Κυριακή Μετά την Ύψωσιν

«Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός·»

Ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Χριστού υπενθυμίζει στους πιστούς το
χρέος το οποίον έχει ο άνθρωπος προς τον σαρκωθέντα και παθόντα Ιησούν
Χριστόν, διότι δια της θυσίας Του, δια του αίματός Του, το οποίον έχυσε επ’
αυτού (του Σταυρού) εξηγόρασε τον άνθρωπο από την εξουσία της αμαρτίας
και του θανάτου, τον εκκαθάρισε, τον δικαίωσε και τον ανέδειξε κληρονόμον
της αιωνίου ζωής.
Την προηγουμένη Κυριακή, που εορτάσαμε την Ύψωσιν του Τιμίου
Σταυρού, ο Απόστολος Παύλος ετόνισε ότι ο Σταυρός του Κυρίου είναι το
μοναδικότερο πράγμα δια το οποίο μπορεί και αξίζει απεριορίστως να
καυχάται. «Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου
ἡμῶν Ἰησοῦ».
Σ’ αυτή την Κυριακή, την
Κυριακή Μετά της Υψώσεως
μας υπενθυμίζει το χρέος που
έχει ο άνθρωπος προς τον
εσταυρωμένο Κύριο, διότι την
ζωή του Κυρίου πρέπει να
μιμείται και το θέλημά Του
πρέπει να πράττει και από την
αμαρτία πρέπει να απέχει
εκείνος ο οποίος θέλει να είναι
γνήσιος και αληθινός οπαδός
του Κυρίου.
Ο Σταυρός του Κυρίου
πρέπει να αποτελεί τον ρυθμιστή της ζωής του ανθρώπου. Διότι και την αξία
της ψυχής του δεικνύει και τον τρόπο με το οποίο πρέπει να συμπεριφέρεται
1

φανερώνει, εάν θέλει βεβαίως να κερδίσει την σωτηρία του, αλλά και την
απαιτούμενη δύναμη και υπομονή παρέχει εις εκείνον ο οποίος θέλει τούτο
να επιτύχει.
Ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός αποτελεί την αδιάψευστον απόδειξη ότι ο
Κύριος ηγάπησεν τόσο πολύ τον άνθρωπο, ώστε προς χάριν του υπέμεινε
τον οδυνηρό και ατιμωτικό δια την εποχή εκείνη σταυρικό θάνατο. Αλλά
ακριβώς δια τούτο, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός υπενθυμίζει στους πιστούς
την υποχρέωση που έχουν κι αυτοί να ανταποδίδουν εις τον ευεργέτη τους,
τον Κύριο τους και Θεό, την αγάπη και την υπακοή στους λόγους Του. Αυτό
βεβαίως θα επιτευχθεί με την αποφυγή από την αμαρτία, με την θεληματική
προσκόλληση προς την αρετή και με την συμμόρφωση προς το θέλημά Του,
ώστε να γίνουν όμοιοι με τον Κύριο, να του ομοιάσουν. Αυτός είναι και ο
λόγος και ο σκοπός που ο Θεός έπλασε καταρχάς τον άνθρωπο. Έπλασε
αυτόν «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» (γεν.1). Και επειδή οι πρωτόπλαστοι
δια της ανυπακοής των, αμαρτίας των, πτώσεως των απέτυχαν να φθάσουν
στον προορισμό γι’ αυτό ο Θεός εξ’ αγάπης να τελειώσει το έργο του. Δια
τούτο και ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού έγινε και τέλειος άνθρωπος
και εθυσιάσθη προς χάριν των, ώστε ο άνθρωπος να αποτελέσει το
υπόδειγμα προς το οποίο πρέπει να εξομοιωθεί ο άνθρωπος, ο οποίος λέει ότι
σκοπός του ανθρώπου είναι «νά καταντήσει εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον
ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφεσ.4).
Ο Τίμιος του Κυρίου Σταυρός τον οποίον ύψωσε η Εκκλησία μας και μας
εκκάλεσε να τον προσκυνήσουμεν δια να εύρωμεν χάριν και να λάβουμε
βοήθεια εις τας ανάγκας ημών, μας υπενθυμίζει την αγάπη του Κυρίου προς
ημάς και την αξία της ψυχής μας, όπου ένας έκαστος φέρει μετ’ αυτού.
Εκείνος απέθανε προς χάριν μας δια να ζήσωμεν εμείς αιωνίως. Εκείνος
κατήλθεν εκ του ουρανού εις την γην, ίνα ανέλθωμεν ημείς προς Αυτόν. Δια
να συμβεί όμως αυτό ανάγκη είναι να αγωνισθώμεν. Πρέπει να
συσταυρωθούμε με τον Χριστό, να συναποθάνουμε με τον Χριστό δια να
συναναστηθώμεν και να συζήσωμεν αιωνίως με τον Χριστό.
Αυτή η ανάσταση μας και η συμβίωση μας εις ουρανούς μετά του Κυρίου
αρχικώς ενεργείται δια του μυστηρίου της Βαπτίσεως και του αγίου
Χρίσματος μας, και συντηρείται έπειτα δια της πίστεως και της αγάπης μας
προς τον Κύριον, δια της ευσεβούς ζωής μας και της συμμετοχής μας εις την
λατρευτική ζωήν και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Αυτή η αλλαγή του τρόπου
ζωής μας αποτελεί και την πρώτη ανάστασή μας. Όσοι αναστηθούν εις αυτή
την πρώτη ανάσταση και διατηρηθούν εις την κατάστασιν αυτήν δια της
πίστως των, δια της αρετής των, δια της συμμετοχής των εις την ζωή της
Εκκλησίας, αυτοί δεν θα γνωρίσουν θάνατον όπως βεβαιώνει ο ίδιος ο
Κύριος.
2

