Περί αιρέσεων : «Εκκλησία» του Θεού της Πεντηκοστής

Στο προηγούμενο τεύχος μιλήσαμε περί των αιρέσεων και περί της προσοχής
που πρέπει να έχουμε γι’ αυτές. Μιλήσαμε για την γνώση που πρέπει να έχουμε
της αληθείας του Χριστιανισμού και την γνώση του να διακρίνουμε την αλήθεια
από το ψεύδος. Ομιλήσαμε επίσης, για την αίρεση των Ιαχωβάδων και πως
μπορούμε να αντιπαρέλθουμε τις αιρετικές τους δοξασίες.
Στο παρόν τεύχος θα μιλήσουμε για άλλη μια αίρεση που υφίσταται στον
Ελλαδικό χώρο και είναι η «Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής». Μια αίρεση
που οι ορθόδοξοι χριστιανοί πρέπει να προσέχουμε και τούτο θα το επιτύχουμε
αν έχουμε υπόψιν μας την προτροπή του Αποστόλου Ιωάννου «Ἀγαπητοί, μὴ
παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι
πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον.» (Α’ Ιωαν. δ’, 1).
Ένας από τους ψευδοπροφήτες αυτούς που ίδρυσε την Εκκλησία του Θεού της
Πεντηκοστής είναι ο αμερικανός Αμβρόσιος Τόμπλισον. Αυτός το 1907 στο
Κλήβελαντ του Οχαϊο (ΗΠΑ) ίδρυσε την πρώτη εκκλησία. Και το έκανε, λένε,
ύστερα από φωτισμό του Αγίου Πνεύματος πάνω σ’ ένα λόφο του Κλήβελαντ γι’
αυτό και οι πιστοί της αιρέσεως αυτής στις 5 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο
ανεβαίνουν στο ιερό γι’ αυτούς λόφο και τιμούν με εκδηλώσεις τον ιδρυτή της
αιρέσεως τους. Μετά τον θάνατό του την διαδοχή ανέλαβε ο ένας τους γιος
Μίλτον Τόμπλισον, ενώ ο άλλος γιος τους Όμηρος Τόμπλισον ίδρυσε άλλη
εκκλησία με την ονομασία «Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία της Εκκλησίας του
Θεού».
Αλλά ποια είναι η διδασκαλία της «Εκκλησίας του Θεού της Πεντηκοστής» ;
1. Βαπτίζονται στο Άγιο Πνεύμα, ενώ η Εκκλησία όρισε την τριπλή κατάδυση
και ανάδυση και την επίκληση του Τρισυποστάτου Θεού, Πατρός, Υιού και
Αγίου Πνεύματος
2. Το βάπτισμά τους στο Άγιο Πνεύμα ακολουθείται από το φαινόμενο της
γλωσσολαλίας. Και μάλιστα θέλουν να πιστεύουν ότι η γλωσσολαλία είναι
όμοια με την γλωσσολαλία της Πεντηκοστής. Αυτό είναι πλάνη διότι το
χάρισμα αυτό της γλωσσολαλίας έπαυσε να υπάρχει πλέον στην Εκκλησία,

1

3.

4.

5.

6.

7.

