Προσέχετε τους αιρετικούς !

«Κύριε… παῦσον τὰ σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν, σβέσον τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν,
τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον, τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου σου
Πνεύματος». (Μ.Βασίλειος)
Ένας κίνδυνος από τον οποίο πρέπει να προσέχουμε, ένας κίνδυνος που
διατρέχουμε, ένας κίνδυνος επικίνδυνος, είναι ο κίνδυνος από τους αιρετικούς. Δεν
είναι κίνδυνος μόνο οι κλέφτες, οι τρομοκράτες, οι απαγωγείς, οι προμηθευτές
ναρκωτικών, οι κακές παρέες που οδηγούν τους νέους και γενικά τους ανθρώπους
«εἰς χώραν μακράν», όπως ο άσωτος της παραβολής. Αλλά είναι κι άλλος κίνδυνος
που διατρέχουμε μικροί και μεγάλοι, αγράμματοι αλλά και εγγράμματοι πολλές φορές,
πλούσιοι και φτωχοί, άνδρες και γυναίκες. Κι αυτός ο κίνδυνος μέρα με την μέρα
γίνεται πιο άμεσος, πιο φορτικός, πιο επικίνδυνος.
Ποιος λοιπόν είναι αυτός ο κίνδυνος ;
Είναι οι αιρέσεις. Είναι ο κίνδυνος που διατρέχουμε από τους αιρετικούς. Και είναι
πολλοί οι αιρετικοί με έναν και μοναδικό σκοπό να πλήξουν την Ορθοδοξία μας, τα
ιερά και όσια μας, στα οποία οφείλουμε την ύπαρξη και την επιβίωσή μας ως έθνος.
Πως όμως θα γνωρίσουμε και θα αναγνωρίσουμε τους αιρετικούς, ώστε να
λαμβάνουμε τα μέτρα μας προς αντιμετώπισιν των ;
Όντως χρειάζεται πάρα πολύ προσοχή και γνώση για να σταθούμε αντιμέτωποι σε
αυτή την λαίλαπα της Ορθοδοξίας. Και ξέρετε γιατί ;
Γιατί έρχονται μεταμφιεσμένοι. Όχι ως προς την εμφάνιση, αλλά ως προς τον τρόπο
της συμπεριφοράς και της ιδεολογίας. Όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Κύριος μας
ότι : «εἰσιν λύκοι ἅρπαγες» , ότι δηλαδή είναι αρπακτικοί λύκοι, που μας πλησιάζουν
ήμεροι σαν πρόβατα «ἐν ενδύμασι προβάτου».
Έρχονται να μας συναντήσουν με μεθοδικότητα, με σχέδιο, με δόλωμα. Και ποιο
είναι το δόλωμα ; Η Αγία Γραφή. Μα η Αγία Γραφή είναι ο λόγος του Θεού ! Ο
λόγος του Θεού δεν είναι ο δόλος. Δόλος είναι η ερμηνεία του λόγου του Θεού, η
ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Δεν κηρύττουν, δεν ερμηνεύουν, δεν προσφέρουν το
λόγο του Θεού σωστά, ορθόδοξα, πατερικώς και αγιογραφικώς τεκμηριωμένα. Αλλά
ερμηνεύουν νόθα, νοθευμένα, κατευθυνόμενα. Ποιος μπορεί λοιπόν να διακρίνει τη
νοθεία στον λόγο του Θεού ; Διακρίνεται εύκολα το νοθευμένο κρασί ; Διακρίνεται
εύκολα η νοθευμένη βενζίνη, ή το νοθευμένο λάδι ; Για να διακρίνεις πρέπει να έχεις

