You are on page 1of 364

RICK YANCEY

PIĄTA FALA

Ponad 500 wypełnionych akcją stron, od których nie sposób się oderwać. Przejmująca
opowieść o zagrożeniach, zdradzie i miłości w obliczu zagłady. Niezwykle przekonujący styl
autora sprawia, że opowiedziana przez niego historia wydaje się rzeczywista. Zachwycająca
książka...
„Kirkus Reviews”
Hipnotyzująca i mroczna energia Igrzysk śmierci połączona z przygnębiającym
klimatem Drogi Cormaca McCarthy’ego.
„Entertainment Weekly”
Wściekle wciągająca!
Nie nadążysz z odwracaniem kolejnych kartek!
„The New York Times Book Review”
Szczera, brutalna i podszyta paranoją epicka opowieść Yanceya - wypełniona
wielkimi czynami i jeszcze większymi niespodziankami - przywodzi na myśl Wojnę światów,
Kawalerię kosmosu, Inwazję porywaczy cial i Bastion Stephena Kinga.
„Booklist”

Dla Sandy - za jej inspirujące sny i nieustającą miłość

„Jeśli kiedykolwiek odwiedzą nas kosmici, myślę, że skutki tego mogą być podobne jak
w przypadku odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. Jak wiadomo, wydarzenie to
okazało się niezbyt pomyślne dla rdzennych mieszkańców tego kontynentu”.
Stephen Hawking

Pierwsza fala. Ciemność
Druga fala. Powódź
Trzecia fala. Zaraza
Czwarta fala. Uciszacze

Wtargnięcie. 1995
Nie będzie żadnego przebudzenia.
Jedynie lekkie zaniepokojenie o poranku i poczucie, że ktoś ją obserwuje. W ciągu
dnia niepokój kobiety zniknie i zostanie zapomniany.
Wspomnienie snu przetrwa nieco dłużej.
Widziała w nim olbrzymią sowę, która przycupnęła na parapecie za oknem i
wpatrywała się w nią przez szybę wielkimi oczami lśniącymi wśród białych piór.
Nie obudzi się jednak. Podobnie jak leżący tuż obok niej mąż. Cień sunący nad ich
głowami nie zakłóci im snu. Obiekt stanowiący cel sunącego cienia - dziecko w łonie śpiącej
kobiety - również niczego nie poczuje. Wtargnięcie nie pozostawi nawet najmniejszych śladów
ani w jej ciele, ani w ciele dziecka.
Nie mija minuta, a jest już po wszystkim. Cień znika.
Pozostają jedynie mężczyzna, kobieta, dziecko w jej wnętrzu i uśpiony intruz w ciele
dziecka.
Kobieta i mężczyzna zbudzą się o poranku, dziecko otworzy oczy parę miesięcy
później, w dniu narodzin.
Obcy w jego wnętrzu będzie spał jeszcze przez kilka lat, a matka chłopca zdąży
całkiem zapomnieć o swym niepokoju i śnie sprzed lat.
Pięć lat później, podczas wycieczki z synkiem do zoo, kobieta zobaczy sowę identyczną
z tą, którą widziała we śnie. Widok ten wzbudzi w niej niepokój, nie będzie jednak umiała
wyjaśnić jego pochodzenia.
Nie ona pierwsza widywała sowy w snach.
I na pewno nie ostatnia.

I
OSTATNI HISTORYK

1
Obcy to kretyni.
Nie mówię oczywiście o prawdziwych obcych. Przybysze wcale nie są głupi. W
porównaniu z nimi jesteśmy jak najmądrzejszy pies przy najgłupszym człowieku, tak bardzo
są zaawansowani. Nie mamy jak z nimi rywalizować.
Mówię o obcych w naszych głowach. Tych, których wymyślaliśmy na potęgę od
chwili, kiedy tylko uświadomiliśmy sobie, że te światełka błyszczące na niebie są dokładnie
takimi słońcami jak nasze i prawdopodobnie krążą wokół nich jakieś planety. Rozumiecie,
kosmici z naszej wyobraźni, tacy, jakimi chcemy ich oglądać. Widzieliście ich miliony razy,
gdy spadali z nieba w latających spodkach, próbując zrównać z ziemią Nowy Jork, Tokio i
Londyn, albo gdy przedzierali się przez wsie w swoich gigantycznych pojazdach
przypominających mechaniczne pająki. W obliczu laserowego ostrzału ludzkość zawsze, ale
to zawsze, odsuwała na bok wzajemne niesnaski i wszyscy ręka w rękę stawiali czoła hordzie
obcych. Dawid zabijał Goliata i wszyscy (nie licząc Goliata) szczęśliwie wracali do domu.
Co za bzdury.
Równie dobrze karaluch mógłby sobie przygotować plan powstrzymania buta, który
właśnie zamierza go zmiażdżyć.
Trudno to co prawda potwierdzić, ale mogę się założyć, że Przybysze wiedzą o tych
obcych, których wyobrażała sobie ludzkość. I pewnie mają z tego ubaw po pachy. Jeśli tylko
mają poczucie humoru, to pewnie zlali się ze śmiechu... o ile mają czym lać. Musieli się z nas
śmiać dokładnie tak, jak my śmiejemy się na widok psa, który zrobił coś rozbrajająco
głupiego. Popatrzcie tylko na tych przygłupich ludzików! Wydaje im się, że myślimy w taki
sposób jak oni. Czyż to nie urocze?
Zapomnijcie o latających spodkach, zielonych ludzikach i wielkich mechanicznych
pająkach wystrzeliwujących zabójcze promienie. Zapomnijcie o chwalebnych bitwach z
czołgami i myśliwcami oraz dzielnej, niezłomnej i nieustraszonej ludzkości odnoszącej
ostateczne zwycięstwo nad rojem wyłupiastookich obcych. Jest to równie dalekie od prawdy,
jak życie odległe jest od śmierci.
A prawda jest taka, że jak już nas znaleźli, to było po nas.
Równie dobrze karaluch mógłby sobie przygotować plan powstrzymania buta, który
właśnie zamierza go zmiażdżyć.
Trudno to co prawda potwierdzić, ale mogę się założyć, że Przybysze wiedzą o tych
obcych, których wyobrażała sobie ludzkość. I pewnie mają z tego ubaw po pachy. Jeśli tylko

mają poczucie humoru, to pewnie zlali się ze śmiechu... o ile mają czym lać. Musieli się z nas
śmiać dokładnie tak, jak my śmiejemy się na widok psa, który zrobił coś rozbrajająco
głupiego. Popatrzcie tylko na tych przygłupich ludzików! Wydaje im się, że myślimy w taki
sposób jak oni. Czyż to nie urocze?
Zapomnijcie o latających spodkach, zielonych ludzikach i wielkich mechanicznych
pająkach wystrzeliwujących zabójcze promienie. Zapomnijcie o chwalebnych bitwach z
czołgami i myśliwcami oraz dzielnej, niezłomnej i nieustraszonej ludzkości odnoszącej
ostateczne zwycięstwo nad rojem wyłupiastookich obcych. Jest to równie dalekie od prawdy,
jak życie odległe jest od śmierci.
A prawda jest taka, że jak już nas znaleźli, to było po nas.

2
Czasem wydawało mi się, że jestem ostatnim człowiekiem na Ziemi.
Co oznaczałoby, że jestem również ostatnim człowiekiem we wszechświecie.
Wiem, że to głupie. Przecież nie mogli wszystkich pozabijać... ale potrafię sobie
wyobrazić, że ostatecznie mogłoby dojść do takiej sytuacji. A potem zrozumiałam, że to
Przybysze chcą, żebym tak właśnie myślała.
Pamiętacie dinozaury? No właśnie.
Tak więc pewnie nie byłam ostatnim człowiekiem na Ziemi, ale jednym z kilku
ostatnich. Byłam całkiem sama i to raczej nie miało się już zmienić aż do chwili, gdy czwarta
fala zabierze mnie ze sobą.
Takie rzeczy chodzą mi nocami po głowie, kiedy nie mogę zasnąć o trzeciej nad
ranem, wiedząc, że mam przechlapane. Myśli, które sprawiają, że zwijam się w ciasny kłębek,
nie potrafiąc zamknąć oczu z przerażenia, i tonę w strachu tak głębokim, że muszę sobie
przypominać o tym, by oddychać, i namawiać serce do dalszego bicia. Zacinam się wtedy jak
porysowana płyta, powtarzając w kółko: Sama, sama, sama, Cassie, jesteś zupełnie sama.
Tak się właśnie nazywam - Cassie. Nie Cassie jak Cassandra, Cassie jak Cassidy,
tylko Cassie jak Cassiopeia. Kasjopeja - gwiezdna konstelacja, piękna, lecz próżna królowa
przykuta do swego tronu i umieszczona na północnym firmamencie, gdy bóg mórz postanowił
ukarać ją za pychę. W starożytnej grece jej imię oznaczało „ta, której słowa przetrwają”.
Moi rodzice nie mieli.pojęcia o istnieniu tego mitu. Po prostu spodobało im się to
imię.
Chociaż ludzie wołali na mnie na najróżniejsze sposoby, to nikt nigdy nie nazwał
mnie Cassiopeia. Tylko ojciec zwracał się do mnie pełnym imieniem, zwłaszcza kiedy się ze
mną drażnił. Wypowiadał je wtedy z koszmarnym włoskim akcentem: Cassyyooopiiiia.
Dostawałam od tego świra, nie wydawało mi się to ani zabawne, ani urocze, w końcu
doprowadziło do tego, że znienawidziłam własne imię.
- Nazywam się Cassie! - wrzeszczałam na niego. - Po prostu Cassie!
Teraz oddałabym wszystko, żeby tylko jeszcze raz wymówił moje imię.
Na cztery lata przed lądowaniem, w dniu moich dwunastych urodzin, podarował mi
teleskop. Korzystając z rześkiego, pogodnego jesiennego wieczoru, ustawił go na podwórku
za domem i pokazał mi konstelację.
- Widzisz jak układa się w kształt litery W? - zapytał.
- Czemu nazwali ją Kasjopeja, skoro przypomina W? - odpowiedziałam pytaniem. -

W jak co?
- Cóż... Nie wiem, czy ten kształt miał dla kogoś jakieś znaczenie. - Uśmiechnął się.
Mama zawsze powtarzała, że uśmiech to jego największy atut, więc co chwila się nim
popisywał, zwłaszcza od kiedy zaczął łysieć. W ten sposób skupiał wzrok swojego rozmówcy
na niższych partiach głowy. - Może oznaczać, co tylko chcesz. Co powiesz na „Wspaniale”?
„Wykwintnie”? Albo „Wyrafinowanie”?
Położył dłoń na moim ramieniu, a ja zmrużyłam oczy i spojrzałam przez obiektyw na
pięć gwiazd płonących w odległości pięćdziesięciu lat świetlnych od miejsca, w którym się
znajdowałam. Czułam na policzku wilgotny i ciepły oddech ojca. On był tak blisko, a
Kasjopeja tak bardzo daleko.
Dziś gwiazdy wydają się o wiele bliższe, tak jakby nie dzieliły nas od nich miliardy
kilometrów. Tak bliskie, że mogłabym ich dotknąć, a one mnie. Bliskie jak oddech ojca.
Wiem, że może się to wydawać szalone. Czy jestem szalona? Postradałam zmysły?
Można to stwierdzić jedynie wtedy, gdy pozostał ktoś normalny. Podobnie jest ze złem i
dobrem. Gdyby istniało tylko dobro, ostatecznie nic nie byłoby dobrem.
Dość tego... to faktycznie brzmi jak mowa wariata.
Szaleństwo to nowa normalność.
Chyba mogę uznać się za wariatkę, zwłaszcza że jest tylko jedna osoba, z która mogę
się porównać - ja. Nie aktualna ja trzęsąca się z zimna w namiocie stojącym pośrodku lasu i
zbyt przerażona, by wyściubić nos ze śpiwora. To nie o tę Cassie mi chodzi. Mówię oCassie
sprzed lądowania, o tej, która istniała, zanim Przybysze zaczęli parkować swoje pojazdy na
orbicie naszej planety. O dwunastoletniej mnie, której największymi zmartwieniami były
piegi na nosie, niemożliwe do rozczesania, kręcone włosy oraz widywany każdego dnia
śliczny chłopak niemający pojęcia o moim istnieniu. Cassie, która godziła się z wolna z
bolesnym odkryciem, że jest taka sobie. Wygląda tak sobie, uczy się tak sobie, tak sobie idzie
jej w sportach, takich jak karate czy piłka nożna. Jedyną niezwykłą rzeczą w tej dziewczynce
było jej imię - Cassiopeia, którego zresztą nikt w szkole nie znał, oraz umiejętność dotknięcia
czubka nosa koniuszkiem języka, to jednak przestało robić na ludziach wrażenie jakoś tak na
początku gimnazjum.
W oczach tej Cassie na pewno wyszłabym na wariatkę.
Ja na pewno ją za taką uznaję. Zdarza mi się wrzeszczeć na tę dwunastoletnią Cassie,
nabijać się z jej włosów i głupiego imienia albo z tego, że jest tylko „w porządku”.
- Co robisz?! - krzyczę wtedy. - Nie wiesz, co tu się będzie działo?!
To oczywiście nieuczciwe. Niczego nie wiedziała i nie miała żadnych szans, by to

przewidzieć. Było to dla niej prawdziwym błogosławieństwem i dlatego tak bardzo za nią
tęsknię. Bardziej niż za kimkolwiek innym, jeśli mam być szczera. Kiedy płaczę - kiedy
pozwalam sobie na łzy - to płaczę właśnie za nią. Nie płaczę po sobie, tylko po Cassie, która
odeszła.
I zastanawiam się, co ona pomyślałaby o mnie.
OCassie, która zabija.

3
Nie mógł być ode mnie dużo starszy. Osiemnaście, może dziewiętnaście lat, choć jak
dla mnie mógł ich mieć nawet i sto dziewiętnaście. Chociaż minęło już pięć miesięcy, wciąż
nie byłam pewna, czy czwarta fala to ludzie, czy jakieś hybrydy, czy też Przybysze we
własnej osobie, lecz raczej nie podejrzewałam, żeby Przybysze mieli wyglądać, mówić i
krwawić tak jak my. Lubię sobie wyobrażać, że Przybysze są... no cóż, obcy.
Nadszedł czas mojej cotygodniowej wyprawy po wodę. Niedaleko obozowiska płynął
strumień, obawiałam się jednak, że może być skażony czy to chemikaliami, czy ściekami, czy
ciałami rozkładającymi się gdzieś w górnym nurcie. Nie wykluczałam również, że został
zatruty. Odcięcie nas od czystej wody było doskonałą metodą na błyskawiczne pozbycie się
ludzkości.
Tak więc raz w tygodniu zarzucałam na ramię swój niezawodny karabin mi6 i
przedzierałam się przez las do autostrady. Trzy kilometry dalej, na południu, tuż przy zjeździe
numer sto siedemdziesiąt pięć znajdowało się kilka stacji benzynowych i sklepików.
Zabierałam tyle butelkowanej wody, ile zdołałam unieść, czyli raczej niedużo, bo woda jest
ciężka, i tak szybko, jak to było tylko możliwe, wracałam autostradą do bezpiecznego lasu,
starając się zdążyć przed zmrokiem. Wieczór to najlepsza pora na takie wyprawy. Jeszcze
nigdy nie widziałam drona latającego o zmierzchu. W ciągu dnia można było zauważyć trzy
lub cztery maszyny, nocą pojawiało się ich jeszcze więcej, ale wieczorem nie latały nigdy.
Przeciskając się przez wyłamane drzwi na stacji benzynowej, od razu poczułam, że
coś jest nie tak. Nie widziałam żadnych zmian - sklep wyglądał dokładnie tak, jak tydzień
temu: ściany pomazane graffiti, poprzewracane regały, podłoga pokryta pustymi kartonami i
szczurzymi odchodami, wypatroszone kasy i wybebeszone lodówki. Od miesiąca raz w
tygodniu musiałam przechodzić przez ten śmierdzący bajzel, żeby dostać się dó magazynu
znajdującego się za ladami chłodniczymi. Dlaczego ludzie po ograbieniu sklepu z piwa,
napojów, pieniędzy z kas i sejfu oraz losów na loterię nie zabrali dwóch palet wody pitnej?
Nie miałam pojęcia. O czym mogli wtedy myśleć? Nadciągają Przybysze! Apokalipsa!
Szybko, pakuj piwo!
W powietrzu wciąż unosił się smród gnijącego jedzenia, rozlanych napojów i odór
szczurów, kurz wirował w ledwo rozpraszających mrok promieniach światła, przedostających
się przez brudne okna, a każda rzecz, jak się wydawało, leżała na niewłaściwym miejscu,
nieruszona.
Ale...

Coś było nie tak.
Stanęłam wśród okruchów szkła zalegających na podłodze tuż za drzwiami. Niczego
nie zauważyłam. Niczego nie usłyszałam. Niczego nie poczułam. Ale wiedziałam.
Coś było nie tak.
Minęło mnóstwo czasu, od kiedy ludzie po raz ostatni byli zwierzyną łowną. Jakieś sto
tysięcy lat, jeśli nie lepiej. W naszych genach wciąż jednak tkwi pamięć tych czasów,
czujność gazeli, instynkt antylopy. Wiatr szumiący pośród traw. Cień przemykający między
drzewami. Cichy głos w głowie, który szepce: „Cii... Jest coraz bliżej, Cassie”.
Nie pamiętam, kiedy zdjęłam karabin z ramienia. W jednej chwili wisiał za moimi
plecami, w następnej trzymałam go w rękach, opuszczając lufę w dół i odciągając
bezpiecznik.
Coraz bliżej.
Nigdy nie strzelałam do niczego większego od królika, a i to był raczej tylko
eksperyment, ponieważ chciałam sprawdzić, czy jestem w stanie posługiwać się bronią i się
przy okazji nie okaleczyć. Kiedyś strzelałam też nad głowami sfory zbłąkanych psów, które
wykazywały zbyt wielkie zainteresowanie moim obozowiskiem. No i wypaliłam do
unoszącego się wprost nad moją głową zielonkawego światełka, będącego największym
statkiem Przybyszów sunącym bezgłośnie po Drodze Mlecznej. Dobra, to było głupie,
przyznaję. Równie dobrze mogłam ustawić nad głową olbrzymi billboard z wielką strzałką i
napisem „HEJ, TUTAJ JESTEM!”.
Po eksperymencie z królikiem - kula rozerwała go na strzępy, zamieniając puchate
stworzonko w niezidentyfikowaną masę flaków i kości - porzuciłam myśl o wykorzystaniu
karabinu do polowań. Przestałam ćwiczyć strzelanie. W ciszy, jaka zapadła po przejściu
czwartej fali, każdy wystrzał zdawał się głośniejszy od huku eksplozji bomby atomowej.
Wciąż jednak uznawałam mi6 za swojego najlepszego przyjaciela. Zawsze mi
towarzyszył zakopany wewnątrz śpiwora, wierny i prawdomówny. Po nadejściu czwartej fali
nie mogłam już wierzyć ludziom, że nadal są ludźmi. Mogłam jednak zaufać swojej broni, że
wciąż będzie bronią.
Cii... Jest coraz bliżej, Cassie.
Blisko.
Mogłam dać nogę. Ulec cichemu głosowi w swojej głowie. Głosowi, który był starszy
ode mnie i od wszystkich ludzi, jacy kiedykolwiek żyli na świecie.
Mogłam mu ulec.
Zamiast tego wsłuchiwałam się z wszystkich sił w ciszę panującą w opuszczonym

sklepie. Coś się zbliżało. Gdy odsunęłam się odrobinę od drzwi, rozległ się cichy trzask szkła
pękającego pod moimi nogami.
A potem coś narobiło hałasu. Usłyszałam dźwięk, który równie dobrze mógł być
kaszlem, jak i jękiem. Wydobywał się z magazynu za ladami, tego samego, w którym
znalazłam wodę.
W tej chwili nie potrzebowałam już tego cichego głosu, który podpowiadał, co
powinnam zrobić. To było akurat oczywiste - musiałam wiać.
Ale nie zwiałam.
Pierwsza zasada, dzięki której można przetrwać czwartą falę, brzmi: „Nie ufaj
nikomu”. Niezależnie od tego, jak wygląda. Pod tym względem Przybysze okazali się bardzo
sprytni -.podobnie zresztą jak pod wszystkimi innymi względami. To w końcu nieistotne, czy
wyglądali tak, jak powinni, mówili to, co powinni, czy zachowywali się tak, jak się tego po
nich spodziewaliśmy. Śmierć mojego ojca chyba skutecznie to udowodniła. Nawet jeśli obca
osoba będzie sympatyczniejszą niż twoja ukochana ciotka Tilly przemiłą staruszką
przytulającą bezbronnego kociaka, to nigdy nie możesz mieć pewności, że nie jest jedną z
nich i pod kotkiem nie skrywa naładowanej spluwy.
Nie jest to wcale takie znowu nieprawdopodobne. A im dłużej będziesz się nad tym
zastanawiać, tym łatwiej to sobie wyobrazisz. Nie możesz wierzyć miłej staruszce.
To jest w tym wszystkim najtrudniejsze. Tak trudne, że za każdym razem, gdy zbyt
długo nad tym myślę, chcę tylko zaszyć się w śpiworze, naciągnąć go na uszy i powoli
umrzeć z głodu. Jeśli nie możesz nikomu ufać, to po prostu nikomu nie ufasz. Lepiej przyjąć,
że ciotunia Tilly jest jedną z nich, niż łudzić się, że trafiło się na jednego z ocalałych.
Potworne diabelstwo. Ludzkość się rozproszyła, dużo łatwiej było nas wytropić i
wyłapać. Czwarta fala przyniosła nam samotność, nie mogliśmy wykorzystać przewagi
liczebnej, z wolna traciliśmy rozum nękani samotnością, przerażeniem i oczekiwaniem na
nieunikniony koniec.
Dlatego nie uciekłam. Niezależnie od tego, czy była to ciotunia Tilly, czy też jeden z
nich - musiałam bronić swojego terenu. Samotność to jedyny sposób na przetrwanie. Tak
właśnie brzmi druga zasada.
Przysłuchując się stłumionemu kaszlopłaczowi (czy też płaczokaszlowi, trudno
powiedzieć), dotarłam do drzwi prowadzących na zaplecze. Wstrzymawszy oddech,
przystanęłam przed nimi, balansując na piętach.
Drzwi były uchylone na tyle szeroko, że mogłam się przez nie prześlizgnąć bokiem.
Tuż przed sobą miałam metalową półkę przymocowaną do ściany, a po prawej ciągnął się

długi, wąski korytarz wypełniony lodówkami. W pomieszczeniu nie było żadnych okien, a
jedyne światło zapewniała pomarańczowa poświata gasnącego dnia, wpadająca przez drzwi
za moimi plecami, wciąż na tyle intensywna, bym mogła dostrzec własny cień na podłodze.
Przykucnęłam, a cień kucnął razem ze mną.
Jedna z lodówek zasłaniała mi widok na korytarz, ale wciąż słyszałam tego kogoś.
Albo to coś, co kaszlało, mamrotało i szlochało na jego drugim końcu. Pomyślałam, że musi
być poważnie ranne albo próbuje sprawiać takie wrażenie. Albo potrzebowało pomocy, albo
przygotowało pułapkę.
Tak właśnie wygląda życie na Ziemi od czasu lądowania. Albo - albo.
Albo to jeden z nich i doskonale wie, że tu jestem, albo to ktoś inny i potrzebuje mojej
pomocy.
Tak czy siak, musiałam wstać i zajrzeć za róg korytarza.
Wstałam.
Zajrzałam.

4
Był jakieś sześć metrów ode mnie. Leżał oparty plecami o ścianę z wyciągniętymi
przed siebie nogami, jedną ręką obejmując brzuch. Miał na sobie mundur oraz czarne, ciężkie
buty, wszystko było pokryte brudem i lśniące od krwi. Krew była wszędzie - na ścianie za
jego plecami, na betonowej podłodze, jego ubraniu, włosach. Panujący w korytarzu półmrok
sprawiał, że lśniła niczym czerń smoły.
W drugiej ręce trzymał pistolet wycelowany prosto w moją głowę.
Odpowiedziałam tym samym. Jego pistolet przeciw mojej strzelbie. Palce drżące na
spustach: jego, moje.
To, że wycelował we mnie broń, jeszcze niczego nie dowodziło. Może faktycznie był
rannym żołnierzem przekonanym, że jestem jedną z nich.
A może nie.
- Rzuć broń - wymamrotał w moją stronę.
Zapomnij - odparłam w myślach.
- Rzuć broń! - wrzasnął. Albo przynajmniej próbował. Słowa były bardzo niewyraźne,
stłumione przez krew wzbierającą w jego wnętrznościach. Szkarłatna strużka pociekła mu z
ust, wijąc się pomiędzy zarostem na brodzie. Jego zęby czerwieniły się od krwi.
Pokręciłam głową. Stojąc tyłem do światła, mogłam się tylko modlić, żeby nie
zauważył przerażenia w moich oczach i tego, jak bardzo się trzęsę. Tym razem nie miałam do
czynienia z jakimś cholernym królikiem, który był na tyle głupi, żeby pewnego słonecznego
poranka wejść na mój teren. Tym razem miałam przed sobą prawdziwego człowieka. A nawet
jeśli nie, to takie sprawiał wrażenie.
Z zabijaniem tak już jest, że dopóki się tego nie zrobi, nigdy nie można mieć
pewności, czy jest się do tego zdolnym.
- Rzuć broń - powtórzył po raz trzeci, zdecydowanie ciszej niż przed chwilą.
Zabrzmiało to jak prośba. Pistolet zadrżał w jego dłoni, a lufa powoli opadła ku podłodze.
Moje oczy przywykły już do panującego tu półmroku i udało mi się dostrzec kroplę krwi
spływającą wzdłuż lufy. Pistolet upadł na podłogę. Uderzył o ziemię pomiędzy jego nogami z
głośnym, metalicznym stuknięciem. Mężczyzna uniósł pustą dłoń na wysokość ramienia,
kierując jej wnętrze w moją stronę. - W porządku. - Na jego zakrwawionej twarzy pojawił się
delikatny uśmiech. - Twoja kolej.
Ponownie potrząsnęłam głową.
- Pokaż drugą rękę - zażądałam, mając nadzieję, że mój głos brzmi wystarczająco

pewnie. Drżały mi kolana, z trudem utrzymywałam broń, a w głowie miałam karuzelę.
Musiałam powstrzymywać się ze wszystkich sił, by się na niego nie rzucić. Dopóki się tego
nie zrobi, nigdy nie można mieć pewności, że jest się do tego zdolnym.
- Nie mogę - odpowiedział.
- Druga ręka - powtórzyłam.
- Jeśli nią ruszę, może mi wypaść żołądek.
Poprawiłam ułożenie kolby na ramieniu. Byłam cała spocona, roztrzęsiona i
próbowałam myśleć. Albo - albo, Cassie. Co zamierzasz zrobić?
- Umieram - oznajmił zaskakująco rzeczowym tonem. Z tej odległości jego oczy były
jedynie drobnymi punktami odbitego światła. - Możesz mnie wykończyć albo mi pomóc.
Wiem, że jesteś człowiekiem...
- Skąd wiesz? - zapytałam natychmiast, bojąc się, że może umrzeć, zanim odpowie.
Jeśli naprawdę był żołnierzem, to może faktycznie wiedział, jak rozpoznać różnicę. Taka
informacja mogła się okazać niezmiernie użyteczna.
- W przeciwnym razie już dawno byś mnie zastrzeliła. - Uśmiechnął się i dopiero
wtedy, widząc dołki w jego policzkach, uświadomiłam sobie, jak bardzo jest młody. Tylko
parę lat starszy ode mnie. - Widzisz - szepnął. - Ty też mnie po tym rozpoznałaś.
- Niby co rozpoznałam? - Czułam, że już dłużej nie mogę powstrzymać łez. Jego
skulone ciało rozmywało się przed moimi oczami niczym obraz w krzywym zwierciadle. Nie
odważyłam się jednak opuścić strzelby i przetrzeć oczu.
- Że jestem człowiekiem. Inaczej od razu bym cię zastrzelił.
Miało to jakiś sens. A może tylko chciałam, żeby miało? Może opuścił broń, żebym
uczyniła to samo, a kiedy tylko to zrobię, wyciągnie kolejną spluwę spod munduru i skończę
z dziurą w głowie?
To oni nam to zrobili. Nie można wspólnie stawić czoła przeciwnikom, jeśli sobie
wzajemnie nie ufamy. A w świecie bez zaufania znika również nadzieja.
W jaki sposób najprościej pozbyć się ludzi? Trzeba pozbawić ich człowieczeństwa.
- Muszę zobaczyć twoją drugą dłoń - powtórzyłam.
- Już mówiłem...
- Muszę ją zobaczyć! - pisnęłam załamującym się głosem. Nic nie mogłam na to
poradzić.
- To mnie zabij, suko! - nie wytrzymał. - Pociągnij za spust i miejmy to za sobą!
Oparł głowę o ścianę, a z jego otwartych ust wydobyło się przeraźliwe wycie, które
odbijało się od ścian i sufitu, świdrując mi w uszach. Nie wiedziałam, czy krzyczy z bólu, czy

dlatego że zrozumiał, że nie mam zamiaru go ratować. Nadzieja wzięła w nim górę, a to
zawsze kończy się śmiercią. Nadzieja zabija dużo wcześniej. Zanim zdążysz naprawdę
umrzeć.
- Jeśli ci pokażę... - wyjęczał, kołysząc się w przód i w tył na zakrwawionej podłodze jeśli ci pokażę, to mogę liczyć na twoją pomoc?
Nie odpowiedziałam. Nie miałam odpowiedzi. Rozgrywałam tę sytuację nanosekunda
po nanosekundzie.
Tak więc to on musiał podjąć decyzję. Teraz wydaje mi się, że po prostu nie chciał
pozwolić na to, żeby tamci wygrali. Nie miał zamiaru porzucić nadziei. Jeśli miało go to
zabić, to przynajmniej umarłby, nie tracąc ostatniego skrawka człowieczeństwa.
Z bolesnym grymasem na twarzy powoli uniósł lewą rękę. Dzień dobiegał ku
końcowi, światło było coraz słabsze i zdawało się wyfruwać z korytarza przez na wpół
otwarte drzwi za moimi plecami.
Jego ręka była pokryta zakrzepłą krwią. Wyglądała tak, jakby włożył szkarłatną
rękawicę.
Przygaszony promień światła przesunął się delikatnie po jego zakrwawionej dłoni i
rozbłysnął metalicznie na jakimś podłużnym, cienkim przedmiocie, a mój palec
automatycznie zacisnął się na spuście i poczułam uderzenie kolby, bo siła odrzutu wbiła mi ją
w ramię, gdy opróżniałam magazynek, słysząc jednocześnie czyjś wrzask dobiegający z
oddali, okazało się jednak, że to nie on krzyczał, tylko ja i ci wszyscy, którzy jeszcze
pozostali przy życiu, o ile w ogóle pozostali jeszcze jacyś inni bezsilni, pozbawieni resztek
nadziei wrzeszczący ludzie, ponieważ wszystko obróciło się w ruinę, a my nie potrafiliśmy
sobie z tym poradzić, ponieważ okazało się, że nie czeka na nas żaden rój obcych spadających
z nieba w swoich latających spodkach, prowadzących metalowe transportery prosto z
Gwiezdnych wojen, nie było też słodziutkich, pomarszczonych kosmitów w rodzaju E.T.,
marzących jedynie o tym, by uszczknąć parę liści, poczęstować się cukierkami i wrócić do
domu. To wyglądało inaczej.
Zupełnie inaczej.
Wyglądało tak, że strzelaliśmy do siebie, stojąc w gasnącym świetle letniego dnia
pomiędzy rzędami opróżnionych lodówek.
Podeszłam do niego w ostatnich promieniach zachodzącego słońca. Nie musiałam się
upewniać, czy nie żyje. Wiedziałam, że go zabiłam. Chciałam tylko zobaczyć, co trzymał w
tej zakrwawionej ręce.
Był to krucyfiks.

5
Od tej pory nie spotkałam więcej nikogo.
Z drzew opadła już większość liści, a noce zrobiły się chłodne. Nie mogłam dłużej
ukrywać się w lasach. Pozbawiona liściastej osłony, nie odważyłam się rozpalać ogniska z
obawy przed latającymi dronami. Musiałam się stąd wynieść.
Wiedziałam, dokąd muszę dotrzeć. Od dawna to wiedziałam. W końcu złożyłam
obietnicę, jedną z tych, których nie powinno się łamać, ponieważ jeśli je złamiesz, niszczysz
jakąś cząstkę samego siebie, być może tę najważniej szą.Tyle że wszyscy potrafimy sobie
wmówić różne rzeczy. Na przykład coś w stylu: najpierw muszę przecież coś wymyślić, nie
mogę pchać się do jaskini lwa bez żadnego planu. Albo: teraz to już nie ma sensu, czekałam
zbyt długo.
Niezależnie od powodów, które trzymały mnie tu wcześniej, powinnam była odejść
jeszcze tej nocy, gdy zabiłam tego chłopaka. Nie wiedziałam, co spowodowało jego rany, i
byłam zbyt przerażona, żeby sprawdzić zwłoki, chociaż należało to zrobić bez względu na to,
jak mocno mi odbiło. Przypuszczałam, że mógł ulec jakiemuś wypadkowi, jednak
prawdopodobieństwo, że ktoś (lub coś!) go postrzelił, było równie wielkie. A jeśli tak to
właśnie wyglądało, to ten ktoś (lub coś) mógł wciąż krążyć po okolicy... chyba że zabity
przeze mnie krzyżowiec jakoś sobie z nim, nimi lub tym poradził. Albo sam był jednym z
nich, a krucyfiks miał mnie tylko wyprowadzić w pole...
To kolejny ze sposobów, w jakich Przybysze mieszają nam w głowach: nigdy nie
masz pewności, jak zginiesz, wiesz tylko, że jest to nieuchronne. Być może tak właśnie
będzie wyglądała piąta fala, zaatakuje nas. od środka, obracając przeciw nam nasze własne
umysły.
Być może ostatni człowiek na Ziemi nie umrze z głodu czy zimna i nie zginie
rozszarpany przez dzikie zwierzęta. Być może ostatni człowiek na Ziemi padnie ofiarą
ostatniego człowieka na Ziemi.
Dobra, powinnam przestać się zastanawiać nad takimi rzeczami. Szczerze mówiąc,
wiedziałam, że pozostawanie w tym miejscu jest równoznaczne z samobójstwem, złożyłam
też obietnicę, której musiałam dotrzymać, wciąż jednak nie chciałam odchodzić. Mieszkałam
w tych lasach od dawna, znałam każdą ścieżkę, każde drzewo, każde pnącze i krzak. Nie
potrafiłam sobie przypomnieć, jak wyglądał ogródek za domem, w którym spędziłam
szesnaście lat życia, ale mogłam opisać ze szczegółami każdy liść i gałązkę w tej części
lasów. To, co działo się poza granicą drzew i dwukilometrowym odcinkiem autostrady, który

przemierzałam każdego tygodnia, by odnowić zapasy, było dla mnie jedną wielką
niewiadomą. Podejrzewałam jednak, że wszędzie musi wyglądać to dość podobnie:
opuszczone miasta, nad którymi unosi się smród ścieków i gnijących trupów, spalone domy,
stada psów i kotów dotkniętych wścieklizną, autostrady usiane wielokilometrowymi
kolumnami wraków. I ciała, wiele ciał.
Zaczęłam się pakować. Musiałam podróżować z jak najmniejszym obciążeniem,
dlatego nie mogłam zabrać ze sobą namiotu, który od tak dawna był moim domem. Na
szczycie listy znalazły się najniezbędniejsze rzeczy: luger, mi6 i mój wierny nóż myśliwski.
Do tego śpiwór, apteczka, pięć butelek wody, trzy opakowania przekąsek z suszonego mięsa
oraz parę puszek sardynek. Przed lądowaniem nienawidziłam sardynek, a teraz nie potrafiłam
się bez nich obyć. Pierwszą rzeczą, za jaką się rozglądałam po włamaniu do kolejnego sklepu,
były sardynki.
Co z książkami? Były ciężkie i zajmowały sporo miejsca w moim już i tak
wypchanym plecaku, ale łączyła mnie z nimi specjalna więź. Podobnie zresztą jak mojego
tatę. Książki znalezione po tym, jak trzecia fala pozbawiła życia ponad trzy i pół miliarda
ludzi, wypełniały nasz dom aż po sufit. Podczas gdy reszta z ocalałych plądrowała ruiny w
poszukiwaniu wody oraz jedzenia, gromadząc także broń, która miała nam pomóc w ostatnim
starciu, spodziewaliśmy się go bowiem w każdej chwili, tato chodził z zabawkowym
wózkiem należącym do mojego braciszka i zwoził do domu książki.
Oszałamiająca liczba ofiar nie robiła na nim wrażenia. To, że w ciągu czterech
miesięcy ludzka populacja skurczyła się z siedmiu miliardów do kilkuset tysięcy, nie było w
stanie podważyć jego wiary w zdolność przetrwania naszej rasy.
- Musimy myśleć o przyszłości - upierał się. - Kiedy to się skończy, powinniśmy być
gotowi do odbudowania wszystkich elementów naszej cywilizacji.
Latarka. Zapasowe baterie. Szczoteczka i pasta do zębów. Jeśli przyjdzie na mnie
czas, chciałam odejść z czystymi zębami. Rękawiczki. Dwie pary skarpetek, bielizna, duże
opakowanie proszku do prania, dezodorant, szampon (patrz wyżej: jeśli zginąć, to schludnie).
Tampony. Wciąż martwiłam się o swój zapas i nie wiedziałam, czy uda mi się go
gdzieś uzupełnić.
Plastikowy woreczek wypełniony zdjęciami. Tato. Mama. Mój braciszek Sammy.
Dziadkowie.

Lizbeth,

moja

najlepsza

przyjaciółka.

Jedna

fotografia

Bena-Nie-Mogę-Oderwać-Od-Ciebie-Oczu-Parisha, wycięta ze szkolnej księgi pamiątkowej,
kiedy planowałam, że Ben zostanie moim przyszłym chłopakiem, a może nawet i mężem,
chociaż on sam nie miał o tym pojęcia. Nie wiedział nawet, że istnieję. Obracaliśmy się w

tym samym kręgu znajomych, ale ja byłam tylko jakąś nieistotną dziewczyną, plączącą się w
tle i nie mieliśmy ze sobą żadnego kontaktu. Nie pasowało mi w nim jedynie to, że był dobre
ćwierć metra wyższy ode mnie. Teraz do jego wad należało doliczyć też to, że nie żyje.
Komórka. Pierwsza fala usmażyła wszystkie baterie i nie było szans, żeby ją
naładować. Wieże przekaźnikowe przestały działać, zresztą i tak nie miałam już nikogo, do
kogo mogłabym zadzwonić, ale sami rozumiecie... to w końcu moja komórka.
Cążki do paznokci. Zapałki. Nie rozpalałam ognisk, ale mogłam ich potrzebować,
gdyby przyszło mi coś podpalić lub wysadzić w powietrze.
Dwa kołonotatniki z kartkami w wąskie linie, jeden w fioletowej papierowej okładce,
drugi w czerwonej. To były moje ulubione kolory, a notatniki odgrywały rolę dziennika.
Miało to oczywiście związek z nadzieją. Nawet jeśli naprawdę jestem ostatnim ocalałym
człowiekiem, być może któryś z obcych zajrzy kiedyś do mojego pamiętnika i dowie się, co o
nich myślałam. Jeśli to ty jesteś tym obcym czytającym moje słowa, informuję:
MAM CIĘ W DUPIE.
Cukierki owocowe, z których wyjadłam już wszystkie o smaku pomarańczowym.
Trzy opakowania gumy do żucia. Dwa ostatnie czekoladowe lizaki.
Obrączka należąca do mojej mamy. Sponiewierany pluszowy misiek, własność
Sammy ego. Nadal do niego należał. To nie była moja przytulanka, nic z tych rzeczy.
Ito właściwie wszystko, co mogłam wpakować do plecaka. Dziwne. Z jednej strony
wyglądało to tak, jakbym próbowała zabrać zbyt wiele, z drugiej - wciąż miałam wrażenie, że
to zbyt mało.
Z trudem mogłam upchnąć jeszcze parę książek. Przygody Hucka czy Grona gniewu?
Wiersze Sylvii Plath czy pochodzące z biblioteczki Sammyego bajeczki Shela Silversteina?
Czytanie Sylvii Plath to chyba niezbyt dobry pomysł, jej poezja jest strasznie depresyjna.
Silverstein pisał dla dzieci, ale i teraz umiał mnie rozśmieszyć. Ostatecznie zdecydowałam się
na Przygody Hucka (wydawały się nader odpowiednie w mojej sytuacji) oraz Tam, gdzie
kończy się chodnik. Wkrótce dotrzemy do tego miejsca, Shel. Wskakuj na pokład, Jim.
Przerzuciłam plecak przez ramię, przez drugie przewiesiłam karabin i ruszyłam przed
siebie ścieżką, nie odwracając się ani razu.
Przystanęłam dopiero na skraju lasu. Sześciometrowy nasyp prowadził na południową
odnogę autostrady. Wraki, stosy ubrań, podarte worki na śmieci, spalone ciągniki i cysterny
przewożące różne rzeczy, od benzyny po mleko, zaścielały wszystkie pasy jezdni.
Samochody porozrzucane były w niewielkich grupkach lub w wielokilometrowych
kolumnach wijących się we wszystkie strony, a poranne słońce rozbłyskiwało na leżących

wszędzie kawałkach szkła.
Nie widziałam żadnych ciał. Samochody stały tu od czasu pierwszej fali porzucone
przez swych właścicieli.
Pierwsza fala, potężny elektromagnetyczny impuls, który przedarł się przez atmosferę
dziesiątego dnia o godzinie jedenastej, nie spowodowała zbyt wielu ofiar w ludziach. Tata
podejrzewał, że zginęło jakieś pół miliona osób. Rozumiem, że pół miliona może brzmieć
dość poważnie, ale był to jedynie znikomy procent całej populacji. W czasie drugiej wojny
światowej zginęło ponad sto razy więcej ludzi.
Mieliśmy też czas na to, by się przygotować, chociaż nikt tak do końca nie wiedział,
na co. Od chwili, kiedy satelita przysłał pierwsze zdjęcia statku matki, przelatującego
niedaleko Marsa, do momentu uruchomienia pierwszej fali, minęło dziesięć dni wypełnionych
totalnym zamętem. Stan wojenny, posiedzenia ONZ, parady, imprezy na dachach budynków,
niekończące się internetowe dyskusje i wszystkie media mielące temat lądowania dwadzieścia
cztery godziny na dobę. Prezydent wygłosił orędzie do narodu, potem schował się w bunkrze,
a Rada Bezpieczeństwa zwołała nadzwyczajne posiedzenie niedostępne dla dziennikarzy.
Większość ludzi po prostu zwiała, tak jak zrobili nasi sąsiedzi Majewscy. Szóstego
dnia załadowali wszystko, co się dało, do furgonetki i wyruszyli w drogę, dołączając do
tysięcy innych, którzy z jakiegoś powodu uznali, że gdzie indziej będzie bezpieczniej. Ludzie
szukali schronienia w górach... na pustyniach... na bagnach. No wiecie - po prostu gdzie
indziej.
Gdzie indziej wybrane przez Majewskich okazało się Disney Worldem. I nie byli
jedyni - przed atakiem falą elektromagnetyczną park zaliczył rekordową frekwencję.
- Dlaczego akurat Disney World? - zapytał pana Majewskiego mój tata.
- Dzieciaki jeszcze nigdy tam nie były - odpowiedział sąsiad, którego dzieci
studiowały wtedy na uniwersytetach.
- A wy dokąd się wybieracie? - zapytała jego tylko parę lat starsza ode mnie córka
Catherine, która przyjechała właśnie z uczelni.
- Nigdzie - odparłam. I faktycznie nie chciałam nigdzie jechać. Wciąż próbowałam w
to wszystko nie wierzyć, udawałam, że cała sprawa z Przybyszami sama się jakoś rozwiąże,
może podpiszą jakiś traktat pokojowy albo coś. A może wpadli tu tylko po parę próbek gleby
i wrócą do siebie. Albo przyjechali na wakacje, tak jak Majewscy do Disney Worldu.
- Musicie uciekać - upierała się Catherine. - Najpierw zaatakują miasta.
- Pewnie masz rację - przyznałam z przekąsem. - Kto by się ośmielił zaatakować
Zaczarowane Królestwo Disneya.

- A jak wolałabyś umrzeć? - prychnęła. - Chowając się pod łóżkiem czy w wagoniku
kolejki górskiej?
Dobre pytanie.
Tato stwierdził, że świat podzielił się na dwa obozy: uciekinierów i norników.
Uciekinierzy zmierzali w stronę gór lub kolejek górskich. Nornicy zabijali deskami okna,
robili

zapasy

konserw

oraz

amunicji,

a

ich

telewizory

nastawione

były

na

dwudziestoczterogodzinne kanały informacyjne.
Przez pierwsze dziesięć dni niespodziewani kosmiczni goście nie odezwali się ani
słowem. Żadnego świetlnego show na nocnym niebie, żadnych lądujących na trawniku przed
Białym Domem wyłupiastookich dupogłowych kolesi, którzy z głębin swych srebrzystych
kosmicznych kombinezonów domagaliby się spotkania z naszym przywódcą. Nie pojawiły się
też wirujące srebrzyste bączki emitujące dźwięki kosmicznej muzyki, nie usłyszeliśmy
również żadnej odpowiedzi na nasze powitanie, które brzmiało jakoś tak: „Witamy na Ziemi,
mamy nadzieję, że się wam tu spodoba, prosimy - nie zabijajcie nas”.
Nikt nie wiedział co dalej. Byliśmy przekonani, że rząd coś wymyśli. W końcu zawsze
był na wszystko przygotowany, więc założyliśmy, że jest gotowy także na przyjęcie
niezapowiedzianego gościa z kosmosu, który przyplątał się bez zaproszenia jak zwariowany
kuzyn pomijany milczeniem przez resztę rodziny.
Niektórzy schowali się do swoich nor. Niektórzy uciekli. Jeszcze inni zawierali
pospieszne małżeństwa lub finalizowali nagłe rozwody. Część zajęła się robieniem dzieci,
byli też tacy, którzy targnęli się na własne życie. Snuliśmy się jak jakieś zautomatyzowane
zombie, kompletnie niezdolni pojąć, co się właściwie dzieje.
Trudno w to teraz uwierzyć, ale moja rodzina podobnie jak większość mieszkańców
naszej planety, zajmowała się po prostu swoimi codziennymi sprawami, tak jakby nad
naszymi głowami nie wisiało najbardziej zdumiewające zjawisko w historii ludzkości. Mama
i tato chodzili do pracy, Samniy bawił się w przedszkolu, a ja nadal spędzałam czas na
lekcjach i treningach piłki nożnej. Wszystko było tak normalne, że aż dziwaczne. Pod koniec
pierwszego dnia każdy mieszkaniec kuli ziemskiej mający więcej niż dwa lata miał okazję
ponad tysiąc razy zobaczyć zbliżenia na potężny statek matkę - krążący czterysta kilometrów
nad Ziemią zielonoszary okręt międzygwiezdny wielkości Manhattanu. NASA zdecydowała
się na wyciągnięcie z lamusa swojego kosmicznego wahadłowca i posłanie go im na
spotkanie.
Wszyscy uznaliśmy to za doskonały pomysł, ponieważ cisza z ich strony była
naprawdę ogłuszająca. Przecież nie przelecieli tych miliardów kilometrów tylko po to, by

gapić się na nas w milczeniu. To byłoby nieuprzejme.
Trzeciego dnia poszłam na randkę z chłopakiem, który nazywał się Mitchell Phelps.
Chociaż „poszłam” to określenie trochę na wyrost - z powodu godziny policyjnej siedzieliśmy
na podwórzu na tyłach naszego domu. Po drodze na spotkanie zahaczył o Starbucksa, więc
siedzieliśmy na werandzie, popijając napoje i udając, że nie widzimy cienia mojego taty
chodzącego tam i z powrotem po salonie. Mitchell pojawił się w naszym miasteczku na parę
dni przed lądowaniem. Siedział za mną w szkole na lekcjach literatury i popełniłam ten błąd,
że pożyczyłam mu marker. Najwyraźniej jego zdaniem każda dziewczyna skłonna pożyczyć
mu marker musiała go uważać za przystojniaka, więc natychmiast zaprosił mnie randkę.
Zgodziłam się, chociaż wcale nie był szczególnie przystojny ani zbyt interesujący, jeśli nie
liczyć aury „nowego dzieciaka w szkole”, no i zdecydowanie nie był Benem Parishem. Na
tym właśnie polegał największy problem - nikt nie był Benem Parishem poza nim samym.
Po trzech dniach od lądowania ludzkość można było podzielić na tych, którzy przez
cały czas nie mówili o niczym innym, oraz na tych, którzy próbowali nie wspominać o tym
ani słowem. Ja należałam do drugiej kategorii, Mitchell był w pierwszej.
- A co jeśli to my? - zapytał.
Prawie natychmiast po lądowaniu wszelkiej maści świry od teorii spiskowych zaczęły
bredzić, że całe to wydarzenie jest fałszywką, efektem tajnych rządowych projektów i planów
mających na celu ograniczenie naszych praw. Wydawało mi się, że Mitchell zmierza w tę
właśnie stronę, więc wydałam z siebie pomruk niezadowolenia.
- No co? - żachnął się. - Nie mówię przecież o nas z tu i teraz. Może to jesteśmy my z
przyszłości?
- I będzie tak jak w Terminatorze, co? - Wywróciłam oczami z niedowierzania. Przybyli tutaj, aby powstrzymać bunt maszyn. Albo to oni są tymi maszynami. Lub
Skynetem.
- Nie wydaje mi się - odparł zupełnie poważnie. - Myślę, że mamy tu do czynienia z
paradoksem dziadka.
Powiedział te słowa w taki sposób, jakby zakładał, że wiem, czym jest ten paradoks,
ponieważ gdybym tego nie wiedziała, musiałby mnie uznać za idiotkę. Nienawidziłam ludzi,
którzy tak robią.
- Co? Czym, do cholery, jest paradoks dziadka?
- Oni, to znaczy my, nie mogą niczego zmienić po cofnięciu się w czasie. Gdybyś
trafiła do przeszłości i zabiła swojego dziadka w czasach, gdy nie było cię jeszcze na świecie,
to nie mogłabyś cofnąć się w czasie, żeby zabić swojego dziadka.

- Dlaczego chciałbyś zabić swojego dziadka? - Przekręciłam słomkę w truskawkowym
napoju, wywołując ten jedyny w swoim rodzaju pisk pojawiający się wtedy, gdy pocierasz
słomką o plastikową przykrywkę kubka.
- Wszystko sprowadza się do tego, że samo twoje pojawienie się w przeszłości
zmienia bieg historii - wyjaśnił poirytowany, tak jakbym to ja zaczęła tę całą gadkę o
podróżach w czasie.
- Musimy o tym rozmawiać? - zapytałam.
- A o czym jeszcze możemy rozmawiać? - Jego brwi ze zdziwienia podniosły się aż do
grzywki. Miał bardzo krzaczaste brwi, co było jedną z pierwszych rzeczy, na jakie zwróciłam
uwagę. I obgryzał paznokcie. To zauważyłam jako drugie. Można się dużo dowiedzieć o
człowieku, patrząc na skórki jego paznokci.
Sięgnęłam po telefon i puściłam esemesa do Lizbeth: POMOCY.
- Boisz się? - zapytał. Chyba próbował odzyskać moją uwagę. Albo znów chciał się
wywyższyć. Nie spuszczał ze mnie bacznego spojrzenia. Potrząsnęłam głową.
- Raczej mnie to nudzi - skłamałam. Oczywiście, że się bałam. Miałam też
świadomość, że jestem dla niego okropna, ale nic nie mogłam na to poradzić. Z jakiegoś
powodu mnie wkurzał. A może wnerwiało mnie to, że zgodziłam się na randkę z kolesiem, który zupełnie mnie nie interesował. Lub to, że nie był tym gościem, z którym faktycznie
chciałam się umówić. Wściekałam się oto, że nie był Benem Parishem, na co nie mógł
przecież nic poradzić. Mimo to...
POMOCY W CZYM?
- Możemy rozmawiać o czymkolwiek - stwierdził obojętnie. Jego kolano pod stołem
podskakiwało tak mocno, że zaczęłam się obawiać o swój kubek, podczas gdy on błądził
wzrokiem po klombie z różami i bawił się machinalnie fusami w swojej kawie.
MITCHELL. Uznałam, że nie muszę nic więcej dodawać.
- Z kim piszesz?
MÓWIŁAM ZEBYS NIE SZLA
- I tak nie znasz - odparłam opryskliwie.
NIE WIEM CZEMU TO ZROBIŁAM
- Możemy się gdzieś przejść - zaproponował. - Poszłabyś do kina?
- Godzina policyjna - przypomniałam. Po dziewiątej wieczorem na ulicach mogli
przebywać tylko wojskowi i służby ratownicze.
LOL. ZEBY BEN BYL ZAZDROSNY
- Jesteś o coś wkurzona czy co?

- Nie - odparłam. - Mówiłam ci przecież, jaka jestem.
Zacisnął usta z wyraźnym poirytowaniem, nie wiedząc, jak ma na to zareagować.
- Próbowałem tylko sobie wyobrazić, kim oni mogą być - stwierdził w końcu.
- Ty i cała reszta mieszkańców kuli ziemskiej - westchnęłam.
- Nikt tego nie wie, a oni nie mają ochoty nam powiedzieć, więc teraz każdy tylko
zgaduje i teoretyzuje, co jest właściwie zupełnie bezcelowe. Może to Kosmomyszy z planety
Ser, które przyleciały po mozzarellę.
BP NAWET NIE WIE O MOIM ISTNIENIU
- Takie esemesowanie jest trochę nieuprzejme - zezłościł się Mitchell. - Usiłuję z tobą
porozmawiać.
W sumie miał rację. Wsunęłam telefon do kieszeni, zastanawiając się, co się ze mną
dzieje. Stara Cassie nigdy by czegoś takiego nie zrobiła. Lądowanie musiało wywrzeć na
mnie jakiś wpływ, ale wolałam udawać, że nic się nie zmieniło, a zwłaszcza ja.
- A słyszałaś, że zaczęli budować lądowisko? - Uporczywie wracał do tego tematu,
chociaż powiedziałam, że mnie to nudzi. A o lądowisku oczywiście słyszałam, powstawało w
Dolinie Śmierci. Właśnie tam: w Dolinie Śmierci.
- Moim zdaniem takie rozwijanie czerwonego dywanu to nie najlepszy pomysł stwierdził.
- Czemu nie?
- Minęły trzy dni, podczas których nie podjęli żadnej próby kontaktu. Gdyby byli
przyjaźnie nastawieni, to chyba przyszliby się przywitać?
- Może są nieśmiali. - Okręciłam na palcu kosmyk włosów i pociągnęłam delikatnie,
czując na wpół przyjemne ukłucie bólu.
- Jak nowy dzieciak w szkole?
No tak, sam przecież był w takiej sytuacji. Bycie nowym nie należało do
najłatwiejszych doświadczeń. Poczułam, że powinnam go przeprosić za wcześniejszą
opryskliwość.
- Byłam dla ciebie niemiła - przyznałam. - Przepraszam.
Spojrzał na mnie z wyraźnym zdziwieniem. Mówił przecież o obcych, a nie o sobie
samym, a teraz ja na dodatek zaczęłam gadać na swój temat, co już w ogóle nie miało z
niczym związku.
- W porządku - odparł. - Słyszałem, że niezbyt często umawiasz się z chłopakami.
Zabolało.
-1 co jeszcze słyszałeś? - Nie chciałam znać odpowiedzi na to pytanie, ale musiałam je

zadać.
Upił odrobinę swojej kawy przez dziurkę w plastikowym wieczku.
- Niewiele. Przecież się nie dopytywałem.
- Ktoś ci jednak powiedział, że nie umawiam się zbyt często.
- Wspomniałem tylko, że zastanawiam się, czy cię gdzieś nie zaprosić, i usłyszałem,
że Cassie jest całkiem fajna. To zapytałem, jaka jesteś, i powiedzieli mi, że miła, tylko żebym
nie robił sobie większych nadziei, ponieważ lecisz na Bena Parisha...
- Kto ci to powiedział?!
- Nie pamiętam jej imienia. - Wzruszył ramionami.
- Czy to była Lizbeth Morgan? - zapytałam, obiecując sobie, że ją zabiję, jeśli to ona.
- Nie wiem, jak się nazywa - powtórzył.
- A jak wygląda?
- Długie brązowe włosy. Okulary. Chyba ma na imię Carly czy jakoś tak.
- Nie znam żadnej Ca... - Jezu. Jakaś Carly, której nawet nie znam, wie o mnie i Benie
Parishu, to znaczy o tym, że niczego między nami nie ma. A jeśli wie o tym jakaś Carly, to
wiedzą o tym wszyscy. - A poza tym się myli - wymamrotałam. - Nic mnie nie obchodzi Ben
Parish.
- Dla mnie to nie ma znaczenia.
- Ale dla mnie tak.
- To chyba nie był najlepszy pomysł - westchnął. - Cokolwiek powiem, ty od razu
jesteś znudzona albo wściekła.
- Nie jestem wściekła - warknęłam.
- Dobra, wydawało mi się.
Wcale mu się nie wydawało, miał przecież rację. I to ja popełniłam błąd, nie mówiąc
mu, że jestem nową Cassie, inną od tej dziewczyny sprzed lądowania, która nie
skrzywdziłaby nawet muchy. Nie byłam jeszcze gotowa, żeby się do tego przyznać, chociaż
pojawienie się Przybyszów zmieniło nie tylko nasz świat. Wszyscy się zmieniliśmy. Ja się
zmieniłam. W momencie pojawienia się statku matki zrobiłam pierwszy krok na ścieżce,
która doprowadziła mnie ostatecznie pomiędzy puste lodówki na zapleczu sklepu
spożywczego. Ten wieczór z Mitchellem był tylko pierwszym etapem mojej ewolucji.
Miał również rację, gdy stwierdził, że Przybysze nie przylecieli tutaj z kurtuazyjną
wizytą. W przededniu pierwszej fali na ekranach CNN pojawił się sławny fizyk teoretyk,
jeden z najmądrzejszych ludzi na świecie (serio, tak właśnie napisano na pasku
informacyjnym, który przewijał się w czasie programu: JEDEN Z NAJMĄDRZEJSZYCH

LUDZI NA ŚWIECIE), i oznajmił: „Ta cisza budzi strach. Nie potrafię sobie wyobrazić jej
powodów Obawiam się, że raczej czeka nas coś w rodzaju przybycia Krzysztofa Kolumba do
Ameryki, a nie powtórka z Bliskich spotkań trzeciego stopnia. Wszyscy wiemy, czym dla
rdzennych mieszkańców Ameryki skończyła się wizyta Kolumba”.
Odwróciłam się wtedy do taty i powiedziałam, że powinniśmy ich potraktować
atomówką. Musiałam to niemal wykrzyczeć, ponieważ tato zawsze nastawiał głośność na
maksimum, żeby zagłuszyć odgłosy telewizora z kuchni, gdzie przebywała mama. Robiąc
kolację, lubiła jednym okiem spoglądać na TLC. Nazywałam to wojną na piloty.
- Cassie! - Ojciec był tak zaszokowany moją luźną propozycją, że aż podwinął palce u
stóp odzianych w białe sportowe skarpetki. Wychował się na Bliskich spotkaniach, E. T. i
Star Treku i miał wbite do głowy, że Przybysze przylecieli tutaj, żeby nas wyzwolić. Koniec z
głodem. Koniec z wojnami. Znikają wszystkie choroby, poznajemy największe tajemnice
wszechświata. - Nie rozumiesz, że to może być następny etap naszej ewolucji? Wielki skok
naprzód? - Objął mnie i pocieszająco poklepał po plecach.
- Powinniśmy się cieszyć, że możemy to oglądać. A poza tym - dodał głosem tak
zwyczajnym, jakby mówił o naprawie opiekacza
- w próżni nasza atomówka nie wyrządziłaby im większej krzywdy. Fala uderzeniowa
nie miałaby się jak rozprzestrzenić.
- Czyli ten jajogłowy z telewizora pieprzy głupoty, tak?
- Opanuj się z tym słownictwem, Cassie - ofuknął mnie. - Ma prawo do wygłoszenia
swojej opinii. Ale to tylko tyle: opinia.
- A co jeśli ma rację? Jeśli to, co wisi nad naszymi głowami, na serio jest Gwiazdą
Śmierci?
- I przemierzyli połowę wszechświata tylko po to, żeby nas rozwalić? - Uśmiechnął
się i poklepał mnie po nodze. Mama wyłączyła telewizor w kuchni, więc ściszył wiadomości
do znośnych dwudziestu siedmiu kresek.
- Dobra, dobra, a co z tą międzygalaktyczną hordą, o której wspominał ten gość? zapytałam. - Może przylecieli tu, by nas podbić, zagonić do rezerwatów, zniewolić...
- Cassie... To, że coś może się wydarzyć, nie oznacza jeszcze, że na pewno się
wydarzy. Opieramy się tylko na spekulacjach. I ja, i ten gość z telewizji. Nikt nie wie,
dlaczego się tutaj pojawili, więc czy nie możemy założyć, że przebyli tę całą drogę po to, by
nam pomóc?
Cztery miesiące później mój tato już nie żył.
Pomylił się, co do Przybyszów. Ja również się myliłam. Podobnie jak jeden z

najmądrzejszych ludzi na świecie. ‘
Nie przyjechali, by nam pomóc. Nie chcieli nas zniewolić ani zagonić do rezerwatów.
Chcieli nas zabić.
Wszystkich.

6
Długo zastanawiałam się, czy powinnam podróżować nocą czy za dnia. Jeśli
martwiłeś się obcymi, to noc dawała najlepszą ochronę, ale w ciągu dnia łatwiej było
wypatrzyć drony patrolujące okolicę.
Drony pojawiły się pod koniec trzeciej fali. Podłużne jak cygara, szare, sunące
bezszelestnie setki metrów ponad naszymi głowami. Czasem frunęły po niebie, nie
zatrzymując się nawet na chwilę, czasem krążyły nad jednym miejscem niczym stado sępów
Potrafiły zawracać w miejscu i zatrzymywać się gwałtownie, hamując od prędkości
ponaddźwiękowej do zera w dwie sekundy. Po tym poznawaliśmy, że to nie nasze drony.
Wiedzieliśmy, że są bezzałogowe, ponieważ jeden z nich rozbił się kilka kilometrów
od naszego obozowiska dla uchodźców. Najpierw usłyszeliśmy potężny huk, gdy przedarł się
przez barierę dźwięku, potem rozdzierający wizg, kiedy pikował ku ziemi, wreszcie
poczuliśmy, jak ziemia trzęsie się pod naszymi stopami, gdy pojazd zarył w leżące odłogiem
pole kukurydzy. Nasza grupa zwiadowcza momentalnie ruszyła na miejsce wypadku. No
dobra, „grupa zwiadowcza” to może określenie trochę na wyrost, bo składała się ona z
mojego taty i Hutchfielda, gościa, który kierował tym obozem. Wrócili z informacją, że
pojazd był pusty. Czy byli tego całkiem pewni? A może pilot zdążył się katapultować tuż
przed wypadkiem? Tato odpowiedział, że w środku nie było miejsca dla pilota, wnętrze
szczelnie wypełniały różne przyrządy.
- Musiałby mieć pięć centymetrów wzrostu - dodał, wywołując salwę śmiechu. Z
jakiegoś powodu wyobrażenie sobie Przybyszów pod postacią miniaturowych ludzików z sagi
o Pożyczalskich sprawiało, że ich wizyta stawała się odrobinę mniej straszna.
Zdecydowałam się w końcu na wędrówkę w świetle dziennym. Mogłam jednym
okiem wypatrywać zagrożeń na niebie, a drugim tych, które czaiły się na ziemi. Skończyło się
to tym, że szłam, machając łbem w tę i we w tę, jak jakaś obłąkana fanka rocka na koncercie,
aż w końcu zakręciło mi się w głowie i poczułam, że zaraz zwymiotuję.
Nocą trzeba się martwić nie tylko dronami. Są też zdziczałe psy, kojoty, niedźwiedzie
i wilki przychodzące aż z Kanady, a kto wie, może nawet lwy czy tygrysy, które uciekły z
zoo. Wiem, wiem, brzmi to tak, jakbym siliła się na dowcip o Krainie Oz. Możecie mnie
zastrzelić.
I chociaż podejrzewałam, że nie miałabym żadnych szans w starciu z którymś z nich,
wydawało mi się, że tylko w dzień mogłabym sobie jakoś poradzić. Podobnie w razie
spotkania innego człowieka, jeśli nie byłam ostatnia. Co będzie, jeśli wpadnę na kogoś, kto

wierzy, że rozwalenie każdego, kto się tylko zbliży, jest najlepszym rozwiązaniem?
Musiałam też zdecydować, co może być dla mnie najlepszym rozwiązaniem. Czy
powinnam strzelać do każdego bez ostrzeżenia, czy też czekać, aż wykona pierwszy ruch, i
ryzykować, że ktoś mnie zabije? Nie po raz pierwszy zastanawiałam się, dlaczego nie
opracowaliśmy żadnego tajnego kodu czy sekretnego uścisku dłoni, czegokolwiek, co
pozwoliłoby zidentyfikować naszych. Nie mogliśmy oczywiście przewidzieć, że Przybysze
się pojawią, ale mogliśmy założyć, że prędzej czy później taki system okaże się przydatny.
Trudno zaplanować coś na przyszłość, kiedy przyszłość okazuje się zupełnie inna od
tego, co zaplanowałeś.
Uznałam, że muszę być czujna i wypatrywać każdego zagrożenia. Szukać osłon i
unikać spotkań. Nie mogłam sobie pozwolić na powtórkę z żołnierza z krzyżykiem.
Dzień był pogodny i bezwietrzny, ale zimny. Niebo bezchmurne. Ruszyłam przed
siebie, kiwając głową w górę i w dół i rozglądając się na wszystkie strony. O jedną łopatkę
obijał mi się plecak, o drugą strzelba, a maszerując po ziemi niczyjej rozdzielającej oba
pasma autostrady, co kilka kroków musiałam się zatrzymywać, by spojrzeć do tyłu i upewnić
się, że nikt za mną nie idzie. Minęła godzina, potem druga. Przeszłam nie więcej niż półtora
kilometra.
Najstraszniejsza w tym wszystkim była cisza, zdecydowanie bardziej przerażająca niż
opuszczone samochody, powyginany metal i potłuczone szkło lśniące w październikowym
słońcu; budząca większy lęk niż wszystkie śmieci zaścielające pas ziemi pomiędzy wstęgami
autostrady, tworzące wyraźne wzgórki wśród sięgającej kolan trawy.
Pomruk zniknął.
Pamiętacie Pomruk.
Jeśli tylko nie spędziliście całego życia na szczycie góry lub w jakiejś jaskini, Pomruk
towarzyszył wam na każdym kroku. Na tym polegało życie. Pływaliśmy wśród tych
dźwięków wydawanych przez maszyny, które zbudowaliśmy po to, by ułatwić sobie życie lub
sprawić, że stanie się nieco mniej nudne. Pieśń maszyn, elektroniczna symfonia. Pomruk tego,
co stworzyliśmy, zniknął.
Ziemia znów brzmiała tak jak wtedy, zanim pojawił się człowiek.
Cisza była tak wielka, że czasem, leżąc późną nocą w namiocie, mogłam usłyszeć
zgrzyt gwiazd sunących po niebie. Po jakimś czasie robiło się to nie do zniesienia - chciałam
wrzeszczeć z wszystkich sił, śpiewać, krzyczeć, tupać, klaskać, zrobiłabym cokolwiek, żeby
tylko zaznaczyć swoją obecność. Rozmowa z żołnierzem była właśnie pierwszą od wielu
tygodni okazją, by się odezwać.

Pomruk ucichł dziesiątego dnia po lądowaniu. Siedziałam właśnie na trzeciej lekcji i
esemesowałam z Lizbeth. To był ostatni esemes, jaki kiedykolwiek wysłałam. Nawet nie
pamiętam jego treści.
Jedenasta przed południem: ciepły, słoneczny dzień, początek wiosny. Dobra pora na
gryzmolenie w zeszycie i marzenia o tym, by być zupełnie gdzie indziej niż klasa
matematyczki pani Paulson.
Pierwsza fala przetoczyła się nad nami bez żadnych fanfar. Zero dramatyzmu,
zaskoczenia czy osłupienia.
Światła zamrugały i zgasły.
Potem ucichł projektor.
Ekran mojego telefonu zrobił się całkowicie czarny.
Na tyłach klasy rozległy się jakieś piski. Normalka: niezależnie od pory dnia czy nocy,
kiedy tylko gasły światła, ktoś musiał panikować tak, jakby walił się cały budynek.
Pani Paulson poprosiła, żebyśmy zostali na miejscach. Zrywanie się na równe nogi
było kolejną z dziwnych rzeczy, które ludzie robili, gdy gasło światło. Nie wiadomo po co.
Byliśmy tak uzależnieni od elektryczności, że w razie jej braku kompletnie nie wiedzieliśmy,
co robić. Piszczeliśmy, trajkotaliśmy jak opętani i biegaliśmy z kąta w kąt. Wyglądało to tak,
jakby ktoś odciął nam nagle dopływ tlenu. Lądowanie sprawiło, że tym razem sytuacja była
znacznie gorsza. Dziesięciodniowe siedzenie jak na szpilkach i oczekiwanie na to, by coś się
w końcu wydarzyło, sprawiło, że wszyscy byliśmy podminowani.
Więc kiedy wyciągnęli nam wtyczkę, odbiło nam trochę bardziej niż zwykle.
Wszyscy zaczęli się przekrzykiwać. Kiedy ogłosiłam, że mój telefon padł, okazało się,
że dotyczy to wszystkich telefonów. Siedzący na tyłach klasy Neal Croskey wyjął z uszu
słuchawki i zastanawiał się na głos, gdzie zniknęła słuchana przez niego podczas lekcji
muzyka.
Po ataku paniki wszyscy - jak zawsze - rzucili się do okien. Też właściwie nie
wiadomo dlaczego. To ten przymus, by lepiej zobaczyć, co się dzieje. Ostatecznie
rzeczywistość oddziaływała na nas z zewnątrz, więc kiedy gasły światła, chcieliśmy wyjrzeć
przez okno.
A pani Paulson krążyła chaotycznie po klasie, próbując odciągnąć nas na miejsca.
- Proszę o ciszę. Siadajcie. Jestem pewna, że za chwilę pojawi się jakieś
oświadczenie...
I tak też było, zaledwie minutę później. Nie wygłosił go jednak dyrektor naszej szkoły
ani nie usłyszeliśmy go przez interkom. Nadeszło z nieba. Od nich. Pod postacią wirującego

szaleńczo boeinga: runął na ziemię z wysokości kilku kilometrów i zniknął za horyzontem,
nad którym rozkwitła chmura ognia, nieodparcie przypominająca grzyb atomowego wybuchu.
Siema, Ziemianie! Zacznijmy wreszcie tę imprezę!
Myślicie pewnie, że na ten widok wszyscy pochowaliśmy się pod stolikami? Nic z
tego. Stłoczyliśmy się przy oknach wpatrzeni w bezchmurne niebo w poszukiwaniu
latającego spodka, który musiał zestrzelić ten samolot. Nie wyobrażaliśmy sobie niczego
innego, w końcu wszyscy wiedzieliśmy, jak wygląda wysokobudżetowa inwazja obcych.
Latające spodki ze świstem przecinające atmosferę, ścigane przez całe szwadrony
myśliwców, rakiety ziemia-powietrze z wyciem wystrzelające z silosów. W kompletnie
odjechany i chory sposób chcieliśmy, żeby to właśnie tak wyglądało, żeby to była zupełnie
zwyczajna inwazja z kosmosu.
Staliśmy tak przez dobre pół godziny, niemal bez słowa. Wreszcie pani Paulson
poprosiła, żebyśmy wrócili na miejsca. Zignorowaliśmy ją. Minęło pół godziny od początku
pierwszej fali, a porządek społeczny już zaczynał się rozkładać. Ludzie co chwila zerkali na
swoje telefony, ale nikt z nas nie umiał połączyć tych wszystkich sygnałów: katastrofy
samolotu, braku elektryczności i łączności, zatrzymania się zegarów, których wskazówki
zamarły na godzinie jedenastej.
Wreszcie w drzwiach naszej klasy pojawił się pan Faulks i poprosił, żebyśmy przeszli
do sali gimnastycznej. Pomyślałam, że to absolutnie idiotyczny pomysł. Najlepiej
zgromadźmy się w jednym miejscu, żeby obcy nie musieli zmarnować zbyt wielkiej ilości
amunicji.
Zeszliśmy na dół i siedliśmy w ławkach, wpatrując się w dyrektora, który krążył w
prawie całkowitych ciemnościach z megafonem w reku, wrzeszcząc od czasu do czasu,
żebyśmy się uciszyli i czekali na przybycie rodziców.
- A co z tymi uczniami, których samochody są zaparkowane pod szkołą? Nie mogą
wrócić do domu?
- Wasze samochody nie działają.
Że co? Co on bredzi, jak to nie działają?
Minęła godzina. Potem kolejna. Siedziałam obok Lizbeth, ale nie rozmawiałyśmy zbyt
wiele i starałyśmy się mówić szeptem. Nie z powodu dyrektora wrzeszczącego przez
megafon, tylko dlatego, że nasłuchiwałyśmy. Nie wiem czego właściwie, ale otaczała nas taka
cisza jak na chwilę przed rozpętaniem się burzy.
- To może być właśnie to - szepnęła Lizbeth, pocierając nerwowo czubek nosa,
drapiąc się po głowie starannie pomalowanym paznokciem, stukając stopą o podłogę i

przecierając palcami powieki. Od niedawna nosiła soczewki i wciąż doprowadzały ją do
szału.
- Coś się na pewno dzieje - odszepnęłam.
- Wiesz, o co mi chodzi. To jest TO. Koniec. - Bez przerwy wyjmowała i wkładała
baterię swojego telefonu.
Lepsze takie zajęcie niż żadne, pomyślałam.
Lizbeth zaczęła płakać. Zabrałam jej komórkę i przytrzymałam za rękę. Rozejrzałam
się po sali. Nie tylko ona zalała się łzami. Widziałam dzieciaki, które zaczęły się modlić, oraz
takie, które jednocześnie się modliły i płakały. Nauczyciele zgromadzili się przy drzwiach,
tworząc żywą tarczę na wypadek, gdyby goście z kosmosu wpadli na pomysł zaatakowania
szkoły.
- Tak wiele rzeczy chciałabym jeszcze zrobić - jęknęła Lizbeth. - Przecież ja jeszcze
nigdy... - zaszlochała. - No wiesz...
- Mam wrażenie, że sporo ludzi zabrało się właśnie do nadrabiania tego „no wiesz” zauważyłam. - Część nawet tutaj, pod ławkami.
- Tak myślisz? - Otarła mokre policzki wierzchem dłoni. - A co z tobą?
- W kwestii „no wiesz”? - Nie miałam problemu z rozmowami o seksie, chyba że
dotyczyły seksu w moim życiu.
- Jej, przecież wiem, że nic. Nie o tym mówię.
- Wydawało mi się, że właśnie o tym gadamy.
- Mówię o naszym życiu, Cassie! Jezu! To przecież może być koniec świata, a ty byś
tylko gadała o seksie! - Wyrwała mi z dłoni telefon i raz jeszcze otwarła klapkę baterii.
- Uważam, że powinnaś mu powiedzieć - stwierdziła, bawiąc się troczkiem bluzy z
kapturem.
- Komu co powiedzieć? - zapytałam, choć doskonale wiedziałam, kogo ma na myśli.
Chciałam tylko zyskać trochę na czasie.
- Benowi! Powinnaś mu powiedzieć o tym, co do niego czujesz już od trzeciej klasy.
- Robisz sobie jaja, tak? - Poczułam, że na mojej twarzy wykwita rumieniec.
- A potem powinniście się kochać.
- Zamknij się, Liz.
- Kiedy to prawda.
- W trzeciej klasie wcale nie myślałam o tym, żeby uprawiać seks z Parishem odszepnęłam. Co ona sobie wyobraża? Trzecia klasa? Spojrzałam, żeby się upewnić, czy
mnie słucha, ale najwyraźniej kompletnie mnie ignorowała.

- Na twoim miejscu po prostu bym do niego podeszła i powiedziała: „Myślę, że to już
naprawdę jest koniec, i wiem, że trafię do piekła, jeśli umrę w tej szkole, zanim wylądujemy
razem w łóżku”. A wiesz, co potem bym zrobiła?
- Niby co? - Z trudem panowałam nad śmiechem, wyobrażając sobie wyraz jego
twarzy.
- Zabrałabym go do szkolnego ogródka i zaczęlibyśmy się kochać.
- Między kwiatkami?
- Albo w szatni. - Zatoczyła ręką taki okrąg, jakby chciała nim objąć całą szkołę albo i
cały świat. - Nie ma znaczenia gdzie.
- W szatni śmierdzi - przypomniałam, patrząc w głąb sali na rysującą się w
ciemnościach głowę Bena Parisha. - A takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach.
- No wiem, to zupełnie nieprawdopodobne. W odróżnieniu od naszej aktualnej
sytuacji.
Miała rację. Oba scenariusze - inwazja obcych oraz moja inwazja na Bena Parisha były zupełnie nieprawdopodobne.
- Mogłabyś mu przynajmniej powiedzieć o swoich uczuciach - stwierdziła, czytając w
moich myślach.
Rzeczywiście mogłabym. Ale czy kiedykolwiek się na to zdobędę...
Iw końcu się na to nie zdobyłam. Tego dnia po raz ostatni widziałam Bena Parisha:
siedział dwa rzędy przede mną w ciemnej i dusznej sali gimnastycznej (Naprzód Sokoły!) i
mogłam dostrzec tylko jego plecy. Jak większość ludzi zginął zapewne podczas trzeciej fali, a
ja nigdy mu nie wyznałam, co do niego czuję. Mogłam to zrobić. Wiedział, kim jestem,
siedział za mną na kilku lekcjach.
Pewnie tego nie pamiętał, ale w gimnazjum dojeżdżaliśmy do szkoły tym samym
autobusem, a kiedyś, słysząc, jak opowiada, że właśnie urodziła mu się siostrzyczka, nie
wytrzymałam i obróciłam się do niego, mówiąc, że tydzień wcześniej urodził mi się
braciszek. „Serio?” - zapytał wtedy i nie było w tym żadnego sarkazmu, tak jakby szczerze
ucieszył się z tego zbiegu okoliczności. Cały następny miesiąc myślałam, że dzięki
niemowlakom połączyła nas jakaś specjalna więź. Potem trafiliśmy do liceum, gdzie on został
gwiazdą drużyny futbolowej, mnie natomiast przypadła rola kolejnej dziewczyny
obserwującej jego sukcesy z trybun. Czasem, gdy widywałam go podczas lekcji lub na
korytarzu, musiałam się powstrzymywać, żeby do niego nie podejść i nie zapytać, czy
pamięta Cassie, tę dziewczynę z autobusu, z którą rozmawiał o niemowlętach.
Zabawne, ale istniało duże prawdopodobieństwo, że pamiętał. Oprócz tego, że Ben

Parish był najprzystojniejszym facetem w całej szkole, musiał się dodatkowo nade mną
znęcać swoją perfekcyjnością i wysoką średnią. Wspomniałam już może, że był także miły
dla małych zwierzątek i dzieci? Jego siostrzyczka w czasie każdego meczu stała przy liniach
bocznych, a kiedy nasza szkoła zdobyła ważne trofeum, Ben natychmiast do niej podbiegł,
wziął ją na barana i paradował tak dookoła boiska, pozwalając jej machać do tłumów niczym
nowo wybranej królowej.
I jeszcze ten jego zabójczy uśmiech. Mogłabym tak bez końca...
Po kolejnej godzinie w ciemnej i dusznej sali gimnastycznej zobaczyłam w drzwiach
tatę. Pomachał do mnie, tak jakby każdego dnia odbierał mnie ze szkoły, chroniąc przed
atakiem obcych. Przytuliłam Lizbeth na pożegnanie i obiecałam, że zadzwonię, jak tylko
zaczną działać telefony. Nadal myślałam po staremu, wierzyłam, że awaria zostanie usunięta,
więc po prostu się przytuliłyśmy i nawet nie pamiętam, czy powiedziałam jej, że ją kocham.
- A gdzie samochód? - zapytałam tatę, gdy wyszliśmy na zewnątrz.
Odparł, że samochody przestały działać. Wszystkie. Ulice były zatłoczone
unieruchomionymi pojazdami, wszędzie widać było ciężarówki, autobusy, motocykle, wraki
na skrzyżowaniach i auta porozbijane o latarnie lub budynki. Po uderzeniu falą
elektromagnetyczną wielu ludzi utknęło w samochodach. Automatyczne zamki przestały
działać, więc musieli wybijać szyby, żeby wydostać się na zewnątrz, lub czekać na kogoś, kto
ich wyciągnie.
Ranni, którzy mogli poruszać się o własnych siłach, czekali na chodnikach i
krawężnikach na przyjazd pogotowia, nikt się jednak nie pojawił, ponieważ ambulanse i wozy
straży pożarnej również przestały działać. Wszystko, co wymagało prądu, baterii lub silnika,
zamarło o godzinie jedenastej.
Szliśmy ulicą, a tato trzymał mnie za nadgarstek, jakby się obawiał, że za chwilę
spadnie na nas coś z nieba i mnie porwie.
- Nic nie działa - oznajmił. - Nie ma prądu, nie działają telefony i wodociągi.
- Widzieliśmy spadający samolot.
- Jestem pewien, że to nie jedyny. - Pokiwał głową. - Musiało spaść wszystko, co było
na niebie podczas uderzenia. Myśliwce, helikoptery, transportowce...
- Podczas czego?
- Uderzenia impulsem elektromagnetycznym - wyjaśnił.
- Wystarczy wygenerować silne pole, by za jednym zamachem załatwić wszystkie
sieci. Elektryczność. Łączność. Transport. Unieruchomić wszystko, co lata lub jeździ.
Od szkoły do domu dzieliły nas prawie trzy kilometry. Były to najdłuższe trzy

kilometry w moim życiu. Czułam się tak, jakby cały świat okryła ciężka kurtyna, na której
namalowano to, co miała ukrywać. Przez szparę widać jednak było, że coś poszło bardzo, ale
to bardzo nie tak. Ludzie gromadzili się na werandach, trzymając w rękach nieczynne
telefony, wpatrywali się w niebo lub pochylali nad otwartymi maskami samochodów,
sprawdzając instalację, bo tak się właśnie robi, gdy samochód przestaje działać.
- Ale nie ma się co martwić - tato mocniej ścisnął moją rękę
- będzie dobrze. Jest duża szansa, że atak nie naruszył systemów zapasowych, a rząd
musi mieć przecież jakiś plan na taką ewentualność, strzeżone bazy czy coś w tym rodzaju.
- A niby w jaki sposób to, że właśnie wyciągnęli nam wtyczkę, pasuje do twojej teorii,
że obcy przylecieli tu, by pomóc nam w ewolucji?
Natychmiast pożałowałam tego pytania, ale zaczynało mi już odbijać. Na szczęście nie
przyjął tego najgorzej: uśmiechnął się tylko i powtórzył, że wszystko będzie dobrze,
ponieważ to właśnie chciałam usłyszeć, a on w to właśnie chciał wierzyć. Tak się właśnie
robi, gdy kurtyna idzie w górę - mówisz to, co chce usłyszeć publiczność.

7
Około południa zatrzymałam się, aby dotrzymać obietnicy złożonej samej sobie, i
zjadłam batonik energetyczny, popijając go wodą. Jedząc batoniki lub sardynki z puszki albo
cokolwiek nadającego się do natychmiastowego spożycia, za każdym razem powtarzałam
sobie w myślach, że w ten sposób zmniejszam ilość żywności na świecie. Kęs za kęsem
likwidowałam kolejne ślady obecności rasy ludzkiej na tej planecie.
Postanowiłam zebrać się w sobie i zapolować na kurczaka, któremu mogłabym
ukręcić przepyszną szyjkę. Zabiłabym za prawdziwego cheeseburgera. Serio, gdybym wpadła
na kogoś zajadającego się cheeseburgerem, zabiłabym go na miejscu, porywając kanapkę.
W okolicy pałętało się mnóstwo krów. Mogłabym zastrzelić którąś z nich i pokroić
mięso nożem myśliwskim. Byłam pewna, że potrafiłabym się na to zdobyć. Spory problem
natomiast stanowiło gotowanie. Rozpalenie ognia, nawet w ciągu dnia, było równoznaczne z
zaproszeniem Przybyszów do swojej kryjówki.
Dziesięć metrów przede mną po trawie przemknął cień. Gwałtownie spojrzałam do
góry, uderzając z całej siły głową ohondę civic, która zapewniała mi oparcie w czasie posiłku.
Na szczęście to nie był dron, tylko zwyczajny ptak, dość zaskakująca w tym miejscu mewa
szybująca na szeroko rozpostartych skrzydłach. Ogarnął mnie nagły wstręt. Nienawidziłam
ptaków. Nie przeszkadzały mi przed lądowaniem ani po uderzeniu pierwszej fali. Nawet po
drugiej fali nic przeciwko nim nie miałam, zresztą ta fala nie wywarła na mnie zbyt wielkiego
wpływu.
Zaczęłam je nienawidzić dopiero po trzeciej fali. Wiedziałam, że to nie ich wina i że
zachowuję się jak skazaniec przed plutonem egzekucyjnym, skupiający swoją nienawiść na
kulach, ale nie mogłam nic na to poradzić.
Ptaki są naprawdę do dupy.

8
Po trzech dniach wędrówki ustaliłam, że samochody to zwierzęta stadne.
Grasują w grupach, zdychają w kupie. Kupie odłamków, zmiażdżonych kabin. Ich
trupy lśnią z oddali niczym klejnoty. I nagle na drodze robi się zupełnie pusto. Jestem sama i
tylko asfaltowa rzeka wije się pomiędzy drzewami, na których ostatnie liście kurczowo
trzymają się pociemniałych gałęzi. Istnieją tylko droga, puste niebo, wysoka, zrudziała trawa.
I ja.
Te opustoszałe fragmenty były najgorsze. Samochody zapewniały ochronę i dach nad
głową. Sypiałam w nieuszkodzonych pojazdach (jeszcze nie znalazłam takiego, który byłby
zamknięty), choć trudno to było nazwać prawdziwym snem. Stęchłe, duszne powietrze, brak
możliwości otwarcia okien, a pozostawienie uchylonych drzwi w ogóle nie wchodziło w grę.
Do tego głód i nocne rozmyślania o samotności.
Oraz te najgorsze podejrzenia: nie znałam się na budowie dronów, ale gdybym
projektowała coś takiego, upewniłabym się, że potrafi wyśledzić ciepłotę ludzkiego ciała
przez dach samochodu. Wystarczyło, że zaczynałam drzemać, a w moim mózgu momentalnie
pojawiały się obrazy otwieranego samochodu i dziesiątek przymocowanych do bóg wie czego
rąk, które wywlekają mnie na zewnątrz. Zrywałam się z miejsca, łapiąc za karabin i
wyglądając przez tylną szybę, a potem obracałam się wokół siebie, czując się coraz bardziej
uwięziona i oślepiona w zaparowanym wnętrzu.
Wreszcie nadchodził świt. Czekałam, aż uniosą się poranne mgły, wypijałam odrobinę
wody, szorowałam zęby, sprawdzałam skrupulatnie broń oraz zapasy i ruszałam w drogę.
Patrz w górę, patrz w dół, rozglądaj się dookoła, nie przystawaj przy zjazdach z autostrady.
Miałam zapasy wody, więc dopóki nie musiałam, nie chciałam zbliżać się do miast.
Z wielu różnych powodów.
Wiecie, po czym rozpoznaje się, że jest się blisko miasta? Po zapachu. Miasta można
zwietrzyć z odległości wielu kilometrów.
Pachniały dymem, ściekami i śmiercią.
Idąc po ulicach, co dwa kroki potykałeś się o trupy. Co zabawne: ludzie też umierali
stadnie.
Zbliżając się do Cincinnati, wyczułam woń miasta jakieś dwa kilometry przed
pierwszą tabliczką wskazującą zjazd z autostrady. Ku bezchmurnemu niebu wzbijała się
kolumna gęstego dymu.
Cincinnati stało w ogniu.

Nie byłam szczególnie zaskoczona. Po nadejściu trzeciej fali pożary stały się prawie
tak samo powszechne jak leżące na ulicach ciała. Uderzenie pioruna mogło zniszczyć nawet
dziesięć przecznic miejskiej zabudowy. Nikt nie mógł zapobiec szalejącym płomieniom.
Zaczęły łzawić mi oczy i dławiłam się od smrodu ciągnącego znad miasta.
Zatrzymałam się na sekundę, żeby obwiązać szmatką nos i usta, a potem przyspieszyłam
kroku. Zdjęłam karabin z ramienia i oparłam lufę na zgięciu łokcia. Miałam złe przeczucia w
związku z Cincinnati. W mojej głowie znów odezwał się ponaglający głos.
Pospiesz się, Cassie, szybciej!
A potem, gdzieś pomiędzy siedemnastym a osiemnastym zjazdem z autostrady,
natknęłam się na ciała.

9
W odróżnieniu od ofiar z miasta te zwłoki nie zostały rzucone bezładnie na kupę,
tylko rozłożono je w równym rządku na pasie zieleni przedzielającym autostradę. Ubrany w
granatowe dżinsy i polarową bluzę mężczyzna w wieku mojego taty leżał twarzą do ziemi z
szeroko rozłożonymi ramionami. Strzelono mu w tył głowy.
Jakieś cztery metry dalej zobaczyłam dziewczynę, może nieco starszą ode mnie,
ubraną w męskie spodnie od piżamy i koszulkę z Victorias Secret. Na jej krótko ściętych
włosach lśniła krew. Jeden z palców ozdabiał pierścionek z czaszką, a pomalowane na czarno
paznokcie były mocno poobgryzane. Ona również miała przestrzelony tył głowy.
W niewielkiej odległości od niej leżało trzecie ciało. Dzieciak, jedenasto, może
dwunastoletni. Białe, zupełnie nowe sportowe buty, czarna bluza. Nie dało się powiedzieć, jak
jego twarz wyglądała za życia.
Zostawiłam go i wróciłam do dziewczyny. Przykucnęłam w wysokiej trawie obok
ciała i dotknęłam zsiniałej szyi. Wciąż była ciepła.
O nie, nie, nie!
Przemknęłam błyskawicznie do pierwszej ofiary. Dotknęłam wyciągniętej dłoni
mężczyzny, spojrzałam na zakrwawioną dziurę w jego głowie. Lśniła świeżą wilgocią.
Zamarłam. Za sobą miałam pustą drogę, przed sobą również. Po prawej drzewa, po
lewej też. Jakieś trzydzieści metrów dalej, na południowym pasie autostrady najbliższa sterta
rozbitych samochodów. Coś kazało mi spojrzeć wprost do góry.
Szara plamka ledwie widoczna na oślepiającym jesiennym błękicie nieba.
Wisiała bez ruchu.
Cześć, Cassie, to ja, pan Dron. Miło cię spotkać.
Podniosłam się i dokładnie w tej samej sekundzie - naprawdę w tej samej, bo gdybym
wstała ułamek sekundy później, dorobiłabym się takiej samej dziury w głowie jak mężczyzna
w polarze - coś uderzyło mnie w nogę. Poczułam falę gorąca tuż nad kolanem i nie mogąc
utrzymać równowagi, upadłam na tyłek.
Nie słyszałam strzału. Mój chrapliwy oddech pod materiałem okrywającym usta, świst
lodowatego wiatru w trawie, dudnienie krwi w uszach - wszystko było dokładnie tak jak
wcześniej.
Uciszacz.
Tylko takie wyjaśnienie miało sens. Strzelec musiał korzystać z tłumika.
Postanowiłam, że będę ich od teraz nazywać uciszaczami. Ta nazwa doskonale opisywała to,

czym się zajmowali.
Kiedy stoisz w obliczu śmierci, coś przejmuje nad tobą kontrolę. Czołowe partie
mózgu przestają działać, oddając dowodzenie najstarszym obszarom, tym samym, które
zajmują się twoim oddychaniem, mruganiem i utrzymywaniem rytmu serca. Stworzonym
przez naturę po to, by zachować nas przy życiu. To one potrafią rozciągać czas na
podobieństwo toffi, sprawiając, że sekundy stają się godzinami, a minuta może trwać dłużej
niż letnie popołudnie.
Pochyliłam się, by podnieść karabin, który upuściłam, padając, a ziemia przede mną
momentalnie eksplodowała fontanną kurzu i wyrwanej trawy.
Dobra, o karabinie mogłam zapomnieć.
Wyjęłam zza pazuchy swojego lugera i pokuśtykałam w stronę najbliższego
samochodu. Nie czułam zbyt wielkiego bólu - choć spodziewałam się, że jeszcze zdążymy się
lepiej poznać - zanim jednak dobiegłam do starego buicka, krew całkowicie przemoczyła
nogawkę moich dżinsów.
Ledwie zdążyłam się schylić, gdy na moją głowę posypały się odłamki tylnej szyby.
Szurając plecami o ziemię, wcisnęłam się pod samochód. Nikt raczej nie powiedziałby, że
jestem szczególnie duża, miejsca jednak było bardzo mało, nie mogłam się odwrócić na
brzuch, nie miałam szans zareagować, gdyby niebezpieczeństwo nadeszło od lewej.
Dałam się zapędzić w kozi róg. Jak na piątkową uczennicę mogącą się pochwalić
świadectwem z paskiem okazałam się naprawdę mało rozgarnięta. Mogłam przecież zostać w
lesie ze swoimi książeczkami i pamiąteczkami, tam miałabym przynajmniej gdzie uciekać w
razie ataku.
Mijały kolejne minuty, a ja wciąż leżałam na plecach, krwawiąc na beton. Kręcąc
głową na wszystkie strony i spoglądając ponad własnymi stopami, próbowałam wypatrzyć
napastnika. Gdzie on się, u diabła, podziewa? Dlaczego jeszcze się nie pojawił? Nagle
przyszło mi coś do głowy: a co jeśli strzela do mnie z karabinu snajperskiego? Jeśli tak to
właśnie wyglądało, to równie dobrze mógł się czaić jakiś kilometr dalej.
Co oznaczało również, że mam więcej czasu, niż mi się początkowo wydawało.
Mogłam wymyślić skuteczniejszy sposób ucieczki niż mamrotanie desperackiej, chaotycznej
modlitwy: Spraw, żeby sobie poszedł. Spraw, żeby śmierć nie trwała zbyt długo. Pozwól mi
żyć. Pozwól, żeby to się już skończyło...
Pociłam się, zamarzałam i całym moim ciałem wstrząsały dreszcze. Wiedziałam, że
przechodzę wstrząs pourazowy i że muszę coś wymyślić.
Myśl, Cassie.

Tylko do tego się nadajemy. Dzięki temu tutaj się znaleźliśmy. To właśnie dlatego
istniał ten samochód, pod którym znalazłam schronienie. Byliśmy ludźmi. A ludzie myślą.
Planują. Najpierw marzą, a potem zmieniają swoje marzenia w rzeczywistość.
Musiałam zrobić to samo.
Dopóki się nie zbliży, nie będzie mógł mnie dopaść. A kiedy już się pojawi... kiedy
pochyli głowę, żeby na mnie spojrzeć... kiedy sięgnie przed siebie, by złapać mnie za kostkę i
wywlec...
Nie. Na pewno jest bardziej przebiegły. Będzie zakładał, że jestem uzbrojona. Nie
podejmie ryzyka. Czy uciszaczy obchodzi, że zginą? Czy znają strach? Miałam wystarczająco
dużo dowodów na to, że pogardzają życiem. Pytanie brzmiało, czy cenią własne życie
bardziej niż odbieranie życia innym.
Czas nadal stał w miejscu. Minuta trwała dłużej niż pora roku. Nie rozumiałam,
dlaczego strzelec tak się guzdrze.
Mój świat zawisł na wyborze albo-albo. Albo przyjdzie mnie załatwić, albo nie. Musi
to jednak dokończyć, prawda? Z tego powodu się tutaj zaczaił. O to przecież w tym chodziło.
Albo-albo: albo pobiegnę - pokuśtykam, potoczę się, albo zostanę pod tym
samochodem i wykrwawię się na śmierć. Jeśli zaryzykuję ucieczkę, wystawię się na strzał.
Nie przebiegnę nawet pół metra. Jeśli zostanę, osiągnę dokładnie taki sam efekt, tylko
wszystko będzie o wiele bardziej bolesne, przerażające i powolne.
Przed oczami zamigotały mi czarne gwiazdy. Nie mogłam nabrać wystarczającej
ilości powietrza. Sięgnęłam lewą ręką i zdjęłam szmatkę osłaniającą usta.
Szmatka.
Cassie, czasem jesteś kretynką.
Odłożyłam pistolet. To była najtrudniejsza część - konieczność rozstania się z bronią.
Delikatnie uniosłam nogę i wsunęłam pod nią szmatkę. Nie mogłam podnieść głowy,
więc nie widziałam, co robię. Wpatrywałam się w czarne gwiazdy, eksplodujące na brudnym
podwoziu buicka, próbując złapać oba końce szmatki i związać je jak najmocniej. Po
zawiązaniu węzła sprawdziłam palcem ranę.
Krew wciąż płynęła, ale nie tryskała niczym z fontanny tak jak przed chwilą, nim
wypróbowałam ten prowizoryczny opatrunek.
Podniosłam pistolet. Od razu lepiej. Chłód nieco zelżał i przejaśniło mi się trochę
przed oczami. Przesunęłam się kilka centymetrów w lewo. Nie chciałam leżeć we własnej
krwi.
Gdzie on jest? Miał przecież mnóstwo czasu, żeby to dokończyć.

Chyba że już to zrobił...
Ta myśl sprawiła, że ponownie zamarłam i przez kilka sekund bezwiednie
wstrzymywałam oddech.
On nie przyjdzie. Nie pojawi się, bo wie, że nie musi. Jest pewien, że nie odważę się
wyjść, a jeżeli tego nie zrobię, to już po mnie. Pozwoli, żebym się tu zagłodziła, wykrwawiła
lub umarła z odwodnienia.
Wie dokładnie to samo co ja: ucieczka równa się śmierci, pozostanie równa się
śmierci.
Może sobie poszukać następnej ofiary.
O ile są jeszcze jakieś ofiary.
A jeśli jestem ostatnia?
Daj spokój, Cassie. W pięć miesięcy mieliby wybić siedem miliardów ludzi? Nie
jesteś ostatnia, a nawet jeśli jesteś - zwłaszcza wtedy - nie możesz tego tak zostawić. Nie
możesz się wykrwawić pod tym cholernym buickiem. To nie może być ostatnie słowo
ludzkości.
Oczywiście, że nie!

10
Pierwsza fala zmiotła z powierzchni ziemi pół miliona ludzi.
Po drugiej ta liczba na nikim nie robiła wrażenia.
Być może niektórzy z was nie wiedzą, że żyjemy na niespokojnej planecie.
Kontynenty znajdują się na płytach skalnych zwanych tektonicznymi, które unoszą je na
morzu płynnej lawy. Płyty te nieustannie ścierają się, popychają i szorują o siebie nawzajem,
wytwarzając ogromne ciśnienie. Z czasem ich wzajemny nacisk staje się tak duży, że
przesuwają się, uwalniając ogromną ilość energii i powodując trzęsienie ziemi. Jeśli stanie się
to na jednym z uskoków tektonicznych znajdujących się wokół każdego z kontynentów,
wstrząs powoduje powstanie superfali zwanej tsunami.
Ponad czterdzieści procent ludności świata mieszka w odległości stu kilometrów od
wybrzeża. To trzy miliardy ludzi.
Wystarczyło, że Przybysze wywołali ulewę.
Wyobraźcie sobie metalowy pręt dwa razy dłuższy niż Empire State Building i trzy
razy cięższy. Umieśćcie go nad jednym z uskoków i zrzućcie z górnych warstw atmosfery.
Niech po prostu spadnie, bez żadnego napędu czy systemu naprowadzającego. Zanim dotrze
do powierzchni wody, siła grawitacji nada mu prędkość dziewiętnastu kilometrów na sekundę
- dwudziestokrotnie większą, niż ma wystrzelony w powietrze pocisk.
Uderzenie o powierzchnię będzie miało siłę miliard razy większą niż bomba zrzucona
na Hiroszimę.
Pa, pa, Nowy Jorku. Żegnaj, Sydney. Adieu, Kalifornio, Waszyngtonie, Oregonie,
Alasko, Kolumbio Brytyjska. Bywaj, Wschodnie Wybrzeże.
Japonia, Hongkong, Londyn, Rzym, Rio.
Miło było was poznać. Mamy nadzieję, że wam się tu podobało!
Pierwsza fala skończyła się w ciągu kilku chwil.
Druga trwała nieco dłużej. Prawie cały dzień.
Trzecia? Ta ciągnęła się jakieś dwanaście tygodni. Trzy miesiące, podczas których
umarło... cóż, według szacunków taty dziewięćdziesiąt siedem procent tych, co mieli pecha i
nie zginęli podczas dwóch pierwszych fal.
Dziewięćdziesiąt siedem procent z czterech miliardów? Policzcie sami.
Ito właśnie wtedy latające spodki obcego imperium spadły na ziemię i rozpoczęły
ostrzał. A ocalali mieszkańcy planety zgromadzili się pod wspólnym sztandarem, by raz
jeszcze odegrać mit Dawida i Goliata. Czołgi kontra działa laserowe. Dawajcie ich tutaj,

jeszcze im pokażemy!
Niestety nie. Nie mieliśmy tyle szczęścia.
Nie mieliśmy tyle szczęścia.
A oni nie byli tacy głupi.
Jak zabić prawie cztery miliardy ludzi w trzy miesiące?
Z pomocą ptaków.
Wiecie, ile jest na świecie ptaków? Chcecie zgadywać? Milion? Miliard? A może
ponad trzysta miliardów? To około siedemdziesięciu pięciu ptaków na każdego mężczyznę,
kobietę i dziecko, którzy przetrwali dwie pierwsze fale.
Na każdym kontynencie znajdują się tysiące gatunków ptaków. A ptaki nie znają
pojęcia granic. Poza tym dużo srają. Pięć albo sześć razy dziennie. To ponad trylion
malutkich pocisków spadających z nieba każdego dnia.
Nie można wymyślić bardziej efektywnego systemu dystrybucji wirusa, który zabija
dziewięćdziesiąt siedem procent chorych.
Tata uważał, że musieli użyć czegoś podobnego do wirusa gorączki krwotocznej
Ebola-Zaire i zmodyfikować go genetycznie. Ebola nie przenosi się drogą kropelkową. Ale
wystarczy zmodyfikować jedno białko, a choroba zacznie rozprzestrzeniać się w powietrzu
jak grypa. Wirus umiejscawia się w płucach. Najpierw zaczynasz kaszleć. Potem dostajesz
gorączki. Boli cię głowa. Strasznie. Na tym etapie choroby wykasłujesz malutkie krople
zawirusowanej krwi. Wirus przedostaje się do wątroby, nerek, mózgu. Masz już w organizmie
miliardy zarażonych komórek. Stajesz się żywą bombą wirusową. A kiedy eksplodujesz,
zarażasz wszystkich wokół. Fachowo nazywa się to wykrwawieniem. Wirusy wylewają się z
ciebie każdym możliwym otworem jak szczury uciekające z tonącego statku. Ustami, nosem,
uszami, tyłkiem, a nawet oczami. Dosłownie płaczesz krwawymi łzami.
Różnie go nazywaliśmy. Krwawa śmierć albo czerwona zaraza. Plaga. Czerwone
tsunami. Czwarty jeździec. Mniejsza o nazwę, ważne jest to, że po trzech miesiącach
dziewięćdziesiąt siedem osób na sto było martwe.
Całe morze krwawych łez.
Czas zaczął płynąć do tyłu. Pierwsza fala cofnęła nas do osiemnastego wieku.
Następne dwie cisnęły nas z powrotem do neolitu.
Znów byliśmy łowcami i zbieraczami. Koczownikami. Zwierzętami u dołu piramidy
żywieniowej.
Ale wciąż nie straciliśmy nadziei. Jeszcze nie.
Wciąż było nas wystarczająco wielu, żeby walczyć.

