You are on page 1of 2

PROLOOG

JACOLIEN Op de lagere school had ik een vriendinnetje,


Brechtje. Brechtje en ik waren elkaars beste vriendinnen. Dat
heb je op die leeftijd heel veel - Beste Vriendinnen - Meestal
houdt zo’n vriendschap niet lang stand …een maand of twee-
hooguit drie – en dan wordt je elkaars grootste vijanden, maar
in het geval van Brechtje en mij ging het eigenlijk altijd alleen
maar goed.

Na school speelden Brechtje en ik altijd bij elkaar en omdat de


ouders van Brechtje weinig geld hadden, mocht Brechtje altijd
met ons mee naar de camping in Frankrijk… Niet van zo’n
vijfsterren camping, maar een CAMPING MUNICIPAL …
goedkoop , sober en een beetje vies. mijn ouders vonden het
belangrijk dat wij leerden improviseren - ons staande leerden te
houden in primitieve omstandigheden - en de vakanties vonden
zij daar het aangewezen moment voor. Maar daar wil ik het niet
over hebben. Ik wil iets vertellen over de verjaardag van
Brechtje.

Toen Brechtje negen jaar oud werd kreeg Brechtje van haar
vader een poppenkast cadeau. Geen gewone poppenkast met
geruite gordijntjes, maar een levensgrootte poppenkast die
amper in haar slaapkamer paste. Haar vader was dan ook
helemaal niet handig …dus die poppenkast zag er niet uit….het
was dat haar vader er POPPENKAST op had geschreven – anders
was niemand er ooit achter gekomen…

Brechtje speelde ook helemaal niet met poppen…nooit gedaan


ook. Poppen waren voor tut hola’s en poppenkast was voor
kleine kinderen maar omdat Brechtje zich altijd heel
verantwoordelijk voelde voor haar ouders, durfde ze er niets
van te zeggen. Ze bedankte haar ouders voor dit FANTASTISCHE
cadeau en liet zich tot vervelends toe vertellen wat je allemaal
wel niet met een poppenkast kan doen..

Een pony, dat begreep Brechtje achteraf ook wel - daar hadden
haar ouders geen geld voor. Ze werkten in het theater…maar
een poppenkast ? Wat moet je nou met een poppenkast?
Die middag van haar verjaardag hadden de ouders van Brechje
allemaal kinderen uit de buurt uitgenodigd. Brechtje woonde in
een wijk met wel zestig nationaliteiten waarvan nog niet de
helft Nederlands sprak. Sommige kinderen die op haar feestje
verschenen kende Brechtje niet eens., en die ze wel van gezicht
kende verstond ze eigenlijk niet.

Enfin De poppenkast was naar de woonkamer verhuist en op de


grond lagen allemaal kussens en bierglazen met zoute sticks.
De Vader van Brechtje had zich verkleed als Jan Klaassen en
een andere man speelde Katrijn…En weet je wat nou zo gek
was…het was het leukste verjaardagpartijtje dat ik ooit heb
gehad…Die Jan Klaassen en Katrijn waren zó goed op elkaar
ingespeeld.. Zó grappig…dat ik helemaal vergat dat ik
poppenkast eigenlijk stom vond..

Op de grond in de kleine huiskamer zaten misschien wel


veertien of vijftien kinderen aandachtig te luisteren . En de
voorstelling is misschien vijftien..twintig minuten onderweg …en
op dat moment zegt Katrijn: “We stoppen er mee…”

En Katrijn stapt uit de poppenkast, trekt zijn jas aan en verlaat


het kinderpartijtje, Jan Klaassen alleen in de poppenkast
achterlatend.