όπως σχολιάζει και ο ερμηνευτής Ζιγαβηνός «τῆς πίστεως διαδοθείσης τά
χαρίσματα παυθήσονται» διότι δεν συντρέχει λόγος πλέον γνώσης του
χριστιανισμού όπως συνέτρεχε τότε στα πρώτα χρόνια των Αποστόλων που
έπρεπε η χριστιανική πίστη να διαδοθεί και να εξαπλωθεί παντού. Κατά
συνέπεια όλοι όσοι λένε ότι έχουν το χάρισμα της γλωσσολαλιάς
αποδεικνύουν και μόνο μ’ αυτό ότι βρίσκονται σε αίρεση.
Ο Ιησούς Χριστός θα έλθει για δεύτερη φορά στη γη και θα εγκαθιδρύσει
την χιλιετή βασιλεία του. Αιρετική είναι κι αυτή η διδασκαλία διότι ο Χριστός
θα έρθει ναι μεν για δεύτερη φορά η οποία θα είναι και η τελευταία «του
κρίναι ζώντας και νεκρούς», όπως σαφώς ομολογεί το σύμβολο της Πίστεως
μας. Ορθά παρατηρεί ο αμερικανός ερμηνευτής Ρίαρντον σχετικά με τις
παραδοξολογίες των αιρετικών «ότι ο διάβολος επενόησε το καθαρτήριον
πυρ για τους Καθολικούς και την χιλιετηρίδα για τους προτεστάντες».
Η διδασκαλία της Εκκλησίας πρέπει να στηρίζεται στην Αγία Γραφή και η
Καινή Διαθήκη πρέπει να είναι ο μόνος κανόνας για την κυβέρνηση της
Εκκλησίας και την πειθαρχία των μελών της προς αυτήν. Εδώ απορρίπτουν
την ιερά παράδοση της Εκκλησίας μας που είναι η δεύτερη και ισόκυρη πηγή
της χριστιανικής μας πίστεως. Ο Απόστολος Παύλος επανειλημμένως
διακελεύει «στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ
λόγου εἴτε δι' ἐπιστολῆς ἡμῶν» (κεφ.Β’ Θεσ. β’,15)
Από τα μυστήρια παραδέχονται με άλλη σημασία βέβαια (σαν τελετές) μόνο
τέσσερα : το βάπτισμα, την μετάληψη, το ευχέλαιο και τον γάμο. Εδώ
πρέπει να σημειώσουμε ότι η «εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής» δεν
παραδέχεται το μυστήριο της Ιεροσύνης, συνεπώς δεν έχει ιερείς. Έτσι
λοιπόν τα λεγόμενα απ’ αυτούς τέσσερα μυστήρια δεν μεταδίδουν Θεία Χάρι
αφού είναι απλές ιδιωτικές τελετές. Τα τελούν προς ανάμνηση και τίποτε
περισσότερο.
Λέγουν πως μόνο η δική τους εκκλησία είναι γνήσια και πραγματική, ενώ
όλες οι άλλες παρέκλιναν από το ορθό πνεύμα της Αγίας Γραφής. Περίεργο !
Η «εκκλησία» αυτή ιδρύθηκε το 1907 μ.Χ. . Μέχρι τότε δεν υπήρχε
εκκλησία ; Τότε ποια εκκλησία ίδρυσε ο Χριστός με την γέννηση, την
διδασκαλία, την σταύρωση και την Ανάσταση Του ; Ο παραλογισμός τους
δεν έχει όρια.
Μόνο η δική τους ερμηνεία των Αγιογραφικών προφητειών φέρει την
σφραγίδα του Θεού. Πλανώνται οικτρώς ! Δηλαδή η ερμηνεία των
αγιογραφικών κειμένων, μαρτυριών και προφητειών από τους πατέρες της
Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν φέρει την σφραγίδα του Θεού ; Προ
του 1907 δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει σωστώς ούτε ο Μέγας Βασίλειος, ούτε
ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ούτε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ούτε κανείς άλλος
θεολόγος, ούτε κανείς άλλος ερμηνευτής, ούτε καμιά Οικουμενική Σύνοδος
της Εκκλησίας μας, παρά μόνον οι από το 1907 και εντεύθεν πιστοί της
«Εκκλησίας του Θεού της Πεντηκοστής»; Πλανώνται πλάνην πεπλανημένην!

2

Επιπλέον οι πιστοί αυτής της εκκλησίας βλέπουν διάφορα οράματα, πέφτουν
σε εκστάσεις, καταβάλουν το 1/10 του εισοδήματός τους, αποφεύγουν τον
στολισμό, τις διασκεδάσεις, κλπ. Νηστεύουν πολύ αυστηρά με αποχή φαγητού
και ποτού όσο χρονικό διάστημα αντέχει ο σωματικός τους οργανισμός. Δεν
καπνίζουν, δεν πίνουν οινοπνευματώδη ποτά, είναι κατά του διαζυγίου, δεν
παντρεύονται δεύτερη φορά.
Στην Ελλάδα η «εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής» ιδρύθηκε το 1927 από
τον Μιχαήλ Κούνα, ο οποίος ηγήθηκε της «εκκλησίας» μέχρι το 1939 οπότε και
ανεχώρησε για Κύπρο. Την θέση του διαδέχθηκε ο Σπυρίδων Κωνσταντινίδης.
Οι βοηθοί των παραρτημάτων φέρουν τους τίτλους απόστολοι, προφήτες,
ευαγγελιστές, διδάσκαλοι και οι οποίοι αλληλογραφούν με το κέντρο στο
Κλήβελαντ απ’ όπου και ενισχύονται οικονομικώς αλλά και ηθικώς δια την
περαιτέρω πορεία της ζωής των.
Αυτή είναι η λεγομένη «εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής» γεμάτη από
αιρετικές δοξασίες και φρονήματα από στάσεις ζωής και πορείας αντίθετη με
αυτή που οι πατέρες και η παράδοση μας όρισαν. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα
συμπεράσματά του από τα φρονήματα της λεγομένης αυτής «εκκλησίας» και να
ευχαριστεί τον Πανάγαθο Θεό που έχει ολοκληρωμένη και αποκεκαλυμμένη την
αλήθεια στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και είναι μέλος της μίας, Αγίας,
Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας Του, όπου μέσα σε αυτήν μπορεί να βρει
την σωτηρία της ψυχής του.