1

γνώσεις και πρέπει να έχεις ειδικές γνώσεις. Γι’ αυτό και οι αιρετικοί γνωρίζουν
ποιους πλησιάζουν, σε ποιους ερμηνεύουν για να τους απομακρύνουν από την
Ορθοδοξία από την Εκκλησία και να τους προσηλυτίσουν στην αίρεσή τους, στην
κακοδοξία τους, στην πλάνη τους.
Δεν πλησιάζουν ιερείς, δεν πλησιάζουν θεολόγους, δεν πλησιάζουν ευσυνειδήτους
ορθοδόξους χριστιανούς καταρτισμένους στην Αγία Γραφή, αλλά πλησιάζουν
απλοϊκούς ανθρώπους, πλησιάζουν ορθοδόξους που δεν έχουν την δυνατότητα και
την εμπειρία να τους αντιμετωπίσουν να τους αποστομώσουν και ανάλογα να
αντιδράσουν. Και σ’ αυτούς με μαεστρία με τέχνη και με επιδεξιότητα πάντα με
ήρεμο και νηφάλιο πνεύμα «χύνουν» το δηλητήριο της αμφισβήτησης της
Ορθοδοξίας. Κι έτσι ως λύκοι άρπαγες λυμαίνονται τα πρόβατα της μάνδρας του
Χριστού.
Το αποτέλεσμα της πλάνης είναι η αίρεση. Η επιμονή στην αίρεση. Και το
πρόβλημα με τους αιρετικούς είναι ότι δεν μετανοούν. Γίνονται ανεπίδεκτοι
μετανοίας. Ο κλέφτης ή ο φονιάς μπορεί να μετανοήσει. Ο αιρετικός όμως σχεδόν
ποτέ γιατί η υπερηφάνεια και ο εγωϊσμός τον εμποδίζουν να διαγνώσει το μεμπτόν ή
σαθρόν του φρονήματός του. Μάλιστα το μέγεθος την πλάνης τους φθάνει σε
σημείο να διασπούν και τη φιλία, ακόμη και την συγγενική σχέση και να μάχονται σαν
πνευματικοί γενίτσαροι την Ορθοδοξία.
Το πρόσχημα των αιρετικών ή των αιρετιζόντων είναι η εμφάνισή τους και η
εκδήλωση της αγάπης τους. Στο περί ενδυμασίας θέμα τους βλέπουμε ότι είναι
πάντα καλοντυμένοι, ευπρεπείς, ώστε να εντυπωσιάζει η παρουσία τους για να σε
προκαλέσουν σε γενομένη συζήτηση. Αυτή είναι η αρχή. Διότι η μία κουβέντα
φέρνει την άλλη, ο ένας λόγος τον επόμενο, και θέλεις η ευγένεια, θέλεις η
περιέργεια, η αρχή γίνεται. Το θύμα πιάνεται όπως ακριβώς πιάστηκε και η Εύα από
τον αρχαίο όφι. Και εφεξής αποκτάται μια σχετική μικρά φιλία, ένα περιοδικό που
υπάρχει πάντα εύκαιρο προσφέρεται και προσκαλείσαι στην καθορισμένη συνάθροισή
τους για τις υπόλοιπες τυχόν απορίες και τα πνευματικά ιδεώδη.
Η αγάπη πάλι, το μεγαλύτερο δόλωμά τους, καθώς προσφέρονται να ενδιαφερθούν
για τα προβλήματά σου, για τα προσωπικά, τα οικογενειακά ή τα κοινωνικά σου
θέματα, καθώς προσφέρονται να σου αναπτερώσουν το ηθικό. Είναι απίθανοι
τεχνίτες οι αιρετικοί αφού τους οδηγεί και τους κατευθύνει το πνεύμα του αρχέκακου
εχθρού.
Όντως είναι πικρά η αλήθεια της επικυριαρχίας των αιρετικών σε ορθοδόξους διότι
η γνώση της αληθείας εξέλειπε, η πίστη στο λόγο του Θεού κλονίζεται και η βιωτή
του ανθρώπου πολλά κενά παρουσιάζει εις τα προς την σωτηρία της. Σπανίζει η
αγάπη του Ευαγγελίου, η αγάπη του Χριστού, η αληθινή αγάπη, όπως αναφέρει και η
γραφή «ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. ΚΔ’, 12). Η αγάπη του Χριστού, η
αγάπη η γνήσια και όχι η νοθευμένη, η αγάπη η αληθινή και όχι η πλανεμένη, η
αγάπη μέσα από την Εκκλησία και τα μυστήριά της και όχι στους εκτός Εκκλησίας, η
Χριστιανική λοιπόν αγάπη και όχι η αιρετική, είναι αυτή που πετυχαίνει τα πάντα.
Είναι αυτή που φέρνει ομόνοια, χαρά, ευτυχία και ευλογία.
Επιβάλλεται λοιπόν να φυλαχθούμε από τους αιρετικούς που μισούν την Ορθοδοξία
μας και σφυροκοπούν την αγία μας Εκκλησία όταν σοβαρά ασχοληθούμε με το θέμα
της ψυχικής μας σωτηρίας, όταν ασχοληθούμε με την ορθοδοξία μας, όταν

2

μελετήσουμε τους πατέρες της Εκκλησίας μας, και όταν σε θέματα που δεν
γνωρίζουμε ρωτούμε τους πνευματικούς και ιερείς μας, τους εντεταλμένους δια την
ερμηνεία των γραφών της Εκκλησίας μας. Ασφαλισμένοι εις τον χώρο της Εκκλησίας
μας, καλυμμένοι από την ερμηνεία των λειτουργών Της και έχοντας μυστηριακή και
λειτουργική ζωή μπορούμε να διαγνώσουμε ανεπιφύλακτα κάθε αίρεση και κάθε
αιρετικό και όχι μόνο να φυλαχθούμε εξ’ αυτού αλλ’ εί δυνατόν να τον φέρουμε εις
οδόν αληθείας, αναστέλλοντας τον επικείμενο εξ’ αυτού κίνδυνο.

