You are on page 1of 1

Ἂν δ ὲν μο ῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δ ὲ μο ῦ ῾δινες τ ὴν ποίηση, Κύριε, δ ὲ θ ἄχα τίποτα γι ὰ ν ὰ ζήσω. Α ὐτ ὰ τ ὰ χωράφια δ ὲ θ ἆταν δικά μου. Ἐν ῷ τώρα ε ὐτύχησα ν ἄχω μηλιές, ν ὰ πετάξουνε κλώνους ο ἱ πέτρες μου, ν ὰ γιομίσουν ο ἱ φο ῦχτες μου ἥλιο, ἡ ἔρημός μου λαό, τ ὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Π ῶς σο ῦ φαίνονται; Ε ἶδες τ ὰ στάχυά μου, Κύριε; Ε ἶδες τ ᾿ ἀμπέλια μου; Ε ἶδες τί ὄμορφα πο ὺ πέφτει τ ὸ φ ῶς στ ὶς γαλήνιες κοιλάδες μου; Κι ᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό! Δ ὲν ξεχέρσωσα ὅλο τ ὸ χ ῶρο μου, Κύριε. Μ ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι ᾿ ὁ κλ ῆρος μου μεγαλώνει. Ἀσωτεύω τ ὸ γέλιο μου σ ὰν ψωμ ὶ πο ὺ μοιράζεται. Ὅμως, δ ὲν ξοδεύω τ ὸν ἥλιό σου ἄδικα. Δ ὲν πετ ῶ ο ὔτε ψίχουλο ἀπ ᾿ ὅ,τι μο ῦ δίνεις. Γιατί σκέφτομαι τ ὴν ἐρμι ὰ κα ὶ τ ὶς κατεβασι ὲς το ῦ χειμ ῶνα. Γιατί θ ἄρθει τ ὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου ν ἆναι τ ὸ βράδι μου, Κύριε, κα ὶ πρέπει ν ἄχω κάμει πρ ὶν φύγω τ ὴν καλύβα μου ἐκκλησι ὰ γι ὰ το ὺς τσοπάνηδες τ ῆς ἀγάπης.