Atak frontalny nie wchodził w grę, ale mogliśmy prowadzić działania partyzanckie.
Wierzyliśmy, że jesteśmy w stanie skopać Przybyszom dupska. Mieliśmy wystarczająco dużo
broni i amunicji, a pierwszą falę przetrwała również część środków transportu.
Nasze wojska zostały zdziesiątkowane, ale na każdym kontynencie wciąż istniały
sprawne i gotowe do działania jednostki. Były też bunkry i jaskinie, podziemne bazy, w
których mogliśmy chować się latami. Jeśli najeźdźcy z kosmosu byli Ameryką, to my byliśmy
Wietnamem.
A Przybysze na to: „Pewnie, nie ma sprawy”.
Sądziliśmy, że rzucili w nas wszystkim, co mieli. A przynajmniej tym, co mieli
najgorszego. Ciężko było wyobrazić sobie coś gorszego od czerwonej śmierci. Ci, którzy
przetrwali trzecią falę - mając naturalną odporność na chorobę - przyczaili się, zebrali zapasy
i czekali, aż przywódcy powiedzą im, co robić. Wiedzieliśmy, że ktoś z władz musiał
przetrwać, bo od czasu do czasu z hukiem przelatywał nad nami myśliwiec. Słyszeliśmy też w
oddali coś, co brzmiało jak odgłosy bitwy albo przejeżdżających wojskowych transporterów.
Moja rodzina miała chyba więcej szczęścia niż pozostałe. Czwarty jeździec odjechał z
mamą, ale tata, Sammy i ja przeżyliśmy. Ojciec przechwalał się wyjątkowymi genami.
Przechwałki w obliczu siedmiu miliardów trupów wydawały się mocno nie na miejscu, ale
tata po prostu był sobą. Ludzkość znalazła się na krawędzi zagłady, a on starał się znaleźć w
tej sytuacji jakieś pozytywy.
Czerwone tsunami wyludniło większość miast i wiosek. Nie działały elektryczność ani
kanalizacja, a sklepy już dawno splądrowano z wszystkiego, co stanowiło jakąkolwiek
wartość. Ścieki na ulicach sięgały do kostek. Pioruny uderzały w budynki podczas letnich
burz, wywołując pożary.
Był też problem z ciałami.
Leżały dosłownie wszędzie. W domach, schroniskach, szpitalach, mieszkaniach,
biurach, szkołach, kościołach i synagogach, a nawet w magazynach. W pewnym momencie
poczuliśmy się kompletnie przytłoczeni ich liczbą. Nie nadążaliśmy z grzebaniem ani z
paleniem zwłok. Lato zarazy było koszmarnie upalne, a odór gnijących ciał wisiał w
powietrzu jak niewidzialna, w trująca mgła. Maczaliśmy w perfumach kawałki materiału i
owijaliśmy nimi usta i nosy, ale do wieczora materiał i tak przesiąkał smrodem. Mogliśmy
więc jedynie siedzieć i próbować powstrzymać mdłości.
Aż - czyż to nie zabawne! - w końcu się przyzwyczailiśmy.
Przeczekaliśmy trzecią falę, barykadując się w domu. Po pierwsze, zarządzono
kwarantannę. Po drugie, po ulicach szlajały się bandy pijaków włamujących się do mieszkań.

Wiecie - morderstwa, gwałty, grabieże, podpalenia. Te sprawy. Po trzecie, byliśmy
śmiertelnie przerażeni perspektywą tego, co będzie dalej.
Ale przede wszystkim siedzieliśmy w domu, ponieważ tata nie chciał opuścić mamy.
Była zbyt chora, żeby podróżować, a tata nie umiał zostawić jej samej.
Kazała mu odejść. Porzucić ją. I tak miała umrzeć. Nie chodziło o nią, ale o mnie i
Sammyego, bezpieczeństwo jej dzieci.
O przyszłość i nadzieję, że jutro okaże się lepsze niż dziś.
Tata nie dyskutował. Ale też nie odszedł. Czekał na to, co musiało nadejść. Starał się
jej ulżyć w ostatnich chwilach, na ile to było możliwe. Tymczasem przeglądał mapy, spisywał
niezbędne rzeczy i gromadził zapasy. Mniej więcej wtedy zaczęła się ta jego obsesja na
punkcie zbierania książek i odbudowywania cywilizacji. Pewnej nocy dym rozwiał się na
tyle, że zobaczyliśmy Księżyc. Wyszliśmy do ogródka i patrzyliśmy przez mój stary teleskop,
jak statek matka majestatycznie żegluje po niebie na tle Drogi Mlecznej. Gwiazdy świeciły
teraz znacznie jaśniej, niemal rzęsiście, blaskiem nieprzyćmionym światłem stworzonym
przez człowieka.
- Na co oni czekają? - zapytałam. Wciąż spodziewałam się, jak wszyscy inni,
latających talerzy, pojazdów kroczących i laserowych dział. - Dlaczego po prostu z nami nie
skończą?
Tata potrząsnął głową.
- Nie wiem, kochanie - odparł. - Może już skończyli? Może ich celem nie było zabicie
wszystkich, tylko zmniejszenie liczby ludzi do takiej, nad którą da się łatwo zapanować?
- A potem? Czego oni chcą?
- Myślę, że ważniejszym pytaniem jest: „Czego potrzebują?”
- oznajmił łagodnym tonem, jakby miał dla mnie naprawdę złe wieści. - Wiesz, są
bardzo ostrożni.
- Ostrożni?
- Starają się nie zniszczyć niczego ponad to, co absolutnie koniecznie. To dlatego tutaj
są, Cassie. Potrzebują tej planety.
- Ale nie nas - szepnęłam. Znów znalazłam się na krawędzi. Po raz milion pierwszy
miałam rozpaść się na kawałki.
Tak jak milion razy wcześniej tata objął mnie ramieniem.
- Cóż, mieliśmy naszą szansę. Niezbyt dobrze radziliśmy sobie z Ziemią. Założę się,
że gdybyśmy mogli cofnąć się w czasie i porozmawiać z dinozaurami, zanim spadł
asteroid...Uderzyłam go tak mocno, jak tylko mogłam i pobiegłam do domu.

Nie wiem, gdzie było gorzej - w domu czy na dworze. Na zewnątrz czułam się
całkiem odsłonięta, nieustannie obserwowana, naga pod otwartym niebem. Ale w środku
zawsze panował półmrok. Zabite deskami okna blokowały światło słoneczne w ciągu dnia.
Nocą zapalaliśmy świece, ale ich zapasy powoli się kończyły. Jedna na pokój musiała
wystarczyć. W niegdyś swojskich kątach czaiły się teraz mroczne cienie.
- Co się stało, Cassie? - pytał mój brat Sammy. Słodki pięciolatek. Miał duże, brązowe
oczy pluszowego misia i trzymał w objęciach brązowookiego niedźwiadka, futrzanego
członka naszej rodziny. Teraz ten miś leży schowany na dnie mojego plecaka. - Czemu
płaczesz?
Jemu też od razu zaszkliły się oczy.
Ominęłam go i ruszyłam w stronę swojego pokoju - pokoju szesnastoletniego
ludzkiego dinozaura, Cassiopei Sullivanus Extinctus. Po chwili jednak zawróciłam. Nie
mogłam zostawić go płaczącego. Odkąd mama zachorowała, staliśmy się sobie bardzo bliscy.
Niemal co noc śniły mu się koszmary, więc przychodził po ciemku do mnie, wpełzał pod
kołdrę i przyciskał buźkę do mojej piersi. Czasami zapominał się i szeptał mi do ucha:
„mamo”.
- Widziałaś ich, Cassie? Nadchodzą?
- Nie, kochanie - powiedziałam, wycierając mu łzy. - Nikt nie nadchodzi.
Jeszcze nie.

11
Mama umarła we wtorek.
Tata pochował ją w ogródku pod różanym klombem. Prosiła oto przed śmiercią. W
najgorszym okresie szalejącej zarazy codziennie umierały setki ludzi. Większość ciał
wywożono na obrzeża miast i palono. Umierające miasta nieustannie otoczone były tlącymi
się stosami pogrzebowymi.
Zostałam z Sammym, jak polecił mi tata. Mój brat wyglądał jak żywy trup powłóczył nogami, wciąż miał otwarte usta albo ssał kciuk, jakby znów miał dwa lata. Patrzył
przed siebie pustymi oczami pluszowego misia. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej mama
bujała go na huśtawce, zabierała na lekcje karate, myła mu włosy i tańczyła z nim do
ulubionych piosenek. Teraz tata wynosił ją do ogródka owiniętą w białe prześcieradło.
Widziałam ojca przez okno w kuchni. Klęczał przy płytkim grobie. Pochylił głowę, a
jego skulonymi ramionami wstrząsał gwałtowny szloch. Ani razu nie widziałam, żeby płakał,
odkąd przylecieli Przybysze. Sytuacja stawała się coraz bardziej tragiczna, a kiedy
sądziliśmy, że gorzej już być nie może, oni udowadniali nam, jak bardzo się myliliśmy. Ale
tata nigdy nie wpadał w panikę. Nawet kiedy u mamy pojawiły się pierwsze symptomy
choroby, zachował spokój. Zwłaszcza przy niej. Nie opowiadał, co dzieje się za
zabarykadowanymi drzwiami i oknami. Przykładał jej do czoła mokre kompresy. Kąpał ją,
przebierał i karmił. Nie widziałam, żeby choć raz przy niej płakał. Niektórzy strzelali sobie w
łeb, wieszali się, łykali garściami tabletki albo skakali z wysokich budynków. Tata walczył z
otaczającą nas ciemnością.
Śpiewał mamie. Powtarzał głupie dowcipy, które słyszała już milion razy. I kłamał.
Łgał tak, jak to robią rodzice - mówił dobre rzeczy, które pomagają zasnąć.
- Słyszałem dzisiaj kolejny samolot. To chyba był myśliwiec. A więc nie straciliśmy
wszystkiego.
- Spadła ci trochę gorączka i oczy wyglądają lepiej. Może to coś innego, po prostu
zwykła grypa.
W ostatnich godzinach życia wycierał jej krwawe łzy.
Przytrzymywał ją, kiedy wymiotowała czarnymi, zawirusowanymi strzępkami, w
które przemienił się jej żołądek.
Przyprowadził mnie i brata do pokoju, żebyśmy mogli się pożegnać.
- Będzie dobrze - zapewniła Sammyego. - Wszystko skończy się dobrze. - I do mnie: On cię potrzebuje, Cassie. Opiekuj się nim. Opiekuj się swoim ojcem.

W odpowiedzi oświadczyłam jej, że wyzdrowieje. Niektórzy zdrowieli. Najpierw
chorowali, a potem nagle wirus zostawiał ich w spokoju. Nikt nie rozumiał dlaczego. Może
mu nie smakowali? Nie mówiłam tego, żeby ją pocieszyć. Naprawdę w to wierzyłam.
Musiałam wierzyć.
- Mają tylko ciebie - szepnęła mama. To były jej ostatnie słowa do mnie.
Fale czerwonego tsunami na końcu dobierały się do mózgu. Wirus przejmował
całkowitą kontrolę. Niektórzy wpadali wtedy w obłęd. Walili pięściami, drapali, kopali,
gryźli. Tak jakby zaraza równie mocno nas potrzebowała i nienawidziła. Jakby nie mogła się
doczekać, kiedy się uwolni.
Mama patrzyła na tatę, ale go nie poznawała. Nie rozumiała, gdzie jest. Kim jest. Co
się z nią dzieje. Uśmiechała się ciągle w ten sam potworny, bezmyślny sposób. Rozciągnięte
wargi ukazywały krwawiące dziąsła i poplamione zęby. Wydawała jakieś dźwięki, ale to nie
były słowa. Część jej mózgu odpowiedzialna za słownictwo została zjedzona przez chorobę, a
ta nie znała języka. Umiała się tylko rozmnażać.
W końcu mama umarła, dygocząc szaleńczo i wydając z siebie gardłowe okrzyki.
Nieproszeni goście opuszczali jej ciało każdym otworem. Skończyli z nią, wykorzystali do
cna. Czas zgasić światła i znaleźć nowy dom.
Tata po raz ostatni umył ją i uczesał. Wypłukał z zębów zaschniętą krew. Kiedy
przyszedł powiedzieć, że odeszła, był spokojny. Nie płakał. Obejmował mnie, kiedy
szlochałam.
Obserwowałam przez kuchenne okno, jak klęczy obok niej na rabatce. Sądząc, że nikt
go nie widzi, rozluźnił gorset, którym opiął się tak mocno, że mógł trzymać pion, podczas gdy
wszyscy inni rozpadli się na kawałki.
Sprawdziłam, czy z Sammym wszystko w porządku, i wyszłam na zewnątrz.
Usiadłam koło ojca i położyłam mu rękę na ramieniu. Delikatnie, inaczej niż poprzednio,
kiedy go uderzyłam. Nie odezwałam się i on też nic nie mówił. Trwaliśmy tak przez długi
czas.
W końcu wsunął mi coś do ręki. Obrączkę mamy. Chciała, żebym ją miała.
- Uciekamy, Cassie. Jutro rano.
Skinęłam głową. Wiedziałam, że była jedyną przyczyną, dla której jeszcze nie
odeszliśmy. Delikatne łodyżki róż kiwały się i kołysały na wietrze, jakby mnie naśladowały.
- Dokąd idziemy?
- Daleko. - Rozejrzał się wokół oczami szeroko otwartymi ze strachu. - Tu nie jest już
bezpiecznie.

Jasne, pomyślałam. A kiedykolwiek było?
- Wojskowa baza sił lotniczych Wright-Patterson znajduje się tylko sto sześćdziesiąt
kilometrów stąd. Jeśli mocno się sprężymy i pogoda się utrzyma, możemy tam być za pięć
czy sześć dni.
-1 co wtedy? - Przybysze sprawili, że tak właśnie teraz myśleliśmy: „Dobrze, zrobimy
to, a potem?” Spojrzałam na ojca wyczekująco. Był najmądrzejszą osobą, jaką znałam. Jeśli
on nie umiał odpowiedzieć na pytanie, nikt inny też tego nie potrafił. Ja z pewnością nie.
Chciałam, żeby odpowiedział. Potrzebowałam tego.
Potrząsnął głową, jakby nie zrozumiał moich słów.
- Co jest w Wright-Patterson? - spytałam.
- Nie wiem, czy cokolwiek tam jest. - Próbował się uśmiechnąć, ale tylko wykrzywił
usta w paskudnym grymasie, jakby zabolała go twarz.
- To dlaczego tam idziemy?
- Nie możemy tu zostać - odparł przez zaciśnięte zęby. - A skoro nie możemy zostać
tutaj, musimy gdzieś iść. Jeśli zostały jeszcze jakieś władze... - Potrząsnął głową. Nie po to
wyszedł na zewnątrz. Zrobił to, żeby pochować żonę. - Wejdź do środka, Cassie.
- Pomogę ci.
- Poradzę sobie sam.
- To moja mama. Ja też ją kochałam. Proszę, pozwól mi pomóc. - Znów płakałam. Nie
widział moich łez. W ogóle nie patrzył na mnie ani na mamę. Po prostu gapił się przed siebie.
Tam gdzie kiedyś był świat, teraz ziała czarna dziura, a my lecieliśmy w jej kierunku. Czego
moglibyśmy się przytrzymać? Oderwałam jego rękę od ciała mamy i przycisnęłam sobie do
policzka. Powiedziałam mu, że go kocham, że mama go kochała i że wszystko będzie dobrze.
Czarna dziura oddaliła się odrobinę.
- Wracaj do środka, córeczko - poprosił łagodnie. - Sammy potrzebuje cię bardziej niż
ona.
Poszłam. Brat siedział na podłodze w swoim pokoju, niszcząc kosmicznym
myśliwcem Gwiazdę Śmierci.
- Ziuuuu, ziuuu, wchodzę do środka, ty czerwony potworze!
Na zewnątrz tata klęczał na świeżo skopanej ziemi. Brązowa ziemia, czerwone róże,
szare niebo, białe prześcieradło.

12
Teraz chyba musimy pogadać o Sammym.
Nie ma innego sposobu, żebym się do tego zabrała.
Tego, czyli wydostania się z mojej kryjówki. Wysuwając się spod buicka, poczułam
na zadrapanym policzku promienie słońca. Pierwsze centymetry były najgorsze. Najdłuższe
centymetry we wszechświecie. Te centymetry rozciągały się w nieskończoność.
Tego, czyli opuszczenia miejsca na autostradzie, gdzie stanęłam twarzą w twarz z
niewidzialnym wrogiem.
Trzymałam się myśli o Sammym, aby nie popaść w szaleństwo. Była jedyną rzeczą,
jakiej Przybysze nie mogli mi zabrać, chociaż odebrali wszystko inne.
Sammy to powód, dla którego się nie poddałam i nie zostałam pod samochodem,
czekając na śmierć.
Ostatni raz widziałam go przez tylne okno szkolnego autobusu. Przyciskał czoło do
szyby i machał na pożegnanie. Uśmiechał się. Zupełnie jakby jechał na wycieczkę klasową był podekscytowany i niespokojny, ale wcale się nie bał. Przecież był z innymi dziećmi.
Siedział w szkolnym autobusie, który tak dobrze znał. Nie ma nic bardziej zwyczajnego od
wielkiego, żółtego, szkolnego autobusu. Jest tak normalny, że po czterech miesiącach
nieustannego koszmaru byliśmy kompletnie w szoku, widząc pojazd wjeżdżający do obozu
dla uchodźców. To było jak McDonalds na Księżycu. Kompletnie szalone, dziwne i po prostu
niemożliwe.
Mieszkaliśmy w obozie od kilku tygodni. Byliśmy jedyną rodziną wśród
pięćdziesięciu osób, które się tam znajdowały. Oprócz nas mieszkali tam tylko wdowcy,
wdowy i sieroty. Pozostałości innych rodzin, ludzie, którzy poznali się dopiero tutaj.
Najstarsza osoba miała około sześćdziesięciu lat. Sammy był najmłodszy z ośmiorga dzieci.
Poza mną żadne nie miało więcej niż czternaście lat.
Obóz znajdował się na wyrąbanej w lesie polanie około trzydziestu kilometrów od
naszego miasteczka. Powstał podczas trzeciej fali. Urządzono tu szpital połowy, bo te w
mieście nie były w stanie przyjmować więcej chorych. Sklecone z ręcznie pociętych belek i
ocalałej blachy budynki stały blisko siebie. Większy mieścił oddział dla zarażonych. W małej
chałupce mieszkali lekarze, którzy zajmowali się chorymi, dopóki sami nie zostali porwani
przez czerwone tsunami. Były tam też ogród i zbiornik na deszczówkę, dzięki której można
było prać, myć się i zaspokajać pragnienie.
Jedliśmy i spaliśmy w dużym budynku. Wykrwawiło się tam pięćset czy sześćset

osób, ale podłogi i ściany potraktowano wybielaczem, a polowe łóżka, na których leżeli
chorzy, spalono. Wciąż czuć było woń zarazy, przypominającą zapach skwaśniałego mleka, a
wybielacz nie zdołał usunąć wszystkich plam. Malutkie, rdzawe kropki pokrywały ściany, a
na podłogach rozlewały się długie, sierpowate kleksy. Zupełnie, jakbyśmy mieszkali w
trójwymiarowym, abstrakcyjnym malowidle.
Szopa pełniła funkcję magazynu i składu broni. Były tam puszkowane warzywa,
próżniowo zapakowane mięso, worki z ryżem i podstawowe produkty spożywcze, takie jak
sól. Poza tym śrutówki, pistolety, półautomaty, a nawet kilka wyrzutni rac. Wszyscy chodzili
uzbrojeni po zęby. Znów żyliśmy na Dzikim Zachodzie.
Kilkaset metrów w głąb lasu, na tyłach budynków, znajdował się płytki dół. Palono w
nim ciała. Nie wolno nam było się do niego zbliżać, więc oczywiście to zrobiliśmy z
kilkorgiem starszych dzieciaków. Był wśród nich Smalec, dziwaczny osobnik, który ksywkę
zawdzięczał zapewne długim, zaczesanym na żelu włosom. Miał trzynaście lat i był hieną
cmentarną. Naprawdę - dosłownie brodził w prochach, szukając biżuterii, monet,
wszystkiego, co uznał za wartościowe albo „interesujące”. Przysięgał, że nie jest świrusem.
- Na tym polega różnica. - Chichotał, grzebiąc w najnowszych łupach. Jego ręce były
oblepione ludzkimi szczątkami, pod paznokciami miał pełno obrzydlistwa.
- Jaka różnica?
- Pomiędzy byciem kimś a byciem nikim. Wrócił handel wymienny, skarbie! Trzymał w ręku diamentowy naszyjnik. - Kiedy to wszystko już się przewali, będą rządzić ci
z nas, którzy zadbali o zgromadzenie odpowiednich dóbr.
Myśl, że Przybysze chcą zabić wszystkich, nadal mało komu mieściła się w głowie,
nawet wśród dorosłych. Smalec sądził, że jest raczej jednym z Indian, którzy sprzedali
Manhattan za garstkę paciorków, a nie gatunkiem na wymarciu, chociaż to drugie
stwierdzenie było znacznie bliższe prawdy.
Tata dowiedział się o istnieniu obozu kilka tygodni wcześniej, kiedy u mamy pojawiły
się pierwsze oznaki choroby. Próbował przekonać ją, żebyśmy się tam udali, ale ona
wiedziała, że nikt nie może jej pomóc. Jeśli miała umrzeć, chciała, by stało się to w jej
własnym domu, a nie w jakimś pseudohospicjum w środku lasu. Później, kiedy była już
bliska śmierci, usłyszeliśmy, że szpital zmienił się w punkt zborny, coś w rodzaju kryjówki
dla ocalałych. Znajdował się dość daleko od miasta, dzięki czemu można było przypuszczać,
że przetrwa następną falę, jakkolwiek by wyglądała (najbardziej prawdopodobne wydawały
się naloty z powietrza). Jednocześnie władze mogłyby nas łatwo znaleźć, gdyby wyruszyły na
poszukiwania - zakładając oczywiście, że wciąż istniał jakiś rząd i gdziekolwiek się wybierał.

Niekwestionowanym przywódcą obozu był emerytowany żołnierz piechoty morskiej o
nazwisku Hutchfield. Wyglądał jak żywy ludzik lego - miał kwadratowe ręce, głowę i
szczęki. Codziennie wkładał ten sam obcisły podkoszulek bez rękawów, poplamiony czymś,
co mogło być krwią, ale czarne buciory zawsze wypastowane miał na wysoki połysk. Golił
głowę (chociaż przede wszystkim powinien był rozważyć ogolenie klaty oraz pleców) i miał
mnóstwo tatuaży. Lubił broń. Nosił dwa pistolety zawieszone przy pasku, giwerę na plecach i
strzelbę przewieszoną przez ramię. Nikt nie dźwigał ze sobą więcej broni niż Hutchfield.
Może miało to coś wspólnego z tym, że był niekwestionowanym szefem.
Wartownicy zobaczyli nas, gdy się zbliżaliśmy. Kiedy dotarliśmy do polnej drogi
prowadzącej do obozu w lesie, Hutchfield już na nas czekał w towarzystwie gościa o imieniu
Brogden. Byłam przekonana, że specjalnie obwiesili się bronią jak choinki. Hutchfield kazał
nam się rozdzielić. Chciał porozmawiać z tatą, a Brogden miał pogadać ze mną i z Sammym.
Wyjaśniłam Hutchfieldowi, co myślę o jego propozycji - wskazując, w którą część
wytatuowanego ciała może ją sobie wsadzić.
Właśnie straciłam jedno z rodziców. Nie bardzo podobał mi się pomysł, że mam też
stracić drugie.
- Wszystko będzie w porządku, Cassie - uspokajał mnie ojciec.
- Nie znamy tych ludzi - kłóciłam się z nim. - To może być kolejna grupa uzich, tato.
Słowo „uzi” oznaczało w slangu uzbrojonego zbira - mordercę, gwałciciela, handlarza
na czarnym rynku, porywacza albo jednego z pozostałych śmieci, od których zaroiło się w
czasie trzeciej fali. To z powodu uzich ludzie barykadowali się w domach i gromadzili zapasy
jedzenia oraz broni. To nie kosmici zmusili nas do uzbrojenia się po zęby, ale nasi kochani
współtowarzysze.
- Po prostu są ostrożni - odparł tata. - Zrobiłbym to samo na ich miejscu.
Poklepał mnie uspokajająco po ramieniu. Do cholery, stary, jeśli jeszcze raz
poklepiesz mnie tak, jakbym miała pięć lat... pomyślałam wtedy.
- Wszystko będzie w porządku, córeczko.
Odszedł z Hutchfleldem na tyle daleko, że niczego nie słyszałam, ale wciąż ich
widzieliśmy. To mnie trochę uspokoiło. Przyciągnęłam do siebie Sammyego. Starałam się jak
najlepiej odpowiedzieć na pytania Brogdena, z całej siły powstrzymując pragnienie, żeby mu
przywalić.
Jak się nazywamy?
Skąd przyszliśmy?
Czy ktoś z nas jest zarażony?

Czy moglibyśmy opowiedzieć mu, co się dzieje?
Co widzieliśmy?
Co słyszeliśmy?
Dlaczego tu jesteśmy?
- Masz na myśli obóz czy to pytanie o charakterze egzystencjalnym? - spytałam.
Ściągnął brwi w grubą kreskę i mruknął:
- Co?
- Gdybyś zadał mi to pytanie przed pierwszą falą, wyrecytowałabym pewnie:
„Jesteśmy tutaj, żeby służyć ludzkości i wnosić swój wkład w społeczeństwo”. A gdybym
chciała się wymądrzyć, to zapewne wymyśliłabym coś w rodzaju: „Bo gdybyśmy nie byli
tutaj, to bylibyśmy gdzie indziej”. Ale ponieważ tkwimy w tym bałaganie, odpowiem, że
jesteśmy tutaj, bo mieliśmy cholerne szczęście.
Przez moment niechętnie mi się przyglądał, po czym złośliwie stwierdził:
- Panna mądralińska z ciebie.
Nie wiem, jakich odpowiedzi udzielił tata, ale najwyraźniej były poprawne, ponieważ
pozwolono nam zamieszkać na terenie obozu. Staliśmy się jego pełnoprawnymi członkami,
co znaczyło, że tata (ale nie ja) mógł wybrać sobie broń ze składziku. Tata miał problem z
bronią. Nigdy jej nie lubił. Twierdził, że być może broń nie zabijała ludzi sama z siebie, ale
jej powstanie na pewno ułatwiło ten proceder. Uważał, że posiadanie broni jest nie tyle
niebezpieczne, ile raczej niewiarygodnie głupie.
- Nie sądzisz, że nasza broń niespecjalnie się przyda, kiedy będziemy musieli
skonfrontować się z technologiami wyprzedzającymi nas o tysiące, jeśli nie miliony lat? spytał Hutchfielda. - To jak rzucanie kamieniami i walenie maczetą w pocisk taktyczny.
Hutchfield nie pojmował, o co ojcu chodzi. W końcu był przecież żołnierzem piechoty
morskiej. Karabin to jego najlepszy przyjaciel, najbardziej zaufany towarzysz, odpowiedź na
każde pytanie.
Wtedy go nie rozumiałam. Co innego dziś.

13
Podczas dobrej pogody siedzieliśmy na dworze aż do pory spoczynku. Ta rudera źle
działała na samopoczucie. Pewnie dlatego, że została zbudowana z takiego, a nie innego
powodu. Samo jej istnienie przypominało nam o nieprzyjemnych sprawach. O powodach, dla
których i ona, i my znajdowaliśmy się w środku lasu. Bywały wieczory, kiedy wszyscy mieli
dobry humor, prawie jakbyśmy znaleźli się na letnim obozie, gdzie jakimś cudem każdy z
każdym się lubi. Ktoś rzucił, że słyszał po południu dźwięk helikoptera i natychmiast
rozpoczęły się pełne nadziei dywagacje, czy to rząd wreszcie zabrał się do roboty i szykuje
się do kontrataku.
Niekiedy nastrój był ponury. W wieczornym powietrzu wyraźnie czuć było strach.
Byliśmy szczęściarzami. Przeżyliśmy wstrząs elektromagnetyczny, zatopienie wybrzeży,
zarazę, która zabiła wszystkich naszych bliskich i znajomych. Pokonaliśmy przeznaczenie.
Spojrzeliśmy śmierci w twarz, a ona mrugnęła pierwsza. Wydawałoby się, że powinniśmy
czuć się odważni i niezwyciężeni. Nic z tego.
Byliśmy jak Japończycy, którzy przetrwali wybuch bomby w Hiroszimie. Nie
rozumieliśmy, czemu wciąż tu jesteśmy, i nie mieliśmy pewności, że chcemy dalej żyć.
Opowiadaliśmy sobie historie z życia przed lądowaniem. Opłakiwaliśmy wspólnie
tych,

których

straciliśmy.

Cichcem

tęskniliśmy

za

smartfonami,

samochodami,

mikrofalówkami i Internetem.
Nocą obserwowaliśmy niebo. Statek matka odwzajemniał nasze spojrzenia
bladozielonym, wrogim okiem.
Dyskutowaliśmy nad tym, dokąd teraz iść. Było jasne, że nie możemy koczować w
lesie w nieskończoność. Przybysze mogli nie nadejść jeszcze przez jakiś czas, ale zima z
pewnością nas dopadnie. Musieliśmy znaleźć lepsze schronienie. Mieliśmy zapasów na kilka
miesięcy - albo mniej, zależy, ilu jeszcze ocalałych odnajdzie drogę do obozu. Czy
powinniśmy czekać na ratunek, czy ruszyć w drogę w poszukiwaniu pomocy? Tata był za tą
drugą opcją. Wciąż chciał dotrzeć do Wright-Patterson. Jeśli jeszcze gdzieś funkcjonowały
jakieś władze, to najpewniej właśnie tam.
Szybko mi to zbrzydło. Wszyscy tylko gadali, zamiast rozwiązywać problemy.
Miałam ochotę powiedzieć tacie: Niech ci idioci się wypchają. Chodźmy do
Wright-Patterson. Zabierzmy tych, którzy chcą, i olejmy resztę.
Czasem wydawało mi się, że wiara w siłę stada jest mocno przereklamowana.
Zabrałam Sammyego do budynku i położyłam do łóżka. Zmówiłam z nim paciorek.

„Ojcze nasz, któryś jest w niebie”... Dla mnie to były tylko słowa. Czcza gadanina. Nie
umiałabym tego dokładnie wyjaśnić, ale jeśli chodzi o Boga, miałam wrażenie, że złamał
swoją obietnicę.
Noc była jasna, świecił Księżyc w pełni. Czułam się wystarczająco pewnie, żeby
wybrać się na spacer do lasu.
W obozie ktoś wyciągnął gitarę. Melodię słychać było w całej okolicy, towarzyszyła
mi, kiedy wchodziłam między drzewa. To była pierwsza piosenka, jaką słyszałam od czasów
pierwszej fali.
Leżąc z szeroko otwartymi oczami,
śnimy o ucieczce, która jest przed nami.
*„And, in the end, we lie awake, and we dream of making our escape” - piosenka The
Escapist zespołu Coldplay.
Nagle zapragnęłam po prostu zwinąć się w kłębek i płakać. Albo ruszyć przez las i
biec, dopóki nie odpadną mi nogi. Chciało mi się wymiotować. Wrzeszczeć, aż zedrę gardło.
Chciałam zobaczyć mamę i Lizbeth, i wszystkich znajomych, nawet tych, których nie
lubiłam. Chciałam spotkać jeszcze raz Bena Parisha tylko po to, żeby powiedzieć mu, że go
kocham i chcę mieć z nim dziecko.
Dźwięk gitary umilkł, zastąpiło go znacznie mniej melodyjne cykanie świerszczy.
Trzasnęła gałązka.
- Cassie! Poczekaj! - zawołał ktoś za moimi plecami.
Wciąż szłam przed siebie. Rozpoznałam ten głos. Może zapeszyłam, myśląc o Benie.
Tak jak wtedy, kiedy strasznie chce ci się czekolady, ale w plecaku znajdujesz jedynie paczkę
rozgniecionych cukierków.
- Cassie!
Biegł za mną. Nie chciało mi się uciekać, więc poczekałam, aż mnie dogoni.
Świat się skończył, ale jedno się nie zmieniło: jeśli bardzo chcesz być sam, z
pewnością ktoś ci w tym przeszkodzi.
- Co robisz? - spytał Smalec. Głośno dyszał. Miał rumieńce na policzkach i świecące
skronie, pewnie od tego całego żelu do włosów.
- Czy to nie oczywiste? - warknęłam. - Buduję bombę jądrową, którą zniszczę statek
matkę.
- Atomówka nie da rady. - Wyprostował się. - Powinniśmy zbudować wodną armatę
Fermiego.
- Fermiego?

- Tego, który wynalazł bombę atomową.
- To chyba był Oppenheimer.
Zrobiło na nim wrażenie, że wiem coś o historii.
- Cóż, może jej nie wynalazł, ale był ojcem chrzestnym.
- Smalec, jesteś świrem - oznajmiłam. Zabrzmiało to dość ostro, więc dodałam: - Ale
nie znałam cię przed inwazją.
- Kopie się głęboką dziurę. Wsadza na dno głowicę bojową. Zalewa się dziurę wodą i
przykrywa kilkoma setkami ton stali. W wyniku eksplozji woda zmienia się w parę, która
wyrzuca stal w kosmos z prędkością sześciokrotnie większą niż prędkość dźwięku.
- Tak - stwierdziłam. - Koniecznie ktoś powinien to zrobić. Dlatego za mną łazisz?
Chcesz, żebym pomogła ci zbudować nuklearną armatkę wodną?
- Mogę cię o coś zapytać?
- Nie.
- Mówię serio.
- Ja też.
- Gdyby zostało ci dwadzieścia minut życia, co byś zrobiła?
- Nie wiem. Ale nie miałoby to nic wspólnego z tobą.
- Jak to? - Nie czekał na odpowiedź. Pewnie doszedł do wniosku, że nie chce tego
słyszeć. - A gdybym był ostatnią osobą na Ziemi?
- Gdybyś był ostatnią osobą na Ziemi, nie byłoby mnie i nie mogłabym nic zrobić.
- Dobra. A gdybyśmy byli ostatnią dwójką ludzi na Ziemi?
- To mimo wszystko zostałbyś sam, bobym się zabiła.
- Nie lubisz mnie.
- Serio, Smalec? Jak na to wpadłeś?
- Wyobraź sobie, że widzimy ich, tutaj i teraz, jak zbliżają się, żeby nas wykończyć.
Co byś zrobiła?
- Nie wiem. Poprosiłabym ich, żeby ciebie zabili pierwszego.
O co ci chodzi, Smalec?
- Jesteś dziewicą? - wypalił znienacka.
Wybałuszyłam na niego oczy. Mówił zupełnie serio. Ale większość trzynastolatków
jest śmiertelnie poważna, kiedy chodzi o hormony.
- Wal się - warknęłam i przebiegłam koło niego w stronę obozowiska.
Kiepski dobór słów. Potruchtał za mną. Ani jeden włosek nie drgnął na jego
przylizanej fryzurze. Wyglądała jak błyszczący, czarny hełm.

- Mówię serio, Cassie - sapnął. - Żyjemy w czasach, kiedy każda noc może być naszą
ostatnią.
- Zanim oni nadeszli, też tak było, palancie.
Złapał mnie za nadgarstek i obrócił w swoją stronę. Przysunął do mnie szeroką, tłustą
twarz. Byłam od niego wyższa, ale on był z dziesięć kilo cięższy.
- Naprawdę chcesz umrzeć, nie wiedząc, jak to jest?
- Skąd wiesz, że nie wiem? - spytałam, wyrywając się. - Nigdy więcej mnie nie
dotykaj - usiłowałam zmienić temat.
- Nikt się nie dowie - mruknął. - Nikomu nie powiem.
Znów spróbował mnie złapać. Odepchnęłam jego rękę i mocno przyłożyłam mu w nos
otwartą prawą dłonią. Trysnęła jasnoczerwona krew. Spłynęła mu do ust. Zakrztusił się.
- Suka - wybełkotał. - Przynajmniej kogoś masz. Przynajmniej nie umarli wszyscy,
których znałaś.
Wybuchnął płaczem. Upadł na ścieżkę i został tam, jakby dotarła do niego potworność
sytuacji. Smutek wielki jak buick rozjechał go na placek i zostawił po sobie świadomość, że
dotąd było tragicznie, ale teraz będzie jeszcze gorzej.
Niech to szlag.
Usiadłam obok niego na ścieżce. Poprosiłam, żeby odchylił głowę. Zaczął marudzić,
że krew spływa mu do gardła.
- Nie mów nikomu - błagał. - Stracę szacun u ludzi.
Nie mogłam się powstrzymać od śmiechu.
- Gdzie się tego nauczyłaś? - spytał.
- W harcerstwie.
- Są za to oznaki sprawności?
- Za wszystko są.
Tak naprawdę nauczyłam się tego na zajęciach karate. Zrezygnowałam z nich rok
wcześniej. Nie pamiętam dlaczego. Wtedy wydawało mi się, że mam ważne powody.
- Ja też jestem - oznajmił.
- Kim?
Splunął na ścieżkę śliną zmieszaną z krwią.
- Prawiczkiem.
No popatrz.
- Skąd wiesz, że jestem dziewicą? - spytałam.
- Inaczej byś mnie nie uderzyła.

14
Byliśmy w obozie od sześciu dni, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam drona.
Lśniąca stal na błękitnym, popołudniowym niebie.
Wiele osób zaczęło krzyczeć i biegać w kółko. Niektórzy łapali za broń, machali
czapkami i koszulami, inni po prostu świrowali: płakali, skakali, przytulali się i przybijali
sobie piątki. Myśleli, że są uratowani. Hutchfield i Brogden próbowali wszystkich uspokoić,
ale nie bardzo im to wychodziło. Dron śmignął po niebie, znikając za drzewami, a potem
wrócił. Tym razem leciał wolniej. Z ziemi przypominał sterowiec. Hutchfield i tata kucnęli w
drzwiach baraku, nie spuszczając go z oka. Co chwila przekazywali sobie lornetkę.
- Nie ma skrzydeł. Nie ma oznakowania. Widziałeś, jak przeleciał za pierwszym
razem? Z prędkością co najmniej dwóch machów. O ile nie jest to ściśle tajny projekt
rządowy, ten pojazd nie może pochodzić z Ziemi. - Hutchfield uderzał pięścią w ziemię,
podkreślając każde słowo.
Tata przyznał mu rację. Zagoniono nas z powrotem do baraków. Obaj wciąż tkwili w
drzwiach, wymieniając się lornetką.
- Czy to kosmici? - spytał Sammy. - Przylecieli, Cassie?
- Ciii.
Obejrzałam się i zobaczyłam, że Smalec gapi się na mnie. „Dwadzieścia minut” powiedział bezgłośnie.
- Jeśli tu przylecą, pobiję ich - szepnął Sammy. - Kopnę ich ciosem karate i
wszystkich wykończę!
- Jasne. - Nerwowo pogłaskałam go po głowie.
- Nie ucieknę - stwierdził. - Zabiję ich za to, że zabili mamusię.
Dron tak po prostu zniknął - powiedział mi potem tata. Wystarczyło mrugnąć, żeby to
przegapić.
Każdy by tak zareagował na jego pojawienie się.
Wpadliśmy w panikę.
Niektórzy zaczęli uciekać. Łapali, cokolwiek wpadło im w ręce, i chowali się w lesie.
Albo narzucali jakieś ubrania i pędzili przed siebie gnani przerażeniem. Hutchfield nie mógł
ich w żaden sposób zatrzymać.
Pozostali zebrali się w baraku i zostali tam aż do zmierzchu. Wtedy naprawdę
zaczęliśmy świrować. Zauważyli nas? Czy teraz pojawią się szturmowcy, armia klonów albo
roboty kroczące? Usmażą nas laserami? Panowały egipskie ciemności. Nie widzieliśmy dalej

niż na odległość kilkunastu centymetrów, bo baliśmy się zapalić lampy naftowe. Gorączkowe
szepty. Stłumione szlochy. Przytulaliśmy się mocno, siedząc na posłaniach. Podskakiwaliśmy
przy każdym nieznanym dźwięku. Hutchfield postawił tej nocy na straży najlepszych
strzelców. Mieli strzelać do wszystkiego, co się rusza. Nikt nie mógł opuszczać budynku bez
pozwolenia. A Hutchfield nie dawał pozwolenia nikomu.
Ta noc trwała jakieś tysiąc lat.
Tata zbliżył się do mnie w ciemnościach i wcisnął mi coś w ręce.
Naładowany półautomatyczny pistolet.
- Przecież nie wierzysz w broń - szepnęłam.
- Kiedyś nie wierzyłem w wiele rzeczy.
Jedna z kobiet zaczęła się modlić. Nazywaliśmy ją Matka Teresa. Grube nogi. Chude
ramiona. Spłowiała, niebieska sukienka. Cienkie, siwe włosy. Gdzieś po drodze zgubiła
sztuczną szczękę. Zawsze miała w ręku różaniec i gadała do Jezusa. Kilka osób przyłączyło
się do niej. Potem kolejni. „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym
winowajcom”. W tym momencie jej największy wróg, jedyny ateista w lisiej norze zwanej
Trupim Jarem, wykładowca w collegeu o nazwisku Dawkins, wykrzyknął:
- Zwłaszcza tym, którzy pochodzą z innych planet!
- Pójdziesz do piekła! - odwrzasnął głos w ciemnościach.
- Myślisz, że zauważę różnicę? - ponownie huknął Dawkins.
- Cisza! - zarządził podniesionym głosem Hutchfield ze swojego miejsca pod
drzwiami. - Darujcie sobie te modlitwy!
- Nadeszła chwila sądu! - zawodziła Matka Teresa.
Sammy przywarł do mnie gwałtownie na posłaniu. Ukryłam broń między nogami.
Bałam się, że może ją złapać i niechcący odstrzelić mi głowę.
- Zamknijcie się wszyscy! - powiedziałam. - Mój brat się boi.
- Wcale się nie boję - stwierdził Sammy. Mała piąstka wwiercała mi się w bok. - A ty
się boisz, Cassie?
- Tak - potwierdziłam. Pocałowałam go w czubek głowy. Włosy miały kwaśny
zapach. Postanowiłam, że rano je umyję.
Jeśli wciąż tu będziemy.
- Nieprawda - sprzeciwił się. - Ty nigdy się nie boisz.
- W tej chwili boję się tak bardzo, że mogłabym posiusiać się w majtki.
Zachichotał. Wydawało mi się, że jego twarz ukryta w zgięciu mojego łokcia jest
jakaś ciepła. Czy miał gorączkę? Tak to się zaczynało. Nie panikuj - uspokoiłam się w

myślach. Miał kontakt z wirusem setki razy. Czerwone tsunami atakuje błyskawicznie, chyba
że jest się na nie uodpornionym. Sammy musiał być odporny. Gdyby tak nie było, już by nie
żył.
- Lepiej załóż pieluchę - droczył się ze mną.
- Może tak zrobię.
-„Choćbym nawet szedł ciemną doliną”*... - Kobieta nie zamierzała przestać.
Słyszałam, jak jej paciorki stukają w ciemnościach. Dawkins nucił głośno, żeby ją zagłuszyć.
Ślepe myszki trzy. Nie mogłam się zdecydować, które z nich jest bardziej irytujące:
fanatyczka czy cynik.
- Mama mówiła, że to mogą być anioły - stwierdził znienacka Sammy.
- Kto? - spytałam.
- Kosmici. Kiedy się pojawili, spytałem mamy, czy nas zabiją, a ona odpowiedziała,
że może to wcale nie kosmici. Może to anioły z nieba, jak w Biblii, kiedy anioły rozmawiają z
Abrahamem, Marią, Jezusem i wszystkimi.
- Wtedy zdecydowanie więcej by z nami rozmawiali.
- Ale oni nas zabili. Zabili mamusię.
Zaczął płakać.
-„Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów”...
Pocałowałam go w czubek głowy i pogłaskałam po rączce.
-„Namaszczasz mi głowę olejkiem”...
- Cassie, czy Bóg nas nienawidzi?
- Nie. Nie wiem.
- Czy On nienawidzi mamusi?
- Oczywiście, że nie. Mama była dobra.
- Więc dlaczego pozwolił jej umrzeć?
Potrząsnęłam głową. Miałam wrażenie, że jest okropnie ciężka, jakby ważyła ze
dwadzieścia tysięcy ton.
-„A kielich mój pełny po brzegi”...
- Dlaczego pozwolił przylecieć kosmitom i nas zabijać? Dlaczego Bóg ich nie
powstrzymał?
*Wszystkie cytaty biblijne za: Pismo Swifte Starego i Nowego Testamentu w
przekładzie z języków oryginalnych, oprać, zespół biblistów polskich z inicjatywy
benedyktynów tynieckich, wyd. 5 na nowo oprać, i popr., Poznań 2002.
- Może... - szepnęłam powoli. Nawet mój język ważył więcej niż zwykle. - Może to

zrobi.
-„Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia”...
- Nie pozwól im mnie dopaść, Cassie. Nie pozwól mi umrzeć.
- Nie umrzesz, Sams.
- Obiecujesz?
Obiecałam.

15
Dron wrócił nazajutrz.
A może był to inny dron, taki sam jak poprzedni. Przybysze raczej nie przelecieliby
połowy galaktyki, mając w zapasie tylko jednego.
Powoli przesuwał się po niebie. W kompletnej ciszy. Nie słychać było warkotu
silnika. Nawet najmniejszego pomruku. Pojazd bezgłośnie sunął w powietrzu jak przynęta
ciągnięta po powierzchni jeziora. Biegiem ruszyliśmy do baraków. Nikt nie musiał niczego
mówić. Usiadłam na łóżku koło Smalca.
- Wiem, co oni zrobią - szepnął.
- Siedź cicho - mruknęłam.
Skinął głową, ale nie zamilkł.
- Bomby dźwiękowe. Wiesz, co się dzieje, kiedy uderzy w ciebie dwieście decybeli?
Bębenki rozpadają się w drobny mak. Pękają ci płuca, powietrze dostaje się do krwiobiegu i
wysiada ci serce.
- Co to znowu za bzdury, Smalec?
Tata i Hutchfield ponownie kulili się w otwartych drzwiach. Od kilku minut
wpatrywali się w ten sam punkt na niebie. Najwyraźniej dron nie ruszał się z miejsca.
- Masz, to dla ciebie - powiedział Smalec. Był to wisiorek z diamentem. Łup z
wypełnionego prochami dołu.
- To obrzydliwe - odparłam.
- Dlaczego? Przecież go nie ukradłem ani nic takiego. - Wydął wargi z
niezadowoleniem. - Wiem, o co chodzi. Nie jestem głupi. To nie kwestia wisiorka. To ja.
Wzięłabyś go bez zastanowienia, gdybyś uważała, że jestem przystojny. - Zastanowiłam się,
czy ma rację. Gdyby to Ben Parish wykopał wisiorek, przyjęłabym go?
- Nie żebym uważał, że ty jesteś ładna - dodał Smalec.
A to pech. Nie podobałam się hienie cmentarnej.
- To dlaczego mi go dałeś?
- Zachowałem się wtedy w lesie jak głupek. Nie chcę, żebyś mnie nienawidziła. Żebyś
mnie miała za psychola.
Trochę się jednak z tym spóźnił.
- Nie chcę nosić biżuterii zmarłych - stwierdziłam.
- Oni też jej nie chcą - zauważył.
Nie zamierzał zostawić mnie w spokoju. Usiadłam za tatą. Nad jego ramieniem

widziałam malutką, szarą kropkę, srebrzący się pieg na nieskazitelnej skórze nieba.
- Co się dzieje? - szepnęłam.
W tym samym momencie kropka zniknęła. Poruszała się tak szybko, że równie dobrze
mogła rozpłynąć się w powietrzu.
- Lot zwiadowczy. - Hutchfield westchnął. - Nic innego.
- Nasze satelity mogły odczytać z orbity godzinę na czyimś zegarku - cicho stwierdził
tata. - Skoro my potrafiliśmy coś takiego, będąc tak technologicznie zacofani, po co oni
potrzebowaliby drona, żeby nas szpiegować?
- Masz lepszą teorię? - Hutchfieldowi nie spodobało się, że ktoś podważa jego słowa.
- Może te drony nie mają nic wspólnego z nami - zastanawiał się na głos tata. - Może
to jakieś atmosferyczne sondy, urządzenia, którymi mierzą coś, czego nie mogą ocenić z
kosmosu. Albo szukają czegoś, czego nie można było wykryć, dopóki nie zostaliśmy w
większości zneutralizowani.
Tata westchnął. Znałam to westchnienie. Znaczyło, że coś bardzo przykrego miało
okazać się prawdą.
- Wszystko sprowadza się do prostego pytania, Hutchfield: Po co przylecieli? Na
pewno nie po to, żeby obrabować nas z surowców. Istnieje ich mnóstwo w całym kosmosie i
nie trzeba lecieć setek lat świetlnych, żeby je zdobyć. Nie po to, żeby nas zabić, chociaż
najwyraźniej wykończenie ludzkiej rasy albo większości jej przedstawicieli jest niezbędnym
środkiem prowadzącym do celu. Są jak gospodarze domu, którzy usunęli lokatora pasożyta,
dzięki czemu mogą odnowić mieszkanie na przyjęcie nowych domowników. Wydaje mi się,
że od początku chodziło o to, żeby przygotować miejsce.
- Przygotować? Na co?
Tata uśmiechnął się ponuro.
- Na przeprowadzkę.
Tata westchnął. Znałam to westchnienie. Znaczyło, że coś bardzo przykrego miało
okazać się prawdą.
- Wszystko sprowadza się do prostego pytania, Hutchfield: Po co przylecieli? Na
pewno nie po to, żeby obrabować nas z surowców Istnieje ich mnóstwo w całym kosmosie i
nie trzeba lecieć setek lat świetlnych, żeby je zdobyć. Nie po to, żeby nas zabić, chociaż
najwyraźniej wykończenie ludzkiej rasy albo większości jej przedstawicieli jest niezbędnym
środkiem prowadzącym do celu. Są jak gospodarze domu, którzy usunęli lokatora pasożyta,
dzięki czemu mogą odnowić mieszkanie na przyjęcie nowych domowników. Wydaje mi się,
że od początku chodziło o to, żeby przygotować miejsce.

- Przygotować? Na co?
Tata uśmiechnął się ponuro.
- Na przeprowadzkę.
Tata westchnął. Znałam to westchnienie. Znaczyło, że coś bardzo przykrego miało
okazać się prawdą.
- Wszystko sprowadza się do prostego pytania, Hutchfield: Po co przylecieli? Na
pewno nie po to, żeby obrabować nas z surowców. Istnieje ich mnóstwo w całym kosmosie i
nie trzeba lecieć setek lat świetlnych, żeby je zdobyć. Nie po to, żeby nas zabić, chociaż
najwyraźniej wykończenie ludzkiej rasy albo większości jej przedstawicieli jest niezbędnym
środkiem prowadzącym do celu. Są jak gospodarze domu, którzy usunęli lokatora pasożyta,
dzięki czemu mogą odnowić mieszkanie na przyjęcie nowych domowników. Wydaje mi się,
że od początku chodziło o to, żeby przygotować miejsce.
- Przygotować? Na co?
Tata uśmiechnął się ponuro.
- Na przeprowadzkę.

16
Godzina przed świtem. Nasz ostatni dzień w obozie Trupi Jar. Niedziela.
Sammy leży przy mnie. Jedna mała dziecięca ciepła rączka na misiu, druga na moim
brzuchu zwinięta w tłustą piąstkę.
Najlepsza część dnia.
Te kilka sekund po przebudzeniu, kiedy człowiek jest już świadomy, ale wciąż jeszcze
pusty. Nie pamięta, gdzie się znajduje. Kim jest i kim był wcześniej. Jest się tylko oddechem,
uderzeniem serca, płynącą w żyłach krwią. To jak powrót do łona matki. Spokój pustki.
W pierwszej chwili tak właśnie pomyślałam. Że ten dźwięk to bicie mojego serca.
Bum, bum, bum. Słaby, potem silniejszy i w końcu naprawdę głośny, tak głośny, że
wprawiał w drganie całe ciało. W pokoju zrobiło się jasno, coraz jaśniej. Ludzie potykali się,
pospiesznie wciągali ubrania, grzebali w poszukiwaniu broni. Światło na moment przygasło,
po czym znów rozbłysło. Cienie skakały po podłodze i szalały na suficie. Hutchfield krzyczał
na wszystkich, żeby się uspokoili. Nikt nie słuchał. Wszyscy rozpoznali ten dźwięk. I
wiedzieli, co to znaczy.
Ratunek!
Hutchfield próbował zablokować drzwi własnym ciałem.
- Zostać w środku! - wrzeszczał. - Nie chcemy...
Odepchnięto go na bok. O tak, właśnie że chcieliśmy. Wybiegliśmy na zewnątrz,
staliśmy i machaliśmy do wojskowego helikoptera. Po raz kolejny przeleciał nad obozem, był
czarny na tle rozjaśniającego się powoli nieba. Światło kłuło w oczy, oślepiało, ale większość
z nas i tak nic nie widziała przez łzy. Skakaliśmy, krzyczeliśmy i przytulaliśmy się. Niektórzy
machali małymi amerykańskimi flagami. Pamiętam, że zastanawiałam się, skąd do licha je
wzięli.
Hutchfield wrzeszczał wściekle, żebyśmy wrócili do środka. Nikt go nie słuchał. Nie
był już naszym szefem. Przybyli przywódcy.
A potem, tak niespodziewanie jak się pojawił, helikopter zawrócił po raz ostatni i z
hukiem odleciał. Dźwięk silnika zanikł. W powietrzu zapadła ciężka cisza. Byliśmy
zmieszani, oszołomieni, przestraszeni. Musieli nas widzieć. Dlaczego nie wylądowali?
Czekaliśmy, aż helikopter wróci. Czekaliśmy cały ranek. Ludzie się spakowali.
Zastanawialiśmy się, gdzie by nas zabrali. Jak by tam było? Jak wielu innych byśmy tam
spotkali? Wojskowy helikopter! Co jeszcze przetrwało pierwszą falę? Marzyliśmy o
elektrycznym świetle i gorących prysznicach.

Nikt nie wątpił, że zostaniemy uratowani, teraz, kiedy przywódcy o nas wiedzą.
Pomoc jest w drodze.
Tata oczywiście nie był przekonany.
- Mogą nie wrócić - stwierdził.
- Nie zostawiliby nas tutaj, tato - wyjaśniłam mu. Czasami trzeba było mu tłumaczyć,
jakby był w wieku Sammy ego. - To nie ma sensu.
- To mogła nie być akcja poszukiwawczo-ratownicza. Mogli szukać czegoś innego.
- Drona?
Tego, który rozbił się tydzień wcześniej. Skinął głową.
- Mimo wszystko wiedzą, gdzie jesteśmy - powiedziałam. - Zrobią coś.
Znów skinął głową. Z roztargnieniem, jakby myślał o czymś innym.
- Tak. - Spojrzał na mnie surowo. - Od tej chwili nie spuszczaj oka z Sammyego.
Rozumiesz, Cassie? Nigdy. Masz ten pistolet?
Poklepałam się po tylnej kieszeni. Objął mnie ramieniem i poprowadził do magazynu.
Odrzucił płachtę starego brezentu leżącą w rogu. Czekał pod nią automatyczny karabin mi6.
Ten sam karabin miał stać się wkrótce moim najlepszym przyjacielem.
Podniósł go i obrócił w dłoniach, przyglądając się lufie wciąż nieobecnym
spojrzeniem.
- Co o tym myślisz? - szepnął.
- O tym? Zajebisty.
Nie nakrzyczał na mnie za użycie brzydkiego słowa, tylko cicho się roześmiał.
Pokazał mi, jak działa. Jak go trzymać. Jak celować. Jak zmieniać magazynek.
- Proszę, spróbuj.
Podał mi broń.
Myślę, że był przyjemnie zaskoczony tym, że szybko się uczę. A dzięki lekcjom
karate moja koordynacja była niezła. Lekcje tańca nie umywają się do karate, gdy chodzi o
nabieranie gracji.
- Zatrzymaj go - powiedział, kiedy próbowałam mu oddać karabin. - Ukryłem go tutaj
dla ciebie.
- Dlaczego? - spytałam. Nie żebym miała coś przeciwko, ale zaczynałam się trochę
bać. Wszyscy świętowali, a ojciec dawał mi lekcję posługiwania się bronią palną.
- Wiesz, jak rozpoznać w czasie wojny, kto jest twoim wrogiem, Cassie? Obserwował teren wokół magazynu. Dlaczego nie patrzył na mnie? - To ci, którzy do ciebie
strzelają. Stąd wiesz. Nie zapominaj o tym. - Wskazał głową broń. - Nie noś tego ze sobą.

Trzymaj blisko, ale w ukryciu. Nie tutaj i nie w baraku. Dobrze?
Poklepał mnie po ramieniu. Chyba mu to nie wystarczyło. Objął mnie mocno.
- Teraz idź i znajdź Sammyego. Ja muszę porozmawiać z Hutchfieldem. I jeśli ktoś
spróbuje odebrać ci broń, odeślij go do mnie. A jeśli wciąż będzie próbować, strzelaj.
Uśmiechnął się, ale jego oczy się nie śmiały. Były zimne i puste jak spojrzenie rekina.
Mój tata był szczęściarzem. Tak jak my wszyscy. Szczęście sprawiło, że
przetrwaliśmy pierwsze trzy fale. Ale nawet najlepszy gracz wie, że szczęście towarzyszy mu
tylko do pewnego momentu. Myślę, że tata miał tego dnia przeczucie. Nie uważał, że jego
szczęście się wyczerpało. Nie mógł tego wiedzieć. Ale zrozumiał, kto ma szanse przetrwać.
Nie szczęściarze.
Twardziele. Ci, którzy nie oglądają się na szczęście. Ludzie osercach z kamienia.
Posyłający na śmierć setki, aby mógł przetrwać jeden. Ci, którzy rozumieją, że czasem trzeba
spalić wioskę, żeby ją ocalić.
Świat był teraz naprawdę popieprzony.
Jeśli ci się to nie podoba, prędzej czy później zginiesz.
Wzięłam karabin i ukryłam go za drzewem niedaleko ścieżki prowadzącej do trupiego
dołka.

17
Reszta mojego świata rozpadła się w drobny mak w słoneczne, ciepłe niedzielne
popołudnie.
Koniec poprzedziły warkot silników, dudnienie i skrzypienie osi, jęk pneumatycznych
hamulców. Nasi wartownicy wypatrzyli konwój długo przed tym, zanim dotarł do obozu.
Zobaczyli promienie słońca odbijające się w szybach i wzbite przez olbrzymie opony chmury
kurzu ciągnące się za pojazdami jak smugi kondensacyjne. Nie wybiegliśmy ich witać z
kwiatami i całować. Stanęliśmy z tyłu, podczas gdy Hutchfield, tata i czterej nasi najlepsi
strzelcy wyszli im naprzeciw. Wszyscy byli trochę przestraszeni. I znacznie mniej
entuzjastycznie nastawieni niż kilka godzin wcześniej.
Nie stało się nic z tego, czego spodziewaliśmy się od momentu lądowania. Wszystko
było dokładnie odwrotnie. Całe dwa tygodnie zajęło nam zorientowanie się, że zabójcza
grypa, trzecia fala, była częścią ich planu. Mimo wszystko człowiek ma tendencję do
utrwalonego sposobu myślenia. Chce wierzyć w te same wartości, spodziewać się tego
samego. Dlatego dla nas to nigdy nie była kwestia tego, czy ktoś nas uratuje. Pytanie
brzmiało: Kiedy nas uratują?
Ale gdy zobaczyliśmy dokładnie to, co chcieliśmy zobaczyć i czego od tak dawna się
spodziewaliśmy - wielką platformę wyładowaną żołnierzami, samochody wojskowe najeżone
wieżyczkami na karabiny maszynowe i wyrzutniami pocisków - poczuliśmy niepokój.
A potem pojawiły się szkolne autobusy.
Trzy, jadące zderzak w zderzak.
Pełne dzieci.
Nikt się tego nie spodziewał. Tak jak mówiłam, to wydawało się tak dziwnie
normalne, a jednocześnie tak szokująco surrealistyczne. Kilka osób wręcz wybuchło
śmiechem. Cholerny żółty autobus szkolny! Gdzie, do diabła, jest ta szkoła?
Po kilku pełnych napięcia minutach, kiedy słychać było tylko gardłowy pomruk
silników oraz cichy śmiech i pokrzykiwania dzieci siedzących w autobusie, tata zostawił
Hutchfielda rozmawiającego z dowódcą i podszedł do mnie i do Sammyego. Wokół nas
zebrała się grupka ludzi, żeby posłuchać, co ma do powiedzenia.
- Są z Wright-Patterson - wyjaśnił tata. Wydawało się, że brakuje mu tchu. Najwyraźniej przetrwało znacznie więcej żołnierzy, niż myśleliśmy.
- Po co mają na sobie maski gazowe? - spytałam.
- To środek ostrożności - odpowiedział. - Siedzieli w zamknięciu, od kiedy pojawiła

się zaraza. Wszyscy mieliśmy z nią kontakt. Możemy być nosicielami. - Spojrzał na
Sammyego, który przytulał się do mnie, obejmując mnie za nogę. - Przyjechali po dzieci dodał.
- Dlaczego?
- A co z nami? - dopytywała się Matka Teresa. - Nas nie zabiorą?
- Mówi, że wrócą po nas. Teraz mają miejsce wyłącznie dla dzieci.
Popatrzył na syna.
- Nie rozdzielą nas - oznajmiłam tacie.
- Oczywiście, że nie. - Odwrócił się i znienacka ruszył szybko w stronę baraków. Po
chwili znów się pojawił, trzymając w rękach mój plecak i misia Sammyego. - Pojedziesz z
nim.
Nic nie rozumiał.
- Nigdzie bez ciebie nie pojadę - oświadczyłam. Nigdy nie rozumiałam, czemu ludzie
tak mają. Wystarczy, że pojawi się ktoś, kto przejmie władzę, i od razu wyłączają myślenie.
- Słyszałaś, co powiedział! - Matka Teresa jęknęła piskliwie, potrząsając różańcem. Tylko dzieci! Jeśli ktoś inny ma jechać, to powinnam być ja... kobiety. Tak się to robi.
Kobiety i dzieci najpierw! Kobiety i dzieci.
Tata ją zignorował. Jego ręka znów wylądowała na moim ramieniu. Strząsnęłam ją.
- Cassie, muszą najpierw zapewnić bezpieczeństwo najsłabszym. Będziemy tylko
kilka godzin za wami...
- Nie! - krzyknęłam. - Wszyscy zostajemy albo wszyscy jedziemy, tato. Powiedz im,
że poradzimy sobie aż do ich powrotu. Mogę się zajmować Sammym. Do tej pory jakoś
dawałam radę.
- I wciąż będziesz się nim zajmować, córeczko, ponieważ ty też pojedziesz.
- Nie bez ciebie. Nie zostawię cię tutaj, tato.
Uśmiechnął się do mnie, jakbym była uroczym szczeniakiem.
- Umiem o siebie zadbać.
Nie potrafiłam tego ująć w słowa, ale miałam koszmarne przeczucie, które wypalało
mi wnętrzności jak gorący węgiel, że jeśli się rozdzielimy, to będzie koniec naszej i tak już
niepełnej rodziny. Jeśli tata tu zostanie, nigdy więcej go nie zobaczę. Może to nie było
racjonalne uczucie, ale świat, w którym żyłam, też przestał działać według zasad logiki.
Tata oderwał Sammyego od mojej nogi, posadził go sobie na biodrze, złapał mnie za
ramię wolną ręką i poprowadził w stronę autobusu. Nie widziałam twarzy żołnierzy przez te
idiotycznie wyglądające maski gazowe. Ale można było odczytać ich nazwiska, wyszyte na

zielonych maskujących mundurach.
Greene.
Walters.
Parker.
Dobre,

porządne,

stuprocentowo

amerykańskie

nazwiska.

A

na

rękawach

amerykańskie flagi.
Trzymali się w odpowiedni sposób, prosto, ale bez napięcia, czujni, ale nie
zdenerwowani. Jak sprężyny.
Tak właśnie powinni zachowywać się żołnierze.
Stanęliśmy w kolejce do ostatniego autobusu. Dzieci w środku krzyczały i machały do
nas. Dla nich to była jedna wielka przygoda.
Potężny żołnierz przy drzwiach podniósł dłoń. Był to kapral Branch, jeśli wierzyć
naszywce na jego ramieniu.
- Tylko dzieci - zarządził głosem stłumionym przez maskę.
- Rozumiem, kapralu - odpowiedział tata.
- Cassie, dlaczego płaczesz? - spytał Sammy. Sięgnął małą rączką do mojej twarzy.
Tata postawił go na ziemi. Uklęknął i spojrzał na niego.
- Pojedziesz na wycieczkę, Sam - wyjaśnił mu. - Ci mili panowie z armii zabiorą cię w
miejsce, gdzie będziesz bezpieczny.
- A ty nie jedziesz, tato? - Sammy złapał tatę za koszulę małymi rączkami.
- Tak. Tak, jadę, ale jeszcze nie teraz. Już niedługo. Bardzo niedługo.
Przyciągnął Sammyego do siebie. Mocno przytulił po raz ostatni...
- Teraz bądź grzeczny. Rób to, co powiedzą ci mili żołnierze, dobrze?
Sammy skinął głową. Złapał mnie za rękę.
- Chodź, Cassie. Pojedziemy autobusem!
Czarna maska błyskawicznie się odwróciła. Dłoń w rękawiczce uniosła się w górę.
- Tylko chłopiec.
Zamierzałam mu powiedzieć, żeby się wypchał. Nie podobało mi się, że musimy
zostawić tatę, ale Sammy na pewno nie pojedzie nigdzie beze mnie.
Kapral nie dał mi dojść do słowa.
- Tylko chłopak.
- To jego siostra - spróbował tata. Starał się przemówić mu do rozsądku. - Też jest
dzieckiem. Ma tylko szesnaście lat.
- Będzie musiała tu zostać - stwierdził żołnierz.

- W takim razie on nie wsiada - oznajmiłam, mocno obejmując Sammyego. Musiałby
odebrać mi go siłą.
Na moment zapadła straszna cisza. Żołnierz nic nie mówił. Chciałam zerwać mu
maskę i napluć w twarz. Promienie słońca odbijały się w szybce. Okropna kula światła.
- Chcesz, żeby został?
- Chcę, żeby został ze mną - poprawiłam go. - W autobusie. W obozie. Wszystko
jedno. Byle ze mną.
- Nie, Cassie - powiedział tata.
Sammy zaczął płakać. Zrozumiał, że tata i żołnierze są przeciwko nam, a walki z nimi
nie wygramy. Pojął to przede mną.
- Może zostać - zgodził się żołnierz. - Ale nie możemy zagwarantować mu
bezpieczeństwa.
- Naprawdę?! - krzyknęłam mu prosto w owadzią gębę. - Tak uważasz? A czyje
bezpieczeństwo możesz zagwarantować?
- Cassie... - zaczął tata.
- Gówno możecie zagwarantować! - wrzasnęłam.
Żołnierz zignorował moje krzyki.
- Decyzja należy do pana - oznajmił tacie.
- Tato - prosiłam. - Słyszałeś go. Sammy może zostać tutaj.
Tata przygryzł wargę. Podniósł głowę i podrapał się pod brodą, patrząc na puste
niebo. Myślał o dronach, o tym, co wiedział, a czego nie wiedział. Przypominał sobie, czego
się nauczył. Liczył prawdopodobieństwo i kalkulował szanse, ignorując cichutki głosik, który
piszczał z najgłębszej części jego jestestwa: „Nie puszczaj go”.
Oczywiście zrobił to, co wydawało mu się najrozsądniejsze. Był odpowiedzialnym
dorosłym, a dorośli tak właśnie postępują.
Dokonał racjonalnego wyboru.
- Masz rację, Cassie - oznajmił w końcu. - Nie mogą zagwarantować nam
bezpieczeństwa. Nikt nie może tego zrobić. Ale niektóre miejsca są bezpieczniejsze niż inne.
- Złapał synka za rękę. - Chodź, mały.
- Nie! - wrzasnął Sammy. Łzy spływały mu po zaczerwienionych policzkach. - Nie
zostawię Cassie!
- Cassie też jedzie - pocieszał go tata. - Oboje jedziemy. Będziemy tuż za wami.
- Będę go chronić, pilnować, nie pozwolę, żeby coś mu się stało - błagałam. - Przyjadą
po nas, prawda? Musimy po prostu poczekać. - Złapałam go za rękaw i zrobiłam najbardziej

błagalną miną, na jaką było mnie stać. Tę, która zazwyczaj sprawiała, że dostawałam to,
czego chciałam. - Proszę, tatusiu, nie rób tego. Tak nie można. Musimy trzymać się razem,
musimy.
To nie działało. Znów miał ten wyraz twarzy - zimny, zdecydowany, bezlitosny.
- Cassie - rozkazał. - Powiedz bratu, że wszystko będzie dobrze.
I tak zrobiłam. Ale najpierw musiałam przekonać siebie, że powinnam zaufać tacie,
władzom. I Przybyszom, że nie spopielą szkolnych autobusów pełnych małych dzieci.
Uwierzyć, że zaufanie nie zginęło razem z komputerami, popcornem podgrzewanym w
mikrofalówce i filmami, w których gnidy z planety Xercon giną pokonane w ostatnich
dziesięciu minutach filmu.
Uklękłam na zakurzonej drodze naprzeciwko swojego małego braciszka.
- Musisz jechać, Sams - powiedziałam. Drżała mu dolna warga. Przyciskał do piersi
misia.
- Ale Cassie, kto będzie cię obejmować, kiedy będziesz się bała? - mówił to zupełnie
poważnie. Ze zmarszczonym z niepokoju czołem tak bardzo przypominał tatę, że niemal się
roześmiałam.
- Już się nie boję. I ty też nie powinieneś. Teraz są tu żołnierze i oni nas obronią. Spojrzałam na kaprala Brancha. - Prawda?
- Oczywiście.
- On wygląda jak Darth Vader - szepnął Sammy. - I tak samo brzmi.
- Tak. A pamiętasz, co się z nim stało? Na końcu zmienia się w dobrego człowieka.
- Ale najpierw wysadza w powietrze całą planetę i zabija mnóstwo ludzi.
Nie mogłam się powstrzymać - wybuchłam śmiechem. Rany, ależ on był mądry.
Czasami wydawało mi się, że jest mądrzejszy niż ja i tata razem wzięci.
- Przyjedziesz później, Cassie?
- Jasne, że tak.
- Obiecujesz?
Obiecałam. Nieważne, co się stanie. Choćby. Nie wiem. Co.
Te słowa go przekonały. Wyciągnął misia w moją stronę.
- Sam?
- Żebyś się nie bała. Ale nie zgub go. - Podniósł w górę malutki paluszek. - Nie
zapomnij.
Podał rączkę żołnierzowi.
- Prowadź, Vader! - Dłoń w rękawicy pomogła mu pokonać pierwszy stopień troszkę

za wysoki dla małych nóżek. Dzieci w środku zapiszczały i zaczęły klaskać, kiedy skręcił i
ruszył przejściem między fotelami.
Sammy wsiadł ostatni. Drzwi zamknęły się. Tata próbował mnie objąć. Odsunęłam się
od niego. Zapalono silniki. Syknęły hamulce.
Widziałam jego uśmiechniętą buzię przyciskającą się do brudnej szyby, kiedy
odlatywał do galaktyki daleko, daleko stąd w swoim żółtym podkoszulku z gwiezdnym
myśliwcem, z prędkością nadprzestrzenną, aż przykurzony żółty pojazd kosmiczny zniknął w
chmurze pyłu.

18
- Tędy, proszę pana - wskazał uprzejmie wojskowy. Wróciliśmy za nim do obozu.
Dwa wojskowe samochody odjechały, żeby eskortować autobusy w drodze do
Wright-Patterson. Pozostałe stały przodem do baraków i magazynu, lufy działek wskazywały
na ziemię jak opuszczone głowy śpiących metalowych stworów.
Obóz był pusty. Wszyscy - łącznie z żołnierzami - weszli do środka.
Wszyscy oprócz jednej osoby.
Kiedy szliśmy, Hutchfield wyszedł z magazynu. Nie wiem, co błyszczało jaśniej jego ogolona głowa czy uśmiech.
- Fantastycznie, Sullivan! - ryknął do taty. - A ty chciałeś uciekać po pierwszym
dronie.
- Wygląda na to, że się myliłem. - Tata uśmiechnął się kwaśno.
- Pułkownik Vosch za pięć minut wygłosi instruktaż. Ale najpierw potrzebuję twojego
zaopatrzenia.
- Mojego czego?
- Twojej broni. Rozkazy pułkownika.
Tata rzucił okiem na żołnierza stojącego obok nas. Przyglądały mu się puste, czarne
oczy maski.
- Dlaczego? - spytał.
- Potrzebujesz wyjaśnienia? - Hutchfield wciąż się uśmiechał, ale jego oczy przybrały
czujny wyraz.
- Poprosiłbym o nie, tak.
- To standardowa procedura działania. W czasie wojny nie możesz mieć biegającej
luzem bandy nieprzeszkolonych, niedoświadczonych, uzbrojonych po zęby cywili - mówił
powoli, jakby tłumaczył coś idiocie.
Wyciągnął rękę. Tata powoli wyjął broń spod pachy. Hutchfield wyrwał mu ją i
zniknął w magazynie.
Tata odwrócił się do wojskowego.
- Czy ktoś nawiązał kontakt z... - przez chwilę szukał właściwego słowa Przybyszami?
Jedno słowo, rzucone chrapliwym tonem.
- Nie.
Hutchfield wyszedł i żwawo zasalutował kapralowi. Był teraz w swoim żywiole, znów

ze swoimi uzbrojonymi braćmi. Tryskał entuzjazmem tak bardzo, jakby lada chwila miał się
zsikać ze szczęścia.
- Wszystkie sztuki broni zabezpieczone, kapralu.
Poza dwoma - pomyślałam. Spojrzałam na tatę. Nie ruszył ani jednym mięśniem, poza
tymi wokół oczu. Szybkie spojrzenie w prawo i drugie w lewo i odpowiedź: Nie.
Przychodził mi do głowy tylko jeden powód, dla którego to zrobił. Kiedy o tym
myślę, a myślę o tym zbyt często, zaczynam nienawidzić ojca. Nienawidzę go za to, że nie
zaufał swojemu instynktowi. Nienawidzę go, bo zignorował ten cichy głosik, który musiał
szeptać: „Coś jest nie tak. Tu dzieje się coś złego”.
Nienawidzę go teraz. Gdyby tu stał w tej chwili, przyłożyłabym mu za to, że okazał
się takim tępym frajerem.
Żołnierz gestem wskazał nam, żebyśmy weszli do baraku. Nadszedł czas na instruktaż
pułkownika.
Czas na koniec świata.

19
Od razu zauważyłam Voscha.
Stał tuż za drzwiami. Był bardzo wysoki i jako jedyny nie trzymał karabinu.
Skinął głową Hutchfieldowi, kiedy weszliśmy do środka starego szpitala vel kostnicy.
Kapral Branch zasalutował i wcisnął się między żołnierzy otaczających pomieszczenie.
Tak to wyglądało - żołnierze stali wzdłuż trzech z czterech ścian, a uchodźcy w
środku.
Tata złapał mnie za rękę. W jednej dłoni trzymałam misia Sammyego, a drugą
ścisnęłam jego dłoń.
I co teraz, tato? Czy ten głosik zabrzmiał donośniej, kiedy zobaczyłeś ludzi z bronią
stojących pod ścianami? Czy dlatego złapałeś mnie za rękę?
- Dobrze, czy teraz możemy prosić o odpowiedzi? - krzyknął ktoś, kiedy weszliśmy do
środa.
Wszyscy zaczęli mówić naraz - wszyscy poza żołnierzami. Wykrzykiwali pytania.
- Czy wylądowali?
- Jak wyglądają?
- Czym oni są?
- Czym są te szare statki, które widać na niebie?
- Kiedy stąd odjedziemy?
- Ilu ocalałych znaleźliście?
Vosch podniósł rękę do góry. Podziałało tylko częściowo.
Hutchfield zasalutował mu.
- Wszyscy są na miejscu, sir!
Szybko rozejrzałam się wokół.
- Nie! - podniosłam głos, żeby przekrzyczeć hałas. - Nie! - Spojrzałam na tatę. - Nie
ma Smalca.
Hutchfield zmarszczył brwi.
- Kto to jest Smalec?
- To ten świ... znaczy ten dzieciak...
- Dzieciak? W takim razie odjechał autobusem z innymi.
Innymi. Właściwie to zabawne, kiedy o tym teraz myślę.
Obrzydliwie zabawne.
- Wszyscy muszą być w budynku - oznajmił Vosch spod maski. Miał bardzo głęboki

głos przywodzący na myśl podziemne dudnienie.
- Pewnie zwiał - stwierdziłam. - Trochę z niego tchórz.
- Gdzie by poszedł? - spytał Vosch.
Potrząsnęłam głową. Nie miałam pojęcia. A potem nagle mnie olśniło. Wiedziałam,
gdzie poszedł Smalec.
- Do trupiego dołka.
- Gdzie jest trupi dołek?
- Cassie - odezwał się tata. Mocno ściskał moją rękę. - Może pójdziesz po Smalca, a
pułkownik zacznie instruktaż?
- Ja?
Nic nie rozumiałam. Myślę, że cieniutki głosik w głowie taty teraz był już potężnym
wrzaskiem, ale ja nie mogłam go usłyszeć, a on nie mógł nic powiedzieć. Mógł tylko
spróbować przekazać mi wiadomość telegraficznie samymi oczami. Może brzmiała: „Wiesz,
jak odróżnić wrogów od przyjaciół, Cassie?”.
Nie wiem, dlaczego nie chciał iść ze mną. Może sądził, że nie będą podejrzewali
dziecka, a jednemu z nas się uda. A przynajmniej będzie miało szansę.
Może.
- Dobrze - zgodził się Vosch. Wskazał palcem na kaprala Brancha, nakazując mu, by
poszedł ze mną.
- Nic jej nie będzie - zaoponował tata. - Zna ten las jak własną kieszeń. Wróci za pięć
minut. Prawda, córeczko? - Spojrzał na Voscha i uśmiechnął się. - Pięć minut.
- Nie bądź idiotą, Sullivan - stwierdził Hutchfield. - Nie może iść bez obstawy.
- Jasne - zgodził się tata. - Oczywiście. Masz rację.
Pochylił się nade mną i przytulił mnie. Niezbyt krótko i niezbyt długo. Szybko objął
mnie ramionami. Uścisnął. Wypuścił. Nic, co wyglądałoby na pożegnanie.
Żegnaj; Cassie.
Branch zwrócił się do swojego przełożonego i spytał:
- Najwyższy priorytet, sir?
Vosch skinął głową.
- Najwyższy priorytet.
Wyszliśmy na słoneczne podwórze - mężczyzna w masce przeciwgazowej i
dziewczyna z pluszowym misiem. Przed nami kilku żołnierzy opierało się o samochód. Nie
widziałam ich, kiedy poprzednio je mijaliśmy. Wyprostowali się na nasz widok. Branch
pokazał im wzniesione do góry kciuki i wystawił palec wskazujący. Najwyższy priorytet.

- Czy to daleko? - spytał.
- Niespecjalnie - odpowiedziałam cienkim głosem. Może dlatego, że z pluszakiem
Sammyego w ręku czułam się trochę jak małe dziecko.
Szedł za mną ścieżką prowadzącą w gęsty las za obozem, trzymając przed sobą broń
lufą do dołu. Sucha ściółka trzeszczała pod jego ciężkimi, brązowymi buciorami.
Dzień był ciepły, ale w cieniu drzew było znacznie chłodniej. Liście były
ciemnozielone, jak to pod koniec lata. Minęliśmy drzewo, pod którym ukryłam karabin. Nie
odwróciłam się. Szłam w stronę polanki.
Stał tam, mały gnojek, po kolana w kościach i prochach, przeczesując porozrzucane
szczątki ludzkie w poszukiwaniu ostatniego bezużytecznego, bezcennego świecidełka.
Jeszcze jedno, zanim ruszymy w drogę, tak że kiedy dojedzie tam, dokąd prowadzi ta droga,
będzie rządził.
Podniósł głowę, kiedy wyszliśmy spomiędzy drzew. Twarz mu błyszczała od potu i
tego świństwa, którym smarował włosy. Policzki pokrywały mu smugi ciemnej sadzy.
Wyglądał jak nędzna podróbka futbolisty. Na nasz widok schował rękę za plecami. Coś
srebrnego błysnęło w słońcu.
- Hej! Cassie? Co tu robisz? Przyszedłem cię szukać, bo nie było cię w barakach, ale
potem zobaczyłem... leżał tutaj...
- To ten? - spytał mnie żołnierz. Przerzucił karabin przez ramię i zrobił krok w
kierunku dołu.
Byliśmy tylko my - ja i Smalec stojący w dole pełnym prochów ikości, a pomiędzy
nami żołnierz.
- Tak - potwierdziłam - to Smalec.
- Wcale się tak nie nazywam - pisnął. - Naprawdę nazywam się...
Nigdy nie dowiem się, jak naprawdę nazywał się Smalec.
Nie widziałam broni ani nie słyszałam wystrzału. Nie widziałam, co żołnierz
wyciągnął z kabury, bo nie patrzyłam na niego. Patrzyłam na Smalca. Głowa odskoczyła mu
do tyłu, jakby ktoś pociągnął go za tłuste loki, a potem chłopak zgiął się i upadł, trzymając w
ręce skarby zmarłych ludzi.

20
Moja kolej.
Dziewczyny z plecakiem, stojącej parę metrów za nim z idiotycznym pluszowym
misiem w dłoni.
Żołnierz odwraca się gwałtownie, z ręką wyciągniętą przed siebie. Kolejny fragment
wspomnień jest nieco rozmazany. Nie pamiętam, jak upuściłam misia i wyrwałam pistolet z
tylnej kieszeni spodni. Nie wiem, kiedy pociągnęłam za spust.
W kolejnym wyraźnym wspomnieniu czarna szybka w masce roztrzaskuje się na
kawałki.
A żołnierz pada na kolana.
Widzę jego oczy.
Ma ich troje.
Oczywiście później zrozumiałam, że wcale nie miał trojga oczu. Środkowe było tak
naprawdę poczerniałą raną wlotową.
Musiał być wstrząśnięty, kiedy odwrócił się i zobaczył broń wycelowaną w swoją
twarz. Sprawiłam, że się zawahał. Na jak długo? Sekundę? Mniej niż sekundę? Ale w trakcie
trwania tej milisekundy wieczność owinęła się wokół samej siebie niczym anakonda. Jeśli
kiedykolwiek mieliście traumatyczny wypadek, wiecie, o czym mówię. Jak długo trwa
wypadek drogowy? Dziesięć sekund? Pięć? Kiedy siedzisz w środku samochodu, wydaje ci
się, że o wiele dłużej. Wierzysz, że mijają długie lata.
Upadł twarzą na ziemię. Nie miałam wątpliwości, że go zabiłam. Pocisk wyrwał w
tyle jego czaszki dziurę wielkości talerza.
Ale nie opuściłam broni. Trzymałam ją wycelowaną w jego głowę, wycofując się
tyłem na ścieżkę.
Potem odwróciłam się i pobiegłam, jakby mnie gonił sam diabeł.
W niewłaściwym kierunku.
W stronę obozu.
Niezbyt mądrze. Ale wtedy nie byłam w stanie myśleć. Miałam tylko szesnaście lat i
właśnie strzeliłam komuś prosto w twarz. Ciężko mi było sobie z tym poradzić.
Chciałam wrócić do taty.
Tata to naprawi.
Od tego są ojcowie. Od naprawiania rzeczywistości.
W pierwszej chwili nie usłyszałam odgłosów dobiegających z obozu. Las

rozbrzmiewał echem wystrzałów z broni maszynowej i krzykami ludzi, ale mój mózg nie był
w stanie przetwarzać żadnych informacji. Wspomnienia głowy Smalca, która gwałtownie
odskoczyła do tyłu. Tego, że chłopak upadł w szary pył, zupełnie jakby jego kości zmieniły
się w galaretkę. Tego, że jego morderca obrócił się w idealnym piruecie, a lufa jego broni
błyszczała w słońcu.
Świat rozszczepiał się na kawałki. A jego szczątki opadały wokół mnie.
To był początek czwartej fali.
Poślizgnęłam się i zatrzymałam niedaleko obozu. W powietrzu unosił się gorący
zapach prochu. Z okien baraku wydobywały się smugi dymu. W stronę magazynu ktoś pełzł.
To był mój ojciec.
Plecy miał wygięte w łuk. Jego twarz była brudna i poraniona. Na ziemię spadały
krople jego krwi.
Zobaczył mnie, gdy wychodziłam spomiędzy drzew.
- Nie, Cassie - powiedział bezgłośnie. Ramiona ugięły się pod nim. Przewrócił się i
już się nie poruszył.
Z budynku wyszedł żołnierz. Podszedł do taty. Z łatwością i kocią gracją, ramiona
miał wyprostowane, a ręce luźno opuszczone.
Cofnęłam się między drzewa. Podniosłam broń. Ale znajdowałam się ponad sto
metrów dalej. Jeśli spudłuję...
To był Vosch. Wydawał się nawet wyższy, kiedy stał nad skulonym ciałem mojego
ojca. Tata się nie ruszał. Chyba udawał martwego.
Ale to nie miało znaczenia.
Vosch i tak do niego strzelił.
Nie pamiętam, żebym wydała z siebie jakiś dźwięk, kiedy pociągnął za spust. Ale
musiałam zrobić coś, co zaalarmowało pajęczy zmysł Voscha. Czarna maska błyskawicznie
się odwróciła, odbijając promienie słońca. Wyciągnął palec wskazujący w stronę dwóch
żołnierzy, którzy właśnie wychodzili z budynku, a potem machnął nim w moją stronę.
Najwyższy priorytet.

21
Ruszyli za mną błyskawicznie jak para gepardów. Tak to przynajmniej wyglądało.
Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby ktoś tak szybko biegał. Mogła im dorównać jedynie
posikana ze strachu dziewczyna, która właśnie zobaczyła śmierć swojego ojca.
Liście, gałęzie, pnącza, ciernie. Powietrze świszczące w uszach. Tupot butów na
ścieżce. Prześwity błękitu pomiędzy plątaniną konarów, sztylety słonecznych promieni
sięgające samej ziemi. Rozdarty świat przechylał się na boki.
Zwolniłam, dobiegając do miejsca, w którym ukryłam ostatni prezent od taty. Błąd.
Pocisk sporego kalibru roztrzaskał pień jakieś pięć centymetrów od mojego ucha. Poczułam
cienkie niczym włos drzazgi wbijające się w mój policzek.
Wiesz, jak rozpoznać w czasie wojny, kto jest twoim wrogiem, Cassie?
Nie mogłam im uciec.
Nie mogłam się z nimi strzelać.
Może jednak mogłam ich przechytrzyć.

22
Pierwszą rzeczą, jaką musieli zauważyć po dobiegnięciu do polanki, byty zwłoki
kaprala Brancha czy czegoś, co ukrywało się pod tym nazwiskiem.
- Nikogo tu nie ma - stwierdził jeden z nich.
Chrzęst nadpalonych kości miażdżonych przez masywne buciory..
- Trup.
Skrzek radia, a chwilę później:
- Pułkowniku, mamy tutaj Brancha i niezidentyfikowanego cywila. Nie, panie
pułkowniku. Branch nie żyje. Powtarzam: Branch nie żyje. - Chwila ciszy. - Vosch chce,
żebyśmy natychmiast wracali. - To było najwyraźniej skierowane do drugiego z żołnierzy.
Kości ponownie zatrzeszczały, gdy wydostawał się z dołu.
- Musiała to upuścić.
Mój plecak. Próbowałam go rzucić w głąb lasu, jak najdalej od dołu ze spalonymi
zwłokami, ale uderzył o drzewo i wylądował na skraju polany.
- Dziwne - odezwał się ponownie pierwszy głos.
- Wyluzuj - uspokoił go kumpel. - Oko się nią zajmie.
Oko?
Ich głosy ucichły w oddali zastąpione przez dźwięki zupełnie spokojnego już lasu.
Szum wiatru. Świergot ptaków. Gdzieś pomiędzy gałęziami przemknęła wiewiórka.
Wciąż nie ruszałam się z miejsca. Z wszystkich sił próbowałam zapanować nad
pragnieniem ucieczki.
Nie spiesz się teraz, Cassie. Zrobili już, co mieli zrobić. Musisz przeczekać do
zmroku. Nie ruszaj się.
Tak też zrobiłam. Wciąż leżałam zakopana wśród spalonych szczątków i kości,
pokryta prochami ofiar, gorzkim żniwem obcej inwazji.
I próbowałam o tym nie myśleć.
Nie chciałam się zastanawiać nad tym, co mnie pokrywa.
Przypomniałam sobie jednak, że te szczątki były kiedyś ludźmi, i to tym ludziom
zawdzięczam życie. Poczułam się nieco lepiej.
To byli tylko ludzie. Nie prosili o to, by znaleźć się w tym miejscu, tak samo jak ja.
Skoro już tu jednak leżeliśmy, musiałam trwać w bezruchu. Może to dziwne, ale miałam
wrażenie, że otaczają mnie ich ciepłe, miękkie ramiona.
Nie wiem, jak długo tam leżałam opleciona ramionami zmarłych. Wydawało mi się,

że minęły całe godziny. Kiedy wreszcie się wygrzebałam, po słońcu została jedynie poświata,
a w powietrzu unosił się chłód. Pokryta od góry do dołu szarym pyłem musiałam wyglądać
jak indiański wojownik.
Oko się nią zajmie.
Czy chodziło mu o drony spoglądające na nas z nieba? Jeśli tak, to musiałam uznać, że
nie był to zbłąkany oddział przeczesujący zadupia w poszukiwaniu ofiar trzeciej fali, by
wyeliminować je, zanim zagrożą tym, których ominęła zaraza.
Nie wyglądało to dobrze.
Ale alternatywa była jeszcze gorsza.
Podreptałam po plecak, czując coraz mocniejszy zew lasu. Im bardziej się oddalę, tym
będę bezpieczniejsza. Przypomniałam sobie o prezencie od taty. Oddzielało mnie od niego
zaledwie parę kroków. Czemu, do diabła, nie wpadłam na to, by schować karabin w trupim
dołku?
Na pewno byłby bardziej przydatny niż pistolet.
Otaczała mnie cisza. Nawet ptaki zamilkły. Słyszałam jedynie wiatr przesypujący
delikatnie stosy ludzkich prochów i unoszący je w powietrze, gdzie wirowały swobodnie w
złocistej poświacie.
Żołnierze odeszli. Byłam bezpieczna.
Ale nie słyszałam, jak odjeżdżali. Musiałabym przecież usłyszeć warkot silników i
motorów.
Nagle przypomniał mi się Branch podchodzący do Smalca.
To on?
Ręka zdejmująca karabin z ramienia.
Karabin. Podkradłam się do ciała. Wydawało się, że odgłos moich kroków niesie się
niczym huk gromu. Każdy oddech brzmiał jak eksplozja.
Żołnierz upadł twarzą do ziemi, ale teraz leżał na plecach. Jego twarz nadal częściowo
kryła się pod maską.
Nie miał ani karabinu, ani pistoletu. Musieli je ze sobą zabrać. Przez chwilę nie
ruszałam się z miejsca, powoli jednak docierało do mnie, że bycie w ciągłym ruchu to chyba
najlepszy sposób na przetrwanie tego etapu bitwy.
To już nie była trzecia fala. Działo się coś zupełnie nowego. Najprawdopodobniej
początek czwartej fali. Na razie wyglądało to jak krwawa wersja Bliskich spotkań trzeciego
stopnia. Może Branch wcale nie był człowiekiem i dlatego nosił maskę.
Przyklęknęłam przy jego zwłokach. Delikatnie złapałam za maskę i pociągnęłam.

Ujrzałam jego oczy, bardzo ludzkie, brązowe oczy wpatrujące się nieobecnym spojrzeniem w
moją twarz. Ciągnęłam dalej.
Przestałam.
Chciałam to zobaczyć i jednocześnie się przed tym wzbraniałam. Chciałam wiedzieć,
chociaż tak naprawdę nie chciałam.
Odejdź. To nie ma znaczenia, Cassie. Myślisz, że to ważne? Nie. Zupełnie nieistotne.
Czasem próbujesz zagadać własny strach, powtarzasz sobie choćby, że „to nieistotne”.
Słowa działają wtedy niczym kojące poklepywanie po głowie, które ma uspokoić nadmiernie
pobudzonego psa.
Wyprostowałam się. To faktycznie nie miało znaczenia. Zgarnęłam z ziemi
pluszowego misia i ruszyłam na przeciwległy brzeg polany.
Coś mnie jednak zatrzymało. Nie popędziłam w głąb lasu. Nie zaczęłam się oddalać,
choć wiedziałam, że tylko zwiększenie dystansu zapewni mi bezpieczeństwo.
Być może zrobiłam tak z powodu misia. Kiedy podniosłam go z ziemi, przypomniała
mi się twarz mojego braciszka przyciśnięta do szyby autobusu.
- Żebyś się nie bała - usłyszałam jego cichutki głosik. - Ale nie zgub go. Nie zapomnij.
Prawie zapomniałam. Gdybym nie podeszła do Brańcha w poszukiwaniu broni, na
pewno nie zabrałabym misia. Pluszak leżał przygnieciony martwym ciałem.
Nie zgub go.
Właściwie nie widziałam żadnych ofiar. Oprócz taty. A co jeśli ktoś przeżył te
niekończące się trzy minuty gdzieś na tyłach baraku? Wciąż mogłam znaleźć jakichś rannych
oczekujących na śmierć.
Musiałabym tu jednak wtedy zostać. Jeśli w obozie ktoś ocalał i zaczekał, aż ci
pseudożołnierze się oddalą, to odchodząc, skazuję go na pewną śmierć.
Niech to szlag.
Znacie to uczucie, kiedy wydaje się wam, że macie jakiś wybór, ale tak naprawdę nie
macie żadnego? Samo istnienie alternatywy niekoniecznie musi mieć wielkie znaczenie w
twojej sytuacji.
Odwróciłam się i powędrowałam z powrotem. Przeskoczyłam nad ciałem Brancha i
zanurzyłam się w lesisty tunel prowadzący do obozu.

23
Za trzecim podejściem udało mi się nie zapomnieć o broni. Wsunęłam pistolet z
powrotem za pasek, ale pluszowy miś uniemożliwiał mi trzymanie karabinu w obu dłoniach,
więc musiałam zostawić go na ścieżce.
- Nic się nie martw - szepnęłam do pluszaka. - Wrócę po ciebie.
Zeskoczyłam ze ścieżki, lawirując ostrożnie między drzewami. Kiedy zbliżyłam się do
zabudowań, padłam na ziemię i przeczołgałam się do krawędzi obozowiska.
Już wiedziałam, dlaczego nie usłyszałam ich odjazdu.
Vosch rozmawiał z grupką żołnierzy stojących przy drzwiach szopy. Kilku innych
kręciło się przy samochodach. Naliczyłam w sumie siedem osób, co oznaczało, że nie widzę
co najmniej pięciu innych. Może gonili za mną po lesie? Ciało taty gdzieś zniknęło. Być może
Przybysze nakazali pozbywać się zwłok. Nie licząc wywiezionych dzieci, obóz
zamieszkiwały czterdzieści dwie osoby. Niełatwo usunąć tyle ciał.
Okazało się, że miałam rację.
Pozbywali się ciał. Tyle że uciszacze robili to zupełnie inaczej niż my.
Vosch zdjął maskę, podobnie jak stojący obok niego dwaj żołnierze. Nie zauważyłam
żadnych macek czy homarzych paszczy. Z tej odległości wyglądali jak zwyczajni ludzie.
Maski najwyraźniej przestały być im już potrzebne. To zrozumiałe, pewnie stanowiły
element całego przedstawienia. Musieliśmy im uwierzyć, że próbują zabezpieczyć się przed
infekcją.
Od strony samochodów zbliżała się dwójka żołnierzy niosących coś w rodzaju misy
lub kuli. Miała ten sam szary metaliczny kolor co widywane przez nas drony. Vosch wskazał
im miejsce pomiędzy szopą a barakami, dokładnie tam, gdzie upadł mój ojciec.
Nie licząc mężczyzny, który klęczał obok szarej kuli, cała reszta gdzieś zniknęła.
Zawyły silniki samochodów. Chwilę później dołączył do nich warkot motoru
ciężarówki zaparkowanej poza zasięgiem mojego wzroku, gdzieś przy wjeździe do obozu.
Całkiem o niej zapomniałam, a to przecież tam pewnie czekali żołnierze, których nie mogłam
nigdzie wypatrzyć. Tylko na co oni czekali?
Ostatni z mężczyzn zerwał się na równe nogi i podbiegł do najbliższego samochodu.
Obserwowałam go, gdy wdrapywał się do kabiny łazika. Samochód zawrócił, wzbijając
tumany kurzu. Czekałam, aż opadną. Wkrótce powrócił spokój letniego wieczoru. Cisza
dzwoniła mi w uszach.
I wtedy szara kula zaczęła się jarzyć.

Było to zjawisko dobre, złe albo niemieszczące się w tych dwóch kategoriach, ale to,
czym było, zależało całkowicie od punktu widzenia.
Dla tych, którzy pozostawili tu kulę, było to zjawisko pozytywne.
Obiekt jarzył się coraz mocniej, wydzielając nieco pulsujący, żółtawy blask kojarzący
się z... promieniem?
Rzuciłam okiem na pociemniałe niebo. Zauważyłam pierwsze gwiazdy, ale żadnych
dronów.
To, co było korzystne z ich punktu widzenia, dla mnie najprawdopodobniej stanowiło
najgorszą wiadomość.
No dobra, wcale nie najprawdopodobniej. Raczej definitywnie była to zła wiadomość.
Przerwy między kolejnymi falami pulsującego światła stawały się coraz krótsze.
Pulsowanie przeszło w rozbłyski, które zamieniły się w migotanie.
Pulsowanie... pulsowanie... pulsowanie...
Rozbłysk... rozbłysk... rozbłysk...
Migotanie-migotanie-migotanie.
W półmroku kula kojarzyła mi się z mrugającym do mnie zielonożółtym okiem.
Oko się nią zajmie.
Kolejne wydarzenia przechowały się w mojej pamięci pod postacią stopklatek,
czarnobiałych ujęć kręconych z ręki niczym w jakimś artystowskim filmie.
Ujęcie i: Wycofuję się w głąb lasu, szurając tyłkiem o ziemię.
Ujęcie 2: Biegnę. Krajobraz zmienił się w rozmazane plamy zieleni, brązu i szarości.
Ujęcie 3: Misiek Sammyego. Jego wygięte, nadszarpnięte ramię, gdy wyślizgnął mi
się z palców.
Ujęcie 4: Drugie podejście do podniesienia misia.
Ujęcie 5: Na pierwszym planie trupi dołek. Jestem pomiędzy zwłokami Smalca a
ciałem Brancha. Przyciskam misia do piersi.
Ujęcia 6-10: Jeszcze więcej lasu, jeszcze szybszy bieg. Patrząc dokładniej, w lewym
górnym rogu dziesiątego kadru można zauważyć wąwóz.
Ujęcie u: Ostatni kadr. Wiszę w powietrzu nad wypełnionym mrocznymi cieniami
wąwozem chwilę po skoku z jego krawędzi.
Zielona fala przetoczyła się nad moim skulonym ciałem, niosąc ponad wąwozem tony
odłamków: konary połamanych drzew, ziemię, trupy dzięciołów i innych ptaków, wiewiórek i
insektów, zawartość trupiego dołka, fragmenty szopy i baraku - deski pilśniowe, beton,
gwoździe, blachę - oraz kilka górnych centymetrów gleby zdartej w pobliżu epicentrum

wybuchu. Przed upadkiem na dno wąwozu, poczułam podmuch fali uderzeniowej,
napierającej z ogromną siłą na każdy centymetr mojego ciała. Huk rozrywał bębenki w
uszach i przypomniała mi się rozmowa ze Smalcem:
- Wiesz, co się dzieje, kiedy uderzy w ciebie dwieście decybeli?
- Co to znowu za bzdury, Smalec?
Właśnie zaczynałam się domyślać, co to za bzdury.

