ სიზმრად. მე კი ღმერთი უკვე აღარ მწამს და არ მჭირდება პანაშვიდები..ამას ვერც კი შეამჩნევ. ოჰ. როგორც სხვები წელიწადში ერთხელ პანაშვიდს უხდიან ძვირფას მიცვალებულს.საყვარელო..როგორც მე ვერ მამჩნევდი შენ გვერდით.როგორც კენჭები ლიცლიცებენ და ქრებიან მჩქეფარე ნაკადულის ფსკერზე.მაგრამ ხელშესახებად ვეღარაფერი გაეხსენებინა..ღრმა ძილში.. მიყვარხარ.მის სულში რაღაცამ .მაგრამ მყისვე უკუიქცეოდნენ და ვერ მოეხერხებინა მათგან რაიმე გარკვეული სახე შეექმნა.და ისევ მიყვარხარ.ახლა მხოლოდ შენ მწამხარ.მომისმინო.იყიდე ხოლმე თეთრი ვარდები და ლარნაკში ჩააწყვე. მწერალმა მთრთოლვარე ხელით წერილი გვერდზე გადადო და ღრმად ჩაფიქრდა.გუმანით აგონდებოდა.თითქოს ეს ყველაფერი არაერთხელ ენახა სიზმრად.საყვარელო.. შეასრულე ეს ჩემი სურვილი.ლარნაკი ცარიელი იყო..თანდათან ახსენდებოდა მეზობელ ბინაში მცხოვრები გოგონა..მადლობელი ვარ შენი..იგი პირველად იყო ცარიელი მისი დაბადების დღეს მთელი ამ წლების განმავლობაში. გააკეთე ეს ჩემთვის:ყოველ წელიწადს.და უკანასკნელიც.ეს არის ჩემი პირველი და უკანასკნელი თხოვნა შენდამი..ლანდები შემოეჯარებოდნენ ხოლმე.ეჩვენებოდა.როცა საკუთარ თავზე ფიქრობენ . უცებ მისი ყურადღება საწერ მაგიდაზე მდგარმა ლურჯმა ლარნაკმა მიიპყრო..მხოლოდ წელიწადში ერთხელ.ეკარგებოდა.გემუდარები.მწერალი შეკრთა:მოეჩვენა.მშვიდობით..ეს არის ჩემი პირველი თხოვნა შენდამი.თითქოს უეცრად კარი ფართოდ გაიღო და მის წყნარ ოთახში სხვა სამყაროდან სუსხიანმა ქარმა დაბერა..მაგრამ ეს მოგონებები ერეოდა.ბუნდოვნად მოაგონდა... მიყვარხარ მხოლოდ შენ და მხოლოდ შენში მინდა განვაგრძო სიცოცხლე....ეს ხომ ისეთი დღეა.შენი დაბადების დღეს .საყვარელო..გააკეთე ეს.შეასრულე ეს..შემდეგ ქალიშვილი და ქალი ღამის კაბარედან.

როგორც შორეულმა მუსიკამ.მწერლის წინ აღიმართა ქალის უსხეულო ხატება და იმ ქალზე ფიქრმა შეიპყრო. დასასრული ...გაანათა.