Άγιος Αρέθας ο Μεγαλομάρτυρας και οι «συν αυτώ», 24/10
Ήταν ένας από τους προύχοντες της πόλεως Νεγράς στην Αιθιοπία επί εποχής
Ιουστίνου (518 – 527 μ.Χ.), Ελεσβάαν του Χριστιανού βασιλιά της Αιθιοπίας και
Δουναάν του Εβραίου βασιλιά της Ομηρίτιδος. Όταν ο
βασιλιάς της Αιθιοπίας Ελεσβάαν καθυπέταξε τον Εβραίο
βασιλιά Δουναάν, εγκατέστησε φρουρά στην πόλη. Τότε
ο Εβραίος βασιλιάς επαναστάτησε, φόνευσε τους φύλακες
και εκστράτευσε εναντίον της Νεγράς, την οποία και
κατέλαβε σφάζοντας πολλούς Χριστιανούς. Μεταξύ αυτών
και τον Αρέθα, ο οποίος, παρά τα γεράματα του, στήριζε
τους Χριστιανούς και τους προέτρεπε στο μαρτύριο.
Στα χρόνια του ευσεβούς βασιλέως Ιουστίνου (518527) στην Αξώμη της Αιθιοπίας βασιλεύει ο πιστός και
ενάρετος Ελεσβαάν. Στη γειτονική όμως χώρα της
ευδαίμονος Αραβίας (βασίλειο Σαβά, σημερινή Υεμένη)
την εξουσία την κρατά τυραννικά ο αιμοδιψής ΔουΝοουάς. Επρόκειτο για ένα σκληρό βασιλιά που είχε
ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό και είχε το όνομα Γιουσούφ. Ο πονηρός αυτός βασιλιάς
κατόρθωσε να συγκεντρώσει πλήθος στρατού. Και με τη δύναμη των όπλων να
αιφνιδιάζει τις γειτονικές χριστιανικές πόλεις, με στόχο την εξόντωση των πιστών
Χριστιανών «εφ’ όσον δε θα άλλαζαν την πίστη τους και δε θα ποδοπατούσαν τον
τίμιο και ζωοποιό Σταυρό». Δύσκολες πραγματικά ώρες για τους Χριστιανούς.
Καλούνταν όλοι να δώσουν εξετάσεις γνησιότητος αγάπης προς τον Ιησού Χριστό.
Μία από τις πόλεις που αρίστευσε και ανέδειξε πλήθος μαρτύρων με επικεφαλής το
μεγαλομάρτυρα Αρέθα είναι η πόλη Ναζράν (η σημερινή πόλη Νεγράν της βορείου
Υεμένης). Μια πόλη με βαθιά χριστιανική Παράδοση από την εποχή του Κωνσταντίου
υιού του Μ. Κωνσταντίνου. Προεστώς και υπεύθυνος της πόλης αυτής είναι ο
Αρέθας, ένας πολύ σεβάσμιος και ενάρετος ηλικιωμένος με μεγάλο κύρος, αποδεκτός
από όλους. Συνέβη λοιπόν τις ημέρες εκείνες ο μισόχριστος βασιλιάς Δου-Νοουάς να
επιτεθεί στη χριστιανική πόλη Ναζράν. Ανέπτυξε μάλιστα έξω από τα τείχη της
12.000 στρατό. Και απειλούσε ότι «θα σφαγιασθούν όλοι, εάν δεν αρνηθούν την
πίστη τους». Οι Χριστιανοί αντιστάθηκαν γενναία, και με σύνθημα: «ούτε ένας
προδότης ανάμεσά μας» ήταν όλοι έτοιμοι για το μαρτύριο… Βλέποντας όμως αυτή
την αντίσταση ο πονηρός βασιλιάς άλλαξε τακτική. Έπεισε με κολακείες τους
προύχοντες της πόλης για να τους κάνει μια εθιμοτυπική επίσκεψη. Ο Δου-Νοουάς