24
Nie mogłam przestać myśleć o chłopaku spotkanym na zapleczu i krzyżyku w jego
dłoni. Żołnierz i jego krzyż. To chyba dlatego pociągnęłam za spust. Nie pomyliłam krzyża z
bronią, strzeliłam, ponieważ był wojskowym, w każdym razie miał na sobie mundur.
Nie był Branchem, Voschem ani żadnym z umundurowanych mężczyzn, których
widziałam w dniu śmierci ojca.
A jednocześnie był nimi wszystkimi..
Wciąż sobie powtarzałam, że to nie moja wina. To przez nich. To oni za to
odpowiadają, nie ja. Mówiłam do martwego żołnierza:
- Jeśli już musisz kogoś obwiniać, to odczep się ode mnie i poskarż się na
Przybyszów.
Ucieczka oznaczała śmierć. Pozostanie na miejscu również. Ta sytuacja lubiła się
powtarzać.
Leżąc pod buickiem, doczekałam do ciepłego, rozmarzonego zmierzchu. Opatrunek
zdołał zatamować krwawienie, ale z każdym uderzeniem serca czułam bolesne pulsowanie w
ranie.
Przyszło mi do głowy, że całe to umieranie wcale nie wygląda tak najgorzej.
Wtedy ponownie zobaczyłam buzię Sammyego przyciśniętą do szyby szkolnego
autobusu. Uśmiechał się. Był szczęśliwy. Obecność innych dzieci dawała mu poczucie
bezpieczeństwa, a żołnierze mieli go chronić. Wierzył, że się nim zaopiekują i sprawią, że
wszystko będzie dobrze.
Nie dawało mi to spokoju od tygodni. Nie mogłam z tego powodu spać po nocach.
Przypominałam sobie o tym w najmniej spodziewanych momentach, na przykład gdy
próbowałam czytać jakąś książkę lub leżałam w namiocie, usiłując sobie przypomnieć, jak
wyglądało moje życie przed lądowaniem.
Po co to zrobili?
Po co udawali armię przybywającą nam z odsieczą? Te wszystkie maski, mundury,
„instruktaż” w baraku? Dlaczego to robili, skoro mogli zrzucić z drona jedno z tych
migocących oczu i posłać nas do diabła?
Tego zimnego jesiennego dnia, wykrwawiając się pod samochodem, znalazłam
odpowiedź na to pytanie. Zabolało bardziej niż kula, która przeszyła moją nogę.
Sammy.
Chodziło im o Sammyego. I nie tylko o niego. Chcieli wszystkich dzieci. A żeby się

do nich dobrać, musieli wzbudzić w nas zaufanie. Sprawcie, żeby wam zaufali, zabierzcie
dzieci, a potem pozbądźcie się całej reszty.
Ale po co się przejmować ocaleniem dzieci? W pierwszych trzech falach zginęły
miliardy ludzi, nic nie wskazywało na to, że Przybysze jakoś specjalnie przejmują się
dziećmi. Do czego potrzebowali Sammyego?
Odruchowo uniosłam nieco głowę, uderzając w podwozie buicka. Prawie nie
zwróciłam na to uwagi.
Nie wiedziałam, czy Sammy żyje. Równie dobrze mogłam być ostatnią osobą na
Ziemi. Ale złożyłam mu obietnicę.
Chłodny asfalt boleśnie drapał mnie po plecach. Ciepłe promienie zachodzącego
słońca błądziły po moim policzku. Moje odrętwiałe palce sięgnęły do klamki i próbowały
wyciągnąć resztę użalającego się nad sobą ciała.
Nie mogłam stanąć na zranionej nodze. Wyprostowałam się, opierając plecami o
samochód. Stałam. Na jednej nodze, ale stałam.
Wcale nie byłam pewna, czy chcieli zachować Sammy ego przy życiu. W końcu od
czasu lądowania myliłam się we wszystkim. Nadal wierzyłam, że mogę być ostatnim
człowiekiem na Ziemi.
Mogę być również skazana na zagładę. A raczej na pewno jestem.
Być może jestem ostatnia, ale wciąż stoję o własnych siłach. To ja stawiłam czoła
niewidzialnemu łowcy czającemu się w lasach na poboczu opuszczonej autostrady. Nie
uciekam, nie chowam się, wychodzę mu naprzeciw.
Skoro jestem ostatnia, to ja jestem ludzkością.
A jeśli to ma być ostatnia wojna ludzkości, to ja jestem jej polem bitwy.

II
KRAINA CZARÓW

25
Imię moje Zombie.
Wszystko mnie boli - głowa, dłonie, stopy, plecy, brzuch, nogi, ręce, płuca. Nawet
mruganie przynosi cierpienie. Nie ruszam się, staram się nie myśleć o bólu. Zasadniczo
staram się nie myśleć. Wiedziałem, co będzie dalej, widziałem wystarczająco dużo ofiar
plagi: kompletna awaria systemu rozpoczynająca się od mózgu. Zanim rozpuściły ci się
resztki organów wewnętrznych, czerwona śmierć zamieniała twój mózg w papkę. Nie
wiedziałeś, gdzie jesteś, kim jesteś ani czym jesteś. Zamieniałeś się w zombie, chodzącego
trupa - jeśli miałeś siłę, żeby się ruszyć, a zazwyczaj jej brakowało.
Umierałem. Byłem tego pewien. Siedemnaście lat i po wszystkim.
Trochę krótko.
Pół roku temu przejmowałem się klasówką z chemii i szukałem pracy na lato, która
pozwoliłaby mi zarobić na remont silnika w moim chevy corvette z 1969 roku. Oczywiście
widok statku matki na naszym niebie zmusił mnie do przemyśleń, ale dość szybko zeszły one
na bardzo odległy plan. Tak jak wszyscy oglądałem wiadomości i rozsyłałem zabawne filmiki
na ich temat, ale nie dopuszczałem do siebie myśli, że lądowanie może mieć wpływ na moje
życie. Patrząc na transmisje z zamieszek i demonstracji, miałem wrażenie, że oglądam relację
z obcych krajów. Nic z tego nie dotyczyło mnie osobiście.
Z umieraniem jest całkiem podobnie. Masz wrażenie, że nie dotyczy cię osobiście,
dopóki nie zacznie faktycznie dotyczyć.
Wiedziałem, że umieram. Nie potrzebowałem potwierdzenia.
Tak mówił też Chris, gość, który dzielił ze mną namiot, zanim zachorowałem. Siedząc
przed wejściem do namiotu, otwierał szeroko oczy i próbując nie mrugać, zasłaniał sobie nos
szmatką.
- Stary, ty chyba naprawdę umierasz - powtarzał.
Wpadał od czasu do czasu, żeby sprawdzić, jak się czuję. Był jakieś dziesięć lat
starszy niż ja i traktował mnie jak młodszego brata. Albo po prostu sprawdzał, czy jeszcze
żyję: w końcu pozbywanie się zwłok z namiotowiska należało do jego obowiązków. Ognie
płonęły noc w noc i każdego dnia obóz rozłożony wokół bazy Wright-Patterson tonął w
kłębach gęstego, gryzącego dymu. Nocą płomienie nadawały tym chmurom głębokiej,
purpurowej barwy i wyglądało to tak, jakby samo powietrze miało za chwilę się wykrwawić.
Zignorowałem uwagi

Chrisa i

zapytałem, czy ma jakieś

wiadomości

z

Wright-Patterson. Od chwili ataku na wybrzeża i pojawienia się miasteczka namiotowego

baza była kompletnie odcięta od świata zewnętrznego. Nikomu nie pozwalano wejść do
środka, nikogo też nie wypuszczano. Mówiono nam, że żołnierze próbują powstrzymać
rozprzestrzenianie się czerwonej zarazy, a niekiedy pojawiali się w obozie uzbrojeni po zęby
ludzie ubrani w kombinezony ochronne, którzy powtarzali, że wszystko będzie dobrze, a
następnie zwiewali z powrotem do bazy, zostawiając nas bez żadnej ochrony.
Potrzebowaliśmy lekarstw, oni jednak twierdzili, że nie ma żadnej szczepionki przeciw
pladze. Kiedy poprosiliśmy o urządzenia sanitarne, dostaliśmy szpadle, którymi polecili nam
wykopać latryny. Wciąż nie mieliśmy żadnych informacji, pytaliśmy więc: „Co się, u diabła,
dzieje?!”. Jedyną odpowiedzią było: „Nie wiemy”.
- Niczego nie wiedzą - stwierdził Chris, łysiejący chudzielec, który zajmował się
księgowością, zanim lądowanie sprawiło, że księgowość straciła znaczenie. - Nikt nic nie wie.
Są tylko plotki traktowane przez większość jak prawdziwe wiadomości. Chcesz usłyszeć
najnowsze? - Odwrócił wzrok, tak jakby patrzenie na mnie sprawiało mu ból.
- Pewnie - odparłem, choć wcale nie miałem na to ochoty. Chciałem go tylko
zatrzymać przy sobie. Znałem go zaledwie od miesiąca, tyle że nie pozostał już nikt inny,
kogo wcześniej znałem. Leżałem całymi dniami na tym składanym łóżku, wpatrując się w
niewielki skrawek nieba widoczny przez wejście do namiotu. W kłębach dymu migotały
czasem niewyraźne ludzkie sylwetki przypominające postacie z horrorów, czasem słyszałem
też jakieś krzyki i płacze, ale całymi dniami nie miałem się do kogo odezwać.
- Ta cała zaraza pochodzi od nas, nie od tamtych - oznajmił Chris. - Wymknęła się
spod kontroli, po tym jak pierwsza fala załatwiła elektryczność w jakimś supertajnym
rządowym laboratorium.
Zacząłem kaszleć. Skrzywił się, ale nie odszedł. Przeczekał mój atak. Jego okulary
miały tylko jedną soczewkę, drugą gdzieś zgubił, więc nieustająco mrużył lewą powiekę.
Kołysał się z boku na bok, stojąc na błotnistej ziemi. Chciał już stąd pójść, a jednocześnie nie
chciał. Doskonale znałem to uczucie.
- To by była całkiem niezła ironia - wycharczałem. W ustach poczułem smak krwi.
Chris wzruszył ramionami. Ironia? Ironia wyginęła. Albo było jej tak dużo, że trudno
było ją wciąż nazywać ironią.
- Nie wierzę w to - stwierdził. - To nie nasza zaraza. Wystarczy pomyśleć. Pierwsze
dwa ataki zagnały ludzi w głąb lądu, do takich obozów jak nasz. Skoncentrowanie całej
populacji w kilku miejscach stworzyło perfekcyjne środowisko do rozwoju wirusa.
Wygodny dostęp do milionów ton świeżego mięsa, zgromadzonych w jednym
punkcie. To był genialny plan.

- Mają łeb na karku, trzeba przyznać - wysiliłem się na kolejny ironiczny komentarz.
Nie chciałem, żeby mnie opuszczał, ale nie miałem też ochoty go słuchać. Miał zwyczaj
wkręcania się w długaśne przemowy, był jednym z tych gości, którzy muszą się dzielić swoją
opinią na każdy temat. Coś się jednak zmienia, kiedy w ciągu paru dni tracisz kontakt z
wszystkimi ludźmi, jakich znałeś: stajesz się mniej wybredny, jeśli chodzi o zawieranie
nowych znajomości. Ignorujesz wiele wad. Pozbywasz się wielu zahamowań, przestajesz się
okłamywać, gdy jesteś śmiertelnie przerażony tym, że twoje wnętrzności mogą się całkowicie
rozpuścić.
- Znają nasz tok myślenia.
- A niby skąd ty możesz o tym wiedzieć? - Zaczynał mnie wkurzać, chociaż nie
wiedziałem dlaczego. Może byłem zazdrosny. Mieszkaliśmy w tym samym namiocie, piliśmy
tę samą wodę, jedliśmy to samo jedzenie, a tylko ja zachorowałem. Czym on sobie na to
zasłużył?
- Nie wiem - odpowiedział bez namysłu. - Tyle wiem, że już nic nie wiem.
Gdzieś w oddali huknął wystrzał. Chris ledwie zareagował. Kanonada w obozie była
czymś zupełnie zwyczajnym. Strzelano z wiatrówek do ptaków, strzelano w powietrze, by
odstraszyć gangi. Strzelali do siebie samobójcy, by pokazać zarazie, kto tu rządzi. Kiedy tylko
pojawiłem się w obozie, usłyszałem historię kobiety, która zastrzeliła trójkę własnych dzieci i
popełniła samobójstwo, nie chcąc, by jej rodzina padła ofiarą czwartego jeźdźca. Nie
potrafiłem zdecydować, czy była idiotką, czy bohaterką. A potem przestałem się tym
przejmować. Kogo obchodzi, kim była, skoro teraz nie żyje?
Chris nie miał już zbyt wiele do dodania, więc błyskawicznie podzielił się ze mną
resztą plotek. Podobnie jak większość niezarażonych wciąż drżał o swoje zdrowie, czekając
na nieuchronną katastrofę. Drapanie w gardle? Papierosy czy...? Ból głowy?
Z braku snu, z głodu czy...? Zachowywał się jak zawodnik, który właśnie złapał piłkę,
ale kątem oka dostrzegł, że w tym momencie rusza ku niemu w pełnym pędzie
studwudziestokilogramowy obrońca. Tyle że dla Chrisa ten moment nigdy się nie kończył.
- Wrócę jutro - stwierdził wreszcie. - Potrzebujesz czegoś?
- Wody - poprosiłem, chociaż wiedziałem, że mój organizm nie potrafi jej zatrzymać.
- Się robi, stary.
Podniósł się z ziemi. Widziałem teraz tylko jego poplamione spodnie i pokryte błotem
buty. Nie wiem dlaczego, ale przyszło mi do głowy, że widzę go po raz ostatni. Już tu nie
wróci, a nawet jeśli, to pewnie go nie rozpoznam. Nie mówiliśmy sobie „do widzenia”. Teraz
już nikt tak nie mówił. Wielkie zielone oko na niebie nadało całkiem nowe znaczenie tym

słowom.
Patrzyłem przez chwilę na wirujące smugi dymu unoszące się w przejściu. Sięgnąłem
pod koc i wydobyłem spod niego srebrny łańcuszek. Przesunąłem kciukiem po gładkiej
powierzchni wisiorka w kształcie serca i przysunąłem go bliżej oczu, korzystając z resztek
światła. Zapięcie było uszkodzone, po tym jak zerwałem go nocą z jej szyi, ale udało mi się je
naprawić za pomocą obcinacza do paznokci.
Ponownie podniosłem wzrok i zobaczyłem ją w wejściu do namiotu. Wiedziałem
oczywiście, że to nie ona, tylko działanie wirusa, miała przecież na sobie ten sam wisiorek,
który trzymałem w ręku. Choroba sprawiała, że widywałem różne rzeczy - takie, które
chciałem zobaczyć, i takie, których się bałem. Dziewczynka stojąca w przejściu należała do
obu kategorii.
Czemu mnie zostawiłeś, Bubby?
- Odejdź - jęknąłem, czując w ustach smak krwi.
Jej obraz zaczął się rozmazywać. Przetarłem oczy, brudząc kostki dłoni krwią.
Uciekłeś, Bubby. Dlaczego?
W tym momencie dym przesłonił jej ciało i porwał ją ze sobą, pozostawiając pustkę.
Zawołałem jej imię. Jej nieobecność była o wiele straszniejsza. Zacisnąłem dłoń na
łańcuszku, czując, jak jego ogniwa wżynają mi się w skórę.
Próbowałem jej dosięgnąć. Próbowałem od niej uciec.
Dosięgnąć. Uciec.
Poza namiotem unosiły się czerwone dymy stosów pogrzebowych. Wewnątrz
kotłowała się czerwona mgła zarazy.
Miałaś szczęście - powiedziałem w myślach do Sissy. - Zniknęłaś, zanim wszystko się
poważnie poplątało.
W oddali znów wybuchła strzelanina. Tym razem nie były to jednak chaotyczne
strzały jakiegoś wariata walczącego z cieniami, tylko rozdzierający uszy huk broni
wielkokalibrowej. Wizg pocisków smugowych. Jazgot karabinów.
Baza Wright-Patterson została zaatakowana.
Jakaś część mojego umysłu odetchnęła z ulgą, jak człowiek słyszący pierwsze
pomruki od dawna wyczekiwanej burzy. Reszta, ta, która wciąż wierzyła, że może przetrwać
zarazę, była gotowa posikać się w majtki. Brak sił nie pozwalał mi na wstanie z pryczy,
zresztą strach i tak mnie skutecznie przed tym powstrzymywał. Zamknąłem oczy i zmówiłem
cichą modlitwę, prosząc, by mieszkańcy bazy zabili jednego czy dwóch napastników w
imieniu moim i Sissy. Głównie Sissy.

Coś wybuchło z wielkim hukiem. Następna eksplozja. Ziemia drżała od wybuchów, a
fale uderzeniowe rozbijały się o moją skórę, przewiercały skronie i miażdżyły klatkę
piersiową. Miałem wrażenie, jakby świat rozpadał się na kawałki, co w pewnym sensie było
prawdą.
Namiot błyskawicznie wypełnił się gryzącym dymem, a wejście jarzyło się niczym
trójkątne oko wypełnione piekielnym blaskiem rozszalałych płomieni. To koniec,
pomyślałem. Nie umrę z powodu zarazy. Dożyłem prawdziwej inwazji obcych. Moja śmierć
będzie lepsza, a przynajmniej zdecydowanie szybsza.
Kolejny wystrzał. Tym razem bardzo blisko, dwa, może trzy namioty dalej. Jakaś
kobieta zaczęła wrzeszczeć. Huknął strzał i zapadła cisza. Chwilę później dwa kolejne strzały.
Dym unosił się w powietrzu, piekielne oko wciąż lśniło czerwienią. Mogłem go usłyszeć, jak
się do mnie zbliża, szurając butami po przemokłej ziemi. Sięgnąłem pod stertę ubrań i puste
butelki walające się pod legowiskiem i wyjąłem stamtąd rewolwer, który dostałem od Chrisa,
gdy pozwolił mi zamieszkać w swoim namiocie.
- Gdzie twoja spluwa? - zapytał wtedy i nie mógł uwierzyć, że nie mam żadnej broni. Musisz mieć jakiegoś gnata - stwierdził.
- Tutaj nawet dzieci są uzbrojone.
Zupełnie nie obchodziło go, że nie umiałbym trafić nawet w drzwi stodoły, ani to, że
mogę sobie odstrzelić stopę: w obliczu zagłady ludzkości Chris zdecydowanie wierzył w
drugą poprawkę do amerykańskiej konstytucji.
Wpatrywałem się w wejście do namiotu. Trzymając w jednym ręku łańcuszek
należący do Sissy, w drugiej rewolwer Chrisa. Można powiedzieć, że w jednej dłoni miałem
całą swoją przeszłość, a w drugiej przyszłość.
Mogłem też udawać zmarłego i liczyć na to, że nie zajrzy do namiotu, wciąż jednak
mrużyłem powieki i nie odrywałem wzroku od wejścia.
Wreszcie się pojawił niczym wąska czarna źrenica w lśniącym czerwienią oku.
Chwiejąc się na nogach, zajrzał w głąb namiotu. Był jakiś metr ode mnie, ale nie mogłem
dostrzec jego twarzy, słyszałem tylko, jak walczy o oddech. Sam próbowałem oddychać jak
najciszej, ale przez chorobę każdy wdech wywoływał serię eksplozji w klatce piersiowej. Nie
umiałbym powiedzieć, w co jest ubrany, chociaż wyglądało na to, że wepchnął nogawki
spodni do cholewek wysokich butów. Żołnierz? Zapewne. W ręku trzymał broń.
Zostałem ocalony. Podniosłem do góry dłoń z łańcuszkiem i zdobyłem się na cichy
krzyk. Mężczyzna zrobił krok do przodu. Wreszcie zobaczyłem jego twarz. Był bardzo
młody, może rok czy dwa lata starszy ode mnie, a jego kark i dłonie lśniły od krwi.

Przyklęknął przy łóżku i gwałtownie się odsunął, widząc moją twarz - poszarzałą skórę,
opuchnięte usta, zapadnięte, wypełnione krwią oczy zdradzające ofiarę zarazy.
Jego oczy były natomiast zupełnie czyste i wypełnione przerażeniem.
- Niczego nie zrozumieliśmy, niczego - wyszeptał gorączkowo. - Oni byli tutaj cały
czas, żyli w naszym wnętrzu.
W wejściu do namiotu pojawiły się dwa kolejne kształty. Jeden z nich złapał żołnierza
za kołnierz i wyciągnął go na zewnątrz. Próbowałem unieść rewolwer, ale wysunął się z
mojej osłabionej dłoni jakieś pięć centymetrów nad kocem. Drugi kształt podskoczył w moją
stronę, zrzucił broń na ziemię i szarpnął mnie za ramiona, sadzając na łóżku. Ból na kilka
sekund odebrał mi wzrok. Mężczyzna obejrzał się, wołając przez ramię do swojego kumpla,
który właśnie wrócił do namiotu:
- Przeskanuj go.
Poczułem wielki metalowy dysk, który ktoś przycisnął do mojego czoła.
- Czysty.
- I chory. - Obaj mężczyźni mieli na sobie te same mundury co żołnierz, którego
widziałem przed chwilą.
- Jak się nazywasz? - zapytał jeden z nich. Pokręciłem głową. Niczego nie
rozumiałem. Miałem otwarte usta, ale nie wydobywał się z nich żaden zrozumiały dźwięk.
- Zostaw go - odezwał się jego partner - to zombie.
Mężczyzna skinął głową, podrapał się po policzku i ponownie spojrzał w moją stronę.
- Dowódca nakazał ewakuację wszystkich niezarażonych cywilów - stwierdził
wreszcie, a potem owinął mnie kocem i jednym płynnym ruchem podniósł z łóżka. Jako
zdecydowanie zarażony cywil nie mogłem wyjść ze zdumienia.
- Wyluzuj, zombie - odezwał się do mnie. - Przeniesiemy cię w lepsze miejsce.
Uwierzyłem mu. Przez sekundę wierzyłem nawet, że może uda mi się ocaleć.

26
Zabrano mnie do szpitala na terenie bazy, gdzie zajmowano się ofiarami zarazy, i
umieszczono pod kwarantanną na piętrze zwanym oddziałem zombie. Naszprycowano mnie
morfiną i potężnym koktajlem środków przeciwwirusowych. Zajmowała się mną kobieta,
która kazała mówić do siebie doktor Pam. Miała łagodne spojrzenie, spokojny głos i bardzo
zimne ręce. Spinała włosy w wysoki kok i pachniała mieszaniną szpitalnych woni i perfum.
Zapachy nie do końca pasowały do siebie.
Stwierdziła, że moja szansa na przeżycie wynosi jeden do dziesięciu. Parsknąłem
śmiechem, uznając to za halucynację wywołaną lekarstwami. Jeden do dziesięciu? Przecież
byłem przekonany, że zaraza oznacza wyrok śmierci. Żadna informacja nie mogła mnie
bardziej uszczęśliwić.
W ciągu następnych dwóch dni nękająca mnie gorączka wzrosła do czterdziestu
stopni. Ociekałem lodowatym potem zabarwionym krwią. Traciłem i odzyskiwałem
przytomność, wpadając w deliryczne drzemki, podczas gdy oni wciąż walczyli z moją
infekcją. Nie istniała szczepionka na czerwoną zarazę, więc utrzymywali mnie pod narkozą i
ładowali kolejne dawki leków, czekając, aż wirus podejmie decyzję, czy wciąż odpowiada mu
mój smak.
W moich halucynacjach coraz częściej pojawiała się przeszłość. Czasem widziałem
siedzącego obok mnie tatę, czasem była to mama, ale przeważnie widywałem Sissy. Szpitalny
pokój wypełniała czerwień, cały świat znikał za półprzezroczystą zasłoną krwi. Zostawałem
sam na sam z obcym w moim wnętrzu oraz ze zmarłymi - nie tylko z moją rodziną, ale także
z tymi wszystkimi miliardami zmarłych ludzi, którzy usiłowali mnie dosięgnąć, gdy
próbowałem uciekać. Dosięgnąć. Uciekać. Zrozumiałem wreszcie, że nie ma pomiędzy nami
żadnej różnicy poza gramatyczną: oni już nie żyją, a my dopiero umrzemy.
Gorączka zelżała trzeciego dnia. Dwa dni później mogłem już przyjmować jakieś
płyny, a moje oczy i płuca zaczęły się oczyszczać z krwi. Czerwona zasłona gdzieś zniknęła i
mogłem zobaczyć resztę oddziału, lekarzy, pielęgniarki i sanitariuszy ubranych w maski,
pacjentów w najróżniejszych stadiach choroby, przyszłych zmarłych unoszących się na falach
morfiny i już nieżywych wywożonych z zakrytymi twarzami.
Szóstego dnia doktor Pam oznajmiła, że najgorsze minęło. Miałem odstawić wszystkie
lekarstwa. Trochę mnie to martwiło, będę tęsknił za morfiną.
- To nie moja decyzja - wyjaśniła. - Zostaniesz przeniesiony na oddział
rehabilitacyjny, gdzie postawią cię na nogi. Będziesz nam potrzebny.

- Potrzebny?
- Na wojnie.
Wojna. Nagle przypomniałem sobie strzelaninę, wybuchy i żołnierza, który wpadł do
namiotu, krzycząc: „Oni żyli w naszym wnętrzu”.
- Ale o co chodzi? - zapytałem. - Co się tu dzieje?
Lekarka zdążyła już podejść do jednego z sanitariuszy i podać mu moją kartę.
- O piętnastej, kiedy lekarstwa przestaną działać, zaprowadź go na badania powiedziała ściszonym głosem, na tyle głośno jednak, że zdołałem ją usłyszeć. - Musimy go
oznakować i spakować.

27
Zabrano mnie do sporego hangaru znajdującego się nieopodal wjazdu do bazy.
Gdziekolwiek spojrzałem, mogłem dostrzec ślady niedawnej bitwy. Spalone samochody,
ruiny budynków, dopalające się niewielkie ognie, podziurawiony asfalt i metrowe kratery po
pociskach moździerzowych. Ogrodzenie zostało już naprawione, a za nim - tam gdzie kiedyś
stało miasteczko namiotowe - ciągnęła się wypalona ziemia.
Wewnątrz hangaru żołnierze malowali na betonowej podłodze wielkie czerwone
okręgi. Wszystkie samoloty gdzieś zniknęły. Tylnymi drzwiami wwieziono mnie na badania,
położono na stole i zostawiono samego na kilka minut. Oświetlony jaskrawym blaskiem
trząsłem się z zimna, leżąc w szpitalnej koszuli. Po co malowali te koła? Skąd mają
elektryczność? O co jej chodziło, gdy mówiła, że muszą mnie oznakować i spakować? Myśli
szalały w mojej głowie. Co się tutaj stało? Gdzie są ciała obcych, jeśli to oni zaatakowali
bazę? Gdzie ich zniszczony statek? W jaki sposób zdołaliśmy się obronić przed istotami,
których inteligencja wyprzedza naszą o tysiące lat? Jak je pokonaliśmy?
W drzwiach pojawiła się doktor Pam. Poświeciła mi latarką po oczach. Osłuchiwała
moje serce i płuca, poklepała w paru miejscach, a potem pokazała mi srebrzystoszarą
kuleczkę wielkości ziarenka ryżu.
- Co to? - zapytałem, spodziewając się poniekąd odpowiedzi, że to obcy statek, w
którym przemieszczają się najeźdźcy wielkości ameby.
Zamiast tego dowiedziałem się, że jest to urządzenie namierzające podłączone do
systemu bazy. Ściśle tajne, od lat wykorzystywane przez wojsko. A teraz chciano w nie
wyposażyć wszystkich ocalałych. Każda kuleczka transmitowała własny unikatowy sygnał,
który można było odebrać z odległości wielu kilometrów. Twierdziła, że to po to, abyśmy się
nigdzie nie zgubili. Żebyśmy byli bezpieczni.
Najpierw dała mi zastrzyk znieczulający w kark, a potem wprowadziła urządzenie pod
skórę u podstawy czaszki. Opatrzyła ranę, pomogła mi wrócić na wózek i odwiozła mnie do
sąsiedniego, zdecydowanie mniejszego pomieszczenia. Stały tam białe krzesło kojarzące się z
gabinetem dentystycznym, komputer i monitor. Doktor Pam pomogła mi usiąść na krześle i
zapięła pasy wokół moich nadgarstków i kostek. Jej twarz zawisła tuż nad moją. Tym razem
w wojnie zapachów przewagę osiągnęła woń jej perfum.
- Nie bój się - poprosiła, widząc wyraz mojej twarzy. - To nie będzie bolało.
- Co to jest? - zapytałem szeptem coraz mocniej przestraszony.
Lekarka podeszła do monitora i zaczęła naciskać klawisze.

- To program, który znaleźliśmy w laptopie jednego z zarażonych - wyjaśniła. Nie
zdążyłem jej przerwać, żeby zapytać, kim u diabła są zarażeni, ponieważ natychmiast dodała:
- Nie jesteśmy pewni, do czego go wykorzystywali, ale wiemy, że jest całkowicie bezpieczny.
Jego nazwa to Kraina Czarów.
- Ale co on robi? - dopytywałem. Nie jestem do końca pewien, co mi odpowiedziała,
ale brzmiało to tak, jakby obcy w jakiś sposób przeniknęli do bazy Wright-Patterson i włamali
się do ich systemów komputerowych. Wciąż męczyło mnie to słowo „zarażeni” i
wspomnienie zakrwawionej twarzy żołnierza, który wpadł do mojego namiotu. „Oni żyli w
naszym wnętrzu”.
- To program mapujący - oznajmiła. Trudno to było uznać za odpowiedź.
- Co mapuje?
Przez długą, niepokojącą chwilę mierzyła mnie spojrzeniem, jakby próbowała
zdecydować, czy powinienem poznać prawdę.
- Ciebie - odpowiedziała w końcu. - Zamknij oczy, weź głęboki wdech. Zaczynam
odliczać: trzy... dwa... jeden...
Wszechświat zapadł się do środka.
Nagle mam trzy lata, trzymam się poręczy łóżeczka, skacząc w górę i w dół i
wrzeszcząc, jakby mnie ktoś mordował. To nie jest wspomnienie, przeżywam ten dzień od
nowa.
Teraz jestem sześciolatkiem unoszącym plastikowy kij do gry w bejsbol. Kochałem
ten kij. Całkiem o nim zapomniałem.
Wracam do domu ze sklepu zoologicznego, trzymając na kolanach woreczek ze
złotymi rybkami i wybierając dla nich imiona z pomocą mamy. Tego dnia ma na sobie
jasnożółtą sukienkę.
Mam trzynaście lat, jest piątek. Gram w szkolnej lidze, tłum wiwatuje. Wbiegam z
piłką głęboko w pole przeciwnika.
Nagle obrazy zaczynają zwalniać. Czuję się tak, jakbym tonął w snach o własnym
życiu. Próbuję uciec, wierzgając bezsilnie nogami przymocowanymi do fotela.
Uciec.
Pierwszy pocałunek, nazywała się Lacy. Moja nauczycielka matematyki w dziewiątej
klasie i jej koszmarny charakter pisma. Egzamin na prawo jazdy. Każde wspomnienie było na
swoim miejscu. Wylewały się ze mnie, trafiając do Krainy Czarów.
Każde.
Zielona kula na nocnym niebie.

Trzymanie desek, kiedy tato zabijał nimi okna w naszym salonie. Huk wystrzałów na
ulicy, brzęk szkła, wrzaski i stukot młotka: bum, bum, bum.
- Zgaście te świece - prosi histerycznym szeptem mama. - Nie słyszycie, że
nadchodzą?
Spokojny głos ojca dobiegający do mnie z całkowitych ciemności:
- Jeśli coś mi się stanie, zaopiekuj się mamą i siostrą.
Spadam. Osiągnąłem prędkość graniczną. Nie ma ucieczki.
Nie przypomnę sobie tamtej nocy, będę ją przeżywał codziennie od nowa.
Prześladowało mnie to przez całą drogę do obozu. Rzeczy, od których chciałem uciec,
od których wciąż uciekałem, od których nie było ucieczki.
Tego próbowałem dosięgnąć. Przed tym chciałem uciec.
Zaopiekuj się mamą i siostrą.
Drzwi naszego domu otwarły się z hukiem. Tato strzelił na oślep w pierś pierwszego
napastnika. Facet musiał być naćpany, bo dalej parł przed siebie. Zobaczyłem, jak podnosi
obrzyna do twarzy taty. Wtedy widziałem ją po raz ostatni.
Pokój wypełnił się cieniami. Jednym z nich była moja matka. Jeszcze więcej cieni i
ochrypłych wrzasków i nagle wbiegałem po schodach, obejmując Sissy obiema rękami, zbyt
późno uświadamiając sobie, że dałem się zapędzić w kozi róg.
Jakaś ręka złapała za moją koszulę i pociągnęła mnie do tyłu. Stoczyłem się po
schodach, osłaniając Sissy własnym ciałem, i uderzyłem głową o podest.
Kolejne cienie, olbrzymie cienie i rój paluchów wyrywających ją z moich objęć.
Krzyk Sissy.
Bubby, Bubby, Bubby, Bubby!
Próbowałem jej dosięgnąć. Moje palce owinęły się wokół srebrnego łańcuszka
wiszącego na jej szyi. Zerwałem go.
I wtedy jej krzyki gwałtownie umilkły, dokładnie tak jak tego dnia, gdy zgasło
światło.
Sekundę później napastnicy rzucili się na mnie. Była ich trójka. Naszprycowana po
uszy jakimś świństwem lub desperacko poszukująca narkotyków. Poczułem wściekły grad
ciosów i kopniaków spadających na moje plecy, brzuch i ręce, którymi próbowałem ochronić
twarz. Zobaczyłem uniesiony nad swoją głową młotek taty.
Opadł ze świstem. Odtoczyłem się na bok. Cios musnął moją skroń, a obuch młotka z
głuchym stukiem uderzył napastnika w piszczel. Mężczyzna zawył i upadł na kolana.
Zerwałem się i pobiegłem korytarzem w stronę kuchni, słysząc łoskot pogoni tuż za

swoimi plecami.
Zaopiekuj się siostrą.
Potknąłem się o coś na podwórku, pewnie o jakieś narzędzie lub jedną z tych głupich
zabawek Sissy. Upadłem twarzą w mokrą trawę pod rozgwieżdżonym niebem i lśniącą
zieloną kulą, wszechobecnym okiem wpatrującym się w tego, który zaciskał w krwawiącej
dłoni srebrzysty łańcuszek, tego, który przeżył, tego, który nie wrócił, tego, który uciekł.

28
Opadłem na taką głębokość, że nikt nie był w stanie mnie dosięgnąć. Po raz pierwszy
od wielu tygodni czułem się całkowicie otępiały. Straciłem poczucie istnienia. Nie
wiedziałem, gdzie kończy się moja świadomość i zaczyna pustka.
Kiedy usłyszałem w ciemnościach jej głos, uchwyciłem się go niczym liny, która
mogła pomóc mi w wydostaniu się z tej bezdennej otchłani.
- Już po wszystkim. Skończyło się. Wszystko będzie dobrze...
Wynurzyłem się na powierzchnię rzeczywistości, z trudem łapiąc każdy oddech i
zalewając się łzami jak jakaś płaksa. Mylisz się - przemknęło mi przez głowę. To się nigdy
nie skończy, będzie się działo wciąż od nowa. Jej twarz ponownie zawisła tuż nad moją, a
pasy jeszcze mocniej werżnęły się w moje nadgarstki. Musiała to jakoś powstrzymać.
- Co to, do cholery, było - wychrypiałem szeptem. Drapało mnie w gardle, całkowicie
zaschło mi w ustach. Miałem wrażenie, że ważę jakieś dwa kilo, tak jakby ktoś zdarł z moich
kości całe mięso. A jeszcze nie tak dawno wydawało mi się, że nie ma niczego gorszego od
zarazy.
- Musieliśmy ci zajrzeć do środka, sprawdzić, co się tam faktycznie dzieje - wyjaśniła
spokojnym głosem, gładząc mnie dłonią po czole. Jej gest momentalnie przypomniał mi o
matce, o tym, jak uciekłem do niej w ciemnościach. Przypomniał mi też, dlaczego nie
powinienem siedzieć teraz przywiązany do tego krzesła. Powinienem był z nimi zostać i
podzielić ich los. Zaopiekuj się siostrą.
- Właśnie o to chciałem zapytać - wystękałem, próbując skoncentrować się na jej
słowach. - Co się tutaj dzieje?
- Oni żyją w naszych wnętrzach - odpowiedziała. - Zostaliśmy zaatakowani od środka
przez zarażony personel przebywający na terenie bazy.
Przez kolejne kilka minut przecierała moją twarz wilgotną szmatką, pozwalając, bym
przetrawił te informacje. Jej matczyna opiekuńczość doprowadzała mnie do szaleństwa, a
kojący chłód szmatki stanowił przyjemną torturę.
Wreszcie przerwała i spojrzała mi prosto w oczy.
- Jeśli stosunek liczbowy zarażonych do zdrowych jest taki sam jak tutaj w bazie, to
możemy przyjąć, że jedna trzecia ocalałych na całym świecie to obcy.
Zaczęła rozpinać przytrzymujące mnie pasy. Moje ciało nie miało żadnego ciężaru,
byłem lekki jak chmurka lub balonik. Obawiałem się, że po odpięciu ostatniej klamry pofrunę
w górę i rozbiję się o sufit.

- Chciałbyś zobaczyć jednego z nich? - zapytała, wyciągając do mnie rękę.

29
Doktor Pam popchnęła mój wózek w stronę windy, która powiozła nas kilkaset
metrów pod ziemię. Po otwarciu drzwi zobaczyłem długi ceglany korytarz pomalowany na
biało.

Usłyszałem,

że

jesteśmy

w

schronie

zdolnym

przetrwać

uderzenie

pięćdziesięciomegatonowej bomby i że jest on prawie tak samo rozległy jak baza na
powierzchni. Odparłem, że od razu poczułem się bezpieczniej. Lekarka parsknęła śmiechem,
jakbym powiedział coś naprawdę zabawnego. Mijaliśmy boczne odnogi i drzwi pozbawione
jakichkolwiek oznaczeń. Chociaż podłoga wydawała się równa, miałem wrażenie, że
zjeżdżamy na samo dno świata, do miejsca, w którym przesiaduje Szatan. Spieszący tam i z
powrotem żołnierze na mój widok milkli i odwracali wzrok.
Chciałbyś zobaczyć jednego z nich?
Tak. Nie, do diabła!
Zatrzymaliśmy się przed kolejnymi niczym niewyróżniającymi się drzwiami. Doktor
Pam przesunęła swoją kartą przez zamek i błysnęło zielone światełko. Wtoczyła wózek do
środka i ustawiła mnie przed olbrzymim lustrem. Rozdziawiłem usta ze zdziwienia i
zamknąłem oczy, bo kimkolwiek była osoba siedząca na tym wózku, na pewno nie mogła być
mną.
Kiedy pojawiły się pierwsze informacje o statku obcych krążącym po naszym niebie,
ważyłem prawie dziewięćdziesiąt kilogramów i większość z tego stanowiły mięśnie.
Dwadzieścia kilo tych mięśni gdzieś zniknęło. Obcy mężczyzna w lustrze wpatrywał się we
mnie

oczami

zagłodzonego

człowieka:

wielkimi,

zapadniętymi

pośród

czarnych,

zapuchniętych worów. Wirus przemodelował moją twarz, eliminując policzki, wyostrzając
podbródek i zwężając nos. Moje wypadające włosy były przesuszone i sterczały na wszystkie
strony.
Zostaw go, to zombie.
Doktor Pam skinęła głową w stronę lustra.
- Nie musisz się martwić. On nas na pewno nie zobaczy.
On? O kim mówiła?
Lekarka nacisnęła jakiś guzik, zapalając światło w pokoju po drugiej stronie lustra.
Moje odbicie stało się przezroczyste i mogłem zobaczyć człowieka siedzącego w sąsiednim
pomieszczeniu.
To był Chris.
Przypięto go do takiego samego krzesła jak to w pokoju, gdzie zaserwowano mi

Krainę Czarów. Z jego głowy wystawały kable podłączone do dużej konsoli migającej
czerwonymi światełkami za jego plecami. Widać było, że z trudem utrzymuje uniesioną
głowę prawie jak uczeń, który próbuje nie zasnąć na lekcji.
- Co się dzieje? - Lekarka musiała zauważyć, że zesztywniałem na jego widok. Znasz go?
- Nazywa się Chris. Jest moim... Spotkałem go w obozie. Pozwolił mi mieszkać w
swoim namiocie i zaopiekował się mną, gdy zachorowałem.
- To twój przyjaciel? - zapytała zaskoczona.
- Tak. Nie. Tak, to mój przyjaciel.
- Musisz wiedzieć, że nie jest tym, na kogo wygląda. - Nacisnęła kolejny przycisk,
uruchamiając monitor. Z trudem oderwałem wzrok od zewnętrznej powłoki Chrisa i skupiłem
się na tym, co miał w środku, ponieważ na ekranie pojawił się jego mózg zamknięty w
przezroczystej czaszce i emitujący zielonkawe światło.
- Co to jest? - szepnąłem.
- Inwazja - odpowiedziała i naciskając następny przycisk, pokazała mi zbliżenie
czołowej partii mózgu Chrisa. Zielonkawa barwa nabrała intensywności i zaczęła się jarzyć
neonowym blaskiem. - To kora przedczołowa, myśląca część umysłu, dzięki której jesteśmy
ludźmi.
Zrobiła jeszcze większe zbliżenie, skupiając się na obszarze nie większym niż łepek
szpilki, i wtedy to zobaczyłem. Mój żołądek skręcił się ze strachu. W miękkiej tkance
pulsował jajowaty kształt umocowany za pomocą tysięcy przypominających korzenie macek,
które wbijały się w każdy załom i szczelinę na powierzchni mózgu.
- Nie mamy pojęcia, jak to zrobili - przyznała doktor Pam. - Nie wiemy nawet, czy
zarażeni są świadomi ich obecności, czy też przez całe życie byli marionetkami.
Stworzenie oplatające mózg Chrisa wyraźnie pulsowało.
- Wyjmijcie to z niego - wyjęczałem, z trudem formułując słowa.
- Próbowaliśmy. Lekarstwa, promieniowanie, elektrowstrząsy, operacje. Nic nie
działa. Jedyny sposób, żeby się ich pozbyć, to zabicie nosiciela. - Przysunęła w moją stronę
klawiaturę. - Niczego nawet nie poczuje - obiecała. Potrząsnąłem głową. Nie rozumiałem,
czego ode mnie chce. - To trwa krócej niż sekundę - zapewniła. - I jest zupełnie bezbolesne. Spojrzałem na przyciski. Jeden z nich opisano: „Egzekucja”. - Nie zabijasz Chrisa kontynuowała lekarka. - Niszczysz stworzenie, które w nim mieszka i chciałoby zabić ciebie.
- Miał do tego okazję - przypomniałem, ponownie potrząsając głową. Nie mogłem
tego zrobić, prosiła mnie o zbyt wiele. - Powstrzymał się. Pomógł mi utrzymać się przy życiu.

- Bo to nie była właściwa pora. Przecież cię opuścił na chwilę przed atakiem, prawda?
- Skinąłem głową. Ponownie spojrzałem na Chrisa. - Zabijasz istotę, która za to odpowiada. Lekarka wcisnęła mi coś do ręki.
Wisiorek Sissy.
Jej wisiorek, przycisk i Chris. Oraz to, co w nim żyło.
I ja. To, co ze mnie zostało. Ile tego jest? Co straciłem? Metalowe ogniwa łańcuszka
boleśnie wrzynały się w moją dłoń.
- Tylko tak możemy ich powstrzymać - naciskała doktor Pam.
- Musimy to zrobić, póki jest jeszcze komu ich powstrzymywać.
Chris przywiązany do krzesła. Wisiorek w mojej dłoni. Od jak dawna uciekałem?
Biegłem, biegłem i biegłem. Jezu, miałem już naprawdę dość tego uciekania. Powinienem był
zostać z rodziną. Gdybym stawił czoła temu co oni, nie musiałbym teraz decydować. Jednak
prędzej czy później zawsze musisz podjąć decyzję, czy chcesz nadal uciekać, czy zaczniesz
walczyć z tym, przed czym uciekałeś.
Z całej siły wdusiłem przycisk.

30
Oddział dla rekonwalescentów i oddział zombie różniły się od siebie jak niebo i
ziemia. Nie jesteś zmuszony gnić na podłodze z kilkoma setkami innych pacjentów, dostajesz
za to oddzielny pokój, no i nie śmierdzi. Masz spokój i ciszę, łatwo zapomnieć, gdzie się jest i
co się w ogóle stało z otaczającym cię światem. Jest tak, jakby nigdy nie doszło do ataku.
Pierwszy raz od tygodni mogę samodzielnie jeść, trawić pokarm i nawet pójść do toalety,
choć na patrzenie w lustro jest wciąż za wcześnie. Dni były całkiem w porządku, gorzej z
nocami. Zamykając oczy, wciąż widziałem swoje wychudzone ciało w tamtym pokoju, Chrisa
przywiązanego do krzesła i swój kościsty paluch oparty na przycisku.
Chris zniknął albo - jak twierdzi doktor Pam - nigdy tak naprawdę nie istniał. To coś
(nie wiedzą co) zagnieździło się głęboko w jego mózgu (nie wiedzą jak) już dawno temu (nie
wiedzą kiedy) i kontrolowało Chrisa od środka. Baza Wright-Patterson nie została
zaatakowana przez obcych ze statku matki, tylko przez zainfekowanych żołnierzy, którzy
zwrócili broń przeciw swoim dotychczasowym kompanom. To oznaczało, że pasożyty żyły w
ukryciu w naszych ciałach od dawna, czekając, aż trzy pierwsze fale poradzą sobie z
większością populacji, sprowadzając liczbę ludzi do poziomu, z którym będą mogły się
rozprawić same.
Jak to dokładnie ujął Chris? Oni znają nasz tok myślenia.
Dobrze wiedzieli, że nasze bezpieczeństwo jest związane z liczebnością. Wiedzieli
też, że będziemy szukać schronienia pod opieką uzbrojonych ludzi. Co więc mógł zrobić w tej
sytuacji pomysłowy kosmita potrafiący wykorzystać nasz tok myślenia? Umieścić swoich
„śpiochów” dokładnie tam, gdzie jest broń, i czekać. Zapewniał sobie tym samym zwycięską
pozycję, bo nawet jeśli główna fala uderzeniowa zostałaby odparta przez obrońców, tak jak
podczas ataku na bazę Wright-Patterson - tu udało mu się osiągnąć nadrzędny cel: poróżnić
społeczeństwo. Pojawiła się rysa, z którą nic nie można zrobić, bo jak odróżnić przyjaciela od
śmiertelnego wroga, skoro obaj wyglądają tak samo?
Teraz jest już po wszystkim. Do głosu dochodzą choroby, głód i dzikie zwierzęta, a
śmierć ostatnich, osamotnionych jednostek to tylko kwestia czasu.
Okno mojego pokoju na szóstym piętrze zapewnia świetny widok na całą bazę i
główną bramę wjazdową. Obserwuję, jak wczesnym rankiem wytacza się przez nią konwój
złożony ze starych żółtych autobusów eskortowanych przez wojskowe łaziki. Autobusy
wracają po kilku godzinach wypełnione cywilami, przede wszystkim dziećmi - albo tak mi się
przynajmniej wydaje w całkowitych ciemnościach - i zatrzymują się przed hangarem, gdzie

odbywa się proces selekcji i usuwania zainfekowanych. Tak przynajmniej twierdzą moje
pielęgniarki. Moim zdaniem jest to czyste szaleństwo, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę
to, co wiemy o ostatnich atakach. Jak udało im się tak szybko wyeliminować tak wielu ludzi?
Ponieważ mamy tendencję do gromadzenia się w jednym miejscu jak bydło. I znów to
robimy, w dodatku totalnie się z tym nie kryjąc. Równie dobrze moglibyśmy namalować na
terenie bazy wielką tarczę strzelniczą z czerwoną kropką pośrodku. Tu jesteśmy! Walcie
śmiało!
Nie mogłem już tego wytrzymać. Chociaż moje ciało z wolna odzyskiwało siły, mój
umysł rozsypywał się coraz bardziej.
Czy to w ogóle ma sens? Dla obcych na pewno, to było jasne od samego początku, ale
dla ludzi? Przecież niedługo znowu zbijemy się w grupę, a nawet gdybyśmy z jakiegoś
powodu tego nie zrobili, oni i tak znajdą sposób, żeby się do nas dobrać. Mogą to być na
przykład zainfekowani zabójcy mordujący metodycznie jednego głupiego człowieka po
drugim.
Wygrana ludzi była niemożliwa. Gdyby udało mi się wtedy uratować siostrę, i tak nic
by się nie zmieniło. Po prostu zafundowałbym jej kolejny miesiąc lub dwa życia i tyle.
Byliśmy martwi. Nie został nikt inny poza przyszłymi trupami i ciałami tych, którzy odeszli.
Gdzieś pomiędzy tym pokojem na szóstym piętrze i piwnicą zgubiłem medalik Sissy.
Z przyzwyczajenia zaciskam pustą dłoń i budzę się w środku nocy, trzymając powietrze i
słysząc, jak stoi pół metra od mojego łóżka i cała zapłakana wykrzykuje moje imię. Jestem na
nią wściekły, wrzeszczę, żeby się zamknęła, że już po wszystkim, przegraliśmy. Musi
zrozumieć, że jestem tak samo martwy jak ona, że zmieniłem się w zombie.
Godzinami leżę bez ruchu na łóżku, gapiąc się w sufit. Odmawiam jedzenia i
przyjmowania leków. Czekam, aż to wszystko w końcu minie i będziemy znowu razem: ja,
Sissy i jakieś siedem miliardów pozostałych szczęśliwców. Wirus, który toczył moje ciało,
zastąpiła inna zaraza, jeszcze bardziej zachłanna i dająca stuprocentową gwarancję zgonu.
Powtarzałem sobie, że nie powinienem na to pozwalać, że to część planu Przybyszów, jednak
nie przynosiło to żadnego efektu. Przemowy motywujące, które mogłem wygłaszać do siebie
całymi dniami, nie zmieniały tego, że przegraliśmy już wtedy, gdy statek matka pojawił się na
niebie. Pozostawało tylko pytanie, kiedy to się skończy.
I właśnie wtedy, gdy osiągnąłem stan, z którego nie było już powrotu, kiedy ostatnia
zdolna do walki komórka w moim organizmie przygotowywała się na śmierć, pojawił się mój
wybawca. Tak jakby stał za progiem i czekał dokładnie na tę chwilę.
Widzę, jak stoi w otwartych drzwiach, a jego cień - ostry, długi, wąski, wyglądający

jak wycięty z czarnego marmuru - wypełnia całą przestrzeń, a następnie zbliża się do mojego
łóżka. Staram się na niego nie patrzeć, ale nie jestem w stanie, ponieważ jego oczy, zimne i
świdrujące, dosłownie mnie paraliżują pod kołdrą. Promień światła wydobywa ostry nos,
wąskie usta zaciśnięte w ponurym uśmiechu i krótkie, nastroszone włosy w kolorze słomy.
Mężczyzna ma na sobie nieskazitelny mundur z oficerskimi belkami na kołnierzu i idealnie
wypastowane czarne buty.
Wpatrywał się we mnie długą, krępującą chwilę, nie mówiąc ani słowa. Nie
wiedziałem, dlaczego nie potrafię oderwać wzroku od tego lodowatego spojrzenia. Jego
poorana zmarszczkami twarz bardziej kojarzyła się z drewnianą rzeźbą niż z prawdziwym
ludzkim obliczem.
- Wiesz, kim jestem? - zapytał niskim jednostajnym głosem, który brzmiał jak głos
telewizyjnego lektora. Pokręciłem głową, bo skąd niby miałem wiedzieć, kim jest. Nigdy
wcześniej go nie widziałem.
- Nazywam się podpułkownik Alexander Vosch i jestem dowódcą tej bazy - wyjaśnił.
Nie podał mi ręki na przywitanie, tylko dalej się na mnie gapił, krążąc wokół mojego
łóżka i sprawdzając kartę choroby. Czułem się tak, jakbym został wezwany na dywanik do
dyrektora szkoły.
- Płuca czyste, prawidłowe tętno i ciśnienie krwi, wszystko wydaje się w porządku orzekł, odkładając kartę na miejsce. - Tylko że nic nie jest w porządku. Właściwie to
wszystko jest do dupy, prawda?
Wreszcie przysunął sobie krzesło do łóżka i usiadł. Zrobił to jednym płynnym ruchem,
jakby przez całe życie trenował sztukę właściwego siadania. Zanim przeszedł do rozmowy,
poprawił jeszcze kanty spodni, by układały się w idealnie proste linie.
- Widziałem zapis z twojej wycieczki do Krainy Czarów. Muszę przyznać, że był to
ciekawy i pouczający profil - stwierdził, jednocześnie sięgając do kieszeni. Każdy jego ruch
wypełniony był taką gracją i dostojeństwem, że bardziej kojarzył się z tańcem niż ze zwykłym
codziennym gestem. Pokazał mi zagubiony medalik. - Myślę, że to należy do ciebie.
Upuścił go na łóżko i wyraźnie czekał, aż wezmę go do ręki. Zmusiłem się do
zachowania spokoju, chociaż nie wiedziałem, czemu to robię.
Vosch ponownie pogrzebał w kieszeni i rzucił na łóżko zdjęcie sześcio, może
siedmioletniego chłopca. Dzieciak miał takie same oczy jak siedzący obok mnie mężczyzna i
tonął w objęciach ślicznej kobiety, mniej więcej w wieku Voscha.
- Wiesz, kim oni są? - Raczej nietrudno było zgadnąć. Skinąłem głową. Z jakiegoś
powodu ta fotografia budziła mój niepokój. Podałem mu ją. Zignorował mój gest. - To oni są

moim srebrnym medalikiem - wyjaśnił. - To mój srebrny medalik.
- Przykro mi - odparłem, nie wiedząc, co innego mógłbym powiedzieć.
- Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego Przybysze zrobili to w taki właśnie sposób?
Mogli przecież zabijać nas powoli, delektować się unicestwieniem rasy ludzkiej, więc skąd
ten pośpiech? Po co zsyłać plagę, która zabija dziewięciu na dziesięciu ludzi na Ziemi?
Czemu nie siedmiu na dziesięciu? Albo tylko pięciu? Skąd ten cały pośpiech? Chciałbyś
usłyszeć, jak brzmi moja teoria? - Tak naprawdę to nie chciałem. Wciąż nie wiedziałem, kim
właściwie jest ten koleś. - Jest taki znany cytat ze Stalina: „Jedna śmierć to tragedia. Milion to
statystyka”. Potrafisz sobie w ogóle wyobrazić taką liczbę jak siedem miliardów? Ja mam
problem z jej ogarnięciem. I to jest właśnie metoda Przybyszów. Ustanowili niewyobrażalny
wynik. Jak drużyna, która chce nie tyle wygrać mecz, ile zmiażdżyć psychologicznie
przeciwnika. Grałeś w futbol, więc rozumiesz. - Wsunął zdjęcie z powrotem do kieszeni. - To
dlatego staram się nie myśleć o tych siedmiu miliardach ofiar i skupiam się tylko na tych
dwóch, które były mi najbliższe. - Skinął głową w stronę medalika. - Zostawiłeś ją. Uciekłeś,
gdy cię potrzebowała. Wciąż uciekasz. Nie pomyślałeś, że być może czas już się zatrzymać i
zacząć o nią walczyć?
- Ona nie żyje. - Nie dodałem nic więcej, choć w mojej głowie kotłowały się tysiące
myśli.
Vosch machnął ręką, jakbym powiedział coś wyjątkowo głupiego.
- Wszyscy jesteśmy martwi, chłopcze. Tylko niektórzy z nas jeszcze się ociągają.
Pewnie zastanawiasz się, kim ja, do cholery, jestem i co tutaj robię. Zdążyłem się już
przedstawić, więc czas, żebyś się dowiedział, po co przyszedłem.
- Cudownie - wyszeptałem, licząc na to, że po wszystkim da mi wreszcie spokój.
Doprowadzał mnie do szaleństwa tym lodowatym spojrzeniem i kamiennym wyrazem twarzy,
który sprawiał, że kojarzył się z posągiem.
- Jestem tutaj, ponieważ udało im się zabić prawie wszystkich z nas. To, że nie
doprowadzili tego do końca, było ich największym błędem. Wyselekcjonowali w ten sposób
najsilniejsze jednostki. Poranione, ale wciąż silne. Ludzi takich jak ja. Jak ty.
- Wcale nie czuję się silny - zaprzeczyłem, kręcąc głową.
- Nie mogę się z tobą zgodzić. Zrozum, Kraina Czarów nie tylko mapuje twoje
indywidualne wspomnienia, ale także tworzy mapę całej twojej jaźni. Pokazuje nie tylko to,
kim tak naprawdę jesteś, ale też, co najważniejsze, to, jaki jesteś. Przedstawia przeszłość,
która cię ukształtowała, i twój wewnętrzny potencjał. I możesz mi wierzyć, że twój potencjał
znacznie wykracza poza znane skale. Jesteś dokładnie tym, kogo potrzebujemy, i pojawiłeś

się w najlepszym momencie. Wstań - polecił, podnosząc się z krzesła. To nie była prośba.
Jego głos był twardy jak skała. Oparłem stopy na podłodze i podniosłem się z łóżka. - Czego
tak naprawdę chcesz? - zapytał, zbliżając swoją twarz do mojej i złowieszczo obniżając głos.
- Odpowiedz uczciwie.
- Chciałbym, żeby pan już poszedł.
- Nie. - Gwałtownie potrząsnął głową. - Czego naprawdę chcesz? - Czułem się w tej
chwili jak mały chłopiec, oczy paliły mnie żywym ogniem, a dolna warga drżała miarowo,
jakbym miał wybuchnąć niekontrolowanym płaczem. Zagryzłem zęby i z całych sił skupiłem
się na utrzymaniu kontaktu wzrokowego.
- Chcesz umrzeć? - Skinąłem głową? Nie pamiętam, pewnie tak, ponieważ jego
następne słowa brzmiały: - Nie pozwolę ci na to. I co z tym zrobimy?
- W takim razie będę żył.
- Nie. Umrzesz tak samo jak my wszyscy. Żaden z nas nie jest w stanie temu zapobiec.
Prędzej czy później wszyscy wymrzemy, ustępując im miejsca.
Jego ostatnie słowa trafiły mnie prosto w serce, tak jakby doskonale wiedział, jak
dotknąć najczulszego punktu i sprowokować mój wybuch
- W takim razie jaki to wszystko ma sens, co?! Po cholerę cokolwiek robić?! wrzasnąłem mu prosto w twarz. - Skoro jesteś taki mądry, to proszę: powiedz mi, dlaczego
nie powinienem tego wszystkiego olać. Bo przyznam, że skończyły mi się już pomysły.
Vosch złapał mnie nagle za rękę i powlókł w stronę okna. Stojąc za moim plecami,
odsunął kotarę i kazał mi spojrzeć na autobusy i dzieci stojące w kolejce przed hangarem.
- To ich powinieneś zapytać, dlaczego nie możesz wszystkiego olać. Im powiedz, że
to nie ma sensu i że wolałbyś umrzeć.
- Szarpnął mnie za ramię i odwrócił przodem do siebie, waląc dłonią w pierś. - Atak
zaburzył naturalny porządek rzeczy. Wolelibyśmy umrzeć, niż żyć. Wolelibyśmy się poddać,
niż walczyć. Chcielibyśmy się ukryć, a oni doskonale wiedzą, że wystarczy, jeśli złamią nasze
serca. - Kolejne uderzenie w pierś.
- Najważniejsza bitwa w dziejach tej planety nie odbywa się w górach, na polach, w
dżungli ani na oceanie. Toczysz ją tutaj.
- Postukiwał w moją pierś, jakby próbował się przebić na drugą stronę.
I wtedy puściły ostatnie tamy, które z taką pieczołowitością wznosiłem wokół siebie
od śmierci siostry, i wybuchnąłem płaczem. Płakałem jak chyba nigdy wcześniej w swoim
życiu i przyniosło mi to ogromną ulgę.
- Będziesz moją gliną - wyszeptał Vosch, przeszywając mnie tym lodowatym

spojrzeniem - a ja będę cię formował. Przemienię cię w swoje arcydzieło. Bóg nie wybiera
uzdolnionych, Bóg daje uzdolnienia tym, których wybrał. A ty zostałeś wybrany.
Wyszedł, pozostawiając mnie z obietnicą. Jego słowa wypalały mi dziury w umyśle, a
obietnica prześladowała mnie przez wiele kolejnych dni i nocy.
- Nauczę cię, jak pokochać śmierć. Oczyszczę cię z żalu, poczucia winy, wyrzutów
sumienia i wypełnię nienawiścią, sprytem i pragnieniem zemsty. To ty będziesz moim
ostatnim szańcem, Benjaminie Parish. - Uderzał mnie w pierś tak długo, aż poczułem ogień
rozchodzący się po całej skórze i docierający do serca.
- Będziesz moim polem bitwy.

III
UCISZACZ

31
Nic prostszego. Musiał jedynie czekać. Był w tym doskonały. Całymi godzinami mógł
trwać w ciszy i bezruchu. Stawał się jednością ze swoim karabinem, stanowili jeden umysł.
Każda wystrzelona kula była połączona z jego sercem niewidzialną nicią zrywaną dopiero
wtedy, gdy pocisk uderzał w cel.
Po pierwszym strzale ofiara padła na ziemię, co sprawiło, że chybił za drugim razem.
Trzecia kula zmusiła dziewczynę do schowania się pod samochodem i roztrzaskała tylną
szybę buicka, zamieniając ją w rozmigotany szklany pył.
Dziewczyna ukrywała się pod podwoziem. Właściwie nie miała innego wyjścia, on za
to miał dwa: czekać, aż znowu wyjdzie, lub opuścić kryjówkę między drzewami i dokończyć
sprawę z bliska. Pierwsza opcja była mniej ryzykowna. Jeśli dziewczyna się ruszy, będzie
mógł ją zabić. Jeśli nie - czas załatwi całą sprawę za niego.
Przeładował broń, wiedząc, że nie musi się spieszyć. Domyślał się, że dziewczyna nie
ma zamiaru się ruszać. Śledził ją od dawna i wiedział, że jest na to za sprytna. Musiała mieć
świadomość, jakie ma szanse na przetrwanie kolejnego strzału. Jak to napisała w swoim
pamiętniku? „Szczęściarze nie przetrwają do samego końca”.
Będzie się zastanawiała nad swoimi szansami. Wyjście z ukrycia równało się
przegranej, nie da rady biec, nie wie nawet, w którą stronę uciekać. Może mieć tylko nadzieję
na jakiś jego ruch, na to, że się zniecierpliwi i postanowi dokończyć dzieła. Wtedy wszystko
może się zdarzyć. Przy odrobinie szczęścia to ona strzeli pierwsza.
Wiedział, że dziewczyna nie podda się bez walki i wynik bezpośredniej konfrontacji
jest sprawą otwartą. Doskonale pamiętał, jak poradziła sobie z żołnierzem na zapleczu sklepu.
Może i miała potem wyrzuty sumienia, ale nie przeszkodziło jej to w naszpikowaniu go
ołowiem. Strach nie był w stanie sparaliżować Cassie Sullivan. Pomagał jej myśleć i
podejmować właściwe decyzje. To strach trzymał ją pod samochodem, ale nie dlatego, że
bała się wyjść, tylko dlatego, że był to jedyny sposób na pozostanie przy życiu.
Postanowił czekać. Do zmroku zostało jeszcze kilka godzin, a dziewczyna,
wyczerpana utratą krwi i odwodnieniem, stanie się wtedy dziecinnie łatwym celem.
Zabije ją. Zabije Cassie. Dziewczynę o imieniu Cassiopeia, która spędzała noce w
lesie, śpiąc z pluszowym misiem w jednej i karabinem w drugiej ręce. Rudawą blondynkę z
kręconymi włosami wzrostu metr sześćdziesiąt, wyglądającą tak młodo, że jej prawdziwy
wiek, szesnaście lat, okazał się dla niego sporym zaskoczeniem. Tę, która płakała w środku
ciemnego lasu przerażona lub gotowa do walki. Tę, która wierzyła, że jest ostatnim

człowiekiem na Ziemi, podczas gdy on - łowca - kucał kilka metrów dalej, wsłuchany w jej
płacz przechodzący z wolna w niespokojny sen. Mógł się wtedy bez problemu zakraść do
obozowiska, przyłożyć lufę do jej głowy i pociągnąć za spust. Bo tym się właśnie zajmował.
Był zabójcą.
Zabijał ludzi od samego początku zarazy. Od czterech lat, kiedy tylko ocknął się w
ciele czternastoletniego chłopca, które dla niego wybrano, doskonale zdawał sobie sprawę z
tego, kim jest. Zabójcą. Myśliwym. Mordercą. Nazwy nie miały znaczenia. Ta, której
używała Cassie - uciszacz - była równie dobra jak wszystkie inne. Przynajmniej dobrze
opisywała jego zadanie: uciszyć rozjazgotaną ludzkość.
Tamtej nocy jednak jej nie zabił. Ani następnej, ani tej, która przyszła po nich.
Zamiast tego każdej nocy podkradał się jeszcze bliżej jej namiotu, a jego cień wpadał przez
szparę wejściową na uśpioną dziewczynę. Wnętrze było wypełnione jej zapachem. Jedno z
nich dwojga, tuląc się do misia, śniło w takich chwilach ożyciu, które jej odebrano, drugie
rozmyślało o życiu, które musi odebrać. Śpiąca dziewczyna i zabójca próbujący przekonać
samego siebie, że powinien ją wykończyć.
Dlaczego tego nie zrobił?
Dlaczego nie umiał tego zrobić?
Wmawiał sobie, że to niezbyt mądre rozwiązanie. W końcu nie mogła tkwić w tych
lasach bez końca. Mógł ją wykorzystać do odnalezienia pozostałych przedstawicieli jej
gatunku. Ludzie to zwierzęta stadne, żyją w rojach, jak pszczoły. Cała strategia ataku na nich
opierała się na tym jednym spostrzeżeniu. Imperatyw ewolucyjny zmuszający ludzi do życia
w grupach pozwalał ich zabijać całymi milionami. Jak to zawsze mówili? W jedności siła?
Potem odnalazł jej pamiętnik i odkrył, że dziewczyna nie ma żadnych planów poza
przetrwaniem kolejnego dnia. Nigdzie się nie wybierała i nikt na nią nie czekał. Była całkiem
sama. Albo tak jej się przynajmniej wydawało.
Następnej nocy nie wrócił do jej obozu. Przeczekał kolejny dzień aż do południa, nie
pozwalając sobie na myślenie o tym, że dał jej czas na spakowanie rzeczy i ucieczkę. Nie
myślał też o jej cichym desperackim krzyku, gdy wydawało jej się, że jest ostatnim
człowiekiem na Ziemi.
Teraz, gdy upływały ostatnie minuty życia ostatniego człowieka na Ziemi, który wciąż
tkwił pod samochodem, poczuł, jak wreszcie opuszcza go napięcie. Dziewczyna nigdzie się
nie wybierała.
Opuścił broń i usiadł pod drzewem, kręcąc głową na wszystkie strony, żeby rozluźnić
napięte mięśnie karku. Nękało go zmęczenie. Nie sypiał najlepiej i niewiele jadł. Od czwartej

fali ubyło mu co najmniej parę kilogramów, ale zbytnio się tym nie przejmował. Wiadomo
było, że czwarta fala przyniesie pewne fizyczne i psychiczne efekty uboczne. Pierwsze
zabójstwa były najtrudniejsze, ale z każdym kolejnym robiło się to coraz prostsze. Taka
właśnie jest prawda: nawet najbardziej wrażliwa osoba na świecie może się przyzwyczaić do
robienia okropnych rzeczy.
Okrucieństwo nie wynika z cech charakteru. Jest po prostu nawykiem.
Błyskawicznie odepchnął od siebie tę myśl. Nazywanie tego, co robił, okrucieństwem
zakładało, że ma jakiś wybór. Wybieranie pomiędzy swoim a obcym gatunkiem nie miało w
sobie żadnego okrucieństwa, było koniecznością. Trudną koniecznością, zwłaszcza gdy żyło
się pośród tego gatunku przez ostatnie cztery lata, ale nadal koniecznością.
Co prowadziło ponownie do pytania, dlaczego nie zabił jej za pierwszym razem.
Dlaczego nie zrobił tego po usłyszeniu strzałów w sklepie i odprowadzeniu jej do obozu,
czemu nie zabił jej, gdy płakała, leżąc w ciemnościach?
Mógł się wytłumaczyć z trzech niecelnych strzałów na autostradzie. Zadziałały
zmęczenie, brak snu i zaskoczenie jej widokiem. Zakładał przecież, że jeśli w ogóle kiedyś
opuści obóz, to pójdzie na północ, zamiast cofać się na południe. Widząc ją, poczuł nagły
przypływ adrenaliny, tak jakby wpadł na ulicy na dawno niewidzianą przyjaciółkę. Dlatego
nie trafił za pierwszym razem. Drugie i trzecie pudło można było wytłumaczyć szczęściem.
Jej, nie jego.
Nie miał jednak logicznego wytłumaczenia dla swojego zachowania w lesie, gdy po
wielekroć odwiedzał jej namiot i grzebał w jej rzeczach, przeglądając pamiętnik, w którym
napisała: „Czasem w środku nocy wydaje mi się, że słyszę gwiazdy ocierające się o
nieboskłon”. Co nim kierowało, gdy sunął o świcie przez leśne ostępy do jej obozu z mocnym
postanowieniem, że tego dnia zakończy jej życie, robiąc to, do czego był od zawsze
przygotowywany? Nie była jego pierwszą ofiarą i na pewno nie planował, że będzie ostatnią.
Nic nie zapowiadało komplikacji.
Otarł dłoń o spodnie. Wciąż się pocił, mimo że usiadł w cieniu drzewa. Przetarł mokre
czoło rękawem koszuli. Nad autostradą słychać było szum wiatru kołyszącego trawami na
poboczu. Z gałęzi zeskoczyła wiewiórka, kompletnie ignorując jego obecność. Autostrada
niknęła na horyzoncie, a jedynym, co się po niej ruszało, były śmieci niesione przez wiatr.
Stado myszołowów właśnie odnalazło trzy ciała leżące w rowie wzdłuż drogi. Trójka
najgrubszych ptaków zbliżyła się do zwłok, przyglądając się im uważnie, a reszta krążyła nad
ich głowami. Myszołowy, kruki, parchate koty, stada psów i inni padlinożercy skorzystali na
nagłej zagładzie ludzkości. Nie raz widywał porzucone ciała, które zamieniły się w czyjś

posiłek.
Myszołowy, kruki, kotka ciotki Millie, chihuahua wuja Hermana, muchy końskie i
inne insekty oraz robaki. Czas i żywioły dopełnią reszty. Cassie umrze pod samochodem, jeśli
nie zdecyduje się na ucieczkę. Pierwsza mucha złoży jaja w jej ciele zaledwie chwilę po tym,
gdy dziewczyna wyda ostatnie tchnienie.
Znowu musiał odpędzić od siebie tę nieprzyjemnie ludzką myśl. Mimo że od
przebudzenia minęły już cztery lata, wciąż zdarzało mu się tak myśleć. Patrzeć na świat z
perspektywy człowieka. Dokładnie pamiętał chwilę przebudzenia, gdy po raz pierwszy
zobaczył twarz swojej ludzkiej matki i wybuchnął płaczem, myśląc, że nigdy nie widział
czegoś jednocześnie tak pięknego i obrzydliwego.
Oswojenie się z tym było bolesnym procesem. Nie poszło mu tak gładko i szybko jak
innym przebudzonym, o których słyszał. Mogło to wynikać z tego, że dzieciństwo jego
nosiciela było szczęśliwie i bez traum. Dobrze rozwinięta i pozbawiona blizn ludzka psychika
jest najtrudniejsza do pokonania i zniewolenia.
Doskonale pamiętał, co powiedziano mu tuż przed ulokowaniem w ciele nosiciela:
Najtrudniejszą bitwą, jaką przyjdzie ci stoczyć, będzie bezkrwawa, milcząca potyczka
pomiędzy tobą a psychiką gospodarza. Ta walka nadal trwała, każdego dnia. Nie traktował
ciała swojego nosiciela jak marionetki, którą mógł dowolnie manipulować. Był tym ciałem.
Widział świat jego oczami. Mózg, którym interpretował i analizował otaczający go świat i
zapamiętywał wszystko, co go spotkało, był jego mózgiem, efektem tysięcy lat ludzkiej
ewolucji. Nie był więźniem w tym ciele, nie był też jeźdźcem dosiadającym go jak konia. To
było jego ludzkie ciało i on był tym ciałem. A gdyby coś się temu ciału stało, gdyby na
przykład zmarło, zginąłby razem z nim.
Taka była cena przetrwania. Cena ostatecznej, desperackiej decyzji jego rasy.
Aby oczyścić swój nowy dom z ludzi, musieli stać się ludźmi.
Stając się człowiekiem, musiał jednak zmierzyć się z własnym człowieczeństwem.
Podniósł się z ziemi. Nie wiedział już, na co czeka. Cassiopeia, żywy trup, była
skazana na zagładę. Miała poważne rany. Czy zostanie, czy ucieknie, nie było już dla niej
nadziei. Nie mogła opatrzyć rany, a w promieniu wielu kilometrów nie było nikogo, kto by jej
pomógł. Miała w plecaku resztkę kremu antybakteryjnego, ale nie nosiła żadnych bandaży ani
sterylnych igieł. W ciągu paru dni w ranę wda się zakażenie, gangrena, która ją zabije,
oczywiście jeśli tymczasem nie pojawi się inny zabójca.
Tracił cenny czas.
Łowca z lasu wyprostował się, strasząc wiewiórkę. Sięgnął po broń i skierował ją w

stronę buicka, omiatając celownikiem całą karoserię. A jeśli przestrzeli opony? Samochód
stanie na felgach, miażdżąc leżącą pod nim dziewczynę jednotonowym ciężarem i nie dając
jej żadnych szans na ucieczkę.
Uciszacz opuścił nieznacznie karabin i skierował wzrok w stronę autostrady.
Myszołowy ucztujące w rowie zerwały się do lotu. Wiatr zamilkł. I nagle instynkt łowcy
kazał mu się skupić na samochodzie. Spod pojazdu wynurzyła się zakrwawiona dłoń. Chwilę
później pojawiło się ramię. I noga.
Uniósł broń i złapał dziewczynę w siatkę celownika. Wstrzymał oddech, czując, jak
pot spływa mu po twarzy i kapie do oczu. Widział, co chciała zrobić. Miała zamiar uciekać.
Przywitał to z jednoczesną ulgą i rozczarowaniem.
Wiedział, że nie spudłuje za czwartym razem. Rozstawił szeroko nogi, wyprostował
ramiona i czekał na kolejny ruch dziewczyny. Nie miało znaczenia, w którą stronę pobiegnie.
Wystarczy, że wyjdzie na otwartą przestrzeń. Łowca wciąż jednak miał nadzieję, że ruszy w
przeciwnym kierunku, nie chciał bowiem strzelać jej w twarz.
Po kilku nieudanych próbach Cassie udało się w końcu wstać i utrzymać ciało w
pionie. Stała, wspierając się o dach samochodu i umiejętnie balansując na rannej nodze.
Jednocześnie w prawej dłoni trzymała broń. Wycelował dokładnie w środek czoła i oparł
palec na spuście.
Uciekaj, Cassie. Biegnij!
Dziewczyna odsunęła się od samochodu i uniosła broń. Wycelowała jakieś piętnaście
metrów w prawo od łowcy. Obróciła się o dziewięćdziesiąt stopni, a potem o kolejne
dziewięćdziesiąt. W powietrzu rozległ się jej niezbyt głośny, ale przenikliwy wrzask:
- Tu jestem! Pokaż się, ty sukinsynu! Chodź i mnie załatw!
Nadchodzę, pomyślał łowca, dla którego broń i tkwiąca w niej kula były częścią jego
własnego organizmu. Kiedy pocisk przebije jej ciało, on również w nim będzie, przychodząc
do niej w momencie śmierci. Powstrzymywał się jednak przed oddaniem strzału, czekając, aż
dziewczyna zacznie biec.
Ale Cassie Sullivan nigdzie się nie wybierała. Przez celownik karabinu jej pokryta
brudem i krwią twarz wydawała się tak bliska, że mógłby policzyć piegi na jej nosie. Widział
znajomy strach w jej oczach. Tak patrzyli wszyscy ci, którzy stanęli w obliczu nieuchronnej
śmierci.
Było jednak też coś jeszcze w tym spojrzeniu, coś, co walczyło ze strachem,
próbowało go uciszyć i pozwalało jej trwać w spokoju, z bronią gotową do strzału. Coś,
dzięki czemu nie uciekała, nie szukała bezpiecznej kryjówki, tylko stawiła czoła zagrożeniu.

Pot coraz mocniej zalewał mu oczy, a twarz widoczna w celowniku stała się
rozmazana.
Biegnij, Cassie. Błagam cię. Uciekaj.
W czasie każdej wojny przychodzi taka chwila, kiedy musisz przekroczyć granicę
oddzielającą to, co uznajesz za ważne, od tego, czego domagają się działania wojenne. Jeśli
nie przekroczy jej teraz, walka będzie skończona. Przegra.
Jego serce. Wojna.
Łowca odwrócił się, tłumiąc płacz, którego nikt inny nie mógł usłyszeć.
I uciekł.

IV
JĘTKA

32
W porównaniu z innymi sposobami śmierci zamarzanie wcale nie jest takie najgorsze.
Tak mi się przynajmniej wydawało, kiedy zamarzałam. Najpierw czujesz ciepło, które
rozchodzi się po całym ciele. Ból znika i zaczynasz odlatywać jak po całej butelce syropu na
kaszel. Śnieżnobiały świat oplata cię coraz mocniej i wciąga głębiej i głębiej w bezkresną
otchłań lodowego oceanu.
A cisza jest wtedy tak cholernie cicha, że bicie twego serca staje się jedynym
dźwiękiem we wszechświecie. Jest tak spokojnie, że masz wrażenie, jakby każda twoja myśl
przecinała z cichym świstem nieruchome, zimne powietrze.
Tkwiąc do pasa w zaspie pod bezchmurnym niebem, utrzymujesz pionową pozycję
tylko dzięki temu, że śnieg nie pozwala ci upaść, i wciąż myślisz: żyję, umarłam, żyję,
umarłam.
I jest jeszcze ten cholerny misiek, który ciągle gapi się na ciebie z plecaka wielkimi
ponurymi ślepiami, jakby chciał powiedzieć: Przecież obiecałaś, ty łamago.
- To nie moja wina - staram się wyjaśnić, chociaż jest tak zimno, że łzy zaczynają mi
zamarzać na policzkach. - Nie mam wpływu na pogodę. Możesz się zgłosić z pretensjami do
Pana Boga.
Tym się ostatnio dość często zajmowałam. Zgłaszałam pretensje do Boga. Mniej
więcej tak: Te, Bóg, całkiem Cię już powaliło?
Ocaliłeś mnie przed okiem, żebym mogła zabić żołnierza z krzyżem. Uratowałeś
przed uciszaczem tylko po to, żebym dostała infekcji i wyła z bólu z każdym krokiem po
autostradzie. Przeprowadziłeś mnie przez dwudniową zamieć i pozwoliłeś, bym utknęła po
pas w zaspie, czekając na śmierć z zimna pod olśniewająco błękitnym niebem. Dzięki Ci,
Boże.
- Ocaliłeś, uratowałeś; przeprowadziłeś - powtórzył misiek.
- Dzięki Ci, Boże.
Uznałam, że nie ma to większego znaczenia. Wściekałam się na tatę za fascynację
Przybyszami i przeinaczanie faktów, by stawiały ich w lepszym świetle, ale sama wcale nie
zachowywałam się inaczej. Nie umiałam przyznać, że w ciągu jednej nocy z człowieka
zamieniłam się w zwykłego karalucha. Chyba nikomu na świecie przemiana z człowieka w
odrażającego, roznoszącego choróbska owada o mózgu wielkości główki od szpilki nie
przychodzi łatwo i naturalnie. To coś, z czym trzeba się oswoić.
- Wiesz, że karaluch może przeżyć nawet tydzień bez głowy? - zainteresował się

misiek.
- Tak, pamiętam to z biologii, ale dzięki, że mi przypomniałeś. Wychodzi na to, że
jestem czymś gorszym od karalucha. Będę musiała się zastanowić, którym z roznoszących
zarazę robali tak naprawdę jestem.
Nagle coś do mnie dotarło. Może to właśnie dlatego uciszacz darował mi życie:
przydepnął robaka i poszedł dalej. Obserwowanie insekta leżącego na grzbiecie i
wymachującego odnóżami w powietrzu nie było zbyt ciekawym zajęciem. To, czy wciąż
tkwiłam pod samochodem, uciekałam czy wyszłam mu naprzeciw, nie miało żadnego
znaczenia. Wykonał zadanie. Nie było szans, by moja noga mogła się zagoić. Pierwsza kula
przypieczętowała mój los, więc po co miałby marnować kolejne.
Przetrwałam śnieżycę na tyłach porzuconego forda explorera. Złożyłam fotele i
zamieniłam terenówkę w przytulną, metalową chatkę, z której osłonięta przed szalejącymi
żywiołami mogłam obserwować rozwój zdarzeń. Z braku prądu nie dało się otworzyć okien,
więc po chwili samochód wypełniła woń krwi i ropy sączącej się z rany.
Zapas środków przeciwbólowych wystarczył mi na pierwszych dziesięć godzin.
Jedzenie skończyło się pierwszego dnia. Kiedy chciałam pić, po prostu uchylałam okno
dachowe i zgarniałam garść świeżego śniegu. Zostawiałam je otwarte, żeby choć trochę się
wywietrzyło, ale po chwili zaczynałam szczękać zębami, a mój oddech zamieniał się w sople
lodu.
Do południa drugiego dnia napadało prawie metr śniegu i moje schronienie coraz
mniej przypominało przytulną chatkę, a coraz bardziej kojarzyło się z grobowcem. W dzień
było w nim zaledwie odrobinę jaśniej niż w nocy. Noce nie były zwyczajnie ciemne, tylko
całkowicie pozbawione światła. Wyobrażałam sobie, że tak właśnie wygląda świat widziany
oczami zmarłych.
Przestałam się zastanawiać nad tym, dlaczego uciszacz pozwolił mi żyć. Ignorowałam
dziwaczne wrażenie, że mam w tej chwili dwa serca - jedno, bijące jak zawsze w piersi, i
drugie, mniejsze i pulsujące w zranionej nodze. Przestałam się też zastanawiać, czy wcześniej
skończy się śnieżyca, czy też oba serca umilkną na zawsze.
Prawie w ogóle nie spałam, raczej majaczyłam na jawie, ściskając w ramionach misia,
który czuwał, gdy ja już nie miałam siły. Dotrzymywał obietnicy danej Sammyemu, będąc
przy mnie w każdej chwili.
A skoro już mówimy o obietnicach...
W ciągu dwóch dni nieustającej śnieżycy przepraszałam go w myślach tysiące razy.
Wybacz mi, Sam. Wiem, że obiecywałam pomoc niezależnie od tego, co się wydarzy, ale

byłeś zbyt mały, by zrozumieć, że ludzie wciskają różne kity. Są takie kity, które rozpoznasz
od razu, są takie, których nie rozpoznasz, ale wiesz, że istnieją, oraz te, które wydaje ci się, że
rozpoznajesz, choć wcale tak nie jest. Obietnica złożona w trakcie ataku obcych należy do tej
ostatniej kategorii. Przykro mi.
Tak mi przykro.
Dzień później, stojąc po pas w śniegu, lodowa dziewica Cassie, której głowę
przyozdobił śnieżny kapelusik, a włosy i rzęsy pokryły się lodem, umierała kawałek po
kawałku, unosząc się na falach ciepła i zapomnienia, wciąż jednak trzymała się na nogach,
próbując dotrzymać obietnicy, choć nie była w stanie tego zrobić.
Tak mi przykro, Sam. Tak bardzo mi przykro.
Koniec z wciskaniem kitu.
Nie dam rady po ciebie przyjść.

33
To nie może być niebo. Nic na to nie wskazuje.
Przedzieram się przez gęstą mgłę w białej, pozbawionej życia pustce. Strefa śmierci.
Żadnych dźwięków. Nie słyszę nawet własnego oddechu. Właściwie to nie wiem, czy w
ogóle oddycham. A to przecież pierwsze pytanie, które należy sobie zadać, próbując
zrozumieć, czy się jeszcze żyje.
Nie widzę ani nie słyszę nikogo oprócz siebie, ale wiem, że ktoś tu jest, czuję go.
Jestem pewna, że to mężczyzna. Czuję na sobie jego spojrzenie. Stoi spokojnie i obserwuje,
jak błądzę w gęstej mgle. W jakiś sposób utrzymuje stałą odległość. Jego obecność mnie nie
przeraża, chociaż nie przynosi też pocieszenia. Jest dla mnie takim samym faktem jak mgła.
Istnieje mgła, istnieje moje pozbawione oddechu ja oraz ten milczący, uważny obserwator.
Kiedy mgła opada, zdaję sobie sprawę, że jestem zupełnie sama w ogromnym
francuskim łożu z baldachimem, nakryta trzema warstwami koców pachnących drzewem
sandałowym. Biel mgły ustąpiła miejsca ciepłemu, żółtemu światłu lampy naftowej
ustawionej na małym stoliczku tuż obok łóżka. Unosząc nieco głowę, zobaczyłam fotel
bujany, duże wolno stojące lustro oparte o ścianę oraz drewniane drzwi prowadzące zapewne
do szafy.
Do mojego ramienia umocowano plastikową rurkę, której drugi koniec znikał w
wypełnionym przezroczystą cieczą woreczku zawieszonym na metalowym haczyku.
Upływa kilka minut, zanim godzę się z nowym otoczeniem oraz tym, że zupełnie
niczego nie czuję od pasa w dół. Muszę się też pogodzić z kompletnie zaskakującym i
niezrozumiałym odkryciem, że wciąż żyję.
Wyciągam rękę i dotykam palcami opatrunku wokół kolana. Miło byłoby również
poczuć łydkę i stopę, ponieważ coraz bardziej obawiam się, że poniżej bandaży pozostała
tylko pustka, ale nie mogę tam dosięgnąć bez siadania. A usiąść również nie mogę. Wygląda
na to, że działają tylko moje ręce. Odrzucam pościel, wystawiając dolną połowę ciała na
podmuch chłodnego powietrza. Mam na sobie kwiecistą nocną koszulkę. Kto mnie ubrał w
coś takiego? Zauważam brak bielizny, co oznacza, że w jakiejś chwili pomiędzy zdjęciem ze
mnie ubrań a włożeniem na mnie tego bawełnianego paskudztwa musiałam być zupełnie
naga.
Czeka mnie kompletnie zaskakujące i niezrozumiałe odkrycie.
Odwracam głowę w lewo: szafka, stół, lampa. W prawo: okno, krzesło, stolik. I misiek
leżący tuż obok mnie na poduszce ze wzrokiem wbitym w sufit, całkowicie obojętny na

sprawy tego świata.
- Gdzie my, do cholery, jesteśmy, miśku?
Słyszę skrzypienie podłogowych desek i huk zatrzaskiwanych drzwi piętro niżej. Ktoś
wspina się po schodach, stukając ciężkimi butami. Nagle zapada cisza. Wypełnia ją jedynie
donośne walenie mojego serca, które z każdym uderzeniem staje się coraz głośniejsze.
Ktoś wchodzi po schodach.
Próbuję się podnieść. Zły pomysł. Udaje mi się oprzeć głowę jakieś dziesięć
centymetrów wyżej na poduszce. Gdzie mój karabin? Gdzie pistolet? Ktoś stoi pod drzwiami,
a ja nie mam jak się przed nim bronić, nawet nie potrafię się ruszyć. Jedyne, co mam, to
pluszowy miś. Co mam z nim zrobić? Złapać gościa i przytulić go na śmierć?
Kiedy kończą się pomysły, najlepiej leżeć nieruchomo i nie robić nic. Udawać
martwą.
Spoglądam spod półprzymkniętych powiek w stronę drzwi, w których stoi ktoś w
czerwonej koszuli i niebieskich dżinsach podtrzymywanych szerokim, brązowym pasem.
Widzę duże, silne dłonie i idealnie wypielęgnowane paznokcie. Oddycham miarowo, podczas
gdy on zatrzymuje się obok metalowego stojaka i sprawdza kroplówkę. Chwilę później mam
przed oczami jego pośladki, a potem siada na bujanym fotelu obok lustra i mogę zobaczyć
zarówno jego twarz, jak i własne odbicie.
Oddychaj, Cassie, oddychaj. Nie wygląda na kogoś, kto chciałby cię skrzywdzić. To
dobra twarz. Gdyby miał ci zrobić krzywdę, toby cię tu nie przyniósł, nie umył, nie ubrał w tę
koszulkę, nie podpiął do kroplówki i nie okrył ładnie pachnącymi kocami. Co z tego, że zdjął
z ciebie ubranie? Czego się spodziewałaś? Byłaś brudna, twoje ciuchy i ciało śmierdziały, a
teraz pachniesz bzem, co oznacza, że... Niech to szlag, musiał mnie też wykąpać.
Wciąż próbowałam panować nad oddechem, ale nie szło mi najlepiej.
- Wiem, że nie śpisz - odzywa się nagle posiadacz dobrej twarzy. Nie reaguję, więc
dodaje: - I wiem, że mnie obserwujesz, Cassie.
- Skąd wiesz, jak się nazywam? - skrzeczę w odpowiedzi, czując, jakby ktoś owinął
moje gardło papierem ściernym. Otwieram oczy i mogę go dokładniej zobaczyć. Nie myliłam
się co do tej twarzy. Przystojny, w typie Clarka Kenta. Patrząc na szerokie, ładne ramiona i te
dłonie z perfekcyjnie przyciętymi skórkami, zgaduję, że ma jakieś osiemnaście, może
dziewiętnaście

lat.

Mogło

być

dużo

gorzej,

mogłam

zostać

uratowana

przez

pięćdziesięcioletniego zboka z brzuchem wielkości opony samochodowej i zmarłą matką
ukrytą w szafie.
- Znalazłem twoje prawko - odpowiada, opierając dłonie na podłokietnikach i

opuszczając głowę w pozycji, która wydaje się nie tyle groźna, ile wyrażająca zawstydzenie.
Patrząc na jego grzywkę, próbuję sobie wyobrazić, jak obmywa wilgotną szmatką każdy
centymetr mojego ciała. Zupełnie nagiego ciała. - Jestem Evan, Evan Walker.
- Cześć.
Parska śmiechem, jakby usłyszał właśnie jakiś żarcik.
- Cześć - odpowiada.
- Możesz mi powiedzieć, Evanie, gdzie ja, do cholery, jestem?
- W sypialni mojej siostry. - Jego oczy mają ten sam czekoladowobrązowy odcień co
włosy. Patrzy na mnie jak smutny, ale zaciekawiony szczeniak..
- Czy ona...?
Kiwa głową i składa dłonie.
- Cała rodzina. A u ciebie?
- Wszyscy poza młodszym bratem. To jego misiek, nie mój.
Uśmiecha się. To dobry uśmiech, taki jak jego twarz.
- Bardzo fajny misiek.
- Kiedyś wyglądał lepiej.
- Jak wiele innych rzeczy.
Domyślam się, że mówi o ogólnym stanie świata, a nie o moim ciele.
- Jak mnie w ogóle znalazłeś?
Odwraca wzrok, a potem znów spogląda tym szczenięcym spojrzeniem.
- Ptaki.
- Jakie ptaki?
- Myszołowy. Zawsze sprawdzam, nad czym krążą. Tak na wszelki wypadek...
- Rozumiem - przerywam, nie chcąc, żeby zagłębiał się w szczegóły. - Znalazłeś mnie,
przywiozłeś do swojego domu i podałeś mi kroplówkę... Skąd ją właściwie wziąłeś? A
potem... zdjąłeś ze mnie ciuchy... i mnie umyłeś...
- Szczerze mówiąc, byłem przekonany, że nie żyjesz, a potem nie mogłem uwierzyć,
że jednak nie. - Wciąż pociera dłonie, jakby mu było zimno albo jakby nie panował nad
nerwami. Mnie doskwierało i jedno, i drugie. - Kroplówkę miałem w domu, bardzo się
przydała w czasie zarazy. Pewnie nie chcesz tego wiedzieć, ale wracając każdego dnia do
domu, byłem pewien, że już umarłaś. Byłaś w naprawdę fatalnym stanie.
Sięga po coś do kieszeni, a ja odruchowo się cofam. Posyła w moją stronę
uspokajający uśmiech i wyjmuje niewielki, nieforemny kawałek metalu.
- Gdybyś oberwała w jakiekolwiek inne miejsce, już byś nie żyła. - Obraca

zdeformowany pocisk w palcach. - Skąd to się wzięło?
Przewracam oczami, powstrzymując ciężkie westchnienie.
- Z karabinu - odpowiadam krótko.
Sarkazm najwyraźniej jest mu obcy, ponieważ kręci głową, jakbym nie zrozumiała
pytania. Jeśli tak było, to mamy problem, ponieważ sarkazm stanowi moją podstawową formę
komunikacji.
- Z czyjego karabinu?
- Nie mam pojęcia. Pewnie któregoś z Przybyszów. Grupa kosmitów podszywająca się
pod żołnierzy rozwaliła mojego ojca i wszystkich innych przebywających w obozie dla
uchodźców. Tylko ja zdołałam uciec. Jeśli nie liczyć Sammyego i reszty dzieci.
Patrzy na mnie, jakbym była kompletnie szalona.
- Co się stało z tymi dziećmi?
- Zabrali je. Wywieźli szkolnymi autobusami.
- Szkolnymi autobusami? - Kręci głową, jakby rozbawiła go myśl o Przybyszach w
żółtych autobusach. Musiałam się chyba zbyt długo wpatrywać w jego usta, ponieważ otarł je
machinalnie wierzchem dłoni. - Dokąd je zabrali?
- Nie wiem. Twierdzili, że jadą do Wright-Patterson, ale...
- Do tej bazy lotniczej? Słyszałem, że jest opuszczona.
- Cóż, nie jestem przekonana, czy powinnam wierzyć w to, co mówili. To w końcu oni
są naszymi wrogami. - Przełykam ślinę, zwilżając zaschnięte gardło.
Nic nie umyka uwadze Evana Walkera.
- Chciałabyś się czegoś napić? - pyta.
- Nie chce mi się pić - kłamię, nie wiedząc po co. Żeby mu pokazać, jaka jestem
twarda? Albo dlatego że nie chcę, żeby ruszał się z fotela, bo jest pierwszą osobą, z jaką
rozmawiam od wielu tygodni, jeśli oczywiście nie liczyć miśka? A naprawdę nie zamierzam
liczyć miśka.
- Po co mieliby zabierać dzieci? - Jego oczy robią się wielkie jak szklane oczka
mojego pluszaka. Nie potrafię zdecydować, co podoba mi się w nim najbardziej: te
czekoladowe oczy, szeroka szczęka, a może gęsta grzywka opadająca na czoło, gdy pochyla
się w moją stronę.
- Nie mam pojęcia, ale muszą mieć jakiś powód. Dobry dla nich, straszny dla nas.
- Myślisz, że... - Słowa grzęzną mu w gardle albo robi to specjalnie, żeby nie zmuszać
mnie do odpowiedzi. Odwraca wzrok i spogląda na misia leżącego na poduszce.
- Że mój braciszek nie żyje? Nie. Jestem pewna, że nic mu się nie stało. Inaczej nie

miałoby to żadnego sensu. Po co mieliby oddzielać dzieci od całej reszty, którą zabili?
Wysadzili obóz uchodźców jakąś zieloną bombą...
- Moment - przerywa mi w pół zdania, unosząc dłoń. - Jaką zieloną bombą?
- Przecież tego nie zmyśliłam.
- Ale dlaczego zieloną?
- Bo zielony to kolor pieniędzy, trawy, dębowych liści i kosmicznych bomb. Skąd
miałabym wiedzieć, dlaczego była zielona?
Prycha stłumionym śmiechem. Kiedy się uśmiecha, prawy kącik jego ust wędruje
nieco wyżej niż lewy. Po co właściwie gapię się na jego usta? W jakiś sposób to, że uratował
mnie taki przystojniak z krzywym uśmieszkiem i silnymi dłońmi, jest najbardziej niepokojącą
rzeczą, jaka przytrafiła mi się od czasu lądowania.
Na samo wspomnienie tego, co stało się w obozie, dostaję nieprzyjemnych dreszczy,
więc postanawiam zmienić temat.
Obrzucam wzrokiem okrywające mnie koce. Wyglądają na ręcznie robione. Mój
umysł z jakiegoś powodu wypełnia obraz starej kobiety, która je zszywała, i czuję, że zaraz
wybuchnę płaczem.
- Jak długo tutaj jestem? - pytam słabym głosem.
- Jutro minie tydzień.
- Musiałeś mi uciąć...? - Nie wiem, jak o to zapytać. Na szczęście wybawił mnie od
tego pytania.
- Amputować ci nogę? Nie. Kula ominęła kolano, więc będziesz mogła chodzić,
chociaż nie wiem, czy nie uszkodziła ci jakiegoś nerwu.
- Och - wzdycham. - Myślę, że zdołam się jakoś przyzwyczaić.

34
Zostawił mnie na chwilę i wrócił, niosąc gorący rosół ugotowany na drobiu,
wołowinie albo dziczyźnie. Pomógł mi usiąść tak, żebym mogła się napić z miseczki
trzymanej w obu dłoniach. Patrzył na mnie, jakby sam nie czuł się najlepiej i nie wiedział, jak
mi pomóc. Choć z drugiej strony mógł w ten sposób po prostu maskować swoje prawdziwe
uczucia. Czy zboczeńcy są zboczeńcami tylko wtedy, gdy nie potrafisz wytrzymać, jak na
ciebie patrzą? Sama nazwałam Smalca zbokiem, gdy chciał mi dać biżuterię ukradzioną
trupom, a pewnie nigdy bym tego nie zrobiła, gdyby był przystojny jak Ben Parish.
Straciłam apetyt na samą myśl o Smalcu. Evan musiał zauważyć, że wpatruję się w
miseczkę, bo chwilę później wyjął ją z moich dłoni i odstawił na stolik.
- Sama mogłam to zrobić - warknęłam odrobinę ostrzej, niż zamierzałam.
- Opowiedz mi o tych żołnierzach. Skąd wiedziałaś, że oni nie są... ludźmi?
Pokrótce streściłam mu historię o żołnierzach przybyłych tuż po przelocie dronów, o
tym, jak załadowali dzieciaki do autobusów, a całej reszcie kazali się zgromadzić w baraku,
który został zrównany z ziemią. Ale najważniejsze było oko, zdecydowanie pozaziemskiego
pochodzenia.
- To muszą być ludzie - stwierdził, gdy skończyłam opowieść.
- Dogadali się jakoś z naszymi gośćmi.
- Jezu, nie nazywaj ich tak, proszę. - Nienawidziłam tego określenia, które
upowszechniło się przed pierwszą falą na Twitterze i YouTube. Nawet prezydent go użył w
przemówieniu.
- To jak powinienem ich nazywać? - zapytał z uśmiechem. Miałam wrażenie, że
mogłabym kazać mówić mu o obcych „buraki”, a on by na to poszedł.
- Razem z tatą nazywaliśmy ich Przybyszami, żeby zaznaczyć, że nie są stąd.
- O to mi właśnie chodziło, Cassie. Prawdopodobieństwo, że Przybysze wyglądają tak
jak ludzie, jest astronomicznie małe. - Mówił jak mój tato podczas tych swoich
niekończących się dywagacji na temat obcych, co z jakiegoś powodu wzbudziło mój gniew.
- To cudownie, prawda? - zapytałam złośliwie. - Wojna na dwa fronty: my kontra oni
oraz my kontra oni i Przybysze.
- Cóż. - Potrząsnął ze smutkiem głową. - To nie pierwszy raz, gdy ludzie zmieniają
strony, podążając za zwycięzcą.
- Tylko czemu zdrajcy mieliby ratować dzieci? Chcą wykończyć ludzkość, ale
postanowili oszczędzić wszystkich poniżej osiemnastego roku życia?

Evan wzruszył ramionami.
- Masz jakieś inne wyjaśnienie? - zapytał.
- Moim zdaniem mamy totalnie przewalone, skoro goście pod bronią zdecydowali się
pomagać naszym przeciwnikom.
- Mogę się mylić - odpowiedział, choć nie brzmiało to tak, jakby sam w to wierzył. Może i są Przybyszami. Nie wiem, przebrali się za ludzi albo używają czegoś w rodzaju
klonów...
Skinęłam głową. Słyszałam już tę teorię. Ojciec wielokrotnie spekulował na temat
tego, jak mogą wyglądać Przybysze. Dlaczego nie mieliby wyglądać jak ludzie? W końcu
pięć tygodni wcześniej nawet nie zdawaliśmy sobie sprawy z ich istnienia, podczas gdy oni
obserwowali nas od lat, a być może nawet od wieków. Mieli mnóstwo czasu, żeby pozyskać
nasze DNA i wyhodować sobie tyle ludzkich klonów, ile potrzebują. Być może mogli
prowadzić z nami wojnę tylko wtedy, gdy korzystali z naszych ciał. Istniały tysiące
powodów, dla których ich prawdziwe ciała mogły się nie nadawać do życia na naszej
planecie. Pamiętacie Wojnę światów?
Może stąd brały się moja opryskliwość i sarkazm. Evan zbytnio przypominał mojego
ojca, co zmuszało mnie do myślenia ojego śmierci, a naprawdę nie chciałam o tym myśleć.
- A może to cyborgi? Jak Terminator - rzuciłam półżartem. W końcu widziałam
jednego z bliska: tego żołnierza, którego zastrzeliłam przy trupim dołku. Nie sprawdzałam mu
co prawda pulsu, ale wyglądał na martwego, a cieknąca krew wydawała się zupełnie
prawdziwa.
Wspomnienie obozu zawsze sprawiało, że zaczynałam świrować. Tym razem również.
- Nie możemy tutaj zostać! - stwierdziłam gwałtownie.
- Co masz ma myśli? - Spojrzał na mnie, jakbym nagle oszalała.
- Znajdą nas!
Spanikowana sięgnęłam po lampkę stojącą na stoliku, zdjęłam szklany klosz i
próbowałam zdmuchnąć płomień. Ogień zasyczał, ale nie zgasł. Evan wyjął szkło z mojej
dłoni i nałożył je z powrotem na podstawkę.
- Temperatura na zewnątrz wynosi jakieś trzy stopnie, od najbliższego schronienia
dzieli nas wiele kilometrów - wyjaśnił. - Jeśli puścisz z dymem ten dom, to już na starcie
będziemy spaleni.
- Spaleni? To ma być żart? Jeśli tak, to dlaczego sam się nie śmieje? - Poza tym dodał - wciąż jesteś zbyt słaba, żeby podróżować. Musimy zaczekać co najmniej trzy albo
cztery tygodnie.

