Κυριακή των 10 Λεπρών

Ενώ κάποτε βάδιζε ο Ιησούς προς την Ιερουσαλήμ, προτίμησε να διέλθει
συνοριακά από τη Σαμάρεια και τη Γαλιλαία, κατευθυνόμενος προς τον
Ιορδάνη ποταμό, με σκοπό να περάσει στην Περαία. Και καθώς έμπαινε σε
ένα χωριό, τον συνάντησαν (έξω από το χωριό) δέκα άντρες λεπροί -Οι λεπροί,
και γενικά όσοι εμφάνιζαν δερματοπάθειες, θεωρούνταν ακάθαρτοι και όχι μόνο
τελετουργικά αλλά και κοινωνικά ήσαν απομονωμένοι. Λέπρα ονομαζόταν και η
μούχλα σε μαγειρικά σκεύη και
οικοδομές,
που
έχρηζε
ανάλογης
αντιμετώπισης. Αυτοί
στάθηκαν
λίγο μακριά (γιατί απαγορευόταν να
πλησιάζουν τους υγιείς και μόνο μεταξύ τους είχαν επικοινωνία) και του
φώναζαν δυνατά: “Ιησού, κύριε, ελέησέ μας!”. Δεν είναι η απόσταση που
μας απομακρύνει από το Θεό (αφού Εκείνος είναι πανταχού παρών), αλλά η
ηθελημένη άρνηση αναγνώρισης του Χριστού ως Υιού του Θεού και η έλλειψη
μετάνοιας και ταπείνωσης. Στις περιπτώσεις αυτές δεν επιτρέπουμε, οικειοθελώς,
στη Χάρη του Θεού και στο έλεός Του να ενεργήσει σε μας και να μας
βοηθήσει παντοιοτρόπως.
Όταν εκείνος τούς είδε, είπε: “Πηγαίνετε να δείξετε τον εαυτό σας στους
ιερείς”. Οι ιερείς ήσαν επιφορτισμένοι και με το καθήκον να πιστοποιούν την
εξέλιξη ή θεραπεία της νόσου, την επιστροφή ή όχι των ασθενών στο οικείο και
οικογενειακό περιβάλλον τους. Η εντολή αυτή του Χριστού θα παρείχε άλλωστε
τη σωτηρία και σε εκείνους από τους ιερείς που, μέσω του θαύματος της
θεραπείας των λεπρών, θα δεχόντουσαν τη μεσιακή και θεϊκή αποστολή του
Θεανθρώπου. Ο Ιησούς δεν τους είπε ευθέως ‘σας θεραπεύω’, αλλά τους είπε
‘πηγαίνετε και θα καθαριστείτε’. Θέλησε έτσι να δοκιμάσει την πίστη τους και
να αφήσει διαχρονικό παράδειγμα υπακοής στους ξεχωριστούς τρόπους και
μεθόδους επενέργειας της θείας Χάριτος, που πόρρω απέχουν από την
ανθρώπινη κατανόηση, ορθολογισμό και περιέργεια. Εξάλλου, καθώς πήγαιναν
(καθ’ οδόν), καθαρίστηκαν από την ασθένεια, λόγω της εμπιστοσύνης και της
υπακοής που έδειξαν στη μοναδικότητα του Ιησού. Η εσωτερική μας κάθαρση,
η αγιοπνευματική θεραπεία της ψυχής από τα πάθη, είναι πράγματι
αποτέλεσμα αποδοχής και τήρησης των εντολών του Χριστού.