Το έργον αυτό φαίνεται ότι είναι εξ’ αρχής δύσκολο, αλλά η θεία Χάρις,
όπου «τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ» και τα αδύναμα ισχυρά ποιεί, παρίσταται
έτοιμος να βοηθήσει τον άνθρωπο να πετύχει το ποθούμενο. Αυτή η Χάρις
ας μας ακολουθεί πάντοτε, ας μας συγκρατεί, ας μας προστατεύει και ας μας
κατευθύνει εις παν έργον αγαθόν. Αυτή ας ανάπτει εις την καρδία μας τον
θεϊκό έρωτα και την αγάπη προς τον Κύριο, ούτως ώστε να επιτύχουμε και
να κερδίσουμε την σωτηρία μας. Αμήν. Γένοιτο.
Με αγάπη,
π.Μηνάς Αλεξιάδης

…απ’ το «Γεροντικό του Βορρά»
Έλεγε κάποτε ο στάρετς Ιωσήφ για την σπουδαιότητα της υπακοής :
- Η αντιλογία είναι το πιο δυνατό χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου.
Αν πρόκειται να ικανοποιήσει το θέλημά του μπορεί μερικές φορές να κάνει
σπουδαία πράγματα. Πες του εσύ όμως να κάνει κάτι, έστω κι εύκολο, και θα
δεις πως θα ταραχθεί. Πρέπει να κάνει υπακοή κανείς, έστω κι αν η εντολή
φαίνεται λαθεμένη.
Μια φορά ήρθαν σε έναν γέροντα 5 μαθητές και του ζήτησαν να τους δεχθεί
στο μοναστήρι. Ο γέροντας τους είπε να φυτέψουν μερικά λαχανικά (που τα
είχε ανάγκη) με τις ρίζες πάνω και τα φύλλα κάτω. Οι δύο απ’ αυτούς έκαναν
όπως τους είπε ο γέροντας. Οι άλλοι τρεις όμως σκέφτηκαν : «δε φυτεύουν
έτσι τα λαχανικά». Και τα φύτευσαν όπως εκείνοι ήξεραν.
Όταν αργότερα ήρθε ο γέροντας να δει τι είχαν κάνει δέχθηκε στο μοναστήρι
μόνο αυτούς που τα φύτεψαν όπως τους είπε κι όχι τους άλλους.

