Η Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή περιγράφει την φυγή του νηπίου Ιησού στην
Αίγυπτο, την σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη και την επάνοδο του Ιησού στην
πόλη της Ναζαρέτ. Ούτε λίγο ούτε πολύ η ιστορία του Θεανθρώπου είναι τραγική
από τις πρώτες μέρες Του. Τραγικότερη όμως είναι η κατάσταση του περιουσίου
λαού, που καταδιώκει των Σωτήρα Του. Ο Θεός όμως παρεμβαίνει, κατευθύνοντας τα
βήματα του Ιωσήφ. Αυτό όμως ελαφρύνει την ανθρώπινη ευθύνη; Όχι βέβαια.
Στη θέση του Ιωσήφ ο κάθε πνευματικός άνθρωπος: Το ξεκίνημα της ζωής
του Κυρίου στη γή μας διδάσκει πολλά. Ότι πάλι από την αρχή πρέπει να
περιμένουμε πειρασμούς και επιβουλές. Τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα, όταν κάποιος
αξιωθεί να λάβει κάποια πνευματική διακονία, ας αναμένει συμφορές και κινδύνους.
Αλλά να μην ταραχθεί βέβαια. Να τα δεχθεί όλα με γενναιότητα γνωρίζοντας πως
αυτή ακριβώς είναι η ακολουθία της πνευματικής ζωής, που έχει δεμένους τους
πειρασμούς μαζί της. Και ο πνευματικός άνθρωπος μοιάζει στην περίπτωση αυτή με
τον δίκαιο Ιωσήφ: Πιστεύει στον Θεό, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους
πειρασμούς. Γιατί αυτοί οι «ωραίοι» πειρασμοί υφαίνουν τον βίο των δικαίων.

1

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως οι πειρασμοί δεν κρίνονται με τη δύναμη
του σώματος, αλλά με την διάθεση της ψυχής. Γι’αυτό δεν είναι τόσο λαμπρός ο
ουρανός με τις μαγευτικές ανταύγειες και αποχρώσεις του, όσο οι ψυχές των
ανθρώπων εκείνων που υπομένουν τους πειρασμούς και με την χάρη του Κυρίου
τους τούς μεταβάλλουν σε χαρά και σε πνευματικά βιώματα. Ο δρόμος προς την
αγιότητα δεν εμποδίζεται από κανέναν πειρασμό ή ανθρώπινο εμπόδιο. Γιατί τότε δεν
είμαστε μόνοι, έχουμε μέσα μας και γύρω μας τον Θεό, που ανοίγει τη μεγάλη οδό
της Θεογνωσίας. Την οδό που οδηγεί στην ωραία Πύλη του Παραδείσου
Στο πρόσωπο του Χριστού ο κάθε αδικημένος: Ο Ιησούς στο ξεκίνημα Του
κυνηγήθηκε και έφυγε από τον τόπο Του εξαιτίας της φονικής μανίας του Ηρώδη.
Έφυγε Εκείνος, που θα έσωζε τον λαό Του κατά την προσταγή του αγγέλου πρός τον
Ιωσήφ. Τι σημαίνει αυτό για μας; Να μην αγωνιούμε ποτέ, όταν όσα γίνονται σε μας,
είναι αντίθετα από εκείνα που περιμένουμε. Ο Θεός, πολλές φορές, συνηθίζει να
εκπληρώνει τα σχέδια Του μέ τά αντίθετα, δίνοντας μας έτσι μέγιστη απόδειξη της
δύναμης Του. Και μη λησμονούμε ποτέ το «ἐμοί ἐκδικήσις, ἐγώ ἀνταποδώσω, λέγει
Κύριος», δηλαδή στον Θεό ανήκει η εκδίκηση, εκείνος θα ανταποδώσει (Εβρ. 10,30).
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με την ενανθρώπηση Του και με όλα τα υπόλοιπα
γεγονότα της θείας Οικονομίας «ἐξήλθε νικών και ίνα νικήση», δηλαδή Του δόθηκε
στεφάνι νίκης, και νικητής έφυγε για νέες νίκες. Και μία απ’αυτές, η ουσιαστικότερη,
θα είναι αυτή κατά την οποία ο Θεός θα σκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους για πάντα
και θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους (Ἀπόκ. 21, 3-4).
Πηγή: http://www.diakonima.gr

2

Αλήθεια, εσύ ετοίμασες τη Φάτνη σου;