1

Μόνο ένας όμως απ’ αυτούς, όταν είδε ότι θεραπεύτηκε, επέστρεψε δοξάζοντας
το Θεό με δυνατή φωνή, ο οποίος δια του Χριστού τον θεράπευσε. Και έπεσε
με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού (εις ένδειξη βαθύτατου σεβασμού), και
τον ευχαριστούσε. Και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Εθεωρούντο μάλιστα για τους
Ισραηλίτες ακάθαρτοι οι Σαμαρείτες, τόσο φυλετικά όσο και θρησκευτικά,
επειδή δεν δέχονταν όλα τα βιβλία της Π.Δ. αλλά και επειδή προήλθαν από
προσμείξεις εβραίων και ξένων, μετά τη επιστροφή των αιχμαλώτων από τη
βαβυλώνια αιχμαλωσία του 586-538 π.Χ. Και όμως! Ένας τέτοιος γι’ αυτούς
αλλόθρησκος και περιφρονημένος έδειξε μεγάλη και εγκάρδια συμπεριφορά
ευγνωμοσύνης, ενώ αγνώμονες φάνηκαν οι θεραπευθέντες από τον Ιησού
συμπατριώτες Του.
Τότε είπε ο Ιησούς: “Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα;” -‘Το αίμα του Χριστού, που
…. πρόσφερε τον εαυτόν Του άμωμη θυσία στο Θεό, θα καθαρίσει τη
συνείδησή σας από νεκρά έργα, ώστε να λατρεύουμε το ζωντανό Θεό’, γράφει ο
απόστολος Παύλος στους ομοεθνείς του (Εβρ. 9,14). “Οι άλλοι εννιά πού είναι;
Κανένας τους δεν βρέθηκε να επιστρέψει για να δοξάσει τον Θεό (για τη
θαυμαστή θεραπεία του), παρά μόνο αυτός εδώ ο αλλοεθνής (ένοιωσε την
υποχρέωση);” Η φιλανθρωπία του Χριστού δεν ανέστειλε τη δωρεά της
θεραπείας στους αγνώμονες υπολοίπους εννέα πρώην λεπρούς, αλλά θέλησε ο
Κύριος να επισημάνει το καθήκον της οφειλόμενης προς τον Θεό ευχαριστίας
και δόξας ως τρόπου ζωής των πιστών. Ακόμη, θέλησε ο Ιησούς να αποκαλύψει
ότι «άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη», δηλαδή να μην νομίζουν οι
Ιουδαίοι ότι επειδή υπήρξαν στην Π.Δ. λαός του Θεού, είναι υποχρεωμένος ο
Θεός να τους λυτρώσει χωρίς να επιδείξουν μετάνοια, ταπείνωση και
ευγνωμοσύνη.
Επιπλέον, ο Κύριος δεν έκανε καμία διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους. Την
αγάπη Του προσέφερε και προσφέρει αδιακρίτως σε όλους. Σε συνέχεια και η
Εκκλησία, που είναι το Σώμα Του στους αιώνες, αποτελείται από βαπτισμένους
πιστούς στο όνομα του Τριαδικού Θεού από όλα τα έθνη, όλες τις φυλές και
τους λαούς, απ’ όλα τα επαγγέλματα και τις ηλικίες. Είναι επομένως μια
αγκαλιά αγάπης και μια μεγάλη, ενωμένη χριστιανικά, οικογένεια. Ο θείος
Παύλος το τονίζει αυτό ιδιαίτερα, όταν λέγει: “Είστε όλοι παιδιά του Θεού,
αφού πιστεύετε στον Ιησού Χριστό. Διότι όσοι βαπτιστήκατε στο όνομά Του,
έχετε ντυθεί το Χριστό. Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν
υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα. Όλοι σας είστε
ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό… και κληρονόμοι της ζωής, όπως την
υποσχέθηκε ο Θεός” (Γαλ.3,26-29). Την αγάπη οφείλουμε λοιπόν να
εκδηλώνουμε σε όποιον έχει την ανάγκη μας, ξεπερνώντας τα φυλετικά
εμπόδια, τη στενή μας μόνο συγγένεια ή γνωριμία, το φύλο ή τα συμφέροντά
μας. Όταν κατά την τελική Κρίση του κόσμου συναχθούν μπροστά στον Υιό
του Ανθρώπου όλα τα έθνη, τότε θα κριθούν όλοι πάνω στην αγάπη, αν
πρόσφεραν δηλαδή στους αναγκεμένους τροφή, νερό, στέγη, ρουχισμό, αν
έκαναν επισκέψεις στους φυλακισμένους κ.α. Και στους ανθρώπους της

