ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν μετάνοια, εἶναι ὡσὰν νὰ ἀποκαλύπτουμε τὴν
οὐσία τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μὲ τὴν
μετάνοια ἄρχισε τὸ κήρυγμά Του καὶ
μ᾿ αὐτὴν τὸ τελείωσε.Ὥστε καὶ
σήμερα στὸ λόγο μας θὰ ποῦμε γιὰ
τὴν μετάνοια καὶ μακάρι νὰ τὸ
κάνουμε
συχνότερα.
Μ᾿
αὐτὸν
ἄλλωστε τὸν τρόπο γνωρίζουμε ὅτι
καθημερινῶς καὶ σφάλουμε καὶ
ἀδικοῦμε καὶ ἁμαρτάνουμε. Συνεπῶς
πέφτουμε ὅλο καὶ πιὸ συχνά, ὅλο καὶ
πιὸ βαθειά.
Ἔχει λοιπὸν σπουδαία σημασία πὼς
τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ ξεκίνησε καὶ
τελείωσε μὲ τὴν μετάνοια. Γιατὶ ἔτσι
ἀποδεικνύεται πὼς γιὰ νὰ ζήσουμε ὡς
πνευματικοὶ ἄνθρωποι, μετέχοντες στὴ
Βασιλεία Του, πρέπει νὰ εἴμαστε τέκνα
τῆς μετανοίας. Ἐπειδὴ ἡ μετάνοια εἶναι
ζωὴ καὶ παρέχει τὴ σωτηρία μας.Ὁ Χριστός, ὅπως εἴπαμε, ἀρχίζει τὸ
κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου Του, ἀκολουθώντας τὸν λόγο τοῦ προφήτου
Ἰωάννου στὴν ἔρημο, ὅπως μᾶς τὸ διασώζει ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος:
«Μετανοεῖτε· γιατὶ πλησιάζει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...».
Καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τελειώνει τὸ κήρυγμά Του, ὅταν μετὰ τὴν
Ἀνάστασή Του, παραγγέλει στοὺς Ἀποστόλους «νὰ κηρύξουν μετάνοια
1