Trzy albo cztery tygodnie? Czy ta nastoletnia wersja Jana Niezbędnego robiła sobie ze
mnie jaja? Przy palących się światłach i z dymem unoszącym się z komina nie mieliśmy
szans, żeby przetrwać w tym domu dłużej niż trzy dni.
- W porządku. - Westchnął w końcu, widząc moje narastające zdenerwowanie, i zgasił
lampkę. Pokój pogrążył się w ciemnościach. Niczego nie mogłam dostrzec, ale wyczuwałam
zapach Evana, na który składała się mieszanina drzewnego dymu iczegoś w rodzaju zasypki
dla dzieci. Po kilku minutach umiałam również wyczuć jego obecność, gdy wiercił się na
fotelu tuż obok mnie.
- Gdzie my właściwie jesteśmy? - zapytałam. - Mówiłeś, że od najbliższego
schronienia dzielą nas kilometry.
- Na farmie należącej do mojej rodziny. Jakieś sto kilometrów od Cincinnati.
- Jak daleko od Wright-Patterson?
- Nie jestem pewien. Stosto dwadzieścia kilometrów? Czemu pytasz?
- Mówiłam ci już. Zabrali tam mojego brata.
- Mówiłaś też, że wiesz o tym od nich - przypomniał. Nasze głosy splatały się i mijały
w ciemnościach.
- Od czegoś muszę zacząć.
- A jeżeli go tam nie ma?
- To spróbuję gdzie indziej.
Złożyłam obietnicę. A ten cholerny pluszowy misiek nigdy mi nie wybaczy, jeśli o
niej zapomnę.
Oddech Evana pachniał czekoladą. Czekolada! Śliniłam się na samą myśl o niej. Od
tygodni

nie

jadłam

niczego

konkretnego,

a

on

częstuje

mnie

rosołkiem

z

niezidentyfikowanego zwierzęcia. Cholerny wieśniak chowa przede mną czekoladę.
- Rozumiesz, że oni mają przewagę liczebną? - zapytał.
- I co z tego?
Nie odpowiedział. Zmieniłam temat.
- Wierzysz w Boga, Evan?
- Oczywiście.
- A ja nie. Kiedy się nad tym zastanowię, wydaje mi się, że wierzyłam w Niego przed
lądowaniem. Potem pojawili się Przybysze i... - Zamilkłam na chwilę, próbując zebrać myśli.
- Może i jest jakiś Bóg. Sammy na pewno tak myśli, podobnie jak myśli, że Święty Mikołaj
istnieje naprawdę. Każdego wieczora zmawiałam z nim modlitwę, ale miałam wrażenie, że
mnie samej zupełnie to nie dotyczy. Chodziło o Sama i o to, w co ON wierzył. Gdybyś

widział, w jaki sposób złapał tego fałszywego żołnierza za rękę i poszedł z nim do autobusu...
- Znów się rozkleiłam, ale nie miało to już znaczenia. Płacz w ciemnościach jest zresztą
łatwiejszy. Nagle poczułam na swojej lodowatej dłoni ciepłą dłoń Evana, równie gładką i
delikatną jak poduszka, na której leżałam. - To mnie właśnie dobija - przyznałam. - Sposób, w
jaki mu zaufał. Tak jakby nic się nie zmieniło, a świat nie rozpadł się na kawałki. Wierzył mu
tak, jak się wierzy w to, że po ciemności przychodzi światło. Ufał mu jak w tych czasach, gdy
można było się przejechać samochodem na koniec ulicy po napój truskawkowy i mieć
pewność, że się go tam kupi. Ufał...
Poczułam dłoń Evana ocierającą kciukiem łzy z moich policzków. Pochylił się do
mojego ucha i znów poczułam jego czekoladowy oddech.
- Nie płacz, Cassie. Proszę...
Objęłam go za szyję i przysunęłam wilgotne policzki do jego suchej twarzy. Trzęsłam
się, jakby dopadł mnie atak padaczki, i po raz pierwszy poczułam ciężar przygniatających
mnie koców, ponieważ przebywanie w oślepiających ciemnościach wyostrzyło wszystkie
moje pozostałe zmysły.
W głowie kotłowały mi się dziesiątki myśli i uczuć. Martwiłam się zapachem swoich
włosów. Męczyła mnie ochota na czekoladę. Myślałam o tym, że ten facet, który trzymał
mnie w ramionach - chociaż to raczej ja jego trzymałam - widział mnie zupełnie nagą. Co
sobie pomyślał, patrząc na moje ciało? Co ja myślę, patrząc na swoje ciało? Czy Bóg
naprawdę dba o dotrzymywanie obietnic? Czy w ogóle obchodzi mnie jakiś Bóg? Co było
większym cudem: przejście przez Morze Czerwone czy Evan Walker znajdujący mnie
zamarzniętą na sopel pośrodku białej pustki?
- Wszystko będzie dobrze - szepnął, owiewając mnie czekoladowym oddechem.
Następnego ranka na szafce obok łóżka znalazłam tabliczkę czekolady.

35
Każdej nocy wychodził z domu, mówiąc, że idzie polować. Mimo że w spiżarni pełno
było konserw, a jego mama przechowywała mnóstwo jedzenia w puszkach i słoikach, Evan
twierdził, że brakuje mu świeżego mięsa. Zostawia mnie więc, wyruszając na poszukiwanie
jadalnych zwierząt, a cztery dni później pojawia się w moim pokoju, niosąc prawdziwego
hamburgera na własnoręcznie upieczonej bułce i podaje mi go z pieczonymi ziemniakami.
Pierwszy konkretny posiłek, jaki zjadłam od ucieczki z Trupiego Jaru. Pierwszy hamburger,
jakiego miałam w ustach od czasu lądowania. Mogłabym za niego zabić. Ale chyba już o tym
wspominałam.
- Skąd wziąłeś tę bułkę? - wymamrotałam, czując tłuszcz skapujący po brodzie. Od
tak dawna nie jadłam pieczywa. Było takie delikatne, miękkie i odrobinę słodkie.
Jako że istniał tylko jeden sposób na zdobycie świeżego pieczywa w tych czasach,
Evan mógł wybrać jedną z tysięcy sarkastycznych odpowiedzi. Zdecydował się jednak na
najprostszą.
- Upiekłem ją - wyjaśnił.
Po posiłku zajął się zmianą mojego opatrunku. Zapytałam, czy mogę spojrzeć. Odparł,
że nie, na pewno nie chcę tego oglądać. m
Upierałam się, że muszę wyjść z tego łóżka i porządnie się wykąpać, wrócić do
swojego normalnego stanu, ale się nie zgodził, mówiąc, że jeszcze za wcześnie. Chciałam
umyć i uczesać włosy. Za wcześnie. Zagroziłam, że jeśli mi nie pomoże, to rozwalę mu na
głowie lampkę naftową. To w końcu zadziałało. Zaniósł mnie na dół do niewielkiej łazienki, z
której ścian odłaziły tapety o kwiatowym wzorze. Usadowił mnie na krześle postawionym w
środku wanny na metalowych, rzeźbionych nóżkach, a potem zostawił, by po chwili przynieść
wielką metalową miskę wypełnioną parującą wodą.
Miska musiała być diabelnie ciężka, ponieważ jego bicepsy naprężyły się jak u Brucea
Bannera na chwilę przed przemianą w Hulka, widziałam też żyły, które wystąpiły mu na szyi.
Woda delikatnie pachniała różanymi płatkami. Odchyliłam głowę, a on polał moje włosy
wodą nabraną dzbankiem do lemoniady ozdobionym żółtymi słoneczkami. Zaczął nacierać je
szamponem, ale odepchnęłam jego dłoń. Z tym mogłam sobie poradzić sama.
Woda skapująca z włosów wsiąkała w moją nocną koszulkę, która momentalnie
przykleiła się do ciała. Evan odchrząknął i odwrócił głowę. Widząc jego falującą grzywkę,
poczułam się nieco zakłopotana, ale w całkiem przyjemny sposób. Poprosiłam ogrzebień, a
kiedy schylił się, by wyjąć go z szafki, kątem oka przyglądałam się jego mięśniom

napinającym się pod koszulą oraz spranym dżinsom z postrzępionymi kieszeniami,
opinającym okrągły tyłeczek, na który oczywiście nie zwracałam żadnej uwagi, podobnie jak
na swoje zaczerwienione uszy, płonące żywym ogniem pod mokrymi włosami. Odnalezienie
grzebienia zajęło mu całą wieczność (a nawet kilka), wreszcie podał mi go i zapytał, czy
jeszcze czegoś potrzebuję. Odpowiedziałam, że nie, choć tak naprawdę miałam ochotę
jednocześnie parsknąć śmiechem i się rozpłakać.
Kiedy zostawił mnie samą, skoncentrowałam się na włosach, które były w fatalnym
stanie. Splątane, pełne kołtunów, brudu, grudek błota i drobnych liści. Walczyłam z nimi,
dopóki woda całkiem nie ostygła i nie zaczęłam dygotać z zimna w przemoczonej koszulce.
Nagle zamarłam, słysząc jakiś dźwięk za drzwiami.
- Czy ty tam ciągle stoisz? - zapytałam, wzbudzając pogłos w niewielkiej,
wykafelkowanej łazience.
Chwila ciszy.
- Tak.
- Po co?
- Żeby opłukać ci włosy.
- Ale to jeszcze trochę potrwa.
- Nie ma sprawy.
- A może znajdziesz sobie jakieś inne zajęcie? Upieczesz ciasto albo coś i wrócisz za
jakiś kwadrans?
Brak odpowiedzi. Ale nie słyszałam, żeby się ruszył.
- Dalej tam jesteś?
Skrzypnięcie desek podłogowych.
- Tak.
Po dziesięciu minutach słownych przepychanek Evan wszedł wreszcie do środka i
przycupnął na brzegu wanny. Oparłam głowę na jego dłoniach i pozwoliłam, żeby spłukał
szampon z moich włosów.
- Nadal mnie zaskakuje, że tu jesteś - stwierdziłam.
- Przecież tu mieszkam.
- Chodzi mi o to, że zostałeś.
Gdy pojawiły się pierwsze informacje o drugiej fali, nadchodzące wraz z
uciekinierami szukającymi schronienia w głębi lądu, spora liczba młodych mężczyzn ruszyła
ku najbliższym posterunkom policji, bazom wojskowym i magazynom Gwardii Narodowej.
Wyglądało to jak powszechny zaciąg po zamachach z 11 września, tylko dziesięciokrotnie

większy.
- Została nas ósemka razem z mamą i tatą - wyjaśnił. - Po ich śmierci musiałem zająć
się resztą rodzeństwa. Byłem najstarszy.
Wylał mi na włosy pół dzbanka wody.
- Zwolnij - poprosiłam. - Chyba nie próbujesz mnie podtopić?
- Przepraszam. - Oparł dłoń na moim czole, żeby służyła jako tama. Strugi cudownie
ciepłej wody połaskotały mnie po głowie. Zamknęłam oczy.
- Ty też zachorowałeś? - podjęłam rozmowę.
- Tak, ale szybko mi się polepszyło. - Nabrał dzbankiem wody z miski, a ja
wstrzymałam oddech, czekając na ciepły strumień.
- Moja najmłodsza siostra Val zmarła przed dwoma miesiącami. Umieściłem cię w jej
pokoju. Od tego czasu zastanawiam się, co powinienem zrobić. Wiem, że nie mogę siedzieć
tutaj bez końca, ale dotarłem pieszo aż do Cincinnati i chyba nie muszę ci tłumaczyć,
dlaczego wolałbym tam nie wracać.
Wciąż polewał mi włosy, chroniąc wolną ręką moją twarz przed zmoczeniem. Dotykał
mnie delikatnie, tak jak powinien, jakbym nie była pierwszą dziewczyną, której mył głowę.
W moim mózgu pojawił się histeryczny, piskliwy głosik wrzeszczący, że nawet nie znam tego
faceta i nie mam pojęcia, co robię, natychmiast jednak dodawał, że ma wspaniałe dłonie i
korzystając z okazji, powinnam go poprosić o masaż.
- Moim zdaniem nie ma sensu nigdzie się ruszać, zanim nie zrobi się cieplej - odezwał
się głębokim spokojnym głosem. - Wtedy można pomyśleć nad wyprawą do WrightPatterson
albo do Kentucky. Od Fort Knox dzieli nas jakieś dwieście kilometrów.
- Fort Knox? Chcesz obrobić skarbiec?
- Jak sama nazwa wskazuje, jest to fort. Inaczej: fortyfikacja. Najsensowniejszy punkt
zbiórki. - Zgarnął moje mokre włosy i wyżął z nich nadmiar wody.
- Moim zdaniem powinniśmy się trzymać jak najdalej od sensownych punktów zbiórki
- odparłam. - Logika wskazuje, że stanowią główne cele ataku.
- Z tego, co mi mówiłaś o uciszaczach, wynika, że gromadzenie się w jednym miejscu
nie jest najlepszym pomysłem.
- Podobnie jak przebywanie gdzieś dłużej niż parę dni. Trzeba być w ciągłym ruchu i
trzymać się z dala od innych ludzi.
- Aż do...?
- Aż do śmierci - warknęłam.
Wytarł mnie puszystym białym ręcznikiem. Na zamkniętej klapie sedesu leżała

kolejna nocna koszulka.
- Odwróć się - poprosiłam, patrząc w czekoladowe oczy.
Nie protestował. Moja dłoń minęła o kilka centymetrów sprane dżinsy opinające
tyłeczek, na który oczywiście nie patrzyłam, i sięgnęła po suche ubranie.
- Zauważę, jeśli spróbujesz podglądać mnie w lustrze - ostrzegłam, chociaż
wiedziałam, że widział mnie już nago. Ale wtedy nie byłam tego świadoma, więc to co
innego. Evan pokiwał głową, a potem pochylił się do przodu i zaczął skubać dolną wargę,
jakby chciał zamaskować uśmiech.
Błyskawicznie zrzuciłam mokrą koszulkę i naciągnęłam suchą, a potem mu
powiedziałam, że już może się odwrócić. Podniósł mnie z krzesła i obejmując tak, aby nie
urazić mojej zranionej nogi, zaniósł z powrotem do łóżka, które należało kiedyś do jego
siostry. Miałam wrażenie, że jego ciało jest o jakieś dziesięć stopni cieplejsze od mojego.
Ułożył mnie na materacu i szczelnie opatulił kocami. Miał niesamowicie gładkie policzki,
porządnie uczesane włosy i - jak już wspominałam - perfekcyjnie utrzymane paznokcie.
Najwyraźniej

dbanie

o

siebie

znajdowało

się

bardzo

wysoko

na

liście

jego

postapokaliptycznych priorytetów. Ciekawe czemu? Na kim chciał zrobić wrażenie?
- Kiedy ostatni raz spotkałeś jakiegoś człowieka? - zapytałam.
- Poza mną oczywiście.
- Każdego dnia widzę jakichś ludzi - odparł. - Ale ostatnią żywą osobą, jaką
widziałem, była Val. A przed nią Lauren.
- Lauren?
- Moja dziewczyna. Ona również już nie żyje.
- Ta zaraza była naprawdę paskudna - stwierdziłam, nie wiedząc, co powiedzieć.
- To nie była zaraza. Popełniła samobójstwo.
Wciąż stał obok łóżka, wyraźnie szukając jakiejś wymówki, by zostać ze mną dłużej.
- Cały czas się zastanawiam, jak dobrze... - Nie, to nie był dobry początek. - To
znaczy... wydaje mi się, że to musi być ciężkie, tak dbać...
Nieee. Tego też nie chciałam powiedzieć.
- Dbać o co? - zapytał. - O jednego człowieka w czasach, gdy niemal wszyscy ludzie
wyginęli?
- Nie o tym mówię - zaprotestowałam, rezygnując z próby znalezienia uprzejmych
słów. - Chodzi mi o to, że musisz być dumny ze swojego wyglądu.
- To nie jest duma.
- Przecież nie mówię, że jesteś próżny...

- Rozumiem. Zastanawiasz się, po co jeszcze w ogóle o siebie dbać w takich
okolicznościach. - Właściwie miałam nadzieję, że robi to dla mnie i takiej odpowiedzi się
spodziewałam, ale nie miałam zamiaru mu przerywać. - Nie jestem pewien - wyjaśnił. - Ale
jest to jedna z nielicznych rzeczy, nad którymi wciąż mam kontrolę. Pozwala mi
zorganizować sobie dzień i sprawia, że czuję się... - wzruszył ramionami - bardziej ludzki.
- Naprawdę potrzebujesz jakiejś pomocy, by czuć się człowiekiem?
Spojrzał na mnie dość dziwnie, a potem powiedział coś, co zapewniło mi materiał do
rozmyślań na następne kilka godzin:
- A ty nie?

36
Znikał na całe noce, ale za dnia wracał do mnie i był na każde moje zawołanie. Nie
miałam pojęcia, kiedy i czy w ogóle sypia. Pod koniec drugiego tygodnia zaczęłam wariować
od ciągłego przebywania w niewielkiej sypialni, więc kiedy tylko temperatura na zewnątrz
sięgnęła powyżej zera, Evan pomógł mi się ubrać w ciuchy należące do Val, odwracając
wzrok w najbardziej kłopotliwych momentach, i zaniósł mnie na dół. Kiedy już usadowił
mnie na werandzie i owinął moje nogi grubym, wełnianym kocem, zniknął, by wrócić po
chwili z dwoma kubkami pełnymi gorącej czekolady. Widok z werandy nie był jakoś
szczególnie fascynujący: brązowa, martwa ziemia, nagie drzewa, szare niebo. Ale delikatny
powiew wiatru przyjemnie chłodził moje policzki, a czekolada miała idealną temperaturę.
Nie rozmawialiśmy o Przybyszach. Opowiadaliśmy o swoim życiu przed lądowaniem.
Evan chciał studiować inżynierię na uniwersytecie stanowym w Kentucky. Będąc najstarszym
synem, zaoferował swoją pomoc w gospodarstwie, ale jego ojciec upierał się, że powinien iść
na studia. Z Lauren poznali się w czwartej klasie podstawówki, a w drugiej klasie liceum
zaczęli chodzić ze sobą na poważnie. Były już nawet jakieś wzmianki o ślubie.
- A ty? - zapytał, widząc, że zamilkłam, gdy wspomniał o Lauren. - Miałaś chłopaka?
- Nie. No może coś w tym rodzaju. Nazywał się Ben Parish. Trochę wariował na
moim punkcie. Spotkaliśmy się parę razy, takie szkolne randki.
Nie wiem, czemu go okłamywałam, przecież Ben Parish nie miał dla niego żadnego
znaczenia. Podobnie jak ja dla Bena. Odwróciłam wzrok i spojrzałam w czekoladę falującą w
kubku.
Kolejnego ranka pojawił się przy moim łóżku, trzymając w ręku laskę wystruganą z
jednego kawałka drewna. Wyszlifował ją do połysku papierem ściernym, była leciuteńka i
idealnie dopasowana do mojego wzrostu. Rzuciłam na nią okiem i zapytałam, czy są choć
trzy rzeczy, których nie potrafi robić dobrze.
- Jeździć na rolkach, śpiewać i rozmawiać z dziewczynami - odpowiedział.
- Nie potrafisz się też skradać - przypomniałam, gdy pomagał mi wstać z łóżka. Zawsze wiem, kiedy czaisz się za rogiem.
- Pytałaś o trzy rzeczy.
Moja rehabilitacja postępowała bardzo powoli. Za każdym razem, gdy próbowałam
oprzeć ciężar na zranionej nodze, przeszywał mnie paraliżujący ból w lewej połowie ciała,
kolano zginało się bezwładnie, a przed upadkiem powstrzymywały mnie jedynie silne
ramiona Evana. Nie poddawałam się jednak, ćwiczyłam tego dnia i każdego następnego,

chcąc jak najszybciej odzyskać siły. Musiałam być silniejsza niż wtedy, gdy dałam się
załatwić uciszaczowi. Silniejsza niż wtedy, gdy tkwiłam w lesie, użalając się nad sobą w
śpiworze, podczas gdy Sammyemu groziły Bóg wie jakie niebezpieczeństwa. Silniejsza niż w
Trupim Jarze, po którym krążyłam obrażona na cały świat za to, czym się stał, za to, czym od
zawsze był: strasznym miejscem, które ludzkość wspólnym wysiłkiem uczyniła nieco
bezpieczniejszym.
Trzy godziny rehabilitacji o poranku. Półgodzinna przerwa na lunch. Kolejne trzy
godziny ćwiczeń po południu. Pracowałam nad odbudowaniem tkanki mięśniowej tak
intensywnie, że całe moje ciało zmieniało się w spoconą, galaretowatą masę.
Na tym się nie kończyło. Zapytałam Evana, co się stało z moim pistoletem. Musiałam
w końcu przestać obawiać się broni i poprawić swoją celność. Pokazał mi, jak prawidłowo
trzymać pistolet i jak używać celownika. Trenowałam na pustych litrowych puszkach po
farbie ustawionych przez Evana na ogrodzeniu i stopniowo trafiałam w coraz mniejsze cele.
Poprosiłam, żeby zabrał mnie ze sobą na polowanie - musiałam się oswoić ze strzelaniem do
ruchomych, oddychających stworzeń - ale się nie zgodził. Wciąż byłam zbyt słaba, nie byłam
w stanie biegać. Co by było, gdybyśmy się natknęli na uciszacza?
Wieczorem chodziliśmy na spacery. Z początku nie byłam w stanie przejść więcej niż
kilometr i Evan musiał mnie nieść z powrotem do domu, ale każdego dnia nasz spacer
wydłużał się o kolejne kilkadziesiąt metrów. W drugim tygodniu robiłam już dwa kilometry.
Wciąż nie mogłam biegać, ale moje tempo i kondycja uległy zdecydowanej poprawie.
Evan dotrzymywał mi towarzystwa przy kolacji oraz przez większą część wieczoru, w
końcu jednak zgarniał swoją broń i mówił, że będzie z powrotem przed świtem. Spałam,
kiedy wracał, choć z reguły pojawiał się już po wschodzie słońca.
- Gdzie ty właściwie chodzisz całymi nocami? - zapytałam pewnego dnia.
- Poluję - odpowiedział jak zawsze oszczędny w słowach.
- Wygląda na to, że nie idzie ci najlepiej - zaczęłam się z nim drażnić. - Rzadko kiedy
coś przynosisz.
- Jestem dobrym myśliwym. - To nie była przechwałka, tylko stwierdzenie faktu.
Mówiąc o swoich umiejętnościach i talentach, zawsze traktował je zwyczajnie, jakbyśmy
rozmawiali o pogodzie.
- Tylko nie masz serca do zabijania?
- Mam serce do tego, co muszę zrobić. - Westchnął, przeczesując palcami włosy. - Z
początku chodziło o to, żeby przetrwać.
Potem musiałem chronić rodzeństwo przed wariatami, którzy zaczęli szaleć po

okolicy, gdy przyszła zaraza. Później musiałem pilnować swojego terenu i uzupełniać
zapasy...
- A teraz po co to robisz? - Po raz pierwszy widziałam go zmęczonego.
- To mnie uspokaja - przyznał, wzruszając ramionami. - Przynajmniej mam jakieś
zajęcie.
- Czyli podobnie jak dbanie o siebie.
- A poza tym i tak fatalnie sypiam nocami - ciągnął, nie patrząc w moją stronę. - W
ogóle mam problemy ze snem. Próbowałem sypiać w dzień, ale dwie-trzy godziny snu to
wszystko, co udaje mi się osiągnąć.
- Musisz być strasznie zmęczony.
Wreszcie popatrzył mi prosto w oczy. Były w jego spojrzeniu jakaś desperacja i
smutek.
- To właśnie jest najgorsze. W ogóle nie czuję zmęczenia.
Nocne wycieczki Evana wciąż nie dawały mi spokoju, więc pewnego wieczora
ruszyłam w ślad za nim. Idiotyczny pomysł. Zgubiłam go po dziesięciu minutach, zaczęłam
się bać, że zabłądziłam, a gdy zawróciłam, wpadłam prosto na niego.
Nie wściekł się. Nie oskarżył mnie o brak zaufania. Stwierdził tylko:
- Nie powinnaś tu przychodzić, Cassie - i odprowadził mnie do domu.
Chociaż miałam wrażenie, że nie do końca przekonuje go historia o uciszaczach, uległ
w końcu mojej paranoi i zasłonił okna w salonie grubymi kocami, dzięki czemu mogliśmy się
cieszyć ciepłem kominka i blaskiem lamp. Czekałam na jego powroty z nocnych wypraw,
śpiąc na wielkiej skórzanej kanapie lub czytając jedno z tanich romansideł z okładkami
przedstawiającymi półnagich facetów i omdlewające paniusie w balowych sukniach, którymi
zaczytywała się matka Evana. Budziłam się, gdy wracał o trzeciej nad ranem, dorzucaliśmy
drew do ognia i prowadziliśmy długie rozmowy. Nie lubił opowiadać o swojej rodzinie (kiedy
spytałam go o te książki, stwierdził tylko, że matka lubiła czytać), a kiedy rozmowa skręcała
w stronę szczegółów z jego życia, szybko zmieniał temat i zaczynaliśmy rozmawiać o mnie.
Najczęściej chciał rozmawiać o Sammym i o tym, jak zamierzam dotrzymać obietnicy. Nie
miałam pojęcia, więc zawsze kończyło się to kłótnią. On domagał się konkretów, ja miałam
mglisty zarys, on nalegał, ja czułam się zapędzona w kozi róg. Wreszcie zaczynałam na niego
warczeć, a on przestawał się odzywać.
- Dobra, wyjaśnij mi to jeszcze raz - poprosił pewnej nocy spędzonej na bezowocnej
dyskusji. - Nie wiesz, kim ani czym oni są, ale wiesz, że mają wojskowe wyposażenie i
dostęp do broni Przybyszów. Nie wiesz, dokąd wywieźli twojego brata, ale masz zamiar go

uratować. Nie masz pojęcia, jak się do tego zabrać, ale...
- Co próbujesz w ten sposób osiągnąć? - zapytałam. - Zależy ci na tym, żebym poczuła
się jak idiotka?
Siedzieliśmy na puszystym dywanie przed kominkiem. Evan miał pod ręką karabin, ja
pistolet. Uniósł obie dłonie w pojednawczym geście.
- Po prostu staram się zrozumieć.
- Zacznę od Trupiego Jaru. Musiały tam zostać jakieś ślady - powtórzyłam po raz
tysięczny. Chyba się domyślałam, dlaczego pyta w kółko o to samo, ale nie sposób go było
przekonać, był tak cholernie uparty. Oczywiście mógł to samo powiedzieć o mnie. Jemu
zależało na planie, a ja miałam ogólnie założony cel, który zastępował mi planowanie.
- A jeśli nie odnajdziesz żadnych śladów?
- Będę szukać, dopóki nie znajdę.
Skinął głową, ale było to takie skinięcie, jakby chciał powiedzieć, że to, co mówię, nie
ma sensu, ale nie będzie tego ciągnął, bo wierzy, że jestem na tyle szalona, że jeszcze chwila,
a walnę go w głowę tą drewnianą laską, którą sam dla mnie wystrugał.
- Nie jestem szalona - odparłam. - Zrobiłbyś to samo dla Val.
Na to nie miał odpowiedzi. Oparł brodę na kolanach i objął je ramionami, wpatrując
się w ogień.
- Myślisz, że marnuję czas - stwierdziłam, patrząc na jego idealny profil. - Twoim
zdaniem Sammy nie żyje.
- Skąd miałbym to wiedzieć, Cassie?
- Nie mówię, że wiesz, ale że w to wierzysz.
- A ma to dla ciebie jakieś znaczenie, w co wierzę?
- Nie. Więc mógłbyś się zamknąć.
- Przecież nic nie mówiłem. To ty...
- Nic nie mów...
- Nie mówię.
- Właśnie to zrobiłeś.
- Już przestałem.
- Wcale nie. Mówisz tylko, że przestajesz, i dalej ględzisz.
Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, a potem zacisnął je tak mocno, że
usłyszałam trzask zębów.
- Jestem głodna - poinformowałam.
- Zaraz ci coś przygotuję.

- Prosiłam cię o to? - Miałam ochotę go walnąć prosto w te idealne usteczka.
Dlaczego? O co się tak wściekałam? - Sama sobie potrafię zrobić coś do jedzenia. Myślę, że
na tym polega twój problem, Evanie. Nie pojawiłam się tutaj, żeby nadać cel twojemu życiu.
Sam musisz go sobie poszukać.
- Chcę ci pomóc. - Po raz pierwszy dostrzegłam w jego szczenięcym spojrzeniu błysk
gniewu. - Dlaczego nie chcesz, żebym pomógł ci szukać Sammyego?
Jego pytanie podążyło za mną do kuchni, gdzie zawisło nad moją głową, gdy
nakładałam kawałek dziczyzny na kromkę chleba upieczonego przez tego cholernego
harcerzyka. Wciąż nade mną wisiało, gdy wróciłam do salonu i usiadłam na kanapie za jego
plecami. Miałam ochotę załadować mu potężnego kopa w plecy. Na stoliku obok mnie leżała
książka zatytułowana Pragnienie miłości, choć oceniając po okładce, powinna nosić tytuł Mój
olśniewająco wyrzeźbiony sześciopak.
Na tym właśnie polegał mój problem. Przed lądowaniem chłopak pokroju Evana
Walkera w ogóle nie zwróciłby na mnie uwagi, nie mówiąc już o polowaniu na mój obiad czy
myciu moich włosów. Nie miałam szans, by któryś z tych okładkowych modeli wziął mnie w
objęcia, odsłaniając sześciopak i prężąc muskuły. Żaden z nich nigdy nie spojrzałby mi
głęboko w oczy ani nie uniósłby delikatnie mojego podbródka, by zbliżyć się do mych ust.
Byłam bohaterką drugiego planu, „po prostu przyjaciółką” albo co gorsza „znajomą
znajomej”, dziewczyną bez imienia, która siedzi obok ciebie na matmie. O wiele lepiej by się
stało, gdyby ocalił mnie jakiś podstarzały kolekcjoner figurek z Gwiezdnych wojen.
- I co? - zapytałam, wpatrując się w tył jego głowy. - Będziemy tak teraz siedzieć i
milczeć?
Jego ramiona lekko zadrżały i pokręcił głową z cichym, stłumionym parsknięciem,
jakby chciał powiedzieć coś w rodzaju: „Ach, te baby”.
- Przepraszam, że przyjąłem to za pewnik - odezwał się. - Powinienem był cię zapytać.
- Co?
Odwrócił się, żeby na mnie spojrzeć, podnosząc wzrok na kanapę.
- Powinienem był cię zapytać o to, czy mogę iść z tobą.
- Co? - powtórzyłam. - Przecież nawet o tym nie rozmawialiśmy! I właściwie
dlaczego chcesz iść ze mną, skoro nie wierzysz, że Sammy żyje?
- Bo nie chcę, żebyś ty również zginęła.
Nie wytrzymałam.
Dziczyzna pofrunęła w stronę jego głowy, talerz trafił go w policzek, a zanim
zdążyłam mrugnąć, już trzymał mnie za ręce, pochylając się nad moją twarzą. W jego oczach

lśniły łzy.
- Nie tylko ciebie to spotkało - warknął przez zaciśnięte zęby.
- Moja dwunastoletnia siostra umarła mi na rękach, dławiąc się własną krwią. I nie
mogłem nic zrobić. Rzygać mi się chce, gdy próbujesz zawłaszczyć największą tragedię w
dziejach ludzkości, sprowadzając ją tylko do siebie. Nie tylko ty wszystko straciłaś i nie tylko
ty znalazłaś jakiś cel, który pomaga ci przebrnąć przez to całe gówno. Ty masz Sammy ego, a
ja mam ciebie.
- Wcale mnie nie masz.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Spojrzał mi głęboko w oczy. Nie potrafiłam odwrócić
wzroku. - Nie mogę cię powstrzymać. To znaczy mógłbym, ale tego nie zrobię. Nie mogę
jednak pozwolić, żebyś poszła sama.
- Sama mam większe szanse. Wiesz o tym. Tylko dzięki temu przetrwałeś. Dźgnęłam go palcem w pierś.
Odsunął się, a ja musiałam powstrzymać pragnienie, żeby się natychmiast do niego
przytulić. Jakaś część mojego umysłu nie chciała, żeby mnie opuszczał.
- Co nie znaczy, że tobie też się uda! - wybuchnął. - Beze mnie nie przetrwasz nawet
dwóch minut!
Ja również wybuchłam. Powiedział jedyną rzecz, której nigdy nie chciałam usłyszeć.
- Wal się! - ryknęłam. - Do niczego cię nie potrzebuję! Nikogo nie potrzebuję! Chyba
że akurat będę chciała, żeby ktoś podmuchał na moją ranę, umył mi włosy albo upiekł ciasto.
Wtedy dam ci znać!
Już za drugim razem udało mi się zerwać z kanapy. Z furią dokonałam rytuału
opuszczenia pokoju po kłótni, dając mu czas na męskie złożenie ramion i wydęcie ust.
Zwolniłam dopiero w połowie schodów, oczywiście tylko po to, żeby złapać oddech, a nie
dlatego, że chciałam, aby mnie zatrzymał. Zresztą i tak za mną nie poszedł. Pokonałam resztę
stopni i poszłam do swojego pokoju.
Tyle że to wcale nie był mój pokój. Należał do Val. Ja już nie miałam swojego pokoju
i prawdopodobnie nigdy nie będę go miała. Musiałam się przestać nad sobą użalać. Świat
faktycznie nie kręci się tylko wokół mnie. I pieprzyć poczucie winy. W końcu to nie ja
wpakowałam Sama do tego autobusu. A przy okazji pieprzyć też żal. Łzy Evana nie
przywrócą życia jego siostrze.
Przypomniałam sobie jego słowa: „a ja mam ciebie”. Prawda wyglądała jednak tak, że
niezależnie od tego, czy byliśmy we dwoje, czy też były nas dwie setki, nie mieliśmy nawet
cienia szansy. Nie z takim przeciwnikiem jak Przybysze. Po co się przygotowywałam i

ćwiczyłam? Żeby zginąć w pełni sił? Czy to w ogóle miało jakieś znaczenie?
Z wściekłym warknięciem zrzuciłam miśka z łóżka, nie mogąc wytrzymać jego
nieruchomego spojrzenia. Pluszak spadł na podłogę z łapką uniesioną do góry, jakby chciał
zadać jakieś pytanie.
Usłyszałam skrzypnięcie zardzewiałych zawiasów.
- Wynoś się - warknęłam, nie patrząc w jego stronę.
Kolejny zgrzyt zakończony cichym trzaśnięciem. I cisza.
- Dalej stoisz za tymi drzwiami?
Chwila ciszy.
- Tak.
- Wiesz, że zachowujesz się jak zboczeniec?
Jeśli cokolwiek odpowiedział, to tego nie usłyszałam: W pokoju panował dojmujący
chłód, więc próbowałam się rozgrzać, obejmując się ramionami i pocierając dłońmi. Kolano
bolało mnie jak diabli, ale zagryzałam usta i wciąż stałam, opierając się plecami o drzwi.
- Jesteś tam? - zapytałam, gdy cisza stała się nie do zniesienia.
- Jeśli wyruszysz beze mnie, to po prostu pójdę za tobą. Nie możesz mnie
powstrzymać. Wiesz o tym.
Wzruszyłam ramionami, powstrzymując łzy.
- Mogę cię zastrzelić.
- Tak jak zastrzeliłaś tamtego żołnierza?
Jego słowa trafiły mnie niczym pocisk, prosto między łopatki. Odwróciłam się na
pięcie i otwarłam drzwi na oścież. Wzdrygnął się, ale nie ruszył z miejsca.
- Skąd o nim wiesz? - zapytałam, choć wiedziałam, że był tylko jeden sposób, żeby
mógł się dowiedzieć. - Czytałeś mój pamiętnik.
- Myślałem, że nie przeżyjesz.
- Przykro mi, że cię rozczarowałam.
- Chciałem się dowiedzieć, co się stało...
- Masz szczęście, że zostawiłam pistolet na dole, bo już byś nie żył. Wiesz, jak się
czuję, wiedząc, że miałeś go w rękach? Ile przeczytałeś? - Evan wbił wzrok w podłogę a na
jego policzkach wykwitł rumieniec. - Cały, prawda? - Czułam się o wiele bardziej zbrukana i
zawstydzona niż wtedy, gdy leżąc w łóżku Val, uświadomiłam sobie, że musiał mnie widzieć
nago. Wtedy chodziło tylko o moje ciało, a teraz o duszę. Walnęłam go z całej siły w brzuch.
Równie dobrze mogłam huknąć w betonowy mur.
- Niewiarygodne! - wrzeszczałam - Siedziałeś jakby nigdy nic i słuchałeś, jak ci

ściemniam o Benie Parishu! Znałeś prawdę, ale pozwoliłeś mi się zbłaźnić!
- Nie sądziłem, że to ma jakieś znaczenie. - Wepchnął dłonie do kieszeni i wbił wzrok
w podłogę jak chłopczyk skarcony przez matkę.
- Nie sądziłeś... - Potrząsnęłam głową. Kim jest ten gość? Nagle poczułam dreszcze.
Coś tu naprawdę nie gra. Może to, że stracił całą rodzinę oraz dziewczynę, którą kochał, i
musiał żyć samotnie całymi miesiącami w tym domu, nie pozostało bez wpływu na jego
psychikę? Może odizolował się na tej farmie, próbując sobie poradzić z całym tym chaosem,
który się na nas zwalił, a może był po prostu świrem i nie miało to nic wspólnego z
lądowaniem? W każdym razie z Evanem Walkerem coś zdecydowanie było nie tak. Był zbyt
opanowany, zbyt logiczny, zbyt dobry, żeby być naprawdę w porządku..
- Dlaczego go zastrzeliłaś? - zapytał cichym głosem. - Tego żołnierza w sklepie?
- Przecież wiesz - odpowiedziałam, czując, że za chwilę wybuchnę płaczem.
Skinął głową.
- Chodziło o Sammyego.
Nie tego się spodziewałam.
- To nie miało żadnego związku z Sammym - zaprotestowałam.
- Sammy poszedł z żołnierzem. Wziął go za rękę i wsiadł do autobusu. Zaufał mu. To
dlatego nie chcesz sobie pozwolić na to, żeby zaufać mi, mimo że cię uratowałem. - Ścisnął
mocno moją dłoń. - Zrozum, proszę. Nie jestem tym żołnierzem. Nie jestem Vosch. Jestem
taki jak ty. Wściekły, przestraszony, pogubiony. Nie mam pojęcia, co robić, ale wiem, że
musisz się na coś zdecydować. Albo jesteś człowiekiem, albo karaluchem. A sama nie
wierzysz w to, że jesteś karaluchem. Gdybyś w to wierzyła, nigdy nie stawiłabyś czoła
snajperowi na autostradzie.
- Jezu... - westchnęłam - to była tylko taka przenośnia.
- Naprawdę chcesz się porównywać z jakimiś owadami? Na twoim miejscu
wybrałbym jętkę. Tym właśnie jesteś. Masz jeden dzień życia i tyle. I nie ma to nic
wspólnego z Przybyszami. Tak jest od zawsze. Jesteśmy, a potem nas nie ma. Ważne jest nie
to, ile mamy czasu, ale to, co z nim zrobimy.
- Wiesz, że twoje słowa nie mają żadnego sensu, prawda? - Nagle straciłam ochotę do
dalszej walki i pochyliłam się w jego stronę. Nie wiedziałam, czy mnie obejmuje, czy
podtrzymuje przed upadkiem.
- Jesteś jętką - wymamrotał. I zaczął mnie całować.
Opierając dłoń o jego pierś, czułam, jak gładzi mnie po karku, wzbudzając rozkoszne
dreszcze, które sprawiały, że ledwo trzymałam się na nogach. Czułam bicie jego serca pod

swoimi palcami oraz chropawy zarost pod nosem, tak różny od delikatnego dotyku jego ust.
Spojrzeliśmy sobie prosto w oczy.
- Przestań - poprosiłam, gdy udało mi się na sekundę odsunąć.
Poderwał mnie z podłogi i poczułam się tak jak wtedy, gdy byłam małą dziewczynką,
a tata unosił mnie ku niebu. Mogłabym tak lecieć w górę przez całą wieczność, aż dotarłabym
do krawędzi wszechświata.
Położył mnie na łóżku. Zanim zdążył pocałować mnie po raz kolejny, ostrzegłam:
- Zrób to jeszcze raz, a kopnę cię w jaja.
Jego ręce były delikatne niczym chmury dotykające mojego ciała.
- Nie pozwolę na to, żebyś... - Zamilkł, szukając właściwego słowa. - Żebyś ode mnie
odleciała, Cassie.
Zdmuchnął świecę stojącą przy łóżku.
Poddałam się jego pocałunkom, czując je o wiele intensywniej w ciemnościach
panujących w pokoju, w którym zmarła jego siostra. W ciszy domu, który stał się grobem
jego rodziny. W znieruchomiałym świecie, z którego zniknęło całe życie, jakie znaliśmy
przed lądowaniem. Osuszał pocałunkami moje łzy, zanim zdążyłam je poczuć. Na każdą
kroplę przypadał jeden pocałunek.
- To nie ja cię ocaliłem - szepnął, całując moje powieki. - To ty mnie uratowałaś.
Powtarzał to bez końca, aż w końcu oboje zasnęliśmy, przytuleni do siebie, on ze
smakiem moich łez na języku, a ja z jego szeptem w uszach.
- To ty mnie uratowałaś.

V
ODSIEWANIE PLEW

37
Widziana przez zamazaną szybę sylwetka Cassie stawała się coraz mniejsza.
Cassie z misiem w ręku stojąca pośrodku drogi.
Podnosząca misiową łapkę, żeby pluszak mógł pomachać na pożegnanie.
Pa, pa, Sammy.
Pa, pa, misiu.
Tumany brązowego kurzu unoszące się w górę spod czarnych opon autobusu
pochłaniają Cassie.
Pa, pa, Cassie.
Twardy dotyk szkła pod jego palcami i Cassie z misiem znikający na horyzoncie.
Pa, pa, Cassie. Pa, pa, misiu.
Kurz pochłania ich ostatecznie, a on zostaje opuszczony w tym autobusie, bez mamy,
bez taty, bez Cassie, i myśli, że jednak mógł zabrać misia, bo miś był przy nim od zawsze, od
kiedy tylko pamiętał. Podobnie jak mama, babunia, dziadzio i cała reszta rodziny. I dzieciaki
ze szkoły, i pani Neymanowa, i państwo Majewscy, i ta miła sprzedawczyni, która zawsze
trzymała pod ladą truskawkowe lizaki. Oni wszyscy byli przy nim od zawsze, jak miś, a teraz
już ich nie było. A Cassie mówiła, że już nie wrócą.
Nigdy.
Szybę znaczy ślad jego dłoni, tak jakby szkło chciało go zapamiętać. Wspomnienie
jego dotyku było rozmazane, tak jak twarz jego matki, gdy próbował ją sobie przypomnieć,
nie patrząc na fotografię. Nie licząc twarzy taty i Cassie wszystkie twarze, jakie znał, powoli
zamazywały się w jego pamięci. Każda buzia, jaką widział ostatnio, była zupełnie nowa,
należała do obcej osoby.
Ciasnym przejściem między fotelami szedł w jego stronę jeden z żołnierzy. Zdjął
czarną maskę, odsłaniając okrągłą piegowatą twarz z niewielkim nosem. Mógł być w wieku
Cassie. Rozdawał żelki i soki w kartonikach. Z wszystkich stron wysuwały się ku niemu
brudne rączki. Niektóre z dzieci nie jadły od bardzo dawna. Dla innych był pierwszym
dorosłym, jakiego widziały od śmierci rodziców. Były też te, zabrane z przedmieść, które
wałęsały się pośród spalonych ciał, wpatrując się we wszystko i wszystkich, jakby oglądały
świat po raz pierwszy. Pozostałe, takie jak Sammy, pochodziły z obozów dla uchodźców lub
niewielkich grupek uciekinierów błąkających się w poszukiwaniu ratunku. Można je było
poznać po nieco czystszych ubraniach, pełniejszych buziach i oczach, w których nie zagościła
jeszcze taka pustka, jaką można było zobaczyć wśród maluchów znalezionych pomiędzy

stertami trupów.
Żołnierz dotarł w końcu na tył autobusu. Jego ramię zdobiła biała opaska z
czerwonym krzyżem.
- Chcesz coś do jedzenia? - zapytał.
Sok w kartoniku i pozlepiane żelki w kształcie dinozaurów. Sok był zimny. Zimny.
Nie pamiętał, kiedy ostatnio pił coś tak zimnego.
Żołnierz usiadł obok niego, rozprostowując nogi w przejściu. Sammy wbił słomkę w
kartonik i pociągnął łyk soku, wpatrując się bezwiednie w dziewczynkę skuloną na fotelu tuż
przed nim. Miała poszarpane spodenki, poplamioną różową koszulkę i buty brudne od błota.
Uśmiechała się przez sen. Najwyraźniej śniło jej się coś dobrego.
- Znasz ją? - zapytał żołnierz.
Sammy potrząsnął głową. Nie pochodziła z jego obozu.
- Po co masz ten krzyż? - zapytał.
- Jestem lekarzem. Pomagam chorym.
- A dlaczego zdjąłeś maskę?
- Bo teraz jej nie potrzebuję - odpowiedział, wrzucając do ust garść żelków.
- A czemu?
- Bo zaraza została na zewnątrz. - Wskazał palcem w stronę tumanu pyłu, który
pochłonął Cassie i miśka.
- Tata mówił, że zaraza dostanie się wszędzie.
Żołnierz potrząsnął głową.
- Nie tam, dokąd jedziemy.
- A gdzie jedziemy?
- Do obozu Przystań.
Huk silnika i szum wiatru wpadającego przez otwarte okna sprawiły, że jego słowa
zabrzmiały, jakby powiedział „obóz Pytań”.
- Gdzie? - powtórzył Sammy.
- Na pewno ci się spodoba. - Żołnierz poklepał go po nodze.
- Wszystko przygotowaliśmy.
- Dla mnie?
- Dla wszystkich.
Cassie pozostawiona na drodze, machająca łapką miśka.
- To dlaczego nie zabraliście wszystkich?
- Wrócimy po nich.

- Kiedy?
- Jak tylko będzie bezpiecznie. - Żołnierz ponownie spojrzał na dziewczynkę. Wstał z
miejsca, zdjął kurtkę i okrył nią śpiące dziecko. - To wy jesteście najważniejsi. - Na jego
chłopięcej twarzy pojawił się wyraz powagi. - Jesteście przyszłością.
Wąska polna droga ustąpiła miejsca asfaltowi, który wkrótce zamienił się w
autostradę. Silnik wydał z siebie ryk i pomknęli w stronę słońca, mijając wraki, które
odsunięto na bok, by zrobić miejsce karawanom zwożącym dzieci.
Piegowaty lekarz pojawił się ponownie, tym razem roznosząc butelki z wodą i mówiąc
dzieciom, żeby zamknęły okna, ponieważ niektóre z nich marzną, a niektóre boją się wycia
wiatru. Już wkrótce w autobusie zrobiło się duszno, a pasażerowie zaczęli zasypiać.
Sammy nie potrafi zasnąć bez miśka, nigdy tego jeszcze nie robił. Brak miśka
wygrywa ze zmęczeniem. Im bardziej próbuje o nim zapomnieć, tym bardziej go sobie
przypomina i za nim tęskni, żałując, że go zostawił.
Żołnierz podał mu butelkę wody. Coś mu się wyraźnie nie podobało, chociaż Sammy
próbował się uśmiechać, maskując swoje osamotnienie i bezmiśkowość. Medyk znowu usiadł
obok niego, zapytał go o imię i oznajmił, że nazywa się Parker.
- Długo jeszcze będziemy jechać?- zapytał Sammy. Zbliżał się wieczór, a po zmroku
było najgorzej. Chociaż nikt mu tego nie powiedział, był przekonany, że przyjdą po niego w
ciemnościach, bez żadnego ostrzeżenia, tak jak poprzednie fale. Nie będzie mógł nic zrobić,
będzie tak samo jak wtedy, gdy zamigotały telewizory, zepsuły się auta, spadły samoloty i
pojawiła się zaraza, a mamusię owinięto w zakrwawione prześcieradła.
Kiedy pojawili się Przybysze, jego tato stwierdził, że świat się zmienił i nic już nie
będzie takie jak przedtem, ale być może zabiorą go na statek matkę i będzie miał przygody na
obcych planetach. Sammy nie mógł się tego doczekać, marzył o tym, żeby śmigać pomiędzy
gwiazdami, w swoim Xwingu. Każda noc zamieniła się w oczekiwanie na Gwiazdkę. Myślał,
że po przebudzeniu znajdzie te wszystkie cudowne prezenty, które przywieźli dla niego
Przybysze.
Ale Przybysze przywieźli jedynie śmierć.
Nie mieli zamiaru rozdawać prezentów. Przybyli, żeby wszystko zniszczyć.
Czy kiedyś przestaną? Może nie. Może skończą dopiero wtedy, gdy cały świat będzie
taki jak Sammy - opuszczony i bezmiśkowy.
- Daleko jeszcze? - zapytał ponownie żołnierza.
- Bliziutko - odpowiedział Parker. - Chcesz, żebym z tobą został?
- Nie boję się. - Pamiętał, co mówiła Cassie, gdy umarła mama: Musisz być teraz

bardzo dzielny, Sammy Patrząc na opustoszałe łóżko, wiedział, że mama odeszła razem z
babunią i wszystkimi innymi ludźmi, znanymi i nieznanymi, tymi, którzy leżeli rzuceni na
stosy poza granicami miasta.
- Nie ma czego - uspokoił go żołnierz. - Jesteś całkowicie bezpieczny.
To samo powiedział tatuś, w dniu, kiedy zgasło światło, tuż po tym, jak zabił okna
deskami i zablokował drzwi ze strachu przed złymi ludźmi, którzy mogliby chcieć ich napaść.
- Jesteś całkowicie bezpieczny.
Po tym, gdy zachorowała mama, i tata kazał jemu i Cassie nałożyć papierowe
maseczki.
- To tylko na wszelki wypadek. Jesteś całkowicie bezpieczny.
- Na pewno spodoba ci się w Przystani - przekonywał żołnierz. - Tylko poczekaj, aż
zobaczysz ten obóz. Przygotowaliśmy go dla takich dzieciaków jak ty.
- A oni nas tam nie znajdą?
- Tego nie wiem. - Parker uśmiechnął się. - Ale to najbezpieczniejsze miejsce w całej
Ameryce Północnej. Mamy nawet niewidzialne pole siłowe. Na wypadek gdyby Przybysze
czegoś próbowali.
- Pola siłowe nie istnieją naprawdę.
- Podobno kosmici też nie.
- Widziałeś jakiegoś, Parker?
- Jeszcze nie. Nikt ich nie widział, przynajmniej nikt z mojego oddziału. Ale uważnie
ich wypatrujemy. - Popatrzył na niego z twardym, żołnierskim uśmiechem. Sammy poczuł,
jak jego serce bije coraz szybciej. Chciałby zostać kiedyś takim żołnierzem. - Kto wie Parker spojrzał przebiegle - może wyglądają tak samo jak my? Może właśnie patrzysz na
jednego z nich?
Podniósł się z miejsca. Sammy wyciągnął do niego rękę, próbując go zatrzymać.
- Naprawdę macie pole siłowe w obozie Przystań?
- Tak. I wieże strażnicze, i całodobowy monitoring, i wysokie na sześć metrów
ogrodzenie zakończone drutem kolczastym, a do tego złe psy, które potrafią wyczuć obcych z
kilku kilometrów.
- To wcale nie wygląda jak przystań - Sammy skrzywił się - tylko jak więzienie.
- Tyle że w więzieniu trzyma się złych gości, a my staramy się ich nie wpuścić do
środka.

38
Noc.
Zimny i jasny blask gwiazd, koła szumiące na czarnej drodze przecinającej ciemności
pod rozgwieżdżonym niebem. Bliźniacze promienie reflektorów, rozcinające mrok.
Rozkołysany autobus wypełniony dusznym, zatęchłym powietrzem.
Dziewczynka z sąsiedniego fotela wreszcie się obudziła. Miała zapadnięte policzki,
ciemne włosy przykleiły jej się do czoła, a naciągnięta skóra sprawiała, że jej oczy wydawały
się olbrzymie jak u sowy. Sammy uśmiechnął się do niej z wahaniem. Dziewczynka nie
spuszczała wzroku z butelki z wodą leżącej obok jego nogi.
- Chcesz pić? - zapytał, wyciągając do niej rękę z butelką. Momentalnie sięgnęła
kościstą dłonią, wyrwała mu ją z ręki i opróżniwszy do dna czterema łykami, odrzuciła pustą
butelkę na fotel obok siebie. - Mogą ci przynieść więcej picia, jak chcesz - poinformował
Sammy. Dziewczynka milczała, wpatrując się w niego nieruchomym spojrzeniem. - Mają też
żelki, gdybyś była głodna. - Nadal gapiła się bez słowa, podkulając nogi pod kurtką Parkera. Nazywam się Sam, ale wszyscy mówią na mnie Sammy. Tylko nie Cassie. Cassie zawsze
mówi Sams. A ty jak się nazywasz?
- Megan - odpowiedziała, jej głos był ledwie słyszalny przez szum opon i wycie
silnika. Jej palce bezwiednie skubały skraj kurtki. - Skąd się to wzięło? - zapytała głośno,
próbując przekrzyczeć hałas. Sammy zszedł ze swojego fotela i usiadł obok niej. Wzdrygnęła
się i odsunęła jak najdalej od niego.
- Parker ci ją dał - wyjaśnił Sammy. - To ten, który siedzi obok kierowcy. Jest
lekarzem. Leczy chorych ludzi. Lubię go.
- Ale ja nie jestem chora. - Megan pokręciła głową. Jej oczy tonęły w ciemnych
workach, miała spękane i wyschnięte usta oraz splątane przetłuszczone włosy, w których
wciąż tkwiły kawałki liści. Jej czoło lśniło od potu, a policzki płonęły żywym ogniem. Dokąd nas zabierają? - chciała wiedzieć.
- Do obozu Przystań.
- Jakiego obozu?
- To fort. I to nie taki zwyczajny, tylko największy, najlepszy, najbezpieczniejszy fort
na świecie. Mają nawet pole siłowe!
W autobusie było bardzo ciepło i duszno, ale Megan ciągle się trzęsła. Sammy okrył ją
szczelniej kurtką Parkera. Dziewczynka wpatrywała się w niego olbrzymimi sowimi oczami.
- Kto to jest Cassie? - zapytała.

- Moja siostra. Ona też tam przyjedzie. Żołnierze powiedzieli, że po nich wrócą,
przywiozą tatusia, Cassie i wszystkich innych.
- Żywych?
Sammy skinął głową zaskoczony pytaniem. Czemu Cassie miałaby nie żyć?
- Twój tata i siostra dalej żyją? - Jej dolna warga wyraźnie zadrżała, a z oczu pociekły
łzy, rzeźbiąc ścieżki na pokrytych sadzą policzkach. Sadzą ze stosów spalonych ciał.
Sammy odruchowo wziął ją za rękę, tak samo jak uczyniła to Cassie, opowiadając mu
tamtej nocy, co zrobili Przybysze. Była to pierwsza noc, jaką spędzili w obozie. Dopiero gdy
przytulał się w ciemnościach do siostry, z całą siłą dotarł do niego ogrom wydarzeń ostatnich
miesięcy. Wszystko działo się tak szybko, od dnia, kiedy zepsuł się prąd, aż po dzień, kiedy
tato owinął mamusię w prześcieradła i pojechali do obozu. Cały czas myślał, że któregoś dnia
wrócą do domu i będzie tak jak zawsze. Wiedział, że mamusia nie wróci, nie był w końcu
dzieckiem, rozumiał, że to niemożliwe, ale nie mógł zrozumieć, że nic nie będzie takie jak
dawniej, że wszystko się nieodwracalnie zmieniło.
Aż do tej nocy. To wtedy Cassie wzięła go za rękę i powiedziała, że mamusia była
jedną z miliardów ofiar. Że umarli prawie wszyscy ludzie. Że już nigdy nie wrócą do domu.
Że nie będzie już szkoły. Że wszyscy jego przyjaciele nie żyją.
- To nie fair - szepnęła Megan, kryjąc twarz w ciemnościach.
- To nie fair - powtórzyła, patrząc Samowi w oczy. - Cała moja rodzina umarła, a twój
tata i siostra żyją. To niesprawiedliwe!
Parker znów krążył między fotelami, rozmawiając cicho z każdym dzieckiem i
przykładając mu dłoń do czoła. Kiedy to robił, w autobusie rozbłyskiwała delikatna poświata.
Czasem była zielona, czasem czerwona. Po wszystkim lekarz przybijał każdemu z nich
pieczątkę na wierzchu dłoni. Czerwoną lub zieloną, w zależności od koloru światła.
- Mój braciszek był w twoim wieku - stwierdziła Megan. Zabrzmiało to jak
oskarżenie: Dlaczego ty żyjesz, a on nie?
- Jak się nazywał?
- Co cię to obchodzi? Po co chcesz wiedzieć?
Gdyby tylko miał przy sobie Cassie. Ona by wiedziała, co powiedzieć Megan, żeby
dziewczynka poczuła się lepiej. Zawsze umiała znaleźć właściwe słowa.
- Nazywał się Michael. Michael Joseph, jak już musisz wiedzieć. Miał sześć lat i
nikomu nigdy nic nie zrobił. To nie w porządku. Zadowolony? Mój braciszek nazywał się
Michael Joseph. Chcesz wiedzieć, jak się nazywali pozostali? - Spojrzała na Parkera, który
dotarł do ich rzędu i stał ponad ramieniem Sama.

- Cześć, śpiochu - powitał ją lekarz.
- Ona jest chora - poinformował Sammy. - Zrób coś, żeby poczuła się lepiej.
- Niedługo wszyscy poczujecie się lepiej - odpowiedział z uśmiechem Parker.
- Wcale nie jestem chora - upierała się Megan, drżąc pod kurtką.
- Pewnie, że nie. - Mężczyzna skinął głową i posłał jej szeroki uśmiech. - Ale na
wszelki wypadek zmierzę ci temperaturę, dobrze?
Pokazał im niewielki srebrzysty dysk.
- Jeśli masz gorączkę, zaświeci na zielono - wyjaśnił, pochylając się nad Samem i
przykładając urządzenie do czoła dziewczynki. Rozbłysnęła zielonkawa poświata. - No cóż...
- westchnął Parker. - Sprawdźmy jeszcze Sama.
Przyłożył mu do czoła ciepły kawałek metalu, który rozbłysnął na czerwono, a potem
przystawił zieloną pieczątkę z uśmiechniętą buźką na dłoni Megan. Tusz połyskiwał wilgocią.
Na dłoni Sama zakwitła czerwona pieczątka.
- Będą was wywoływać według kolorów - poinformował Parker, patrząc na Megan. Zieloni trafiają od razu do szpitala.
- Nie jestem chora - powtórzyła ochryple Megan i zaczęła gwałtownie kaszleć, zgięta
wpół. Sammy odsunął się instynktownie. Medyk poklepał go uspokajająco po ramieniu.
- To tylko przeziębienie - szepnął mu do ucha. - Nic jej nie będzie.
- Nie idę do żadnego szpitala - stwierdziła Megan, kiedy tylko Parker wrócił na
początek autobusu. Z szaleńczym zapałem próbowała zmazać pieczątkę, pocierając
wierzchem dłoni o kurtkę. Zielona buźka zamieniła się w zieloną plamę.
- Musisz - upomniał ją Sammy. - Nie chcesz być zdrowa?
Dziewczynka gwałtownie pokręciła głową. Niczego nie rozumiał.
- W szpitalach się umiera - wyjaśniła.
Przypomniał sobie rozmowę z tatą, tuż po tym, jak mama zachorowała. Pytał wtedy,
czy zawiezie ją do szpitala, a tato powiedział, że to zbyt niebezpieczne. W szpitalach panował
tłok, brakowało lekarzy, którzy i tak zresztą nie mogli nic zrobić. Cassie wyjaśniła, że szpitale
się zepsuły, tak samo jak prąd, telewizja, światła, samochody i wszystko inne.
- Wszystko się zepsuło? - dopytywał. - Naprawdę wszystko?
- Nie, Sams. Na szczęście nie wszystko. - Wzięła jego dłoń i przyłożyła mu do piersi,
by poczuł bicie własnego serca. - To wciąż działa.

39
Mamę widywał tylko w majakach między jawą a snem. Trzymała się z dala od jego
snów, jakby wiedziała, że nie powinna się tam pojawiać, ponieważ sny, choć nierzeczywiste,
wydają się czasem aż nazbyt prawdziwe. Za bardzo go kochała, by zrobić mu taką krzywdę.
Czasem mógł dojrzeć jej twarz, ale najczęściej była tylko kształtem, ciemną plamą
pod powiekami. Czuł zapach jej włosów i pamiętał, jak przesypywały mu się między palcami.
Znikała, kiedy zbyt mocno próbował zobaczyć jej twarz. Wyślizgiwała się z jego objęć, jeśli
próbował się do niej zbyt mocno przytulić.
Szum opon na drodze. Duszne powietrze w autobusie kołyszącym się w zimnym
blasku gwiazd. Jak daleko jeszcze do Przystani? Wydawało się, jakby jechali już całą
wieczność. Zamknął powieki, czekając na powrót mamy, podczas gdy Megan nie spuszczała
z niego spojrzenia sowich oczu.
Zasnął, wciąż czekając.
Spał, gdy karawana trzech autobusów wjechała do obozu Przystań. Strażnik na
wysokiej wieży wdusił przycisk uruchamiający elektryczne zamki i wrota rozsunęły się na
boki, przepuściły pojazdy, po czym natychmiast się zamknęły.
Zbudził go dopiero wściekły syk hamulców, gdy autobusy całkowicie się zatrzymały.
Pomiędzy rzędami foteli krążyło dwóch żołnierzy, budząc śpiące dzieci. Byli uzbrojeni, ale
bardzo mili i uśmiechnięci.
- Wszystko w porządku - mówili każdemu dziecku. - Czas wstawać. Jesteście
całkowicie bezpieczni.
Sammy usiadł, mrużąc oczy pod wpływem jaskrawego światła wpadającego przez
okna, i próbował wyjrzeć na zewnątrz. Autobusy stały przed dużym hangarem lotniczym.
Zamknięta brama nie pozwalała zajrzeć do środka. Brak taty, Cassie i miśka przestał mieć na
moment znaczenie. Sammy wiedział, co oznacza to jaskrawe światło: oni wciąż mieli prąd.
Czyli Parker mówił prawdę, obóz rzeczywiście chroniło pole siłowe. Tak właśnie musiało
być. Nie obchodziło ich, czy Przybysze wiedzą o istnieniu tego obozu.
Byli całkowicie bezpieczni.
Słysząc ciężki oddech Megan, odwrócił się, żeby spojrzeć na dziewczynkę. Jej
olbrzymie oczy lśniły w blasku świateł. Złapała go za rękę.
- Nie zostawiaj mnie - poprosiła.
Do autobusu wpakował się rosły mężczyzna. Stanął obok kierowcy i podparł się pod
boki. Maleńkie oczka niknęły w szerokiej, nalanej twarzy.

- Witajcie, dziewczęta i chłopcy. Dotarliście do obozu Przystań. Jestem major Bob.
Wiem, że jesteście głodni, zmęczeni i trochę przestraszeni... Mamy tu jakichś
przestraszonych? Pokażcie się, podnieście ręce. - Wbiło się w niego dwadzieścia sześć par
oczu, ale nie uniosła się ani jedna ręka. - To wspaniale. - Major wyszczerzył się, odsłaniając
drobniutkie zęby. - Bo wiecie co? Nie macie się czego bać! To najbezpieczniejsze miejsce na
świecie. - Wyciągnął dłoń do uśmiechniętego żołnierza, który podał mu notatnik. - W
Przystani musicie pamiętać tylko o dwóch zasadach. Pierwsza: zapamiętajcie swój kolor.
Pokażcie wszyscy swoje kolory! - Dwadzieścia pięć rąk wystrzeliło w górę, dwudziesta
szósta, należąca do Megan, została na kolanach. - Dobrze. Za chwilę wszyscy czerwoni
zostaną odprowadzeni do hangaru numer jeden. Zielonych proszę o zostanie na miejscach,
przejedziemy się jeszcze kawałek.
- Nigdzie nie idę - wyszeptała Megan.
- A teraz zasada numer dwa - zagrzmiał major. - Zasada numer dwa brzmi: słuchaj i
bądź posłuszny. Cztery łatwe do zapamiętania słowa, prawda? Słuchajcie przewodnika swojej
grupy. Wykonujcie wszystkie polecenia, jakie od niego usłyszycie. Powstrzymajcie się od
pytania i pyskowania. Jesteśmy tu tylko z jednego powodu: chcemy zapewnić wam
bezpieczeństwo. A nie możemy tego zrobić, jeśli nie zastosujecie się do naszych zarządzeń.
Macie jakieś pytania?
- Najpierw mówi, żeby się nie odzywać, a potem chce wiedzieć, czy mamy pytania prychnęła szeptem Megan.
- To cudownie - wrzasnął major Bob, nie widząc żadnych chętnych. - Zaczynajmy.
Czerwoni: waszym przewodnikiem będzie kapral Parker. Przechodźcie do przodu, nie
biegnijcie i nie rozpychajcie się. Ustawcie się gęsiego, nie rozmawiajcie i pokażcie przy
drzwiach waszą pieczątkę. Jak tylko to załatwimy, będziecie mogli się wyspać i pójść na
śniadanie. Jedzenie jest tu może nie najlepsze, ale przynajmniej nam go nie zabraknie.
Co powiedziawszy, major Bob wysiadł z autobusu, który rozkołysał się trochę,
uwolniony od jego ciężaru. Sammy zaczął podnosić się z fotela, ale Megan przytrzymała go
za rękę.
- Nie zostawiaj mnie - poprosiła.
- Ale ja jestem czerwony - sprzeciwił się. Było mu smutno z powodu Megan, ale
chciał już wyjść z autobusu. Miał wrażenie, że spędził w nim całą wieczność. A im prędzej z
niego wysiądzie, tym szybciej autobusy będą mogły zawrócić i pojechać z powrotem po tatę i
Cassie.
- Nic ci nie będzie - pocieszał ją. - Słyszałaś, co mówił Parker. Chcą, żeby było nam

lepiej.
Wstał i dołączył do pozostałych czerwonych. Parker sprawdzał ich pieczątki przy
drzwiach.
- Ej! - krzyknął nagle kierowca, gdy Megan zeskoczyła w pełnym pędzie z pierwszego
stopnia, uderzając całym ciałem w Parkera i machając jak szalona rękami.
- Puśćcie mnie! - wrzasnęła.
Kierowca wziął ją z rąk żołnierza i obejmując w pasie, zaniósł z powrotem do
autobusu.
- Sammy! Nie zostawiaj mnie, Sammy - krzyczała. - Nie pozwól im, żeby...
Zamknięte drzwi ucięły resztę jej wołania. Sammy podniósł wzrok na Parkera, który
poklepał go po ramieniu.
- Nic jej nie będzie, Sam - obiecał szeptem lekarz. - A teraz chodź.
Kierując się w stronę wielkiego hangaru, Sammy wciąż słyszał za plecami krzyk
Megan, zagłuszony przez warkot uruchomionych silników i posykujące hamulce
pneumatyczne. Krzyczała, jakby ją torturowano i miała za chwilę umrzeć. Wreszcie przeszedł
przez drzwi prowadzące do wnętrza hangaru i przestał ją słyszeć.
Tuż obok wejścia stał kolejny żołnierz, który podał mu karteczkę z nadrukowanym
numerem. Czterdzieści dziewięć.
- Znajdź najbliższy czerwony okrąg na podłodze i usiądź - polecił Sammyemu. Czekaj, aż twój numer zostanie wywołany.
- Muszę zmykać do szpitala - oznajmił Parker. - Trzymaj się, mistrzu, i pamiętaj, że
już wszystko w porządku. Nikt cię tutaj nie skrzywdzi. - Potarmosił Sama po włosach,
obiecał, że wkrótce znów się zobaczą i przybił z nim żółwika na pożegnanie.
Ku olbrzymiemu rozczarowaniu Sama w hangarze nie było żadnych samolotów.
Jeszcze nigdy nie miał okazji widzieć z bliska prawdziwego myśliwca, chociaż latał nimi
tysiące razy od chwili lądowania. Kiedy jego matka umierała na drugim końcu korytarza,
Sammy siedział w kokpicie bojowego falcona, prując z trzykrotną prędkością dźwięku ku
górnym warstwom atmosfery i kierując się w stronę statku matki. Zielonkawy, złowrogi blask
pola siłowego i szary kadłub najeżony automatycznymi wieżyczkami strzelniczymi oraz
laserowymi działami mogły budzić grozę, ale Sam wiedział, że pole jest nieszczelne. Dziura
była zaledwie pięć centymetrów szersza niż jego myśliwiec, ale gdyby udało mu się
dokładnie wycelować... Musiał to zrobić precyzyjnie, ponieważ był ostatnim, który pozostał z
całego szwadronu, miał ostatnią rakietę i nie było już nikogo, kto mógłby obronić Ziemię
przed hordami obcych. Został tylko Sammy „Żmija” Sullivan.

Na podłodze hangaru namalowano farbą trzy spore czerwone okręgi. Sammy doszedł
do pierwszego z nich i usiadł razem z trzynastką innych dzieci. Nie mógł się pozbyć
wspomnienia przerażonej i krzyczącej Megan. Wciąż pamiętał te olbrzymie oczy, lśniącą od
potu skórę i oddech pachnący chorobą. Cassie mówiła, że zaraza odeszła, zabiła wszystkich,
których mogła zabić, a reszta była na nią z jakiegoś powodu odporna, tak jak ona, tata i on
oraz inni mieszkańcy Trupiego Jaru. Byli uodpornieni.
A co jeśli Cassie się myliła? Może niektórzy umierali dłużej? Może zaraza wciąż
zabijała Megan? A może Przybysze spuścili kolejną zarazę, jeszcze gorszą niż poprzednia,
taką, która zabije wszystkich ocalałych?
Odepchnął od siebie te myśli. Od śmierci matki stawał się coraz lepszy w niemyśleniu
o tym, co sprawiało mu przykrość.
W trzech okręgach zgromadziła się ponad setka dzieci, mimo to w hangarze panowała
zaskakująca cisza. Siedzący obok Sama chłopiec był tak wyczerpany, że po prostu zwinął się
w kłębek na zimnym betonie i zasnął. Kolejny - jedenasto - lub dwunastoletni - spał z
kciukiem w buzi.
Nagle zadzwonił dzwonek, a z głośników rozległ się kobiecy głos mówiący najpierw
po angielsku, potem po hiszpańsku.
- WITAJCIE W OBOZIE PRZYSTAŃ! JESTEŚMY NIEZWYKLE SZCZĘŚLIWI,
ŻE MOŻEMY WAS WSZYSTKICH GOŚCIĆ. WIEMY, ŻE JESTEŚCIE ZMĘCZENI I
GŁODNI, CZĘŚĆ Z WAS NIE CZUJE SIĘ NAJLEPIEJ, ALE OD TEJ CHWILI JUŻ
WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE. ZOSTAŃCIE NA SWOICH MIEJSCACH I CZEKAJCIE,
AŻ WYWOŁAMY WASZ NUMER. NIE OPUSZCZAJCIE SWOICH OKRĘGÓW. NIE
CHCEMY,

ŻEBYŚCIE

SIĘ

POGUBILI.

ZACHOWAJCIE

CISZĘ

I

SPOKÓJ.

PAMIĘTAJCIE, ŻE JESTEŚMY TU PO TO, BY ZAPEWNIĆ WAM CAŁKOWITE
BEZPIECZEŃSTWO.
Chwilę później rozpoczęło się wywoływanie numerów. Dziecko podnosiło się z
podłogi i podchodziło w towarzystwie żołnierza do czerwonych drzwi na drugim końcu
hangaru. Żołnierz zabierał jego numerek i wpuszczał je do środka. Wchodziło samotnie. Po
zamknięciu drzwi żołnierz wracał na swoje miejsce przy okręgu. Każdego z trzech
czerwonych pól strzegło dwóch uzbrojonych wojaków, którzy uśmiechali się do dzieci.
Wszyscy żołnierze byli uśmiechnięci. Cały czas.
Wzywane przez głośnik dzieci znikały jedno po drugim za czerwonymi drzwiami.
Żadne z nich nie wracało.
Musiała minąć prawie godzina, nim wywołano numerek Sama. Chociaż był głodny jak

wilk, zmęczony i obolały od siedzenia na twardej podłodze, natychmiast zerwał się na nogi,
słysząc: „Czterdzieści dziewięć. Numer czterdzieści dziewięć. Proszę podejść do czerwonych
drzwi”.
W pośpiechu omal się nie potknął o śpiącego chłopca.
Za drzwiami czekała na niego pielęgniarka. Wiedział, że to pielęgniarka, bo miała na
sobie zielony szpitalny fartuch i buty na miękkiej podeszwie, takie jak nosiła siostra Rachel
pracująca u lekarza, do którego chodził. Miała też taki sam ciepły uśmiech. Sam dał się wziąć
za rękę i zaprowadzić do niewielkiego pomieszczenia. Stał tam kosz wypełniony brudnymi
ubraniami, a z wieszaka obok plastikowej zasłonki zwisały papierowe białe koszule.
- Dobra, mistrzu. - Pielęgniarka uśmiechnęła się. - Pamiętasz, kiedy ostatni raz się
kąpałeś? - Wybuchła śmiechem, widząc jego zaskoczony wyraz twarzy, i odsunęła zasłonkę,
pokazując mu prysznic. - Zrzucaj z siebie te ciuchy - poleciła. - Tak, majtki też. Kochamy
dzieci, ale nie przepadamy za wszami, kleszczami i innym paskudztwem.
Pomimo jego protestów pielęgniarka uparła się, by pomagać mu w myciu. Kiedy
stanął ze skrzyżowanymi ramionami pod prysznicem, wtarła mu we włosy brzydko pachnący
szampon i namydliła go od stóp do głów.
- Zamknij oczy - poprosiła delikatnie. - Inaczej będzie cię szczypać.
Po wszystkim pozwoliła mu się samodzielnie wytrzeć i poleciła, żeby ubrał się w
jedną z papierowych koszul.
- Teraz musisz przejść przez te drzwi. - Wskazała na drugi koniec pomieszczenia.
Papierowe ubranie okazało się zdecydowanie za duże, a jego końce plątały mu się pod
stopami, kiedy przechodził do następnego pomieszczenia, gdzie czekała na niego kolejna
pielęgniarka. Była wyższa i starsza od pierwszej i nie aż taka przyjazna. Poprosiła, by wszedł
na wagę, zapisała wynik w notesiku, a potem powiedziała, żeby położył się na stole.
Przyłożyła mu do czoła dokładnie taki sam dysk, jaki miał Parker badający dzieci w
autobusie.
- Muszę ci zmierzyć temperaturę - poinformowała.
- Wiem. - Skinął potakująco głową. - Parker nam mówił. Czerwone oznacza, że jestem
zdrowy.
- Zgadza się, jesteś czerwony. - Pielęgniarka przycisnęła zimne palce do jego
nadgarstka, mierząc puls. Sammy zatrząsł się z zimna. Jego ciało pokrywała gęsia skórka i był
troszeczkę wystraszony. Nigdy nie lubił wizyt u lekarza i bał się, że dostanie zastrzyk.
Pielęgniarka usiadła na krześle tuż przed nim i powiedziała, że musi zadać mu parę pytań.
Powinien uważnie słuchać i mówić prawdę. Nie musi się martwić, jeśli czegoś nie wie.

Imię i nazwisko? Wiek? Miasto, z którego pochodzi? Czy ma jakieś rodzeństwo? Czy
któreś z nich jeszcze żyje?
- Cassie. Cassie żyje.
- Ile ona ma lat? - zapytała pielęgniarka, zapisując imię w notesie.
- Cassie ma szesnaście lat. Powiedzieli, że po nią wrócą.
- Kto powiedział?
- Żołnierze. Mówili, że nie ma dla niej miejsca, ale obiecali, że wrócą po nią i po
tatusia.
- Tatusia? On też żyje? A twoja mama?
Sammy potrząsnął głową i zagryzł usta. Przeszły go dreszcze. Przypomniał sobie oba
opustoszałe fotele w autobusie - ten, na którym przysiadł Parker, i drugi, na którym siedział,
rozmawiając z Megan.
- Mówili, że nie ma miejsca, a przecież było miejsce. Tata i Cassie mogli z nami
jechać. Czemu żołnierze im nie pozwolili? - zapytał.
- Ponieważ to wy jesteście najważniejsi, Samuelu - wyjaśniła.
- Ale ich przywiozą, prawda?
- Kiedyś na pewno.
Kolejne pytania. Jak umarła mama? Co się potem wydarzyło?
Pióro śmigało po kartce nieprzerwanie. Kiedy pielęgniarka skończyła, podniosła się z
miejsca i poklepała go po kolanie.
- Nie bój się - powiedziała, zanim wyszła. - Jesteś tu całkowicie bezpieczny.
Jej głos nie brzmiał przekonująco, tak jakby powtarzała to po raz tysięczny.
- Siedź spokojnie - poprosiła. - Za chwilę przyjdzie do ciebie lekarka.
Chwila ciągnęła się w nieskończoność. Skrzyżował wątłe ramionka na piersi, żeby
zatrzymać choć trochę ciepła, i niecierpliwie wodził wzrokiem z kąta w kąt. Zlew. Szafka.
Krzesło. W kącie stolik na kółkach, nad którym wisiała przymocowana do sufitu kamera
wycelowana w stół laboratoryjny.
Pielęgniarka wróciła, prowadząc ze sobą lekarkę. Doktor Pam była szczupła i wysoka,
a Sammy od razu poczuł się spokojniejszy. Było w niej coś takiego, co kojarzyło mu się z
matką. Może chodziło o sposób, w jaki mówiła, patrząc prosto w oczy, albo o ciepły i
delikatny głos. Jej dłonie również były ciepłe i w odróżnieniu od pielęgniarki nie wkładała
rękawiczek, żeby go dotknąć.
Badała go tak, jak robili to wszyscy lekarze, których spotkał. Poświeciła mu w oczy,
zajrzała do uszu i sprawdziła gardło. Posłuchała oddechu przez stetoskop przyłożony do piersi

i potarła go delikatnie pod brodą, nie przestając do niego mówić.
- Możesz się teraz położyć, Sammy? - poprosiła, przyciskając palce do jego brzucha. Boli cię coś, gdy tak robię?
Potem kazała mu wstać, schylić się i dotknąć palców u nóg, podczas gdy ona
przesuwała ręką po jego kręgosłupie.
- W porządku, wskakuj z powrotem na stół, zuchu.
Błyskawicznie wypełnił jej polecenie, domyślając się, że to już prawie koniec. Nie
dostanie zastrzyku. Mogą go jeszcze ukłuć w palec, co też nie było fajne, ale przynajmniej nie
groził mu zastrzyk.
- Podaj mi dłoń - poprosiła, kładąc na niej szary przedmiot wielkości ziarenka ryżu. Wiesz, co to jest? To mikroczip. Miałeś kiedyś jakieś zwierzątko, Sammy? Kotka albo
pieska?
Nie. Tato miał alergię. Ale Sammy zawsze chciał mieć psa.
- Niektórzy właściciele zwierzątek zakładają im takie właśnie urządzenia, na wypadek
gdyby kiedyś się zgubiły. Ten mikroczip jest jednak trochę inny. Wysyła sygnał, który
możemy śledzić.
Wyjaśniła, że urządzenie instaluje się pod skórą i od tej pory zawsze będą wiedzieli,
gdzie jest Sammy. Na wszelki wypadek. Przystań była bardzo bezpiecznym obozem, ale
zaledwie parę miesięcy temu cały świat wydawał im się bezpieczny, więc teraz uważają i
podejmują odpowiednie środki.
Przestał słuchać, gdy tłumaczyła, że czip instaluje się pod skórą. Chciała mu
wstrzyknąć tę szarą kapsułkę? Poczuł narastający lęk w sercu.
- To nie będzie bolało - uspokajała, domyślając się jego obaw.
- Najpierw dostaniesz znieczulenie, a potem przez dwa dni będziesz miał mały
strupek.
Była bardzo delikatna. Musiała wiedzieć, jak bardzo boi się zastrzyków, i naprawdę
nie chciała tego robić, ale nie miała innego wyjścia. Pokazała mu igłę do znieczulenia, która
była cieniutka jak ludzki włos. Zaboli nie mocniej niż ukąszenie komara - obiecała. To nie
brzmiało zbyt strasznie, miał już sporo doświadczeń z komarami. A doktor Pamela
zapewniała, że po zastrzyku w ogóle nie poczuje instalowania mikroczipu.
Położył się na brzuszku, kryjąc twarz w zgięciu łokcia. W gabinecie panował chłód, a
dotknięcie zimnej watki nasączonej alkoholem, które poczuł u nasady szyi, wzbudziło w nim
dreszcze. Pielęgniarka poprosiła, żeby spróbował się rozluźnić.
- Im bardziej napinasz mięśnie - wyjaśniła - tym bardziej boli.

Próbował się skupić na myśleniu o czymś przyjemnym, oderwać swój umysł od tego,
co musiało się stać. Zamknął oczy i z zaskoczeniem zobaczył przed sobą twarz Cassie.
Spodziewał się raczej, że będzie to mama.
Siostra uśmiechała się do niego. Odpowiedział jej tym samym. Poczuł, jak w kark
gryzie go komar, który musiał być wielkości małego ptaszka. Nie ruszył się, ale zajęczał
cichutko. Minutę później było już po wszystkim.
Numer czterdziesty dziewiąty został oznakowany.

40
Po opatrzeniu niewielkiej ranki lekarka odhaczyła coś na karcie, podała ją pielęgniarce
i poinformowała, że czeka go jeszcze jedno badanie.
Sammy poszedł za nią do kolejnego pomieszczenia. Okazało się o wiele mniejsze od
gabinetu i kojarzyło się raczej z szafą. Pośrodku stało krzesło przypominające fotel
dentystyczny - wąskie, z wysokim oparciem i podłokietnikami.
- Usiądź - poprosiła lekarka. - Odchyl się do tyłu i oprzyj głowę. O tak. Odpręż się.
Sekundę później oparcie krzesła opuściło się z cichym mechanicznym jękiem, a jego
nogi znalazły się na tym samym poziomie co głowa. Zobaczył nad sobą uśmiechniętą twarz
lekarki.
- W porządku, Sam, byłeś naprawdę bardzo cierpliwy. Obiecuję, że to już ostatnie
badanie. Nie potrwa zbyt długo, nie będzie bolało, ale może być trochę męczące. Musimy
sprawdzić, jak zachowuje się ten implant, który ci wszczepiliśmy. Chcemy mieć pewność, że
wszystko działa. Przez parę minut staraj się nie ruszać. To nie jest trudne, prawda? Nie
możesz się wiercić, kręcić, podskakiwać ani drapać po nosie, bo badanie się nie uda. Dasz
radę to zrobić?
Skinął potakująco głową. Na twarz lekarki powrócił ciepły uśmiech.
- Umiem się bawić w BabaJaga patrzy - wyjaśnił. - Jestem w tym bardzo dobry.
- Doskonale! Ale na wszelki wypadek i tak zapniemy ci te pasy wokół kostek i
nadgarstków. Nie będziemy ich zbyt mocno naciągać, tak tylko, żebyś się nie drapał. Dzięki
tym pasom pozostaniesz nieruchomo. W porządku? - Sammy ponownie pokiwał głową. Dobra. Teraz muszę uruchomić komputer - poinformowała, gdy już przypięła go do fotela. - Z
tego komputera puszczę sygnał, który trafi do przekaźnika i zostanie przesłany dalej. Nie
powinno to zająć więcej niż parę sekund, ale może ci się wydawać, że trwa o wiele dłużej.
Ludzie reagują w różny sposób. Jesteś gotowy?
- Tak.
- Świetnie. Zamknij oczy i nie otwieraj ich, dopóki ci nie powiem. Oddychaj głęboko.
Zaczynamy. Pamiętaj o zamkniętych oczach. Odliczam, trzy... dwa... jeden.
W głowie Sammyego Sullivana eksplodowała kula białego światła. Jego ciało
zesztywniało, pasy werżnęły się w skórę, a maleńkie paluszki zacisnęły się kurczowo na
podłokietnikach. Wciąż słyszał uspokajający głos lekarki dochodzący z drugiej strony
oślepiającego blasku.
- Nie bój się, Sammy. Jeszcze tylko parę sekund, obiecuję...

Widzi swoje łóżeczko. I misia, który leży tuż obok niego pod modelem Układu
Słonecznego obracającym się leniwie pod sufitem. Zauważa pochylającą się nad nim matkę,
która podaje mu lekarstwo na łyżeczce. Z podwórka słychać głos Cassie. Nagle jest lato, a on
raczkuje w pieluchach po ogródku, patrząc, jak Cassie rozpryskuje wodę z ogrodniczego
węża, wymachując nim na wszystkie strony i śmiejąc się, gdy on próbuje złapać nieuchwytne
kolory, lśniące rozbłyski złocistego światła.
- Złap tęczę! - wołała. - Spróbuj ją złapać, Sammy!
Wspomnienia i obrazy wylewały się z jego głowy szalonym strumieniem. W ciągu
dziewięćdziesięciu sekund całe jego życie zostało skopiowane i zapisane na komputerze.
Biała pustka wchłonęła prawdziwą lawinę zapachów, dźwięków, smaków i uczuć, jakie
przetoczyły się przez jego umysł. Wszystko, czego w życiu doświadczył, wszystko, co
pamiętał, a także to, o czym zdążył już zapomnieć - szczegóły jego osobowości zostały
wyciągnięte, posegregowane i zapisane w pamięci urządzenia, które doktor Pamela
wszczepiła mu w kark.
Numer czterdzieści dziewięć został zmapowany.

41
Doktor Pamela rozpięła pasy i pomogła Sammy emu zejść z fotela. Przytrzymała go
za ramiona, chroniąc przed upadkiem, gdy ugięły się pod nim nogi i zwymiotował na białą
podłogę. Przed oczami latały mu czarne mroczki. Duża, niesympatyczna pielęgniarka
odprowadziła go do gabinetu lekarskiego, położyła na stole, powiedziała, że już wszystko w
porządku, i zapytała, czy czegoś nie potrzebuje.
- Chcę mojego misia! - wrzasnął. - Chcę do taty! Chcę Cassie. Chcę wrócić do domu.
Doktor Pamela stanęła obok niego i spojrzała wzrokiem pełnym zrozumienia.
Wiedziała, co czuje. Powiedziała, że był bardzo dzielny, że miał dużo szczęścia, rozumu i
zachował się jak bohater, skoro dotarł aż tu. Ostatnie badanie przeszedł z nadzwyczajnymi
wynikami. Jest zupełnie zdrowy i całkowicie bezpieczny. Najgorsze ma już za sobą.
- To samo mówił mój tata, kiedy działo się coś strasznego, i za każdym razem było
jeszcze gorzej - odparł Sammy, połykając łzy.
Przyniesiono mu biały kombinezon, w którym wyglądał trochę jak pilot myśliwca.
Górę zapinało się na zamek, a całość uszyto z jakiegoś śliskiego materiału. Ubranie było
zdecydowanie za duże, a jego dłonie zniknęły w rękawach.
- Wiesz, dlaczego jesteś dla nas taki ważny, Sammy? - zapytała doktor Pamela i nie
czekając na odpowiedź, dodała: - Ponieważ jesteś przyszłością. Bez ciebie i pozostałych
dzieci nie mielibyśmy przeciwko nim żadnych szans. To dlatego was szukaliśmy i tutaj
sprowadziliśmy. Dlatego to wszystko robimy. Wiesz przecież, co nam zrobili i jakie to było
okropne. Straszne, przerażające rzeczy. Ale to nie wszystko, to nie było najgorsze, co zrobili.
- A co jeszcze zrobili? - wyszeptał Sammy.
- Naprawdę chcesz wiedzieć? Mogę ci pokazać, ale tylko jeśli sam tego chcesz.
W sąsiednim pokoju dopiero co przeżył na nowo śmierć swojej matki, przypomniał
sobie zapach jej krwi i ojca zmywającego ją z rąk. Ale to nie było najgorsze, co zrobili
Przybysze. Tak mówiła lekarka. Czy naprawdę chce wiedzieć, co jeszcze się stało?
- Chcę wiedzieć - odpowiedział.
Lekarka pokazała mu srebrzysty dysk, ten sam, którego Parker i pielęgniarka używali
do mierzenia mu temperatury.
- Tak naprawdę to nie jest termometr, Sammy - wyjaśniła.
- To urządzenie faktycznie służy do mierzenia, ale nie pokazuje temperatury.
Pokazuje, kim jesteśmy. Kim ty jesteś. Powiedz mi coś, Sam: widziałeś już któregoś z nich?
Widziałeś jakiegoś Przybysza?

Pokręcił przecząco głową, trzęsąc się pomimo kombinezonu. Wciąż leżąc na stole,
zwinął się w kłębek. Czuł narastający ból brzucha i głowy. Był głodny i wyczerpany. Coś w
nim krzyczało, żeby jej przerwał, ale zacisnął zęby. To nieważne, że nie chce tego wiedzieć.
Musi.
- Przykro mi to mówić - w głosie lekarki pojawił się smutek - ale musiałeś ich
widzieć. Wszyscy ich widzieliśmy. Czekaliśmy na tę chwilę od momentu lądowania, prawda
była jednak taka, że od bardzo długiego czasu mieliśmy ich tuż pod nosem.
Sam nie przestawał kręcić głową. Doktor Pamela musi się mylić. Nigdy nie widział
żadnego Przybysza. Godzinami słuchał ojca wymyślającego kolejne historia o ich wyglądzie.
Pamiętał, jak tato stwierdził, że ludzkość może się tego nigdy nie dowiedzieć. Obcy nie
nawiązali żadnego kontaktu, nie próbowali lądować i nic nie wskazywało na ich przybycie,
jeśli nie liczyć zielonkawo-szarego statku matki wiszącego na orbicie oraz zdalnie
sterowanych dronów. Dlaczego doktor Pamela mówi, że musiał ich kiedyś widzieć?
Lekarka wyciągnęła do niego rękę.
- Jeśli naprawdę chcesz ich zobaczyć, to mogę ci pokazać.

VI
LUDZKA GLINA

42
Ben Parish nie żyje.
Wcale za nim nie tęsknię. Ben był płaksą, dupą wołową, maminsynkiem.
Nie był Zombie.
Zombie jest wszystkim, czym Ben nigdy nie był. Zombie to twardziel. Zombie jest
ostry. Zombie jest bezlitosny.
Zombie narodził się tego dnia, gdy opuściłem oddział dla rekonwalescentów i
zamieniłem szpitalną koszulę na niebieski kombinezon. Przydzielono mi pryczę w baraku
numer dziesięć i zaaplikowano wojskową dietę połączoną z morderczym treningiem, nad
którym czuwał Reznik, starszy instruktor musztry. To on sprawił, że Ben Parish rozpadł się na
milion kawałków, a potem odbudował go jako Zombie - bezlitosną maszynę śmierci.
Chciałbym, żebyśmy się dobrze zrozumieli: Reznik to okrutny, złośliwy, sadystyczny
gnojek i każdego wieczora padałem na łóżko, wymyślając setki sposobów na to, żeby się go
pozbyć. Od samego początku uparł się, aby zamienić moje życie w piekło, i szło mu całkiem
nieźle. Byłem policzkowany, popychany, kopany i opluwany. Naśmiewano się ze mnie,
przedrzeźniano mnie i wrzeszczano na mnie tak głośno, że zaczynało mi dzwonić w uszach.
Zmuszano mnie do stania całymi godzinami w marznącym deszczu, czyszczenia baraków
szczoteczką do zębów, rozkładania i składania karabinu tak długo, aż zaczynały mi krwawić
palce, biegania dopóty, dopóki moje nogi nie zamieniły się w budyń... Możecie się domyślić,
jak to wyglądało.
Ja z początku nie umiałem. Nie wiedziałem, czy Reznik próbuje mnie zabić, czy
zrobić ze mnie żołnierza. Wydawało mi się, że raczej to pierwsze. A potem zrozumiałem, że
obie odpowiedzi są właściwe: próbował mnie zabić, dzięki czemu robił ze mnie żołnierza.
Podam wam jeden przykład. Jeden powinien wystarczyć.
Gimnastyka poranna, wszystkie oddziały, jakichś trzystu ludzi, a Reznik się upiera,
żeby mnie publicznie upokorzyć. Pochyla się i stojąc na szeroko rozstawionych nogach i
opierając dłonie na kolanach, opuszcza nade mną swoją mięsistą, dziobatą twarz, podczas gdy
ja wyciskam pompkę numer siedemdziesiąt dziewięć.
- Szeregowcu Zombie, czy wasza matka miała jakieś żywe dzieci?
- Tak jest!
- Założę się, że zaraz po waszym urodzeniu próbowała was wepchnąć z powrotem
tam, skąd wyleźliście.
Wbija mi but w tyłek i zmusza mnie do opuszczenia się na ziemię. Cały mój zastęp

ćwiczy na asfalcie, robiąc pompki na kostkach. Dzięki temu, że ziemia jest zamarznięta, a
krew wsiąka w asfalt, nie ślizgają nam się ręce. Reznik próbuje sprawić, żebym nie wycisnął
stu pompek. Odpycham się od ziemi, walcząc z ciężarem jego buta. Nie mam zamiaru
zaczynać od nowa. Nie przy wszystkich ludziach z mojego zastępu, którzy tylko czekają na
mój nieuchronny upadek i zwycięstwo Reznika. On zawsze wygrywa.
- Szeregowcu Zombie, wydaje się wam, że źle was traktuję?
- Nie!
240
Moje mięśnie płoną żywym ogniem, a kostki mam odarte do mięsa. Udało mi się
odzyskać dawną wagę, ale czy udało mi się odzyskać serce do walki?
Osiemdziesiąt osiem. Osiemdziesiąt dziewięć. Jeszcze tylko trochę.
- Nienawidzicie mnie, szeregowy, prawda?
- Nie!
- Dziewięćdziesiąt trzy. Dziewięćdziesiąt cztery.
- Kim jest ten koleś? - słyszę szept kogoś spoza mojego zastępu.
- To Zombie - odpowiada jakaś dziewczyna.
- Jesteście zabójcą, Zombie?
- Tak jest!
- Będziecie pożerali na śniadanie mózgi obcych?
- Tak jest!
Dziewięćdziesiąt pięć. Dziewięćdziesiąt sześć. Na placu panuje grobowa cisza. Nie
tylko ja nienawidzę Reznika. Któregoś dnia ktoś go pokona w tej rozgrywce. Ich marzenie
spoczywa teraz na moich ramionach.
- Bzdury! Słyszałem, że jesteś tchórzem. Słyszałem, że uciekłeś przed walką.
- Nie!
Dziewięćdziesiąt siedem. Dziewięćdziesiąt osiem. Jeszcze dwie i wygram.
- Dawaj - słyszę szept tej samej dziewczyny, która najwyraźniej jest gdzieś w pobliżu.
Przy dziewięćdziesiątej dziewiątej pompce Reznik docisnął mnie do ziemi obcasem.
Upadłem na twarz, a kiedy podniosłem wzrok, jego niewielkie, wodniste oczy zatopione w
nalanych policzkach wpatrywały się we mnie z odległości kilku centymetrów.
Dziewięćdziesiąt dziewięć. Sukinsyn.
- Jesteście prawdziwą zakałą tego gatunku, szeregowcu Zombie. Moje gluty są
twardsze niż wy. Patrząc na was, zaczynam wierzyć, że Przybysze mieli rację co do ludzkiej
rasy. Powinni was przemielić z pomyjami i rzucić świniom. Na co jeszcze czekasz,

obrzygańcu, mam ci wysłać cholerne zaproszenie?
Przetoczyłem głowę na bok, powstrzymując się przed powiedzeniem, że zaproszenie
byłoby całkiem miłe, dziękuję. Zobaczyłem dziewczynę, mniej więcej w moim wieku, która
krzyżując ramiona, stała wraz ze swoim zastępem i wpatrywała się we mnie, smutno
potrząsając głową. Biedny Zombie. Nie uśmiechała się. Miała ciemne oczy, takie same włosy
i tak jasną skórę, że wydawała się lśnić w świetle poranka. Miałem wrażenie, że skądś ją
znam, choć mógłbym przysiąc, że nigdy wcześniej jej nie widziałem. Każdego dnia pojawiały
się setki nowych dzieciaków, które upychano w barakach otaczających plac, ale ona miała
taką twarz, że się ją zapamiętywało.
- Wstawaj, ty gnido! Wstawaj i zrób dla mnie kolejne sto pompek. Jeszcze setka albo
wydłubię ci gały i powieszę je sobie w aucie jako ozdóbkę!
Byłem zupełnie wykończony. Nie wierzyłem, że uda mi się zrobić choć jedną
dodatkową pompkę.
Reznika zupełnie nie obchodziło to, w co wierzyłem. To była kolejna rzecz, jaką
musiałem zrozumieć: zależało im głównie na tym, żebym nie myślał. Pochylił twarz tak
blisko, że mogłem poczuć woń jego oddechu. Pachniał miętą.
- I co, dziewuszko? Nie dajesz rady? Chciałabyś się zdrzemnąć?
Czy byłem w stanie wycisnąć z siebie choć jeszcze jedną pompkę? Gdybym dał radę,
moja przegrana nie byłaby aż tak ostateczna. Oparłem czoło o asfalt i zamknąłem oczy. Było
takie miejsce w moim umyśle, które znalazłem, gdy komandor Vosch pokazał mi ostatnie
pole bitwy. Miejsce, w którym panował całkowity spokój - niezakłócany przez zmęczenie,
poczucie beznadziei, gniew czy jakiekolwiek emocje spowodowane pojawieniem się
wielkiego zielonego oka na niebie. W tym miejscu nie miałem żadnego imienia, nie
nazywałem się ani Ben, ani Zombie. Pó prostu byłem. Cały, nietykalny, niezłomny. Byłem
ostatnim człowiekiem we wszechświecie, tym, który zgromadzi w sobie cały potencjał
ludzkości. Miałem siłę, żeby zaskoczyć największego dupka na Ziemi jeszcze jedną pompką.
Więc to zrobiłem.

43
To oczywiście nie było tak, że Reznik się jakoś szczególnie na mnie uwziął. Z
dokładnie taką samą sadystyczną obojętnością traktował wszystkich sześciu rekrutów z
oddziału pięćdziesiątego trzeciego. Flintstonea, z wielkim łbem i zrośniętą, krzaczastą brwią.
Tanka, nerwowego chudzielca ze wsi. Dumbo, dwunastolatka z odstającymi uszami i
szerokim uśmiechem, który przestał się uśmiechać po pierwszym tygodniu treningów.
Pączka, milczącego ośmiolatka, najlepszego Strzelca w naszym oddziale. Umpę, grubaska z
krzywymi zębami, który zawsze kończył ostatni, ale był za to pierwszy w kolejce po jedzenie.
Była też z nami Filiżanka, najtwardsza siedmiolatka, jaką kiedykolwiek widzieliście. Mimo
że Reznik wrzeszczał na nią i kopał ją jak wszystkich innych, wciąż była w stanie całować
ziemię, po której stąpał.
Nie znałem ich prawdziwych imion. Nie rozmawialiśmy o tym, kim byliśmy
wcześniej, jak trafiliśmy do obozu, nie mówiliśmy, co stało się z naszymi rodzinami.
Podobnie jak Ben Parish oni również umarli. Oznakowani, zmapowani, postawieni w roli
ostatniej nadziei ludzkości byliśmy nowymi ludźmi w swoich starych ciałach. Łączyła nas
nienawiść - nienawiść do zarażonych i ich kosmicznych mocodawców, ale także gorliwa,
zapiekła nienawiść do sierżanta Reznika. Gniew tym większy, im silniejszą mieliśmy
świadomość, że nigdy nie będziemy mogli go wyrazić.
Aż w końcu przydzielono do naszego baraku dzieciaka, na którego wołano Nugget, i
jeden z nas, kretynów, nie wytrzymał, dając ujście tej całej skumulowanej nienawiści.
Możecie zgadywać, kto to był.
Wprost nie mogłem uwierzyć swoim oczom, gdy zobaczyłem tego dzieciaka. Miał
najwyżej pięć lat, zniknął całkowicie w tym białym kombinezonie i trząsł się z zimna na
placu. W chłodzie poranka sprawiał wrażenie, jakby był chory, widać też było, że jest
krańcowo przerażony. I wtedy pojawił się Reznik w kapeluszu nasuniętym nisko na czoło i
butach wypastowanych na wysoki połysk. Pochylił nad dzieciakiem swoją bladą, dziobatą
twarz. Nie mam pojęcia, jakim cudem chłopak nie popuścił w gacie.
Reznik zawsze zaczynał spokojnie i powoli, przygotowując się do wielkiego finału i
próbując uśpić twoją czujność, tak żeby ci się wydawało, że może faktycznie jest
człowiekiem.
- Co my tu mamy? - dziwował się na głos, ochrypły od ciągłych wrzasków. - Czyżby
przysłano nam prawdziwego hobbita? Jesteś baśniowym stworzonkiem, które przybyło, by
oczarować mnie swoimi magicznymi sztuczkami?