2

ανιδιοτελούς προσφοράς, ο Κύριος θα απαντήσει: “Σας βεβαιώνω πως αφού τα
κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους (άγνωστους επίσης και ξένους)
αδελφούς μου, ΤΑ ΚΑΝΑΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ” (Ματθ. 25,31-40).
Και είπε στον δι’ Αυτού θεραπευθέντα: “Σήκω πάνω και πήγαινε (στο καλό). Η
πίστη σου σε έσωσε”, ήτοι “Η πίστη είναι που θα σε οδηγήσει στην αιώνια
σωτηρία και ζωή, εφόσον ακολουθείς το θέλημα του Θεού” (Λουκ. 17, 11-19).
ΠΗΓΗ: https://antexoume.wordpress.com

Απόσπασμα από την Παιδαγωγική ομιλία του εφημέριου του
Ναού μας, π. Μηνά Αλεξιάδη, για τους Τρεις Ιεράρχες
Κορυφαίοι άνθρωποι ανάμεσα στους φωτεινούς ανθρώπους της Ιστορίας μας
υπήρξαν οι άγιοι τρεις Ιεράρχαι. Κάθε εποχή βέβαια έχει τους δικούς της
φωτεινούς οδηγούς. Άλλους σε θέσεις περίοπτες και υπεύθυνες, άλλους
φαινομενικά στο περιθώριο, κρυμμένες δηλαδή σε πλήθη ανθρώπων..
Αποτέλεσαν φάρους φωτεινούς ανάμεσα σε ανθρώπους αδιάφορους για το
Χριστό, διωκτών του Χριστού. Αλλά όλα αυτά διαποτίστηκαν με τη χάρη του
Θεού και αποτέλεσαν δείκτες, οδοδείκτες, πρότυπα ζωής για άλλους. Γι αυτό
τιμήθηκαν από την Εκκλησία και τιμώνται και θα τιμώνται..
Οι άγιοι τρεις Ιεράρχαι, οι προστάτες – φύλακές σας, ήταν άνθρωποι ακέραιοι
στο χαρακτήρα, σπουδασμένοι και πλήρως καταρτισμένοι σε όλες τις επιστήμες
της εποχής τους (μαθηματικά, αστρονομία, τριγωνομετρία, φιλοσοφία, φυσική,
χημεία, φιλολογία..). Ήταν προσωπικότητες εξέχουσες, προνομιακές,
προικισμένες με σπάνια χαρίσματα. Οι φωτεινοί αυτοί φάροι της τότε κοινωνίας,
έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της Εκκλησίας, του συνανθρώπου, του
συνόλου των πιστών. Στάθηκαν στη πίστη και στο χρέος τους αμετακίνητοι, δεν
δίστασαν για την πίστη τους στο Χριστό να έρθουν σε αντιπαράθεση με τους
Ισχυρούς της γης. Δεν φοβήθηκαν να βρεθούν αντιμέτωποι με πλήθη ανθρώπων
χωρίς χριστιανικά φρονήματα. Πλήθη ανθρώπων που αγωνίζονταν να επιβάλλουν
αντιχριστιανικές ιδεολογίες σκορπώντας τον φόβο με βία και βασανισμούς. Οι
άγιοι τρεις Ιεράρχαι, έχοντας την αλήθεια, κράτησαν τη μάχη ενάντια στη ψευτιά,
στη διαφθορά, στη συκοφαντία, στην ανακρίβεια και τη νοθεία του Ευαγγελίου.
Έστω και αν αυτό επέφερε εξορίες, εκθρονήσεις και πολλές ταλαιπωρίες.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αν ξέρετε, πέθανε εξόριστος από τις
κακουχίες και τα βάσανα μακριά από την Κωνσταντινούπολη όπου ήταν
Πατριάρχης. Αυτό όμως δεν τον έβλαψε και δεν τον ζημίωσε. Δεν μειώθηκε
καθόλου η αξία του. Τα πνευματικά έργα του διαρκώς μεσουρανούσαν, έμειναν εις
τον αιώνα. Ας έχασε τον επισκοπικό του θρόνο για την Ορθοδοξία. Κέρδισε όμως
τις συνειδήσεις των πιστών, γι’ αυτό εορτάζεται και τιμάται εδώ και 1.700 χρόνια.
Αν και όλη η μανία και το μίσος των διωκτών του Χριστού στράφηκε εναντίον
του, εκείνος υπέμενε τα πάντα δοξάζοντας τον Κύριο. Για χάρη του Χριστού και
της αλήθειας υπέφερε, και γι αυτό από την κοινωνία, την Εκκλησία και τον Θεό
3