στ᾿ ὄνομά Του σ᾿ ὅλα τὰ ἔθνη...» Ἔτσι, ἀποκαλύπτεται πὼς ὁ Χριστὸς
ἀκολουθεῖ τὸν λόγο τῶν Προφητῶν. Ἐπιβεβαιώνοντας πὼς δὲν ἦλθε νὰ
καταργήσει τοὺς νόμους ἢ τοὺς Προφῆτες, ἀλλὰ νὰ τοὺς
συμπληρώσει. Τὸν προφητικὸ λόγο νὰ συμπληρώσει μὲ τὸν Εὐαγγελικὸ
καὶ ὅλ᾿ αὐτὰ νὰ τὰ ἀνακεφαλαιώσει στό «μετανοεῖτε!».Τώρα λοιπὸν ὁ
ἄνθρωπος ἔχει ἕνα μοναδικὸ τρόπο νὰ διορθώσει ὅ,τι κακὸ ἔχει κάνει·
καὶ ἕνα σωτήριο μέσο νὰ διασφαλίσει τὴ σωτηρία του· δηλαδὴ τὴν
μετάνοια.Κάποιες φορὲς ὅμως αύτὸ τὸ σωτήριο μέσο, τὸ ἀπαξιώνει καὶ
ἄλλοτε τὸ ἀγνοεῖ. Καὶ ὅσο ἀπαξιώνεται καὶ ὅσο ἀγνοεῖται, τόσο ὁ
ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου. Τέλος δὲ τοῦ
εἶναι τελείως ἀνεφάρμοστος, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν καταλάβει.
Ταυτόχρονα, ἐὰν ἔτσι πορευόμαστε, τόσο καὶ περισσότερο
βαθαίνουμε στὴν ἀμετανοησία. Τόσο καὶ περισσότερο πλησιάζουμε
πρὸς τὸν ψυχικὸ θάνατο, ἀφοῦ ἔχουμε ἤδη ἀπωλέσει τὴν ὕπαρξή
μας.Συμβαίνει δὲ αὐτό, ἐπειδὴ δὲν κατανοοῦμε τὸ σφάλμα μας, δὲν
ἀντιλαμβανόμαστε τὸ πέσιμο, δὲν ἐνοχλούμαστε ἀπὸ τὸ ἄδικο καὶ
ἀνήθικο. Καὶ τελικὰ δὲν ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία
μας.Ὅταν δὲ δὲν ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὡσὰν νὰ μὴν
γνωρίζουμε τὴν μεγάλη ἀγάπη Του καὶ τὴν εὐσπλαγχνία Του. Γιατὶ γιὰ
τὸ Θεὸ δὲν ὑπάρχει ἁμαρτία, ὅσο κι ἂν εἶναι μεγάλη, ποὺ νὰ μὴν τὴ
συγχωρεῖ.Ὁ Θεὸς λοιπὸν συγχωρεῖ καὶ ἐλεεῖ ἐκείνους ποὺ θὰ νοιώσουν
τὸ σφάλμα τους, «ποὺ κλαῖνε γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους, ποὺ ζητοῦμε τὸ
ἔλεός Του». Δηλαδὴ, ἐκείνους ποὺ γνωρίζουν τὸν τρόπο τῆς μετανοίας
καὶ τῆς συγγνώμης.
Ἐὰν δὲ νοιώσουμε ἔτσι ἀκριβῶς, ἐὰν δὲν λυπηθοῦμε, ἐὰν δὲν
κλάψουμε, ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ δίδοντας τὸ λόγο μας πὼς
δὲν τὸ ξανακάνουμε, τότε δὲν μποροῦμε νὰ νοιώσουμε ὡς καινούργιοι
καὶ ἀναγεννημένοι ἄνθρωποι. Ὡς παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.Ἐνῶ ἡ ἀμετανοησία
εἶναι θόλωση τοῦ μυαλοῦ· τύφλωση ποὺ συσκοτίζει τὸν κόσμο μας καὶ
δὲν γνωρίζουμε ποὺ βαδίζουμε. Ἐμεῖς ὅμως νομίζουμε πὼς ὅλα πᾶνε
ὄμορφα καὶ καλὰ. Καὶ ἔτσι ζοῦμε μακάριοι καὶ ἀνυποψίαστοι. Γιατὶ στὴν
πραγματικότητα ὅλα εἶναι ἄσχημα, ἀνάποδα καὶ κακά.Κάποιοι τέλος
θαρροῦν «πῶς ἡ μετάνοια εἶναι ἀδυναμία καὶ πὼς ἡ ἀμετανοησία εἶναι
θέληση. Μακάρι νά ᾿χουμε ὅλοι μας μιὰ τέτοια ἀδυναμία, ποὺ μᾶς
ἀνεβάζει καὶ νὰ
μᾶς
λείπει τέτοια
θέληση, ποὺ μᾶς
καταστρέφει!».Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἡ μετάνοια εἶναι νόμος τοῦ Θεοῦ καὶ
λόγος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ Χριστὸς λοιπὸν μᾶς καλεῖ γιὰ
2

νὰ μᾶς κάνει καινούργιους καὶ μᾶς βάζει ἕνα ὅρο καὶ ἕνα νόμο, τὴν
μετάνοια...».
Καὶ γνωρίζουμε πὼς τὸ καινούργιο ὑπάρχει μόνο ἐὰν ταυτιστεῖ μὲ τὸ
ἀληθινό. Ὅτι λοιπὸν εἶναι ἀληθινό, προέρχεται καὶ εἶναι τοῦ Θεοῦ. Καὶ
ὅ,τι εἶναι τοῦ Θεοῦ, εἶναι πάντα καινούργιο καὶ παρέχει τὴν αἰώνιο
ζωή».Ἐμεῖς λοιπὸν καλούμαστε νὰ γίνουμε μέτοχοι αὐτῆς τῆς αἰώνιας
ζωῆς, τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἕνα τρόπο καὶ ἕνα μέσο ἔχουμε
γιὰ νὰ πορευτοῦμε πρὸς τὰ ἐκεῖ. Κι αὐτὸ εἶναι ἡ μετάνοια. Γι᾿ αὐτὸ ὁ
Χριστὸς τονίζει πάντα μέσα στοὺς αἰῶνες· «μετανοεῖτε· γιατὶ πλησίασε
ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν!...».
ΠΗΓΗ: http://www.inagiounikolaoutouneou.gr

ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Την επομένη ημέρα των Θεοφανίων καθιερώθηκε να εορτάζουμε, τη
μνήμη του πανίερου προφήτη Ιωάννη Προδρόμου. Ο Ιωάννης ήταν
γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια,
ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας, αφιερωμένη ολοκληρωτικά
στην προσευχή, τη μελέτη και την πνευματική και ηθική τελειοποίηση.
Το ρούχο του ήταν από τρίχες καμήλας, στη μέση του είχε δερμάτινη
ζώνη και την τροφή του αποτελούσαν ακρίδες και άγριο μέλι. Με
μορφή ηλιοκαμένη, σοβαρός, αξιοπρεπής και δυναμικός, ο Ιωάννης
φανέρωνε αμέσως φυσιογνωμία έκτακτη και υπέροχη. Είχε όλα τα
προσόντα μεγάλου και επιβλητικού κήρυκα του θείου λόγου. Έτσι, με
μεγάλη χάρη κήρυττε «τα πλήθη». Κατακεραύνωνε και χτυπούσε
σκληρά τη φαρισαϊκή αλαζονική έπαρση, που κάτω από το εξωτερικό
ένδυμα της ψευτοαγιότητας έκρυβε τις πιο αηδιαστικές πληγές ψυχικής
σκληρότητας και ακαθαρσίας. Γενικά, η διδασκαλία του συνοψίζεται
στη χαρακτηριστική φράση του: «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ ή βασιλεία
των ουρανών», προετοιμάζοντας, έτσι, το δρόμο του Κυρίου μας
Ιησού Χριστού για το σωτήριο έργο Του. Όταν ο Χριστός άρχισε τη
δημόσια δράση του, ο κόσμος άφηνε σιγά-σιγά τον Ιωάννη και
ακολουθούσε Αυτόν. Η αντιστροφή αύτη, βέβαια, θα προκαλούσε
μεγάλη πίκρα και θα γεννούσε αγκάθια ζήλειας και φθόνου σ' έναν,
εκτός χριστιανικού πνεύματος, διδάσκαλο ή φιλόσοφο. Αντίθετα, στον
3

Ιωάννη προκάλεσε μεγάλη χαρά και ευφροσύνη. Η γιορτή αυτή του
Ιωάννου του Προδρόμου, για τον όποιο ο Κύριος είπε ότι κανείς
άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος του, καθιερώθηκε τον 5ο μ.Χ
αιώνα.
Επίσης, αυτήν την ημέρα
εορτάζουμε και το γεγονός της
μεταφοράς
στην
Κωνσταντινούπολη της τιμίας
Χειρός του Αγίου Ιωάννου του
Προδρόμου, που έγινε κατά τον
ακόλουθο
τρόπο:
Όταν
ο
Ευαγγελιστής Λουκάς πήγε στην
πόλη Σεβαστή, όπου τάφηκε ο
Πρόδρομος, παρέλαβε από τον
τάφο του το δεξί του χέρι, το
μετέφερε στην Αντιόχεια, όπου
χάριτι Θεού επιτελούσε πολλά
θαύματα. Από την Αντιόχεια, το
Ιερό χέρι, μετακομίστηκε στην
Κωνσταντινούπολη το 957, από
τον διάκονο Ιώβ. Εκεί ο
φιλόχριστος αυτοκράτορας, αφού
την ασπάστηκε με πολύ σεβασμό, την τοποθέτησε στα βασιλικά
ανάκτορα. Η σύναξη των πιστών, σε ανάμνηση του γεγονότος της
μετακομιδής
της
τιμίας
Χείρας
του
Προδρόμου
στην
Κωνσταντινούπολη, ετελείτο στην περιοχή του Φορακίου (ή
Σφωρακίου).
ΠΗΓΗ: http://www.saint.gr

4