Widać było, że to dopiero rozgrzewka, ale chłopak już miał łzy w oczach. Dopiero co
wysiadł z autobusu, Bóg jeden wie, co musiał przeżyć za murami obozu, a teraz zaczął
wrzeszczeć na niego jakiś podstarzały wariat. Zastanawiałem się, w jaki sposób musi odbierać
Reznika i całe to pandemonium zwane obozem Przystań. Sam nie byłem pewien, jak to
odbieram, a co dopiero pięciolatek.
- Jakież to słodkie - szydził dalej sierżant. - Jakie cudowne. Chyba się pobeczę.
Widziałem nuggetsy z kurczaka, które były większe od ciebie!
Jego głos staje się coraz donośniejszy, a twarz jest coraz bliżej dzieciaka. Chłopak
trzyma się całkiem nieźle: krzywi się, ucieka wzrokiem, drży, ale nie rusza się z miejsca,
chociaż musi marzyć o tym, żeby zerwać się do biegu i uciec gdzieś, gdzie nikt go nie
znajdzie.
- Opowiedzcie nam coś o sobie, szeregowcu Nugget. Jak tam wasza mamusia? Nie
żyje? Chcielibyście wrócić do domu? Wiem o tym! Może zamkniemy oczy i pomodlimy się,
żeby mamusia zabrała nas do domu? Toby dopiero było, prawda, szeregowcu Nugget?
Dzieciak gorliwie potakiwał, kiwając głową, jakby Reznik zadał mu pytanie, na które
od dawna czekał. Wreszcie ktoś to powiedział! Chłopak spojrzał z nadzieją na sierżanta i...
To wystarczyło, żeby złamać ci serce i sprowokować do krzyku.
Ale nie krzyczysz. Stoisz spokojnie, wpatrując się nieruchomym wzrokiem przed
siebie, ręce luźno opuszczone wzdłuż boków, wypchnięta do przodu pierś. Obserwujesz
wszyśtko kątem oka, podczas gdy w twoim złamanym sercu narasta jakieś uczucie, rozwijając
się jak grzechotnik przygotowujący się do ataku. Powstrzymywałeś je od bardzo dawna,
ignorując wciąż narastającą presję. Nie wiesz, kiedy może wybuchnąć, nie potrafisz tego
przewidzieć i nie możesz tego powstrzymać.
- Zostaw go.
Reznik odwrócił się gwałtownie. Wszyscy milczeli, ale dało się słyszeć czyjeś ciche
westchnienie. Stojący na drugim końcu szeregu Flintstone wpatrywał się we mnie szeroko
otwartymi ze zdumienia oczami, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie zrobiłem. Ja również w
to nie wierzyłem.
- Kto to powiedział? - warknął sierżant. - Który z was, ścierwojady, podpisał właśnie
na siebie wyrok śmierci? - Z poczerwieniałą z wściekłości twarzą i zaciśniętymi pięściami
ruszył wzdłuż naszego szeregu. - Nikt? Powinienem więc paść teraz na kolana i posypać
głowę popiołem, ponieważ to sam Bóg w niebiesiech do mnie przemówił?! - Zatrzymał się
przed Tankiem, który pocił się jak mysz w swoim kombinezonie, chociaż temperatura na
zewnątrz wynosiła jakieś cztery stopnie powyżej zera.

- To twoja sprawka, debilu? Pourywam ci za to łapy! - wrzasnął i uniósł pięść, żeby
walnąć chłopaka w brzuch.
Czas, żeby idiota zabrał głos.
- To ja, panie sierżancie! - ryknąłem.
Nie spieszył się. Pokonanie dzielącej nas odległości zajęło mu całe tysiąclecia.
Wsłuchiwałem się w krakanie kruków dolatujące z oddali.
Zatrzymał się nieco z boku, tak żebym nie mógł mu spojrzeć w twarz. Musiałem
patrzeć wprost przed siebie, nie mogłem się odwrócić nawet na milimetr. Najgorsze było to,
że nie widziałem jego rąk i nie miałem szans zauważyć, kiedy i gdzie wyląduje pierwszy cios.
- Od teraz to szeregowiec Zombie wydaje tu rozkazy - powiedział tak cicho, że ledwie
mogłem zrozumieć. - Oddział numer pięćdziesiąt trzy, wiedzieliście, że macie tu własnego
buszującego w zbożu? Wydaje mi się, że mógłbym się w was zakochać, szeregowcu Zombie.
Miękną mi przy was kolana. Zaczynam nienawidzić własnej matki za to, że nie urodziłem się
dziewczyną i nie mogę rodzić wam dzieci.
Gdzie spadnie cios? Kolano? Krocze? Pewnie brzuch. Reznik lubił walić prosto w
brzuch.
Nic z tego. Oberwałem kantem dłoni w grdykę. Zachwiałem się, próbując zachować
równowagę, ale nie oderwałem rąk od boków, żeby nie dać mu satysfakcji i pretekstu do
kolejnego ciosu. Plac i baraki zawirowały mi przed oczami, w których pojawiły się łzy,
spowodowane nie tylko fizycznym bólem.
- To jeszcze dziecko, panie sierżancie - wycharczałem.
- Szeregowcu Zombie! Macie dokładnie dwie sekundy na zamknięcie tego rynsztoka,
którego używacie zamiast ust, albo wepchnę wam w dupsko całe stado tych kosmicznych
sukinkotów!
Nabrał powietrza, przygotowując się do kolejnej tyrady, a ja całkowicie straciłem
rozum i pozwoliłem kolejnym słowom płynąć ze swoich ust. Szczerze mówiąc, jakaś część
mojego umysłu pogrążyła się w czymś, co bardzo mocno kojarzyło się z olbrzymią radością.
Zbyt długo powstrzymywałem się przed tą nienawiścią.
- Melduję, panie sierżancie, że powinien pan to zrobić! Szeregowiec Zombie ma to
gdzieś! Proszę tylko zostawić to dziecko!
Zapadła kompletna cisza. Zamilkły nawet kruki. Reszta oddziału wstrzymała oddech.
Wiedziałem, o czym myślą wszyscy. Słyszeliśmy historię o pewnym pyskatym rekrucie,
którego tajemniczy wypadek na ścieżce zdrowia posłał na trzy tygodnie do szpitala. Znaliśmy
też opowieść o milczącym dziesięciolatku, którego znaleziono powieszonego pod prysznicem.

Lekarze orzekli samobójstwo, ale wielu ludzi w to nie wierzyło.
- Kto jest dowódcą waszego oddziału, szeregowy? - zapytał Reznik, nie ruszając się z
miejsca.
- Szeregowiec Flintstone, panie sierżancie.
- Szeregowcu Flintstone! Wystąpić z szeregu!
Flint zrobił krok do przodu i uniósł rękę, żeby zasalutować. Jego pojedyncza brew
była nastroszona ze strachu.
- Jesteście zwolnieni, szeregowcu Flintstone. Od teraz to szeregowy Zombie będzie
dowódcą waszego zastępu. Może i jest tępym debilem, ale przynajmniej nie jest miękką pytą.
- Jego spojrzenie paliło moją twarz. - Pamiętacie, co się stało z waszą siostrą, szeregowcu
Zombie?
Zamrugałem dwukrotnie, próbując niczego po sobie nie pokazać.
- Moja siostra nie żyje, panie sierżancie! - odpowiedziałem posłusznie lekko
załamującym się głosem.
- Ponieważ uciekliście od niej jak ostatni tchórz!
- Tak jest, panie sierżancie! Uciekłem jak ostatni tchórz!
- Ale nie będziecie już więcej uciekać, prawda, szeregowy Zombie?!
- Nie, panie sierżancie!
Odsunął się o krok, a na jego twarzy pojawił się taki wyraz, jakiego jeszcze nigdy na
niej nie widziałem. Gdyby to nie był Reznik, mógłbym go odczytać jako odrobinę szacunku.
- Szeregowiec Nugget! - wrzasnął, odwracając się z powrotem do dzieciaka. - Wystąp!
Chłopak nie ruszył się z miejsca, dopóki Pączek nie pchnął go lekko w plecy.
Pięciolatek płakał, choć z wszystkich sił próbował się przed tym powstrzymać. Zresztą, na
Boga, jakie dziecko nie płakałoby w takiej sytuacji? Wyrwane ze swojego poprzedniego życia
i rzucone w takie miejsce.
- Szeregowcu Nugget! - wrzasnął Reznik. - Szeregowiec Zombie jest dowódcą
waszego oddziału i będziecie dzielić z nim pryczę. Macie słuchać jego rozkazów. To on
nauczy was chodzić, mówić i myśleć. Będzie starszym bratem, którego nigdy nie mieliście.
Rozumiecie, szeregowcu Nugget?
- Tak jest, panie sierżancie! - pisnął cichym głosikiem. Wyglądało na to, że jest z tych
pojętnych.
I tak to się zaczęło.

44
Oto jak wygląda nasz normalny dzień w obozie Przystań.
Piąta rano: pobudka i mycie. Ubrać się i przygotować prycze do codziennej inspekcji.
Piąta dziesięć: zbiórka. Reznik sprawdza nasze łóżka, znajduje zmarszczkę na
prześcieradle, drze się przez dobre dwadzieścia minut. Potem upatruje sobie rekruta i wyżywa
się na nim przez kolejny kwadrans zupełnie bez powodu. Następnie czekają nas trzy
okrążenia wokół placu. Z zimna odpadają nam tyłki, a na dodatek muszę poganiać Umpę i
Nuggeta, pamiętając jednocześnie o tym, że ten, kto przybiegnie ostatni, dostaje karne
okrążenie. Zamarznięta ziemia pod naszymi butami, para oddechów zamarzających w
chłodzie poranka, bliźniacze kolumny czarnego dymu unoszące się nad elektrownią stojącą na
końcu lotniska i łoskot autobusów przejeżdżających przez główną bramę.
Szósta trzydzieści: posiłek w zatłoczonej kantynie śmierdzącej skisłym mlekiem. Woń
przypomina mi o zarazie i czasach, kiedy interesowały mnie właściwie tylko trzy rzeczy:
samochody, piłka i laski. Pomagam Nuggetowi donieść tacę i przymuszam go do jedzenia,
wiedząc, że jeśli nie zje wszystkiego, trening go zabije. Tak mu właśnie powiedziałem:
„Trening cię zabije”. Tank i Flintstone mają niezły ubaw z moich prób opiekowania się
Nuggetem, nazywając mnie jego niańką. Walić ich. Po jedzeniu gromadzimy się pod tablicą
wyników. Każdego ranka na wielkiej tablicy przed kantyną pojawiają się osiągnięcia
poszczególnych oddziałów. Punkty za strzelanie. Punkty za tor przeszkód, przygotowania na
wypadek alarmu lotniczego i trzykilometrowe biegi. Pod koniec listopada cztery najlepsze
oddziały mają uzyskać awans, a walka jest naprawdę zaciekła. My od tygodni tkwimy na
dziesiątej pozycji. Nie jest źle, ale też nie najlepiej.
Ósma trzydzieści: ćwiczenia. Strzelanie. Walka wręcz. Podstawy przetrwania w
terenie. Podstawy przetrwania w mieście. Zwiad. Komunikacja. Najlepsze są ćwiczenia z
podstaw przetrwania. Zwłaszcza ten etap, kiedy musimy pić własny mocz.
Południe: drugi posiłek. Kanapki z niezidentyfikowanym mięsem. Dumbo, którego
poczucie humoru odstawało od normy równie mocno jak jego uszy, zwykł żartować, że
karmią nas ciałami zarażonych. Musiałem powstrzymywać Filiżankę, żeby nie walnęła go
tacką. Nugget wpatrywał się w swoją kanapkę, jakby miała zaraz zeskoczyć z talerza i
odgryźć mu twarz. Wielkie dzięki, Dumbo. Tak jakby ten dzieciak nie był już wystarczająco
wychudzony.
Trzynasta: kolejne ćwiczenia. Głównie na strzelnicy. Nugget dostaje do ręki patyk, z
którego wali niewidzialnymi kulami, a ja próbuję trafić prawdziwymi w cel narysowany na

tarczy. Huk wystrzałów. Trzask przepołowionej sklejki. Pączek trafia maksymalną liczbę
punktów, ja jestem najgorszym strzelcem w oddziale. Żeby poprawić skuteczność, zaczynam
sobie wyobrażać, że celuję w Reznika. Nie pomaga.
Siedemnasta: kolacja. Mięso z puszki, groszek z puszki, owoce z puszki. Nugget
grzebie w jedzeniu widelcem i wybucha płaczem. Reszta oddziału nie spuszcza ze mnie
wzroku. To ja odpowiadam za Nuggeta. Jeśli Reznik dopatrzy się jakiegoś niewłaściwego
zachowania, będziemy musieli za to zapłacić i to ja dostanę rachunek. Dodatkowe pompki,
zmniejszenie racji żywnościowych, mógł nawet odjąć nam punkty z tablicy wyników. Tylko
wynik zapewniający awans dawał nam szansę na zakończenie treningu i uwolnienie się od
Reznika. Siedzący po drugiej stronie stołu Flintstone piorunuje mnie wzrokiem spod
nastroszonej, zrośniętej brwi. Wciąż wścieka się na Nuggeta, ale bardziej wkurza go to, że
odebrałem mu stanowisko. Twierdzi co prawda, że ma to gdzieś, bo i tak zostanie sierżantem,
kiedy oddział awansuje, a ja mu przytakuję, ponieważ pomysł dowodzenia tymi ludźmi
wydaje mi się absurdalny. Niestety nic, co robię, nie jest w stanie uspokoić Nuggeta. Wciąż
płacze za swoją siostrą. Obiecała, że do niego dołączy. Zastanawiałem się, po co przydzielono
nam dzieciaka, który nie potrafi nawet unieść karabinu. Jeśli Kraina Czarów pozwala
wyselekcjonować najlepszych żołnierzy, to za nic nie umiałem sobie wyobrazić, jak wygląda
profil tego dzieciaka.
Osiemnasta: sesja pytań i odpowiedzi z sierżantem. Moja ulubiona pora, wreszcie
mogę spędzić odrobinę czasu z ulubionym człowiekiem na ziemi. Po poinformowaniu nas,
jakimi to jesteśmy szczurzymi szczynami, Reznik otwiera dyskusję, pozwalając nam zadawać
pytania i wyrażać wątpliwości.
Większość pytań dotyczy rywalizacji. Zasad, procedur w razie remisu, plotek o
oddziałach, które ponoć oszukują. Zależy nam jedynie na awansie.
Inne tematy rozmów: postępy akcji ratunkowej i odszukiwania zarażonych (Operacja
Pastereczka, naprawdę tak to nazwali, nie żartuję). Informacje z zewnątrz. Czy będziemy
musieli zejść do podziemnych bunkrów, skoro robimy wszystko na widoku i jest tylko
kwestią czasu, kiedy Przybysze zrównają to miejsce z ziemią. Na wszystkie pytania
otrzymujemy tę samą odpowiedź: komendant Vosch wie, co robi. Mamy się nie martwić o
strategię i logistykę. Naszym celem jest zabijanie wrogów.
Dwudziesta trzydzieści: czas wolny. Wreszcie bez Reznika. Pierzemy kombinezony,
pastujemy buty, czyścimy barak i latrynę, smarujemy broń, dzielimy się świerszczykami i
inną kontrabandą w rodzaju cukierków czy gumy do żucia. Gramy w karty, robimy sobie
kawały i narzekamy na Reznika. Powtarzamy ostatnie plotki i świńskie dowcipy, próbując

zagłuszyć ciszę panującą w naszych głowach, gdzie tak naprawdę wciąż wrzeszczą
przerażone, niesłyszalne głosy. To musi się zawsze skończyć jakąś kłótnią, przerywaną tuż
przed przeistoczeniem się w bójkę. Jesteśmy rozdarci. Wiemy zbyt dużo, a jednocześnie zbyt
mało. Dlaczego cały nasz batalion jest złożony z dzieciaków poniżej osiemnastego roku
życia? Co się stało z dorosłymi? Czy ich również gdzieś zabrano, a jeśli tak, to gdzie i po co?
Czy pojawienie się zarażonych oznacza nadejście ostatniej fali, czy też czeka nas jeszcze
piąta fala, przy której cztery poprzednie okażą się dziecinną igraszką? Mówienie o piątej fali
było najlepszym sposobem na natychmiastowe zakończenie rozmowy.
Dwudziesta pierwsza trzydzieści: cisza nocna. Czas na leżenie w ciemnościach i
wymyślanie ekstremalnych sposobów na pozbycie się Reznika. To jednak dość szybko staje
się nużące, więc kieruję myśli ku dziewczynom, z którymi się kiedyś umawiałem, sortując je
według różnych kategorii. Najładniejsze. Najmądrzejsze. Najzabawniejsze. Blondynki.
Brunetki. Co udało mi się z nimi zdziałać? W końcu zaczynały się zlewać w jedną
Nieistniejącą Dziewczynę, w której oczach mogłem dostrzec tego dawnego Bena Parisha,
bożyszcze szkolnych korytarzy. Wygrzebałem z kryjówki pod materacem medalionik
należący do Sissy i przycisnąłem go do piersi. Koniec z poczuciem winy. Koniec z żałobą.
Zamienię użalanie się nad sobą w czystą nienawiść. Wyrzuty sumienia w spryt. Gniew w
pragnienie zemsty.
- Zombie? - szepnął leżący na sąsiedniej pryczy Nugget.
- Nie możemy rozmawiać po zgaszeniu świateł - przypomniałem mu również szeptem.
- Nie mogę zasnąć.
- Zamknij oczy i pomyśl o czymś przyjemnym.
- A możemy się modlić? Czy to też zakazane?
- Pewnie, że możesz się modlić. Byle nie na głos.
Mogłem usłyszeć jego oddech i skrzypienie drewnianej ramy, gdy przewracał się z
boku na bok.
- Cassie zawsze się ze mną modliła - poinformował.
- Kim jest Cassie?
- Mówiłem ci.
- Zapomniałem.
- To moja siostra. Przyjdzie po mnie.
- Oczywiście.
Nie mogłem mu powiedzieć, że skoro dotychczas się nie pojawiła, najpewniej nie
żyje. Nie chciałem mu łamać serca, to było zadanie dla czasu.

- Obiecała. Naprawdę mi to obiecała.
Zaczął szlochać. Nikt nie wiedział tego na pewno, ale byliśmy przekonani, że baraki
są na podsłuchu, żeby Reznik mógł nas nieustająco szpiegować i reagować natychmiast, gdy
tylko naruszymy którąś z zasad. Złamanie ciszy nocnej mogło nas kosztować dodatkowy
tydzień tyrania w kuchni.
- Już dobrze, Nugget. - Sięgnąłem ręką i pogładziłem go po świeżo ogolonej na zero
głowie. Sissy bardzo lubiła, gdy gładziłem ją po włosach, wyciągając ze złego nastroju. Może
na niego też to zadziała.
- Moglibyście się zamknąć? - warknął szeptem Flintstone.
- Właśnie - zawtórował mu Tank. - Wszyscy przez was oberwiemy.
- Chodź tutaj - szepnąłem do Nuggeta, poklepując materac obok siebie. - Pomodlę się
z tobą, a potem pójdziesz spać, dobra?
Materac ugiął się lekko pod dodatkowym ciężarem. Co ja właściwie robię? Gdyby
Reznik nas w tym momencie zobaczył, przez miesiąc obieralibyśmy ziemniaki. Nugget
położył się na boku, zwrócony twarzą w moją stronę i przyciągnął sobie pod brodę moje
ramię.
- Jaką modlitwę odmawiałeś z siostrą? - zapytałem.
- Aniele Boży.
- Czy ktoś mógłby temu dzieciakowi zatkać gębę poduszką? - Dumbo również zaczął
się wiercić na swojej pryczy.
Oczy Nuggeta błyszczały w ciemnościach jak dwa ogniki. Leżał tuż obok, nie
odrywając ode mnie wzroku, a ja wciąż przyciskałem do piersi medalik siostry. Modlitwy i
obietnice. Ta, którą złożyła jego siostra, i ta niewypowiedziana, którą dałem Sissy. Modlitwy
to również obietnice, a w tych czasach nikt już nie dotrzymywał obietnic. Nagle poczułem
ochotę, żeby walnąć pięścią w ścianę. Zamiast tego zacząłem modlitwę.
- Aniele Boży, stróżu mój...
-... ty zawsze przy mnie stój...
Teraz już cały barak próbował uciszyć nas posykiwaniem, ktoś nawet rzucił poduszką,
ale nie przestawaliśmy się modlić.
-... Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy. Strzeż duszy, ciała
mego...
Po tych słowach w baraku zapadła cisza. Modliliśmy się coraz wolniej, tak jakbyśmy
się bali skończyć zbyt wcześnie, ponieważ po modlitwie nie czekało na nas nic poza pustką,
brakiem snu i kolejnym dniem czekania na chwilę naszej śmierci. Nawet Filiżanka zdawała

sobie sprawę, że prawdopodobnie nie dożyje ósmych urodzin. Ale i tak musieliśmy wstać i
spędzić kolejnych siedemnaście godzin w piekle. Mogliśmy umrzeć, ale nie mieliśmy zamiaru
się poddać.
-... zaprowadź mnie do żywota wiecznego. Amen.

45
Następnego dnia udałem się ze specjalną prośbą do Reznika. Chociaż z góry mogłem
się domyślić jego odpowiedzi, i tak musiałem o to zapytać.
- Panie sierżancie, dowódca oddziału melduje, że chciałby poprosić pana sierżanta o
zwolnienie szeregowca Nuggeta z porannych ćwiczeń.
- Szeregowiec Nugget jest członkiem oddziału - przypomniał Reznik. - I jako taki jest
zobowiązany do wykonywania wszystkich zadań wyznaczonych przez komendanturę.
Wszystkich, szeregowcu.
- Melduję panie sierżancie, że dowódca oddziału chciałby prosić o wzięcie pod uwagę
młodego wieku szeregowca Nuggeta i...
Przerwał mi machnięciem dłoni.
- Szeregowy, ten dzieciak nie wziął się tutaj znikąd. Gdyby nie przeszedł testów, nie
zostałby wam przydzielony. Ale przeszedł je wszystkie, więc został do was przypisany i
będzie wykonywał wszystkie polecenia komendantury. Nie wyłączając O i E. Zrozumiano,
szeregowy?
Cóż, Nugget, przynajmniej spróbowałem.
- Co to jest O i E? - zapytał nad poranną michą w kantynie.
- Oględziny i eliminacja - wyjaśniłem, odwracając wzrok.
Siedzący po drugiej stronie stołu Dumbo odepchnął od siebie ze wstrętem talerz z
jedzeniem.
- Cudownie - warknął. - Nie mogę myśleć o trupach, jeśli chcę zjeść to cholerne
śniadanie.
- Znajdź i zniszcz, dziecino - rzucił Tank, szukając aprobaty w oczach Flintstonea. Ci
dwaj zawsze trzymali się razem. Kiedy Reznik mianował mnie dowódcą oddziału, Tank
stwierdził, że nie obchodzi go moja funkcja i wciąż będzie słuchał rozkazów Flinta.
Wzruszyłem ramionami. Było mi to obojętne. Kiedy uda nam się awansować - jeśli w ogóle któryś z nas zostanie mianowany sierżantem i wiedziałem, że nie będę to ja.
- Doktor Pam pokazywała ci zarażonego, prawda? - zapytałem Nuggeta. Skinął głową.
Wyraz jego twarzy podpowiadał, że nie było to przyjemne wspomnienie. - Nacisnąłeś
guziczek? - Kolejne skinienie, tym razem wolniejsze. - Jak myślisz, co się stało z tym
człowiekiem po drugiej stronie szyby?
- Oni umierają - odparł szeptem.
- A z tymi chorymi, którzy tutaj przyjeżdżają, ale nie trafiają do naszych oddziałów?

Jak myślisz, co się z nimi dzieje?
- Daj spokój, Zombie, powiedz mu wreszcie. - Umpa również odsunął swój posiłek.
Po raz pierwszy w życiu. Umpa należał do tych ludzi, którzy zawsze chodzą po dokładkę
niezależnie od tego, jak paskudne jest jedzenie.
- Nie chcemy tego, ale to musi zostać zrobione - powtórzyłem wyuczony slogan. Ponieważ trwa wojna, wiesz? Wojna.
Rozejrzałem się wokół stołu, szukając wsparcia. Jedyną osobą, która spojrzała mi w
oczy, była Filiżanka.
- Wojna - powtórzyła, kiwając radośnie głową. Radośnie.
Wyszliśmy z kantyny, kierując się na drugą stronę placu, gdzie pod okiem paru
sierżantów kilka oddziałów trenowało musztrę. Nugget dreptał tuż obok mnie. Za moimi
plecami reszta oddziału nazywała go szczeniakiem Zombieego. Weszliśmy pomiędzy baraki
oznaczone numerami trzy i cztery i dotarliśmy do drogi prowadzącej w stronę elektrowni i
hangarów, w których odbywały się oględziny. Dzień był zimny i pochmurny, zanosiło się na
śnieg. Z oddali dochodziło nas wycie startującego helikoptera i słychać było jazgot broni
maszynowej. Z bliźniaczych kominów elektrowni unosiły się kłęby szarego i czarnego dymu.
Szary miesza się z nisko wiszącymi chmurami, czarny wyraźnie odcina się ciemną smugą na
tle nieba.
Przed hangarem ustawiono duży biały namiot, a cały teren otaczają białoczerwone
znaki informujące o zagrożeniu biologicznym. Dostajemy kombinezony wymagane przy
oględzinach. Ubieram się i pomagam Nuggetowi we włożeniu pomarańczowego ubrania,
butów, gumowych rękawic, maski i kasku. Pouczam, żeby pod żadnym pozorem nie
zdejmował z siebie żadnej części garderoby, kiedy już znajdzie się wewnątrz hangaru, i żeby
pytał o pozwolenie, nim cokolwiek komuś poda lub gdy będzie chciał opuścić budynek.
Wychodząc, musi się poddać odkażeniu i przejść inspekcję.
- Trzymaj się blisko mnie - mówię - a wszystko będzie dobrze. - Pokiwał głową, a
kask opadł mu na oczy. Był w nie najlepszej formie - To tylko ludzie, Nugget - próbuję go
uspokoić.
- Tylko ludzie.
Wewnątrz hangaru leżą posortowane ciała „tylko ludzi”. Zarażonych oddzielono od
zdrowych, rysując im na czołach wielkie zielone kółka, było to jednak zbędne, ponieważ ich
ciała były zawsze najlepiej zachowane.
Wszystkie zwłoki poukładano pod ścianami, gdzie czekały na swoją kolej i
przełożenie na podłużne metalowe stoły wypełniające cały hangar. Ciała były już mniej lub

bardziej dotknięte rozkładem. Niektóre leżały tu od miesięcy, inne zaś wyglądały tak, jakby
miały za chwilę wstać i pomachać na powitanie.
Praca jest rozdzielana pomiędzy trzy oddziały. Jeden z nich przenosi ciała i układa na
stołach. Drugi dokonuje oględzin, trzeci wynosi sprawdzone zwłoki na zewnątrz i ładuje na
ciężarówkę. Zmieniając się przy zadaniach, można uniknąć męczącej rutyny.
Oględziny są najciekawszą częścią tego procesu i to właśnie od nich zaczyna nasz
oddział. Mówię Nuggetowi, żeby niczego nie dotykał, dopóki nie zobaczy, jak ja to robię.
Opróżniam kieszenie nieboszczyka. Segreguję ich zawartość. Śmieci trafiają do
jednego kosza, elektronika do drugiego, biżuteria z metali szlachetnych do trzeciego,
pozostałe metale do czwartego. Portfele, torebki, papier, pieniądze - do śmieci. Niektórzy
rekruci nie potrafią się wyzbyć dawnych przyzwyczajeń i chodzą z kieszeniami wypchanymi
zwitkami bezużytecznych studolarówek.
Zdjęcia, dokumenty, każda pamiątka, która nie jest z materiałów ceramicznych śmieci. Niemal wszystkie kieszenie i portfele, niezależnie od tego, do kogo należały,
wypełnione są najróżniejszymi przedmiotami, których przeznaczenie było oczywiste jedynie
dla zmarłego właściciela.
Nugget nie odzywa się ani słowem, tylko obserwuje, jak przechodzę od ciała do ciała.
Hangar jest klimatyzowany, ale tego zapachu nic nie jest w stanie pokonać. Można się do
niego tylko przyzwyczaić jak do wszystkich nieuniknionych rzeczy i przestać go czuć po
kilku minutach.
To samo zresztą dotyczy wszystkich innych zmysłów. Oraz duszy. Po zobaczeniu
pięciuset martwych dzieciaków nie ma już takich rzeczy, które mogłyby cię zaszokować czy
poruszyć.
Nugget wciąż stoi za moimi plecami, nie odzywając się ani słowem.
- Mów, jeśli się źle poczujesz - ostrzegłem zaraz na wejściu. Nie ma nic gorszego niż
zarzygać sobie kombinezon od środka.
Z głośników nad naszymi głowami popłynęła muzyka. Większość chłopaków lubiła
słuchać hiphopu podczas oględzin, ja wolałem, gdy leciał metal albo soul. Nugget domagał
się jakiegoś zajęcia, więc poleciłem mu odnosić zniszczone ubrania do olbrzymich koszy.
Trafią do pieca jeszcze dziś, razem ze sprawdzonymi ciałami. Spalarnia mieści się tuż obok,
w elektrowni. Krążyły plotki, że czarny dym pochodzi z węgla, a szary ze spalonych ciał. Nie
byłem pewien, czy to prawda.
Te oględziny okazały się jednymi z najcięższych. Nie dość, że musiałem zajmować się
ciałami, to jeszcze miałem na głowie Nuggeta i musiałem uważać na resztę oddziału,

ponieważ nie towarzyszyli nam w tym miejscu żaden sierżant ani żaden dorosły, jeśli nie
liczyć zwłok. Pracowały tu same dzieciaki i czasem było tak jak w szkole, gdy nauczyciel
opuszcza klasę w trakcie lekcji. Każdemu odbijało.
Poza czasem oględzin i eliminacji rzadko mieliśmy kontakt z innymi oddziałami.
Walka o miejsca zapewniające awans była naprawdę zacięta, a ostra rywalizacja wykluczała
nawiązywanie przyjaźni.
Dlatego też widząc ciemnowłosą dziewczynę o jasnej cerze, która odbierała
sprawdzone ciała od Pączka, żeby załadować je na ciężarówkę, nie podszedłem do niej ani nie
zagadnąłem nikogo z jej oddziału, żeby zapytać, jak ma na imię. Po prostu przyglądałem się
przez chwilę, grzebiąc w kieszeniach martwych ludzi. Zauważyłem, że to ona kieruje ruchem
przy drzwiach, musiała dowodzić swoim oddziałem. Korzystając z porannej przerwy,
odciągnąłem Pączka na bok. To był naprawdę kochany dzieciak, milczący, ale nie dziwoląg.
Dumbo miał nawet teorię, że któregoś dnia Pączek się odblokuje i nie przestanie mówić przez
cały tydzień.
- Znasz może tę dziewczynę z dziewiętnastego oddziału, która z tobą teraz pracuje? zapytałem. Pączek skinął głową. - Wiesz coś o niej? - Pokręcił głową. - Właściwie po co ja
cię w ogóle pytam, co? - Wzruszył ramionami. - No dobra - westchnąłem. - Tylko nie mów
nikomu, że cię o to pytałem.
Po czterech godzinach pracy Nugget ledwie trzymał się na nogach. Potrzebował
chwili przerwy, więc zabrałem go na zewnątrz. Usiedliśmy, opierając się plecami o drzwi
hangaru, i patrzyliśmy na bliźniacze kolumny dwukolorowego dymu. Nugget zdjął hełm i
oparł głowę o chłodny metal. Jego policzki lśniły od potu.
- To tylko ludzie - powtórzyłem, nie wiedząc, co innego mógłbym powiedzieć. Z
czasem będzie łatwiej. Za każdym razem czuje się coraz mniej, aż w końcu staje się to tak
zwyczajne jak, sam nie wiem, mycie zębów czy ścielenie łóżka.
Patrzę na niego z napięciem, oczekując najgorszego. Boję się, że wybuchnie płaczem,
ucieknie, zacznie wrzeszczeć. Zamiast tego siedzi, wpatrując się tępo w przestrzeń, i czuję, że
to ja za chwilę eksploduję. Nie byłem zły na niego. Nie byłem zły na Reznika, który zmusił
mnie, żebym go tu przyprowadził. Byłem zły na nich, na tych sukinsynów, którzy za to
odpowiadali. Moje życie było nieistotne, wiedziałem, jak się skończy. Ale co z Nuggetem?
Miał pięć lat i czego mógł się spodziewać w przyszłości? I dlaczego komendant Vosch
przydzielił go do jednostki bojowej? Przecież ten mały nie dawał rady nawet unieść strzelby.
Może chodziło o to, żeby zaczynać jak najwcześniej, przyuczyć dzieciaki od samego
początku. Kiedy osiągną mój wiek, będą bezlitosnymi zabójcami, ludźmi, w których żyłach

płynie nitrogliceryna zamiast krwi.
- Wszystko w porządku, Zombie? - usłyszałem jego głos i poczułem dotknięcie dłoni
na ramieniu.
- Pewnie, nic mi nie jest - odparłem, zaskoczony tym, że teraz to on martwi się o mnie.
Przed hangarem zatrzymuje się duża ciężarówka z otwartą paką i oddział numer
dziewiętnaście zabiera się do ładowania ciał, rzucając nimi niczym workami z ryżem. Znów
zauważam ciemnowłosą dziewczynę, zmagającą się tym razem ze zwłokami jakiegoś
grubasa. Zanim wróciła do środka, rzuciła okiem w naszą stronę. Cudownie. Pewnie zaraz nas
zakapuje, żeby zdobyć parę punktów dla swojego oddziału.
- Cassie mówi, że to bez znaczenia, co z nami robią - odezwał się nagle Nugget. - Nie
mogą nas wszystkich pozabijać.
- Niby czemu? - zapytałem, bo naprawdę chciałbym poznać odpowiedź.
- Ponieważ nie tak łatwo nas zabić. Jesteśmy niepokorna... niepokalan... niepoko...
- Niepokonani?
- Właśnie tak! - ucieszył się i poklepał mnie uspokajająco po ramieniu. - Niepokonani.
Czarny dym, szary dym. Chłód szczypiący w policzki i ciepłota naszych ciał,
uwięzionych w kombinezonach. Zombie i Nugget siedzący pod niebem zakrytym chmurami,
ponad którymi czai się statek matka, przyczyna szarego dymu, przyczyna wszystkiego.

46
Każdej nocy po zgaszeniu świateł Nugget wspina się na moją pryczę, żebyśmy razem
odmówili modlitwę, a ja pozwalam mu zostać, dopóki nie zaśnie. Potem przenoszę go na jego
łóżko. Tank co chwila powtarza, że mnie zakapuje, zwłaszcza gdy wydaję rozkaz, który mu
się nie podoba. Ale tego nie robi. Mam wrażenie, że sam każdego dnia czeka na chwilę
modlitwy.
Nie mogłem wyjść ze zdziwienia, jak szybko Nugget przywykł do obozowego życia.
Dzieciaki już tak mają, potrafią się przyzwyczaić do wszystkiego. Nie był jeszcze w stanie
udźwignąć broni, ale robił wszystko inne, czasem lepiej niż starsze dzieci. Był szybszy na
torze przeszkód niż Umpa i przyswajał nową wiedzę lepiej niż Flintstone. Tylko Filiżanka go
nie znosiła. Przypuszczałem, że jest zazdrosna - przed pojawieniem się Nuggeta to ona była
najmłodsza w oddziale.
W czasie pierwszego alarmu przeciwlotniczego Nuggetowi trochę odbiło. Podobnie
jak reszta z nas nie miał pojęcia, że ogłoszą alarm, ale w odróżnieniu od nas nie wiedział
również, co się wtedy dzieje.
Naloty odbywały się średnio raz w miesiącu, zawsze w środku nocy. Od jazgotu syren
trzęsły się drewniane podłogi, a wszyscy miotali się w ciemnościach, próbując włożyć na
siebie kombinezon i buty, złapać karabin, wybiec z baraku i dołączyć do setek rekrutów
biegnących w stronę tunelu prowadzącego do schronu.
Nugget zaczął wyć jak oszalały i przylgnął do mnie jak mały szympans do matki,
bojąc się, że za chwilę zaczną nas bombardować statki obcych. Mieliśmy już kilkuminutowe
opóźnienie, więc wrzasnąłem, żeby się uspokoił i biegł za mną. Nic z tego. Musiałem
przerzucić go sobie przez ramię i przełożyć karabin do drugiej ręki. Wypadłem na zewnątrz
nękany wspomnieniem innego dziecka wrzeszczącego w środku nocy. To dodało mi skrzydeł.
Pędzę

do

włazu,

pokonuję

cztery

kondygnacje

schodów

skąpanych

w

pomarańczowym świetle. Głowa Nuggeta obija się o moje plecy, kiedy mijam stalowe drzwi,
kierując się krótkim korytarzem do kolejnych, też obitych blachą, prowadzących w głąb
kompleksu. Zamknęły się za moimi plecami, odcinając nas pod ziemią. Nugget uznał, że
największe zagrożenie minęło, więc mogłem go wreszcie odstawić na ziemię.
Schron to plątanina mrocznych korytarzy, ale byłem w nim już tyle razy, że mógłbym
odnaleźć drogę nawet z zamkniętymi oczami. Przekrzykując wycie syren, kazałem
Nuggetowi biec za sobą i ruszyłem przed siebie. Minął nas oddział podążający w przeciwnym
kierunku.

W prawo, w lewo, znowu w prawo, jeszcze raz w lewo i ostatni korytarz. Wolną ręką
łapię Nuggeta za kark, żeby się nie wywrócił. Widzę nasz oddział klęczący w ślepym zaułku i
celujący z karabinów w metalową kratę, która osłania kanał wentylacyjny prowadzący na
zewnątrz schronu.
Stojący z tyłu Reznik nie odrywa wzroku od tarczy stopera.
Niech to szlag.
Spóźniliśmy się o czterdzieści osiem sekund. Czterdzieści osiem sekund, które będą
nas kosztowały trzy dni bez czasu wolnego i sprawią, że nasz oddział spadnie o kilka miejsc
na tablicy. Czterdzieści osiem sekund, przez które spędzimy jeszcze Bóg wie ile czasu w
towarzystwie Reznika.
Po powrocie do baraków nikt nie mógł zasnąć. Połowa oddziału wściekła się na mnie,
druga połowa na Nuggeta. Tank oczywiście o wszystko obwiniał mnie.
- Mogłeś go zostawić! - wrzeszczał z poczerwieniałą od gniewu twarzą.
- Po to właśnie są te ćwiczenia - przypomniałem. - A co gdyby to był prawdziwy
nalot?
- Mielibyśmy go z głowy.
- Nugget jest takim samym członkiem oddziału jak reszta z nas.
- Ty dalej nic nie rozumiesz, prawda? To przecież odwieczne prawo cholernej natury,
że słabi i chorzy muszą zdechnąć! - Skopał z nóg buty i wcisnął je do szafki przy łóżku. Gdyby to ode mnie zależało, wpakowałbym ich do spalarni razem z zarażonymi!
- Zabijanie ludzi? Czy nie tym zajmują się Przybysze?
Poczerwieniał jak burak, potrząsając bezsilnie pięścią w powietrzu i piorunując
wzrokiem Flintstonea, który próbował go uspokoić.
- Każdy, kto jest słaby, stary, powolny, głupi lub po prostu zbyt mały, musi umrzeć! wrzeszczał dalej. - Wszyscy, którzy nie są zdolni do pomocy w walce, tylko nam
przeszkadzają!
- Powinniśmy ich spisać na straty, tak?
- Jesteśmy tak silni, jak najsłabsze ogniwo w naszym łańcuchu! - wycharczał. - To
prawo natury, Zombie. Przetrwają najmocniejsi.
- Wyluzuj stary. - Flintstone wciąż próbował uspokoić kumpla. - Zombie ma rację.
Nugget jest częścią oddziału.
- Odwal się! - ryknął Tank. - Wszyscy się odwalcie! Wsiedliście na mnie, jakby to
była moja wina, jakbym to ja odpowiadał za to gówno!
- Zrób coś, Zombie! - błagał Dumbo. - On zaraz zamieni się w dorotkę.

Dorotka to była ksywka jednego z rekrutów, który pewnego dnia zaczął walić na
strzelnicy do ludzi ze swojego oddziału. Zanim sierżant trafił go w głowę z pistoletu, zdążył
zabić dwie osoby i ranić dwie kolejne. Co tydzień pojawiały się opowieści o nowych
dorotkach albo, jak to jeszcze inaczej określano, „ludziach, którzy poszli w odwiedziny do
czarnoksiężnika”. Niektórzy pękali, gdy napięcie niebezpiecznie rosło. Czasem rzucali się na
innych, co stawiało pod znakiem zapytania rozsądek komendantury, dającej do ręki broń
poważnie zaburzonym dzieciakom.
- Wal się, Dumbo! - Tank wciąż nie przestawał się wydzierać.
- Co ty w ogóle wiesz? Co wy w ogóle wiecie?! Chciałbyś mi może objaśnić, co my
tu, u diabła, robimy? A może ty, dowódco oddziału? Możesz mi odpowiedzieć? Albo mi ktoś
powie, albo rozwalę ten burdel w drobny mak! Rozwalę wszystko i wszystkich, bo ta sytuacja
jest zbyt popieprzona! Będziemy walczyć z tym czymś, co zabiło siedem miliardów ludzi? Co
mamy im przeciwstawić? Jego?! - Wskazał lufą karabinu w stronę Nuggeta, który przywarł z
całych sił do mojej nogi. - Mamy to zrobić z nim?
Tank wybuchł histerycznym śmiechem.
Na widok broni wszyscy zamarli.
- Szeregowy, natychmiast opuśćcie ten karabin - odezwałem się spokojnym głosem,
unosząc pojednawczo ręce.
- Nie będziesz mi rozkazywał - odpowiedział, stojąc przy swojej pryczy i opierając
broń na biodrze. Zdecydowanie wyruszył na spotkanie z czarnoksiężnikiem. - Nikt mi nie
będzie rozkazywał.
Spoglądam kątem oka na stojącego najbliżej niego Flintstonea, który odpowiada mi
prawie niezauważalnym skinięciem głowy.
- Czy wy, debile, naprawdę nie rozumiecie, dlaczego oni nas jeszcze nie zaatakowali?
- Tank przestał się śmiać i zaczął płakać.
- Przecież wiecie, że mogliby to zrobić bez żadnego problemu. Wiedzą, że tu
jesteśmy, wiedzą, co robimy, więc dlaczego nam na to pozwalają?
- Nie mam pojęcia, Tank - przyznaję spokojnie. - Dlaczego?
- Ponieważ jest już po wszystkim, a to, co robimy, nie ma najmniejszego znaczenia.
Już po wszystkim! - wrzasnął, wymachując karabinem na wszystkie strony. Jeśli naciśnie
spust... - Ja, ty, wszyscy w tej bazie jesteśmy już historią! Jesteśmy...
Flint rzucił się do przodu, przygniatając go całym ciężarem ciała i wyrywając mu broń
z ręki. Upadając, Tank walnął głową w krawędź pryczy, a potem zwinął się w kłębek na
podłodze, gdzie wrzeszczał z wszystkich sił, trzymając się oburącz za skronie, a kiedy

zabrakło mu tchu, ponownie nabrał powietrza i znowu zaczął ryczeć. Umpa dyskretnie
przysunął się bliżej mnie i stanął obok Nuggeta, który wciąż wczepiał się w moją nogę i
ukryty za moimi plecami, nie odrywał wzorku od wijącego się po podłodze Tanka. Tylko na
naszej siedmioletniej koleżance Filiżance cała sytuacja nie zrobiła najmniejszego wrażenia.
Ze stoickim spokojem siedziała na swojej pryczy i patrzyła na Tanka tak, jakby każdej nocy
darł się jak opętany, że próbują go zamordować.
I wtedy właśnie to do mnie dotarło. Oni naprawdę próbowali nas zamordować. Bardzo
powoli i okrutnie zabijali nasze dusze. Przypomniałem sobie słowa komendanta: tu nie chodzi
o pozbawienie nas zdolności do walki, tylko o odebranie nam woli do dalszych zmagań.
To było szalone i bezsensowne, a Tank jako jedyny to dostrzegł.
Właśnie dlatego musiał odejść.

47
Sierżant zgadzał się ze mną i Tank zniknął o poranku, zabrany do szpitala na
kompleksowe badania psychologiczne. Jego prycza pozostała pusta przez cały tydzień,
podczas gdy nasz pięcioosobowy oddział spadał coraz niżej w rankingu. Straciliśmy szansę na
awans, nie mogliśmy liczyć na to, że zamienimy kombinezony na prawdziwe mundury i
wyjdziemy na zewnątrz, poza elektryczne ogrodzenie i drut kolczasty, by choć częściowo
odpłacić obcym za to, co nam zrobili.
Nie rozmawialiśmy o Tanku. Było tak, jakby nigdy nie istniał. Musieliśmy wierzyć, że
system wciąż działa idealnie, a on był w nim tylko zwykłym błędem.
Kilka dni później, podczas służby w hangarze oględzin, Dumbo przywołał mnie do
swojego stołu. Jako że trenowano go na sanitariusza polowego, musiał dokonywać sekcji
wskazanych ciał, ucząc się podstaw anatomii, najczęściej na zwłokach zarażonych. Kiedy do
niego podszedłem, nie odezwał się ani słowem, tylko wskazał głową ciało leżące na stole.
Tank.
Przez długą chwilę gapiliśmy się na niego w milczeniu, a on patrzył nieruchomo w
sufit. Zwłoki były tak świeże, że nie mogliśmy uwierzyć, że nie żyje. Dumbo rozejrzał się
dookoła, sprawdzając, czy nikt nas nie podsłuchuje.
- Nie mów Flintowi - szepnął.
Skinąłem głową.
- Na co umarł? - zapytałem cicho.
Dumbo potrząsnął głową, pocąc się pod hełmem.
- To właśnie jest najbardziej poryte. Nie potrafię niczego znaleźć.
Przyjrzałem się uważniej zwłokom Tanka. Nie były blade, jego skóra wciąż miała
różowy odcień i nie widziałem żadnych ran. W jaki sposób umarł? A może znów odwalił
dorotkę na oddziale psychiatrycznym i naćpał się lekami?
- Możesz go otworzyć? - zapytałem.
- Zapomnij. Nie mam zamiaru kroić Tanka. - Spojrzał na mnie, jakbym kazał mu
skoczyć z urwiska.
Skinąłem głową. To był durny pomysł. Dumbo nie jest lekarzem, tylko
dwunastolatkiem. Raz jeszcze rozejrzałem się po hangarze.
- Zdejmij go z tego stołu - poleciłem. - Nie chcemy, żeby ktoś jeszcze go zobaczył.
Ja też nie chciałem go oglądać. Odwróciłem się, czując, że zaraz zwymiotuję, ale
nagle o czymś pomyślałem. Delikatnie zmieniłem ułożenie głowy Tanka, tak by patrzył na

ścianę, i przesunąłem palcami po jego karku.
- Podaj mi skalpel, Dumbo - poprosiłem.
Nigdy jeszcze nie ciąłem ludzkiego ciała. Tego typu zajęcia nie znajdowały się nigdy
zbyt wysoko na liście moich zainteresowań. Pogrzebałem palcem w ranie i wydłubałem z niej
wszczepione Tankowi urządzenie. Dumbo patrzył na mnie osłupiałym wzrokiem.
- To dla kolejnego rekruta - wyjaśniłem. - Nie ma sensu, żeby się marnowało.
Chwilę później ciało Tanka powędrowało na zewnątrz, wraz z resztą sprawdzonych
zwłok. Załadowano je na ciężarówkę i wywieziono w ostatnią podróż, prosto do spalarni,
gdzie zostanie pochłonięte przez ogień, a jego prochy zmieszają się z szarym dymem i
powędrują ku niebu, by opaść w końcu na nas pod postacią niewidzialnych pyłków.
Pozostanie z nami - na nas - aż do wieczornego prysznica, gdy zmyjemy z siebie resztki
swojego towarzysza, spuszczając je wraz z wodą do szamba, gdzie zmieszają się z naszymi
odchodami i wsiąkną ostatecznie w ziemię

48
Zastępstwo za Tanka pojawiło się dwa dni później. Wiedzieliśmy, że możemy się
kogoś spodziewać, ale znaliśmy tylko ksywkę - Ringer - wyjawioną przez Reznika podczas
wieczornej sesji pytań. Po jego wyjściu rozgorzała zaciekła dyskusja. Jeśli Reznik nadawał
komuś ksywkę, to nie robił tego bez powodu.
- Co znaczy Ringer? - zapytał Nugget, podchodząc do mojej pryczy.
- To określenie z wyścigów konnych - wyjaśniłem. - Oznacza podstawionego konia,
który pozwala zmienić wynik gonitwy. W tym wypadku oznacza kogoś, kto jest bardzo dobry
w tym, co robi.
- Pewnie chodzi o strzelanie - zgadywał Flint. - W tym przecież jesteśmy najsłabsi.
Pączek jest niezły, ja sobie jakoś radzę, ale ty, Dumbo, i Filiżanka kompletnie dajecie ciała.
Nie mówiąc już o Nuggecie, który nawet nie potrafi nacisnąć spustu.
- Cho no tu i powiedz raz jeszcze, że daję ciała! - wrzasnęła na niego Filiżanka, jak
zwykle gotowa do walki. Gdybym był prawdziwym dowódcą, dałbym jej karabin, parę
zapasowych magazynków i puścił luzem, żeby sobie postrzelała do wszystkich zarażonych w
promieniu stu kilometrów.
Po modlitwie Nugget tak długo kręcił się i wiercił za moimi plecami, że nie
wytrzymałem i syknąłem, żeby spadał do swojego łóżka.
- To musi być ona - wyszeptał wreszcie.
- Jaka ona?
- Ringer. To na pewno jest Cassie, mówię ci, Zombie.
Dopiero po kilku sekundach skojarzyłem, o kim mówi. Jezu, tylko nie to.
- Raczej nie wydaje mi się, by Ringer była twoją siostrą - mówię.
- Ale nie możesz być tego pewien.
Omal nie powiedziałem mu wtedy, żeby przestał się zachowywać jak idiota, ponieważ
jego siostra na pewno nie żyje. Udało mi się powstrzymać tylko dlatego, że Cassie była dla
niego tak ważna jak dla mnie srebrny medalik. Jeśli ona zniknie, nic go już nie powstrzyma
przed wpadnięciem w objęcia tornada i podróżą do Oz, śladem innych dorotek z naszego
obozu. To właśnie dlatego armia złożona z dzieci ma sens. Dorośli nie tracą czasu na
myślenie życzeniowe. Docierają do prawdy i lądują na tym samym stole sekcyjnym co Tank.
O poranku wciąż jesteśmy w piątkę. Ringer nie pojawia się ani podczas ćwiczeń na
placu, ani w kantynie. Sprawdzamy broń i zbieramy się na strzelnicy po drugiej stronie
dziedzińca. Dzień jest słoneczny, ale bardzo zimny. Milczymy, zastanawiając się, jak może

wyglądać ten nowy dzieciak.
To Nugget pierwszy go zauważa. Stoi na strzelnicy w tak wielkiej odległości od
tarczy, że od razu przyznajemy rację Flintstoneowi: Ringer musi być cholernie dobrym
strzelcem. W wysokiej trawie pojawia się kolejny cel i - BUM, BUM - tarcza eksploduje.
Następny cel, ten sam efekt. Z boku stoi Reznik, kierujący szybkością pojawiania się celów.
Zauważywszy nas, jeszcze szybciej naciska kolejne guziki. Jedna po drugiej podnoszą się
kolejne tarcze, a dzieciak trafia je, zanim zdążą się całkiem wyprostować. Za moimi plecami
rozlega się gwizd Flintstonea jako wyraz aprobaty.
- Dobry jest.
Nugget zauważa to wcześniej od pozostałych. Nie wiem, co zwraca jego uwagę, może
układ ramion, a może kształt bioder, ale stwierdza:
- To nie jest chłopak - i rusza pędem ku samotnej figurce trzymającej karabin, z
którego lufy wciąż unosi się smużka dymu.
Dziewczyna odwróciła się, zanim do niej dobiegł, i Nugget gwałtownie stanął w
miejscu. Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie przemieszane z rozczarowaniem.
Najwyraźniej Ringer nie była jego siostrą.
Z daleka zdawała się wyższa. Co najmniej tak wysoka jak Dumbo, chociaż
zdecydowanie szczuplejsza i starsza. Zgadywałem, że może mieć jakieś piętnaście albo
szesnaście lat. Chochlikowata twarz, ciemne, głęboko osadzone oczy, idealnie biała skóra i
czarne, proste włosy. Najpierw jednak dostrzegało się jej oczy. Wpatrując się w nie przez
długi czas, można było dojść do dwóch równoważnych wniosków: albo tkwi w nich tak
głęboko ukryta tajemnica, że nie potrafisz jej dostrzec, albo jest w nich kompletna pustka.
Widziałem ją już wcześniej w hangarze oględzin. To ona patrzyła na mnie i Nuggeta,
gdy wyszliśmy odetchnąć.
- To dziewczyna - zauważyła Filiżanka, marszcząc nos, jakby wyczuła coś
śmierdzącego. Nie dość, że straciła pozycję najmłodszego członka oddziału, to jeszcze
przestała być jedyną dziewczyną w naszej szóstce.
- I co my z nią teraz zrobimy? - Dumbo zaczął nagle panikować.
Nie mogłem się powstrzymać.
- Awansujemy na pierwsze miejsce - odpowiedziałem z szerokim uśmiechem.
I miałem rację.

49
Pierwszą noc Ringer w naszym baraku można określić jednym słowem: krępująca.
Żadnych pogaduszek. Żadnych żarcików. Żadnych przechwałek. Odliczaliśmy kolejne
minuty do zgaszenia świateł jak banda nerwowych nastolatków przed pierwszą randką. Być
może inne oddziały miały dziewczyny w jej wieku, my dotychczas mieliśmy tylko Filiżankę.
Zdawało się, że Ringer nie zwraca uwagi na nasze zażenowanie. Usiadła na krawędzi
pryczy należącej poprzednio do Tanka i zabrała się do rozkładania i czyszczenia karabinu.
Całkowicie ją to pochłonęło. Widać to było po sposobie, w jaki przesuwała naoliwioną
szmatką po całej długości lufy, polerując ją tak długo, aż czarny metal zaczynał lśnić
wszystkimi barwami tęczy. Staraliśmy się na nią nie patrzeć, to było zbyt bolesne. Złożyła
karabin z powrotem i schowała go ostrożnie do szafki przy łóżku, a potem podeszła do mojej
pryczy. Poczułem dziwny ucisk w piersi. Nie rozmawiałem z dziewczyną w swoim wieku od
czasu... Właściwie od kiedy? Od początku zarazy? Starałem się nie myśleć o życiu przed
zarazą. Należało do Bena, a ja nazywałem się Zombie.
- To ty jesteś dowódcą? - Jej głos był tak wyprany z emocji jak jej spojrzenie. Dlaczego?
- A dlaczego nie? - odpowiedziałem pytaniem na jej zaczepkę.
Spojrzała na mnie z góry, stojąc przede mną w samych szortach i przydziałowej
koszulce. Jej grzywka kończyła się tuż nad brwiami. Dumbo i Umpa oderwali się od gry w
karty i patrzyli w naszą stronę. Filiżanka uśmiechała się pod nosem, wyczuwając
nadchodzącą walkę. Flintstone odłożył kolejny poskładany kombinezon na stertę czystego
prania.
- Jesteś fatalnym strzelcem - stwierdziła Ringer.
- Mam za to inne talenty. - Usiadłem na pryczy, krzyżując ręce na piersiach. Powinnaś mnie kiedyś zobaczyć ze skrobaczką do ziemniaków.
- Masz niezłe ciało - oceniła, wywołując czyjś cichy śmiech. Domyślałem się, że to
Flint. - Ćwiczyłeś jakieś sporty?
- Tak. Kiedyś.
Pochyliła się nade mną na szeroko rozstawionych nogach, opierając ręce na biodrach.
Nie mogłem wytrzymać spojrzenia tych ciemnych oczu. Co się w nich kryło? Wszystko czy
nic?
- Futbol? - zgadywała.
- Zgadza się.

- Bejsbol pewnie też?
- Jak byłem młodszy.
- Podobno koleś, którego zastępuję, odwalił dorotkę? - zmieniła nagle temat.
- Zgadza się.
- Czemu?
- Myślisz, że ma to znaczenie? - Wzruszyłem ramionami.
Skinęła głową. Nie miało.
- W poprzednim oddziale to ja byłam dowódcą.
- Mogłem się domyślić.
- To, że teraz nami dowodzisz, wcale nie oznacza, że zostaniesz sierżantem, jeśli uda
nam się awansować.
- Mam nadzieję, że to prawda.
- Wiem, że to prawda. Pytałam.
Okręciła się na pięcie i wróciła do swojej pryczy. Spojrzałem na swoje stopy,
stwierdzając, że powinienem przyciąć paznokcie. Ringer miała bardzo małe stopki z
drobniutkimi paluszkami. Kiedy ponownie podniosłem wzrok, dziewczyna przerzuciła
ręcznik przez ramię i ruszyła w stronę prysznica.
- Jeśli ktokolwiek mnie dotknie, zginie - oznajmiła, zatrzymując się na chwilę przy
drzwiach. Nie próbowała nam grozić ani nie żartowała. Po prostu nas poinformowała.
- Przekażę pozostałym - obiecałem.
- I żadnego podglądania ani włażenia, gdy jestem pod prysznicem. Domagam się
całkowitej prywatności.
- Zgoda. Coś jeszcze?
Milczała przez chwilę, wpatrując się we mnie z drugiego końca pokoju. Wyczuwałem
narastające napięcie.
- Lubię grać w szachy - stwierdziła wreszcie. - Potrafisz? - Musiałem pokręcić głową.
- A może któryś z pozostałych zboków potrafi? - ryknęła w stronę reszty chłopaków.
- Nie - odpowiedział jej Flint. - Ale gdybyś miała ochotę na partyjkę rozbieranego
pokera...
Zanim zerwałem się z łóżka, było po wszystkim. Flint wylądował na podłodze,
trzymając się za gardło i majtając nogami w powietrzu jak jakiś robak. Ringer pochyliła się
nad nim.
- Prosiłabym również o powstrzymanie się od seksistowskich samczych uwag.
- Jesteś super! - wrzasnęła nagle Filiżanka. Może przemyślała raz jeszcze całą sytuację

i uznała, że druga dziewczyna w oddziale to wcale nie takie najgorsze dla niej rozwiązanie.
- Właśnie załatwiłaś sobie dziesięć dni na połowie racji żywieniowej - oznajmiłem.
Wina Flinta była oczywista, ale pod nieobecność Reznika to ja odpowiadałem za porządek i
Ringer musiała o tym wiedzieć.
- Napiszesz raport? - zapytała. W jej głosie nie było nawet cienia strachu czy gniewu.
Ani żadnych innych emocji.
- Nie. Daję ci ostrzeżenie.
Skinęła głową, odsunęła się od Flinta i przeciskając się obok mnie, zgarnęła swoje
przybory kosmetyczne. Pachniała - no cóż
- pachniała jak dziewczyna i przez chwilę zakręciło mi się od tego w głowie.
- Odwdzięczę się za tę przysługę - oznajmiła, odgarniając grzywkę - kiedy już zostanę
sierżantem i zacznę dowodzić pięćdziesiątym trzecim oddziałem.

50
Tydzień po przybyciu Ringer nasz oddział awansował z dziesiątego miejsca na
siódme. Po trzech tygodniach przegoniliśmy dziewiętnastkę i zajęliśmy piąte miejsce. Potem,
kiedy zostały nam już tylko dwa tygodnie, dotarliśmy do ściany. Do czwartego miejsca
zabrakło nam szesnastu punktów. Nie wierzyliśmy, że uda nam się to nadrobić.
Pączek, który niewiele mówił, ale za to doskonale radził sobie z liczbami, rozłożył
wszystko na czynniki pierwsze. Poprawić mogliśmy tylko jedną kategorię. Zajmowaliśmy
drugie miejsce w biegu z przeszkodami, trzecie w alarmach przeciwlotniczych iewakuacji
oraz pierwsze w „innych obowiązkach”, kategorii tak obszernej, że zawierała punkty
przydzielane zarówno za poranną inspekcję, jak i „zachowanie właściwe uzbrojonym
jednostkom”. Naszą piętą achillesową były umiejętności strzeleckie, w których zajmowaliśmy
szesnaste miejsce, chociaż mieliśmy w składzie tak rewelacyjnych strzelców, jak Ringer i
Pączek. Jeśli nie zdołamy poprawić wyników w ciągu najbliższych dwóch tygodni, mamy
przerąbane.
Oczywiście nie trzeba znać się na liczbach, żeby wiedzieć, dlaczego nasz wynik był
tak niski. Dowódca oddziału kiepsko strzelał. W związku z tym poszedł do instruktora i
poprosił o dodatkowe ćwiczenia, ale jego wyniki ani trochę się nie poprawiły. Nie miałem
złej techniki. Robiłem wszystko, co trzeba, w odpowiedniej kolejności. Mimo to jeśli udało
mi się oddać poprawnie jeden strzał na trzydzieści, to można było mówić o szczęściu. Ringer
też sądziła, że mam pecha. Twierdziła, że nawet Nugget mógłby raz trafić na trzydzieści
strzałów. Starała się tego nie okazywać, ale mój brak umiejętności w tej dziedzinie strasznie
ją wkurzał. Jej poprzedni oddział zajmował drugie miejsce. Gdyby nie została przeniesiona,
miałaby gwarancję ukończenia szkolenia z pierwszą lokatą i byłaby pierwsza w kolejce do
awansu.
- Mam dla ciebie propozycję - powiedziała pewnego ranka, kiedy wyszliśmy na
poranną przebieżkę. Założyła na głowę opaskę, by podtrzymać jedwabistą grzywkę. Nie
żebym zauważał tę jedwabistość. - Pomogę ci, ale pod jednym warunkiem.
- Czy to ma coś wspólnego z szachami?
- Zrezygnuj z dowodzenia oddziałem. - Rzuciłem na nią okiem. Pod wpływem chłodu
jej policzki o barwie kości słoniowej mocno się zaróżowiły. Ringer często milczała, chociaż
nie tak często jak Pączek, za to żaden szczegół nie umykał jej uwadze. Przebywanie w jej
towarzystwie sprawiało, że zaczynałeś się denerwować. Wydawało się, że spojrzenie ma tak
ostre jak ostrza chirurgiczne Dumbo i tnie cię nimi na kawałki, żeby zobaczyć, co masz w

środku. - Nie prosiłeś o nie. Nie obchodziło cię stanowisko. Dlaczego ja nie miałabym go
dostać? - spytała ze wzrokiem utkwionym w ścieżkę.
- Czemu aż tak ci na tym zależy?
- Wydawanie rozkazów daje największą szansę na przetrwanie.
Biegliśmy ścieżką, która prowadziła z podwórza przez parking koło szpitala aż do
drogi na lotnisko. Przed sobą mieliśmy teraz elektrownię wypluwającą kłęby czarnego i
szarego dymu.
- To może zrobimy inaczej - zasugerowałem. - Ty mi pomożesz, a jeśli wygramy,
ustąpię z funkcji.
To była czcza obietnica. Byliśmy rekrutami. Nie my decydowaliśmy, kto jest dowódcą
oddziału, tylko Reznik. Wiedziałem, że tak naprawdę nie chodzi jej o dowodzenie, tylko o to,
kto zostanie sierżantem, kiedy zostaniemy zmobilizowani do aktywnej służby. Bycie
dowódcą oddziału nie gwarantowało promocji, ale z pewnością nie mogło zaszkodzić.
Nad naszymi głowami przeleciał wracający z nocnego patrolu helikopter.
- Zastanawiałeś się kiedyś, jak to zrobili? - spytała, patrząc, jak maszyna skręca w
stronę lądowiska. - Jak uruchomili wszystko po przejściu fali elektromagnetycznej?
- Nie - odpowiedziałem szczerze. - A ty jak myślisz?
Jej oddech tworzył małe białe obłoczki w lodowatym powietrzu.
- Podziemne bunkry, nic innego. Albo...
- Albo co?
Potrząsnęła głową, wydymając zaróżowione od zimna policzki. Czarne włosy huśtały
się w rytm jej kroków, odbijając refleksy porannego słońca.
- To zbyt szalone - powiedziała w końcu. - Chodź, zobaczymy, na co cię stać, gwiazdo
futbolu.
Byłem od niej o dziesięć centymetrów wyższy. W czasie gdy ja robiłem jeden krok,
ona musiała zrobić dwa. Wygrałem.
O włos.
Tego popołudnia poszliśmy na strzelnicę, zabierając ze sobą Umpę, żeby obsługiwał
cele. Ringer obserwowała przez kilka minut, jak próbuję w coś trafić, po czym wydała
ekspercką opinię.
- Jesteś okropny.
- Na tym polega problem. Na moim okropieństwie. - Obdarzyłem ją swoim
najlepszym uśmiechem. Słynąłem z uśmiechu, nim spadł na nas kosmiczny Armagedon. Nie
chciałbym się zanadto przechwalać, ale starałem się nigdy nie uśmiechać, prowadząc

samochód, żeby nie oślepiać jadących z naprzeciwka kierowców. Ale na Ringer nie zrobiłem
wrażenia. Nie zmrużyła oczu na widok tej oszałamiającej jasności. Nawet nie mrugnęła.
- Masz dobrą technikę. Co się dzieje, kiedy strzelasz?
- Ogólnie mówiąc, pudłuję.
Potrząsnęła głową. Skoro już mowa o uśmiechach, nie widziałem jeszcze jej nawet
wymuszonego grymasu. Postanowiłem, że zrobię wszystko co w mojej mocy, by ją rozbawić.
To była bardziej myśl Bena niż Zombie, ale stare nawyki trudno wykorzenić.
- Mam na myśli to, co dzieje się pomiędzy tobą a celem - wyjaśniła.
Co?
- Hm, kiedy wyskakuje...
- Nie. Co dzieje się tutaj. - Wskazała moją prawą dłoń. - I tam.
- Machnęła ręką w kierunku celu dwadzieścia metrów dalej.
- Nie rozumiem, Ringer.
- Musisz myśleć o broni jak o elemencie własnego ciała. To nie karabin strzela, to ty
strzelasz. To jak zdmuchiwanie dmuchawca. Wydychasz pocisk. - Zdjęła broń z ramienia i
skinęła głową Umpie. Nie wiedziała, gdzie wyskoczy cel, ale i tak trafiła go w głowę, zanim
na dobre się pokazał. - Chodzi o to, że wszystko jest częścią ciebie. Broń jest częścią ciebie.
Pocisk jest częścią ciebie. Cel jest częścią ciebie. Nie ma niczego, co byłoby odrębne.
- Czyli zasadniczo chodzi o to, że mam sobie odstrzelić łeb.
- Prawie udało mi się ją rozbawić. Skrzywiła lewy kącik ust.
- Bardzo to wszystko przypomina zen.
Ściągnęła brwi. Przegrałem.
- Raczej mechanikę kwantową.
Kiwnąłem poważnie głową.
- Jasne. To właśnie chciałem powiedzieć. Mechanika kwantowa.
Przekrzywiła głowę. Aby ukryć uśmiech? Czyli nie wywróci ze złością oczami?
Kiedy ponownie podchwyciłem jej wzrok, taksowała mnie intensywnym, niepokojącym
spojrzeniem.
- Chcesz awansować?
- Chcę znaleźć się jak najdalej od Reznika.
- To nie wystarczy. - Wskazała palcem na jedną z figur. Wiatr tarmosił jej grzywkę. Co widzisz, kiedy patrzysz na cel?
- Widzę wyciętą z kartonu figurę ludzką.
- Dobrze, ale kogo widzisz?

- Rozumiem, o co ci chodzi. Czasami widzę Reznika.
- Pomaga?
- Ty mi powiedz.
- Chodzi o stworzenie połączenia - wyjaśniła. Skinęła dłonią, żebym usiadł.
Usadowiła się naprzeciwko i wzięła mnie za ręce. Jej dłonie były lodowate. - - Zamknij oczy.
Och, daj spokój, Zombie. Twój sposób się sprawdza? No właśnie. Okej, pamiętaj, że nie
chodzi o ciebie i cel. Nie chodzi o to, co jest pomiędzy wami, ale o to, co was łączy. Pomyśl o
lwie i gazeli. Co mają wspólnego?
- Hm... Głód?
- To lew. Pytam, co jest pomiędzy nimi.
Ciężka sprawa. Może to był zły pomysł, żeby przyjmować jej pomoc. Nie tylko
zdołałem ją przekonać, że jestem beznadziejnym żołnierzem, ale istnieje też całkiem realna
możliwość, że wkrótce uzna mnie za idiotę.
- Strach - szepnęła mi do ucha, jakby dzieliła się sekretem. - Gazela boi się, że
zostanie pożarta. Lew, że umrze z głodu. Strach jest łańcuchem, który ich scala. - Łańcuch.
Miałem go w kieszeni przyczepiony do srebrnego medalionu. Moja siostra umarła wczoraj,
tysiąc lat temu. Już po wszystkim. To się nigdy nie skończy. Czas od tamtej nocy nie płynął
liniowo, tylko poruszał się po okręgu. Zacisnąłem palce na jej dłoniach. - Nie wiem, co jest
dla ciebie spoiwem - ciągnęła dziewczyna, a jej ciepły oddech owiewał moje ucho. - Dla
każdego to coś innego. Oni wiedzą. Dzięki Krainie Czarów. To właśnie sprawiło, że włożyli
ci w ręce broń, i to samo łączy cię z celem. - A potem dodała, jakby czytając w moich
myślach: - To nie jest prosta linia, Zombie. To krąg.
Otworzyłem oczy. Zachodzące słońce stworzyło wokół jej głowy aureolę złotego
światła.
- Odległość nie istnieje.
Skinęła głową i szturchnęła mnie, żebym wstał.
- Ściemnia się.
Podniosłem karabin i oparłem kolbę o ramię. Nie wiedziałem, gdzie pojawi się cel tylko tyle że na pewno się pojawi. Ringer dała znak Umpie. Wysoka, martwa trawa
zaszeleściła przez sekundę po mojej prawej stronie. Tym razem starczyło mi czasu. Miałem
całą wieczność.
Odległość nie istniała. Nic nie oddzielało mnie od celu.
Tarcza rozpadła się z satysfakcjonującym trzaskiem. Umpa krzyknął, wymachując
pięściami w powietrzu. Zapomniałem się i złapałem Ringer w talii, podrywając ją z ziemi i

kręcąc w kółko. Przez jedną bardzo niebezpieczną sekundę omal jej nie pocałowałem. Kiedy
postawiłem ją z powrotem na ziemi, zrobiła kilka kroków do tyłu i starannie odgarnęła włosy
za ucho.
- To było nie do przyjęcia - stwierdziła. Nie wiem, które z nas wstydziło się bardziej.
Oboje staraliśmy się złapać oddech. Może z różnych przyczyn. - Zrób to jeszcze raz rozkazała.
- Co? Mam strzelać czy kręcić się w kółko?
Kącik jej ust drgnął. Och, byłem tak blisko.
- Zajmijmy się tym, co ważne.

51
Zakończenie szkolenia.
Kiedy wróciliśmy z porannej wyżerki, czekały na nas nowe mundury - wyprasowane,
nakrochmalone i równiutko złożone na naszych pryczach. Dodatkową miłą niespodzianką
były opaski wyposażone w najnowsze detektory obcych, jasne dyski wielkości
ćwierćdolarówki, które nakładało się na lewe oko. Kiedy patrzyło się przez soczewkę,
zarażeni ludzie wydawali się podświetleni. A przynajmniej tak nam mówiono. Później tego
samego dnia, kiedy spytałem, na jakiej zasadzie działa ta technologia, odpowiedź była prosta
- zarażeni świecą się na zielono. Kiedy uprzejmie poprosiłem o krótką demonstrację,
usłyszałem śmiech.
- Przekonasz się w terenie, żołnierzu.
Po raz pierwszy odkąd znalazłem się w obozie Przystań - i prawdopodobnie po raz
ostatni w życiu - znowu byliśmy dziećmi. Krzyczeliśmy i skakaliśmy z pryczy na pryczę,
przybijając sobie piątki. Jedynie Ringer dała nura do łaźni, żeby się przebrać. Reszta
rozebrała się tam, gdzie stała, rzucając znienawidzone niebieskie kombinezony na kupkę
pośrodku pokoju. Filiżanka wpadła na doskonały pomysł, żeby je podpalić, i pewnie by to
zrobiła, gdyby Dumbo w ostatniej chwili nie wyrwał jej płonącej zapałki z ręki.
Jedyna osoba bez munduru siedziała na swojej pryczy, wciąż ubrana w biały
kombinezon, i zwieszała smutno dolną wargę. Nie jestem idiotą. Zrozumiałem. Usiadłem koło
niego i klepnąłem go w nogę.
- Przyjdzie i na ciebie kolej, szeregowy. Trzymaj się.
- Dwa lata.
- No i? Pomyśl, jakim twardzielem będziesz za dwa lata. Wszystkich nas zawstydzisz.
- Nugget miał zostać przydzielony do innego oddziału. Obiecałem mu, że uciekniemy razem,
gdy tylko będę w bazie, chociaż nie miałem pojęcia, kiedy tutaj wrócę. Ani czy w ogóle.
Nasza misja była ściśle tajna, jej szczegóły znano tylko w jednostce głównej. Nie byłem
pewien, czy Reznik wie, dokąd jedziemy. Mało mnie to zresztą obchodziło, jeśli tylko on
zostawał na miejscu. - Hej, żołnierzu. Powinieneś się cieszyć moim szczęściem - drażniłem
się z nim.
- Nie wrócisz - odparł ze złością i z tak głębokim przekonaniem, że nie wiedziałem, co
odpowiedzieć. - Nigdy cię już nie zobaczę.
- Oczywiście, że się zobaczymy, Nugget. Obiecuję.
Uderzył mnie z całej siły. I jeszcze raz, i kolejny, dokładnie w środek klatki

piersiowej. Złapałem go za nadgarstek, a on zaczął okładać mnie drugą ręką. Tę również
unieruchomiłem. Kazałem mu przestać.
- Nie obiecuj! Niczego nie obiecuj! Nigdy nie składaj obietnic, nigdy! - Jego drobna
twarz była wykrzywiona z wściekłości.
- Hej, Nugget, spokojnie. - Skrzyżowałem jego ręce na klatce piersiowej i pochyliłem
się, by spojrzeć mu w oczy. - Niektórych rzeczy nie trzeba obiecywać. Po prostu się je robi.
Sięgnąłem do kieszeni i wyciągnąłem medalion Sissy. Rozpiąłem zatrzask. Nie
robiłem tego ani razu, odkąd naprawiłem wisiorek w obozie dla uchodźców. Krąg się rozpadł.
Zawiesiłem mu medalion na szyi i zatrzasnąłem zamek. Krąg się domknął.
- Nieważne, co się tam stanie. Wrócę po ciebie - obiecałem mu.
Ponad jego ramieniem zobaczyłem Ringer, która wychodziła właśnie z łaźni,
upychając włosy pod nową czapką. Stanąłem na baczność i zasalutowałem.
- Szeregowy Zombie melduje się na rozkaz!
- Mój jedyny dzień chwały. - Zasalutowała w odpowiedzi. - Wszyscy wiedzą, kto
zostanie sierżantem.
Wzruszyłem skromnie ramionami.
- Nie słucham plotek.
- Złożyłeś mi obietnicę, której nie mogłeś dotrzymać - rzuciła obojętnie tonem,
którym posługiwała się niemal w każdej sytuacji. Co za pech, że musiała to powiedzieć akurat
wtedy, kiedy Nugget słuchał. - Na pewno nie chciałbyś nauczyć się grać w szachy? Byłbyś
bardzo dobry.
Wydawało się, że śmiech jest najbezpieczniejszą reakcją, więc się zaśmiałem.
Drzwi się otworzyły. Dumbo krzyknął:
- Dzień dobry, panie sierżancie!
Rzuciliśmy się w stronę prycz i stanęliśmy na baczność, patrząc, jak Reznik dokonuje
ostatniej inspekcji. Wyglądał na przygaszonego. Nie nazywał nas robalami ani gnidami, co
nie było w jego stylu. Ale przynajmniej jak zwykle szukał dziury w całym. Koszula
Flintstonea wystawała ze spodni. Umpa miał przekrzywioną czapkę. Usunął nitkę z kołnierza
Filiżanki, którą chyba tylko on był w stanie zauważyć. Dłuższy czas pochylał się nad
dziewczyną, patrząc jej prosto w twarz, niemal komiczny w swojej powadze.
- Czy jesteś gotowa na śmierć, szeregowa?
- Tak jest! - krzyknęła Filiżanka głośno, jak przystało na żołnierza.
Reznik odwrócił się do nas.
- A wy? Jesteście gotowi?

- Tak jest! - huknęliśmy jednym głosem.
Przed wyjściem Reznik kazał mi wystąpić z szeregu.
- Za mną, szeregowy.
Po raz ostatni zasalutował swojemu oddziałowi i rzucił:
- Do zobaczenia na gali, dzieci.
Kiedy szedłem do wyjścia, Ringer rzuciła mi znaczące spojrzenie, jakby chciała
powiedzieć: „A nie mówiłam?”.
Podczas przemarszu przez plac trzymałem się dwa kroki za sierżantem. Rekruci w
niebieskich kombinezonach kończyli właśnie prace przy podium, wieszając flagi, ustawiając
krzesła dla szefostwa i rozwijając czerwony dywan. Na barakach zawieszono wielki napis:
LUDZKOŚĆ TO MY. A naprzeciwko: JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ.
Weszliśmy do nieoznakowanego jednopiętrowego budynku stojącego po zachodniej
stronie kompleksu. Przeszliśmy przez drzwi z napisem TYLKO DLA PERSONELU i przez
wykrywacz metalu obstawiony przez uzbrojonych po zęby żołnierzy z obojętnymi minami.
Do windy, która zawiozła nas cztery piętra pod ziemię. Reznik nie odezwał się ani razu.
Nawet na mnie nie spojrzał. Wiedziałem, dokąd się wybieramy, ale kompletnie nie
rozumiałem po co. Nerwowo skubałem guziki nowego munduru.
Po wyjściu z windy ruszyliśmy przed siebie długim korytarzem oświetlonym
fluorescencyjnymi lampami. Mijaliśmy kolejne punkty kontrolne i więcej uzbrojonych po
zęby, obojętnych żołnierzy. Reznik zatrzymał się w końcu przed drzwiami bez żadnego
napisu i przesunął kartę przez czytnik magnetyczny. Weszliśmy do niewielkiego
pomieszczenia. Na progu powitał nas wojskowy w mundurze porucznika. Poszliśmy za nim
kolejnym korytarzem aż do wielkiego, prywatnego gabinetu. W środku przy biurku siedział
mężczyzna i przeglądał wielką stertę wydruków komputerowych.
Vosch.
Odprawił Reznika i porucznika. Zostaliśmy sami.
- Spocznij, szeregowy.
Rozstawiłem nogi i założyłem ręce za plecy, prawą luźno obejmując lewy nadgarstek.
Stanąłem przed biurkiem. Wbiłem wzrok przed siebie, wysuwając pierś do przodu. On był
głównodowodzącym, a ja szeregowcem, zwykłym rekrutem, nawet nie prawdziwym
żołnierzem. Serce waliło mi w piersi tak, że niemal odpadły mi guziki od nowej koszuli.
- Jak się miewasz, Ben?
Uśmiechnął się do mnie ciepło. Nie wiedziałem, od czego zacząć. Poza tym byłem w
szoku, że nazwał mnie Ben. W końcu przez tyle miesięcy byłem Zombie.

Wyraźnie czekał na reakcję, więc z jakiegoś powodu palnąłem pierwsze, co przyszło
mi do głowy.
- Szeregowy jest gotowy na śmierć, panie komendancie!
Skinął głową, wciąż się uśmiechając. Wstał i okrążył biurko.
- Możemy spokojnie porozmawiać jak żołnierz z żołnierzem. W końcu nim właśnie
teraz jesteście, sierżancie Parish.
I wtedy je zobaczyłem - belki sierżanta w jego rękach. Czyli Ringer miała rację.
Patrzyłem uważnie, jak przypinał je do mojego kołnierza. Poklepał mnie po ramieniu,
świdrując spojrzeniem błękitnych oczu.
Ciężko było wytrzymać jego wzrok. W jakiś sposób sprawiał, że poczułem się nagi,
kompletnie odsłonięty.
- Straciłeś człowieka - stwierdził.
- Tak jest.
- To było okropne.
- Tak jest.
Oparł się o biurko i skrzyżował ramiona.
- Miał doskonałe wyniki. Nie tak dobre jak twoje, ale... To dla nas lekcja, Ben, że
każdego można złamać. Jesteśmy tylko ludźmi, prawda?
- Tak jest.
Uśmiechał się. Dlaczego? W bunkrze było chłodno, ale ja zacząłem się pocić.
- Możesz pytać. - Zrobił zapraszający gest ręką.
- Mogę??
- Z pewnością masz wiele pytań. Nie zadałeś ich, kiedy oddawałeś urządzenie
namierzające swojego szeregowego. Czekasz na odpowiedzi, odkąd Tank znalazł się w
kostnicy.
- Jak zginął?
- Przedawkował, jak już z pewnością podejrzewałeś. Dzień po tym, jak wypuściliśmy
go z oddziału obserwacyjnego dla niedoszłych samobójców. - Wskazał mi krzesło. - Usiądź,
Ben. Chciałbym z tobą o czymś porozmawiać. - Opadłem na krzesło, pamiętając o
wyprostowaniu pleców i uniesieniu podbródka. Jeśli siedzenie na baczność jest w ogóle
możliwe, właśnie to robiłem. - Wszyscy mamy słabe punkty - stwierdził Vosch, pochylając
się w moją stronę. - Opowiem ci o moim. Dwa tygodnie po czwartej fali zabieraliśmy
ocalałych z obozu dla uchodźców, jakieś sześć kilometrów stąd. No, nie wszystkich
ocalałych. Tylko dzieci. Chociaż nie wykrywaliśmy jeszcze pasożytów, byliśmy niemal

pewni, że cokolwiek się działo, dzieci ich nie miały. Ponieważ nie umieliśmy odróżnić
wrogów od przyjaciół, decyzją dowództwa zabiliśmy wszystkich powyżej piętnastego roku
życia. - Spochmurniał i odwrócił wzrok. Znów oparł się o biurko, łapiąc za jego krawędź tak
mocno, aż zbielały mu knykcie. - To znaczy moją decyzją. - Wciągnął głęboko powietrze. Zabiliśmy wszystkich, Ben. Po tym, jak zabraliśmy dzieci, zabiliśmy każdego z nich. A kiedy
już skończyliśmy, spaliliśmy obóz. Zmietliśmy go z powierzchni ziemi. - Znów na mnie
spojrzał. Niesamowite, ale zobaczyłem w jego oczach łzy.
- To był mój najsłabszy moment. Potem zrozumiałem z przerażeniem, że wpadłem w
ich pułapkę. Stałem się narzędziem w ręku wroga. Na każdą zarażoną osobę, którą zabiłem,
zginęły trzy niewinne. Muszę jakoś z tym żyć. Rozumiesz, o co mi chodzi? - Kiwnąłem
głową. Uśmiechnął się smutno. - Oczywiście, że rozumiesz. Obaj mamy na rękach krew
niewinnych osób, prawda? - Wyprostował się, przechodząc do sedna. Łzy zniknęły. Sierżancie Parish, dzisiaj ukończą szkolenie cztery najlepsze oddziały z waszego batalionu.
Jako dowódca zwycięskiego oddziału możecie wybrać misję. Dwa oddziały zostaną użyte
jako patrole graniczne. Ich celem będzie ochrona bazy. Dwa pozostałe trafią na terytorium
wroga.
Chwilę zajęło mi przyswojenie tych informacji. Dał mi czas. Następnie pokazał mi
jeden z wydruków. Było na nim mnóstwo cyfr, wykresów i dziwnych symboli, które
kompletnie nic mi nie mówiły.
- Nie spodziewam się, że będziesz w stanie to odczytać - oznajmił. - Ale czy chciałbyś
spróbować zgadnąć, co to jest?
- Mogę spróbować - odpowiedziałem. - Ale nie sądzę, żebym trafił.
- To profil z Krainy Czarów. Przedstawia zarażonego człowieka. - Skinąłem głową. Po
co, do diabła? Przecież nic nie zrozumiałem. „Ach, tak, wynik badania! Wszystko jasne,
może pan mówić dalej”. - Oczywiście przepuszczaliśmy ich przez Krainę Czarów, ale nie
byliśmy w stanie oddzielić wyników ofiary od wyników pasożyta, klona czy tego czegoś,
czymkolwiek to jest. Aż do teraz. - Wyciągnął przed siebie wydruk. - Tak, sierżancie Parish,
wygląda świadomość Przybysza. - Znów skinąłem głową. Ale tym razem naprawdę
zaczynałem rozumieć.
- Wie pan, jak oni myślą.
- Właśnie! - Uśmiechnął się do mnie jak do wyjątkowo pojętnego ucznia. - Kluczem
do zwycięstwa w tej wojnie nie są taktyka, strategia ani nawet przewaga technologiczna.
Prawdziwym kluczem, tak samo zresztą jak w każdej innej walce, jest zrozumienie, jak myśli
wróg. Teraz już to wiemy. - Czekałem na wyjaśnienia. Co myślał wróg? - Większość tego, co

zakładaliśmy, okazała się prawdą. Obserwowali nas od dłuższego czasu. Pasożytami zarażone
zostały kluczowe jednostki na całym świecie. Uśpieni tajni agenci, jeśli można to tak nazwać.
Czekali na sygnał, żeby rozpocząć skoordynowany atak po zdziesiątkowaniu naszej populacji.
Wiemy, jak skończyło się to tutaj, w Przystani. Mamy mocne podstawy, by sądzić, że inne
bazy wojskowe nie miały tyle szczęścia.
- Trzepnął zwiniętym wydrukiem w udo. Musiałem się skrzywić, bo uśmiechnął się do
mnie uspokajająco. - Jedna trzecia pozostałej przy życiu populacji umieszczona tutaj, żeby
wyeliminować tych, którzy przetrwali pierwsze trzy fale. Ty. Ja. Członkowie twojego
oddziału. My wszyscy. Jeśli obawiasz się, podobnie jak biedny Tank, że nadchodzi piąta fala,
uspokoję cię. Nie będzie piątej fali. Mają zamiar opuścić swój statek matkę dopiero wtedy,
kiedy ludzka rasa zostanie zmieciona z powierzchni ziemi.
- To właśnie dlatego...?
- Nie zaatakowali ponownie? Tak sądzimy. Wygląda na to, że ich największym
pragnieniem jest zachowanie planety w takim stanie, by można było na niej zamieszkać.
Teraz rozpoczęliśmy wojnę podjazdową. Nasze zasoby są ograniczone, ale oni też nie mogą
czekać wiecznie. My to wiemy. Oni to wiedzą. Odcięci od zapasów, nie jesteśmy w stanie
zebrać znaczących sił bojowych. W końcu ten obóz, i wszystkie inne, osłabnie i umrze, jak
winorośl odcięta od korzeni.
Dziwne. Wciąż się uśmiechał. Jakby coś w tym ponurym scenariuszu go podniecało.
- Co możemy zrobić? - spytałem.
- Możemy zrobić tylko jedno, sierżancie. Przenieść walkę na ich teren. - Powiedział to
w wyjątkowy sposób, bez wahania, bez strachu, z nadzieją. Przeniesiemy walkę na ich teren.
Dlatego został głównodowodzącym. Stał nade mną uśmiechnięty, pewny siebie, a jego ostre
rysy twarzy przywodziły mi na myśl starożytny posąg. Był szlachetny, mądry, silny. Był
skałą, o którą rozbijały się fale kosmitów, i pozostał niezniszczony. „Ludzkość to my”. Tak
brzmiał napis na plakacie. To nieprawda. Byliśmy bladym odbiciem ludzkości, słabym
cieniem, dalekim echem. On był ludzkością, bijącym, niepokonanym, niezwyciężonym
sercem ludzkości. Gdyby w tamtej chwili pułkownik Vosch kazał mi strzelić sobie w łeb dla
sprawy, zrobiłbym to bez wahania. - Co sprowadza się do twojego zadania - podjął cicho. Podczas lotów zwiadowczych namierzyliśmy spore grupy zarażonych skupiających się w
Dayton i okolicach. Zrzucimy tam oddział i przez cztery godziny jego członkowie zostaną
zupełnie sami. Szanse na to, że stamtąd powrócą, wynoszą zaledwie jeden do czterech.
Odchrząknąłem.
- A dwa oddziały zostają tutaj.

Skinął głową. Spojrzenie niebieskich oczu przenikało mnie na wskroś - aż do kości.
- Twój wybór.
Znów ten sam nieznaczny, tajemniczy uśmieszek. Znał odpowiedź, i to jeszcze zanim
przeszedłem przez drzwi. Może wyczytał to z mojego profilu w Krainie Czarów, ale nie
sądzę. Po prostu mnie znał.
Podniosłem się z krzesła i stanąłem na baczność.
I powiedziałem mu to, co już i tak sam dobrze wiedział.

52
Punktualnie o dziewiątej cały batalion zebrał się na podwórzu. Morze niebieskich
kombinezonów i elita - cztery najlepsze oddziały w świeżutkich mundurach. Ponad tysiąc
rekrutów w idealnej formacji, zwróconych na wschód - kierunek nowych początków. Tam też
stało podium wzniesione dzień wcześniej. Flagi trzepotały na lodowatym wietrze, ale my nie
czuliśmy chłodu. Od środka rozpalał nas ogień gorętszy niż ten, który zmienił Tanka w kupkę
popiołu. Członkowie najwyższego dowództwa przesuwali się wzdłuż pierwszej linii - gdzie
stali zwycięzcy - ściskając nam dłonie i gratulując dobrego wykonania zadań. Potem przyszła
kolej na instruktorów, którzy chcieli osobiście nam podziękować. Wyobrażałem sobie nie
raz,’ co powiem Reznikowi, kiedy będzie ściskał moją rękę. „Dzięki, że uczyniłeś z mojego
życia piekło na ziemi... Zdechnij, po prostu zdechnij, ty skurczybyku”... Albo moje ulubione:
„Pieprz się”. Ale kiedy zasalutował i podał mi rękę, kompletnie się rozsypałem. Chciałem
przywalić mu w twarz i uściskać go jednocześnie.
- Gratulacje, Ben - odezwał się, kompletnie zbijając mnie z tropu. Nie miałem pojęcia,
że zna moje imię. Puścił oczko i ruszył dalej.
Kilku oficerów, których nigdy wcześniej nie widziałem, wygłosiło krótkie przemowy.
Potem pojawił się komendant i żołnierze oszaleli, machając czapkami i młócąc pięściami
powietrze. Echa naszych wiwatów odbijały się od budynków otaczających plac, sprawiając,
że dźwięk wydawał się dużo głośniejszy, jakby było nas dwa razy więcej. Komendant Vosch
uniósł rękę do czoła powoli i z rozwagą. Zupełnie jakby wcisnął wyłącznik - hałas umilkł
natychmiast i wszyscy zgodnie zasalutowali. Wokół siebie usłyszałem ciche pochlipywanie.
Emocje wzięły górę. Po tym, co nas tutaj sprowadziło, i po wszystkim, co przeszliśmy w
trakcie szkolenia. Po całej tej krwi, śmierci i płomieniach, po tym, jak zobaczyliśmy paskudną
wersję przeszłości w Krainie Czarów i jeszcze gorszą wizję przyszłości podczas egzekucji
zarażonych. Po miesiącach brutalnych treningów, które część z nas zaprowadziły tam, skąd
nie było powrotu. Oto jesteśmy. Nasze dzieciństwo umarło, ale my przeżyliśmy. Staliśmy się
żołnierzami, może ostatnimi, jacy kiedykolwiek będą walczyć. Byliśmy ostatnią i jedyną
nadzieją Ziemi. Zjednoczyliśmy się w pragnieniu zemsty.
Nie słyszałem ani słowa z przemowy Voscha. Patrzyłem, jak słońce wznosi się ponad
jego ramieniem między bliźniaczymi wieżami elektrowni. Jego promienie odbijały się od
statku matki sunącego po orbicie, jedynej niedoskonałości na idealnym niebie. Taki mały, taki
niepozorny. Wydawało się, że mógłbym sięgnąć po niego i zerwać go z nieba, rzucić na
ziemię i rozgnieść pod butem. Wściekłość płonęła w mojej piersi niczym rozgrzane żelazo i

rozprzestrzeniała się na każdy centymetr ciała. Topiła kości, spopielała skórę - byłem słońcem
zmienionym w supernową.
Myliłem się, sądząc, że Ben Parish zniknął, gdy opuszczałem oddział dla
rekonwalescentów. Jego gnijące zwłoki nosiłem w sobie przez całe szkolenie. Teraz te
szczątki płonęły, a ja patrzyłem na człowieka, który własnoręcznie skrzesał ogień. Na kogoś,
kto pokazał mi, czym jest prawdziwe pole walki. Opróżnił mnie, bym mógł na nowo się
wypełnić. Zabił, żebym mógł żyć. Przysiągłbym, że lodowatymi niebieskimi oczami
przewiercał mnie na wylot i widział moją duszę. A ja wiedziałem - na pewno - o czym myślał.
Byliśmy jednym, ja i on. Bracia w nienawiści, bracia w przebiegłości, bracia w
zemście.

VII
MIĘKKIE SERCE

53
To ty mnie uratowałaś.
Leżeliśmy objęci, a jego słowa wciąż dźwięczały mi w uszach. Chociaż wyzywałam
się od idiotek, kretynek, debilek i zabraniałam sobie o tym myśleć.
Pierwsza zasada: Nie ufaj nikomu. Z niej wynikała zasada druga: Tylko pozostawanie
samotnym tak długo, jak się da, umożliwia przetrwanie.
Teraz złamałam je obie.
Och, byli tacy sprytni. Im trudniej nam przetrwać, tym bardziej pragniemy łączyć się
w grupy. A im bardziej pragniemy łączyć się w grupy, tym trudniejsze staje się przetrwanie.
Prawda jest taka, że samotność nie bardzo mi wychodziła. Właściwie wyjątkowo mi
nie wychodziła. Zginęłabym, gdyby Evan mnie nie znalazł.
Przytulał się do moich pleców, obejmując mnie ręką w talii. Jego oddech cudownie
łaskotał moją szyję. W pokoju było bardzo zimno - miło byłoby schować się pod kołdrę, ale
nie chciałam się ruszać. Nie chciałam ruszyć jego. Przesunęłam palcami po jego nagim
przedramieniu, przypominając sobie ciepło jego warg i miękkie włosy przesypujące się
między moimi palcami.
Chłopak, który nigdy nie zasypiał, pogrążony był w mocnym śnie. Odpoczywał na
brzegu Cassiopei, wyspy w morzu krwi.
Ja miałam swoją obietnicę, on miał mnie.
Nie mogę mu ufać. Muszę mu zaufać.
Nie mogę z nim zostać. Nie potrafię go zostawić.
Nie można już liczyć na szczęście. Obcy mnie tego nauczyli.
Ale czy można wciąż liczyć na miłość?
Nie żebym go kochała. Nie wiedziałam nawet, co to za uczucie. Tego, co czułam przy
Benie Parishu, nie można było wyrazić za pomocą słów. Przynajmniej nie w tych, które
znałam.
Evan poruszył się na łóżku.
- Już późno - mruknął. - Lepiej się trochę prześpij.
Skąd wiedział, że nie śpię?
- A ty? - Wstał z łóżka i cicho ruszył w stronę drzwi. Usiadłam. Serce waliło mi jak
młot. Sama nie wiedziałam dlaczego. - Dokąd idziesz?
- Rozejrzę się trochę. Niedługo wrócę.
Gdy zostałam sama, przebrałam się w jedną z jego kraciastych koszul. Val lubiła spać

w koronkowej bieliźnie. Ja raczej nie.
Weszłam z powrotem do łóżka i przykryłam się kołdrą aż po szyję. Do licha, ależ było
zimno. Wsłuchałam się w ciszę. Ciszę domu bez Evana. Na zewnątrz przyroda dawała swój
odwieczny koncert. Dalekie szczekanie dzikich psów. Wycie wilków. Pohukiwanie sów. Była
zima, a o tej porze roku natura szeptała. Spodziewałam się symfonii dzikich odgłosów na
wiosnę.
Czekałam, aż wróci. Minęła godzina. Potem dwie.
Usłyszałam ponownie charakterystyczne stuknięcie i wstrzymałam oddech. Evan
zazwyczaj robił sporo hałasu. Trzaskał kuchennymi drzwiami. Ciężko wchodził po schodach.
Teraz dobiegło mnie tylko ciche skrzypienie na korytarzu.
Sięgnęłam po leżący na stoliku nocnym pistolet. Nigdy się z nim nie rozstawałam.
Przemknęło mi przez głowę, że Evan zginął, a za drzwiami czai się jeden z uciszaczy.
Wymknęłam się z łóżka i na palcach podeszłam do drzwi. Przytknęłam ucho do
drewna. Skupiłam się, zamykając oczy. Trzymałam broń tak, jak mnie nauczył, mocno, w obu
dłoniach. W myślach wyobrażałam sobie każdy krok.
Lewa ręka na klamce. Naciśnij, pociągnij, dwa kroki do tyłu, broń do góry. Odwróć
się, pociągnij, dwa kroki do tyłu, broń do góry...
Skrzyyyp.
Okej, ruszam.
Gwałtownie otworzyłam drzwi, odsunęłam się o krok - to by było na tyle, jeśli chodzi
o ćwiczenia w wyobraźni - i podniosłam broń. Evan odskoczył i uderzył plecami o ścianę,
odruchowo unosząc ręce w górę na widok wycelowanej w swoją twarz lufy.
- Hej! - krzyknął. Oczy miał szeroko otwarte i nie opuszczał rąk, jakby został
napadnięty przez włamywacza.
- Co ty, do diabła, robisz?! - Trzęsłam się ze złości.
- Szedłem, żeby... sprawdzić, czy wszystko u ciebie w porządku. Czy mogłabyś
przestać we mnie celować? Proszę...
- Wiesz, że nie musiałam ich otwierać - warknęłam na niego, opuszczając broń. Mogłam strzelić do ciebie przez drzwi.
- Następnym razem na pewno zapukam. - Zaserwował mi swój charakterystyczny
krzywy uśmieszek.
- Może ustalmy jakiś kod na wypadek, gdybyś chciał znowu się do mnie podkraść.
Jedno stuknięcie oznacza, że chciałbyś wejść do środka. Dwa, że zaglądasz tylko, by
szpiegować mnie przez sen. - Jego wzrok powędrował z mojej twarzy na koszulę (jego

koszulę). Potem przesunął się na gołe nogi, gdzie zatrzymał się o sekundę za długo, po czym
wrócił do twarzy. Jego spojrzenie było ciepłe, a ja wciąż marzłam.
Zapukał we framugę. Wpuściłam go z powodu uśmiechu.
Usiedliśmy na łóżku. Próbowałam ignorować to, że jego koszula tak mocno nim
pachniała, a on sam siedział tuż obok i też pachniał sobą. W żołądku miałam małą, tlącą się
bryłkę węgla.
Chciałam, żeby znów mnie dotknął. Chciałam poczuć jego ręce, miękkie jak chmury.
Ale bałam się, że jeśli mnie dotknie, całe siedem trylionów atomów, z których składa się moje
ciało, wybuchnie i rozproszy się po wszechświecie.
- Czy on żyje? - szepnął. Wróciło to smutne, pełne rezygnacji spojrzenie. Co się stało?
Dlaczego mówił o Samie? Wzruszyłam ramionami. Skąd mogłam wiedzieć? - Wiedziałem, co
się stało z Lauren. To znaczy wiedziałem, kiedy zginęła. - Skubał kołdrę, przesuwając
palcami po szwach, śledząc brzegi łatek, tak jakby śledził drogę na mapie prowadzącej do
skarbu. - Czułem to. Została mi tylko Val. Była bardzo chora i wiedziałem, że nie ma zbyt
wiele czasu. Mogłem to wyliczyć dokładnie co do godziny. Przechodziłem przez to sześć
razy.
Minęła dłuższa chwila, zanim ponownie się odezwał. Coś go naprawdę gnębiło. Jego
wzrok błądził po pokoju, jakby szukając czegoś, co sprawi, że zapomni o złych chwilach. A
może odwrotnie - osadzi go w teraźniejszości. W tej chwili ze mną. Nie w przeszłości, o
której nie mógł przestać myśleć.
- Pewnego dnia byłem na zewnątrz - ciągnął. - Poszedłem wywiesić pranie. Ogarnęło
mnie dziwne uczucie. Jakby coś pękło w mojej piersi. Poczułem to fizycznie, nie w myślach.
To nie był głosik w mojej głowie, mówiący mi... że Lauren już nie ma. Czułem się tak, jakby
ktoś mocno mnie walnął. I wiedziałem. Zostawiłem pranie i popędziłem do jej domu...
Potrząsnął głową. Położyłam mu rękę na kolanie, a potem szybko ją cofnęłam. Po tym
pierwszym razie dotykanie go przychodziło mi zbyt łatwo.
- Jak to zrobiła? - spytałam. Nie chciałam, żeby był tam, gdzie nie chciał być. Dotąd,
jeśli chodziło o emocje, przypominał górę lodową, której dwie trzecie ukryte są pod
powierzchnią oceanu. Słuchał częściej, niż mówił. Zadawał pytania, ale sam nie odpowiadał.
- Powiesiła się - odparł. - Zdjąłem ją. - Odwrócił głowę. Tutaj ze mną, tam z nią. Potem ją pochowałem.
Nie wiedziałam, jak zareagować, więc milczałam. Zbyt wielu ludzi odzywa się,
chociaż nie ma nic do powiedzenia.
- Myślę, że tak właśnie jest - wyjaśnił po chwili. - Kiedy się kogoś kocha. Coś im się

dzieje, a ty czujesz, że ktoś przyłożył ci w serce. Nie „jakby ktoś złamał ci serce”. Dosłownie:
czujesz uderzenie. - Wzruszył ramionami i cicho się roześmiał. - W każdym razie tak było ze
mną.
- I sądzisz, że skoro ja tego nie poczułam, Sammy wciąż żyje?
- Wiem, to głupie. - Uśmiechnął się z zakłopotaniem - Przepraszam, że o tym
wspomniałem.
- Naprawdę ją kochałeś, prawda?
- Razem dorastaliśmy. - Jego oczy rozbłysły od wspomnień. - Ona przychodziła tutaj
albo ja szedłem do niej. Czas mijał, a ona zawsze była u mnie albo ja byłem u niej. Kiedy
tylko mogłem się wymknąć. Musiałem pomagać tacie na farmie.
- To tam właśnie dzisiaj poszedłeś, prawda? Do domu Lauren.
Na policzek spadła mu łza. Wytarłam ją kciukiem, tak jak on wycierał moje łzy tej
nocy, kiedy spytałam, czy wierzy w Boga.
Pochylił się nagle w moją stronę i pocałował mnie. Tak po prostu..
- Dlaczego mnie pocałowałeś, Evan? - Mówił o Lauren, a potem mnie całował.
Czułam się dziwnie.
- Nie wiem. - Pochylił głowę. Istniał tajemniczy Evan, małomówny Evan, namiętny
Evan, a teraz poznałam małego, nieśmiałego chłopczyka Evana.
- Lepiej, żebyś następnym razem miał dobry powód - drażniłam się z nim.
- Dobrze. - Znów mnie pocałował.
- Powód? - powiedziałam cicho.
- Hm. Jesteś naprawdę śliczna?
- Dobry argument. Nie wiem, czy to prawda, ale brzmi nieźle.
Objął moją twarz miękkimi dłońmi, a potem pochylił się i pocałował mnie po raz
trzeci, tym razem dłużej, rozpalając w moim brzuchu pożar i sprawiając, że włosy na karku
podniosły się i zatańczyły radośnie.
- To prawda - szepnął, nie odrywając warg.
Zasnęliśmy przytuleni tak samo jak kilka godzin wcześniej. Położył dłoń tuż poniżej
mojej szyi. Obudziłam się w środku nocy i przez chwilę miałam wrażenie, że znów jestem w
lesie, w swoim śpiworze. Tylko ja, mój miś i mój karabin - i obcy człowiek wtulający się we
mnie.
W porządku, Cassie. To tylko Evan. On cię uratował i pielęgnował, aż wyzdrowiałaś.
Ten, który chce zaryzykować swoje życie, żebyś mogła dotrzymać idiotycznej obietnicy.
Evan, obserwator, który cię zauważył. Evan, prosty chłopak z farmy z ciepłymi, łagodnymi,

miękkimi dłońmi.
Moje serce na sekundę zamarło. Jaki farmer ma miękkie dłonie?
Wzięłam jego rękę leżącą na mojej klatce piersiowej. Poruszył się, wzdychając cicho.
Teraz włosy na karku, poruszone jego oddechem, zatańczyły inny taniec. Lekko przesunęłam
po jego dłoni palcami. Miękka jak pupa niemowlęcia.
Dobrze, nie wpadaj w panikę. Minęło kilka miesięcy, odkąd pracował na farmie.
Wiesz, jak gładka jest jego skóra... ale czy wieloletnie zrogowacenia mogły zniknąć podczas
zaledwie kilku miesięcy, kiedy polował w lesie?
Polowanie...
Lekko pochyliłam głowę, żeby powąchać jego palce. Może to moja nadaktywna
wyobraźnia, ale czy nie pachniały lekko prochem - gryzącym, metalicznym zapachem? Kiedy
strzelał? Przecież nie poszedł dziś na polowanie, tylko odwiedzić grób Lauren.
Nadchodził świt, a ja leżałam z otwartymi oczami w jego ramionach. Czułam bicie
jego serca, a moje własne waliło mocno jak młot.
Musisz być kiepskim myśliwym. Prawie nigdy nic nie przynosisz.
Jestem w tym naprawdę dobry.
Może masz po prostu zbyt miękkie serce, żeby zabić?
Moje serce jest wystarczająco twarde, by zrobić to, co muszę.
Wystarczająco twarde, żeby zrobić co?