3

φόρεσε το προσωπείο της ευγενείας και καλοσύνης και έφτασε στη χριστιανική πόλη,
εγκωμίασε τους κατοίκους της για το ήθος τους, θαύμασε τα μνημεία τους, χάρηκε
πολύ μαζί τους. Και καθώς αναχωρούσε, ζήτησε ανταπόδοση. Να τον επισκεφθούν
και αυτοί στο δικό του στρατόπεδο. Οι προύχοντες τον άκουσαν. Και μαζί με τον
υπεύθυνο – προεστώτα τους Αρέθα εξήλθαν από την πόλη για τη συνάντηση της
ανταποδόσεως. Την ώρα όμως εκείνη ξεδιπλώθηκε το άνομο σχέδιο του πονηρού
εχθρού βασιλέως. Έγιναν βίαιες συλλήψεις του Αρέθα και των προυχόντων.
Ακολούθησε αναστάτωση και σύγχυση στην πόλη. Οι στρατιώτες όρμησαν και
λεηλάτησαν με αλλόφρονη μανία τα πάντα. Κάηκαν ζωντανοί συνολικά 477 ιερείς,
μοναχοί και μοναχές. Μαζί με αυτούς ο συναξαριστής συμπληρώνει ότι μαρτύρησαν
επιπλέον «127 λαϊκοί»…
Ήρθε και η σειρά του γενναίου μάρτυρος Αρέθα μαζί με τους 340 συντρόφους του.
Τον έφεραν μπροστά στο θρόνο του τυράννου. Εκεί απολογείται με παρρησία…
Αισθάνεται ευτυχής, διότι αξιώνεται από το Θεό παρά τη γεροντική του ηλικία των 95
ετών να στηρίζει και να εμπνέει ένα λαό και να «στέλνει – όπως έλεγε – στο Χριστό
την πολυάριθμη αυτή πόλη και ένα έθνος ολόκληρο»… Παρηγορεί και ενθαρρύνει
τους συντρόφους του και τους λέει: «Δεν υπάρχει ενδοξότερος θάνατος από το
Μαρτύριο, διότι με αυτό συμμετέχουμε στο πάθος του Χριστού και γινόμαστε
κοινωνοί της δόξης του». Και όλοι μαζί με δάκρυα του απαντούν: «Έχε θάρρος, τίμιε
πάτερ, είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε μαζί σου αυτό το μακάριο τέλος». Σκηνές
μεγαλειώδεις εκτυλίσσονται… Ο τύραννος βασιλεύς δεν αντέχει άλλο.
Διατάσσει οργισμένος το σφαγιασμό τους. Τόπος μαρτυρίου θα είναι ο γειτονικός
ποταμός. Εκεί οδηγήθηκαν όλοι. Εκεί προσευχήθηκαν για τελευταία φορά όλοι μαζί.
Εκεί έδωσαν ο ένας προς τον άλλο τον τελευταίο τίμιο ασπασμό τους. Ασπασμό
αγάπης και ειρήνης. Πρώτος θυσιάστηκε ο Αρέθας. Ακολούθησαν και οι άλλοι. Αφού
προηγουμένως έχρησαν το μέτωπό τους με το αίμα του καθοδηγού Αρέθα. Τα τίμια
Λείψανά τους στεφανώθηκαν με δόξα και οι λαμπρές ψυχές τους πέταξαν με
συνοδεία αγγέλων στο φως του Παραδείσου. Εκεί αγάλλονται και υμνούν «ασιγήτως»
τον πανάγιο Τριαδικό Θεό. Η σεβάσμια καθοδηγητική μορφή του μάρτυρος Αρέθα
δεν έσβησε με το θάνατό του. Ο τόπος του μαρτυρίου του έγινε μαγνήτης, που
είλκυσε πολλούς. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και μια γυναίκα με το τριετές παιδί της που
ήρθε εκεί για να χρησθεί από τις αγιασμένες σταγόνες του τιμίου αίματος… Το θέαμα
αυτό ερέθισε τον τύραννο. Διατάζει να καεί ζωντανή η γυναίκα. Αλλά και το νήπιο
έδωσε στον τύραννο παράδοξη για την ηλικία του ομολογία. «Θέλω – του είπε – να
μαρτυρήσω με τη μητέρα μου». Και στην ερώτηση του βασιλέως τι είναι το μαρτύριο
είπε: «Μαρτύριο είναι να πεθάνεις για το Χριστό, ώστε εκ νέου να ζήσεις». Και ποιός
είναι ο Χριστός; «Έλα στην εκκλησία και θα σου δείξω ποιος είναι ο Χριστός», είπε
στον τύραννο και έπεσε και αυτό με ορμή στη φωτιά με την πιστή μητέρα του.
Μητέρα και συνεορτάζουν και αυτοί με το μάρτυρα Αρέθα κάθε χρόνο στις 24
Οκτωβρίου. Ο άγιος μεγαλομάρτυς Αρέθας ας καθοδηγεί και το δικό μας έθνος,
όλους μας, γονείς και νήπια και παιδιά και εφήβους. Μεγάλους και γέροντες…

4