Τα πρώτα χρόνια της μοναχικής του ζωής ο γέροντας Γαβριήλ τα πέρασε
στο φημισμένο μοναστήρι της Όπτινα. Αναφέρεται λοιπόν πως από τότε που
ξεκίνησε το διακόνημα του στο κελάρι είχε μια περίεργη και ανεξέλεγκτη
επιθυμία να τρώει βούτυρο. Κάθε τόσο άρπαζε ένα κομμάτι και το ‘τρωγε.
Ήταν τόσο νόστιμό …!! Το ‘κανε όμως χωρίς να ζητήσει ευλογία από τον
γέροντα. Ντρεπόταν να του το πει. Τελικά αποφάσισε να του μιλήσει για την
βουλιμία του αυτή.
Ο γέροντας τον μάλωσε ευδιάθετα. «Το κλέβεις, έτσι δεν είναι ;»
Χαμογέλασε όμως, και του ‘δωσε ευλογία να τρώει όσο βούτυρο θέλει. Ο
Γαβριήλ γύρισε πίσω με χαρά : «Ωραία, τώρα μπορώ να τρώω λίγο»,
σκέφτηκε. Μπήκε στο κελάρι και πήγε κατευθείαν στο βούτυρο. Πήρε ένα
κομμάτι και το έφαγε, μα δεν έλεγε τίποτα. Ξαναδοκιμάζει άλλο ένα κομμάτι,
3

τίποτε. Ήταν τελείως άνοστο. «Παράξενο», σκέφτηκε ο Γαβριήλ, «Τι να
σημαίνει αυτό ;» Ξαναγύρισε στον γέροντα με αμηχανία.
- Απ’ τα λόγια σου βγαίνει το συμπέρασμα, είπε ο γέροντας, πως η επιθυμία
σου να τρως βούτυρο ήταν από τους δαίμονες, να κλέβεις και να τρως στο
σκοτάδι. Αυτό θα ‘ταν καταστροφικό για σένα. Όταν έλαβες ευλογία για να
τρως βούτυρο σε άφησε ο δαίμονας. Ταυτόχρονα εξαφανίστηκε και το
πάθος. Βλέπεις πόσο μεγάλο κίνδυνο απέφυγες και πόσο απαραίτητο και
ωφέλιμο είναι να τα κάνεις όλα με την ευλογία του γέροντα ; Ο γέροντας
έχει το καθήκον να προστατεύει τους αδελφούς από τις επιθέσεις των
δαιμόνων. Και αυτό γίνεται με την βοήθεια και την δύναμη του Θεού, όχι με
την δική σου δύναμη.
Ο Γαβριήλ θαύμασε τα γεμάτα σοφία λόγια του γέροντα. Τα μάτια του
διέκριναν τις πανουργίες των δαιμόνων, να προκαλέσουν την πτώση του
ανθρώπου μέσα από τις αισθήσεις και τις σκέψεις του που φαίνονταν αθώες,
όπως και κάποιες άλλες ίσως, που ήταν άγιες και ωφέλιμες. Από τότε ο
Γαβριήλ έγινε ακόμη πιο προσεκτικός. Αποκάλυπτε στον γέροντα όλους τους
λογισμούς και τις επιθυμίες του. Το κατάλαβε καλά, πως όταν κάποιος
άνθρωπος έχει ένα πάθος για κάτι, βρίσκεται κιόλας στην δαιμονική παγίδα.
Είναι δέσμιος στο πάθος, σκλάβος του εχθρού, έχει χάσει την ελευθερία του.
Μ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν, με την εξαγόρευση των λογισμών, ο Γαβριήλ
άνετος , χαρούμενος και ελεύθερος παρά το γεγονός ότι είχε πολύ δύσκολους
και εξαντλητικούς αγώνες στα διακονήματά του.

Ανακοίνωση εκ του Ι.Ναού
Αγαπητοί αδελφοί μας,
Σας ενημερώνουμε ότι ο Ι.Ναός μας ξεκινά, συν Χάριτι Θεού, για μια ακόμη
χρονιά τις δραστηριοτήτες του, οι οποίες είναι οι εξής :
- Μαθήματα Κοπτικής-Ραπτικής κάθε Δευτέρα 5:00μμ-7:00μμ
- Διδασκαλία Βυζαντινής Μουσικής κάθε Τετάρτη, 4:30μμ-6:00μμ το
3ο έτος, 7:00μμ-8:30μμ το 2ο έτος και 8:30μμ-10:00μμ το 1ο έτος.
- Διδασκαλία Βυζαντινής Αγιογραφίας κάθε Πέμπτη, 5:00μμ-6:30μμ το
2ο έτος, 6:30μμ-7:30μμ το 1ο έτος και 7:30μμ-9:00μμ το 3ο έτος.
- Κατηχητικές Νεανικές Συντροφιές κάθε Σάββατο 5:00μμ-7:00μμ .
Το πλήρες πρόγραμμα αναρτάται και στην σελίδα FB του ναού καθώς και
στον πίνακα ανακοινώσεων. Σας περιμένουμε !

4