54
Następny dzień był koszmarny.
Wiedziałam, że nie mogę nic powiedzieć. To byłoby zbyt ryzykowne. A co gdyby
najgorsze okazało się prawdą? Nie ma Evana Walkera, syna rolnika. Jest tylko Evan Walker zdrajca ludzkości. Albo, niemalże nie do pomyślenia (to sformułowanie doskonale
podsumowuje inwazję kosmitów): Evan Walker - uciszacz. Usiłowałam przekonać samą
siebie, że to idiotyczny pomysł. Uciszacz nie próbowałby mnie wyleczyć - nie mówiąc już o
nadawaniu mi ksywek i przytulankach w ciemności. Uciszacz po prostu... cóż, uciszyłby
mnie.
Bezpośrednia konfrontacja przyniosłaby nieodwracalne konsekwencje. Właściwie
koniec gry. Jeśli nie był tym, za kogo się podawał, nie zostawiłabym mu wyboru. Nie
wiedziałam, z jakiego powodu zostawił mnie przy życiu. Gdyby wiedział, że poznałam
prawdę, szybko zmieniłby zdanie.
Powtarzałam sobie, że powinnam działać powoli i stopniowo go rozpracowywać. Nic
na siłę. Raz w życiu mogłam spróbować metodycznego podejścia.
Udawałam więc, że nic się nie stało. W czasie śniadania starałam się skierować
rozmowę na temat jego życia sprzed inwazji.
Czym zajmował się na farmie? Wszystkim - brzmiała jego odpowiedź. Jeździł
traktorem, wiązał siano w snopki, karmił zwierzęta, naprawiał sprzęt, mocował drut
kolczasty. Patrzyłam na jego dłonie, jednocześnie wymyślając wymówki. To, że zawsze
wkładał rękawiczki, wydawało się najlepszą z nich, ale nie wiedziałam, jak go o to spytać,
żeby zabrzmiało naturalnie. Masz niezwykle miękkie dłonie jak na kogoś, kto dorastał na
farmie. Lubisz używać kremu i nosić rękawiczki, prawda? Evan, masz takie miękkie dłonie
jak na kogoś, kto dorastał na farmie. Musiałeś chyba ciągle nosić rękawiczki i używać kremu
do rąk częściej niż reszta chłopaków, co?
Nie chciał rozmawiać o przeszłości. To przyszłość go martwiła. Zależało mu na tym,
by dopracować naszą misję w najdrobniejszych szczegółach. Dosłownie każdy krok
pomiędzy farmą a Wright-Patterson musiał zostać zaplanowany, a każda ewentualność
rozważona. Co jeśli nie zaczekamy do wiosny i uderzy kolejna śnieżyca? Co zrobimy, jeżeli
baza okaże się opuszczona? Jak wtedy trafimy na ślad Sammyego? Co musi się wydarzyć,
byśmy uznali, że już dość? W jakiej sytuacji się poddamy?
- Nigdy się nie poddam - oznajmiłam.
Czekałam, aż zapadnie zmrok. Nigdy nie byłam zbyt dobra w czekaniu, a on zauważył

mój niepokój.
- Nic ci nie będzie?
Stał przy drzwiach kuchennych ze strzelbą przewieszoną przez ramię i obejmował
mnie tymi delikatnymi dłońmi. Patrzyłam prosto w jego sarnie oczęta, odważna Cassie, ufna
Cassie, Cassie jętka jednodniówka. Jasne, że nic mi nie będzie, myślałam sobie. Idź i zabij
kilka osób, a ja zrobię popcorn.
Zamknęłam za nim drzwi. Patrzyłam, jak lekko zbiega z werandy i rusza w stronę
drzew. Kierował się na zachód ku autostradzie, gdzie - jak wszyscy świetnie wiedzieli uwielbiały gromadzić się zwierzęta: jelenie, króliki i Homo sapiens.
Przeczesałam wszystkie pokoje. Ostatecznie kiedy spędzasz cztery tygodnie
zamknięty gdzieś jak w areszcie, wypadałoby trochę poszperać.
Co znalazłam? Nic. I wszystko.
Zdjęcia rodzinne. Był na nich Evan w szpitalu, w niebieskiej niemowlęcej czapeczce.
Mały Evan pchający plastikową kosiarkę. Pięciolatek na kucyku. Dziesięcioletni Evan na
traktorze. Dwunastoletni w stroju bejsbolisty...
Była też reszta jego rodziny, łącznie z Val. Poznałam ją od razu. Kiedy zobaczyłam
twarz dziewczyny, która umarła w jego ramionach i której ubrania miałam teraz na sobie,
wszystko do mnie wróciło i poczułam się jak najpodlejsza osoba na świecie. Widząc
członków jego rodziny zgromadzonych wokół choinki i urodzinowych tortów albo
wędrujących po górskich szlakach, poczułam to z całą mocą. Nie będzie już choinek i tortów,
wakacji rodzinnych ani dziesięciu tysięcy innych rzeczy, które braliśmy za pewnik. Każde
zdjęcie było jak uderzenie dzwonu odmierzającego czas do końca normalności.
Ona też się pojawiała. Lauren. Wysoka. Wysportowana. I w dodatku blondynka.
Oczywiście. Stanowili bardzo ładną parę. Na ponad połowie zdjęć dziewczyna nie patrzyła w
obiektyw, ale na Evana. Nie tak jak ja patrzyłam na Bena Parisha - miękko i z zachwytem.
Spoglądała dziko, jakby mówiła: On jest mój.
Odłożyłam zdjęcia. Moja paranoja zaczynała słabnąć. Miał miękkie dłonie. I co z
tego? Przecież to miłe. Rozpaliłam ogień, żeby ogrzać pokój i odsunąć trochę nadciągający
mrok. I co z tego, że jego palce pachniały prochem po wizycie na grobie? Wokół biegało
pełno dzikich zwierząt. Nie mógł przecież powiedzieć, że poszedł na grób, a przy okazji
zastrzelił wściekłego psa. Opiekował się mną od początku, troszczył się o mnie, mogłam na
niego liczyć.
Powtarzałam to sobie raz za razem, ale wciąż nie mogłam się uspokoić. Czegoś tu
brakowało. Nie wzięłam pod uwagę czegoś istotnego. Chodziłam tam i z powrotem przed

kominkiem, drżąc mimo buzujących płomieni. Czułam się tak, jakby swędziało mnie miejsce,
którego nie mogłam podrapać. Co to mogło być? Wiedziałam, że nie znajdę niczego
obciążającego, choćbym przeszukała dom centymetr po centymetrze.
Ale przecież nie szukałam wszędzie. Nie zajrzałam do miejsca, które według niego
powinnam omijać z daleka.
Popędziłam do kuchni. Nie zostało mi wiele czasu. Złapałam ciepłą kurtkę z wieszaka
przy drzwiach i latarkę z kredensu, zatknęłam pistolet za pasek i wyszłam na zewnątrz. Niebo
było czyste, a podwórze tonęło w świetle gwiazd. Biegnąc do stodoły, próbowałam nie
myśleć o statku matce nad swoją głową. Nie zapalałam światła, dopóki nie znalazłam się w
środku.
Śmierdziało tam starym łajnem i spleśniałym sianem. Słyszałam, jak szczury
czmychają po gnijących deskach nad moją głową. Poświeciłam dookoła, zajrzałam do
pustych boksów, obejrzałam podłogę i stryszek na siano. Nie wiedziałam, czego szukam, ale
nie miałam zamiaru się poddawać. W każdym strasznym filmie, jaki kiedykolwiek zrobiono,
stodoła była miejscem, gdzie trafiało się na to, czego nie chciało się znaleźć. Bohaterowie
zawsze żałowali, że w ogóle tam poszli.
Znalazłam to, czego nie chciałam znaleźć, pod stertą dziurawych koców leżących na
stosie pod tylną ścianą. Coś długiego i ciemnego, lśniącego w świetle latarki. Nie dotknęłam
tego, tylko odsłoniłam, odrzucając na bok trzy koce.
Mój karabin.
Wiedziałam, że to moja broń. Widziałam na korpusie moje inicjały: C.S. Wydrapałam
je pewnego popołudnia, kiedy chowałam się w lesie. C.S. - Całkowicie Stuknięta.
Straciłam go na autostradzie, kiedy zaatakował mnie uciszacz ukryty w lesie.
Zostawiłam go tam w panice. Zdecydowałam, że nie będę po niego wracać. A teraz leżał tutaj
w stodole Evana Walkera. Mój towarzysz mnie znalazł.
Jak rozpoznać w czasie wojny, kto jest twoim wrogiem?
Odsunęłam się. Nie chciałam o tym myśleć. Ruszyłam tyłem w stronę drzwi,
oświetlając latarką błyszczącą czarną lufę.
Potem się odwróciłam i uderzyłam o twardą jak kamień pierś Evana.

55
- Cassie? - Złapał mnie za rękę, dzięki czemu nie upadłam na tyłek. - Co ty tu robisz?
- Spojrzał ponad moim ramieniem w głąb stodoły.
- Wydawało mi się, że usłyszałam jakiś hałas. - Idiotka! Jeszcze pójdzie sprawdzić.
Ale to była pierwsza rzecz, jaka przyszła mi do głowy. Powinnam nie paplać wszystkiego, co
mi ślina na język przyniesie. Popracuję nad tym, jeśli przeżyję kolejne pięć minut. Serce
waliło mi tak mocno, że w uszach słyszałam jego łoskot.
- Usłyszałaś hałas...? Cassie, nie powinnaś wychodzić nocą.
Skinęłam głową i zmusiłam się, by spojrzeć mu w oczy.
Wiedziałam, że zwraca uwagę na takie szczegóły.
- Wiem, to głupie. Ale strasznie długo cię nie było.
- Tropiłem jelenia.
Widziałam przed sobą olbrzymi cień w kształcie Evana trzymającego strzelbę, równie
wyrazisty, jakby oświetlało go milion słońc. Nie wierzyłam w jego słowa.
- Chodźmy do środka, dobrze? Strasznie zmarzłam. - Nie ruszał się. Wciąż zaglądał
do stodoły. - Sprawdziłam - uspokoiłam go, próbując zapanować nad drżeniem głosu. Szczury
- Szczury?
- Tak.
- Usłyszałaś szczury? W stodole? Z domu?
- Nie. Jak mogłabym je usłyszeć stamtąd? - Powinnam była wywrócić oczami ze
zniecierpliwieniem. Zamiast tego wyrwał mi się nerwowy śmieszek. - Wyszłam na werandę
trochę się przewietrzyć.
- I usłyszałaś je z werandy?
- To były naprawdę wielkie szczury. - Uwodzicielski uśmiech! Tylko to mogło mnie
uratować. Udało mi się wyprodukować coś w tym guście. Złapałam go pod ramię i
pociągnęłam w stronę domu, ale równie dobrze mogłabym próbować przesunąć betonowy
słup. Jeśli wejdzie do środka i zobaczy broń, już po mnie. Dlaczego do licha nie zasłoniłam
jej z powrotem?
- Evan, to nic takiego. Po prostu się przestraszyłam.
- W porządku.
Zamknął drzwi do stodoły i poszliśmy w stronę farmy. Objął mnie opiekuńczo
ramieniem. Puścił dopiero przy drzwiach.

Teraz, Cassie. Szybko się odsuń, wyciągnij broń zza paska, trzymając.ją mocno w obu
dłoniach. Lekko ugnij kolana, ściśnij, nie ciągnij. Teraz.
Weszliśmy do nagrzanej kuchni. Okazja minęła.
- Domyślam się, że nie udało ci się upolować jelenia - rzuciłam niezobowiązująco.
- Nie. - Oparł broń o ścianę i zdjął kurtkę. Policzki miał zaczerwienione od zimna.
- Strzelałeś do czegoś innego? - spytałam. - Może to właśnie usłyszałam.
Potrząsnął głową.
- W ogóle nie strzelałem. - Pochuchał na palce. Poszłam za nim do salonu, gdzie
ukląkł przed kominkiem, żeby ogrzać dłonie. Stanęłam kilka kroków z tyłu.
Miałam kolejną szansę, żeby go zabić. Trafienie z takiej odległości nie powinno być
problemem. Albo raczej nie byłoby, gdybym zamiast do niego mierzyła do puszki po
kukurydzy, jedynego celu, do jakiego dotąd strzelałam.
Wyciągnęłam zza paska pistolet.
Odkrycie karabinu sprawiło, że nie miałam zbyt wielu możliwości. Tak jak wtedy pod
samochodem - mogłam się ukryć albo stanąć twarzą w twarz z niebezpieczeństwem. Nie
mogłam dłużej udawać, że wszystko między nami jest w porządku. Strzelenie mu w tył głowy
dałoby jakiś efekt - zabiłabym go, ale po żołnierzu z krzyżykiem jedną z moich
najważniejszych zasad stało się oszczędzanie niewinnych. Lepiej załatwić to teraz, gdy
miałam w ręku broń.
- Muszę ci coś powiedzieć - oznajmiłam roztrzęsionym głosem. - Skłamałam. Nie
było żadnych szczurów.
- Widziałaś broń. - To nie było pytanie. Odwrócił się. Stanął plecami do ognia. Nie
widziałam jego twarzy, więc trudno było mi zgadnąć, jaki ma wyraz. Jego głos brzmiał
zwyczajnie.
- Znalazłem ją kilka dni temu przy autostradzie. Pamiętałem, że upuściłaś ją w czasie
ucieczki. Zobaczyłem inicjały i pomyślałem, że to na pewno twoja.
Przez chwilę milczałam. Jego wytłumaczenie brzmiało zupełnie logicznie. Nie
spodziewałam się, że tak po prostu coś wyjaśni.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - spytałam w końcu.
Wzruszył ramionami.
- Miałem zamiar. Po prostu zapomniałem. Dlaczego we mnie celujesz, Cassie?
Och, myślałam o tym, żeby odstrzelić ci głowę, i tyle. Przyszło mi na myśl, że jesteś
uciszaczem, zdrajcą gatunku albo coś w tym rodzaju. Ha, ha.
Uświadomiłam sobie, że patrzy na broń, i nagle poczułam, że zaraz wybuchnę

płaczem.
- Powinniśmy sobie ufać - szepnęłam. - Prawda?
- Tak - odparł, ruszając w moim kierunku. - Powinniśmy.
- Ale jak... jak nauczyć się zaufania? - zapytałam.
Stał teraz koło mnie. Nie sięgnął po broń. Patrzył na mnie. A ja chciałam, żeby wziął
mnie w ramiona, zanim odlecę zbyt daleko. Uratował mnie, żeby samemu nie odlecieć. Był
teraz jedynym, co miałam. Maciupeńkim krzaczkiem rosnącym na krawędzi urwiska, którego
trzymałam się, żeby nie spaść. Pomóż mi, Evan, myślałam. Trzymaj mnie. Nie chcę stracić
swojego człowieczeństwa.
- Nie można zmusić się do wiary - odpowiedział miękko. - Ale można pozwolić sobie
na wiarę. Można pozwolić sobie na zaufanie.
Skinęłam głową, patrząc mu w oczy. Miały kolor roztopionej czekolady. Takie smutne
i czułe. Do diabła, dlaczego musiał być taki piękny? I dlaczego tak bardzo to na mnie
działało? Czy moje zaufanie do niego różniło się czymś od zaufania, jakim Sammy obdarzył
żołnierza, zanim wsiadł do tamtego autobusu? Jego oczy przypominały mi oczy brata - widać
w nich było to samo pragnienie, żeby wszystko skończyło się dobrze. Przybysze w żadnym
wypadku na to nie pozwolą. Kim się stanę, jeśli również na to nie pozwolę?
- Chcę tego. Naprawdę bardzo mocno tego chcę.
Nie wiem, jak to się stało, ale moja broń znalazła się w jego rękach. Poprowadził mnie
w stronę kanapy. Odłożył pistolet na Pragnienie miłości i usiadł obok mnie. Zbyt blisko.
Oparł łokcie na kolanach i potarł dłonie, jakby wciąż miał zmarznięte palce. Nie były już
zimne - przed chwilą ich dotykałam.
- Nie chcę odchodzić - wyznał. - Z wielu powodów wydawało mi się, że tak jest
dobrze. Zanim znalazłem ciebie. - Podkreślił swoje słowa lekkim klaśnięciem w dłonie. Nie
brzmiało to dobrze.
- Wiem, że nie chciałaś być powodem, dla którego to wszystko robię. Ale kiedy cię
znalazłem... - Odwrócił się i złapał mnie za ręce. Trochę się przestraszyłam. Uścisnął mnie
mocno, a jego oczy zaszły łzami. Teraz to ja go trzymałam, żeby nie spadł z krawędzi
urwiska. - Pomyliłem się - wyjaśnił. - Zanim cię znalazłem, sądziłem, że jedynym sposobem
na przetrwanie jest znalezienie czegoś, dla czego warto żyć. To nieprawda. Żeby przetrwać,
trzeba znaleźć coś, dla czego warto umrzeć.

VIII
DUCH ZEMSTY

56
Świat wył.
Tak naprawdę to tylko lodowaty wiatr wpadający przez otwarte drzwi helikoptera, ale
tak to brzmiało. Kiedy szalała zaraza, ofiary każdego dnia umierały całymi setkami. Zdarzało
się, że spanikowani mieszkańcy obozowiska przez pomyłkę wrzucali do ognia
nieprzytomnego człowieka. Jego wycie, kiedy płonął żywcem, było jak cios wymierzony
prosto w serce.
Niektórych rzeczy nie da się zostawić za sobą. Nie można się z nimi pogodzić. Stają
się częścią ciebie.
Świat krzyczał. Płonął żywcem.
Przez okna helikoptera widać było pożary znaczące ponury krajobraz. Bursztynowe
plamy na atramentowym tle. Tym liczniejsze, im bardziej zbliżaliśmy się do miasta. To nie
były stosy pogrzebowe. Zaczęły płonąć podczas letnich burz, a jesienne wiatry zaniosły
gasnące iskry na nowe tereny, gdzie mogły rozkwitnąć. Tyle było do strawienia. Spiżarnia
była pełna po brzegi. Świat będzie płonął przez lata. Będzie płonął tak długo, aż ja osiągnę
wiek swojego ojca - jeśli tego dożyję.
Lecieliśmy trzy metry nad drzewami. Wirniki wyciszono za pomocą jakiejś
tajemniczej technologii. Zbliżaliśmy się do Dayton od północy. Padał lekki śnieg. Skrzył się
wokół ognia złotą aureolą, rzucając blask, który niczego nie oświetlał.
Odwróciłem się od okna. Ringer, która siedziała naprzeciwko, przyglądała mi się.
Podniosła w górę dwa palce. Skinąłem głową. Dwie minuty do lądowania. Opuściłem opaskę,
tak żeby szkiełko okularu znalazło się na moim lewym oku, i zacisnąłem blokadę.
Dziewczyna wskazała na Filiżankę, która siedziała koło mnie. Jej opaska ciągle
spadała. Skróciłem zbyt luźny pasek. Mała podniosła w górę kciuki. Poczułem w gardle
kwaśny smak. Siedem lat. Dobry Jezu. Pochyliłem się i krzyknąłem jej do ucha.
- Trzymaj się blisko’mnie, rozumiesz?
Filiżanka uśmiechnęła się, potrząsnęła głową i wskazała na Ringer. Woli być z nią.
Roześmiałem się. Filiżanka nie była głupia.
Lecieliśmy teraz nad rzeką, raptem kilka metrów nad wodą. Ringer sprawdziła broń
po raz tysięczny. Siedzącemu obok niej Flintstoneowi nerwowo podrygiwała noga. Patrzył
przed siebie, ale niczego nie widział.
Dumbo sprawdzał stan apteczki. Umpa wykręcał głowę, żebyśmy nie zobaczyli, jak
wpycha sobie do ust ostatniego batonika.

Iw końcu Pączek, z opuszczoną głową i rękami złożonymi na kolanach. Reznik
nazwał go tak, bo był taki miękki i słodki. Nie wydaje mi się, żeby któreś z tych określeń do
niego pasowało, zwłaszcza na strzelnicy. Ringer miała ogólnie lepsze wyniki, ale to Pączek
zdejmował sześć celów w sześć sekund.
Tak, Zombie. Cele. Wycięte z kartonu kształty. Kiedy przyjdzie nam strzelać do
prawdziwych ludzi, jak dobrze będzie mu szło? Jak będzie szło nam wszystkim?
Niewiarygodne. Byliśmy przednią strażą. Siódemka dzieciaków, która jeszcze pół
roku temu była... cóż, po prostu siódemką dzieciaków. Teraz byliśmy odpowiedzią na atak,
który zabił siedem miliardów ludzi.
Ringer znów mi się przyglądała. Helikopter zaczynał opadać. Dziewczyna rozpięła
trzymające ją szelki i przeszła na moją stronę. Położyła mi ręce na ramionach i wrzasnęła
prosto w twarz.
- Pamiętaj o kręgu! Nie zginiemy!
Szybko opadliśmy nad cel. Helikopter nie wylądował, zawisł tylko kilkadziesiąt
centymetrów nad zmarzniętą murawą, podczas gdy członkowie oddziału skakali na ziemię.
Stojąc przy drzwiach, zobaczyłem Filiżankę siłującą się ze swoją uprzężą. W końcu udało jej
się oswobodzić. Wyskoczyła przede mną. Ja opuściłem helikopter ostatni. W kokpicie pilot
spojrzał przez ramię i podniósł kciuki do góry. Odwzajemniłem gest.
Helikopter wystrzelił w zimowe niebo, zawracając ostro na północ. Jego czarny
pancerz błyskawicznie zniknął na tle ciemnych chmur.
W małym parku przy rzeczce śnieg przez chwilę zawisł nieruchomo w powietrzu
zdmuchnięty mielonym przez olbrzymie śmigła maszyny powietrzem. Po jej odlocie znów
zaczęło sypać. Płatki gniewnie wirowały wokół nas. Nagła cisza, która zapanowała wokół,
była niemalże ogłuszająca. Przed nami z ciemności wyłaniała się potężna ludzka postać pomnik weterana wojny w Korei. Po lewej stronie był most. Za mostem, jakieś dziesięć
przecznic na południowy zachód, znajdował się stary sąd, w którym kilku zarażonych
zgromadziło niewielki arsenał złożony z karabinów i granatników, a także pocisków
ziemia-powietrze. Tak przynajmniej wynikało z analizy Krainy Czarów jednego z zarażonych
złapanych podczas Operacji Pastereczka. Byliśmy tu właśnie z powodu pocisków. Nasza
obrona została kompletnie zniszczona w trakcie ataków. Bezwzględnie musieliśmy chronić te
nieliczne zasoby, jakie jeszcze nam zostały.
Nasza misja była dwojakiej natury. Po pierwsze, mieliśmy zniszczyć lub przejąć
wszelką broń znajdująca się w posiadaniu wroga, a po drugie, wyeliminować wszystkich
zarażonych.

Bezwzględnie wyeliminować.
Ringer prowadziła - miała najlepszy wzrok. Przeszliśmy koło rzeźby, która patrzyła na
nas surowo, i znaleźliśmy się na mostku
- Flint, Dumbo, Umpa, Pączek i Filiżanka. Ja ubezpieczałem tyły. Chowaliśmy się za
pokrytymi grubą warstwą śmieci porzuconymi samochodami wyglądającymi, jakby
wyskakiwały zza białej zasłony. Niektóre miały stłuczone szyby, były pomalowane graffiti
albo splądrowane. Ale co w nich mogło mieć jeszcze jakąkolwiek wartość? Filiżanka pomyka
przede mną na swoich dziecięcych nóżkach. Ona miała wartość. Oto lekcja, jakiej nauczyłem
się dzięki inwazji. Zabijając nas, pokazali, jak idiotyczne są przedmioty. Koleś, który był
właścicielem rollsroycea? Jest w tym samym miejscu co kobieta, która jeździła fiatem.
Zatrzymaliśmy się tuż przed ulicą Pattersona, przy południowym końcu mostu.
Kucnęliśmy przy rozwalonym przednim zderzaku dżipa i dokonaliśmy przeglądu drogi przed
sobą. Śnieg zmniejszał widoczność do kilkudziesięciu metrów. Wyglądało na to, że będziemy
się posuwać powoli. Spojrzałem na zegarek. Cztery godziny do momentu, kiedy odbiorą nas
w parku.
Na środku skrzyżowania, jakieś dwadzieścia metrów dalej stała cysterna, zasłaniając
lewą stronę ulicy. Nie mogłem go stąd zobaczyć, ale wiedziałem z informacji dostarczonych
przez wywiad, że znajduje się tam czteropiętrowy budynek. Najprawdopodobniej siedzieli w
nim wartownicy, którzy chcieli mieć na oku most. Gestem nakazałem Ringer trzymać się
prawej strony, tak żeby ciężarówka znalazła się pomiędzy nami a budynkiem.
Wskoczyła na przedni zderzak samochodu, po czym szybko przypadła do ziemi.
Oddział poszedł za jej przykładem, błyskawicznie kładąc się na brzuchach. Podpełzłem do
niej.
- Co widzisz? - szepnąłem.
- Trójka na drugiej.
Zmrużyłem oko i spojrzałem przez okular na budynek po drugiej stronie ulicy. Przez
padający śnieg zauważyłem trzy zielone plamy poruszające się wzdłuż chodnika. Im bliżej
były skrzyżowania, tym stawały się większe. W pierwszej chwili ucieszyłem się, że te
wykrywacze kosmitów faktycznie działają. W drugiej przeraziłem - zarażeni szli prosto na
nas.
- Patrol? - spytałem Ringer.
Wzruszyła ramionami.
- Pewnie zauważyli helikopter i przyszli sprawdzić, co się tu dzieje. - Leżała na
brzuchu, nie odrywając od nich wzroku. Czekała ze strzałem na rozkaz. Zielone plamy stały

się większe, dotarły już do przeciwległego rogu. Ledwie widziałem ciała przez zieloną
poświatę otaczającą ich ramiona. Ich głowy wyglądały jak ogarnięte wirującym, opalizującym
zielonym ogniem. Sprawiało to dziwne, nieprzyjemne wrażenie.
Jeszcze nie, pomyślałem. Dam rozkaz, dopiero kiedy zaczną przechodzić na drugą
stronę.
Koło mnie Ringer wzięła głęboki wdech i cierpliwie czekała. Wyglądała, jakby mogła
tak czekać tysiąc lat. Śnieg opadał na jej ramiona, przykrywał ciemne włosy. Koniuszek nosa
miała jasnoczerwony. Chwila się przeciągała. Co jeśli jest ich więcej niż trzech? Gdy
zaczniemy strzelać, zdradzimy swoją pozycję. Kolejna setka może przybiec im na pomoc ze
swoich kryjówek. Działać czy czekać? Przygryzłem dolną wargę, rozważając różne opcje.
- Mam ich - odezwała się dziewczyna, opacznie odczytując moje wahanie.
Po drugiej stronie ulicy zielone świetliste plamy nie poruszały się. Wartownicy stali
blisko siebie, jakby zajęci rozmową. Nie mogłem nawet powiedzieć, gdzie patrzą. Byłem za
to przekonany, że nie wiedzą o naszej obecności. Gdyby było inaczej, przybiegliby tutaj,
zaczęliby strzelać, ukryli się, cokolwiek. Mieliśmy więc przewagę w postaci elementu
zaskoczenia. I Ringer. Nawet jeśli spudłuje pierwszy strzał, z pewnością kolejne będą celne.
Właściwie to łatwa decyzja.
Dlaczego więc nic nie mówiłem?
Ringer widocznie zastanawiała się nad tym samym, bo rzuciła na mnie okiem i
szepnęła:
- Zombie? Co mam robić?
Zgodnie z rozkazem miałem zabić wszystkich zainfekowanych. Instynkt podpowiadał
mi, żeby poczekać, nie robić nic na siłę, zobaczyć, jak rozwinie się sytuacja. Byłem między
młotem a kowadłem.
Sekundę przed tym, jak do naszych uszu dobiegł dźwięk strzału z potężnego karabinu,
kawałek chodnika pół metra przed nami zniknął, zamieniając się w chmurę brudnego śniegu i
cementu. To szybko rozwiązało mój dylemat. Słowa zabrzmiały, jakby lodowaty wiatr
wyrwał mi je z gardła.
- Strzelaj.
Pocisk trafił w jedną z zielonkawych postaci i światło zgasło. Druga postać biegła po
naszej prawej stronie. Ringer obróciła lufę prosto w moją twarz. Schyliłem się. Dziewczyna
strzeliła i drugie światełko również zniknęło. Wydawało się, że trzecie przygasa, kiedy postać
zaczęła gwałtownie oddalać się ulicą, biegnąc w stronę, z której przyszła.
Skoczyłem na równe nogi. Nie mogłem pozwolić jej wszcząć alarmu. Ringer złapała

mnie za nadgarstek i pociągnęła mocno w dół, nakazując z powrotem się położyć.
- Do diabła, Ringer, o co ci cho...
- To pułapka. - Wskazała dziesięciocentymetrową dziurę w chodniku. - Nie słyszałeś?
To nie oni strzelali. Strzał padł stamtąd. - Głową wskazała budynek po przeciwnej stronie
ulicy. - Z lewej strony. Sądząc po kącie, strzelano z wysoka, może z dachu.
Potrząsnąłem głową. Czwarty pasożyt na dachu? Skąd wiedział, że tu jesteśmy, i
dlaczego nie ostrzegł pozostałych? Byliśmy ukryci za samochodem, czyli musiał nas
zobaczyć, kiedy szliśmy przez most. Zauważył nas, ale nie strzelał, dopóki się nie
schowaliśmy. Nie było szans, żeby nas trafił. To nie miało sensu.
Ringer odezwała się, jakby czytała w moich myślach:
- To się chyba nazywa „chaos wojny”.
Skinąłem głową. Wszystko komplikowało się stanowczo zbyt szybko.
- Jak nas wypatrzył? - spytałem.
Potrząsnęła głową.
- Musi mieć noktowizor.
- W takim razie mamy przerąbane. - Byliśmy uwięzieni w pobliżu kilku tysięcy litrów
benzyny. - Wysadzi cysternę.
Ringer wzruszyła ramionami.
- Nie, jeśli będzie do niej strzelać. To działa tylko w filmach, Zombie.
Spojrzała na mnie. Czekała na rozkaz.
Podobnie jak reszta oddziału. Odwróciłem głowę. Przyglądali mi się wytrzeszczonymi
oczami w śnieżnych ciemnościach. Filiżanka albo właśnie zamarzała z zimna, albo trzęsła się
z przerażenia. Flint patrzył na mnie wilkiem i jako jedyny odezwał się, by poinformować
mnie, co myślą pozostali.
- Jesteśmy w pułapce. Przerywamy misję, nie?
To była kusząca propozycja, ale nie mogliśmy tego zrobić. Jeśli snajper na dachu nie
wystrzela nas w trakcie odwrotu, zrobią to posiłki, które z pewnością już nadchodzą.
Odwrót nie wchodził w grę. Pójście naprzód nie wchodziło w grę. Zostanie w miejscu
nie wchodziło w grę. Nie było innych możliwości.
Uciekamy - zginiemy. Atakujemy - zginiemy. Zostajemy - zginiemy.
- Jeśli już mowa o noktowizorach - warknęła Ringer - mogli otym pomyśleć, zanim
wysłali nas na nocną misję. Jesteśmy teraz kompletnie ślepi.
Kompletnie ślepi. Dzięki, pomyślałem, patrząc na nią. Rozkazałem oddziałowi
zewrzeć szeregi i szepnąłem:

- W następnym budynku po prawej stronie, na tyłach biura znajduje się piętrowy
parking. - A przynajmniej powinien tam być, jeśli mapa nie kłamała. - Idźcie na trzecie piętro.
Parami: Flint i Ringer, Pączek i Umpa, Dumbo i Filiżanka.
- A ty? - spytała Ringer. - Kto będzie twoim partnerem?
- Nie potrzebuję partnera - odpowiedziałem. - Jestem cholerny Zombie.
Zaraz się uśmiechnie. Patrzcie.

57
Pokazałem im nasyp opadający na brzeg rzeki.
- Idźcie w dół aż do tamtej ścieżki - wyjaśniłem Ringer. - Inie czekajcie na mnie. Potrząsnęła głową, marszcząc brwi. Pochyliłem się, starając się zachować poważną minę. Już myślałem, że cię mam z tym Zombie. Pewnego dnia wyciągnę z was uśmiech, szeregowa.
Spoważniała jeszcze bardziej.
- Nie sądzę.
- Masz coś przeciwko uśmiechom?
- Odeszły pierwsze. - Potem zniknęła w śniegu i ciemnościach. Reszta oddziału
podążyła za nią. Słyszałem, jak Filiżanka cicho pochlipuje pod nosem. Dumbo prowadził ją,
mówiąc:
- Biegnij szybko, jak przyjdzie co do czego. Dobra, mała?
Kucnąłem w pobliżu baku ciężarówki i złapałem metalową nakrętkę, modląc się w
duchu zupełnie wbrew logice, żeby ten drań był pełen albo jeszcze lepiej - zapełniony w
połowie. Opary wybuchają najbardziej widowiskowo. Nie ośmieliłem się podpalić ładunku,
ale kilka litrów benzyny w baku powinno załatwić sprawę. Taką miałem nadzieję.
Nakrętka była przymarznięta. Uderzyłem w nią kolbą karabinu, mocno zacisnąłem na
niej obie dłonie i pociągnąłem z całej siły. Puściła z sykiem. W powietrzu rozniósł się
charakterystyczny smrodek. Świetnie. Będę miał jakieś dziesięć sekund. Czy powinienem
liczyć? Nie, chrzanić to. Wyciągnąłem zawleczkę granatu, wrzuciłem go do otworu i
pobiegłem w dół wzgórza. Śnieg chłostał mnie po twarzy i wirował wokół niespokojnie.
Zaczepiłem o coś nogą, sturlałem się w dół i wylądowałem na plecach na brzegu, uderzając
głową w asfalt na ścieżce. Widziałem opadający śnieg i czułem zapach rzeki. Chwilę potem
usłyszałem miękkie bum i ciężarówka podskoczyła do góry jakieś pół metra. Powietrze
rozjaśniła olbrzymia kula ognia oświetlająca padający śnieg. Malutki kosmos pełen
świecących słońc. Poderwałem się i popędziłem pod górę. Nigdzie nie widziałem swojego
oddziału. Na policzkach czułem gorąco, kiedy przebiegałem koło ciężarówki, która wciąż
stała w jednym kawałku. Cysterna nie wybuchła. Wrzucenie granatu do baku nie
spowodowało zapalenia się ładunku. Wrzucić kolejny? Wciąż biec? Oślepiony eksplozją
snajper będzie musiał zdjąć noktowizor. Ale niebawem odzyska wzrok.
Zdążyłem przebiec przez skrzyżowanie i wskoczyć na krawężnik, kiedy paliwo
wybuchło. Podmuch rzucił mną do przodu, ponad ciałem pierwszego zarażonego, którego
zabiła Ringer. Uderzyłem prosto w szklane drzwi budynku. Usłyszałem, jak coś pęka. Miałem

nadzieję, że to drzwi, a nie ważna część mojego ciała. Na ziemię spadały ogromne,
postrzępione kawałki metalu, fragmenty rozsadzonego zbiornika leciały z prędkością pocisku
na wszystkie strony. Usłyszałem czyjś krzyk i oplotłem rękami głowę. Skuliłem się tak
mocno, jak tylko mogłem. Było niewyobrażalnie gorąco. Jakby połknęło mnie słońce.
Nade mną pękła szyba - rozbił ją pocisk, nie eksplozja. Parking był zaledwie
pięćdziesiąt metrów stąd. Musiałem biec, więc biegłem, ale tylko do momentu, kiedy
natknąłem się na Umpę skulonego na chodniku. Pączek klęczał przy nim i trzymał go za
ramię. Twarz miał wykrzywioną bezgłośnym płaczem. To Umpa krzyknął, kiedy ciężarówka
wybuchła, i niemal od razu zrozumiałem dlaczego. Z pleców wystawał mu kawałek metalu
wielkości frisbee.
Popchnąłem Pączka w stronę garażu i krzyknąłem:
- Leć!
Przerzuciłem sobie przez ramię krągłe ciało Umpy. Tym razem usłyszałem huk
wystrzału. Strzelał ktoś po przeciwnej stronie ulicy. Za moimi plecami kawałek ściany
uderzył w jezdnię.
Pierwszy poziom parkingu oddzielony był od chodnika wysokim na jakiś metr
murkiem. Przełożyłem Umpę na drugą stronę, po czym sam przeskoczyłem i kucnąłem. Bum!
W naszą stronę poleciał kawał cegły wielkości pięści. Spojrzałem w górę i zobaczyłem, że
Pączek pędzi ku schodom. Jeśli w tym budynku nie ma snajperów, a zarażeni, którzy uciekli,
nie schowali się tutaj...
Jeden rzut oka na ranę Umpy wystarczył, żebym wiedział, że nie jest dobrze. Im
szybciej zabiorę go na górę do Dumbo, tym lepiej.
- Szeregowy Umpa - szepnąłem mu do ucha - nie masz pozwolenia na śmierć, jasne?
Skinął głową, gwałtownie nabierając w płuca lodowatego powietrza. Ale był blady jak
śnieg wirujący w złotym świetle. Znów zarzuciłem go sobie na ramię i popędziłem po
schodach, starając się trzymać tak nisko, jak to było możliwe bez utraty równowagi.
Biegłem po dwa schodki naraz, aż dotarłem na trzeci poziom, gdzie znalazłem swój
oddział skulony za pierwszą linią samochodów, kilka metrów od ściany. Dumbo klęczał koło
Filiżanki, opatrując jej nogę. Mundur dziewczynki był porwany i widziałem paskudne,
głębokie cięcie w miejscu, gdzie pocisk przeszył łydkę. Dumbo szybko założył opatrunek,
przekazał Filiżankę w ręce Ringer, po czym popędził do Umpy. Flintstone potrząsał głową.
- Mówiłem, że powinniśmy zakończyć misję - powiedział. Był wściekły. - A teraz
popatrz.
Zignorowałem go. Zwróciłem się do Dumbo.

- No i?
- Źle to wygląda, sierżancie.
- Zrób coś, żeby tak nie wyglądało. - Spojrzałem na Filiżankę, która wtuliła się w
Ringer, cicho popłakując.
- Rana jest powierzchowna - oceniła Ringer. - Może chodzić.
Skinąłem głową. Umpa niezdolny do dalszej służby. Filiżanka postrzelona. Flint
gotowy do buntu. Snajper po drugiej stronie ulicy i setka jego najlepszych przyjaciół
szykujących się, żeby do niego dołączyć i też się z nami zabawić. Musiałem szybko wpaść na
jakiś genialny pomysł.
- Wie, gdzie jesteśmy, dlatego nie możemy tu długo zostać. Zobacz, czy nie dasz rady
go zdjąć. - Ringer skinęła głową, ale nie mogła oderwać od siebie Filiżanki. Wyciągnąłem
mokre od krwi ręce, gestem dając do zrozumienia, żeby przekazała mi małą. Dziewczynka
mnie odepchnęła. Nie chciała mieć ze mną nic wspólnego. Skinąłem głową w stronę ulicy i
rzuciłem do Pączka:
- Idź z nią. Załatwcie tego drania.
Ringer i Pączek zniknęli między samochodami. Pogłaskałem Filiżankę po głowie gdzieś po drodze zgubiła czapkę - i patrzyłem, jak Dumbo ostrożnie wyciąga fragment metalu
z pleców Umpy. Chłopak wył z bólu, paznokciami ryjąc po ziemi. Dumbo spojrzał na mnie
niepewnie. Skinąłem głową. Trzeba to usunąć.
- Szybko, Dumbo. Im wolniej, tym gorzej.
Szarpnął.
Umpa złożył się wpół, a jego krzyk rozniósł się echem po garażu. Dumbo odrzucił
poszarpany kawałek metalu i poświecił latarką na ranę.
Skrzywił się i przekręcił rannego na plecy. Przód jego koszuli był kompletnie mokry
od krwi. Dumbo rozerwał koszulę, odsłaniając ranę wylotową. Odłamek wbił się w plecy i
wyszedł z drugiej strony.
Flint odwrócił się i odpełzł kawałek, po czym skulił się i zwymiotował. Filiżanka
zamarła, patrząc na to wszystko. Była w szoku. Filiżanka, która krzyczała najgłośniej, gdy
wymienialiśmy się obelgami. Krwiożercza Filiżanka śpiewająca podczas oględzin. Traciłem
ją.
I traciłem Umpę. Dumbo przyciskał opatrunek do jego rany, próbując powstrzymać
krwawienie. Popatrzył na mnie.
- Jakie macie rozkazy, szeregowy? - spytałem.
- Ja... nie wiem...

Odrzucił przemokniętą od krwi gazę i przyłożył do rany świeży opatrunek. Spojrzał na
mnie. Nie musiał nic mówić. Ani mnie, ani Umpie.
Zdjąłem Filiżankę z kolan i ukląkłem przy umierającym. Jego oddech pachniał krwią i
czekoladą.
- To dlatego, że jestem za gruby - wykrztusił. Łzy pociekły mu po policzkach.
- Nie gadaj bzdur - rozkazałem surowo.
Szepnął coś. Przysunąłem się do niego bliżej.
- Mam na imię Kenny - powtórzył, jakby to był straszny sekret, z którego bał mi się
zwierzyć.
Oczy uciekły mu do góry. Już go nie było.

58
Filiżanka pękła. Objęła kolana rękami i przycisnęła do nich czoło. Krzyknąłem do
Flinta, żeby na nią uważał. Martwiłem się o Ringer i Pączka. Flint wyglądał, jakby chciał
zabić mnie gołymi rękami.
- Ty wydałeś ten rozkaz - warknął - to sam na nią uważaj.
Dumbo wycierał ręce z krwi Umpy. Nie Umpy... Kennyego.
- Ja się tym zajmę, sierżancie - powiedział spokojnie, chociaż ręce mu się trzęsły.
- Sierżancie - wypalił Flint. - Oczywiście. Co teraz, sierżancie?
Zignorowałem go i przedarłem się pod ścianę, gdzie znalazłem Pączka kucającego
obok Ringer. Dziewczyna klęczała i wyglądała przez krawędź murku na budynek po
przeciwnej stronie ulicy. Przykucnąłem koło niej, unikając pytającego spojrzenia Pączka.
- Umpa przestał krzyczeć - stwierdziła Ringer, nie odrywając oczu od domu
naprzeciwko.
- Na imię miał Kenny - oznajmiłem. Dziewczyna skinęła głową. Pojęła od razu.
Pączek musiał zastanowić się jeszcze przez chwilę. W końcu odsunął się ode mnie, obiema
rękami oparł o beton i wziął głęboki, drżący oddech.
- Musiałeś, Zombie - odezwała się Ringer. - Gdybyś tego nie zrobił, wszyscy
mogliśmy skończyć jak Kenny.
To brzmiało naprawdę dobrze. Powtórzyłem to sobie i zabrzmiało nawet lepiej.
Spojrzałem na jej profil i zastanowiłem się, dlaczego Vosch akurat mnie przypiął paski do
kołnierzyka. Awansował niewłaściwego członka oddziału.
- I co? - spytałem.
Wskazała głową drugą stronę ulicy.
- Lata osa koło nosa.
Powoli się podniosłem. W świetle gasnącego pożaru widziałem budynek - wybite
okna, obłażąca farba. Miał jedno piętro więcej niż ten, w którym się znajdowaliśmy. Na
szczycie zauważyłem niewyraźny kształt, który mógł być wieżą ciśnień, ale nic poza tym.
- Gdzie? - szepnąłem.
- Znów się schował. Cały czas to robi. Góra, dół, góra, dół, jak pajacyk na sprężynce.
- Tylko jeden?
- Tylko jednego widziałam.
- Podświetla się?
Ringer potrząsnęła głową.

- Odpowiedź przecząca, Zombie. Nie jest zarażony.
Przygryzłem dolną wargę.
- Pączek też go widział?
Skinęła głową.
- Zero zielonego. - Przyglądała mi się ciemnymi oczami, a jej spojrzenie cięło jak nóż.
- Może to nie on strzelał... - spróbowałem.
- Widziałam broń - ucięła. - Karabin snajperski.
Dlaczego nie świecił się na zielono? Ci na ulicy błyszczeli, a znajdowali się dalej niż
on. Po chwili stwierdziłem, że nie ma znaczenia, czy świeci na zielono, na fioletowo czy
wcale. Próbował nas zabić, a my nie mogliśmy się ruszyć, dopóki nie zostanie
zneutralizowany. Musieliśmy iść, zanim ten, który uciekł, wróci z posiłkami.
- Sprytnie - mruknęła Ringer, jakby czytała mi w myślach. - Ubrać się w ludzką twarz,
tak żebyśmy nie mogli już żadnej zaufać. Jedyna odpowiedź brzmi: Zabij wszystkich albo
ryzykuj, bo każdy może zabić ciebie.
- On myśli, że jesteśmy obcy?
- Albo zdecydował, że to nie ma znaczenia. Próbuje się zabezpieczyć.
- Ale strzelał do nas, nie do tych trzech na dole. Dlaczego nie oddał łatwych strzałów,
tylko ryzykował najtrudniejsze?
Tak jak ja nie znała odpowiedzi na to pytanie. Ale to nie ona musiała rozwiązać
problem.
- Tylko tak będziemy bezpieczni - powtórzyła dobitnie. Spojrzałem na Pączka, który
badawczo mi się przyglądał. Czekał na moją decyzję. Właściwie nie było się nad czym
zastanawiać.
- Zdołasz go stąd trafić? - spytałem Ringer.
Potrząsnęła głową.
- Za daleko. Tylko zdradziłabym naszą pozycję.
Przesunąłem się w stronę Pączka..
- Zostań tutaj. Za dziesięć minut zacznij do niego strzelać, żebyśmy mogli przejść. Patrzył na mnie wielkimi, ufnymi oczami.
- Wiecie, szeregowy, przyjęło się, że trzeba zareagować na rozkaz oficera
dowodzącego. - Pączek skinął głową. Spróbowałem jeszcze raz: - Mówiąc „tak jest”. Ponownie skinął głową. - To znaczy na głos. - Kolejne skinienie.
Dobra, przynajmniej próbowałem.
Kiedy wraz z Ringer wróciliśmy do pozostałych, ciała Umpy nie było. Wepchnęli je

do jednego z samochodów. Pomysł Flinta. Bardzo podobny do jego kolejnego pomysłu.
- Tutaj jesteśmy dobrze osłonięci. Zainstalujmy się w samochodach do czasu, aż po
nas przylecą.
- W tym oddziale liczy się głos tylko jednej osoby, Flint - oznajmiłem mu.
- Tak, i świetnie się to sprawdza. Mam propozycję: może spytajmy Umpy?
- Flintstone - wtrąciła się Ringer. - Spokojnie. Zombie ma rację.
- Dopóki wy dwoje nie wpakujecie się w zasadzkę. Wtedy uznamy, że jednak nie miał
racji.
- Tedy to ty przejmiesz dowodzenie i będziesz mógł decydować - warknąłem. Dumbo, zajmij się Filiżanką. - O ile uda się nam oderwać ją od Ringer. Mała przykleiła się
ponownie do nogi dziewczyny. - Jeśli nie wrócimy w ciągu trzydziestu minut, będzie to
oznaczało, że nie wrócimy w ogóle.
A Ringer dodała, ponieważ była sobą:
- Ale wrócimy.

59
Cysterna spaliła się w całości. Kucając przy wejściu na parking, wskazałem budynek
po przeciwnej stronie ulicy, jarzący się na pomarańczowo w świetle płomieni.
- Wejdziemy tamtędy. Trzecie okno z lewej strony, kompletnie rozbite. Widzisz?
Ringer skinęła głową z roztargnieniem. Coś ją gryzło. Wciąż manipulowała przy
opasce, odsuwała ją od oka, po czym przykładała ponownie. Pewność siebie, jaką okazywała
reszcie oddziału, zniknęła.
- Niemożliwy strzał... - szepnęła. Potem odwróciła się do mnie. - Skąd wiadomo, że
człowiek zaęzyna świrować?
Potrząsnąłem głową. O co jej chodzi?
- Nie wariujesz - zapewniłem, poklepując ją po ramieniu.
- Skąd możesz to wiedzieć? - Oczy latały jej w prawo i w lewo, niespokojnie, szukając
punktu zaczepienia. Tak samo spoglądał Tank, zanim mu odwaliło. - Wariaci nigdy nie mają
się za stukniętych. Sądzą, że ich szaleńcze pomysły są stuprocentowo logiczne.
W oczach miała desperację. To było do niej kompletnie niepodobne.
- Nie oszalałaś. Uwierz mi.
Zła odpowiedź.
- Dlaczego miałabym ci wierzyć? - rzuciła. Po raz pierwszy widziałem, jak okazuje
emocje. - Dlaczego miałabym ci ufać, a ty miałbyś ufać mnie? Skąd wiesz, że nie jestem
jedną z nich, Zombie?
Wreszcie jakieś proste pytanie.
- Bo nas przetestowano. I nie podświetlamy się w okularach.
Patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę, po czym szepnęła:
- Rany, naprawdę chciałabym, żebyś grał w szachy.
Nasze dziesięć minut minęło. Ponad nami Pączek zaczął strzelać W dach domu
naprzeciwko. Snajper natychmiast odpowiedział ogniem. Ruszyliśmy. Ledwie dobiegliśmy do
krawężnika, kiedy przed nami eksplodował asfalt. Rozdzieliliśmy się, Ringer pobiegła w
prawo, ja w lewo. Usłyszałem gwizd pocisku, wysoki, zgrzytliwy dźwięk, a chwilę później
kula wydarła dziurę w moim rękawie. Przez wiele miesięcy uczyłem się, że na ogień
odpowiada się ogniem, i teraz trudno było mi powstrzymać się od chwycenia za broń.
Wskoczyłem na chodnik i dwoma susami dopadłem do zimnej, betonowej ściany budynku.
Co za ulga. Mocno do niej przylgnąłem. Wtedy zobaczyłem, że Ringer ślizga się na
zamarzniętej kałuży i leci twarzą prosto na krawężnik.

- Nie! - Machnęła na mnie ręką. - Nie!
Następna seria zrobiła wyrwę w chodniku. Kawałek betonu przeorał jej szyję.
Chrzanić jej „nie”. Schyliłem się, złapałem ją za ramię i pociągnąłem w stronę budynku.
Kolejna seria świsnęła mi nad uchem, kiedy się wycofywałem.
Była ranna. Krew wydawała się czarna w świetle płomieni. Machnęła do mnie.
„Idziemy!” Przesunęliśmy się wzdłuż ściany budynku do stłuczonego okna i zanurkowaliśmy
do środka.
Przejście ulicy zajęło nam mniej niż minutę. Wydawało się, że upłynęły przynajmniej
dwie godziny.
Znaleźliśmy się w środku czegoś, co było kiedyś ekskluzywnym butikiem.
Doszczętnie go splądrowano, wszędzie walały się puste stojaki i połamane wieszaki, upiorne
bezgłowe manekiny, a na ścianach wisiały plakaty ze zbyt poważnymi modelkami ubranymi
w ciuchy z ostatniej kolekcji. Na ladzie wisiał napis: „Likwidacja sklepu. Wyprzedaż”.
Ringer ruszyła w stronę rogu pomieszczenia, skąd dobrze widać było okna i
prowadzące na korytarz drzwi. Przyciskała do szyi rękę, po której spływała krew. Musiałem
to obejrzeć. Dziewczyna nie chciała oderwać palców. Mruknąłem:
- Nie wygłupiaj się, muszę spojrzeć.
W końcu zabrała dłoń. Rana była powierzchowna, niezbyt głębokie cięcie. Na
wystawie znalazłem chustę. Ringer zwinęła ją i przycisnęła do szyi. Wskazała mój rozdarty
rękaw.
- Trafił cię?
Potrząsnąłem głową i opadłem na podłogę koło niej. Oboje dyszeliśmy. W głowie
kręciło mi się od adrenaliny.
- Nie chciałbym nikogo krytykować, ale ten koleś jest beznadziejnym snajperem.
- Trzy strzały, trzy razy spudłował. Szkoda, że to nie bejsbol.
- Dużo więcej niż trzy razy - poprawiłem ją. Strzelał wiele razy do różnych celów, a
trafił jedynie w nogę Filiżankę, w dodatku ledwo, ledwo.
- Amator.
- Prawdopodobnie.
- Pewnie tak - zmełła słowa w ustach jak przekleństwo.
- Nie pojawia się w naszych wizjerach i jest amatorem. To samotnik walczący o swój
teren. Może chował się przed tymi samymi gośćmi, których chcieliśmy dopaść. Śmiertelnie
wystraszony.
- Nie dodałem: „tak jak my”. Mogłem mieć pewność tylko co do jednego z nas.

Na zewnątrz Pączek wciąż starał się zająć snajpera. Bum, bum, bum, ciężka cisza i
znów: bum, bum, bum. Snajper odpowiadał za każdym razem.
- A więc to powinno być proste. - Usta Ringer ułożyły się w ponury grymas.
Poczułem się lekko skonsternowany.
- Nie podświetlił się, Ringer. Nie mamy prawa do...
- Ja mam. - Położyła broń na kolanach. - Tutaj.
- Hm. Myślałem, że naszą misją jest ratowanie ludzkości.
Spojrzała na mnie kątem niezakrytego oka.
- Szachy, Zombie. Obrona przed ruchem, który jeszcze nie nastąpił. Czy to ma
znaczenie, że się nie podświetlił? Że nie trafił, kiedy mógł nas zabić? Jeśli dwie możliwości
są równie prawdopodobne, ale wzajemnie się wykluczają, którą wybierzesz? Na którą
postawisz swoje życie?
Skinąłem głową, ale - tak naprawdę kompletnie nie rozumiałem, o co jej chodzi.
- Mówisz, że mimo wszystko może być zarażony? - spróbowałem zgadnąć.
- Mówię, że bezpieczniej będzie działać tak, jakby był. - Wyciągnęła z pochwy
szturmowy nóż. Wzdrygnąłem się, przypominając sobie jej sugestię, że mogła zwariować. Po
co jej nóż? - Co jest ważne...? - rzuciła zamyślonym tonem. Nagle stała się niesamowicie
poważna. Jak nadchodząca burza, dymiący wulkan tuż przed wybuchem. - Co ma znaczenie,
Zombie? Zawsze byłam w tym niezła. Po atakach stałam się jeszcze lepsza. Co jest istotne?
Moja mama zginęła pierwsza. To było okropne, ale wciąż miałam tatę, brata i młodszą
siostrę. Potem ich też straciłam, ale ważne było, że wciąż miałam siebie. Jeśli o mnie chodzi,
mało co było ważne. Jedzenie. Woda. Schronienie. Czego jeszcze potrzebowałam? Co jeszcze
się liczyło?
Było fatalnie, a zapowiadało się, że będzie jeszcze gorzej. Nie miałem pojęcia, dokąd
zmierza, ale jeśli dziewczyna faktycznie zwariowała, miałem przerąbane. A reszta oddziału
razem ze mną. Musiałem sprowadzić ją na ziemię. Najlepiej byłoby to zrobić, dotykając jej,
ale obawiałem się, że wypatroszy mnie tym nożem.
- Jakie to ma znaczenie, Zombie? - Wyciągnęła szyję i spojrzała na mnie, obracając
nóż powoli w dłoniach. - Że strzelił do nas, ale nie do trzech zarażonych, którzy stali tuż pod
jego nosem?
Albo że za każdym razem pudłował? - Obracała nóż powoli, wciskając jego czubek w
opuszkę palca. - Czy to naprawdę ważne, że udało im się wszystko uruchomić po ataku
elektromagnetycznym? Że działają pod samym nosem statku matki? Zbierają ocalałych,
zabijają zarażonych i palą ich ciała setkami? Zbroją się i trenują nas, żebyśmy zabili resztę?

Powiedz mi, że to wszystko nie ma znaczenia. Powiedz mi, że oni naprawdę nie mogą być
Przybyszami, bo szanse na to są zbyt małe. Powiedz mi, na którą ewentualność powinnam
postawić swoje życie.
Ponownie skinąłem głową. Tym razem rozumiałem, co miała na myśli, ale ta droga
kończyła się w bardzo ponurym miejscu. Ukucnąłem koło niej i spojrzałem jej prosto w oczy.
- Nie wiem, jaka jest historia tego gościa ani o co chodziło z impulsem
elektromagnetycznym, ale dowódca mówił mi, dlaczego zostawili nas w spokoju. Uważają, że
nie jesteśmy już dla nich zagrożeniem.
Odrzuciła na bok grzywkę i warknęła:
- A skąd dowódca wie, co oni myślą?
- Kraina Czarów. Byliśmy w stanie oddzielić...
- Kraina Czarów - powtórzyła. Gwałtownie pokiwała głową. Spojrzała na zaśnieżoną
ulicę i ponownie na mnie. - Kraina jest programem stworzonym przez obcych.
- Tak. - Wciąż próbowałem ją zawrócić z drogi do Oz. - Jest, Ringer. Pamiętasz?
Znaleźli go po przejęciu bazy...
- Chyba że to nie było tak, Zombie. Chyba że było zupełnie inaczej. - Machnęła
nożem w moją stronę. - Istnieje taka możliwość, równie prawdopodobna. A różne możliwości
mają znaczenie. Zaufaj mi, Zombie. Jestem ekspertem, gdy chodzi o to, co ważne. Aż dotąd
grałam z nimi w ciuciubabkę. Teraz czas na szachy. - Obróciła nóż i podała mi go rękojeścią
do przodu. - Wytnij to ze mnie. - Nie wiedziałem, co powiedzieć. Patrzyłem głupio na nóż w
jej dłoni. - Implanty, Zombie. - Szturchnęła mnie w klatkę piersiową. - Musimy je wyciągnąć.
Ty wyciągniesz mnie, a ja tobie.
Odchrząknąłem.
- Ringer, nie możemy ich wyciągnąć. - Przez chwilkę szukałem dobrego argumentu,
ale nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. - Jeśli nie uda nam się wrócić do miejsca
spotkania, jak nas znajdą?
- Do diabła, Zombie, słyszałeś cokolwiek z tego, co mówiłam? A co jeśli oni nie są
nami? Co jeśli są nimi? Co jeśli to wszystko było kłamstwem?
Zaraz trafi mnie szlag. Dobra, już mnie trafił.
- Do licha, Ringer! Słyszysz, jakie bzdury wygadujesz? Wróg nas uratował, wyszkolił
i dał nam broń? Weź się w garść i skończmy z tymi idiotyzmami. Mamy robotę do
wykonania. Może ci się to nie podobać, ale jestem twoim przełożonym...
- Dobrze. - Była teraz bardzo spokojna. Mniej więcej tak samo, jak ja wściekły. Sama to zrobię.

Błyskawicznie odwróciła ostrze i przyłożyła je sobie do karku, pochylając mocno
głowę. Wyrwałem jej nóż z ręki. Wystarczy.
- Przestań, szeregowa. - Rzuciłem nóż w ciemności po drugiej stronie pokoju i
wstałem. Cały się trząsłem. Mój głos też drżał. - Jeśli chcesz ryzykować, proszę bardzo.
Możesz tu zostać do czasu, aż wrócę. Albo jeszcze lepiej po prostu mnie zabij. Może moi
przywódcy z kosmosu wymyślili sposób na to, by ukryć przed tobą mojego pasożyta. A kiedy
już skończysz, wróć na drugą stronę ulicy i zabij pozostałych. Strzel w głowę Filiżance,
czemu nie? Też mogłaby być wrogiem. Rozwal jej łeb! To jedyna odpowiedź, prawda? Zabić
wszystkich, bo każdy może zabić ciebie.
Ringer tkwiła w miejscu. Przez długi czas nie odezwała się ani słowem. Śnieg wpadał
przez rozbite okno. Płatki miały kolor ciemnoczerwony, podobnie jak tlące się pozostałości
ciężarówki.
- Jesteś pewien, że nie grasz w szachy? - spytała. Z powrotem wzięła do ręki karabin,
przesunęła palcem wskazującym po spuście. - Odwróć się do mnie plecami, Zombie.
Znaleźliśmy się na końcu mrocznej ścieżki. To była droga bez wyjścia. Nie
przychodził mi do głowy żaden przekonujący argument, więc rzuciłem tylko:
- Nazywam się Ben.
Nie zrobiło to na niej wrażenia.
- Imię do chrzanu. Zombie jest lepsze.
- A ty jak masz na imię? - Nie ustawałem w wysiłkach.
- To jedna z tych rzeczy, które nie mają znaczenia. Już od dawna, Zombie. - Palec z
czułością przesuwał się po spuście. Bardzo powoli. Byłem zahipnotyzowany, oszołomiony.
- Może zrobimy inaczej? - Usiłowałem wymyślić jakieś rozwiązanie. - Ja wytnę ci
czujnik, a ty obiecasz, że mnie nie zabijesz.
- W ten sposób zatrzymałem ją po swojej stronie. Wolałem skonfrontować się z
tuzinem snajperów niż z jedną szurniętą Ringer. W wyobraźni widziałem już swoją głowę
rozpadającą się na kawałki jak te kartonowe postaci na strzelnicy.
Podniosła głowę, a kącik jej ust zadrżał, jakby miała się uśmiechnąć.
- Szach.
Uśmiechnąłem się do niej prawdziwym uśmiechem, starym uśmiechem Bena Parisha,
tym samym, dzięki któremu dostawałem prawie wszystko, czego chciałem. Zresztą po co ta
skromność - dostawałem wszystko.
- Zamierzasz dać mi lekcję szachów?
Odłożyła na bok broń i odwróciła się plecami. Pochyliła głowę. Jedwabiste, czarne

włosy odsunęła na bok.
- Przy okazji.
Bum, bum, bum. Znów słychać było broń Pączka. Snajper ponownie odpowiedział.
Wymiana strzałów ciągnęła się, kiedy klęknąłem za Ringer ze swoim nożem. Część mnie
zrobiłaby wszystko, żeby pozostać przy życiu i chronić resztę oddziału. Druga część
wrzeszczała, żebym się powstrzymał, nie podsycał jej szaleństwa, bo za chwilę zażąda,
żebym rozkroił jej mózg.
- Spokojnie, Zombie. - Znów była cicha i spokojna, jak dawna Ringer. - Jeśli nadajniki
nie pochodzą od naszych, pozbycie się ich jest dobrym pomysłem. A jeśli są, doktor Pam
zawsze może włożyć je z powrotem. Zgoda?
- Daję mata.
- Szachmat - poprawiła mnie.
Jej szyja była długa, piękna i bardzo zimna pod moimi palcami. Pomacałem bliznę,
szukając zgrubienia. Ręce mi się trzęsły. Wyjęcie implantu było pewnie równoznaczne z
sądem wojskowym i obieraniem ziemniaków do końca życia, ale przynajmniej pozwalało na
przetrwanie.
- Ostrożnie - szepnęła.
Wziąłem głęboki wdech i przesunąłem ostrzem wzdłuż niewielkiej blizny.
Jasnoczerwona krew natychmiast napłynęła do rany, odcinając się od bladej skóry. Ringer
nawet nie drgnęła, ale musiałem spytać:
- Zabolało?
- Nie bardzo.
Wyciągnąłem implant końcówką noża. Mruknęła cicho. Kulka trzymała się ostrza,
jakby przyklejona kropelką krwi.
- I co? - spytała, odwracając się. Niemalże się uśmiechała. - Jak ci się podobało?
Nie odpowiedziałem. Nie byłem w stanie. Straciłem umiejętność mówienia. Nóż
wypadł mi z dłoni. Stałem może o krok od niej, ale nie widziałem jej twarzy. Nie byłem w
stanie dojrzeć jej przez soczewkę.
Cała głowa Ringer stała w oślepiających, zielonych płomieniach.

60
Chciałem natychmiast zerwać wizjer, ale tego nie zrobiłem. Najpierw byłem
sparaliżowany z przerażenia, a potem przeszły mnie dreszcze obrzydzenia. Następna pojawiła
się panika, zaraz po niej dezorientacja. Głowa Ringer świeciła się niczym bożonarodzeniowa
choinka, można ją było dostrzec z odległości mili. Zielone ogniki iskrzyły i wirowały
intensywnie, wypalając powidoki na moim lewym oku.
- Co jest? - dopytywała. - Co się dzieje?
- Zaczęłaś się świecić, jak tylko wyjąłem czipa.
Przez kilka minut spoglądaliśmy na siebie w milczeniu.
- Zarażeni świecą na zielono - powiedziała wreszcie. Zerwałem się na nogi,
podniosłem karabin i wycofałem się w stronę drzwi, a potem na zewnątrz, gdzie pośród
oślepiającej śnieżycy Pączek i snajper wymieniali się kolejnymi strzałami. Zarażeni świecą na
zielono. Ringer nie ruszyła się, ignorując leżącą obok strzelbę. Patrząc na nią prawym okiem,
widziałem normalną dziewczynę. Gdy patrzyłem lewym, płonęła niczym zimne ognie.
- Przemyśl to, Zombie - poprosiła. - Przemyśl to dokładnie.
- Uniosła podrapane i pokaleczone podczas upadku ręce, jedną z nich wciąż
pokrywała zaschnięta krew. - Zaczęłam świecić, gdy wyjąłeś implant. Wizjery nie wykrywają
zarażenia. Reagują na brak implantu.
- Wybacz, Ringer, ale to nie ma żadnego sensu. Przecież wizjer zadziałał przy tej
zarażonej trójce. W przeciwnym razie przecież by się nie świecili.
- Znasz właściwą odpowiedź. Tylko nie chcesz w nią wierzyć. Ci ludzie świecili się,
ponieważ nie byli zarażeni. Byli tacy jak my, tylko nie mieli implantów.
Wstała z ziemi. Jezu, była taka drobniutka, jak dzieciak... ale w końcu była dzieckiem,
prawda? Przynajmniej widziana nieuzbrojonym okiem. Obserwowana przez wizjer
przypominała zieloną kulę ognia. Którą z nich była? Czym była?
- Zabierz nas. - Podeszła krok bliżej. Uniosłem karabin. Zatrzymała się. - Oznacz nas i
zmapuj. Naucz nas zabijać. - Kolejny krok. Wycelowałem w jej kierunku. Nie w nią, ale
gdzieś w tamtą okolicę. Chciałem, żeby się zatrzymała. - Każdy nieoznaczony będzie świecił
na zielono, a to, że się przed nami bronią albo stawiają nam czoła, strzelają do nas tak jak
tamten snajper, tylko potwierdza, że są wrogo nastawieni, prawda?
Kolejny krok. Mierzyłem jej prosto w serce.
- Nie rób tego - błagałem. - Proszę, Ringer.
Twarz dziewczynki. Twarz w płomieniach.

- Skończy się na tym, że zabijemy wszystkich, którzy nie zostali oznaczeni. - Jeszcze
jeden krok. Stanęła przede mną. Lufa karabinu oparła się o jej pierś. - To właśnie jest piąta
fala, Ben.
- Nie ma piątej fali! - Rozpaczliwie potrząsnąłem głową. - Nie ma! Komendant
mówił...
- Komendant kłamał. - Wyciągnęła przed siebie zakrwawione dłonie i wyjęła broń z
moich rąk. Trafiłem do zupełnie innej krainy czarów, gdzie góra była dołem, prawda fałszem,
a wróg miał dwie twarze: moją własną, i tego, który ocalił mnie przed zatonięciem i zabrał
moje serce, składając w ofierze na polu bitwy. Ringer złapała mnie za ręce i ogłosiła moją
śmierć. - To my jesteśmy piątą falą, Ben.

61
LUDZKOŚĆ TO MY.
To kłamstwo. Kraina Czarów. Obóz Przystań. Cała wojna.
Jakie to było proste. Dziecinnie proste, mimo tego wszystkiego, co przeszliśmy. A
może właśnie dlatego.
Zgromadzili nas w jednym miejscu. Opróżnili nas i wypełnili na nowo: nienawiścią,
przebiegłością i pragnieniem zemsty.
I odesłali z powrotem.
Żebyśmy zabili pozostałych ludzi.
Szachmat.
Czułem, że robi mi się niedobrze. Czując ciężar Ringer na ramionach, puściłem pawia
prosto na plakat z hasłem „Zakochaj się w jesiennej modzie!”.
Wyprostowałem się, kołysząc na piętach. Jej chłodne palce masowały mój kark.
Powtarzała, że wszystko będzie w porządku. Usunąłem wizjer z oka, gasząc zielone
płomienie. Ringer odzyskała swoją normalną twarz. Ona była sobą i ja byłem sobą, chociaż
nie wiedziałem już, co to tak naprawdę oznacza. Nie byłem tym, kim wydawało mi się, że
jestem. Świat nie był taki, jak myślałem. Może właśnie o to chodziło: to był teraz ich świat, a
my byliśmy obcy.
- Nie możemy wrócić - wystękałem, mierząc się z jej świdrującym spojrzeniem i
chłodem palców na swoim karku.
- Wiem. Ale możemy iść naprzód. - Podniosła moją spluwę i dźgnęła mnie nią lekko
w pierś. - Zaczynając od tego sukinsyna na piętrze.
Wcześniej jednak musiałem się pozbyć swojego implantu. Bolało bardziej, niż się
spodziewałem, mniej, niż na to zasłużyłem.
- Przestań się tym zadręczać - mówiła, wygrzebując ze mnie urządzenie. - Wszystkich
nas nabrali.
- A tych, których nie udało się oszukać, nazwali dorotkami i powybijali.
- Nie tylko tych - odpowiedziała z goryczą. I wtedy wróciło to do mnie z całą siłą:
hangar oględzin. Bliźniacze kominy, nad którymi unosiły się kłęby czarnoszarego dymu.
Ciężarówki załadowane ciałami, setkami ciał każdego dnia, w ciągu tygodnia przywożono ich
tysiące. Autobusy przyjeżdżające każdej nocy, przywożące uchodźców, wypełnione żywymi
trupami.
- Przystań nie jest bazą wojskową - wyszeptałem, czując krew ściekającą po szyi.

Pokręciła głową.
- Ani obozem dla uchodźców.
Pokiwałem głową, czując jak w moim przełyku wzbiera żółć. Wiedziałem, że czeka,
aż wypowiem to na głos. Czasem aby w coś uwierzyć, trzeba to powiedzieć głośno i
wyraźnie.
- To obóz śmierci.
Jest takie stare powiedzenie, że „prawda cię wyzwoli”. Przestań w nie wierzyć.
Czasami prawda zmusza do tego, byś się zamknął na tysiąc spustów.
- Gotowy? - zapytała w końcu Ringer, która najwyraźniej chciała to już mieć za sobą.
- Nie zabijemy go - oznajmiłem. Zmierzyła mnie oburzonym wzrokiem, ale wciąż nie
mogłem przestać myśleć o Chrisie przywiązanym do krzesła w pokoju z weneckim lustrem. O
ciałach wrzucanych na pas transmisyjny, który transportował je wprost w rozpaloną,
nienasyconą paszczę pieca. Zbyt długo byłem ich bezwolnym narzędziem. - Musimy go
rozbroić i obezwładnić. To rozkaz.
Z wyraźnym wahaniem skinęła głową. Nie umiałem niczego wyczytać z wyrazu jej
twarzy, ale to było raczej normalne. Czyżby znowu grała ze mną w szachy? Z drugiej strony
ulicy wciąż słyszeliśmy strzały Pączka. Musiała mu się już kończyć amunicja. Nadszedł nasz
czas.
Po wyjściu na korytarz utonęliśmy w całkowitych ciemnościach. Idąc ramię w ramię,
obmacywaliśmy wszystkie drzwi i ściany, szukając wejścia na schody. Słychać było jedynie
nasze oddechy unoszące się w chłodnym, zatęchłym korytarzu i szuranie butów po podłodze,
zalanej dwucentymetrową warstwą śmierdzącej, zamarzającej wody, cieknącej z pękniętej
rury. Pchnąłem drzwi znajdujące się na końcu korytarza i poczułem powiew świeżego
powietrza. Schody.
Zatrzymaliśmy się na podeście czwartego piętra, tuż przed stromym wejściem
prowadzącym bezpośrednio na dach. Przez rozwalone drzwi mogliśmy usłyszeć wymianę
strzałów, ale strzelec wciąż był niewidoczny. Język gestów był w tych ciemnościach
całkowicie bezużyteczny, więc przyciągnąłem Ringer do siebie i przycisnąłem usta do jej
ucha.
- Wydaje mi się, że na wprost nas - szepnąłem. Pokiwała głową, a jej włosy
połaskotały mnie po nosie. - Wchodzimy z wykopem.
Strzelała lepiej ode mnie, więc musiała wejść pierwsza. Gdyby spudłowała lub
oberwała, drugi strzał należał do mnie. Ćwiczyliśmy to setki razy, ale po raz pierwszy
mieliśmy kogoś obezwładnić, a nie zabić. I nasze dotychczasowe cele nigdy do nas nie

strzelały.
Dziewczyna podeszła do drzwi. Stanąłem za nią, opierając dłoń na jej ramieniu. Wiatr
przeciskał się przez wyrwę w drzwiach, skowycząc jak umierające zwierzę. Ringer stanęła z
opuszczoną głową, czekając na mój sygnał. Oddychała tak spokojnie, że zacząłem się
zastanawiać, czy aby się nie modli, a jeśli tak, to czy modli się do tego samego Boga co ja.
Wydawało mi się, że raczej nie. Klepnąłem ją delikatnie w ramię i ruszyła do przodu,
otwierając kopnięciem rozwalone drzwi. Wyglądało to tak, jakby ktoś wystrzelił ją z armaty:
momentalnie zniknęła w śnieżnej zawierusze, a zanim zdążyłem zrobić dwa kroki, usłyszałem
ostry jazgot jej broni. Chwilę później omal na nią nie wpadłem, nie zauważając, że
przyklęknęła na mokrej, białej warstwie śniegu. Snajper leżał na boku, jakieś trzy metry przed
nią, trzymając się jedną ręką za nogę, a drugą sięgając po karabin. Musiał go upuścić, gdy go
postrzeliła. Ringer ponownie nacisnęła spust, celując w rękę sięgającą po broń. Trafiła
idealnie w cel mający szerokość jakichś siedmiu centymetrów. Pomimo ciemności. Pomimo
zawiei. Mężczyzna przyłożył zranioną dłoń do piersi i zaczął wrzeszczeć. Poklepałem Ringer
po głowie, sygnalizując, że powinna wstać.
- Leż! - wrzasnąłem do snajpera. - Nie ruszaj się.
Mężczyzna usiadł, wciąż przyciskając do piersi przestrzeloną dłoń, i przechylił się do
przodu, by spojrzeć na ulicę. Nie mogliśmy dostrzec, co robi drugą ręką, nagle jednak
dostrzegłem srebrzysty błysk i usłyszałem, jak warczy: „Gnidy!”. Coś we mnie pękło. Znałem
ten głos.
Słyszałem, jak na mnie wrzeszczał, słyszałem, jak mnie przedrzeźniał, poniżał, groził
mi i mnie przeklinał. Prześladował od momentu przebudzenia aż do chwili, gdy kładłem się
spać. Syczał, ryczał, wył i darł się nie tylko na mnie, ale na nas wszystkich.
Reznik.
Oboje go rozpoznaliśmy. Skamienieliśmy. Przestaliśmy oddychać, a nasze myśli
zamarzły.
Dając mu czas na reakcję. Czas, który pozwolił mu powstać, zwalniając tak, jakby
wyczerpała się bateria w uniwersalnym zegarze działającym od początku wszechświata.
Wyprostował się. To zajęło jakieś siedem, może osiem minut.
Spojrzał w naszą stronę. Kolejne dziesięć minut.
Podniósł coś zdrową ręką i nacisnął zakrwawioną dłonią jakiś przycisk. To musiało
trwać dobre dwadzieścia minut.
Ringer nagle ożyła. Kula trafiła go w pierś i Reznik osunął się na kolana. Z otwartymi
ustami pochylił się do przodu i upadł twarzą w śnieg.

Zegar wznowił działanie. Nikt się nie ruszał. Nie padło ani jedno słowo.
Śnieg. Wiatr. Jakbyśmy się nagle znaleźli na szczycie oblodzonej góry. Ringer
podeszła do ciała i przetoczyła je na plecy. Wyjęła srebrzyste urządzenie z bezwładnej dłoni.
Spojrzałem z góry na tę bladą, dziobatą, szczurzooką twarz, która jednocześnie była i nie była
dla mnie zaskoczeniem.
- Poświęcił tyle miesięcy na nasz trening tylko po to, żeby móc nas zabić westchnąłem.
Ringer pokręciła głową, wpatrując się w ekranik instrumentu. Jego blask wydobywał
ostry kontrast z jej jasnej skóry i kruczoczarnych włosów. Pięknie wyglądała w tym świetle.
Może nie przypominała anioła, ale mogłaby być aniołem zemsty.
- Nie miał zamiaru nas zabijać. Dopóki nie pozostawiliśmy mu innego wyboru. Ale
wtedy też nie chciał użyć karabinu. - Podsunęła mi trzymane w ręku urządzenie, tak żebym
również mógł spojrzeć na wyświetlacz. - Wolał posłużyć się tym.
Połowę ekranu zajmowała siatka poznaczona w lewym górnym rogu zielonymi
kropeczkami. Kolejna zielona kropka znajdowała się bliżej środka.
- To oddział - zrozumiałem.
- A ta pojedyncza kropka w środku to zapewne Pączek.
- Gdybyśmy się nie pozbyli implantów...
- Wiedziałby, gdzie jesteśmy - potwierdziła Ringer. - Czekałby tu na nas. Mielibyśmy
przerąbane.
Wskazała na dwie liczby wyświetlające się u dołu ekranu. Jedną z nich był numer, jaki
otrzymałem od doktor Pam. Zgadywałem, że drugi należy do Ringer. Poniżej każdego z nich
migotał zielony guzik.
- Co się stanie, kiedy go naciśniesz? - zapytałem
- Myślę, że nic - odpowiedziała i dotknęła klawisza.
Skrzywiłem się, ale jej przewidywania okazały się słuszne.
- To wyłącznik - stwierdziła. - Podpięty do naszych implantów Nie widzę innego
wytłumaczenia.
Wyszło na to, że mógł nas usmażyć w dowolnym momencie. A skoro nie zależało mu
na tym, żeby nas zabić, o co w tym wszystkim chodziło? Ringer najwyraźniej rozmyślała o
tym samym.
- To ta trójka „zarażonych” - wyjaśniła. - To dlatego zaczął strzelać. Byliśmy
pierwszym oddziałem, który opuścił obóz. Można było sensownie wyjaśnić skrupulatne
monitorowanie naszych poczynań tym, że musieli wiedzieć, jak sprawujemy się w

prawdziwej walce. Albo w tym, co wyglądało na prawdziwą walkę. Musieli mieć pewność, że
złapiemy się na zieloną przynętę. Na pewno zrzucili go tutaj wcześniej, żeby pociągnął za
spust, gdybyśmy my nie byli w stanie. Gdyby tak się stało, miał urządzenie, które mogło nas
zmotywować.
- Ale dlaczego nie przestał strzelać?
- Żebyśmy byli wystraszeni i gotowi rozwalić każde cholerstwo, które świeci się na
zielono.
Śnieg sprawiał, że miałem wrażenie, jakby patrzyła na mnie przez półprzezroczystą,
białą zasłonę. Płatki osiadały na jej rzęsach i lśniły we włosach.
- Sporo ryzykował - zauważyłem.
- Właściwie nie. Miał nas na radarze. W najgorszym razie wystarczyło, żeby nacisnął
guzik. Nie przewidział tylko, że może zaistnieć jeszcze gorszy scenariusz.
- I że pozbędziemy się implantów.
Skinęła głową, ocierając twarz z grubych płatków śniegu.
- Raczej nie podejrzewał, że pojawimy się tutaj gotowi do walki. - Podała mi
urządzenie. Zamknąłem klapkę wyświetlacza i wsunąłem je do kieszeni. - Nasz ruch,
sierżancie - odezwała się cicho, choć być może to śnieg przytłumił jej słowa. - Co robimy?
Wciągnąłem wielki haust powietrza i powoli je wypuściłem.
- Wracamy do oddziału. Pozbywamy się wszystkich czipów...
- I?
- I mamy nadzieję, że nie poślą przeciw nam całego batalionu Rezników.
Odwróciłem się, zbierając do drogi. Złapała mnie za ramię.
- Zaczekaj. Nie możemy wrócić bez implantów.
Dopiero po sekundzie dotarło do mnie, co ma na myśli. Skinąłem głową, ocierając
zdrętwiałe usta grzbietem dłoni. Bez implantów będziemy świecić w ich wizjerach jak
choinki.
- Pączek nas załatwi, zanim dotrzemy do połowy ulicy.
- Może powinniśmy je trzymać w ustach?
Pokręciłem głową. Co jeśli któreś z nas przypadkowo połknie to paskudztwo?
- Musimy wetknąć je na swoje miejsca, obwiązać rany bandażami i...
- Modlić się, żeby nie wypadły?
- Mieć nadzieję, że ich nie dezaktywowaliśmy... No co? - Spojrzałem na nią. - Liczę
na zbyt wiele?
- Może to właśnie twoja tajna broń - odparła, lekko się krzywiąc.

62
- To jest naprawdę totalnie powalone - stwierdził Flintstone.
- Reznik miał do nas strzelać?
Siedzieliśmy oparci o zrujnowaną betonową ścianę garażu, a Ringer i Pączek
zabezpieczali flanki, obserwując biegnącą poniżej ulicę. Po jednej stronie miałem Dumbo, po
drugiej Flinta, Filiżanka siedziała pomiędzy nami, opierając głowę na mojej piersi.
- Reznik jest jednym z nich - powtórzyłem po raz trzeci. - Obóz Przystań jest ich.
Wykorzystali nas do...
- Daj spokój, Zombie. To najbardziej szalone, paranoiczne bzdury, jakie kiedykolwiek
słyszałem. - Szeroka twarz Flintstone a zrobiła się całkowicie purpurowa, a jego zrośnięta
brew podskakiwała i marszczyła się na wszystkie strony. - Rozwaliłeś naszego instruktora!
Który próbował nas rozwalić. W trakcie misji, podczas której mieliśmy rozwalić zarażonych.
Możecie sobie robić, co chcecie, ale ja w tym momencie odpuszczam. To tyle.
Zerwał się na równe nogi i potrząsnął pięścią w moją stronę.
- Wracam do punktu zbiórki i czekam na ewakuację. To jest... - zamilkł, szukając
przez chwilę właściwych słów. - To bzdury.
- Flint - odezwałem się cicho i spokojnie. - Zostań z nami.
- To naprawdę niewiarygodne. Zamieniłeś się w dorotkę. Dumbo, Pączek, naprawdę
mu wierzycie? To przecież niemożliwe.
Sięgnąłem do kieszeni i wyjąłem srebrzysty przyrząd. Otwarłem klapkę i podsunąłem
mu pod oczy wyświetlacz.
- Widzisz tę zieloną kropkę? To ty. - Przesunąłem palce, podświetlając kciukiem jego
numer. Zielony przycisk zaczął migotać.
- Wiesz, co się stanie, gdy ktoś naciśnie ten guzik?
I wtedy wydarzyła się jedna z tych rzeczy, o których myślisz później przez całe lata
podczas bezsennych nocy, marząc o tym, by móc wszystko cofnąć.
Flintstone skoczył do przodu, wyrywając mi urządzenie z ręki. Miałbym szansę go
powstrzymać, ale Filiżanka wciąż się o mnie opierała i spowolniła moją reakcję. Zdążyłem
tylko krzyknąć:
- NIE!
Flint nacisnął przycisk.
Jego głowa poleciała do tyłu, tak jakby oberwał prosto w czoło. Z otwartymi ustami
wpatrywał się w sufit nieobecnym spojrzeniem. A potem zwalił się na ziemię bezwładny jak

marionetka, której przecięto wszystkie sznurki.
Filiżanka zaczęła wrzeszczeć. Ringer zabrała ją z moich kolan, a ja natychmiast
przyklęknąłem obok Flinta. Nie musiałem sprawdzać pulsu, by stwierdzić, że nie żyje, ale i
tak to zrobiłem. A przecież wystarczyłoby spojrzeć na wyświetlacz, gdzie jedna z zielonych
kropek zmieniła kolor na czerwony.
- Wychodzi na to, że mieliśmy rację, Ringer - rzuciłem w jej stronę przez ramię.
Z trudem panując nad drżeniem własnych rąk, wyjąłem kontroler z wiotkiej teraz
dłoni Flinta. Ogarnęła mnie panika, byłem kompletnie zdezorientowany, ale przede
wszystkim czułem gniew. Byłem tak wściekły na Flinta, że najchętniej roztrzaskałbym mu tę
szeroką, nalaną twarz.
- Co teraz robimy, sierżancie? - W pytaniu stojącego za moimi plecami Dumbo
również pobrzmiewała panika.
- Teraz musisz się pozbyć implantów Filiżanki i Pączka.
- Ja? - zapiszczał głosem podwyższonym nagle o oktawę.
- W końcu jesteś medykiem, prawda?! - huknąłem. - Ringer poradzi sobie z twoim
implantem.
- W porządku, ale co potem zrobimy? Dokąd teraz pójdziemy? Nie możemy wrócić, to
pewne.
Ringer nie spuszczała mnie z oczu. Coraz lepiej radziłem sobie z odczytywaniem
wyrazu jej twarzy. Lekkie skrzywienie ust w dół oznaczało, że się do czegoś przygotowuje,
tak jakby wiedziała, co mam zamiar powiedzieć. Kto wie, może faktycznie tak było.
- Nie możesz wrócić, Dumbo - potwierdziłem.
- Nie możemy wrócić - poprawiła mnie Ringer. - Żadne z nas.
Wyprostowałem się, choć miałem wrażenie, że zajęło mi to całą wieczność.
Podszedłem do niej. Jej włosy z jednej strony powiewały na wietrze jak czarna flaga.
- Jeden z nas tam został - przypomniałem.
Gwałtownie pokręciła głową. Uroczo wyglądała z tymi kucykami huśtającymi się na
wszystkie strony.
- Mówisz o Nuggecie? Nie możemy po niego wrócić. To samobójstwo.
- Obiecałem, że go nie zostawię. - Chciałem jej to wyjaśnić, ale nie wiedziałem nawet,
jak zacząć. Ubranie tego w słowa wydawało się niemożliwe, przypominało próby
odnalezienia punktu, od którego zaczyna się koło. Albo znalezienia pierwszego ogniwa
srebrnego łańcuszka. - Raz już uciekłem - oznajmiłem w końcu.
- I nie mam zamiaru tego powtarzać.

63
Jest śnieg - spada na ziemię pod postacią drobnych, wirujących drobinek.
Jest rzeka - wypełniona ludzkimi szczątkami i odpadkami, czarna, spokojna i niema
sunie pod chmurami zasłaniającymi zielone oko statku matki.
I jest osiemnastoletni licealista - mięśniak z drużyny futbolowej przebrany za
żołnierza i uzbrojony w potężną broń półautomatyczną, którą dostał od tych z zielonego oka.
Kuca obok pomnika prawdziwego żołnierza, który walczył i umarł bez cienia wątpliwości w
sercu, żołnierza, który nie musiał zmagać się z kłamstwami przeciwnika znającego jegó
sposób myślenia i potrafiącego zmienić zło w dobro, wykorzystującego nadzieję i zaufanie
jako broń przeciw jego własnym pobratymcom.
Dzieciak, który nie wrócił, kiedy powinien był to zrobić, ale chce zrobić to teraz, gdy
jest to najbardziej niewskazane. Ponieważ obietnice mają dla niego znaczenie. Teraz nawet o
wiele większe niż kiedykolwiek wcześniej. Dzieciak, którego nazywano Zombie, wie, że jeśli
złamie tę obietnicę, wojna zostanie przegrana. Nie ta wojna, która opanowała cały świat, tylko
ta mniejsza, toczona w jego sercu.
W parku nad rzeką wciąż padał śnieg.
Wiedziałem, że zbliża się helikopter, nawet zanim zdążyłem go usłyszeć. Zmiana
ciśnienia, wibrowanie odsłoniętych kawałków skóry. Słysząc łoskot wirników, przycisnąłem
dłonią ranę w boku i niepewnie podniosłem się na nogi.
- Gdzie mam cię postrzelić? - zapytała wcześniej Ringer.
- Nie wiem, ale na pewno nie w ręce ani nie w nogi.
- Strzel mu w bok - podpowiedział Dumbo, który mógł się wykazać niezłą
znajomością ludzkiej anatomii nabytą w trakcie służby. - Najlepiej ż bliska i pod takim kątem,
żebyś mu nie uszkodziła wnętrzności.
- A co zrobimy, jeśli przestrzelę mu coś ważnego? - dociekała Ringer.
- Będę martwy, więc możecie mnie pochować.
Nie uśmiechnęła się. Niech to szlag.
- Jak długo mamy na ciebie czekać? - zapytała już po wszystkim, kiedy Dumbo
opatrywał moją ranę.
- Nie dłużej niż dzień.
- Dzień?
- No dobra, dwa dni. Jeśli nie wrócę w ciągu czterdziestu ośmiu godzin, to raczej
będzie pozamiatane.

Nie miała zamiaru się spierać.
- Jeśli nie wrócisz po dwóch dniach - stwierdziła - to zacznę cię szukać.
- Niezbyt rozsądne posunięcie, szachistko.
- Nie gramy w szachy.
Czarny cień przesunął się ponad gałęziami parkowych drzew. Łoskot śmigieł brzmiał
niczym bicie olbrzymiego serca, a podmuch lodowatego powietrza wzbudzony przez łopaty
wirnika przygniatał mnie do ziemi, kiedy pochylając głowę, ruszyłem w stronę otwartego
włazu.
Wskoczyłem do środka, podczas gdy pilot rozglądał się uważnie na wszystkie strony.
- Gdzie twój oddział? - zapytał.
- Ruszaj! Ruszaj! - krzyknąłem, opadając na puste siedzenie.
- Gdzie twój oddział, żołnierzu? - powtórzył pilot.
Mój oddział odpowiedział salwą zza drzew. Pociski zaczęły się odbijać od
wzmocnionej kabiny helikoptera, a ja znowu wrzasnąłem z wszystkich sił:
- Ruszaj!
Każdy taki wysiłek sprawiał, że krew znów zaczynała przeciekać mi przez palce.
Pilot poderwał maszynę i ruszył do przodu, a potem gwałtownie przechylił ją na lewo.
Zamknąłem oczy. Uciekaj, Ringer! Uciekaj!
Helikopter rozpoczął ostrzał, zmieniając drzewa w trociny, pilot krzyczał coś do
drugiego pilota, wreszcie unieśliśmy się ponad drzewami. Miałem nadzieję, że Ringer i reszta
ekipy zdążyli się wynieść i skorzystać ze szlaku wiodącego nad niewidocznymi brzegami
rzeki. Pilot kilka razy okrążył drzewa, strzelając od czasu do czasu i spoglądając w moją
stronę, podczas gdy ja rozciągnąłem się na dwóch siedzeniach, wciąż uciskając ranę. Chwilę
później dodał gazu i maszyna wyskoczyła w górę ku chmurom, pozostawiając w dole
zaśnieżony park.
Zaczynałem tracić przytomność. Straciłem zbyt wiele krwi. Widziałem przed sobą
twarz Ringer i niech mnie szlag, jeśli się nie uśmiechała. Śmiała się na całego, a mnie było z
tym tak dobrze, bo wreszcie udało mi się sprawić, że się zaśmiała.
A potem zobaczyłem Nuggeta, który zdecydowanie się nie śmiał.
Nie obiecuj! Niczego nie obiecuj! Nigdy - nie składaj obietnic, nigdy!
- Wrócę. Obiecuję.

64
Ocknąłem się w punkcie wyjścia, tam gdzie się to wszystko zaczęło. Obwiązany
bandażami, otępiony środkami przeciwbólowymi zatoczyłem pełen okrąg i wróciłem na
szpitalne łóżko.
Dopiero po kilku minutach uświadomiłem sobie, że nie jestem sam. Ktoś siedział na
krześle ustawionym po drugiej stronie kroplówki. Odwróciłem głowę i zobaczyłem czarne,
wypastowane na wysoki połysk buty. Nieskazitelnie odprasowany i wykrochmalony mundur.
Twarz niczym z marmuru i przeszywające do głębi spojrzenie błękitnych oczu.
- Ocknąłeś się - stwierdził łagodnym głosem Vosch. - Bezpieczny, choć może nie do
końca cały. Lekarze mówili, że tylko cudem udało ci się przeżyć. Kula na szczęście nie
uszkodziła żadnych ważnych organów. To naprawdę niesamowite, zwłaszcza przy postrzale z
tak bliskiej odległości.
Myślałem o tym, co mam mu powiedzieć. Zdecydowałem się na prawdę.
- Ringer mi to zrobiła - przyznałem.
Przechylił głowę na bok i spojrzał na mnie z ukosa, przypominając w tej pozie ptaka
wpatrującego się w pyszny kąsek.
- Dlaczego szeregowiec Ringer do ciebie strzelała?
Tym razem nie mogłem wyznać prawdy. Trudno, musiałem ograniczyć się do faktów.
- Z powodu Reznika.
- Reznika?
- Tak jest. Szeregowiec Ringer strzelała do mnie, ponieważ broniłem pozycji Reznika.
- Dlaczego musiałeś bronić Reznika, sierżancie? - Vosch skrzyżował nogi i oparł
dłonie na uniesionym kolanie. Z trudem wytrzymywałem jego spojrzenie dłużej niż trzy, góra
cztery sekundy.
- Zwrócili się przeciwko nam. Nie wszyscy na szczęście, tylko Flintstone i Ringer oraz
Filiżanka, ale ona zrobiła to wyłącznie ze względu na Ringer. Ich zdaniem obecność Reznika
potwierdzała, że to wszystko jest kłamstwem i że pan...
- Jakie wszystko? - Przerwał mi, unosząc dłoń.
- Obóz i zarażeni. Mówili, że nie uczyliście nas zabijać obcych, tylko że obcy uczyli
nas, jak mamy się nawzajem pozabijać.
Nie odezwał się ani słowem, a ja zacząłem marzyć, aby chociaż się zaśmiał,
uśmiechnął, potrząsnął głową. Gdyby zrobił coś takiego, mógłbym mieć jeszcze wątpliwości,
mógłbym przemyśleć tę całą teorię z fałszywymi obcymi i dojść do wniosku, że mój umysł

pogrążył się w paranoi i histerii wynikającej ze zmęczenia walką.
Zamiast tego wpatrywał się we mnie tymi ptasimi oczami, zachowując kamienny
wyraz twarzy.
- Nie chciałeś uwierzyć w ich teorię spiskową?
Skinąłem głową. Miałem nadzieję, że wyglądało to na pewne, szczere przytaknięcie.
- Pozamieniali się w dorotki, nastawili przeciwko mnie cały oddział. - Uśmiechnąłem
się, mając nadzieję, że zaprezentowałem ponury żołnierski grymas. - Wcześniej jednak
zdołałem się zająć Flintem.
- Znaleźliśmy jego ciało - przyznał Vosch. - Do niego również strzelano z bliskiej
odległości, jednak był nieco wyższy od ciebie i nie miał tyle szczęścia.
Jesteś pewien, Zombie? Naprawdę musisz mu strzelić w głowę?
Wiedzą, że ktoś go skasował. Może w ten sposób uda nam się zatrzeć ślady. I lepiej
się cofnij, Ringer, nie jestem najlepszym strzelcem na świecie.
- Rozwaliłbym też całą resztę, ale mieli przewagę liczebną, więc uznałem, że najlepiej
będzie, jeśli się wycofam i złożę raport.
Znów milczał przez dłuższą chwilę, nie ruszając się z miejsca i nie spuszczając mnie z
oczu.
Zastanawiałem się, czym może być. Człowiekiem? Zarażonym? Albo jeszcze czymś
innym? Nie miałem pojęcia.
- Musisz wiedzieć, że reszta oddziału zniknęła - oznajmił w końcu, wyraźnie czekając
na moją odpowiedź. Na szczęście byłem przygotowany. Albo to Ringer mnie przygotowała.
Komu należały się wyrazy uznania?
- Pozbyli się urządzeń naprowadzających - wyjaśniłem.
- Twojego też - zauważył i zamilkł. Za jego plecami mogłem dostrzec salowych
krążących w zielonych fartuchach pomiędzy rzędami łóżek, słyszałem też piszczenie ich
butów na podłodze wyłożonej linoleum. Zwykły dzień w szpitalu przeklętych.
Byłem przygotowany na jego następne pytanie.
- Udawałem, że jestem po ich stronie i czekałem na okazję. Zaraz po mnie Dumbo
zajął się Ringer i wtedy wykonałem mój ruch.
- Zastrzeliłeś Flintstonea...
- A potem Ringer do mnie strzeliła...
- Co działo się później? - Skrzyżował ręce na piersi i pochylił głowę. Patrzył na mnie
jak drapieżca czyhający na ofiarę.
- Uciekłem.

Byłam w stanie stuknąć Reznika w całkowitych ciemnościach i pośrodku śnieżycy, ale
nie trafiłam do ciebie z odległości pół metra? Przecież on w to nie uwierzy.
Nie musi mi wierzyć. Wystarczy, że będzie się wahał przez parę godzin.
Vosch odchrząknął i podrapał się po podbródku. Przez chwilę wpatrywał się w sufit,
wreszcie ponownie spojrzał w moją stronę.
- Miałeś mnóstwo szczęścia, Ben, udało ci się dotrzeć do punktu ewakuacyjnego,
zanim się wykrwawiłeś.
Możesz się założyć, że miałem szczęście. Szczęście jak diabli.
Nic nie przerywało ciszy. Wciąż miałem przed sobą błękitne oczy, zaciśnięte usta i
skrzyżowane ramiona.
- Nie powiedziałeś mi wszystkiego.
- Słucham?
- Musiałeś coś pominąć. - Powoli potrząsnąłem głową. Pokój zaczął się kołysać
niczym statek na wzburzonym morzu. Ciekawe, ile środków przeciwbólowych we mnie
wpakowali? - Reznik. Ktoś z twojego oddziału musiał go przeszukać i znaleźć ten przedmiot.
- Pokazał mi srebrzyste urządzenie, dokładnie takie samo jak to, które znalazłem przy
sierżancie. - Moim zdaniem któreś z was, podejrzewam, że ty jako dowodzący, musiało
zacząć się zastanawiać, dlaczego Reznik ma ze sobą przedmiot umożliwiający zabicie was za
pomocą przyciśnięcia guzika.
Skinąłem głową. Przewidzieliśmy z Ringer, że rozmowa podąży w tym” kierunku i
byłem na to przygotowany. Pytanie tylko, czy Vosch uwierzy w moją odpowiedź.
- Moim zdaniem istniało jedno sensowne wytłumaczenie - zacząłem. - To była nasza
pierwsza prawdziwa misja bojowa. Musieliście nas monitorować. Potrzebowaliście również
jakiegoś zabezpieczenia, w razie gdyby któreś z nas zwariowało i zwróciło się przeciw
pozostałym...
Zamilkłem, korzystając z tego, że zabrakło mi oddechu. Leki wciąż działały, więc nie
mogłem sobie ufać. Nie myślałem trzeźwo i czułem się tak, jakbym błądził w gęstej mgle po
polu minowym. Ringer to przewidziała. Czekając na helikopter, ćwiczyłem ten fragment
ciągle od nowa, aż do chwili, gdy przycisnęła mi pistolet do brzucha i pociągnęła za spust.
Usłyszałem zgrzytnięcie krzesłem o podłogę i nagle całe moje pole widzenia
wypełniła twarz Voscha.
- To wszystko jest naprawdę nadzwyczajne - oznajmił. - To, że udało ci się sprzeciwić
całemu oddziałowi, pokonać olbrzymią presję i nie podążyć za resztą stada. Z braku lepszego
określenia powiedziałbym, że to wręcz nieludzki wyczyn.