δικαιώθηκε και τιμάται ως σήμερα.
Το ίδιο και ο Μέγας Βασίλειος. Δεν κάμφθηκε, δεν ολιγοπίστησε, δεν
λιποψύχησε, δεν υπέκυψε στις πιέσεις και τις απειλές του επάρχου.
Όσο για τον Άγιο Γρηγόριο… Σ’ ένα μικρό χωριό της Πόλη κήρυττε τη γνήσια
πίστη του Χριστού και κατάφερε με το παράδειγμά του και τον λόγο του να
γυρίσει τον κόσμο στην Ορθοδοξία. Χάρη σ ’εκείνον η πλειονότητα των αιρετικών
και σχισματικών ναών προσήλθε στη μία, αγία, καθολική και Αποστολική Εκκλησία
του Χριστού.
Ολοκληρωμένες προσωπικότητες
οι τρεις Ιεράρχες. Άγιοι, ρήτορες,
επιστήμονες, ακλόνητοι στην Αλήθεια,
μαχητές για την πίστη και τα ιδεώδη,
χωρίς συμβιβασμούς. Έθεσαν τις
ικανότητές τους και τη θέλησή τους
στη χάρη του Θεού, και με φωτισμό
του Αγίου Πνεύματος δημιούργησαν
ακέραιο και δημιουργικό χαρακτήρα,
που ολοκλήρωσε τη χαρισματική τους
προσωπικότητα.
(..) Σε μια πολύβουη και πολυτάραχη εποχή που ζούμε, πρέπει, προσγειωμένοι
στη πραγματικότητα να βρούμε το κλειδί της επιτυχίας μιας ολοκληρωμένης – και
όχι διασπασμένης ή διχασμένης- προσωπικότητας. Οι τρεις Ιεράρχαι μας δίνουν
την ευκαιρία να το βρούμε. Η αγάπη τους για τη γνώση, για τη μάθηση, για τη
μελέτη, η άσκηση στην αρετή, η εκκλησιαστική ζωή και η μυστηριακή ένωση με
τον Κύριο, ας αποτελέσουν κίνητρο και πρότυπο για όλους. Το ενδιαφέρον των
μεγάλων (γονέων και δασκάλων) προς τους νέους, αν δεν εστιάζεται μόνο στη
παροχή υλικών μέσων και στείρας γνώσης, αλλά επεκταθεί στη ψυχική
τροφοδότηση και τη καλλιέργεια του ήθους, θα αποτελέσει ηχηρό σήμαντρο που
θα σηματοδοτήσει τη νέα αφετηρία στο ξεκίνημα μιας νέας πνευματικής προόδου.
Από την άλλη πλευρά, η πρωτοβουλία, η θέληση και η αγάπη των νέων για
πνευματική άνοδο και πρόοδο θα δώσει τη δυνατότητα αλλαγής του ανθρώπου,
καθιστώντας τον ικανό στην επίγνωση του πραγματικού του προορισμού. Έτσι, η
επιτυχής τελείωση της ψυχής θα επιτευχθεί με γνώμονα, συμπαραστάτη και
αρωγό τον Κύριο Ιησού Χριστό, προκειμένου να γαλουχηθούν νέες μορφές και
προσωπικότητες ικανών ανθρώπων, τους οποίους χρειάζεται η κοινωνία μας για να
επιβιώσει και να αναπτυχθεί σωστά.
Εύχομαι από καρδιάς να ομοιάσουμε και να μιμηθούμε τις ζωές και τα
παραδείγματα των αγίων τριών Ιεραρχών και να προσευχόμαστε να σας χαρίζουν
δύναμη και φώτιση σε κάθε στιγμή των μαθητικών και ακαδημαϊκών σας χρόνων.

4

5