Οι Άγιοι Πλάτων, Ρωμανός και Βαρουλάς, 18/11
Ο Πλάτων καταγόταν από την Άγκυρα της Γαλατίας. Ανατράφηκε ως
χριστιανός εκ κοιλίας μητρός και ήδη από νέος φαινόταν ότι ήταν τέλειος σε όλες
τις αρετές. Όχι μόνο δεν έκρυβε την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά
ανοιχτά τον ομολογούσε, παρά τον διωγμό, αποκηρύσσοντας τους ειδωλολάτρες
που λάτρευαν άψυχα ξόανα αντί για τον Ζωντανό Δημιουργό! Ως χριστιανό, τον
έσυραν αιχμάλωτο να δικαστεί από τον ηγεμόνα Αγριππίνο, ο οποίος τον
ανέκρινε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Όταν τον προέτρεψε ο
ηγεμόνας να προσκυνήσει τα είδωλα, για να αποφύγει το θάνατο και να σώσει τη
ζωή του, ο Πλάτων του είπε: «Υπάρχουν δύο θάνατοι, ο θάνατος του σώματος
και ο θάνατος της ψυχής, όπως αντιστοίχως υπάρχουν δύο ζωές, μία βραχύχρονη
και μία αιώνια. Ο Αγριππίνος τότε πρόσταξε χειρότερα βασανιστήρια για τον
μάρτυρα. Έκαψαν το σώμα του με πυρωμένες σιδερένιες μπάλες και ύστερα
έγδαραν λωρίδες από το δέρμα του. Απτόητος ο μάρτυς φώναζε στους
βασανιστές του: «Βασανίστε με πιο σκληρά! Ώστε η απανθρωπιά σας και η
απαντοχή μου να φανούν πιο καθαρά». Όταν ο βασανιστής θύμισε στον
μάρτυρα ότι ο συνονόματός του Πλάτων, ο φιλόσοφος, ήταν ειδωλολάτρης, ο
μάρτυς απάντησε: «Δεν είμαι σαν εκείνο τον Πλάτωνα, ούτε ο Πλάτων είναι σαν

3

εμένα, μοιάζουμε μόνο κατ’ όνομα. Διδάσκομαι και διδάσκω τη σοφία του
Χριστού, ενώ ο Πλάτων υπήρξε δάσκαλος μιας σοφίας που στα μάτια του Θεού
είναι μωρία!». Μετά από αυτό, τον έκλεισαν στη φυλακή και τον άφησαν εκεί 18
ημέρες χωρίς τροφή και νερό. Όταν οι φύλακες εξεπλάγησαν που ο Πλάτων
ζούσε ακόμη, παρότι νηστικός τόσες ημέρες, τους είπε: Εσείς ικανοποιήστε με
κρέας, εγώ με τις άγιες προσευχές. Εσάς σας ευφραίνει το κρασί, εμένα με
ευφραίνει ο Χριστός, η Άμπελος η Αληθινή!». Ο Πλάτων αποκεφαλίστηκε περί το
έτος 266 και έλαβε τον άφθαρτο στέφανο της αιωνίου δόξης.
Ο άγιος Ρωμανός ήταν διάκονος της Εκκλησίας
στην Καισάρεια της Παλαιστίνης και κήρυττε
με ζήλο το Ευαγγέλιο στην Αντιόχεια. Μία
μέρα οι ειδωλολάτρες τελούσαν κάποια
ειδωλολατρική εορτή. Ο έπαρχος Αντιοχείας
Ασκληπιάδης ήταν καθ’ οδόν προς τον ναό
των ειδώλων για να προσφέρει θυσία, άλλα ο
Ρωμανός στεκόταν και του εμπόδιζε τον
δρόμο. Του είπε: «Αμαρτάνεις, ηγεμόνα, όταν
προσκυνάς τα ξόανα. Τα είδωλα δεν είναι θεοί.
Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός!».
Εξοργισμένος ο άρχοντας υπέβαλε τον
Ρωμανό σε βασανιστήρια και με διαταγή του
μαστιγώθηκε και γδάρθηκε ανηλεώς. Κατά τη
διάρκεια του μαρτυρίου του ο άγιος Ρωμανός
είδε ένα μικρό παιδί – Βαρουλάς ήταν το
όνομά του- και είπε στον Ασκληπιάδη: «Ακόμη
κι αυτό το νήπιο έχει περισσότερη νόηση από
σένα, τύραννε, διότι γνωρίζει τον αληθινό
Θεό, ενώ εσύ όχι!». Ο έπαρχος ρώτησε το
νήπιο Βαρουλά για την πίστη του και αυτό
ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα αληθινό
Θεό, σε αντίθεση με τα ψεύδη της ειδωλολατρίας. Ο Ασκληπιάδης διέταξε να
αποκεφαλιστεί αμέσως το παιδί, ενώ τον άγιο Ρωμανό μετά από φρικτά
κολαστήρια τον έπνιξαν μέσα στη φυλακή. Έτσι τελειώθηκαν οι δύο μάρτυρες το
έτος 303 και κληρονόμησαν τη Βασιλεία του Χριστού.
Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Πνευματικό ημερολόγιο

4