- Jestem człowiekiem - wyszeptałem. Moje serce waliło tak mocno, że musiało to być
widoczne przez cienki materiał szpitalnej koszuli.
- Jesteś pewien, Ben? To przecież kluczowe pytanie. O to właśnie chodzi w całej tej
grze! Kto jest człowiekiem, a kto nie. Czyż nie mamy oczu, Ben? Rąk, członków, organów,
zmysłów, uczuć, namiętności? „Nie płynież z nas krew, jak nas zakłujecie? A jak nas
skrzywdzicie, nie mamyż się mścić za to?”* - Kanciasty zarys szczęki. Surowość spojrzenia.
Zaciśnięte, pobladłe usta przecinające zaczerwienioną twarz. - Kupiec wenecki Szekspira.
Mowa wygłoszona przez członka znienawidzonej i prześladowanej rasy. Takiej jak nasza,
Ben. Ludzkiej rasy.
- Nie wydaje mi się, żeby oni nas mieli nienawidzić. - Wciąż próbowałem zachować
spokój, choć rozmowa przybierała coraz dziwniejszy obrót. Wirowało mi w głowie.
Postrzelony w brzuch, nafaszerowany lekami dyskutowałem o Szekspirze z komendantem
jednego z najbardziej wydajnych obozów śmierci w dziejach tej planety.
- W takim razie znaleźli dość dziwny sposób na okazanie swoich przyjaznych uczuć.
- Nie żywią dla nas żadnych uczuć. Po prostu stoimy im na drodze. Może według nich
to my jesteśmy zarazą.
- Czyli to oni są homo sapiens, a my periplaneta americana? Ja w takim razie stoję tam
gdzie karaluchy. Bardzo trudno się ich pozbyć. - Poklepał mnie po ramieniu i nagle
spoważniał.
Czułem, że nadeszła krytyczna chwila. Albo teraz uda mi się go przekonać, albo nic z
tego nie będzie. Vosch wciąż bawił się srebrzystym urządzeniem.
* W. Shakespeare, Kupiec wenecki, tłum. J. Paszkowski, Złoczów 1908, s. 46.
Wiesz przecież, że twój plan nie jest najlepszy.
W porządku, to podziel się swoim planem.
Trzymamy się razem. Próbujemy szczęścia z tymi, którzy ukryli się w budynku sądu.
A co z Nuggetem?
Nic mu nie zrobią. Dlaczego w ogóle się o niego martwisz? Przecież tam są setki
dzieciaków...
Tak. Ale tylko temu jednemu coś obiecałem.
- To bardzo niepokojące wieści, Ben - ciągnął Vosch. - Bardzo. Omamy Ringer
zmuszą ją do szukania pomocy u tych, których miała zniszczyć. Wyjawi im wszystkie
szczegóły naszych operacji. Wysłaliśmy trzy oddziały, aby ją przed tym powstrzymać,
obawiam się jednak, że jest już za późno. Możemy nie mieć innego wyboru i będziemy
musieli sięgnąć po ostateczne rozwiązanie.

Jego oczy przeszywały mnie lodowatym spojrzeniem. Odwrócił się, a ja zacząłem się
trząść, czując gwałtowny przypływ najprawdziwszego strachu.
Ostateczne rozwiązanie?
Wydawało się, że nawet jeśli mi nie uwierzy, to uda mi się zyskać trochę czasu. Wciąż
żyłem. Nugget nadal miał szansę.
Vosch znów odwrócił się w moją stronę, tak jakby nagle sobie oczymś przypomniał.
Niech to szlag. Nadeszła najgorsza chwila.
- I jeszcze jedno: przykro mi, że to ja przynoszę ci tę smutną wiadomość, ale musimy
mieć pełny raport, więc nie możemy ci dłużej podawać środków przeciwbólowych.
- Raport?
- Uczestnictwo w walce potrafi nieźle namieszać w pamięci. Wiemy też, że leki
wpływają na działanie programu. Twój organizm powinien się oczyścić w ciągu sześciu
godzin.
Wciąż nie rozumiem. Dlaczego mam do ciebie strzelać? Czemu nie możesz im
powiedzieć, że się wymknąłeś? Naprawdę musimy tak przeginać?
Muszę być ranny, Ringer.
Dlaczego?
Żeby mnie nafaszerowali lekami.
Po co?
Dzięki temu zyskam trochę czasu. Nie wezmą mnie wprost z helikoptera.
Gdzie cię nie wezmą?
Nie musiałem właściwie zadawać Voschowi tego pytania, ale i tak to zrobiłem.
- Chcecie mnie podpiąć do Krainy Czarów?
Skinął palcem na jednego z salowych, który natychmiast podszedł do nas z tacką.
Leżała na niej strzykawka i maleńka srebrzysta kuleczka.
- Chcemy cię podpiąć do Krainy Czarów.

IX
KWIAT W DESZCZU

65
Ostatniej nocy zasnęliśmy przed kominkiem, a rankiem obudziłam się w naszym
łóżku. Nie, to nie było nasze łóżko. Moje łóżko? Val? Leżałam teraz na nim, ale nie umiałam
sobie przypomnieć wspinaczki po schodach, więc musiał mnie wnieść i owinąć kołdrą, ale już
go nie było. Czułam, że ogarnia mnie panika. Mając go u swego boku, o wiele łatwiej
radziłam sobie z wątpliwościami. Patrząc w te oczy koloru roztopionej czekolady i słuchając
jego kojącego głosu, czułam się tak, jakby ktoś okrył mnie ciepłym kocem w wietrzną noc.
Byłam tak beznadziejnie, kompletnie rozbita.
Ubrałam się pospiesznie w półmroku i zeszłam na dół. Tam go również nie było, ale
znalazłam swój karabin, wyczyszczony, załadowany i oparty o szafkę. Zawołałam go po
imieniu. Cisza.
Podniosłam broń. Ostatni raz strzelałam z niej do żołnierza z krzyżem.
Powtarzałam sobie, że to nie była moja wina. Ani jego wina.
Zamknęłam oczy i zobaczyłam tatę wykrwawiającego się na ziemi po postrzale w
brzuch. Chwilę przed tym, nim pojawił się Vosch i go dobił.
To jego wina. Nie moja. Nie żołnierza. Jego.
Umiałam sobie wyobrazić z wszystkimi szczegółami, jak przykładam lufę karabinu do
skroni Voscha i rozwalam mu łeb jednym strzałem. Najpierw jednak musiałam go znaleźć. A
potem grzecznie poprosić, żeby się nie ruszał, ponieważ chcę pociągnąć za spust.
Siadłam na sofie i przytuliłam jedną ręką misia, w drugiej wciąż trzymając broń, tak
jakbym znów znalazła się w namiocie stojącym między drzewami w lesie, obserwowana
przez złowrogie oko statku matki wiszącego wśród milionów planet takich jak nasza. Jakiego
musieliśmy mieć pecha, że spośród tych wszystkich sekstylionów gwiazd Przybysze
zdecydowali się właśnie na nasze Słońce?
Nie mogłam tego zrozumieć. Nie byłam w stanie pokonać Przybyszów. Byłam
karaluchem. Albo - jak twierdził Evan - jętką jednodniówką. Jętki były ładniejsze i
przynajmniej umiały latać. Zanim jedyny dzień mojego życia dobiegnie końca, mogłam
załatwić paru sukinsynów. I chciałam zacząć od Voscha.
Poczułam dotyk ręki na swoim ramieniu.
- Dlaczego płaczesz, Cassie?
- Nie płaczę. To uczulenie. Ten cholerny misiek jest wypchany kurzem.
Usiadł, zajmując miejsce obok pluszaka.
- Gdzie byłeś? - zapytałam, zmieniając temat.

- Sprawdzić, co z pogodą.
- I? - Chciałam, żeby odpowiadał pełnymi zdaniami, chciałam słuchać jego głosu i
czuć się bezpieczna. Podciągnęłam kolana do piersi, opierając stopy o krawędź sofy.
- Myślę, że tej nocy będzie spokój. - Przez szczelinę w zasłonach wpadły promienie
słońca, ozłacając jego twarz. Światło błyszczało w jego oczach i lśniło we włosach.
- To dobrze. - Pociągnęłam nosem.
- Cassie. - Delikatnie dotknął mojego kolana. Jego dłoń była tak ciepła, że czułam to
nawet przez materiał dżinsów. - Wpadłem na taki dziwny pomysł...
- Że to wszystko było złym snem?
Zaśmiał się nerwowo, potrząsając głową.
- Nie chciałbym, żebyś to źle odebrała, więc posłuchaj mnie do końca, zanim
odpowiesz, dobrze? Zastanawiałem się nad tym od dawna i nawet bym ci nie wspominał,
gdyby nie to, że moim zdaniem...
- Evan, po prostu mów, o co ci chodzi.
Bałam się tego, co chciał powiedzieć. Napięłam wszystkie mięśnie, marząc o tym,
żeby nic nie mówił.
- Powinnaś pozwolić mi iść.
Zaskoczona pokręciłam powoli głową. To miał być żart? Spojrzałam na jego palce
wciąż delikatnie zaciśnięte na moim kolanie.
- Wydawało mi się, że i tak chciałeś to zrobić?
- Nie to miałem na myśli. - Lekko potrząsnął moim kolanem, zmuszając, żebym na
niego spojrzała. Wtedy do mnie dotarło.
- Chcesz iść sam. Ja mam zostać, a ty pójdziesz znaleźć mojego brata.
- Obiecałaś, że mnie wysłuchasz...
- Niczego ci nie obiecywałam. - Strąciłam jego dłoń. Myśl
0tym, że miałby mnie opuścić, była nie tylko obrzydliwa, ale
1przerażająca. - Zapomnij. To ja dałam obietnicę Sammyemu.
Nie miał zamiaru się poddać.
- Nie masz pojęcia, co tam się dzieje.
- A ty?
- Wiem więcej niż ty.
Znów wyciągnął rękę w moją stronę. Powstrzymałam go, opierając dłoń o jego pierś.
Nic z tego, stary.
- To mi o tym opowiedz.

- Zastanów się, które z nas ma szansę przeżyć na tyle długo, by dotrzymać twojej
obietnicy. Nie mówię tak dlatego, że jesteś dziewczyną, albo z tego powodu, że jestem
silniejszy, twardszy czy coś. Mówię tylko, że jeśli pójdzie jedno z nas, drugie wciąż będzie
miało szansę na jego odnalezienie, jeśli za pierwszym razem stanie się coś złego.
- Pewnie masz rację, ale to nie ty powinieneś iść pierwszy. To mój brat. Nie mam
zamiaru siedzieć tu i czekać, aż pod drzwiami pojawi się któryś z uciszaczy i będzie chciał
pożyczyć cukier. Mogę iść sama. - Na potwierdzenie tych słów zerwałam się z kanapy,
jakbym już wybierała się w drogę. Złapał mnie za ramię i posadził obok siebie. - Przestań warknęłam. - Zapominasz chyba, że to ja pozwoliłam ci pójść ze mną, a nie odwrotnie.
- Wiem, wiem. - Opuścił głowę, a chwilę później zaśmiał się z goryczą. - Wiedziałem,
że tak będzie, ale musiałem zapytać.
- Boisz się, że nie potrafię o siebie zadbać?
- Boję się, że możesz zginąć.

66
Przygotowywaliśmy się do tego od wielu miesięcy, więc ostatniego dnia nie pozostało
nam zbyt wiele do roboty poza czekaniem, aż nastanie ciemność. Nie zabieraliśmy ze sobą
dużo rzeczy, według Evana mogliśmy dotrzeć do Wright-Patterson w ciągu dwóch lub trzech
nocy, jeśli oczywiście nie natkniemy się na jakieś utrudnienia w rodzaju kolejnej śnieżycy,
śmierci jednego z nas lub obojga, co zresztą przerwałoby naszą misję na wieki.
Chociaż starałam się zabrać jak najmniej bagażu, wciąż nie udawało mi się upchnąć
miśka w plecaku. Może powinnam mu pourywać łapki i wyjaśnić Sammyemu, że stracił je,
gdy oko zniszczyło obóz Trupi Jar?
Oko. Uznałam, że to byłoby dużo lepsze rozwiązanie. Zamiast kuli w łeb Vosch
powinien oberwać bombą obcych między nogi.
- Może nie powinnaś go z sobą zabierać? - zauważył Evan.
- A może powinieneś się zamknąć? - wymamrotałam, wpychając misia na siłę i
zamykając plecak na zamek. - Widzisz?
- Kiedy zobaczyłem cię pierwszy raz, wtedy w lesie, byłem przekonany, że to twój
miś - stwierdził z uśmiechem.
- W lesie? - Uśmiech zniknął. - Nie znalazłeś mnie w lesie - przypomniałam, czując,
że temperatura w pokoju obniża się nagle o dziesięć stopni. - Znalazłeś mnie w środku zaspy.
- Chodziło mi o to, że ja byłem w lesie - wyjaśnił. - Widziałem cię z dobrego
kilometra.
Skinęłam głową. Nie dlatego, że mu wierzyłam. Zgadzałam się, ponieważ wiedziałam,
że mogę tego nie zrobić.
- Jeszcze nie wyszedłeś z tego lasu, Evan. Jesteś kochany i masz zadbane paznokcie,
ale wciąż nie rozumiem, dlaczego twoje dłonie są tak delikatne, i czemu tamtej nocy
pachniałeś prochem, skoro podobno odwiedzałeś grób swojej dziewczyny.
- Mówiłem ci przecież, że od dwóch lat nie pracowałem na farmie, a tego dnia
czyściłem broń. Nie wiem, co jeszcze...
Przerwałam mu ruchem ręki.
- Ufam ci tylko dlatego, że nieźle radzisz sobie z bronią i jeszcze mnie nie zabiłeś,
chociaż miałeś ku temu z tysiąc okazji. Nie bierz tego do siebie, proszę, ale jest w tobie i w
całej tej sytuacji coś, czego nie pojmuję. Nie oznacza to oczywiście, że nigdy tego nie
zrozumiem. Jeśli mi się to uda i okaże się, że stoisz po przeciwnej stronie barykady, to wtedy
zrobię to, co będę musiała zrobić.

- Czyli?
Na jego twarzy znów pojawił się ten krzywy, seksowny uśmieszek. Z rękami w
kieszeniach, pochylonymi ramionami itym entuzjastycznym podejściem był w stanie
doprowadzić mnie do szaleństwa. Co w nim było takiego, że chciałam jednocześnie go
uderzyć i pocałować, uciekać przed nim i do niego, wziąć go w ramiona i kopnąć w jaja?
Chciałabym móc to zwalić na lądowanie, ale mam wrażenie, że faceci zawsze działali na nas
w ten sposób.
- To, co będę musiała zrobić - powtórzyłam.
Wróciłam na górę. Myślenie o tym, co powinnam zrobić, przypomniało mi o czymś,
co chciałam zrobić przed wyruszeniem na misję.
Grzebiąc po szufladkach w łazience, znalazłam wreszcie nożyczki, a potem zabrałam
się do obcinania włosów. Za moimi plecami zaskrzypiały deski.
- Przestań podglądać - zawołałam, ale się nie odwróciłam. Sekundę później w
drzwiach pojawiła się głowa Evana.
- Co robisz? - zapytał.
- Dokonuję symbolicznych postrzyżyn. A ty co robisz? Łazisz za mną i podglądasz.
Może któregoś dnia uda ci się zebrać na odwagę, Evan, i pokonasz kolejną przeszkodę.
- Wygląda, jakbyś serio obcinała sobie włosy.
- Postanowiłam pozbyć się wszystkiego, co mnie irytuje. - Spojrzałam na jego odbicie
w lustrze.
- A co cię zirytowało we włosach?
- Czemu pytasz? - Ponownie popatrzyłam na własne odbicie, ale kątem oka wciąż
mogłam dostrzec Evana. To było jeszcze bardziej symboliczne.
Nie odpowiedział, tylko zniknął, co było najrozsądniejszym wyjściem. Moje włosy
powoli wypełniały umywalkę. Słyszałam Evana schodzącego po schodach, potem trzasnęły
kuchenne drzwi. Miał mi chyba za złe, że nie poprosiłam go o zgodę na to strzyżenie. Tak
jakbym była jego własnością, szczeniaczkiem, którego znalazł w zaspie.
Cofnęłam się odrobinę, żeby sprawdzić w lustrze efekt swojej pracy. Z krótkimi
włosami i bez makijażu wyglądałam na dwunastolatkę. No, może na czternastolatkę.
Zachowując właściwą postawę i korzystając z odpowiednich rekwizytów, mogłam uchodzić
za dziecko. Może ktoś zaoferuje mi miejsce w jednym z tych przyjaznych, żółtych autobusów
i powiezie w bezpieczne miejsce?
W południe niebo zasnuło się szarymi chmurami przynoszącymi wcześniejszy
zmierzch. Evan znowu gdzieś zniknął, by po chwili wrócić z dwoma kanistrami benzyny.

- Uznałem, że przyda nam się odrobina zamieszania - wyjaśnił, widząc moje pytające
spojrzenie. Dopiero minutę później zrozumiałam, co miał na myśli.
Grzebiąc po szufladkach w łazience, znalazłam wreszcie nożyczki, a potem zabrałam
się do obcinania włosów. Za moimi plecami zaskrzypiały deski.
- Przestań podglądać - zawołałam, ale się nie odwróciłam. Sekundę później w
drzwiach pojawiła się głowa Evana.
- Co robisz? - zapytał.
- Dokonuję symbolicznych postrzyżyn. A ty co robisz? Łazisz za mną i podglądasz.
Może któregoś dnia uda ci się zebrać na odwagę, Evan, i pokonasz kolejną przeszkodę.
- Wygląda, jakbyś serio obcinała sobie włosy.
- Postanowiłam pozbyć się wszystkiego, co mnie irytuje. - Spojrzałam na jego odbicie
w lustrze.
- A co cię zirytowało we włosach?
- Czemu pytasz? - Ponownie popatrzyłam na własne odbicie, ale kątem oka wciąż
mogłam dostrzec Evana. To było jeszcze bardziej symboliczne.
Nie odpowiedział, tylko zniknął, co było najrozsądniejszym wyjściem. Moje włosy
powoli wypełniały umywalkę. Słyszałam Evana schodzącego po schodach, potem trzasnęły
kuchenne drzwi. Miał mi chyba za złe, że nie poprosiłam go o zgodę na to strzyżenie. Tak
jakbym była jego własnością, szczeniaczkiem, którego znalazł w zaspie.
Cofnęłam się odrobinę, żeby sprawdzić w lustrze efekt swojej pracy. Z krótkimi
włosami i bez makijażu wyglądałam na dwunastolatkę. No, może na czternastolatkę.
Zachowując właściwą postawę i korzystając z odpowiednich rekwizytów, mogłam uchodzić
za dziecko. Może ktoś zaoferuje mi miejsce w jednym z tych przyjaznych, żółtych autobusów
i powiezie w bezpieczne miejsce?
W południe niebo zasnuło się szarymi chmurami przynoszącymi wcześniejszy
zmierzch. Evan znowu gdzieś zniknął, by po chwili wrócić z dwoma kanistrami benzyny.
- Uznałem, że przyda nam się odrobina zamieszania - wyjaśnił, widząc moje pytające
spojrzenie. Dopiero minutę później zrozumiałam, co miał na myśli.
- Chcesz podpalić swój dom?
Entuzjastycznie pokiwał głową.
- Chcę spalić dom.
Podniósł jeden z kanistrów i zaniósł go do środka, żeby podpalić sypialnię. Uciekając
przed duszącymi oparami, wyszłam na werandę. Po podwórku dreptał duży czarny kruk,
który zmierzył mnie spojrzeniem. Przez chwilę zastanawiałam się, czy do niego nie strzelić.

Mogłam go trafić. Dzięki Evanowi strzelałam zdecydowanie lepiej i wciąż
nienawidziłam ptaków.
Za moimi plecami otwarły się drzwi i poczułam smród paliwa. Zeskoczyłam z
werandy, płosząc ptaka, który odleciał z głośnym wrzaskiem. Evan wylał resztę benzyny na
werandę i rzucił pod ścianę opróżniony kanister.
- Mogłeś spalić stodołę - zauważyłam. - Wywołałbyś takie samo zamieszanie, a
mielibyśmy dokąd wrócić.
Wciąż wierzyłam, że nam się uda, że wrócę tutaj z Evanem i Sammym i stworzymy
może niezbyt wielką, ale za to szczęśliwą rodzinę.
- Przecież wiesz, że tu nie wrócimy - odpowiedział i zapalił zapałkę.

67
Dwadzieścia cztery godziny później znalazłam się w punkcie wyjścia, wracając do
miejsca, w którym złożyłam Sammyemu obietnicę.
Obóz Trupi Jar wyglądał dokładnie tak, jak go zostawiłam, co oznaczało, że droga
biegnąca przez las kończyła się pasem pustki szerokim na półtora kilometra. Ziemia była
zamarznięta i nie przetrwały na niej nawet najmniejsze źdźbło trawy ani kawałek listka. Zima
wciąż trwała, ale nie wydawało mi się, żeby teren zniszczony przez Przybyszów zamienił się
wiosną w bujną łąkę.
Wskazałam ręką w prawo.
- Podejrzewam, że barak był tam. Trudno to stwierdzić, bo nie mam żadnego punktu
odniesienia oprócz drogi. Tam gdzieś był magazyn. W głębi lasu dół z popiołami i wąwóz.
- Nic tu nie zostało. - Evan potrząsnął głową, stając na twardej niczym skała ziemi.
- Oczywiście, że tak. Ja zostałam.
- Wiesz, o czym mówię - westchnął.
- Zaczynam cię męczyć.
- Nie, po prostu nie jesteś sobą. - Próbował się uśmiechnąć, ale ostatnimi czasy słabo
mu to wychodziło. Od kiedy opuściliśmy jego płonący dom, niemal się nie odzywał. Teraz
przyklęknął na ziemi, rozłożył mapę i poświecił latarką, wskazując miejsce, w którym
byliśmy.
- Ta droga nie jest zaznaczona na mapie, ale musi się gdzieś łączyć z główną. Może
tutaj? Dotarlibyśmy do drogi numer sześćset siedemdziesiąt pięć i stamtąd prosto do
Wright-Patterson.
- Ile musimy przejść? - zapytałam, patrząc nad jego ramieniem na mapę.
- Czterdzieści, może pięćdziesiąt kilometrów. Jeśli się pospieszymy, zajmie nam to
jeden dzień.
- Będziemy się spieszyć.
Usiadłam obok niego i zaczęłam grzebać w plecaku, szukając czegoś do jedzenia.
Znalazłam jakiś tajemniczy kawałek suszonego mięsa owinięty w pergamin i kilka twardych
ciasteczek. Podałam jedno z nich Evanowi. Odmówił, kręcąc głową.
- Musisz coś jeść - upomniałam go. - Przestań się zamartwiać.
Obawiał się, że zabraknie nam jedzenia. Miał oczywiście swój karabin, ale w tej fazie
operacji ratunkowej nie mogliśmy sobie pozwolić na polowanie. Musieliśmy zachować ciszę,
chociaż okolica wcale nie była szczególnie spokojna. Pierwszej nocy słyszeliśmy kanonadę.

Czasem echo przynosiło odgłosy pojedynczych wystrzałów, czasem było ich kilka. Zawsze na
tyle daleko, że nie musieliśmy się obawiać. Być może byli to samotni łowcy, tacy jak Evan.
Albo bandyci. Któż mógł wiedzieć? A może gdzieś w okolicy kręciła się kolejna
szesnastoletnia dziewczynka z karabinem, przekonana w swej głupocie, że jest ostatnim
człowiekiem na ziemi?
Evan wreszcie się poddał i sięgnął po ciastko. Odgryzł spory kawałek i żuł go z
namysłem, rozglądając się po tonącym w półmroku pobojowisku.
- A co jeśli przestali wysyłać autobusy? - zapytał po raz setny.
- W jaki sposób dostaniemy się do środka?
- Coś wymyślimy.
Cassie Sullivan, ekspertka w planowaniu strategicznym.
Evan zmierzył mnie spojrzeniem.
- Zawodowi żołnierze. Samochody. Helikoptery. I te... jak ty to nazwałaś? Zielonookie
bomby? Lepiej, żebyśmy wymyślili coś ekstra.
Wepchnął mapę z powrotem do kieszeni i poprawił pasek przewieszonej przez ramię
strzelby. Miałam wrażenie, że za chwilę wybuchnie, tylko nie wiedziałam, czy będą to łzy,
wrzaski czy śmiech. Mnie to również groziło, chociaż nie byłam pewna, czy z tych samych
powodów. Zdecydowałam w końcu, że mu zaufam, ale jak ktoś kiedyś powiedział, nie można
zmusić samego siebie do obdarzenia drugiego człowieka zaufaniem. Po prostu odkładamy na
bok dręczące nas wątpliwości i staramy się zapomnieć, gdzie je odłożyliśmy. Mój problem
polegał na tym, że wciąż spoglądałam w tamtą stronę.
- Zabierajmy się stąd - zakomenderował Evan, patrząc w niebo. Nagromadzone w
ciągu dnia chmury wciąż zakrywały światło gwiazd. - Tutaj jesteśmy za bardzo na widoku.
Nagle odwrócił się gwałtownie w lewo i zamarł niczym posąg.
- Co jest? - wyszeptałam.
Uciszył mnie gestem dłoni i potrząsnął głową, wciąż wbijając wzrok w otaczające nas
ciemności. Ja niczego nie widziałam ani nie słyszałam, ale w odróżnieniu od Evana nigdy nie
byłam myśliwym.
- Cholerna latarka - wymamrotał i przycisnął usta do mojego ucha. - Mamy bliżej do
lasów po drugiej stronie drogi czy do wąwozu?
Nie miałam pojęcia.
- Chyba do wąwozu - odpowiedziałam.
Nie wahał się ani chwili. Złapał mnie za rękę i pobiegliśmy w stronę, gdzie
najprawdopodobniej znajdował się wąwóz. Nie wiem, jak długo biegliśmy, zanim go

znaleźliśmy, ale skoro wydawało mi się, że trwało to całą wieczność, zapewne był całkiem
blisko. Evan kazał mi się położyć na kamienistym podłożu, a potem nade mną przeskoczył.
- Evan?
Przycisnął palec do ust i wychylił odrobinę głowę ponad krawędź stromego zbocza.
Gestem wskazał mi swój plecak, z którego po krótkim poszukiwaniu wyłowiłam lornetkę.
Pociągnęłam go za nogawkę, chcąc się dowiedzieć, o co chodzi, ale odtrącił moją rękę.
Postukał palcami o biodro, podwijając kciuk. Nie wiedziałam, co chciał mi przekazać. Że
było ich czterech? A może to jakiś myśliwski kod, coś w rodzaju „uciekaj na czworakach”?
Przez dłuższą chwilę trwał zupełnie nieruchomo, wreszcie przykucnął i ponownie
przycisnął usta do mojego ucha.
- Nadchodzą. - Wskazał wzrokiem drugą krawędź wąwozu. Zbocze było o wiele
bardziej strome, ale szczyt pokrywały lasy, a raczej to, co z nich zostało - roztrzaskane pnie,
plątanina krzaków i gałęzi zapewniających dobrą kryjówkę. Lepszą w każdym razie niż dno
parowu, gdzie byliśmy widoczni jak na dłoni. Evan zagryzł usta, zastanawiając się, czy
zdążymy dotrzeć na drugą stronę.
- Głowa nisko - rozkazał.
Zdjął broń z ramienia i wbił czubki butów w nierówną powierzchnię, podpierając się
łokciami o krawędź. Zajęłam miejsce tuż poniżej i również złapałam za karabin. Wiem, że
kazał mi się nie wychylać, ale nie miałam zamiaru bezczynnie czekać. Już kiedyś tak
zrobiłam i nigdy tego nie powtórzę.
Evan pociągnął za spust. Wieczorną ciszę rozdarł donośny huk. Odrzut broni sprawił,
że się zachwiał, stracił grunt pod nogami i runął prosto w dół. Na szczęście tuż pod nim
ustawiła się jakaś debilka, która zamortyzowała upadek. Na szczęście dla niego oczywiście,
nie dla debilki.
Sturlał się na bok, podał mi dłoń i poderwał mnie z ziemi, a potem pchnął w stronę
drugiej krawędzi wąwozu. Chciałam biec, ale wciąż nie mogłam złapać tchu.
Nad nami rozbłysła flara, rozświetlając mrok piekielną, czerwoną poświatą. Evan
złapał mnie od tyłu pod pachami i podniósł bliżej krawędzi. Udało mi się w nią wczepić
czubkami palców i machając nogami jak szalony rowerzysta, szukałam oparcia dla nóg na
ścianie zbocza. Poczułam, jak Evan kładzie dłonie na moim tyłku i pcha z całej siły do góry, a
sekundę później byłam już po drugiej stronie.
Odwróciłam się, żeby podać mu rękę, ale wrzasnął, żebym uciekała - nie musieliśmy
już zachowywać ciszy - gdy do wąwozu wpadł niewielki, przypominający szyszkę obiekt,
który wylądował tuż za jego plecami.

- Granat! - ryknęłam, dając mu całą sekundę na reakcję.
To nie wystarczyło.
Eksplozja rzuciła nim o ziemię i w tej samej chwili wypatrzyłam umundurowaną
postać po drugiej stronie wąwozu. Wrzeszcząc ile sił w płucach, pociągnęłam za spust
karabinu. Postać runęła do tyłu, ale nie przestawałam strzelać. Myślę, że nie spodziewali się
takiej odpowiedzi Cassie Sullivan, która nie miała ochoty uczestniczyć w ich
postapokaliptycznej zabawie.
Opróżniłam cały magazynek i włożyłam następny. Policzyłam do dziesięciu.
Zmusiłam się do spojrzenia w dół, pewna, że zobaczę rozerwane na strzępy ciało Evana, który
znalazł się w tym miejscu tylko dlatego, że uznał, że za mnie warto umrzeć. Za mnie,
dziewczynę, która pozwalała mu się całować, ale nigdy go nie pocałowała pierwsza.
Dziewczynę, która nigdy mu nie podziękowała za uratowanie życia i miała dla niego jedynie
sarkazm i oskarżenia. Wiedziałam, co za chwilę zobaczę, ale wcale tego nie zobaczyłam.
Evan zniknął.
Cichy głosik w głowie odpowiedzialny za moje przetrwanie teraz wrzasnął ze
wszystkich sił: Uciekaj!
Uciekłam.
Przeskakując nad zwalonymi pniami i zeschniętymi krzewami, słyszałam za sobą
znajomy jazgot broni maszynowej. Granaty. Flary. Karabiny. Na pewno nie trafiliśmy na
bandytów. To byli zawodowcy.
Wydostałam się z czerwonego blasku flary i w całkowitych ciemnościach walnęłam o
drzewo. Uderzenie było tak silne, że upadłam na ziemię. Nie wiem, jak daleko udało mi się
odbiec, ale musiałam pokonać dość sporą odległość, ponieważ nie mogłam dostrzec pościgu i
nie słyszałam niczego poza łoskotem własnego serca.
Potruchtałam w kierunku powalonej sosny i znalazłam sobie kryjówkę za pniem.
Czekałam, aż odzyskam oddech, który zostawiłam gdzieś w wąwozie. Czekałam na kolejną
flarę na niebie. Czekałam na uciszaczy przedzierających się przez chaszcze.
W oddali huknął pojedynczy strzał, po którym dało się słyszeć potępieńcze wycie.
Chwilę później rozpętała się krótka kanonada z broni maszynowej, walnął kolejny granat i
zapadła cisza.
Jeśli nie strzelali do mnie, ich celem musiał być Evan. Jednocześnie cieszyło mnie to i
wpędzało w przygnębienie. Co ja tu robię, chowając się za drzewami jak dziewczynka, skoro
jemu, wbrew wszelkim przeciwnościom, udało się przetrwać?
. Mogłam rzucić się do walki, skazana raczej na pewno na porażkę, albo przetrwać na

tyle długo, by dotrzymać obietnicy i uratować Sama.
Albo-albo.
Kolejny wystrzał zwieńczony piskliwym wrzaskiem.
I znowu cisza.
Załatwiał ich po kolei. Chłopak ze wsi bez żadnego bojowego doświadczenia kontra
grupa profesjonalnych żołnierzy. Oni mieli przewagę liczebną i mnóstwo uzbrojenia, a on
wykańczał ich z tą samą bezwzględną skutecznością, jaką wykazał się uciszacz strzelający do
mnie na autostradzie. Ten, który zmusił mnie do ukrycia się pod samochodem, a potem
rozpłynął się w powietrzu.
Strzał.
Jęk.
Cisza.
Przerażona, wciąż nie ruszałam się z bezpiecznej kryjówki za pniem. Był dla mnie w
tym momencie najlepszym przyjacielem, do tego stopnia, że postanowiłam go nazwać
Howard - mój przyjazny pniak.
Nagle przypomniały mi się słowa Evana: „Kiedy zobaczyłem cię pierwszy raz, wtedy
w lesie, byłem przekonany, że to twój miś.
Szelest liści i trzask gałązek pod stopami. Ciemniejsza plama na czarnym tle lasów.
Cichy głos uciszacza. Mojego uciszacza.
- Cassie? Możesz już wyjść, Cassie. Jesteś bezpieczna.
Podniosłam się zza drzewa i wycelowałam karabin prosto w twarz Evana Walkera.

68
Wyprostował się błyskawicznie, ale w jego oczach widać było wyraźne zaskoczenie.
- Cassie, to ja...
- Wiem, że to ty. Nie wiem tylko, kim jesteś.
Zacisnął zęby. Nie umiałabym powiedzieć, czy z gniewu, czy z frustracji.
- Opuść broń - poprosił.
- Kim jesteś, Evan? Jeśli to oczywiście twoje prawdziwe imię.
Uśmiechnął się delikatnie, a potem opadł na kolana i chwiał się przez chwilę, nim
runął na ziemię.
Czekałam, wciąż celując w jego głowę. Nie ruszał się. Przeskoczyłam nad pniem i
lekko potrąciłam go stopą. Nawet nie drgnął. Opierając kolbę karabinu o udo, uklęknęłam
przy nim i dotknęłam jego szyi w poszukiwaniu pulsu. Wciąż żył. Miał poszarpane spodnie.
Materiał był przemoczony. Dotknęłam i powąchałam palce. Krew.
Oparłam broń o pień i przetoczyłam Evana na plecy. Zamrugał gwałtownie, a potem
wyciągnął dłoń i dotknął mojego policzka zakrwawionymi palcami.
- Cassie - szepnął. - Cassie jak Cassiopeia.
- Przestań - poprosiłam, zauważając jednocześnie jego broń, którą natychmiast
kopnęłam, by nie mógł po nią sięgnąć. - Jak poważnie jesteś ranny?
- Raczej dość poważnie.
- Ilu ich było?
- Czterech.
- Nie mieli żadnych szans, prawda?
Ciężkie westchnienie. Spojrzał na mnie i właściwie nie musiał już odpowiadać,
mogłam wyczytać odpowiedź z jego oczu.
- Nie, raczej nie.
- Nie chcesz zabijać, ale robisz to, co musisz? - Wstrzymałam oddech. Musiał
wiedzieć, dokąd zmierzają moje pytania. Wahał się przez chwilę, wreszcie skinął głową.
Zauważyłam ból w jego oczach i musiałam odwrócić wzrok, żeby nie wyczytał tego samego
w moim spojrzeniu. Sama to zaczęłam i nie mogłam się teraz wycofać. - A na dodatek jesteś
bardzo dobry w tym, co musisz robić, prawda?
To nie było pytanie tylko do niego. Zastanawiałam się, czy sama jestem gotowa na to,
żeby zrobić, to, co powinnam. Przecież ocalił mi życie, więc jeśli wcześniej próbował mnie
zabić, to ta cała sytuacja była bez sensu.

Czy byłam gotowa na to, by pozwolić mu się wykrwawić, dlatego że mnie okłamał, że
nie był łagodnym Evanem Walkerem, rozważnym myśliwym, pogrążonym w żałobie synem,
bratem i narzeczonym, że mógł w ogóle nie być człowiekiem? Czy umiałam się jeszcze
konsekwentnie trzymać się pierwszej zasady i doprowadzić to wszystko do końca, pakując
mu kulkę w ten prześliczny łeb?
Nie wiedziałam, kogo właściwie próbuję oszukiwać.
- Musisz pozbyć się tych ciuchów - wymamrotałam, rozpinając jego koszulę.
- Nie masz pojęcia, jak długo czekałem na te słowa. - Na jego twarzy znów wykwitł
ten uśmiech. Krzywy. Seksowny.
- Na twoim miejscu nie liczyłabym na to, że urok osobisty pomoże ci się z tego
wyplątać. Możesz się trochę podnieść? Jeszcze odrobinę? Masz, połknij to. - Podałam mu
kilka tabletek przeciwbólowych z apteczki. Połknął, popijając dwoma łykami wody z podanej
przeze mnie butelki.
Podciągnęłam mu koszulę, czując, jak wpatruje się w moją twarz. Unikałam patrzenia
mu w oczy. Zdjęłam mu buty, a on zajął się rozpinaniem paska i zamka u spodni. Uniósł
biodra do góry, ale zakrwawiony materiał nogawek przykleił się do ciała.
- Rozerwij je - polecił, przetaczając się na brzuch. Próbowałam zrobić, o co prosił, ale
mokry materiał wciąż wyślizgiwał mi się z palców.
- Masz, użyj tego. - Podał mi zakrwawiony nóż. Wolałam nie pytać, skąd wzięła się ta
krew.
Przecinałam materiał bardzo powoli, bojąc się, że zrobię Evanowi krzywdę, a potem
zsunęłam z niego strzępy nogawek jak skórkę z banana. Tak, to była najwłaściwsza metafora:
musiałam poznać prawdę, a żeby dostać się do soczystego wnętrza owocu, należało pozbyć
się jego zewnętrznej warstwy.
Leżał przede mną w samej bieliźnie.
- Muszę oglądać twój tyłek? - zapytałam.
- Tak, strasznie jestem ciekaw twojej opinii.
- Wystarczy już tych słabych dowcipów. - Przecięłam materiał na biodrach i
odsłoniłam jego pośladki. Wyglądały fatalnie. W tym sensie oczywiście, że były poranione
odłamkami granatu, bo tak ogólnie były całkiem niezłe. Starłam krew kawałkiem gazy
znalezionym w apteczce, z trudem powstrzymując atak śmiechu. Winę za to ponosił
oczywiście ciągły stres, a nie to, że wycierałam tyłek Evana. - Jezu, naprawdę cię poharatało.
Gwałtownie wciągnął powietrze.
- Po prostu spróbuj zatamować krwawienie.

Opatrzyłam jego rany najlepiej, jak umiałam, a potem poprosiłam, żeby się odwrócił.
- Wolałbym nie - odparł.
- Muszę zobaczyć twój przodek.
„Przodek”? Naprawdę nie mogłam wymyślić lepszego słowa?
- Zapewniam cię, że z moim przodkiem wszystko w porządku. Serio.
Kompletnie wyczerpana usiadłam na ziemi. Uznałam, że musze uwierzyć mu na
słowo.
- Powiedz mi, co się stało - poprosiłam.
- Uciekłem z wąwozu zaraz po tym, jak się wydostałaś. Znalazłem łagodniejsze
miejsce w zboczu i wspiąłem się na górę. Potem zacząłem wokół nich krążyć. Resztę pewnie
słyszałaś.
- Słyszałam tylko trzy strzały, a mówiłeś, że było ich czterech.
- Nóż.
- Ten nóż?
- Tak. Mam na rękach jego krew, nie swoją.
- Super, dzięki. - Odruchowo potarłam policzek, którego przed chwilą dotykał.
Nadszedł czas, żeby się dowiedział, co się tu moim zdaniem dzieje. Wybrałam najgorszą
hipotezę. - Jesteś uciszaczem, prawda? - Jak na ironię odpowiedziała mi cisza. - Albo jesteś
człowiekiem? - dodałam szeptem.
Powiedz, że jesteś człowiekiem, Evan, myślałam. Powiedz to tak, żebym nie miała
żadnych wątpliwości. Błagam, Evan. Naprawdę muszę przestać w ciebie wątpić. Wiem, że
twoim zdaniem nie można nikogo zmusić do zaufania, dlatego proszę, spraw, żebym mogła ci
zaufać. Powiedz to. Powiedz, że jesteś człowiekiem.
- Cassie...
- Jesteś człowiekiem?
- Oczywiście, że jestem człowiekiem.
Wzięłam głęboki oddech. Powiedział to, co powinien, ale nie zrobił tego idealnie. Nie
mogłam zobaczyć jego twarzy ukrytej w zagięciu łokcia. Pozbyłabym się na zawsze tych
ohydnych podejrzeń, gdybym tylko miała szansę spojrzeć mu w oczy. Sięgnęłam po kolejną
sterylną chusteczkę i zaczęłam ocierać krew z dłoni.
- Dlaczego mnie w takim razie okłamujesz, skoro jesteś człowiekiem?
- Nigdy cię nie okłamałem.
- Tylko w sprawach istotnych.
- W tych sprawach właśnie nie kłamałem.

- To ty zastrzeliłeś tę trójkę ludzi na autostradzie?
- Tak.
Wzdrygnęłam się. Nie tego się spodziewałam. Myślałam, że wyśmieje moją paranoję.
Zamiast tego dostałam proste „tak”, jakbym pytała, czy zdarzyło mu się pływać nago.
Wciąż miałam przed sobą najtrudniejsze pytanie.
- To ty postrzeliłeś mnie w nogę?
- Tak.
Przeszły mnie dreszcze i upuściłam zakrwawioną gazę.
- Dlaczego to zrobiłeś?
- Ponieważ nie umiałem strzelić ci w głowę.
Chciałam wiedzieć, to już wiedziałam.
Sięgnęłam po pistolet i położyłam go sobie na kolanach. Głowa Evana znajdowała się
jakieś pół metra od moich nóg. Zaskakujące było tylko to, że on leżał zupełnie spokojnie, a ja
trzęsłam się jak osika.
- Zostawiam cię - zdecydowałam. - Zostawiam cię, żebyś się wykrwawił, tak jak ty
zostawiłeś mnie pod tym samochodem.
Czekałam na jego odpowiedź.
- Przecież nawet się nie ruszyłaś - zauważył.
- Chciałabym usłyszeć, co masz do powiedzenia.
- To skomplikowane.
- Wcale nie. To kłamstwa są skomplikowane, Evan. Prawda jest prosta. Dlaczego
strzelałeś do ludzi na autostradzie?
- Ze strachu.
- Przed czym?
- Że nie są ludźmi.
Z ciężkim westchnieniem sięgnęłam do plecaka, wyjęłam butelkę z wodą, a potem
oparłam się o pień i drobnymi łykami gasiłam pragnienie.
- Strzelałeś do tych ludzi, strzelałeś do mnie i Bóg jeden wie do kogo jeszcze. Wiem,
że każdej nocy wychodziłeś na polowania, e ale nie szukałeś zwierząt. Wiedziałeś o czwartej
fali. Byłam dla ciebie żołnierzem z krzyżykiem.
Kiwnął głową, wciąż wtulając twarz w zgięcie łokcia.
- Można to tak ująć - wymamrotał.
- Skoro chciałeś, żebym zginęła, dlaczego po prostu nie zostawiłeś mnie na śniegu,
pozwalając, żebym zamarzła?

- Nie chciałem, żebyś zginęła.
- Mimo że postrzeliłeś mnie w nogę i odpuściłeś, licząc na to, że się wykrwawię?
- Nie. Uciekłem, kiedy wyszłaś spod samochodu.
- Dlaczego uciekłeś? - Jakoś nie umiałam sobie tego wyobrazić.
- Bałem się.
- Strzelałeś do ludzi, bo się bałeś. Strzelałeś do mnie, bo się bałeś. Uciekłeś, bo się
bałeś.
- Chyba jestem trochę strachliwy.
- A potem mnie odszukałeś, sprowadziłeś mnie do domu, dbałeś o moje zdrowie,
zrobiłeś mi hamburgery i umyłeś moje włosy. Nauczyłeś mnie strzelać i dotrzymywałeś mi
towarzystwa... właściwie po co?
Odwrócił głowę i spojrzał na mnie jednym okiem.
- Wiesz, wydaje mi się, że to trochę niemiłe z twojej strony.
- Niemiłe? - Rozdziawiłam usta z zaskoczenia.
- Przesłuchiwanie kogoś poranionego odłamkami.
- To przecież nie moja wina! - wrzasnęłam. - To ty nalegałeś, żeby ze mną iść. - Nagle
poczułam dreszcz strachu. - Dlaczego ze mną szedłeś, Evan? To jakaś sztuczka? Chcesz mnie
do czegoś wykorzystać?
- Odbicie Sammyego to twój pomysł - przypomniał. - Próbowałem cię do tego
zniechęcić. Mówiłem nawet, że sam to zrobię. - Widziałam, że się trzęsie. Leżał całkiem nagi,
a powietrze miało temperaturę czterech stopni. Otuliłam mu plecy kurtką i zrobiłam, co
mogłam, żeby go okryć strzępami koszuli. - Przepraszam cię, Cassie...
- Za co?
- Za wszystko. - Tabletki musiały zacząć działać, bo mówił coraz bardziej
niewyraźnie.
Ja również się trzęsłam, zaciskając z wszystkich sił dłonie na kolbie pistoletu, chociaż
chłód miał z tym niewiele wspólnego.
- Zabiłam tego żołnierza, ponieważ nie miałam innego wyboru, Evan. Nie
wychodziłam co dnia polować na ludzi. Nie czaiłam się po lasach, strzelając do każdego, kto
się pojawił, bo mógł być jednym z nich. - Pokiwałam głową. To naprawdę było proste.
- Nie możesz być tym, kim twierdzisz, że jesteś, ponieważ gdybyś był, nie robiłbyś
takich rzeczy. - W tej chwili nie obchodziło mnie nic oprócz prawdy. I żeby nie traktowano
mnie jak idiotkę. Chciałam się pozbyć wszelkich uczuć do Evana, ponieważ utrudniały,
uniemożliwiały nawet to, co musiałam zrobić, a jeśli chciałam ocalić brata, nic nie mogło mi

stanąć na przeszkodzie. - Co dalej? - zapytałam.
- Rano trzeba będzie oczyścić ranę z odłamków.
- Pytam, co będzie po tej fali. Chyba że to ty jesteś ostatnią falą, Evan?
Znów spojrzał na mnie jedynym widocznym okiem, kołysząc głową w przód i w tył.
- Nie mam pojęcia, jak mogę cię przekonać...
Przycisnęłam lufę pistoletu do jego skroni, tuż ponad tym czekoladowobrązowym
okiem, które wciąż się we mnie wpatrywało.
- Pierwsza fala: ciemność - warknęłam. - Druga fala: powódź. Trzecia fala: zaraza.
Czwarta fala: uciszacze. Co dalej, Evan? Czym jest piąta fala?
Nie odpowiedział. Stracił przytomność.

69
Nie ocknął się aż do świtu, więc wzięłam karabin i poszłam do lasu sprawdzić efekty
jego wczorajszej działalności. Zapewne nie był to najmądrzejszy pomysł. A co jeśli nasi nocni
goście wezwali wsparcie? Nie wiedziałam, czy nie wystawię się na strzał. Radziłam sobie z
bronią, ale nie byłam Evanem Walkerem.
Cóż, nawet Evan Walker nie był Evanem Walkerem.
Nie wiedziałam, kim jest. Twierdził, że jest człowiekiem, i wyglądał jak człowiek,
mówił jak człowiek, krwawił jak człowiek i nawet całował jak człowiek. To, co zowie różą,
pod inną nazwą, bla, bla, bla... Jego wyjaśnienia też były właściwe, strzelał do ludzi z tych
samych powodów, dla których ja zastrzeliłam tamtego żołnierza.
Problem w tym, że mu nie wierzyłam. I nie wiedziałam, czy lepszy dla mnie jest Evan
żywy, czy martwy. Martwy Evan nie mógł mi pomóc w dotrzymaniu obietnicy. Żywy mógł.
Dlaczego najpierw do mnie strzelał, a potem mnie ocalił? Co miał na myśli, mówiąc,
że go uratowałam?
To wszystko było dziwaczne. Czułam się bezpieczna, gdy brał mnie w ramiona. Kiedy
mnie całował, mogłam się całkowicie zatracić. Tak jakby istniało dwóch Evanow. Ten,
którego znałam, i drugi, zupełnie nieznany. Evan ze wsi, gładzący mnie delikatnymi dłońmi,
aż zaczynałam mruczeć z rozkoszy, i Evan kłamca, zimnokrwisty morderca, który do mnie
strzelał.
Założyłam, że faktycznie jest człowiekiem - przynajmniej w sensie biologicznym.
Mógł być klonem wyhodowanym na statku matce z DNA zebranego przez Przybyszów.
Istniały też mniej fantastyczne wyjaśnienia: był po prostu zdrajcą swego gatunku. Może
właśnie tym byli wszyscy uciszacze: ludzkimi najemnikami.
Przybysze w jakiś sposób umieli ich przekonać do zabijania innych. Albo ich
zastraszali? Może uprowadzali kogoś, kogo uciszacze kochali (Lauren? W końcu nigdy nie
widziałam jej grobu). I proponowali im układ. Zabij dwudziestu ludzi, a pozwolimy ci tę
osobę odzyskać...
A jak wyglądała ostatnia możliwość? Że faktycznie był tym, kim był. Samotnym,
przestraszonym chłopakiem, który atakował, zanim ktoś zdążył zaatakować jego. Wiernym
wyznawcą pierwszej zasady, którą złamał dopiero wtedy, gdy mnie ocalił.
Jednak to było równie dobre wyjaśnienie jak oba pozostałe. Wszystko pasowało. To
mogła być prawda. Był tylko jeden drobny problem.
Żołnierze.

To dlatego nie zostawiłam go w lesie. Chciałam zobaczyć, co dla mnie zrobił.
Jako że po obozie Trupi Jar pozostała kompletna pustka, bez problemu znalazłam
ofiary Evana. Jeden z żołnierzy na krawędzi wąwozu. Kilkaset metrów dalej kolejne dwa
ciała leżące ramię w ramię. Każdy z nich zginął od strzału w głowę. W całkowitych
ciemnościach. W środku strzelaniny. Ostatnie zwłoki znalazłam tam, gdzie kiedyś były
baraki, być może nawet w tym samym miejscu, gdzie Vosch zamordował mojego ojca.
Żaden z żołnierzy nie miał więcej niż czternaście lat i każdy miał na oku tę dziwaczną
srebrzystą opaskę. Kojarzyła się z noktowizorem. Jeśli faktycznie ułatwiała widzenie w
ciemnościach, to wyczyn Evana stawał się jeszcze bardziej niesamowity. Wręcz nienormalny.
Kiedy wróciłam, Evan zdążył się już przebudzić. Blady, roztrzęsiony i z
podkrążonymi oczami leżał na boku, opierając się o drzewo.
- To były dzieci - powiedziałam. - Po prostu dzieci.
Skierowałam się w stronę krzaków za jego plecami i zwymiotowałam.
Poczułam się trochę lepiej.
Wróciłam do Evana. Podjęłam decyzję, że go nie zabiję. Przynajmniej na razie. Żywy
wciąż mógł mi się przydać. Jeśli był uciszaczem, istniała szansa, że wie, co stało się z moim
bratem. Sięgnęłam po apteczkę i uklęknęłam pomiędzy jego nogami.
- Dobra, czas na operację. - Znalazłam paczkę odkażających chusteczek i zabrałam się
do czyszczenia noża z krwi. Evan przyglądał mi się w milczeniu. - Nigdy tego nie robiłam przyznałam, z trudem przełykając ślinę i wciąż czując posmak wymiocin. - Nie wiem, po co
to mówiłam, było to raczej oczywiste, ale czułam się tak, jakbym rozmawiała z kimś zupełnie
obcym.
Skinął głową i przekręcił się na brzuch. Podciągnęłam mu koszulę, odsłaniając dolną
połowę ciała.
Nigdy wcześniej nie widziałam gołego faceta, a teraz klęczałam pomiędzy nogami
Evana. Dziwna sytuacja. Nigdy sobie nie wyobrażałam, że tak właśnie będzie wyglądało moje
pierwsze spotkanie z rozebranym mężczyzną. No cóż, to akurat chyba dało się zrozumieć.
- Chcesz tabletki przeciwbólowe? - zapytałam. - Jest zimno, trzęsą mi się ręce i...
- Żadnych tabletek - mruknął, kryjąc twarz w zgięciu łokcia.
Z początku działałam bardzo powoli, grzebiąc w ranach czubkiem noża, szybko
jednak zrozumiałam, że raczej nie jest to najlepsza metoda na wydłubywanie kawałków
metalu z ludzkiego - czy też nieludzkiego - ciała. W ten sposób tylko sprawiałam mu większy
ból.
Najdłużej zajmowałam się jego pośladkami. Wcale nie dlatego, że mnie jakoś

szczególnie zafascynowały - po prostu były najeżone mnóstwem odłamków. Nie wił się z
bólu, nie krzywił się, czasem zdarzało mu się jęknąć, czasem tylko ciężko wzdychał.
Zdjęłam okrywającą go kurtkę, odsłaniając plecy. Tu ran było zdecydowanie mniej i
skupiały się raczej w dolnych partiach. Bolały mnie już nadgarstki, miałam zesztywniałe
palce. Chciałam to skończyć najszybciej, jak tylko się da, ale musiałam zachować ostrożność.
- Trzymaj się - wymamrotałam. - Za chwilę skończę.
- Ja też.
- Nie wystarczy nam bandaży.
- Zajmij się tylko najpoważniejszymi.
- A co z zakażeniem?
- Mamy w apteczce tabletki z penicyliną.
Ułożył się z powrotem na boku, a ja znalazłam tabletki. Połknął je, popijając łykiem
wody z butelki. Usiadłam na ziemi, pomimo chłodu spocona jak mysz.
- Dlaczego strzelałeś do dzieci? - zapytałam.
- Nie wiedziałem, że są dziećmi.
- Może i nie, zwłaszcza że były dobrze uzbrojone i wiedziały, co robią. Problem w
tym, że ty również. Chyba zapomniałeś wspomnieć, że przeszedłeś trening dla komandosów.
- Cassie, jeśli nie zaczniemy sobie ufać...
- Evan... nie potrafimy sobie ufać. - Miałam ochotę jednocześnie rozwalić mu łeb i
wybuchnąć płaczem. Osiągnęłam krańcowy poziom zmęczenia. - Na tym właśnie polega nasz
problem.
- Nad naszymi głowami słońce wyjrzało zza chmur, rozświetlając fragment błękitnego
nieba. - Czy to są jakieś klony stworzone przez obcych? - zgadywałam. - Albo ostatni
żołnierze z amerykańskiego zaciągu? Skąd się wzięły te dzieciaki uzbrojone w granaty i
karabiny?
Evan potrząsnął głową, upił odrobinę wody i skrzywił się z bólu.
- Chyba powinienem wziąć następną tabletkę - stwierdził.
- Vosch mówił podwładnym, żeby zabierali tylko dzieci. Porywają je, a potem
wcielają do wojska?
- Może Vosch nie jest jednym z nich? Może to wojsko zabiera dzieci?
- To dlaczego pozabijał całą resztę? Czemu strzelił mojemu tacie w głowę? A skoro
nie jest jednym z nich, w jaki sposób zdobył oko? Coś tu nie gra, Evan. A ty wiesz, o co w
tym wszystkim chodzi. Oboje wiemy, że wiesz. Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć? Jesteś w
stanie zaufać mi do tego stopnia, że uczysz mnie strzelać i pozwalasz się opatrywać, ale nie

ufasz mi na tyle, by wyjawić mi prawdę?
Przez dłuższą chwilę wpatrywał się we mnie w milczeniu.
- Mogłaś nie obcinać tych włosów - stwierdził wreszcie.
Całe szczęście, że byłam zbyt zmarznięta, przemęczona i obolała, bo inaczej bym
eksplodowała.
- Przysięgam na Boga, że mogłabym cię w tym momencie zabić. - Mój głos był
zupełnie pozbawiony emocji. - Ale wciąż jesteś mi potrzebny.
- To dobrze, że mogę się przydać.
- Zabiję’ cię, jeśli odkryję, że okłamałeś mnie w najważniejszej sprawie.
- Która z nich jest najważniejsza?
- Twoje człowieczeństwo.
- Jestem takim samym człowiekiem jak ty, Cassie.
Złapał mnie za rękę. Na moich dłoniach była jego krew. Na jego - krew chłopaka
niewiele starszego od mojego brata. Ilu jeszcze ludzi zginęło z tych rąk?
- Tym właśnie się staliśmy? - zapytałam. Czułam, że za chwilę całkiem mi odbije. Nie
mogłam mu zaufać, ale musiałam. Musiałam mu wierzyć. Przybysze chcieli odrzeć nas z
resztek człowieczeństwa, zamienić w bezdusznych drapieżców. Mieliśmy odwalić za nich
brudną robotę, samotni i pozbawieni współczucia jak rekiny?
Evan musiał zauważyć niepewność w moich oczach.
- Czym? - zapytał.
- Nie chcę się zmieniać w rekina - wyszeptałam.
Dłuższą chwilę wpatrywał się we mnie w milczeniu. Mógł zapytać: Jakiego rekina? O
co ci chodzi? Kto ci powiedział, że jesteś rekinem? Ale tego nie zrobił. Skinął tylko głową,
jakby wszystko rozumiał, i stwierdził:
- Nie jesteś rekinem.
„Nie jesteś”. Nie „nie jesteśmy”. Spojrzałam mu prosto w oczy.
- Gdybyśmy musieli opuścić umierającą Ziemię - zaczęłam powoli - i znaleźli
odpowiednią planetę, ale ktoś już by na niej mieszkał, ktoś, z kim nie moglibyśmy się z
jakichś powodów porozumieć...
- Zrobilibyśmy wszystko, co konieczne.
- Jak rekiny.
- Jak rekiny.
Domyślałam się, że próbuje być delikatny. Nie chciał, żebym przeżyła zbyt wielki
szok, żeby moje lądowanie nie było zbyt twarde. Zależało mu, żebym sama do tego doszła.

Odtrąciłam jego dłoń. Nawet jego dotyk wzbudzał moją wściekłość. Byłam wkurzona
o to, że ojciec pozwolił Sammyemu wsiąść do autobusu. Wściekła na Voscha. Wściekła na
zielone oko wiszące nad horyzontem. Wściekła na siebie za to, że wciąż byłam z Evanem,
choć nie mówił mi prawdy. I za to, że złamałam najważniejszą zasadę dla pierwszego
przystojniaka, jaki mi się nawinął. I z jakiego powodu? Bo miał duże i delikatne dłonie, a jego
oddech pachniał czekoladą?
Uderzyłam go w pierś i waliłam tak długo, aż zapomniałam, dlaczego to robię.
Wyładowałam cały swój gniew, a w miejscu, gdzie kiedyś była Cassie, pozostała czarna
dziura.
Evan złapał mnie za ręce.
- Przestań, Cassie! Uspokój się! Nie jestem twoim wrogiem.
- To może mi powiesz, czyim jesteś wrogiem, co? Bo czyimś na pewno. Wychodząc
każdej nocy na polowanie, nie szukałeś zwierząt. Zabijania jak ninja też raczej nie nauczyłeś
się na wsi. Wciąż mówisz o tym, kim nie jesteś, a ja chciałbym wiedzieć, kim jesteś. Czym
jesteś, Evanie Walkerze?
Puścił mój nadgarstek, a następnie, zupełnie z zaskoczenia, oparł dłoń na moim
policzku i przesunął kciukiem po grzbiecie nosa. Jakby dotykał mnie po raz ostatni.
- To ja jestem rekinem, Cassie - odezwał się, wymawiając powoli każde słowo tak,
jakby rozmawiał ze mną po raz ostatni, i patrząc na mnie załzawionymi oczami, jakby widział
mnie po raz ostatni. - Jestem rekinem, który marzył o tym, aby zostać człowiekiem.
Czułam, że zapadam się z prędkością światła w czarną dziurę, która powstała w dniu
lądowania i pochłonęła wszystko, co napotkała na swojej drodze. Tę samą dziurę, w którą
wpatrywał się mój ojciec w dniu śmierci matki. Wiedziałam, że ta dziura gdzieś tam jest, ale
myślałam, że nigdy w nią nie wpadnę. Okazało się, że cały czas miałam ją w swoim wnętrzu,
była tam od samego początku, rosła swobodnie, pochłaniając każdy strzęp nadziei, zaufania i
miłości. Pożerała moją duszę, podczas gdy ja musiałam dokonać wyboru - wyboru w sprawie
chłopaka, który patrzył na mnie, jakby robił to po raz ostatni.
Podjęłam najrozsądniejszą w tej sytuacji decyzję.
Uciekłam.
Przedarłam się przez lasy, nie zwracając uwagi na siarczysty ziąb, ogołocone konary,
błękitne niebo i opadłe liście. W końcu dotarłam do otwartej przestrzeni. Zamarznięta ziemia
chrzęściła pod moimi butami, a nad głową miałam obojętny nieboskłon skrywający miliardy
gwiazd wpatrzonych w biegnącą dziewczynę z rozczochranymi, krótkimi włosami i ze łzami
cieknącymi po policzkach, która nie uciekała dokądś ani przed czymś, tylko po prostu

uciekała, uciekała ile sił, ponieważ nie było lepszego wyjścia, gdy uświadomiła sobie, że
jedyny człowiek, jakiemu zaufała, wcale nie jest człowiekiem. Nieważne, że ocalił ją więcej
razy, niż była sobie w stanie przypomnieć. Nieważne, że mógł się jej pozbyć setki razy.
Nieważne, że była w nim jakaś przygnębiająco smutna samotność, tak jakby ostatnim
człowiekiem na Ziemi był on, a nie trzęsąca się w śpiworze dziewczyna, która przytulała się
do pluszowego misia w opustoszałym świecie.
Zamknij się. Zamknij! Po prostu się zamknij!

70
Zniknął, zanim wróciłam. Tak, wróciłam. Gdzie miałam iść bez broni, bez tego
cholernego pluszaka, który utrzymywał mnie przy życiu? Nie bałam się - już wcześniej mógł
się mnie pozbyć. Kolejna okazja nie miała większego znaczenia.
Znalazłam jego strzelbę. Apteczkę. Obok pnia leżały jego rozerwane dżinsy.
Podejrzewałam, że nie zabrał zapasowej pary spodni, więc musiał harcować po lasach w
samych butach jak chłopak z rozkładówki. Chociaż nie - nigdzie nie widziałam koszuli ani
kurtki.
- Chodź, misiek - warknęłam, zgarniając plecak. - Czas wracać do prawowitego
właściciela.
Zabrałam broń, sprawdziłam magazynki w karabinie i pistolecie, wciągnęłam na
skostniałe palce parę czarnych rękawiczek, ukradłam mapę oraz latarkę z plecaka Evana i
ruszyłam w kierunku wąwozu. Jeśli chciałam zwiększyć dystans dzielący mnie od rekina,
musiałam zaryzykować wędrówkę w środku dnia. Nie wiedziałam, dokąd poszedł. Nie miało
to większego znaczenia - skoro odkryłam jego tajemnicę, równie dobrze mógł teraz wzywać
drony. Dlatego właśnie wróciłam, gdy już zabrakło mi sił na ucieczkę. To, kim był Evan
Walker, nie miało żadnego znaczenia.
Uratował mnie przed śmiercią. Karmił mnie i mył. Chronił i pomógł mi nabrać sił.
Nauczył mnie zabijać. Mając takiego wroga, nie potrzebowałam przyjaciół.
Dotarłam do wąwozu. W jego ocienionym wnętrzu było jakieś dziesięć stopni
chłodniej. Przedostałam się na drugą stronę i pobiegłam po twardej niczym asfalt, wypalonej
ziemi. Mijając zwłoki pierwszego żołnierza, zaczęłam się zastanawiać, czy to możliwe, że
Evan jest jednym z nich, a jeśli tak, to w jakim stawia mnie to położeniu. Czy umiałby w celu
zachowania pozorów zabić jednego ze swoich? Albo czy musiał ich zabić, ponieważ sądzili,
że jest człowiekiem? Myślenie o tym nie miało końca i doprowadzało mnie na skraj rozpaczy.
Im bardziej się nad tym zastanawiałam, w tym głębsze wpadałam bagno.
Ledwie spojrzałam na kolejne ciało i pobiegłam dalej, kiedy nagle coś mnie
zatrzymało. Wróciłam i przyjrzałam się lepiej: dzieciak był bez spodni.
Nie miało to większego znaczenia. Ruszyłam przed siebie, kierując się na północ.
Zmuszałam się do biegu. Zapomniałam o głodzie. Zapomniałam o pragnieniu. To było bez
znaczenia. Nieważne. Bezchmurne niebo rozciągało się na wszystkie strony niczym
wszechwidzące błękitne oko. Trzymałam się pobocza drogi, blisko zachodniej krawędzi lasu.
Jeśli zobaczę drona, schowam się między drzewami. Jeśli natknę się na Evana, najpierw będę

strzelać, potem ewentualnie zadam pytania. To zresztą dotyczyło każdego, nie tylko Evana.
Musiałam się trzymać pierwszej zasady. Liczyło się tylko odzyskanie Sammyego.
Przez jakiś czas o tym nie pamiętałam.
Uciszacze: ludzie, półludzie, klony czy hologramy wyświetlane przez obcych? To też
nie miało znaczenia. Ostateczny cel Przybyszów: wytępienie, pogrzebanie czy zniewolenie?
Bez znaczenia. Moje szanse na osiągnięcie tego, co zamierzałam: jeden procent, jedna
dziesiąta procenta, jedna setna? Bez znaczenia.
Musiałam trzymać się drogi.
Po kilku kilometrach skręcała na zachód, łącząc się z autostradą numer trzydzieści
pięć, która docierała do zjazdu numer sześćset siedemdziesiąt pięć. Mogłam ukryć się pod
wiaduktem i zaczekać na autobusy. Jeśli tą autostradą wciąż jeździły autobusy. Jeśli w ogóle
jeszcze jeździły.
Zatrzymałam się na końcu leśnej drogi, uważnie obserwując raz jeszcze teren za
plecami. Nic. Ani śladu Evana. Pozwalał mi odejść.
Weszłam między drzewa, żeby chwilę odpocząć i złapać oddech. Ledwie usiadłam na
ziemi, opadły mnie wszystkie te wątpliwości, przed którymi chciałam uciec.
Jestem rekinem, który marzył o tym, aby zostać człowiekiem.
Ktoś wrzeszczał. Słyszałam krzyki niosące się echem pomiędzy drzewami.
Nieprzerwany wrzask mógł sprowadzić na mnie całą hordę uciszaczy, ale zupełnie o to nie
dbałam. Przyciskając dłonie do skroni, kołysałam się w przód i w tył, aż nagle poczułam, że
opuszczam swoje ciało i unoszę się, frunąc ku niebu z prędkością tysięcy kilometrów na
godzinę i obserwując niewielką postać pochłoniętą wkrótce przez ogrom Ziemi. Miałam
wrażenie, że udało mi się uwolnić od tej planety, że nic więcej mnie na niej już nie trzymało,
że wciągnęła mnie próżnia, że srebrzysta nić, która zawsze łączyła mnie z Ziemią, została
zerwana.
Wydawało mi się, że wiem, jak wygląda samotność, zanim znalazł mnie Evan, ale tak
naprawdę nie miałam pojęcia. Nie można poznać samotności, jeśli wcześniej nie zaznało się
jej przeciwieństwa.
- Cassie...
Poderwanie się z ziemi: dwie sekundy. Skierowanie karabinu w stronę, z której
nadszedł głos: kolejne dwie i pół. Widząc cień przemykający między drzewami po lewej
stronie, szarpnęłam za spust, zasypując kulami pnie, gałęzie i powietrze.
- Cassie...
Przede mną, trochę po prawej. Opróżniłam magazynek. Wiedziałam, że go nie

trafiłam. Wiedziałam, że nie miałam szans go trafić. Był uciszaczem. Mimo to wciąż
strzelałam, próbując go zmusić, żeby się wycofał.
- Cassie...
Tuż za mną. Wzięłam głęboki oddech, przeładowałam i posłałam kolejną serię w
kierunku niewinnych drzew. Nagle dotarło do mnie, jaka jestem głupia. Przecież on tylko
czekał, aż skończy mi się amunicja.
Przestałam strzelać i stanęłam wyprostowana na szeroko rozstawionych nogach,
rozglądając się na boki. Wciąż słyszałam rady, jakich udzielał mi na farmie: Musisz poczuć
cel. Jakbyście byli ze sobą połączeni...
Wszystko zdarzyło się w mgnieniu oka. Jego ręka owinęła się wokół mojej talii,
wyrwała mi karabin, a druga pozbawiła mnie pistoletu. Pół sekundy później trzymał mnie w
niedźwiedzim uścisku, przyciskając do swojej piersi i unosząc parę centymetrów nad ziemią,
podczas gdy ja bezsilnie wierzgałam nogami i kręciłam głową, próbując ugryźć go w rękę.
W dodatku przez cały czas jego usta łaskotały moje ucho.
- Przestań, Cassie, proszę...
- Puszczaj...
- Problem w tym, że nie mogę.

71
Pozwolił mi się miotać, dopóki nie opadłam z sił, a potem oparł mnie o drzewo i
zrobił krok w tył.
- Wiesz, co się stanie, jeśli znowu uciekniesz - ostrzegł. Jego twarz była
zaczerwieniona z wysiłku i z trudem łapał oddech. Gdy odwrócił się, żeby zgarnąć moją broń,
jego ruchy były powolne i sztywne. Pościg za mną tuż po tym, jak oberwał granatem, musiał
go sporo kosztować. Rozpięta kurtka odsłaniała poszarpaną koszulę, a spodnie, które zdjął z
martwego dzieciaka, były ze dwa numery za małe, zbyt ciasne we wszystkich miejscach.
Wyglądał, jakby miał na sobie rybaczki.
- Strzelisz mi w tył głowy - stwierdziłam.
Wsunął mój pistolet za pasek i zawiesił sobie karabin na ramieniu.
- Mogłem to zrobić dawno temu.
Zgadywałam, że miał na myśli nasze pierwsze spotkanie.
- Jesteś uciszaczem - stwierdziłam, z wszystkich sił powstrzymując się przed
zerwaniem się do ucieczki i zniknięciem pomiędzy drzewami. Uciekanie przed nim było
bezcelowe. Walka nie miała sensu. Musiałam go przechytrzyć. Znów było tak jak wtedy, gdy
ukrywałam się pod samochodem. Nie mogłam przed nim uciec. Nie miałam się gdzie
schować. Ułożył się parę metrów ode mnie, kładąc sobie karabin na kolanach. Nadal się
trząsł. - Skoro twoja robota polega na zabijaniu ludzi, dlaczego mnie nie zabiłeś? - zapytałam.
- Bo się w tobie zakochałem - wypalił bez wahania, tak jakby przygotował sobie
odpowiedź na długo przed tym, nim zdecydowałam się zadać to pytanie.
Oparłam głowę o pień drzewa i spojrzałam na ogołocone gałęzie przecinające błękit
nieba. Wciągnęłam haust powietrza i wydychając je, zamieniłam je w śmiech.
- To chyba dość tragiczna historia miłosna, no nie? Obcy najeźdźca zakochuje się w
Ziemiance. Myśliwy, który pokochał ofiarę.
- Jestem człowiekiem.
- Jesteś człowiekiem, ale... - Chciałam, żeby dokończył to zdanie. Marzyłam o tym,
żeby mieć to już za sobą. Evan był ostatnim przyjacielem, jakiego miałam, a teraz zniknął.
Oczywiście wciąż siedział tu przede mną, ale ten Evan, na którym mi zależało, mój Evan,
odszedł.
- Żadnego ale, Cassie. Spójnik, którego potrzebujesz, to „i”. Jestem i nie jestem
człowiekiem. Jestem Przybyszem i jestem taki jak ty.
- Chce mi się rzygać na twój widok - odparłam, patrząc w te ciemne, głęboko

osadzone oczy.
- Jak mogłem powiedzieć ci prawdę, wiedząc, że prawda zmusi cię odejścia, a jeśli
ode mnie odejdziesz, to umrzesz?
- Przestań mi tu prawić kazania o umieraniu. - Pomachałam mu palcem przed nosem. Widziałam śmierć swojej matki. Widziałam, jak zabito mojego ojca. Przez ostatnie pół roku
widziałam więcej śmierci niż ktokolwiek inny w dziejach ludzkości.
- A gdybyś mogła ocalić swojego ojca, swoją matkę, to zrobiłabyś wszystko, co w
twojej mocy, prawda? - warknął przez zaciśnięte zęby, odpychając moją rękę sprzed twarzy. Wahałabyś się, wiedząc, że kłamstwo może uratować Sammyego?
Mógł się założyć, że na pewno bym skłamała. Mogłam nawet udawać zaufanie do
wroga, gdyby pomogło to Sammy emu. Wciąż nie wiedziałam, co myśleć o jego odpowiedzi,
o tym, że się we mnie zakochał. Nadal nie znałam powodów, dla których zdradził swój
gatunek.
To nie miało znaczenia. Żadnego. Istotna była tylko jedna rzecz: drzwi, które
zatrzasnęły się za Sammym, gdy wsiadł do autobusu, drzwi z tysiącem zamków. Wiedziałam,
że siedzi przede mną facet, który ma do tych drzwi klucze.
- Wiesz, co się dzieje w Wright-Patterson, prawda? Doskonale wiesz, co stało się z
Samem. - Nie odpowiedział. Nie skinął głową, nie potrząsnął, żeby zaprzeczyć. O czym
myślał? Że czym innym jest ocalenie zagubionej, pojedynczej jednostki, a czym innym
rezygnacja z najważniejszego planu? Czy tak właśnie wyglądał Evan Walker, gdy ukrywałam
się pod samochodem, nie mogłam uciec, nie mogłam się schronić, musiałam stawić czoła
zagrożeniu? - Czy on wciąż żyje? - zapytałam, pochylając się do przodu iczując, jak kora
drzewa boleśnie ociera mi plecy.
- Prawdopodobnie tak - odparł po półsekundowym wahaniu.
- Co oni mu... po co go ze sobą zabrali?
- Żeby go przygotować.
- Do czego?
Tym razem wahanie było dłuższe.
- Do piątej fali - odpowiedział wreszcie.
Zamknęłam oczy. Pierwszy raz nie mogłam wytrzymać widoku tej pięknej twarzy.
Byłam taka zmęczona, że mogłabym przespać kolejne tysiąc lat. Gdybym się obudziła po
takim czasie, po Przybyszach mogłoby już nie pozostać ani śladu, a las wypełniałyby śmiechy
rozbawionych dzieci.
Jestem Przybyszem i jestem taki jak ty.

O co mu, u diabła, chodziło? Byłam zbyt wyczerpana, żeby się nad tym zastanawiać.
- Możesz wprowadzić nas do środka - stwierdziłam w końcu, zmuszając się do
spojrzenia w jego stronę.
Potrząsnął głową.
- Dlaczego nie? - Nie dawałam mu spokoju. - Przecież jesteś jednym z nich. Możesz
powiedzieć, że mnie złapałeś.
- To nie jest obóz jeniecki, Cassie.
- A co?
- Dla ciebie? - Pochylił się do przodu, ogrzewając oddechem moją twarz. - Śmiertelna
pułapka. Nie przetrwasz nawet pięciu sekund. Jak myślisz, dlaczego z wszystkich sił próbuję
cię powstrzymać?
- Z wszystkich sił? Serio? To dlaczego nie powiedziałeś mi prawdy? Mogłeś wyjaśnić,
że jesteś obcym, że należysz do tych gości, którzy porwali Sama, i wiesz, że mój pomysł jest
beznadziejny.
- Naprawdę zrobiłoby ci to jakąś różnicę?
- Nie o to pytałam.
- Wiem, o co pytałaś, ale twój brat jest przetrzymywany w naszej... to znaczy ich...
najważniejszej bazie działającej od samego początku czystki...
- Czego? Jak to nazywacie? Czystką?
- Albo sprzątaniem. - Wyraźnie unikał mojego spojrzenia. - Czasem pojawia się takie
określenie.
- I tym się właśnie zajmujecie? Sprzątacie ludzki bajzel?
- To nie ja tak to nazwałem i nie ja wymyśliłem tę czystkę, sprzątanie czy jak to
nazwać - sprzeciwił się. - Jeśli poprawi ci to humor, powiem, że moim zdaniem nigdy nie
powinniśmy...
- Nie chcę mieć lepszego humoru! Nienawiść to jedyne uczucie, jakiego w tej chwili
potrzebuję. - Zdecydowałam się na szczerość, ale wiedziałam, że muszę wyciągnąć z niego
jak najwięcej informacji. - Czego nigdy nie powinniście?
Evan wypił spory łyk wody z butelki i wyciągnął ją w moją stronę. Potrząsnęłam
głową.
- Wright-Patterson nie jest zwykłą bazą - wyjaśnił, zastanawiając się nad każdym
słowem. - To kwatera główna. A Vosch nie jest zwykłym komendantem. To on dowodzi
operacjami polowymi, a czystki to jego pomysł. Jest przywódcą.
- Vosch zamordował siedem miliardów ludzi? - Ta liczba wciąż brzmiała dla mnie

absurdalnie. Jednym z ulubionych tematów mojego ojca tuż po lądowaniu było dywagowanie
o tym, jak bardzo zaawansowani technologicznie muszą być Przybysze, jak mocno
wyprzedzili nas na drabinie ewolucyjnej, skoro udało im się osiągnąć poziom pozwalający na
międzygalaktyczne podróże.
Itak miało wyglądać ich rozwiązanie „ludzkiego problemu”?
- Niektórzy z nas uważali, że totalna zagłada nie jest dobrym rozwiązaniem - ciągnął
Evan. - Byłem jednym z nich. Ale nasza strona przegrała w tej dyskusji.
- Nie, Evan, to moja strona przegrała w tej dyskusji.
Tego już było dla mnie za wiele. Zerwałam się z ziemi, licząc, że Evan też wstanie,
ale on się nie podniósł i wciąż nie spuszczał mnie z oczu.
- On widzi was inaczej niż niektórzy z... niż ja - wyjaśnił. - Dla niego jesteście zarazą,
którą trzeba wytępić, nim zabije swego nosiciela.
- Czyli jestem zarazą, tak? Tak właśnie mnie widzisz?
Nie mogłam już na niego patrzeć. Mogłabym się porzygać, gdybym musiała jeszcze
raz spojrzeć na Evana Walkera.
Za plecami wciąż słyszałam jego cichy, wypełniony smutkiem głos.
- Cassie, chcesz się porwać na coś, co zdecydowanie przekracza twoje możliwości. To
nie jest zwyczajny obóz. W podziemiach mieszczą się urządzenia koordynujące wszystkie
drony na tej półkuli. Oczy Voscha. To właśnie dzięki nim cię obserwuje. Wdzieranie się do
środka w celu uratowania Sammy ego to samobójstwo. Nie mamy szans, Cassie.
- My? - Spojrzałam na niego kątem oka. Wciąż się nie ruszał.
- Nie mogę udawać, że jesteś moim jeńcem. Miałem zabijać ludzi, a nie łapać. Jeśli
spróbuję cię wprowadzić jako więźnia, zabiją cię od razu. A potem mnie. Za to, że cię nie
zastrzeliłem. Nie ma sposobu, żebyśmy mogli się przekraść: baza jest patrolowana przez
drony, są też kamery na podczerwień, czujniki ruchu i sześciometrowej wysokości ogrodzenia
pod napięciem. Oraz stu żołnierzy takich jak ja. A wiesz, co potrafię.
- To spróbuję się tam sama wślizgnąć.
- To jedyny sposób. - Skinął głową. - Co nie oznacza, że on również nie jest
samobójczy. Każdy, kogo tam sprowadzają, jeśli nie zostanie natychmiast zabity, poddawany
jest działaniu pewnego programu, który mapuje psychikę, łącznie z pamięcią. Będą wiedzieli,
kim jesteś i po co przyszłaś... zabiją cię na miejscu.
- Musi istnieć jakiś scenariusz, który nie kończy się moją śmiercią.
- Jest - zgodził się. - W tym scenariuszu znajdujemy bezpieczną kryjówkę i czekamy
na powrót Sammyego.

- Hę? - Otwarłam usta ze zdziwienia, wypowiadając jedyną kwestię, jaka przyszła mi
do głowy.
- To może zająć parę lat. Ile lat ma Sammy? Pięć? Zaczynają dopiero z
siedmiolatkami.
- Co zaczynają?
- Przecież widziałaś. - Evan odwrócił wzrok.
Przypomniałam sobie dzieciaka, któremu poderżnął gardło, ubranego w mundur i
dźwigającego karabin prawie tak wielki jak on sam. Zaschło mi w gardle. Podeszłam do
Evana. Widziałam, że zesztywniał, gdy powoli schylałam się po butelkę. Po czterech
potężnych łykach wciąż miałam sucho w ustach.
- To Sam będzie piątą falą. - Zrozumiałam. Słowa zostawiły nieprzyjemny posmak w
ustach. Spłukałam go kolejnym łykiem wody.
Evan skinął głową.
- Jeśli przeszedł przez mapowanie, to nadal żyje i jest poddawany... - zamilkł na
chwilę, szukając właściwego słowa - przeprogramowaniu.
- Mówisz o praniu mózgu?
- Bardziej o indoktrynacji. Wmawiają mu, że obcy zaczęli wykorzystywać ludzkie
ciała, a my, to znaczy ludzie, odkryliśmy sposób, jak ich wykryć. A skoro potrafimy ich
wykryć, możemy też...
- To przecież prawda - przerwałam mu. - Używacie ludzkich ciał.
Pokręcił przecząco głową.
- Ale nie w ten sposób.
- Co to znaczy? Albo wykorzystujecie nasze ciała, albo nie.
- Sammy dowie się, że wyglądamy jak coś w rodzaju wirusa pasożytującego na
ludzkim mózgu, ale...
Nie mogłam się powstrzymać:
- Zabawne. Tak sobie właśnie was wyobrażałam. Jako wirusa.
Wyciągnął do mnie dłoń, a kiedy jej nie odtrąciłam ani nie uciekłam od razu do lasu,
delikatnie objął mój nadgarstek i pociągnął w dół, żebym usiadła obok niego. Pomimo zimna
znów zaczęłam się pocić, a moje serce waliło jak oszalałe. O co mu tym razem chodzi?
- Żył kiedyś chłopak, zwyczajny ludzki chłopak, Evan Walker.
- Spojrzał mi prosto w oczy. - Jak wszystkie dzieciaki miał mamę, tatę, braci, siostry,
całą ludzką rodzinę. Ulokowano mnie w jego organizmie, zanim się urodził, jeszcze w łonie
matki. Przez trzynaście lat tkwiłem w uśpieniu wewnątrz Evana Walkera, podczas gdy on

uczył się siadać, jeść, chodzić, mówić, biegać i jeździć na rowerze. Podobnie jak tysiące
Przybyszów w tysiącach Evanów Walkerów na całym świecie czekałem, aż nadejdzie
przebudzenie. Niektórzy z nas już się zbudzili, przygotowując teren na przybycie pozostałych.
- Wciąż kiwałam potakująco głową, chociaż nie wiedziałam, dlaczego to robię. Ulokowano
go w ludzkim ciele? O co mu u diabła chodziło? - Czwarta fala - wyjaśnił. - Uciszacze. To
dobre określenie. Działaliśmy w ciszy, ukryci w ludzkich ciałach przeniknęliśmy do waszego
życia. Nie musieliśmy udawać, że jesteśmy ludźmi. Byliśmy nimi. Ludźmi i Przybyszami
jednocześnie. Moje przebudzenie nie zabiło Evana. Po prostu... go wchłonąłem.
Musiał zauważyć, jak mocno się wzdrygnęłam, słysząc to wyznanie. Sięgnął dłonią,
by mnie dotknąć, i skrzywił się, gdy odruchowo cofnęłam rękę.
- Czym w takim razie jesteś, Evan? - wyszeptałam. - Gdzie jesteś? Mówiłeś, że... jak
ty to powiedziałeś? - W mojej głowie przelatywało miliard myśli na sekundę. - Że zostałeś
ulokowany? Ulokowany gdzie?
- Może ulokowany to faktycznie nie najlepsze słowo. Można powiedzieć, że zostałem
załadowany. Załadowany do mózgu Evana, kiedy ten wciąż był we wczesnej fazie rozwoju.
Pokręciłam głową. Jak na istotę wyprzedzającą mnie intelektualnie o tysiąclecia miał
sporo problemów z odpowiedzią na proste pytanie.
- Ale czym ty w końcu jesteś? Jak wyglądasz?
- Przecież wiesz, jak wyglądam. - Zmarszczył brew.
- Nie! Jezu, czasem potrafisz być taki... - Zamilkłam, przypominając sobie, że
powinnam zachować ostrożność. - Zanim stałeś się Evanem, zanim się tu pojawiłeś, zanim
trafiłeś na Ziemię, skądkolwiek tutaj przybyłeś. Jak wtedy wyglądałeś?
- Nijak. Od dziesiątków tysięcy lat jesteśmy bezcieleśni. Opuszczając naszą planetę,
musieliśmy się pozbyć ciał.
- Znowu kłamiesz. Nie chcesz się przyznać, że wyglądasz jak ropucha, glista czy inny
ślimak? Wszystko, co żyje, ma jakieś ciało.
- Jesteśmy czystą świadomością, Cassie. Bytem w formie czystej. Porzucenie ciał i
załadowanie naszych umysłów do komputera statku matki było jedynym sposobem na
opuszczenie planety. - Ponownie ujął moją dłoń, zaciskając ją w pięść. - To ja - wyjaśnił,
nakrywając ją swoimi dłońmi. - A to Evan. Tak to wygląda w dużym przybliżeniu, chociaż
nie da się określić miejsca, w którym on się kończy, a ja się zaczynam. - Uśmiechnął się
smutno.
- Nie najlepiej mi idzie, prawda? Chcesz, żebym ci pokazał, jak naprawdę wyglądam?
O cholera!

- Nie. Tak. Co masz na myśli? - Wyobraziłam sobie, jak zdziera skórę z twarzy
niczym potwór z horroru.
- Mogę ci pokazać, czym jestem - wyjaśnił lekko roztrzęsionym głosem.
- Ale nie będziesz mi niczego załadowywał, prawda?
Parsknął śmiechem
- W pewnym sensie tak. Pokażę ci, jeśli naprawdę chcesz to zobaczyć.
To oczywiste, że chciałam. Oczywiste było również to, że nie chciałam. Wiedziałam,
że Evan podjął decyzję, pytanie tylko, czy pozwoli mi to zbliżyć się do Sama. Cała ta sytuacja
nie miała zbyt wiele wspólnego z Sammym, ale gdybym się wreszcie dowiedziała, jak
wygląda Evan, to może mogłabym zrozumieć, dlaczego mnie ocalił, zamiast zabić. Dlaczego
każdej nocy dbał o moje bezpieczeństwo i starał się, żebym pozostała przy zdrowych
zmysłach?
Wciąż się do mnie uśmiechał, zapewne zadowolony z tego, że nie próbowałam
wydrapać mu oczu ani go nie wyśmiałam, co pewnie byłoby jeszcze gorsze. Moja dłoń tonęła
w jego rękach niczym pączek róży chroniony liśćmi.
- Co mam teraz zrobić? - wyszeptałam.
Puścił mnie i wyciągnął rękę w stronę mojej twarzy. Wzdrygnęłam się.
- Nigdy nie zrobię ci krzywdy, Cassie - obiecał. Wzięłam głęboki oddech. Skinęłam
głową. Odetchnęłam jeszcze parę razy.
- Zamknij oczy - poprosił, gładząc mnie delikatnie po powiekach. - Odpręż się.
Oddychaj głęboko. Oczyść swój umysł. Jeśli tego nie zrobisz, nie będę mógł wejść do środka.
Chcesz, żebym w ciebie wszedł?
Tak. Nie. Jezu... jak daleko będę musiała się posunąć, żeby dotrzymać tej obietnicy?
- Chcę, żebyś wszedł - odszepnęłam.
Nie wyglądało to tak, jak się spodziewałam. Zamiast tego po moim ciele rozeszła się
rozkoszna fala ciepła płynąca od serca.
Moje kości, mięśnie i skóra rozpuściły się od narastającego gorąca, które objęło w
końcu całą ziemię i sięgnęło granic wszechświata. Ciepło było wszędzie i wszystkim.
Należało do niego moje ciało i to, co poza nim. I wtedy go poczułam: on również był w tym
cieple. Nie było takiego miejsca, w którym jedno z nas by się kończyło, a drugie zaczynało.
Otwarłam się przed nim jak kwiat na deszczu, stałam się jednością z ciepłem, zjednoczyliśmy
się w nim oboje i niczego nie widziałam, bo niczego nie można było zobaczyć, on po prostu
był.
A ja byłam przy nim jak kwiat rozkoszujący się deszczem.

72
Natychmiast po otwarciu oczu wybuchłam rozdzierającym płaczem. Nic nie mogłam
na to poradzić, jeszcze nigdy nie czułam się tak opuszczona. Evan wziął mnie w ramiona i
zaczął gładzić po włosach.
- Może zbyt wcześnie ci to powiedziałem. - Westchnął. Pozwalałam mu się głaskać,
zbyt skołowana, zrozpaczona i osamotniona, by zrobić cokolwiek poza poddawaniem się jego
dotykowi.
- Przepraszam, że cię okłamywałem - wymruczał, kryjąc usta w moich włosach.
Zimno powróciło z całą siłą. Pozostało mi jedynie wspomnienie ciepła.
- Uwięzienie w tym ciele musi być dla ciebie męczarnią - szepnęłam, opierając dłoń o
jego pierś i czując bicie jego serca.
- Nie czuję się uwięziony - wyjaśnił. - W pewnym sensie mam wrażenie, jakbym się
wyzwolił.
- Wyzwolił?
- Tak. Znów mogę coś czuć. Na przykład to. - Pochylił się ipocałował mnie w usta. Po
moim ciele rozeszła się fala zupełnie innego ciepła.
Co się ze mną dzieje? Przecież leżę w objęciach wroga. Jednej z tych istot, które paliły
nas żywcem, miażdżyły całymi dziesiątkami, zalewały powodziami, a w końcu spuściły na
nas zarazę, sprawiając, że wykrwawialiśmy się na śmierć. Widziałam, jak zabijali wszystkich,
których znałam i kochałam - z jednym, jedynym wyjątkiem - a teraz proszę, migdalę się z
jednym z nich. Pozwalam mu zajrzeć do swojej duszy, dzielę z nim coś o wiele cenniejszego i
bardziej intymnego niż moje ciało.
Dlaczego to robię? Dla Sammyego oczywiście. To była dobra, ale skomplikowana
odpowiedź. A prawda jest prosta.
- Mówiłeś, że przegraliście w dyskusji na temat wymordowania ludzkości przypomniałam sobie. - Jaka była wasza propozycja?
- Współistnienie - mówił do mnie, ale patrzył w stronę gwiazd. - Nie jesteśmy zbyt
liczni. Zostało nas kilkaset tysięcy. Mogliśmy żyć z wami kompletnie niezauważeni. Ale
niewielu z naszych zgadzało się z tą propozycją. Bali się, że im dłużej będziemy udawali
ludzi, tym bardziej ludzcy się staniemy.
- Kto by chciał czegoś takiego...
- Nie wierzyłem, że mogłoby się to udać - przyznał. - Dopóki nie stałem się
człowiekiem.

- Wtedy się obudziłeś?
Pokręcił powoli głową.
- Obudziłem się, dopiero kiedy wpuściłaś mnie do swojego umysłu, Cassie powiedział to tak spokojnie, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. - Dopóki
nie spojrzałem na siebie twoimi oczami, nie byłem prawdziwym człowiekiem.
Zobaczyłam prawdziwe ludzkie łzy w tych prawdziwie ludzkich oczach i tym razem
to ja go przytuliłam, pozwalając przetrwać atak płaczu. Nadszedł czas, żebym spojrzała na
siebie jego oczami.
Ktoś mógłby uznać, że nie tylko ja leżałam w objęciach wroga. Byłam człowiekiem,
ale kim był Evan? Człowiekiem i Przybyszem. Jednym i drugim oraz żadnym z nich
jednocześnie. Miłość do mnie sprawiała, że nie należał do żadnego ze światów.
Chociaż on widział to zupełnie inaczej.
- Zrób to, co planowałaś, Cassie - poprosił, wpatrując się we mnie błagalnie oczami
lśniącymi mocniej niż gwiazdy nad naszymi głowami. - Rozumiem, dlaczego musisz iść.
Zrobiłbym to samo, gdybyś to ty była więziona w obozie. Nie powstrzymałoby mnie nawet
sto tysięcy uciszaczy. - Przycisnął usta do mojego ucha i zaczął gorączkowo szeptać, tak
jakby dzielił się ze mną największą tajemnicą na świecie. A może faktycznie tak było? - To
beznadziejne. Głupie. Szalone. Ale nie mają żadnej broni, którą mogliby odpowiedzieć na
twoją miłość. Znają twoje myśli, ale nie wiedzą, co czujesz.
Oni. Nie my.
Przekroczył granicę, wiedząc, że już nie będzie mógł wrócić.

73
Ostatnie wspólne dni spędziliśmy, śpiąc pod wiaduktem autostrady jak para
bezdomnych, którymi faktycznie oboje byliśmy. Podczas gdy jedno spało, drugie trzymało
straż. Kiedy przychodziła jego kolej na odpoczynek, oddawał mi broń bez żadnego wahania i
natychmiast zasypiał, jakby to, że mogę uciec albo strzelić mu w głowę, było dla niego
zupełnie niewyobrażalne. Nasz problem od samego początku polegał na tym, że nie
potrafiliśmy zrozumieć ich sposobu myślenia. To dlatego od razu mu zaufałam, a on o tym
wiedział. Uciszacze zabijali ludzi. Evan mnie nie zabił, więc nie mógł być uciszaczem.
Rozumiecie? Tak działa logika. To znaczy ludzka logika.
O zmierzchu zjedliśmy resztę zapasów i wspięliśmy się na nasyp, gdzie schowaliśmy
się pomiędzy drzewami porastającymi pobocze autostrady numer trzydzieści pięć. Evan
mówił, że autobusy kursują tylko nocą i łatwo je dostrzec. Warkot silnika był jedynym
dźwiękiem słyszalnym w promieniu wielu kilometrów. Najpierw pojawiały się światła, potem
słychać było wycie motorów, aż w końcu mijała cię rozpędzona kawalkada żółtych pojazdów
pędzących po oczyszczonej z wraków i pozbawionej ograniczeń prędkości drodze. Nie
wiedział, czy się zatrzymają.
Równie dobrze mogły tylko zwolnić na chwilę, aby jeden z żołnierzy wpakował mi
kulkę między oczy. Mogły również w ogóle się nie pojawić.
- Twierdziłeś, że wciąż zbierają ludzi - przypomniałam. - Dlaczego miałyby nie
przyjechać?
- Ocaleni zorientują się w końcu, w co ich wrobiono. - Spojrzał na drogę nad naszymi
głowami. - Albo dowiedzą się o tym pozostali. Kiedy tak się stanie, będą musieli zamknąć
bazę, a przynajmniej tę część, w której odbywają się czystki. - Odchrząknął, patrząc wciąż na
drogę.
- Co to znaczy zamknąć bazę?
- Zamknąć tak, jak zamknęli obóz Trupi Jar.
Zastanawiałam się przez chwilę nad jego słowami, również patrząc na autostradę.
- Dobra - stwierdziłam w końcu. - Musimy mieć nadzieję, że Vosch jeszcze nie
wyciągnął wtyczki.
Zgarnęłam odrobinę ziemi z liśćmi i wtarłam ją sobie w twarz. Kolejna garść poszła
na włosy. Evan obserwował mnie w milczeniu.
- To właśnie ta chwila, kiedy walisz mnie w głowę - przypomniałam, a zapach ziemi
spowodował, że zaczęłam myśleć o ojcu klęczącym na białym prześcieradle przy rabatce z

różami. - Albo proponujesz, żebyśmy poszli do mnie. Lub najpierw walisz mnie w głowę, a
potem idziemy do mnie.
Zerwał się na równe nogi. Przez sekundę bałam się, że serio mnie walnie. Wyglądał na
wkurzonego. Zamiast tego wziął mnie jednak w ramiona i przytulił tak, jakby umierał z zimna
albo powstrzymywał się przed uderzeniem mnie w łeb.
- To samobójstwo! - wybuchnął. - Oboje o tym wiemy i któreś z nas musi to
powiedzieć. Czy pójdę ja, czy pójdziesz ty, i tak zginiemy. A Sammy jest stracony
niezależnie od tego, czy jeszcze żyje, czy już nie.
Wyjęłam pistolet zza paska i położyłam go na ziemi obok jego stóp. Potem odłożyłam
karabin.
- Przechowaj to dla mnie - poprosiłam. - Będę ich potrzebowała, gdy wrócę. A poza
tym ktoś ci to w końcu powinien powiedzieć: wyglądasz w tych spodniach naprawdę
idiotycznie.
Pochyliłam się nad plecakiem i wyłowiłam miśka. Nie musiałam nacierać go ziemią,
był wystarczająco brudny.
- Posłuchaj mnie - zażądał Evan.
- Problem polega na tym, że sam siebie nie słuchasz - odparłam. - Jest tylko jeden
sposób, żeby się tam dostać. Muszą mnie zabrać jak Sammyego. Ty nie możesz jechać, to ja
muszę to zrobić.
Inie próbuj nic mówić, bo cię po prostu walnę. - Wyprostowałam się, a Evan jakby
zaczął się kurczyć w moich oczach. To było dziwne. - Uratuję braciszka, korzystając z
jedynej możliwej metody.
- Patrzył na mnie w milczeniu. W końcu był już w mojej głowie. Nie było takiego
miejsca, w którym jedno z nas by się kończyło, a drugie zaczynało. Wiedział, co powiem. Idę sama.