Αναρωτηθήκαμε ποτέ, γιατί άραγε ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα
στο σπήλαιο και να γείρει, μετά την ενανθρώπησή Του, μέσα στην φάτνη;
Γιατί δεν γεννήθηκε μέσα σε κάποιο σπίτι, φτωχικό και ταπεινό έστω; Ο Θεός
ως άνθρωπος στο πρόσωπο του Χριστού ήλθε και έζησε στην γη ταπεινά κι
απαρατήρητα. Ποια όμως ανάγκη εξυπηρέτησε ο συγκεκριμένος τρόπος της
Γέννησής Του; Διότι, αν γεννιόταν σε κάποιο σπίτι, πάλι απαρατήρητος θα
περνούσε και πάλι ταπεινός θα ήταν. Χειρότερο μέρος από το σπήλαιο και την
φάτνη δεν υπήρχε, για να δει το φως της ημέρας, ή μάλλον το λαμπύρισμα
των άστρων, ο νεογέννητος Μεσσίας! Για τον κάθε κοινό θνητό θα ήταν
ντροπή να γεννηθεί σε στάβλο, πόσο μάλλον για τον ίδιο τον Θεό. Αυτό
ακριβώς ήθελε όμως να τονίσει ευθύς εξ αρχής ο Κύριος: ότι παρόλο που
είναι Θεός, ταπεινώθηκε και έλαβε ανθρώπινη υπόσταση, και αυτή η Θεία
ταπείνωση είναι πολύ μεγαλύτερη από το να γεννηθεί κάποιος απλός
άνθρωπος μέσα σ΄ έναν κρύο στάβλο. Διάλεξε να γεννηθεί μέσα στο σπήλαιο
και όχι σε κανονικό στάβλο, για να μας δείξει ότι ο Θεός δεν κατοικεί μέσα σε
χειροποίητους ναούς, αλλά μέσα στις καρδιές όσων αναγνωρίζουν στον εαυτό
τους την αναξιότητα να Τον δεχθούν και ζουν ταπεινά, χωρίς κομπασμούς και
αυτοπροβολές. Διάλεξε να ανακλιθεί στην φάτνη των αλόγων, για να μας
3

δείξει ότι ήλθε και κατοίκησε μέσα στην α-λογία του κόσμου, ενός κόσμου
που κυριαρχούνταν (και μέχρι σήμερα, δυστυχώς, κυριαρχείται) από την
αμαρτία, που είναι μωρία στα μάτια του Θεού. Μέσα στην βαβούρα της
απογραφής δεν βρέθηκε κατάλυμα για τον νεογέννητο Χριστό, παρά μόνο μια
αχυρένια αγκάλη στην φάτνη των αλόγων. Και μέσα στην παραζάλη της
αμαρτίας και της υποκρισίας δεν τον αποδέχθηκε ο περιούσιος λαός Του,
εκτός από μερικές ταπεινές και συντριμμένες καρδιές απλών ψαράδων,
τελωνών και πορνών, που διέθεταν το άχυρο της ταπείνωσης και τον
ενστερνίστηκαν ως Διδάσκαλο και σωτήρα. Επέλεξε να γίνουν όλα έτσι, ώστε
με την επίσκεψη των Μάγων να γίνει φανερό ποιος είναι ο Βασιλεύς. Οι
μακρινοί επισκέπτες παρακάμπτουν στο πρόσωπο του Ηρώδη κάθε επίγεια
δόξα και αξίωμα και έρχονται, οι σοφοί του κόσμου, να προσφέρουν τα δώρα
τους σ΄ Αυτόν που Του αξίζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, στο άσημο
Βρέφος, στον προ αιώνων Θεό. Μέσα στην σύγχρονη βαβούρα, μέσα στην
ζάλη της ετοιμασίας των φαγητών και των γλυκισμάτων, μέσα στην α-λογία
των κοσμικών εκδηλώσεων, θα μείνει και πάλι έξω από τις δραστηριότητες
των ανθρώπων. Θα ψάξει ξανά για κάποιο σκοτεινό σπήλαιο αυτογνωσίας,
που να διαθέτει μια φάτνη ταπείνωσης με λίγο άχυρο γνήσιας αγάπης, κι εκεί
θα αναπαυθεί, στις καρδιές κάποιων ανθρώπων που θα ζήσουν και φέτος
αυτό το μέγα Μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως και θα ψελλίσουν
μυστικά, μαζί με τους Αγγέλους, το «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ…». Επί δύο
χιλιάδες χρόνια κάνει ακριβώς το ίδιο, κάθε ημέρα και κάθε ώρα: Ψάχνει για
Φάτνη! Όταν την εντοπίσει, εκεί μένει, και λυπάται όταν δει πως αυτή
απουσιάζει. Εδώ και αρκετά χρόνια, αυτή είναι η αγωνία μου, αν δηλαδή
διαθέτω την απαιτούμενη φάτνη της ταπείνωσης μέσα στο σπήλαιο της
καρδιάς μου και αν την έχω κοσμήσει αρκετά με το άχυρο της αληθινής
αγάπης…
Αλήθεια, εσύ ετοίμασες την Φάτνη σου;
Πηγή: http://xerouveim.blogspot.g

4