74
Istniały gwiazdy przypominające szpileczki rozrzucone po całym niebie.
Istniała pusta droga oświetlona ich blaskiem, a na niej dziewczyna z pobrudzoną
twarzą i liśćmi w krótkich włosach, trzymająca w ręku poszarpanego pluszowego misia.
Istniał warkot silników. Bliźniacze smugi świateł przecinały mrok na horyzoncie.
Rosły z każdą chwilą niczym dwie gwiazdy przekształcające się w supernowe, wydobywając
z ciemności dziewczynę, której serce pełne było tajemnic. Spojrzała wprost w światła, nie
mając zamiaru ani się kryć, ani uciekać.
Kierowca miał mnóstwo czasu, żeby mnie zauważyć i zatrzymać autobus. Zapiszczały
hamulce, syknęły otwierane drzwi, a ze środka wysiadł żołnierz. Miał broń, ale nie celował z
niej do mnie. Patrzył tylko, a ja odwzajemniałam jego spojrzenie, stojąc w świetle
reflektorów.
Miał na ramieniu opaskę z symbolem Czerwonego Krzyża. Plakietka na piersi
informowała, że nazywa się Parker. Pamiętałam to nazwisko. Mimowolnie zadrżałam. A co
jeśli mnie sobie przypomni? Przecież powinnam być martwa.
Jak się nazywam? Lizbeth. Jestem ranna? Nie. Jestem sama? Tak.
Parker obrócił się powoli wokół własnej osi, lustrując uważnie cały teren. Nie
zauważył ukrytego w lesie łowcy, który obserwował nas przez celownik karabinu
wymierzonego w jego głowę. To oczywiste, że go nie dostrzegł. W końcu łowca był
uciszaczem.
Żołnierz wziął mnie za rękę i zaprowadził do wnętrza autobusu cuchnącego potem i
krwią. Połowa miejsc była pusta, resztę zajmowały dzieci. Zauważyłam też paru dorosłych,
ale nie mieli oni dla mnie żadnego znaczenia. Istotni byli tylko Parker, kierowca oraz
żołnierz, na którego plakietce widniało nazwisko Hudson. Opadłam bezwładnie na fotel przy
wyjściu awaryjnym, wybierając to samo miejsce, na którym po raz ostatni widziałam Sama,
gdy przyciskał czoło do szyby, patrząc na mnie z coraz większej oddali przez tumany kurzu.
Parker podał mi torebkę posklejanych żelków i butelkę wody. Zjadłam wszystko i
wypiłam, chociaż wcale nie miałam na to ochoty. Musiał nosić te żelki w kieszeni, ponieważ
były ciepłe, kleiste i obrzydliwe.
Autobus przyspieszył. Gdzieś z przodu rozległ się płacz. Poza nim słychać było
jedynie szum opon, wycie silnika i zawodzenie zimnego wiatru wpadającego przez
potłuczone okna.
Parker powrócił ze srebrzystym dyskiem i przyłożył go do mojego czoła. Powiedział,

że musi zmierzyć mi temperaturę. Dysk zaświecił na czerwono.
- Wszystko w porządku - stwierdził żołnierz, a potem zapytał, jak nazywa się mój miś.
- Sammy - odparłam.
Na horyzoncie pojawiły się światła. Parker mówił, że to obóz Przystań. Całkowicie
bezpieczny. Nie muszę już uciekać. Nie muszę się chować. Skinęłam głową. Całkowicie
bezpieczny.
Światło było coraz jaśniejsze, wpadło przez okna, wreszcie zalało cały autobus, gdy
stanęliśmy przed bramą, a nasze przybycie zostało oznajmione biciem dzwonu. Czekając na
otwarcie wrót, dostrzegłam sylwetkę strażnika na wysokiej wieży.
Zatrzymaliśmy się przed hangarem. Do autobusu wsiadł ruszający się z dużą gracją
grubasek, który przedstawił się jako major Bob. Powiedział, że nie mamy się czego obawiać.
Jesteśmy całkowicie bezpieczni. Musimy tylko respektować dwie zasady: po pierwsze,
powinniśmy zapamiętać nasze kolory, po drugie, mamy słuchać poleceń.
Ustawiłam się w szeregu razem ze swoją grupą i ruszyliśmy w ślad za Parkerem do
bocznych drzwi hangaru. Na pożegnanie żołnierz poklepał Lizbeth po ramieniu i życzył jej
szczęścia.
Usiadłam w czerwonym okręgu. Dokoła kręcili się żołnierze, ale większość z nich
stanowiły dzieciaki, niektóre niewiele starsze od Sammyego. Wszystkie miały srebrne opaski
na oczach i były strasznie poważne, zwłaszcza najmłodsze z nich, najbardziej przejęte swoją
rolą.
Evan wyjaśniał mi przed misją, że dzieckiem można manipulować na wiele sposobów
i przekonać je niemal do wszystkiego. Dodał, że właściwie trenowany dziesięciolatek może
stać się jednym z najgroźniejszych stworzeń na ziemi.
Nadano mi numer: T-62. T jak Terminator. Ha!
Potem wzywano nas po kolei przez megafon: NUMER TE SZEŚĆDZIESIĄT DWA!
TE SZEŚĆDZIESIĄT DWA! PODEJDŹ DO CZERWONYCH DRZWI! NUMER TE
SZEŚĆDZIESIĄT DWA!
Pamiętałam, co mówił Evan: pierwsze pomieszczenie to prysznic.
Po drugiej stronie czerwonych drzwi czekała na mnie kobieta w zielonym szpitalnym
fartuchu. Moje ciuchy poleciały do kosza. Bielizna też. Dzieci były tu kochane, ale nikt nie
lubił wszy i kleszczy. Potem prysznic. Tu masz mydło. Jak skończysz, włóż tę białą koszulę i
czekaj, aż zostaniesz wezwana.
Usadziłam misia pod ścianą i weszłam naga na zimne kafelki. Woda była ledwie
letnia, a mydło pachniało środkiem odkażającym. Nie wycierając się, włożyłam szpitalną,

papierową koszulę, która natychmiast przykleiła się do mojego ciała i zrobiła się
prześwitująca. Podniosłam misia i czekałam.
W następnym pomieszczeniu czeka cię przesłuchanie. Setki pytań, niektóre
identyczne. Będą sprawdzali twoją historię. Zachowaj spokój. Skup się.
Przeszłam przez kolejne drzwi i zbliżyłam się do stołu. Nowa pielęgniarka: wyższa i
wredniejsza. Ledwie patrzyła w moją stronę. Byłam pewnie tysięczną osobą, jaką widziała od
chwili, gdy uciszacze przejęli bazę.
Jak się nazywam? Elizabeth Samantha Morgan.
Ile mam lat? Dwanaście?
Skąd jestem? Czy mam rodzeństwo? Czy ocalał ktoś jeszcze z mojej rodziny? Co się z
nimi stało? Gdzie się podziewałam po ucieczce z domu? Co mi się stało w nogę? Jak
zostałam postrzelona? Kto mnie postrzelił? Czy spotkałam innych ocalałych? Jakie imiona
nosiło moje rodzeństwo? Czym zajmował się mój ojciec? Jak nazywał się mój najlepszy
przyjaciel? Czy mogę raz jeszcze opowiedzieć, co stało się z moją rodziną?
Kiedy było już po wszystkim, pielęgniarka poklepała mnie po kolanie i oznajmiła, że
nie muszę się już bać. Jestem całkiem bezpieczna.
Przytuliłam misia do piersi i skinęłam głową.
Całkiem bezpieczna.
Badania, a potem implant. Nacięcie jest bardzo małe, powinno obyć się bez szwów.
Kobieta, która kazała do siebie mówić doktor Pam, jest bardzo miła. Wbrew
wszystkiemu zdążyłam ją polubić. Wymarzona lekarka: miła, delikatna, cierpliwa. Niczego
nie próbowała przyspieszać ani mnie nie poganiała. Wyjaśniła krok po kroku, co zamierza
zrobić. Pokazała mi implant, ulepszoną odmianę niewielkiego czipa. Od tej pory już zawsze
mieli wiedzieć, gdzie mnie znaleźć, gdyby coś mi się stało.
- Jak się nazywa twój miś? - zapytała.
- Sammy.
- Nie będzie ci przeszkadzało, jeśli na chwilę posadzimy Sammyego na tym krześle?
Przetoczyłam się na brzuch, nagle skrępowana tym, że będzie widziała moje pośladki.
Napięłam mięśnie w oczekiwaniu zastrzyku.
Implant nie może przekazać zapisu twojej pamięci, dopóki nie będzie podłączony do
Krainy Czarów, ale jest w pełni sprawny od momentu zainstalowania. Mogą cię śledzić, mogą
cię zabić.
Doktor Pam chciała widzieć, co mi się stało w nogę. Postrzelili mnie źli ludzie.
Zapewniła mnie, że tutaj się to nie zdarzy. W Przystani nie ma złych ludzi. Jestem całkowicie

bezpieczna.
Oznakowano mnie. Poczułam się tak, jakby ktoś zawiesił na mojej szyi
dziesięciokilowy kamień. Lekarka zapowiedziała ostatni test. Korzystali z oprogramowania
przejętego od obcych.
Nazywali je Krainą Czarów.
Zgarnęłam miśka z krzesełka i poszłam z nią do sąsiedniego pomieszczenia. Białe
ściany, biała podłoga, biały sufit. Białe krzesło, jak u dentysty, z pasami do podtrzymywania
nóg i rąk. Monitor i klawiatura. Lekarka poprosiła, żebym usiadła na fotelu, a sama podeszła
do komputera.
- Do czego służy ta Kraina Czarów? - zapytałam.
- Cóż, Lizbeth, to dość skomplikowane, ale ogólnie mówiąc, Kraina Czarów tworzy
wirtualną mapę funkcji myślowych twojego mózgu.
- Mapę umysłu?
- Coś w tym rodzaju. Usiądź teraz na tym fotelu, proszę. To nie zajmie zbyt wiele
czasu i obiecuję, że nie będzie bolało.
Wykonałam polecenie, tuląc pluszaka do piersi.
- Niestety Sammy nie może ci towarzyszyć - poinformowała doktor Pam.
- Dlaczego?
- Proszę, pozwól, że go wezmę. Będzie czekał na ciebie tutaj, obok komputera.
Obrzuciłam ją podejrzliwym spojrzeniem, ale wciąż się uśmiechała i była uprzejma.
W końcu przecież mi ufała.
Ja za to byłam kłębkiem nerwów. Podając jej misia, upuściłam go na ziemię, tak że
spadł na podłogę obok fotela, lądując na swojej pluszowej główce. Odwróciłam się, żeby go
podnieść, ale lekarka poprosiła, żebym została na miejscu i sama się po niego pochyliła.
Złapałam jej głowę w obie dłonie i walnęłam nią w podłokietnik fotela. Od siły tego
uderzenia rozbolały mnie ramiona. Wyraźnie oszołomiona osunęła się na ziemię, ale nie
straciła przytomności. Sekundę później zeskoczyłam z fotela i wymachując rękami, znalazłam
się tuż za nią. Pierwotny plan zakładał uderzenie prosto w grdykę, ale skoro była tyłem do
mnie, musiałam improwizować. Złapałam jeden z luźnych pasów zwisających z fotela i
dwukrotnie owinęłam go wokół jej szyi. Podniosła ręce, próbując się bronić, ale było już za
późno. Dociągnęłam pas, zapierając się stopą o brzeg fotela.
To były najdłuższe sekundy mojego życia.
Wreszcie jej ciało stało się bezwładne. Kiedy puściłam pas, kobieta upadła twarzą na
podłogę. Sprawdziłam jej puls.

Wiem, że będzie cię kusiło, ale nie możesz jej zabić. Wszyscy pracownicy bazy są
monitorowani przez system obsługiwany z centrum dowodzenia. Jeśli zauważą, że jej nie ma,
rozpęta się prawdziwe piekło.
Przetoczyłam doktor Pam na plecy. Z jej nosa ciekła krew. Musiała go złamać przy
upadku. Sięgnęłam dłonią do karku, zabierając się do najtrudniejszej części, na szczęście
wciąż jeszcze buzowała we mnie adrenalina i euforia. Na razie wszystko szło według planu.
Byłam w stanie to zrobić.
Rozerwałam bandaże i palcami poszerzyłam ranę, żałując, że nie mam pęsety ani
lusterka, które mocno ułatwiłyby mi tę robotę. Zamiast tego wepchnęłam w głąb własnego
ciała palec i wydłubałam implant paznokciem. Okazało się to łatwiejsze, niż przypuszczałam,
i udało mi się już za trzecim razem.
Według Evana mapowanie umysłu zajmowało jakieś dziewięćdziesiąt sekund, miałam
więc trzy, może cztery minuty. Maksymalnie pięć. Ile już minęło? Dwie? Trzy? Klęknęłam
przy lekarce i wepchnęłam jej implant do nosa. Błe.
Nie, nie możesz jej go wetknąć do gardła. Urządzenie musi znajdować się w pobliżu
mózgu. Przykro mi.
Tobie jest przykro, Evan?
Z moich palców kapała krew. Jej krew, moja krew.
Podeszłam do komputera. Teraz czekało mnie najgorsze.
Nie znasz numeru Sama, ale powinien być przypisany do jego nazwiska. Jeśli nic nie
znajdziesz za pierwszym razem, spróbuj jeszcze raz. Program powinien mieć własną
wyszukiwarkę.
Z mojego karku ciekła strużka krwi, spływając pomiędzy łopatki. Byłam tak
roztrzęsiona, że z trudem trafiałam w klawisze. Wpisanie słowa „wyszukaj” w niebieskie,
migocące okienko udało mi się dopiero za drugim razem.
WPROWADŹ NUMER.
Nie miałam żadnego cholernego numeru. Miałam nazwisko. Jak wrócić do okna
wyszukiwarki? Nacisnęłam enter.
WPROWADŹ NUMER.
To już wiem!
Wpisuję „Sullivan”.
NIEPOPRAWNE DANE.
Miotam się pomiędzy chęcią rzucenia monitorem przez cały pokój a skopaniem doktor
Pam na śmierć. Żadna z tych rzeczy nie zbliży mnie do odnalezienia Sama, ale przynajmniej

poprawiłyby mi humor. Naciskam klawisz escape i pojawia się znajome niebieskie okienko,
do którego wpisuję: „szukaj według nazwiska”.
Słowa znikają pochłonięte przez Krainę Czarów. Niebieskie okienko miga nieustająco.
Powstrzymuję się od wrzasku. Szkoda czasu.
Jeśli nie odnajdziesz go w systemie, będziesz musiała skorzystać z planu awaryjnego.
Nie chciałam z niego korzystać. Lubiłam nasz podstawowy plan, według którego
miejsce pobytu Sama pojawiało się na mapie, a ja biegłam tam, żeby go uratować. To był
prosty, ładny plan. Plan awaryjny był za to skomplikowany i brutalny.
Jeszcze jedna próba. W końcu kolejne pięć sekund mnie nie zabawi.
Ponownie wpisałam „Sullivan”.
Ekran wypełnił się szeregiem cyfr, tak jakbym właśnie poleciła komputerowi wyliczyć
wartość liczby pi. Spanikowana zaczęłam wciskać przypadkowe klawisze, ale przed moimi
oczami wciąż przewijały się kolejne cyfry. Moje pięć minut dawno temu dobiegło końca. Być
może plan awaryjny nie był najlepszy, ale nie miałam już innego.
Pobiegłam do sąsiedniego pokoju, w którym znalazłam białe kombinezony.
Zgarnęłam jeden z nich i próbowałam się ubrać, zapomniawszy o tym, że wciąż mam na sobie
papierową koszulę. Zdarłam ją z wściekłym warknięciem i przez chwilę stałam całkiem naga
w pomieszczeniu, do którego za sekundę mógł wpaść cały oddział uciszaczy. Tak właśnie
wyglądał plan awaryjny. Błyskawicznie zapięłam zbyt duży kombinezon, ciesząc się
jednocześnie, że nie trafił mi się za mały, i wróciłam do gabinetu z Krainą Czarów.
Jeśli nie uda ci się go odnaleźć za pomocą podstawowego interfejsu, jest duża szansa,
że lekarka będzie miała przy sobie urządzenie namierzające. Działa na tej samej zasadzie, ale
musisz być bardzo, bardzo ostrożna. Jedną z jego funkcji jest lokalizacja oznakowanych
dzieciaków, drugą - detonator. Naciśniesz niewłaściwy guzik i zamiast uratować swojego
brata, usmażysz mu mózg.
Kiedy wpadłam do gabinetu, doktor Pam siedziała na podłodze, trzymając w jednym
ręku misia, a w drugim srebrne urządzenie przypominające telefon komórkowy.
Mówiłam już, że plan awaryjny nie jest najlepszy?

75
Jej szyja wciąż była zaczerwieniona od próby uduszenia paskiem. Twarz miała
pokrytą krwią. Ale nie trzęsły się jej ręce, a z oczu zniknęła cała uprzejmość. Kciuk zawisł
nad zielonym przyciskiem na wyświetlaczu.
- Nie rób tego. Nic ci nie zrobię. - Kucnęłam z otwartymi ramionami, wyciągając
dłonie w jej stronę. - Mówię serio, naprawdę nie chcesz tego zrobić.
Nacisnęła przycisk.
Jej głowa odskoczyła i kobieta upadła na podłogę. Kopnęła dwukrotnie nogami i już
jej nie było.
Skoczyłam do przodu, wydzierając misia z jej martwych palców. Popędziłam z
powrotem przez na korytarz. Evan nigdy mi nie powiedział, ile czasu minie od uruchomienia
alarmu do chwili, gdy pojawią się żołnierze, baza zostanie zamknięta, a intruz złapany,
poddany torturom i skazany na długą śmierć w męczarniach. Prawdopodobnie niezbyt wiele.
To by było tyle, jeśli chodzi o plan awaryjny. Zresztą i tak mi się nie podobał.
Jedynym minusem całej sytuacji było to, że nigdy nie opracowaliśmy z Evanem planu C.
Przypomniałam sobie jego słowa: Sam powinien być w oddziale ze starszymi dziećmi,
więc najlepiej sprawdzić baraki otaczające główny dziedziniec.
Baraki otaczające dziedziniec. Gdziekolwiek to jest. Może powinnam była zapytać o
drogę, bo znałam tylko jedną drogę wyjścia z tego budynku - tę, którą przyszłam. Prowadziła
obok martwego ciała, potem obok starej, grubej pielęgniarki i miłej, młodej, szczupłej
pielęgniarki, a na koniec wpadało się w czułe objęcia majora Boba.
Na końcu korytarza znajdowała się winda. Miała tylko jeden przycisk i można nią
było zjechać do podziemnych schronów. Tam, gdzie według Evana mojemu bratu i innym
rekrutom pokazywano fałszywych obcych pasożytujących na prawdziwych ludzkich
mózgach. Mnóstwo kamer. Rój uciszaczy. Z budynku były dwa wyjścia
- przez drzwi po prawej stronie windy i te, którymi weszłam.
Nareszcie miałam prosty wybór.
Otworzyłam drzwi i znalazłam się na klatce schodowej. Schody podobnie jak winda
prowadziły tylko w jednym kierunku - w dół.
Wahałam się przez chwilę. Klatka schodowa była cicha i mała, ale jednocześnie
przytulna. Może powinnam tam zostać przez jakiś czas? Przytulić misia i possać kciuk?
Zmusiłam się, żeby powoli zejść na dół. Metalowe schody były zimne. Czekałam, aż
zadźwięczy alarm, a nad moją głową rozlegnie się ciężki tupot wojskowych butów i posypie

się na mnie grad pocisków. Pomyślałam o Evanie w Trupim Jarze. Rozwalił czterech
uzbrojonych po zęby, doskonale wyszkolonych zabójców w niemal całkowitych
ciemnościach. Nie mogłam sobie przypomnieć, dlaczego właściwie sądziłam, żeby wybrać się
na wycieczkę do paszczy lwa samotnie, skoro mogłam mieć u swojego boku uciszacza.
Cóż, nie byłam całkiem sama. Miałam misia.
Przytknęłam ucho do drzwi na samym dole. Słyszałam tylko bicie własnego serca.
Wciągnęłam głęboko powietrze i położyłam rękę na dźwigni.
Drzwi otworzyły się nagle na zewnątrz, przyciskając mnie do ściany. Usłyszałam
ciężkie kroki. Na schody wbiegli mężczyźni z karabinami. Drzwi zaczęły się zamykać, więc
przytrzymałam je, dopóki nie skręcili i nie stracili mnie z oczu.
Wyskoczyłam na korytarz, zanim zamknęły się całkowicie. Czerwone światła
umieszczone na suficie kręciły się w kółko, na białych ścianach migotał mój cień. W prawo
czy w lewo? Nie byłam pewna, ale wydawało mi się, że przód hangaru powinien być gdzieś
po prawej. Pobiegłam w tamtą stronę, po czym się zatrzymałam. Gdzie pobiegnie większość
uciszaczy w sytuacji awaryjnej? Prawdopodobnie w okolice miejsca zbrodni.
Odwróciłam się i wpadłam prosto na bardzo wysokiego mężczyznę o przeszywająco
błękitnych oczach.
W Trupim Jarze nie zdążyłam się przyjrzeć jego oczom. Ukrywał je pod czarną
maską, za sprawą której przypominał owada.
Ale pamiętałam jego głos.
Głęboki, napastliwy i ostry jak brzytwa.
- Witaj, owieczko - powiedział Vosch. - Chyba się zgubiłaś.

76
Złapał mnie mocno za ramię.
- Skąd się tu wzięłaś? - spytał. - Kto jest dowódcą twojej grupy?
Potrząsnęłam głową. W moich oczach błysnęły łzy. Musiałam szybko myśleć. Mój
Przybysz miał rację - samotnie byłam skazana na porażkę, niezależnie od tego, ile byśmy
stworzyli planów zapasowych. Gdyby tylko Evan tu był...
Gdyby Evan tu był!
- Zabił ją! - wypaliłam. - Ten mężczyzna zabił doktor Pam!
- Jaki mężczyzna? Kto zabił doktor Pam? - Potrząsnęłam głową, wytrzeszczając oczy i
ściskając mocno w ramionach zmaltretowanego misia. Za Voschem pojawili się kolejni
żołnierze biegnący korytarzem w naszą stronę. Popchnął mnie w ich kierunku. - Zabierzcie tę
małą. Spotkamy się na górze. Mamy gościa.
Pociągnięto mnie w stronę najbliższych drzwi i wepchnięto do ciemnego pokoju.
Usłyszałam trzask zamka. Zapaliły się światła. Pierwszą rzeczą, jaką zobaczyłam, była
przestraszona dziewczynka w białym kombinezonie trzymająca misia. Krzyknęłam ze
strachu.
Pod lustrem znajdowała się długa lada, na której ustawiono monitor i klawiaturę.
Znalazłam się w pokoju egzekucyjnym, o którym opowiadał mi Evan. Tam gdzie
pokazywali nowym rekrutom fałszywych zarażonych.
Musiałam przemyśleć swoją sytuację. Nie chciałam już grzebać w komputerze,
naciskając przypadkowe klawisze.
Wiedziałam, że po drugiej stronie lustra jest inne pomieszczenie. Musiało mieć
przynajmniej jedne drzwi, zamknięte lub otwarte. Wiedziałam, że się stąd nie wydostanę,
więc mogłam czekać, aż Vosch po mnie wróci, albo przebić się przez lustro na drugą stronę.
Podniosłam krzesło, wzięłam zamach i cisnęłam nim w lustro. Siła uderzenia sprawiła,
że wypadło mi z rąk i walnęło o podłogę z ogłuszającym hukiem. Na grubym szkle pojawiła
się duża rysa, ale nic więcej. Ponownie podniosłam krzesło. Odetchnęłam głęboko.
Opuściłam ramiona i wzięłam zamach, obracając się w biodrach. Tego uczyli nas na karate siła wychodzi z obrotu. Wycelowałam w pęknięcie. Skupiłam całą energię w jednym miejscu.
Krzesło odbiło się od szyby. Straciłam równowagę i wylądowałam na tyłku.
Uderzyłam tak mocno, że ugryzłam się w język. Moje usta wypełniły się krwią. Wyplułam ją,
trafiając dziewczynę w lustrze prosto w nos.
Ponownie wzięłam krzesło, oddychając ciężko. Zapomniałam oważnej rzeczy, której

nauczyłam się na karate - o swoim „hua!”. Okrzyku wojennym. Możecie się śmiać, ale to
naprawdę pomaga skoncentrować siłę.
Trzecie, ostatnie uderzenie rozbiło szybę. Siła odśrodkowa sprawiła, że poleciałam
prosto na ladę. Krzesło wpadło do pokoju po drugiej stronie. Zobaczyłam następne krzesło
dentystyczne, równy rządek monitorów, kable ciągnące się po podłodze i kolejne drzwi. Oby
tylko nie były zamknięte.
Podniosłam misia i przeszłam przez dziurę. Wyobraziłam sobie minę Voscha, kiedy
zobaczy rozbite lustro. Drzwi po drugiej stronie były zamknięte tylko na klamkę. Otworzyłam
je i zobaczyłam kolejny biały korytarz pełen nieoznakowanych drzwi. Ach, tyle możliwości!
Ale nie wyszłam na zewnątrz. Zatrzymałam się w drzwiach. Przede mną znajdowała się
niepewna ścieżka. Za mną ta, którą już oznakowałam - zobaczą dziurę. Będą wiedzieli,
którędy poszłam. Ile czasu zajmie im pogoń? Usta ponownie wypełniły mi się krwią, ale
zmusiłam się, żeby ją przełknąć. Nie mogę zanadto ułatwiać im wytropienia mnie.
To było zbyt proste. Zapomniałam postawić krzesło pod drzwiami w pierwszym
pomieszczeniu. Nie zatrzymałoby ich to na długo, ale kilka cennych sekund wpadłoby do
mojej skarbonki.
Wiedziałam, że nie powinnam się zbyt długo zastanawiać. Musiałam zdać się na
instynkt. Zastanawianie się mogło być dobre podczas gry w szachy, ale nie w szachy teraz
graliśmy.
Pobiegłam z powrotem przez pokój tortur i przeskoczyłam przez dziurę. Źle oceniłam
szerokość lady i przeleciałam nad krawędzią, robiąc fikołka i upadając na plecy. Uderzyłam
mocno głową o podłogę. Leżałam przez chwilę nieprzytomna, a przed oczami migały mi
czerwone gwiazdki. Pod sufitem ciągnął się metalowy tunel. To samo widziałam na korytarzu
- system wentylacji bunkra.
Cholerny system wentylacyjny.

77
Czołgałam się na brzuchu przez szyb wentylacyjny, cały czas bojąc się, że konstrukcja
nie utrzyma mojego ciężaru i lada chwila runę w dół razem z fragmentem rury. Na każdym
łączeniu zatrzymywałam się, nasłuchując. Nie byłam pewna, czego mogę się spodziewać.
Płaczu przestraszonych dzieci? Śmiechu szczęśliwych dzieci? Powietrze w szybie było zimne,
docierało tu z zewnątrz i trafiało pod ziemię. Podobnie jak ja.
Powietrze powinno tu być. Ja nie. Co mówił Evan?
Największe szanse będziesz mieć wtedy, gdy pójdziesz do baraków, które otaczają
główny dziedziniec.
To jest to, Evan. To jest mój nowy plan. Znajdę najbliższy kanał wentylacyjny i wyjdę
nim na powierzchnię. Nie będę wiedziała, gdzie się znajduję ani ile dzieli mnie od dziedzińca.
Nie wspominając już o tym, że baza jest zamknięta, pełna uciszaczy i dzieci owypranych
mózgach, a wszyscy szukają dziewczynki w białym kombinezonie. I nie zapominajmy o
misiu. To mnie na pewno zdradzi. Dlaczego uparłam się, że wezmę tego cholernego
pluszaka? Sam zrozumiałby, gdybym go nie wzięła. Obiecałam mu, że przyjdę po niego, a nie
że przyniosę mu przytulankę.
Po cholerę mi ten miś?
Co kilka metrów musiałam podejmować decyzję - skręcić w prawo czy w lewo? A
może iść prosto? Co chwila zatrzymywałam się, żeby nasłuchiwać i wypluć krew Nie
martwiłam się teraz, że zostawiam ślady - dzięki nim mogłam znaleźć drogę powrotną. Język
mi spuchł i pulsował przy każdym uderzeniu serca, tego ludzkiego zegara odmierzającego
czas do końca, minuty, które mi zostały, zanim mnie znajdą, zabiorą do Voscha i skończą ze
mną tak, jak skończyli z moim tatą.
W moją stronę biegło coś małego i brązowego, bardzo szybko, jakby miało do
załatwienia ważne sprawy. Karaluch. Wcześniej natknęłam się na pajęczyny i mnóstwo kurzu
oraz tajemniczą, śluzowatą substancję, która mogła być toksyczną pleśnią, ale to była
pierwsza naprawdę obrzydliwa rzecz, jaką zobaczyłam. Pająk, wąż? Proszę bardzo.
Wszystko, tylko nie karaluch. A teraz jeden taki zmierzał właśnie prosto na mnie. Oczyma
wyobraźni zobaczyłam, jak włazi mi pod ubranie, więc czym prędzej go rozgniotłam. Gołą
ręką. Nic innego nie miałam. Obrzydlistwo.
Wciąż posuwałam się do przodu. Przede mną coś świeciło specyficzną, szarą zielenią,
którą nazywałam „zielenią statku matki”. Przysunęłam się blisko kratki, skąd dochodził blask.
Zajrzałam do znajdującego się pod spodem pokoju, a raczej olbrzymiej hali wielkości

stadionu futbolowego. Miał kształt olbrzymiego amfiteatru i wypełniały go całe rzędy
komputerów. Siedziała przy nich ponad setka ludzi. Chociaż nazwanie ich ludźmi było
zniewagą dla prawdziwych ludzi. To byli oni, nieludzcy ludzie Voscha. Nie miałam pojęcia,
co robią, ale pomyślałam sobie, że to musi być serce całej operacji, miejsce zarządzania
czystkami. Całą ścianę zajmował olbrzymi ekran, na którym widać było Ziemię poznaczoną
malutkimi zielonymi kropeczkami. To właśnie one świeciły tym obrzydliwym zielonkawym
światłem. Najpierw wydawało mi się, że to miasta, potem dotarło do mnie, że zielone
kropeczki muszą oznaczać skupiska ocalałych.
Vosch nie musiał nas ścigać. Wiedział dokładnie, gdzie jesteśmy.
Popełzłam przed siebie, starając się nie przyspieszać aż do chwili, kiedy zielony blask
wpadający z pokoju dowodzenia stał się niewielką kropką, nieodróżnialną od tych na mapie.
Cztery złączenia dalej usłyszałam głosy. Męskie głosy. Brzęk metalu uderzającego o metal i
odgłos kroków stukających o beton.
Ponaglałam się w myślach, wiedząc, że nie ma tu Sammy ego, a to on był
najważniejszy.
Usłyszałam czyjś głos.
- Mówił, że ilu ich jest?
- Przynajmniej dwójka - odpowiedział ktoś inny. - Dziewczyna i druga osoba, która
zabiła Waltersa, Piercea i Jacksona.
Ktoś zabił Waltersa, Piercea i Jacksona?
Evan. To musiał być on.
Co do...? Przez chwilę byłam na niego naprawdę wściekła. Naszą jedyną szansą było
moje samotne wejście na teren jednostki, prześlizgnięcie się przez linię obrony i wyciągnięcie
stąd Sama, zanim ktokolwiek się zorientuje. Oczywiście niezupełnie się udało, ale Evan nie
mógł o tym wiedzieć.
Mimo wszystko to, że Evan olał nasz skrupulatnie przygotowany plan i przedostał się
na teren bazy, było równoznaczne z tym, że mogę liczyć na jego pomoc.
A Evan robił to, co musiał zrobić.
Przesunęłam się bliżej w stronę głosów, sunąc nad głowami rozmówców, aż dotarłam
do kratki. Wyjrzałam przez nią i zobaczyłam dwóch uciszaczy pakujących zielonkawe kule w
kształcie oka na wielkie wózki. Natychmiast zorientowałam się, co to było. Już je kiedyś
widziałam.
Oko się nią zajmie.
Przyglądałam się im, aż załadowali wszystko i zniknęli.

Przyjdzie taki moment, gdy utrzymywanie przykrywki przestanie się opłacać. Kiedy
tak się stanie, zamkną bazę albo przynajmniej tę część, która nie będzie im potrzebna.
O rany. Vosch chce zrobić z obozu Przystań kolejny Trupi Jar.
Kiedy zdałam sobie z tego sprawę, zawyły syreny.

XI
TYSĄCE SPOSOBÓW

78
Dwie godziny.
Zegar w mojej głowie zaczął tykać natychmiast po wyjściu Voscha. Właściwie nie był
to zegar, tylko stoper odliczający czas do rozpoczęcia Armagedonu. Musiałem rozważnie
wykorzystać każdą sekundę. Gdzie ten salowy? Pokazał się dopiero wtedy, gdy byłem już
gotów samodzielnie odpiąć się od kroplówki. Wysoki, szczupły dzieciak nazywany Kistner,
spotkaliśmy się już, kiedy tu wylądowałem poprzednim razem. Miał nawyk nerwowego
skubania swojego szpitalnego fartucha, tak jakby materiał wciąż drażnił jego skórę.
- Słyszałeś? - zapytał szeptem, pochylając się nad moim łóżkiem. - Ogłosili żółty
alarm.
- Dlaczego?
- Myślisz, że coś wiem? - Wzruszył ramionami. - Mam tylko nadzieję, że nie
będziemy się znowu musieli chować do schronu.
Cały personel szpitala nienawidził alarmów przeciwlotniczych. Zagonienie kilkuset
pacjentów do podziemi w czasie krótszym niż trzy minuty było prawdziwym logistycznym
koszmarem.
- Lepsze to niż pozostawanie na górze pod ostrzałem kosmicznych laserów odpowiedziałem.
Było to zapewne czysto psychologiczne doznanie, ale ledwie tylko Kistner wyjął
kroplówkę z mojego ramienia, poczułem tępy ból w miejscu, gdzie postrzeliła mnie Ringer.
Czekając, aż minie, próbowałem od nowa przemyśleć swój plan. Ewakuacja do podziemi
mogłaby ułatwić mi kilka spraw. Po porażce, jaką okazała się reakcja Nuggeta na pierwszy
alarm przeciwlotniczy, komendantura obozu zdecydowała, że wszystkie niezdolne do walki
dzieci będą się ukrywały w takiej sytuacji w bezpiecznym bunkrze pośrodku kompleksu.
Łatwiej byłoby go tam znaleźć, niż przeszukiwać wszystkie baraki.
Nie mając jednak pojęcia, czy faktycznie nadciąga alarm, postanowiłem trzymać się
pierwotnego planu. Czas upływał nieubłaganie.
Zamknąłem oczy, przywołując pod powiekami wszystkie szczegóły, które mogły
okazać się niezbędne w trakcie ucieczki. Robiłem to już wcześniej: w szkole i podczas
ważnych zawodów, wsłuchany w krzyki wiwatującego tłumu. Wtedy wygrana meczu w
okręgówce wydawała się najważniejszą rzeczą na świecie. Wyobrażałem sobie trasę swojego
biegu, tor lotu piłki sunącej ku światłu, obrońców za plecami, chwilę, w której muszę się
odwrócić, żeby złapać piłkę bez zgubienia tempa. Wyobrażałem sobie nie tylko zwycięskie

scenariusze, ale także te, w których zawiodłem, i próbowałem dostosować swój plan, tak bym
zdążył podać piłkę kolejnemu zawodnikowi.
Istniały tysiące powodów, żeby mój plan się nie powiódł, i tylko jeden sposób, który
zapewniał sukces. Nie należało myśleć onastępnej rozgrywce ani o tych, które po niej
nadejdą, tylko skupić się na aktualnym zagraniu. Działać krok po kroku i zdobywać kolejne
punkty.
Krok pierwszy: salowy.
Mój kumpel Kistner zatrzymał się dwa łóżka dalej i obmywał kogoś wilgotną gąbką.
- Ej! - zawołałem. - Ej, Kistner!
- Czego? - odkrzyknął poirytowanym głosem, najwyraźniej wkurzony moją
namolnością. Nie lubił, gdy ktoś przeszkadzał mu w robocie.
- Muszę iść do kibla.
- Nie powinieneś się ruszać. Puszczą ci szwy.
- Daj spokój, Kistner, przecież łazienka jest tuż obok.
- Zalecenia lekarza. Przyniosę ci kaczkę.
Patrzyłem, jak przeciska się między łóżkami, kierując się do szafek z wyposażeniem.
Wciąż martwiłem się, że nie odczekałem wystarczająco długo, żeby lekarstwa przestały
działać. A co jeśli nie będę mógł się podnieść? Czas ucieka, Zombie. Czas ucieka.
Odrzuciłem kołdrę i opuściłem nogi na podłogę. Zacisnąłem zęby. To była
najtrudniejsza część. Cały tors aż do pasa miałem owinięty bandażami, a próbując się
wyprostować, czułem, jak naciągam mięśnie rozerwane kulą z karabinu Ringer.
Ja cię pociąłem, ty musisz do mnie strzelić. Tylko tak będzie sprawiedliwie.
Nie widzisz, jak to stopniowo narasta? Co następne? Wsadzisz mi granat do majtek?
Wsadzanie granatu do majtek Ringer budziło mój niepokój. Na wielu różnych
poziomach.
Wciąż byłem zamulony od leków, ale kiedy spróbowałem usiąść, pociemniało mi
przed oczami z bólu. Siedziałem nieruchomo przez minutę, czekając, aż odzyskam wzrok.
Krok drugi: łazienka.
Działaj powoli, małymi kroczkami.
Zaszurałem stopami po podłodze, czując, że szpitalna koszula rozchyla mi się na
plecach. Cały oddział mógł teraz podziwiać moje pośladki.
Od łazienki dzieliło mnie jakieś sześć metrów. Miałem wrażenie, że to
sześciokilometrowa wyprawa. Jeśli drzwi były zamknięte albo ktoś siedział w środku miałem przechlapane.

Na szczęście nic takiego się nie wydarzyło. Zamknąłem się od środka. Umywalka,
muszla, kabina prysznicowa. Metalowy karnisz z zasłonką przymocowano do ściany śrubami.
Podniosłem klapę sedesu, odsłaniając metalowy drążek będący częścią zawiasu. Był
zaokrąglony na obu końcach. Wieszak na papier toaletowy był z plastiku. To tyle, jeśli chodzi
o ewentualną broń. Wciąż się jednak nie poddawałem. Dawaj, Kistner, czekam na ciebie.
Usłyszałem dwa stuknięcia w drzwi, a chwilę później głos salowego.
- Jesteś tam?
- Mówiłem ci, że muszę! - wrzasnąłem.
- A ja mówiłem, że przyniosę kaczkę!
- Nie mogłem już dłużej wytrzymać.
Kistner szarpnął za klamkę.
- Otwórz te drzwi!
- Potrzebuję prywatności! - zawyłem w odpowiedzi.
- Dzwonię po ochronę!
- Już dobrze! Przecież się nigdzie nie wybieram!
Policzyłem do dziesięciu, odblokowałem zamek, podszedłem do muszli i usiadłem.
Przez szparę w uchylonych drzwiach dostrzegłem fragment twarzy Kistnera.
- Zadowolony? - warknąłem. - Możesz już zamknąć te drzwi?
Kistner nie spuszczał ze mnie wzroku, skubiąc nerwowo swój fartuch.
- Będę tuż obok - powiedział.
- Dobra.
Drzwi ponownie się zamknęły. Teraz musiałem policzyć bardzo powoli do
sześćdziesięciu, czekając, aż upłynie co najmniej minuta.
- Ej, Kistner!
- Czego?
- Przydałaby mi się pomoc.
- Zdefiniuj pomoc.
- Żeby ktoś mnie podniósł! Nie potrafię się ruszyć z tego kibla. Mogły mi strzelić
jakieś szwy...
Drzwi otwarły się na całą szerokość.
- Mówiłem ci! - warknął Kistner z poczerwieniałą od gniewu twarzą. Stanął przede
mną, wyciągając obie ręce. - Złap mnie za nadgarstki - polecił.
- A nie mógłbyś najpierw zamknąć drzwi? To trochę krępujące.
Zrobił, o co prosiłem. Złapałem go za nadgarstki.

- Gotowy? - zapytał.
- Bardziej już nie będę.
Krok trzeci: Wodnik Szuwarek.
Kiedy Kistner pociągnął mnie ku sobie, zaparłem się nogami, waląc go z całej siły
ramieniem w wątłą klatę i przewracając na betonową podłogę. Potem szarpnąłem go w górę i
wykręciłem mu ramiona. To zmusiło go do uklęknięcia nad toaletą. Złapałem go za włosy i
zanurzyłem jego twarz w muszli. Był zdecydowanie silniejszy, niż na to wyglądał, albo to ja
byłem słabszy, niż mi się wydawało. Myślałem, że to się nigdy nie skończy.
Wreszcie mogłem go puścić i wstać. Kistner przekręcił się na bok i upadł na podłogę.
Buty. Za ciasne. Spodnie. Za krótkie. Podniosłem go, żeby zdjąć z niego koszulę. Za mała.
Zdarłem z siebie szpitalny przyodziewek, wrzuciłem go pod prysznic i włożyłem zielony
fartuch Kistnera. Największy problem sprawiały mi buty, były naprawdę za małe. Próbując
naciągnąć je na stopy, znów poczułem przeszywający ból w boku. Spojrzałem w tę stronę i
zobaczyłem krew sączącą się przez bandaże. Co będzie, jeśli zacznie przeciekać przez
koszulę?
Tysiące sposobów. Skup się na jednym.
Zawlokłem Kistnera pod prysznic i zaciągnąłem zasłonkę. Ile czasu jeszcze będzie
nieprzytomny? To nie miało znaczenia. Musiałem się ruszać. Nie snuć dalekosiężnych
planów.
Krok czwarty: implant.
Zawahałem się przy drzwiach. A co jeśli ktoś zwrócił uwagę na wchodzącego tu
pielęgniarza, a teraz zobaczy mnie w jego ciuchach?
To będziesz miał przechlapane. Ale przecież i tak zginiesz, więc spróbuj tego nie robić
zbyt wcześnie.
Od wyjścia z sali pooperacyjnej dzieliła mnie odległość równa długości jednego boku
boiska. Musiałem minąć rzędy łóżek i przemknąć się pomiędzy całym tłumem salowych,
pielęgniarek i lekarzy w białych kitlach. Ruszyłem jak najszybciej w stronę drzwi, starając się
nie nadwerężać zranionej połowy ciała, co sprawiło, że zacząłem kuśtykać, ale nie było na to
już żadnej rady. Wiedziałem, że Vosch śledzi mnie bez ustanku i na pewno teraz się
zastanawia, dlaczego jeszcze nie wróciłem do łóżka.
Minąłem wahadłowe drzwi i trafiłem do pokoju dla personelu. Zmęczony lekarz mył
właśnie ręce nad umywalką, przygotowując się do operacji. Moje wejście musiało go
zaskoczyć, bo aż podskoczył w miejscu.
- Co tu robisz? - zapytał, mierząc mnie uważnym spojrzeniem.

- Szukam rękawiczek - odpowiedziałem be? wahania. - Zabrakło na oddziale.
Chirurg skinął głową w stronę szafek pod ścianą.
- Utykasz - stwierdził, patrząc, jak się do nich zbliżam. - Coś ci się stało?
- Musiałem posadzić jednego grubasa na kiblu i naciągnąłem sobie jakiś mięsień.
- Mogłeś mu podać kaczkę - zganił mnie lekarz, spłukując z rąk zielonkawe mydło.
Miałem przed sobą pudełka z lateksowymi rękawicami, maseczkami chirurgicznymi,
sterylnymi gazikami i zwojami taśmy. Gdzie to u diabła jest?
Poczułem oddech chirurga na swoim karku.
- Przecież masz je tuż przed sobą. - Wskazał, mierząc mnie dziwnym spojrzeniem.
- Przepraszam. Ostatnio jestem nieprzytomny z braku snu.
- Nawet mi nie mów. - Lekarz zaśmiał się i zasunął mi przyjacielską sójkę w bok.
Centralnie w zranione miejsce. Pokój zawirował mi przed oczami i musiałem zacisnąć zęby,
żeby powstrzymać się od krzyku.
Wreszcie mnie zostawił, wychodząc drzwiami prowadzącymi na salę operacyjną.
Przechodząc od jednej szafki do drugiej, grzebałem wśród zapasów, nie potrafiąc znaleźć
tego, po co tu przyszedłem. Coraz bardziej kręciło mi się głowie, traciłem oddech, a zraniony
bok bolał jak wszyscy diabli. Nie wiedziałem, ile jeszcze mam czasu do ocknięcia się
Kistnera. Przecież zawsze komuś mogło się zachcieć sikać i znajdą go w tej toalecie.
Obok szafek stał zamknięty kosz oznaczony naklejkami ODPADY TOKSYCZNE.
DOTYKAĆ TYLKO W RĘKAWICACH. Otwarłem pokrywę i bingo. Kosz wypełniały
zakrwawione gąbki chirurgiczne, zużyte strzykawki oraz cewniki.
Znaleziony przeze mnie skalpel był pokryty zaschniętą krwią. Mógłbym go
wysterylizować albo opłukać pod zlewem, ale nie miałem na to czasu, a zakażenie się jakąś
chorobą nie było najważniejsze na mojej liście aktualnych zmartwień.
Oprzyj się o zlew, żeby nie upaść. Wymacaj palcami implant pod skórą. Dociśnij
brudne ostrze, robiąc dziurę w karku.

79
Krok piąty: Nugget.
Korytarzem w stronę windy pędził strasznie młodo wyglądający lekarz ubrany w biały
fartuch i chirurgiczną maseczkę. Utykał trochę, oszczędzając lewą nogę. Gdyby ktoś zajrzał
pod jego fartuch, zobaczyłby zieloną poplamioną krwią koszulę. A gdyby zerknął także pod
nią, ukazałby się opatrunek pospiesznie nałożony na ranę w karku. Młodo wyglądający lekarz
zabiłby każdego, kto próbowałby mu się lepiej przyjrzeć.
Winda. Stałem z zamkniętymi oczami, czując opadanie kabiny. Jeśli ktoś nie zostawił
przypadkiem przy drzwiach wózka golfowego, od wyjścia na dziedziniec dzieliło mnie
dziesięć minut drogi. Potem zaczynała się najtrudniejsza część: odnaleźć Nuggeta pośród
trzystu biwakujących tam ludzi i wyprowadzić go, nie wzbudzając niczyich podejrzeń.
Miałem na to maksymalnie pół godziny. Kolejne dziesięć minut musiałem przeznaczyć na
wślizgnięcie się do hangaru, w którym parkowały autobusy. W tym miejscu plan ustępował
miejsca szalonym rojeniom o porwaniu pustego pojazdu, rozprawieniu się z kierowcą i
żołnierzami, przebiciu się przez bramę i... Właściwie co potem? Porzucimy autobus i
pójdziemy pieszo na spotkanie z Ringer?
A jeśli będziesz musiał zaczekać na autobus? Gdzie się wtedy ukryjesz?
Nie wiem.
A jak już będziesz w autobusie, to jak długo masz zamiar czekać? Półgodziny?
Godzinę?
Nie wiem.
Za to ja wiem. To zajmie zbyt dużo czasu, Zombie. Ktoś w końcu uruchomi alarm.
Miała rację. To wszystko zajmowało mnóstwo czasu. Powinienem był zabić Kistnera.
Krok czwarty: zabicie Kistnera.
Tyle że Kistner nie był jednym z nich. To zwykły dzieciak, taki jak Tank, Umpa czy
Flint. Nie prosił się o tę robotę i nie wiedział, co się za nią kryje. Gdybym wyjawił mu
prawdę, mógł nie uwierzyć w moje słowa, ale nie dałem mu takiej szansy.
Jesteś zbyt miękki. Mogłeś go zabić. Nie powinieneś polegać na szczęściu i myśleniu
życzeniowym. Przyszłość ludzkości należy do największych twardzieli.
Kiedy winda dotarła do głównego korytarza i drzwi rozsunęły się na boki, złożyłem w
myślach Nuggetowi kolejną obietnicę, taką, jakiej nie złożyłem własnej siostrze i dlatego
teraz jej srebrny łańcuszek wisiał na szyi innego dzieciaka.
Jeśli ktoś spróbuje stanąć między nami - zginie.

Wszechświat musiał usłyszeć moje słowa, ponieważ ledwie otym pomyślałem, w całej
bazie rozległ się rozdzierający jazgot syren przeciwlotniczych.
Doskonale! Przynajmniej raz coś szło po mojej myśli. Nie musiałem biegać po całym
obozie ani wkradać się do baraków, szukając Nuggeta w stogu siana. Odpadało również
porywanie autobusu. Teraz musiałem tylko dostać się do podziemnego schronu, wyłowić
Nuggeta z panującego tam chaosu, ukryć się z nim gdzieś, aż umilkną syreny, a potem
przekraść się do pojazdu.
Łatwizna.
Byłem w połowie drogi do tunelu, kiedy opustoszały korytarz rozbłysnął dziwnym,
przydymionym zielonkawym światłem, jakie widziałem, wpatrując się w głowę Ringer przez
wizjer. Górne lampy przestały działać, co było standardową procedurą ewakuacyjną, dlatego
blask musiał dochodzić z zewnątrz, gdzieś z okolic parkingu.
Odwróciłem się, żeby spojrzeć.
Błąd.
Przez szklane drzwi zobaczyłem wózek golfowy pędzący w stronę lotniska. Źródło
zielonego światła znajdowało się pod zadaszonym wejściem do szpitala i przypominało piłkę
do futbolu, tyle że dwukrotnie większą. Kojarzyło się z okiem. Patrzyłem na nie, a ono
odwzajemniało spojrzenie.
Błysk... Błysk... Błysk...
Błysk, błysk, błysk.
Błyskbłyskbłysk.

XII
BEZBRZEŻNE MORZE

80
Wycie syren było tak głośne, że wprawiało w drżenie włoski na moim karku.
Cofałam się powoli w stronę głównego szybu, oddalając się od zbrojowni, kiedy coś
mnie zatrzymało.
To przecież zbrojownia.
Wróciłam do kratki i przez trzy minuty uważnie obserwowałam znajdujące się poniżej
pomieszczenie, wypatrując jakichś oznak ruchu. Syreny wciąż wyły, utrudniając
koncentrację. Dziękuję, pułkowniku Vosch.
- Dobra, misiek - wymamrotałam, ignorując opuchliznę na języku. - Wchodzimy do
środka.
Kopnęłam w kratkę bosą piętą. Zgrzyt. Metal wygiął się od uderzenia. Kiedy mama
pytała, dlaczego zrezygnowałam z karate, odpowiadałam, że nie czuję już żadnego wyzwania.
Co tak naprawdę oznaczało, że nudziłam się na śmierć, ale takich rzeczy nie mówi się matce
prosto w oczy. Wystarczyło tylko wspomnieć o nudzie, a sekundę później biegało się po
domu ze szmatką do ścierania kurzu.
Wpadłam do zbrojowni. Pomieszczenie było spore, wielkości połowy magazynu, i
zawierało wszystko, co było potrzebne kosmicznym najeźdźcom do prowadzenia obozu
zagłady. Pod ścianą znajdowały się stosy oczu, kilkaset egzemplarzy, poukładanych
skrupulatnie w specjalnych wnękach. Pod drugą ścianą stały rzędy strzelb, karabinów i
wyrzutni pancernych, a także inna broń, z której zupełnie nie umiałam korzystać. Znalazłam
też stojak z bronią krótką, kolejny z półautomatyczną, granaty oraz ćwierć-metrowe noże.
Była tam również garderoba z mundurami wszystkich służb i rang, przy których nie
brakowało pasków, insygniów i całej reszty, łącznie ze skórzanymi torebkami przypinanymi
do pasa.
Poczułam się jak dziecko w sklepie ze słodyczami.
Najpierw pozbyłam się białego kombinezonu, zamieniając go na najmniejszy mundur,
jaki udało mi się znaleźć. Potem włożyłam buty.
Czas na wyposażenie. Luger z pełnym magazynkiem. Kilka granatów. Karabin?
Czemu nie. Skoro przyszłam się zabawić, mogę przynieść parę ulubionych zabawek.
Wrzuciłam kilka dodatkowych magazynków do torebki przy pasku, odkrywając przy okazji
pochwę na jeden z tych przerażających długich noży. Wzięłam więc też i przerażający nóż.
Obok stojaka z bronią znalazłam drewnianą skrzynkę. Zajrzawszy do środka,
stwierdziłam, że jest wypełniona dziwnymi tubami z szarego metalu. Co to mogło być? Jakieś

granaty? Wzięłam jedną z nich i przyjrzałam się jej uważniej. Już wiedziałam, co to jest.
Tłumik.
Idealnie dopasowany do mojego karabinu.
Wepchnęłam włosy pod za dużą czapkę i umierałam z pragnienia, żeby zobaczyć się
w lustrze. Miałam nadzieję, że zdołam udawać jednego z tutejszych rekrutów, ale nie mogłam
się pozbyć obawy, że wyglądam jak mała dziewczynka, która przebrała się w mundur
swojego starszego brata.
Musiałam zdecydować, co zrobić z miśkiem. Znalazłam skórzany chlebak,
wepchnęłam pluszaka do środka i przewiesiłam go sobie przez ramię. Do tego stopnia
oswoiłam się już z wyciem syren, że przestałam je słyszeć. Nie dość, że udało mi się właśnie
trochę zwiększyć swoje szanse, to jeszcze wiedziałam, że mogę liczyć na Evana, a on na
pewno się nie podda, dopóki nie będzie pewien, że jestem cała lub martwa.
Zastanawiałam

się, czy powinnam

ryzykować dalsze pełzanie

po szybie

wentylacyjnym, zwłaszcza że obładowana bronią byłam jakieś dziesięć kilo cięższa, czy też
raczej spróbować przedrzeć się przez korytarz. W sumie po co mi to całe przebranie, jeśli
miałam nadal się ukrywać? Odwróciłam się i ruszyłam w stronę drzwi, ale w tym momencie
syreny zamilkły i zapadła cisza.
To nie był dobry znak.
Podobnie jak przebywanie w pomieszczeniu wypełnionym bombami, z których każda
mogła zrównać z ziemią kilometr kwadratowy terenu. Zwłaszcza wtedy, gdy tuż nad moją
głową rozłożono jakiś tuzin ich koleżanek gotowych w każdej sekundzie wybuchnąć.
Popędziłam do drzwi, ale pierwsze oko eksplodowało, zanim zdążyłam dosięgnąć
klamki. Od siły wybuchu zadrżała cała zbrojownia. Kolejne oko musiało wybuchnąć gdzieś
bliżej, ponieważ z sufitu zaczął osypywać się pył, a kanał wentylacyjny wygiął się ze
zgrzytemi wypadł z umocowań.
Nieźle, Vosch. Było blisko, co?
Wydostałam się na korytarz. Nie było czasu na sprawdzanie, czy ktoś się tam nie
kręci. Musiałam jak najszybciej oddalić się od pozostałych oczu. Zerwałam się do biegu,
skręcając gwałtownie w przypadkowe korytarze i próbując o niczym nie myśleć, całkowicie
zdana na instynkt.
Kolejny wybuch, od którego zatrzęsły się ściany. Znowu posypał się na mnie pył z
sufitu, a nad moją głową rozległ się taki dźwięk, jakby budynek był rozdzierany na strzępy, aż
do ostatniego gwoździa. Towarzyszył mu przytłumiony wrzask przerażonych dzieci.
Ruszyłam w stronę tych krzyków.

Czasem skręcałam w zły korytarz i wrzaski cichły. Wtedy się cofałam i sprawdzałam
kolejną odnogę. Całe to miejsce kojarzyło mi się z labiryntem, w którym przypadła mi rola
laboratoryjnego szczura.
Huk na chwilę ustał, a ja zwolniłam do truchtu, trzymając mocno karabin w obu
dłoniach i wracając po własnych śladach, gdy przestawałam słyszeć krzyki.
Nagle rozległ się tubalny głos majora Boba odbijający się zwielokrotnionym echem od
ścian i dochodzący nie wiadomo skąd.
- Dobra. Proszę, żeby wszyscy usiedli w pobliżu dowódców swoich drużyn. Proszę o
ciszę! Słuchajcie, co mówię, i znajdźcie dowódców!
Skręciłam za kolejny róg i wpadłam na grupkę żołnierzy biegnących w przeciwnym
kierunku. Oddział składał się głównie z nastolatków. Przycisnęłam się plecami do ściany, a
oni popędzili dalej, nie obdarzając mnie najmniejszym nawet spojrzeniem. W sumie czemu
mieliby to robić? Byłam przecież tylko kolejnym rekrutem dążącym do konfrontacji z hordą
obcych.
Ruszyłam dalej, kiedy tylko zniknęli za rogiem. Dzieci wciąż krzyczały i skowytały
pomimo napomnień majora Boba. Musiałam być już bardzo blisko.
Trzymaj się, Sam. Za chwilę przy tobie będę.
- Stój!
Rozkaz padł z tyłu. Zatrzymałam się natychmiast. Głos na pewno nie należał do
dziecka. Stanęłam na baczność, prostując ramiona.
- Gdzie wasz oddział, żołnierzu? Mówię do was, żołnierzu!
- Melduję, że oddelegowano mnie do opieki nad dziećmi - odpowiedziałam tak
grubym głosem, jaki tylko zdołałam z siebie wydobyć.
- Odwróć się! Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię!
Westchnęłam i wykonałam polecenie. Mógł mieć jakieś dwadzieścia parę lat i nie
wyglądał najgorzej, taki typowy amerykański blondynek. Nie widziałam jego kołnierza, ale
domyślam się, że był oficerem.
Dla zachowania bezpieczeństwa nie powinnaś ufać nikomu powyżej osiemnastego
roku życia. Być może w kwaterze dowodzenia znajdują się jacyś prawdziwi dorośli ludzie, ale
znając Voscha, raczej bym w to nie wierzył. Widząc dorosłego, zwłaszcza oficera, możesz
śmiało założyć, że nie jest człowiekiem.
- Podaj swój numer! - warknął chłopak.
Mój numer?
- T sześćdziesiąt dwa - To była pierwsza rzecz, jaka przyszła mi do głowy.

- T sześćdziesiąt dwa? - Spojrzał na mnie z zaskoczeniem. - Jesteście pewni?
- Mhm!
„Mhm”? Co się ze mną dzieje?
- Dlaczego nie jesteście ze swoim oddziałem? - Nie czekał na odpowiedź, co w sumie
wyszło mi na dobre, bo żadnej nie miałam. Zrobił krok do przodu i taksował mnie uważnym
spojrzeniem od stóp do głów. Wyraźnie nie podobał mu się mój nieregulaminowy mundur. I
cała reszta. - Gdzie wasza plakietka z nazwiskiem, żołnierzu? I dlaczego założyliście tłumik
na broń? I co macie w tym chlebaku? - Szarpnął za klapę, odsłaniając misia.
Cofnęłam się o krok. Chlebak się otworzył. Byłam załatwiona.
- Melduję, że to miś, panie oficerze!
- Co?!
Wciąż nie odrywał wzroku od mojej odwróconej twarzy podświetlonej czerwonym
blaskiem lamp awaryjnych. Musiał nagle coś zrozumieć, ponieważ jego ręka powędrowała do
pistoletu przy pasie, co było jednak dość głupim rozwiązaniem, skoro mógł mnie po prostu
walnąć w łeb. Wycelowałam karabin, zatrzymując tłumik parę centymetrów od jego
chłopięcej twarzy, i pociągnęłam za spust.
Miałam tylko jedną szansę i nie mogłam się pozbyć wrażenia, że właśnie ją
pogrzebałam.
Porzucenie ciała na korytarzu nie wchodziło w grę. Pozostali żołnierze mogli nie
zauważyć krwawych plam na podłodze, czerwone światło zresztą skutecznie to utrudniało, ale
na pewno nie przegapią trupa. Co miałam z nim zrobić?
Byłam tak blisko, że nie mogłam pozwolić na to, by jakiś nieboszczyk powstrzymał
mnie przed odnalezieniem Sama. Złapałam go za kostki i powlekłam korytarzem, skręcając za
jeden róg, a potem następny, gdzie go w końcu zostawiłam. Okazał się cięższy, niż myślałam,
więc musiałam chwilę odpocząć, żeby rozprostować kręgosłup. Wreszcie ruszyłam z
powrotem, obiecując sobie, że postaram się za wszelką cenę uniknąć sytuacji, w których
znów będę musiała strzelać. Chyba że nie będę miała innego wyjścia. Wtedy znów zabiję.
Evan miał rację - za każdym razem było trochę łatwiej.
Dotarłam do pomieszczenia, w którym zgromadzono setki dzieci. Ubranych w
identyczne białe kombinezony. Wszystkie siedziały w sporych grupkach rozrzuconych na
przestrzeni rozmiarów szkolnej sali gimnastycznej. Trochę się już uspokoiły, więc poczułam
pokusę skorzystania z megafonu majora Boba i zawołania Sama po imieniu. Ostrożnie
przesuwałam się w głąb sali, uważając, żeby nie nadepnąć żadnego z maluchów.
Otaczało mnie tak wiele twarzy, że wszystkie zaczęły mi się zlewać. Zdawało się, że

pomieszczenie rozciąga się na wszystkie strony, sięgając ku nieskończoności. Każdy skrawek
wolnego miejsca wypełniały miliony kolejnych twarzy. Co te gnoje im zrobiły? Kryjąc się w
namiocie, płakałam nad sobą i swoim głupim życiem, które mi odebrano. Teraz miałam
ochotę tylko błagać o litość dla tego bezkresnego morza maleńkich twarzyczek.
Wciąż krążyłam pomiędzy nimi niczym żywy trup, kiedy nagle usłyszałam, że ktoś
woła mnie po imieniu. Głos dobiegał z grupki, którą właśnie minęłam. Byłoby zabawnie,
gdyby to Sam mnie rozpoznał, a ja jego nie. Stanęłam w miejscu. Nie odwracałam się.
Zamknęłam oczy, ale nie mogłam się zmusić do tego, żeby spojrzeć w tamtą stronę.
- Cassie?
Opuściłam głowę. W moim gardle urosła gula wielkości Teksasu. Wreszcie zdołałam
się odwrócić, a on stał, patrząc na mnie z lękiem w oczach, jakby się bał, że kropla przepełni
czarę: pomylił kolejną dziewczynę w mundurze ze swoją siostrą. Okrucieństwo Przybyszów
doprowadziło go na skraj wytrzymałości psychicznej.
Uklęknęłam na podłodze przed braciszkiem. Nie rzucił mi się w ramiona, tylko
wpatrywał się w moją załzawioną twarz i przesunął paluszkiem po moim wilgotnym policzku,
dotykając po kolei nosa, czoła, podbródka i powiek.
- Cassie?
Nie wiedziałam, czy uwierzył, że naprawdę mnie widzi. Czy w ogóle był w stanie w
to jeszcze wierzyć? Jeśli świat łamie milion obietnic, to czy potrafisz uwierzyć w milion
pierwszą?
- Cześć, Sams.
Nieco przechylił głowę na bok. Mój głos mógł mu się wydawać obcy z powodu
opuchnięcia języka. Sięgnęłam do chlebaka.
- Myślę, że mam tu coś, co chciałbyś dostać z powrotem. - Wyjęłam postrzępionego,
pluszowego misia. Sam zmarszczył brew i potrząsnął głową. Poczułam się tak, jakby ktoś
walnął mnie w żołądek. Nagle jednak mój braciszek wyrwał mi zabawkę z dłoni i rzucił mi
się w ramiona, przyciskając twarz do mojej piersi. Mimo wszechobecnej woni potu i mydła
wciągnęłam głęboko jego zapach, wiedząc, że to Sammy, mój brat.

XIII
Z POWODU KISTNERA

81
Zielone oko spoglądało na mnie, a ja odwzajemniałem jego spojrzenie. Nie pamiętam,
co się stało pomiędzy chwilą, w której wypatrzyłem jego mruganie, a tym, co nastąpiło
potem.
Pierwsze wyraźne wspomnienie: uciekam.
Pędzę przez korytarz, po schodach, docieram do piwnicy. Pierwszy poziom. Drugi.
Kiedy dotarłem do trzeciej kondygnacji, podmuch eksplozji uderzył mnie z siłą kuli
do wyburzeń, strącając wprost pod drzwi prowadzące do schronu. Nade mną budynek szpitala
walił się w gruzy. Brzmiało to tak, jakby ktoś rozszarpywał na strzępy żywe stworzenie.
Brzęk wypadających gwoździ i szkła z dwustu roztrzaskanych okien. Huk moździerza i
walących się ścian. Podłoga wygina się i pęka. Rzucam się głową naprzód w stronę wejścia
do schronu, podczas gdy szpital nad moją głową znika z powierzchni ziemi.
Światła raz po raz migocą i gasną, pozostawiając korytarz w całkowitych
ciemnościach. Nigdy nie byłem w tej części podziemnego kompleksu, ale nie potrzebowałem
fluorescencyjnych strzałek, żeby znaleźć drogę do schronu, w którym przetrzymywano
najmłodsze dzieci. Wystarczyło, żebym się wsłuchał w krzyki dobiegające z oddali.
Ale najpierw musiałem wstać.
Szwy nie wytrzymały upadku, więc krwawiłem z obu ran: wlotowej i wylotowej.
Mimo to spróbowałem się podnieść. Użyłem całej siły woli, ale nogi nie chciały mnie
słuchać. Walcząc z zawrotami głowy, unosiłem się trochę i znów padałem na ziemię, z
trudem łapiąc każdy oddech.
Kolejna eksplozja rozpłaszczyła mnie na podłodze. Podpełznąłem kilka centymetrów
w przód, kiedy huknął trzeci wybuch. Niech to szlag, co ten Vosch właściwie wyprawia?
Jeśli nie będziemy mieli innego wyjścia, wprowadzimy ostateczne rozwiązanie.
Wreszcie zrozumiałem, co miał wtedy na myśli. Chciał wysadzić własną bazę.
Zniszczyć wioskę, żeby ją ocalić. Tylko przed czym? Chyba że to nie była sprawka Voscha?
Może pomyliliśmy się z Ringer. Może niepotrzebnie ryzykowałem życie swoje i Nuggeta?
Jeśli Vosch mówił prawdę, a obóz Przystań był dokładnie tym, co mi opisał, oznaczało to, że
Ringer wpakowała się w ręce zarażonych pozbawiona najmniejszej ochrony. I zginęła.
Podobnie jak Dumbo, Pączek i Filiżanka. Bałem się, że znów uciekłem w chwili, kiedy
powinienem był zostać na miejscu. Odwróciłem się plecami, zamiast stanąć do walki.
Kolejna eksplozja była najgorsza z dotychczasowych. Walnęło bezpośrednio nad moją
głową, zmuszając mnie do osłaniania jej rękami przed spadającymi z sufitu kawałami betonu

rozmiarów ludzkiej pięści. Otępiający huk wybuchów, leki wciąż krążące po moim
organizmie, utrata krwi, nieprzeniknione ciemności. Świat nie chciał, żebym podniósł się z
podłogi. Usłyszałem wrzask dobiegający z oddali i dopiero po chwili sobie uświadomiłem, że
pochodzi z moich ust.
Musisz wstać. Musisz się podnieść. Musisz dotrzymać obietnicy, jaką złożyłeś Sissy.
Nie. Tu przecież nie o nią chodzi. Sissy zginęła. Zostawiłeś ją, zasrańcu.
Przenikały mnie fale potwornego bólu. Jedna miała swój początek w krwawiącej ranie
postrzałowej, druga w mojej psychice, która nigdy się nie zagoi.
Sissy stoi obok mnie w mroku.
Widzę, jak wyciąga do mnie dłoń.
Tu jestem, Sissy. Złap mnie za rękę.
Sięgam po nią w ciemnościach.

82
Sissy się wyrywa i znów jestem sam.
Kiedy przychodzi taka chwila, że musisz przestać uciekać przed przeszłością i stawić
czoła temu, z czym nie umiałeś się dotychczas zmierzyć, kiedy twoje życie wisi na cieniutkim
włosku - a prędzej czy później taka chwila przychodzi na każdego - jedyne, co możesz zrobić,
nie mogąc się podnieść z podłogi i nie chcąc się poddać, to pełznąć przed siebie.
Sunąc na brzuchu, doczołgałem się do skrzyżowania, z którego odchodziły korytarze
ciągnące się przez całą długość kompleksu. Musiałem odpocząć. Góra dwie minuty, nie
więcej. Zamigotały światła alarmowe i wreszcie wiedziałem, gdzie jestem. Skręcając w lewo,
dotarłbym do głównego szybu wentylacyjnego, po prawej miałem centrum dowodzenia i
bunkier.
Czas upływał. Moja dwuminutowa przerwa dobiegała końca. Podpierając się o ścianę,
jakoś wstałem, próbując jednocześnie nie zemdleć z bólu. Nawet gdyby w tym stanie udało
mi się odnaleźć Nuggeta, nie miałem pojęcia, jak wydostać się na zewnątrz.
Powątpiewałem również w to, że w obozie pozostały autobusy. Albo że w rzeczy
samej istniał jeszcze jakiś obóz. Nie miałem pojęcia, co robić, kiedy - jeśli w ogóle - już go
znajdę.
Wlokłem się korytarzem, podpierając dłonią o ścianę, żeby nie stracić równowagi.
Słyszałem, jak ktoś krzyczy do dzieci w bunkrze, prosząc, żeby siedziały spokojnie na swoich
miejscach, i mówiąc im, że wszystko będzie w porządku, są całkowicie bezpieczne.
Czas upływał. Tuż przed ostatnim zakrętem spojrzałem w lewo i zobaczyłem jakiś
kształt leżący pod ścianą. Ludzkie ciało.
Martwe ludzkie ciało.
Wciąż ciepłe i ubrane w mundur porucznika. Ktoś odstrzelił mu pół twarzy, strzelając
z bliska z broni dużego kalibru. Czyżby ktoś wreszcie poznał prawdę? To przecież jeden z
nich, a nie rekrut.
A może martwy porucznik oberwał od jakiegoś przestraszone rekruta, który pomylił
go z zarażonym?
Musisz skończyć z myśleniem życzeniowym, Parish.
Wyjąłem pistolet z kabury martwego żołnierza i wsunąłem go do kieszeni fartucha. A
potem naciągnąłem na twarz maskę chirurgiczną.
Doktor Zombie proszony o zgłoszenie się do bunkra.
Wreszcie miałem go tuż przed sobą. Parę metrów i będę na miejscu.

Udało mi się, Nugget. Jestem tu. Błagam, bądź w środku.
Iwtedy go zobaczyłem. Tak jakby mnie usłyszał: szedł w moją stronę i - wierzcie lub
nie - niósł ze sobą pluszowego miśka.
Problem w tym, że nie był sam. Towarzyszył mu jeden z rekrutów, może w wieku
Dumbo, ubrany w workowaty mundur i czapkę naciągnięta głęboko na oczy. W ręku miał
karabin z jakimś podłużnym elementem przymocowanym do lufy.
Nie miałem czasu się nad tym zastanawiać. Nie wierzyłem, że zdołam oszukać
żołnierza, i zbyt długo polegałem już na szczęściu. Tym razem nie chodziło już o szczęście.
Chodziło o to, kto przetrwa.
Ponieważ to była ostatnia wojna i przetrwać mogli tylko najostrzejsi zawodnicy.
Ponieważ pominąłem jeden punkt planu. Z powodu Kistnera.
Wsunąłem rękę do kieszeni. Trzeba zamknąć krąg. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie. Ból
na pewno zaburzy moją celność, a musiałem go zdjąć jednym strzałem.
Tak, był dzieckiem.
Tak, był niewinny.

XIV
CZARNA DZIURA

83
Mogłabym się bez końca napawać zapachem Sammyego, ale nie miałam na to czasu.
Dookoła zaroiło się od uzbrojonych żołnierzy, część z nich nie wyglądała na nastolatków,
więc mogli być uciszaczami. Wolałam założyć, że tak właśnie jest. Przesunęłam się z
Sammym pod ścianę, a kiedy od najbliższego strażnika oddzieliła nas grupka dzieci,
pochyliłam się nad bratem i zaczęłam szeptać.
- Wszystko dobrze? - zapytałam.
Skinął głową.
- Wiedziałem, że po mnie przyjdziesz.
- Przecież ci obiecałam, prawda?
Wokół jego szyi błyszczał srebrny łańcuszek z medalionem w kształcie serca. Co u
diabła? Spróbowałam go dotknąć, ale Sam cofnął się o krok.
- Czemu jesteś tak ubrana? - spytał.
- Potem ci wytłumaczę.
- Jesteś teraz żołnierzem, tak? W jakim jesteś oddziale?
- W żadnym. Sama jestem swoim oddziałem.
Sam zmarszczył brwi.
- Ale przecież nie możesz być całym oddziałem.
Naprawdę nie mieliśmy czasu na tę absurdalną rozmowę. Rozejrzałam się szybko
dookoła.
- Musimy się stąd wynosić, Sam - szepnęłam.
- Wiem. Major Bob mówi, że polecimy wielkim samolotem. - Skinął głową w stronę
majora i podniósł rękę, żeby do niego pomachać. Udało mi się go powstrzymać.
- Samolot? Kiedy?
Sam wzruszył ramionami.
- Niedługo - stwierdził i podniósł miśka bliżej twarzy, żeby mu się lepiej przyjrzeć. Uszko mu się urywa - rzucił oskarżycielsko, jakbym nie wywiązała się ze swoich
obowiązków.
- Dzisiaj? - dopytywałam. - Sam, posłuchaj, to naprawdę ważne. Macie stąd odlecieć
dzisiaj?
- Major Bob tak mówił. Mówił, że będą wszystkich wakować.
- Wakować? Och... Rozumiem. Czyli mają zamiar ewakuować wszystkie dzieciaki.
W mojej głowie szalały skłębione myśli. Może właśnie tak mogliśmy się wydostać?

Wpakować się na pokład samolotu z całą resztą i polecieć, gdziekolwiek nas poniesie?
Szkoda, że się pozbyłam tego kombinezonu. Ale nawet gdybym wciąż go miała i zdołała się
przekraść do samolotu, oznaczałoby to zmianę planu.
Na terenie bazy muszą znajdować się pojazdy ewakuacyjne
- zapewne gdzieś w pobliżu centrum dowodzenia albo kwatery Voscha. Najprościej
mówiąc, są to jednoosobowe rakiety zaprogramowane tak, by wylądować w bezpiecznej
odległości od bazy. Nie pytaj mnie gdzie. To twoja największa szansa - technologia jest
pozaziemska, ale powiem ci, jak ją obsługiwać. Przyda się, jeśli odnajdziecie rakietę, jeśli
wpakujecie się do niej oboje i jeśli przeżyjecie na tyle długo, żeby wystartować.
Całkiem sporo tych „jeśli”. Może powinnam jednak spuścić łomot jakiemuś
dzieciakowi i zabrać mu kombinezon?
- Jak długo tu już jesteś, Cassie? - zapytał Sam. Czyżby podejrzewał, że go unikałam?
Może z powodu tego naderwanego misiowego uszka?
- Zbyt długo - odparłam i podjęłam decyzję: nie zostajemy tutaj ani chwili dłużej i nie
wsiadamy na pokład samolotu kierującego się do Przystani II. Zamiana jednego obozu
śmierci na drugi nie miała żadnego sensu.
Sammy wciąż bawił się naderwanym uszkiem misia, choć było to jedno z wielu
obrażeń, jakich doznał pluszak. Dawno przestałam liczyć, ile razy mama musiała go zszywać.
Zabawka miała więcej szwów niż potwór Frankensteina. Pochyliłam się nad Sammym,
próbując odzyskać jego uwagę.
- A gdzie tata? - zapytał nagle, patrząc mi prosto w oczy.
Poruszyłam ustami, ale nie wydobyły się z nich żadne słowa.
W ogóle nie pomyślałam, że będę mu o tym musiała powiedzieć. Ani o tym, jak to
zrobić.
- Tata? On... - Nie mogłam pozwolić na to, żeby mi się teraz rozsypał, nie teraz, gdy
powinniśmy uciekać. Tata musiał jeszcze trochę pożyć. - Czeka na nas w Trupim Jarze.
- Nie przyjechał tu z tobą? - Jego dolna warga niebezpiecznie zadrżała.
- Jest bardzo zajęty. - Miałam nadzieję, że to go uciszy, a jednocześnie nie mogłam się
pogodzić z tym, że go okłamuję. - To właśnie dlatego przysłał mnie. Żebym cię przywiozła. I
to właśnie teraz robię, zabieram cię ze sobą.
Pomogłam mu wstać z podłogi.
- Ale co z samolotem?
- Wypadłeś z kolejki. - Spojrzał na mnie z wyraźnym zaskoczeniem. Wypadłeś z
kolejki? - Spadamy stąd - zarządziłam.

Wzięłam go za rękę i ruszyliśmy w stronę tunelu. Trzymałam głowę nisko i kuliłam
ramiona, ponieważ przemykając się ku wyjściu jak postacie z kreskówki, na pewno
musieliśmy zwrócić czyjąś uwagę. Zaczęłam nawet powarkiwać na dzieci, żeby odsunęły
nam się z drogi. Nie miałam zamiaru strzelać, gdyby ktoś próbował nas zatrzymać.
Powiedziałabym, że chłopak źle się czuje i że zabieram go do lekarza, zanim obrzyga
wszystko i wszystkich dookoła. Zacznę strzelać, jeśli nie uwierzą w tę historię.
Wreszcie dotarliśmy do tunelu i jakimś cudem wpadliśmy na lekarza ubranego w biały
fartuch, z twarzą osłoniętą maską chirurgiczną. Jego oczy rozszerzyły się ze zdziwienia na
nasz widok i już wiedziałam, że mogę sobie odpuścić swoją historyjkę. Co oznaczało, że
muszę go zastrzelić. Podchodząc bliżej, zauważyłam rękę wsuniętą do kieszeni fartucha i w
mojej głowie zawył sygnał alarmowy, dokładnie taki sam jak wtedy w sklepie spożywczym,
zanim wpakowałam cały magazynek w żołnierza z krzyżykiem.
Miałam ułamek sekundy na podjęcie decyzji.
Pierwsza zasada wojny: nie ufaj nikomu.
Uniosłam lufę z tłumikiem na wysokość jego piersi.
Wyjął rękę z kieszeni. Błysnął pistolet.
Ale ja miałam w ręku karabin.
Ile trwa ułamek sekundy?
Wystarczająco długo, by mały chłopiec, którego nie obchodzą żadne zasady wojny,
zdążył wskoczyć pomiędzy pistolet a karabin.
- Sammy! - wrzasnęłam, podrywając lufę do góry, podczas gdy mój mały brat
podskoczył na palcach i zdarł maskę z twarzy lekarza.
Nie wiem, jaką miałam w tym momencie minę, ale wolałabym jej nie oglądać,
ponieważ natychmiast rozpoznałam tę twarz. Była chudsza i bledsza, niż pamiętałam. Oczy
zatonęły głęboko w policzkach i lśniły, jakby był ranny lub chory, ale i tak go poznałam,
wiedziałam, czyja twarz kryje się pod maską. Tylko nie mogłam tego zrozumieć.
Tutaj. Właśnie w tym miejscu. Całe wieki i milion kilometrów od korytarzy szkoły
średniej imienia Georgea Barnarda. W samym środku piekła, na samym dnie świata stał
przede mną Benjamin Thomas Parish.
Doświadczyłam dziwnego uczucia, jakbym obserwowała to wszystko z boku i
widziała również Cassiopeię Marie Sullivan, która wpatruje się w Bena. Po raz ostatni
widziała go na sali gimnastycznej tego dnia, gdy zgasły wszystkie światła. Mogła wtedy
zobaczyć zaledwie czubek jego głowy, później widywała go już tylko we własnym umyśle,
którego racjonalna część od dawna wiedziała, że Ben Parish nie żyje, podobnie jak wszyscy

pozostali.
- Zombie! - zawołał Sammy. - Wiedziałem, że to ty.
Zombie?
- Dokąd go zabierasz? - zapytał Ben męskim, grubym głosem. Nie pamiętałam, żeby
kiedyś tak mówił. Nie wiedziałam, czy to luka we wspomnieniach, czy specjalnie obniżył
głos, żeby wydawał się starszy?
- Zombie, to jest Cassie. - Sam pociągnął go w moją stronę.
- Mówiłem ci przecież...
- Cassie? - powtórzył, jakby słyszał to imię po raz pierwszy.
- Zombie? - odpowiedziałam, bo faktycznie słyszałam to imię pierwszy raz. Zdjęłam
czapkę, żeby ułatwić mu rozpoznanie, i natychmiast tego pożałowałam, wiedząc, jak muszą
teraz wyglądać moje włosy. - Chodziliśmy razem do szkoły - przypomniałam mu,
przeczesując włosy palcami. - Siedziałam przed tobą na chemii.
Ben potrząsnął głową, jakby próbował oczyścić umysł z pajęczyn.
- Mówiłem ci, że po mnie przyjdzie. - Mojemu bratu wciąż nie zamykała się buzia.
- Uspokój się, Sam - warknęłam na niego.
- Sam? - zdziwił się Ben.
- Teraz nazywam się Nugget - poinformował mnie Sammy.
- Niech będzie. - Odwróciłam się do Bena. - Znasz mojego brata?
Parish ostrożnie pokiwał głową. Wciąż nie byłam w stanie zrozumieć jego
zachowania. Nie spodziewałam się oczywiście, że weźmie mnie w ramiona albo że chociażby
będzie pamiętał mnie ze szkoły, ale niepokoił mnie jego pełen napięcia głos i to, że nie
schował broni.
- Dlaczego przebrałeś się za lekarza? - chciał wiedzieć Sam.
On przebrał się za lekarza, a ja za żołnierza. Byliśmy jak para dzieciaków na balu
przebierańców. Fałszywy lekarz i fałszywy żołnierz, którzy zastanawiają się, czy powinni
wzajemnie odstrzelić sobie łby.
Te pierwsze minuty mojego spotkania z Parishem były naprawdę dziwaczne.
- Żeby cię stąd wydostać - odpowiedział Ben, ale dalej patrzył na mnie.
Sam również. Ja też przecież przybyłam tu z tego powodu. Mój braciszek nie umiał
ogarnąć całej tej sytuacji.
- Nie pozwolę ci zabrać mojego brata - oznajmiłam.
- To wszystko kłamstwo - wybuchł nagle. - Vosch jest jednym z nich!
Wykorzystywali nas do zabijania ocalałych, do mordowania ludzi...

- Wiem - przerwałam mu w pół zdania. - Nie wiem tylko, skąd ty o tym wiesz i co to
ma wspólnego z moim bratem?
Moja odpowiedź na jego rewelacje była dla niego sporym zaskoczeniem. Nagle
zrozumiałam - on przecież musiał myśleć, że zostałam indoktrynowana jak wszyscy pozostali
mieszkańcy obozu. Sytuacja robiła się tak idiotyczna, że nie mogłam się powstrzymać i
parsknęłam śmiechem. Rżąc jak idiotka, zrozumiałam coś jeszcze: Ben także nie został
indoktrynowany.
Co oznaczało, że mogę mu zaufać. Chyba że robił to specjalnie, próbując uśpić moją
czujność i skorzystać z pierwszej okazji, żeby załatwić mnie i Sama. Co oznaczało, że nie
mogłam mu ufać.
Nie umiałam czytać w jego umyśle, ale mogłam się domyślić, co się tam dzieje, gdy
patrzył na rozrechotaną wariatkę z włosami obciętymi od garnka. Z czego się tak śmieje?
Powiedział coś oczywistego czy uznała, że jego historia to bzdury?
- Już wiem! - zawołał nagle Sam, przynosząc rozwiązanie. - Możemy iść wszyscy
razem!
- Znasz jakiś sposób ucieczki? - zapytałam Bena. Być może Sam był zbyt ufny, ale
pomysł wydawał się całkiem niezły. Próba odnalezienia pojazdów ewakuacyjnych od
początku stanowiła najsłabszy punkt mojego planu.
Chłopak skinął głową.
- A ty? - zapytał.
- Znam sposób. Tylko nie znam sposobu, jak go zrealizować.
- Sposób, żeby zrealizować sposób? Okej. - Uśmiechnął się szeroko. Wyglądał
fatalnie, ale ten uśmiech nie zmienił się ani odrobinę i zdołał rozświetlić mroczny tunel lepiej
niż tysiącwatowa żarówka. - Ja znam i sposób, i sposób, żeby zrealizować ten sposób.
Wsunął pistolet z powrotem do kieszeni i wyciągnął do mnie dłoń.
- Chodźmy.
Złapałam go za rękę, zastanawiając się jednocześnie, czy byłabym do tego zdolna,
gdyby należała do kogoś innego niż Ben Parish.

84
To Sammy pierwszy zauważył krew.
- To nic takiego - jęknął Ben. Wyraz jego twarzy mówił coś całkiem przeciwnego. Potem ci opowiem, Nugget. Strasznie skomplikowana historia.
- Dokąd idziemy? - zapytałam.
Gdziekolwiek szliśmy, na pewno nie robiliśmy tego szybko. Ben wlókł się labiryntem
korytarzy jak prawdziwy zombie. Jego twarz wciąż była taka, jak zapamiętałam, ale
zaczynała się zmieniać... stawała się ostrzejszą, starszą i mocniej zarysowaną wersją jego
młodzieńczego oblicza. Tak jakby ktoś sprowadził ją do najważniejszych elementów,
eliminując wszystko, co nie było niezbędne.
- Tak ogólnie? Wynosimy się stąd jak najdalej. Na następnym skrzyżowaniu musimy
skręcić w prawo. Dojdziemy do głównego przewodu wentylacyjnego, który...
- Moment. - Złapałam go za rękę. W szoku spowodowanym niespodziewanym
spotkaniem z Benem zapomniałam o czymś bardzo istotnym. - Implant Sammyego.
Ben patrzył na mnie przez chwilę w osłupieniu, a potem prychnął gorzkim śmiechem.
- Kompletnie o tym zapomniałem - przyznał.
- O czym? - chciał wiedzieć Sam.
Przyklękłam przed nim na jedno kolano i wzięłam go za ręce. Odeszliśmy już spory
kawałek od bunkra, wciąż jednak mogliśmy słyszeć majora Boba wołającego przez megafon.
- Sam - spojrzałam na brata - musimy coś zrobić. Coś bardzo, bardzo ważnego.
Powinieneś wiedzieć, że ludzie, których tutaj spotkałeś, nie są tacy, za jakich się podają.
- To kim oni są? - szepnął.
- Złymi ludźmi - wyjaśniłam. - Bardzo złymi ludźmi.
- Są zarażeni - dodał Ben. - Doktor Pam, żołnierze, komendant... tak, nawet
komendant. Każdy z nich. Oszukali nas, Nugget.
- Komendant też? - Oczy Sammyego zrobiły się okrągłe jak spodki.
- On też - potwierdził Ben - więc musimy się stąd wydostać i znaleźć Ringer. - Pewnie
zauważył moje zdziwione spojrzenie, bo dodał: - Ona się tak naprawdę nie nazywa.
- Serio? - potrząsnęłam głową. Zombie, Nugget, Ringer... To pewnie jakiś wojskowy
obyczaj. Odwróciłam się do brata. - Okłamali nas, Sam. Cały czas to robili. - Puściłam jego
dłonie i pogładziłam go po karku, wyczuwając małe zgrubienie pod skórą. - Ta rzecz, którą ci
wszczepili, to właśnie jedno z ich kłamstw. Używają tych urządzeń, żeby cię śledzić, ale
mogą nimi też zrobić ci krzywdę.

- Trzeba się tego pozbyć. - Ben przykucnął obok nas.
Sam skinął głową, choć jego oczy wypełniły się łzami, a dolna warga zaczęła drżeć.
- Dddobrze...
- Musisz być bardzo dzielny. Nie wolno ci krzyczeć ani się wiercić - ostrzegłam. Możesz to dla mnie zrobić?
Ponownie pokiwał główką, a łzy z jego oczu zaczęły skapywać na moje ramię.
Wyprostowaliśmy się z Benem i odbyliśmy szybką naradę przedoperacyjną.
- Użyjmy tego - zaproponowałam, pokazując mu ćwierćmetrowy nóż bojowy tak,
żeby Sam go nie zauważył.
Ben spojrzał na mnie z zaskoczeniem.
- Skoro tak mówisz... Ale chciałem zaproponować to. - Sięgnął do kieszeni fartucha i
wyciągnął z niej skalpel.
- Tak będzie lepiej - zgodziłam się natychmiast.
- Chcesz się tym zająć?
- Chyba powinnam. To w końcu mój brat. - Sama myśl o cięciu skóry Sammy ego
przyprawiała mnie o dreszcze.
- Mogę to zrobić - zaproponował Ben. - Ty będziesz go trzymała, a ja usunę implant.
- Czyli to nie jest przebranie? Zostałeś prawdziwym lekarzem na Uniwersytecie
Bliskich Spotkań Trzeciego Stopnia?
Uśmiechnął się ponuro.
- Po prostu trzymaj go, jak najmocniej potrafisz, żebym mu nie uszkodził niczego
ważnego - poprosił.
Odwróciliśmy się do Sammyego, który siedział pod ścianą, przyciskając miśka do
piersi, i wodził wzrokiem tam i z powrotem ze strachem w oczach.
- Jeśli zrobisz mu jakąś krzywdę, Parish - szepnęłam tak, żeby Sammy nie słyszał - to
wypruję ci tym nożem flaki.
- Nigdy w życiu nie zrobiłbym mu krzywdy. - Ben spojrzał na mnie z wyraźnym
wyrzutem. Położyłam Sama na moich kolanach, tak by jego broda wisiała tuż obok moich ud.
Ben przyklęknął obok nas. Spojrzałam na rękę trzymającą skalpel. Drżała.
- Wszystko w porządku - szepnął Ben. - Naprawdę. Postaraj się tylko, żeby się nie
ruszał.
- Cassie! - zapiszczał cichutko Sammy.
- Ciii. Cichutko. Leż spokojnie. Zaraz będzie po wszystkim. Zrób to! - rzuciłam,
patrząc na Bena.

Przytrzymałam głowę brata w dłoniach. Ben zbliżył skalpel do jego karku i ręka
przestała mu drżeć.
- Hej, Nugget - szepnął. - Mogę to najpierw zdjąć?
Sammy kiwnął głową, a Parish rozpiął srebrnyłańcuszek. Metal cichutko zabrzęczał w
jego dłoni.
- To twój? - zapytałam zdziwiona.
- Mojej siostry. - Schował medalion do kieszeni. Sposób, w jaki to powiedział, nie
pozostawiał wątpliwości, że jego siostra nie żyje.
Odwróciłam wzrok. Pół godziny wcześniej odstrzeliłam głowę żołnierzowi, a teraz nie
mogłam spojrzeć na niewielkie nacięcie. Sammy zadrżał, gdy ostrze zagłębiło się w jego
skórę, i zacisnął zęby na mojej nodze, żeby nie krzyczeć. Zacisnął je tak mocno, że musiałam
się powstrzymywać z wszystkich sił przed krzykiem, który mógłby zdekoncentrować Bena.
- Szybciej - pisnęłam cienko jak myszka.
- Mam go! - Pokazał mi zakrwawiony implant na czubku swojego palca.
- Pozbądź się tego świństwa.
Ben pstryknął palcami, posyłając urządzenie w głąb tunelu, po czym założył Sammy
emu

opatrunek.

Trzeba

przyznać,

że

był

przygotowany.

Ja

miałam

tylko

dwudziestopięciocentymetrowy nóż.
- Już po wszystkim, Sammy - szepnęłam. - Możesz już przestać odgryzać mi nogę.
- To boli! - pisnął.
- Wiem, wiem. - Podniosłam go i przytuliłam z całej siły. - Byłeś bardzo dzielny.
- Wiem. - Z powagą skinął głową.
Ben podał mi rękę i pomógł podnieść się z podłogi. Jego dłonie ociekały krwią
mojego braciszka. Schował skalpel z powrotem do kieszeni i ponownie wyciągnął broń.
- Musimy ruszać - powiedział tak spokojnie, jakbyśmy szli na przystanek autobusu.
Wróciliśmy do głównego korytarza. Sammy starał się trzymać jak najbliżej mnie.
Pokonaliśmy ostatni zakręt, gdy Ben zatrzymał się tak gwałtownie, że wpadłam na jego plecy.
Do naszych uszu dobiegło echo strzałów z broni półautomatycznej, odbijające się od ścian
tunelu.
- Spóźniłeś się, Ben. Spodziewałem się, że będziesz znacznie wcześniej - odezwał się
znajomy, bardzo głęboki głos pobrzmiewający stalą.

85
Straciłam Sama po raz drugi. Kilku uciszaczy zabrało go z powrotem do bunkra, skąd
- jak zgadywałam - miał zostać ewakuowany wraz z innymi dziećmi. Kolejny uciszacz
zaprowadził mnie i Bena do pokoju z lustrem i przyciskiem do zabijania „zarażonych”. Tego,
w którym mordowano niewinnych ludzi. Pokoju pełnego kłamstw i krwi. Z jakiegoś powodu
wydawało mi się, że to pasuje do naszej sytuacji.
- Wiecie, dlaczego wygramy tę wojnę? - zapytał Vosch, gdy już zamknięto nas w
środku. - Czemu nie możemy przegrać? Ponieważ znamy wasz sposób myślenia.
Obserwujemy was od sześciu tysięcy lat. Widzieliśmy piramidy rosnące pośrodku egipskiej
pustyni.

Widzieliśmy

Cezara

palącego

Bibliotekę

Aleksandryjską.

Widzieliśmy

ukrzyżowanego żydowskiego niewolnika. Przyglądaliśmy się, gdy Kolumb stawiał pierwsze
kroki w Nowym Świecie... gdy walczyliście o wyzwolenie milionów współbraci z kajdan...
gdy nauczyliście się rozszczepiać atom... gdy po raz pierwszy wylecieliście poza atmosferę
swojej planety... Co wtedy robiliśmy?
Ben unikał patrzenia w jego stronę. Oboje siedzieliśmy przed lustrem, widząc swoje
zniekształcone odbicia w potłuczonym szkle. Pokój po drugiej stronie był zupełnie ciemny.
- Gapiliście się na nas - odpowiedziałam. Vosch siedział przed komputerem, jakieś pół
metra ode mnie. Po drugiej stronie miałam Bena, a za naszymi plecami stał mocno
napakowany uciszacz.
- Uczyliśmy się waszego sposobu myślenia - wyjaśnił Vosch. - Na tym polega sekret
naszego zwycięstwa, z czego obecny tutaj sierżant Parish doskonale zdaje sobie sprawę.
Trzeba wiedzieć, jak myśli twój przeciwnik. Przybycie statku matki nie było początkiem,
tylko początkiem końca. A dziś macie niepowtarzalną okazję zobaczyć, jak będzie wyglądała
wasza przyszłość. Dostaliście miejsca w pierwszym rzędzie. Chcecie to zobaczyć? Waszą
przyszłość? Przyjrzeć się końcowi ludzkości? - Nacisnął jakiś przycisk na klawiaturze. W
pokoju po drugiej stronie lustra zapaliło się światło. Zobaczyłam krzesło, stojącego za nim
uciszacza, oraz mojego brata, którego przymocowano pasami do fotela. Jego głowę oplatała
siatka kabli. - Oto przyszłość - szepnął komendant. - Związane ludzkie zwierzę, jego śmierć w
zasięgu małego palca. A kiedy już wypełnicie wszystkie rozkazy, jakie wam wydamy,
naciśniemy ten guzik i tak skończy się epoka waszego barbarzyńskiego władania tą planetą.
- Przecież nie musicie tego robić! - wrzasnęłam. Uciszacz stojący z tyłu zacisnął dłoń
na moim ramieniu. Nie tak mocno jednak, żeby powstrzymać mnie przed zerwaniem się z
krzesła. - Wystarczy przecież, że wszczepicie nam implanty i skopiujecie nasze umysły do

Krainy Czarów. Dowiecie się wszystkiego. Nie musicie go zabijać...
- Cassie... - odezwał się łagodnie Ben - on go i tak zabije.
- Nie słuchaj go, młoda damo - sprzeciwił się Vosch. - To mięczak. Zawsze taki był.
W ciągu paru godzin wykazałaś się większą odwagą i determinacją niż on w ciągu całego
swojego żałosnego życia. - Skinął głową w stronę uciszacza, który ponownie usadził mnie na
krześle. - Mam zamiar skopiować twój umysł - ciągnął. - I zabiję sierżanta Parisha. Ale
możesz ocalić dzieciaka. Wystarczy, że powiesz, kto pomógł ci w przedostaniu się do bazy.
- Przecież dowiesz się tego, jak mnie skopiujecie, prawda? - zapytałam, myśląc
jednocześnie, że w takim razie Evan wciąż żyje. Sekundę później opadły mnie jednak
wątpliwości. Mógł przecież zginąć w wybuchu, znikając z powierzchni ziemi bez śladu jak
wszystko inne. Być może Vosch, tak jak ja, nie miał pojęcia, co stało się z Evanem.
- Wiem, że ktoś musiał ci pomagać. - Vosch kompletnie zignorował moje pytanie. -1
podejrzewam, że nie był to obecny tutaj pan Parish. To musiał być ktoś taki jak... no cóż, jak
ja. Ktoś, kto wiedział, jak oszukać oprogramowanie Krainy Czarów dzięki zatajaniu
prawdziwych wspomnień. Używaliśmy tej metody od wieków, żeby ukrywać się przed wami.
- Pokręciłam głową, nie wiedząc, o czym mówi. Jakie prawdziwe wspomnienia? - Ptaki były
najpopularniejsze - stwierdził, wodząc machinalnie palcem po klawiszu uruchamiającym
maszynę śmierci. - Zwłaszcza sowy. W początkowej fazie bardzo często zaszczepialiśmy
ciężarnym matkom wspomnienia sów, żeby zamaskować swoje przybycie.
- Nienawidzę ptaków - szepnęłam, wywołując uśmieszek na twarzy Voscha.
- Najpożyteczniejsze stworzenia na tej planecie - stwierdził. - Niezwykle
zróżnicowane. Bardzo rozważne, przynajmniej większość z nich. Tak powszechne, że niemal
niewidzialne. Wiedziałaś, że wywodzą się od dinozaurów? Jest w tym jakaś cudowna ironia,
że dinozaury musiały ustąpić wam miejsca, a ich potomkowie pomogli nam w pozbyciu się
waszej rasy.
- Nikt mi nie pomagał! - wrzasnęłam, przerywając mu wykład. - Sama to wszystko
zrobiłam.
- Naprawdę? To jakim cudem dokładnie w tym samym momencie, gdy byłaś zajęta
wykańczaniem doktor Pam w pierwszym hangarze, ktoś zabił dwójkę naszych żołnierzy,
wypatroszył trzeciego, a kolejnego zrzucił z wieżyczki wartowniczej na południowym krańcu
obozu?
- Nic o tym nie wiem! Przyszłam tu tylko po brata.
Twarz Voscha pociemniała od gniewu.
- Musisz zrozumieć, że nie ma dla was żadnej nadziei. Wszystkie wasze marzenia i

dziecinne fantazje o tym, że możecie nas pokonać, są po prostu idiotyczne.
Otwarłam usta, nie panując nad tym, co chcę powiedzieć. Słowa same popłynęły z
moich ust.
- Spieprzaj.
Vosch z całej siły nacisnął klawisz egzekucji, tak jakby nienawidził go z całego serca,
tąk jakby ten niewielki guziczek był ludzką twarzą, którą chciał zmiażdżyć. Albo karaluchem
zasługującym jedynie na śmierć pod butem.

86
Nie wiem, co wydarzyło się najpierw. Chyba zaczęłam krzyczeć, a potem wyrwałam
się uciszaczowi i rzuciłam na Voscha, żeby wydrapać mu oczy. Choć tak naprawdę nie wiem,
czy pierwszy był krzyk, czy atak. Ben próbował mnie powstrzymać, obejmując mnie
ramionami, ale to już było później, po krzyku i rzuceniu się na Voscha. Próbował mnie
odciągnąć, ale zbyt skoncentrowałam się na przepełniającej mnie nienawiści, żeby mu na to
pozwolić. Nawet nie spojrzałam na swojego brata, Ben jednak nie odrywał oczu od monitora,
na którym po naciśnięciu guzika pojawiło się jedno słowo.
UPS!
Odwróciłam się w stronę lustra. Sammy wciąż żył. Z jego oczu lały się strugi łez, ale
nadal oddychał. Za moimi plecami Vosch tak gwałtownie zerwał się z krzesła, że mebel
roztrzaskał się o ścianę.
- Musiał się włamać do głównego komputera i zhakować program - wrzasnął do
uciszacza. - Za chwilę odetnie zasilanie. Nie pozwól im się ruszyć! - Odwrócił się do
żołnierza, który pilnował Sama. - Zabezpiecz drzwi. Nikt nie może stąd wyjść do mojego
powrotu.
W pośpiechu wypadł na korytarz. Zgrzytnęły zatrzaskiwane zamki. Nie mieliśmy się
jak wydostać. Nie licząc sposobu, z którego skorzystałam, gdy po raz pierwszy zamknięto
mnie w tym pokoju. Spojrzałam w stronę kratki wentylacyjnej. Niestety z rannym Benem nie
mieliśmy najmniejszych szans z dwoma uciszaczami, którzy nas pilnowali. Mogłam o tym
zapomnieć.
Nie. Przecież mieliśmy jeszcze Evana. Wciąż żył, a skoro jemu udało się przetrwać,
nadal nie dotarliśmy do końca. To jeszcze nie był koniec ludzkości. But nie zmiażdżył
karalucha. Jeszcze nie.
I właśnie wtedy to zobaczyłam. Martwego, świeżo rozgniecionego karalucha
spadającego z przewodu wentylacyjnego i toczącego się po podłodze. Wydawało mi się, że
spadał tak wolno, że mogłabym policzyć, ile razy odbił się od ziemi.
Naprawdę chcesz się porównywać do insekta, Cassie?
Rzuciłam okiem w stronę kratki wentylacyjnej, za którą migotały cienie, tak jakby
roiło się tam całe stado jętek.
- Biorę tego, który pilnuje Sama - szepnęłam Benowi na ucho.
- Co? - odszepnął, patrząc na mnie z zaskoczeniem.
Walnęłam z całej siły pierwszego uciszacza ramieniem w brzuch. Nie był na to

przygotowany. Poleciał do tyłu prosto pod kratkę wentylacyjną, rozpaczliwie machając
rękami, żeby utrzymać równowagę. Kula z karabinu Evana trafiła go prosto w mózg,
zabijając na miejscu. Zanim zdążył upaść na podłogę, trzymałam już w ręku jego broń,
wiedząc, że mam tylko jedną szansę, jeden strzał przez dziurę w lustrze, które wcześniej
rozbiłam. Jeśli spudłuję, Sam zginie. Pilnujący go uciszacz już obracał się w jego stronę.
Na szczęście miałam doskonałego nauczyciela. Jednego z najlepszych strzelców na
świecie. Nawet wtedy, gdy było nas siedem miliardów.
Okazało się to o wiele łatwiejsze niż zestrzeliwanie pustych puszek po farbie. Głowa
uciszacza była o wiele większa i miałam ją o wiele bliżej.
Zanim ciało upadło na podłogę, Sam zerwał się z fotela. Pomogłam mu się przedostać
przez rozbite lustro. Ben gapił się w osłupieniu na obu martwych uciszaczy i broń w moim
ręku, kompletnie nie rozumiejąc, co się stało. Nie wiedział, na co powinien patrzeć.
Podniosłam wzrok w kierunku kratki wentylacyjnej.
- Czysto! - zawołałam.
Usłyszałam pojedyncze stuknięcie. Z początku nie zrozumiałam o co chodzi, potem
parsknęłam śmiechem.,
Może ustalmy jakiś kod na wypadek, gdybyś chciał znowu się do mnie podkraść.
Jedno stuknięcie oznacza, że chciałbyś wejść do środka.
- Tak, Evan. - Śmiałam się tak mocno, że rozbolał mnie brzuch.
- Pewnie, że możesz wejść.
Bałam się, że popuszczę w majtki z radości. Udało nam się przetrwać, ale
najważniejsze było to, że znów miałam przy sobie Evana.
Zeskoczył na podłogę, lądując miękko jak kot. W ułamku sekundy znalazłam się w
jego ramionach.
- Kocham cię - wyszeptał, gładząc mnie po włosach i szepcąc moje imię. - Kocham
cię, moja jętko.
- Ja ci się udało nas znaleźć? - zapytałam. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że jest tu ze
mną. Było tak, jakbym widziała go po raz pierwszy. Czekoladowe oczy, muskularne ramiona
i delikatne usta.
- Łatwizna. Ktoś zostawił krwawe ślady w szybie wentylacyjnym.
- Cassie?
Sam trzymał Bena za rękę, bo Ben był mu w tym momencie bliższy niż ja. Może
zastanawiał się, kim jest ten facet, który spadł z sufitu, i co robi z jego siostrą.
- Pewnie to ty jesteś Sammy? - odezwał się Evan.

- Tak, to Sam - potwierdziłam - A to jest...
- Ben Parish - przedstawił się Ben.
- Ben Parish? - W oczach Evana błysnęło zaskoczenie.
Ten Ben Parish?
- Ben... - odezwałam się, czując rumieniec palący moją twarz. Chciałam jednocześnie
schować się gdzieś pod podłogą i wybuchnąć szalonym śmiechem. - Poznaj Evana Walkera.
- To twój chłopak? - zainteresował się Sammy.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Ben sprawiał wrażenie kompletnie pogubionego,
Evan był wyraźnie rozbawiony, a Sam chciał po prostu zaspokoić ciekawość. Była to
najgorsza chwila w siedlisku obcych, jaka mi się dotychczas przytrafiła, a przecież swoje tutaj
przeżyłam.
- Kolega ze szkoły - wymamrotałam w końcu.
Evan musiał uznać, że coś mi się pomieszało, bo natychmiast sprostował.
- Tak naprawdę to Ben jest szkolnym kolegą Cassie, Sammy.
- Wcale się nie kolegowaliśmy - zaprotestował Ben. - To znaczy wydaje mi się, że ją
pamiętam, ale... - Nagle dotarło do niego znaczenie słów Evana. - Skąd właściwe wiesz, kim
jestem? - zapytał.
- Wcale nie wie! - Z trudem powstrzymałam się od krzyku.
- Cassie mi o tobie opowiadała - odparł Evan. Walnęłam go łokciem w bok,
wywołując zaskoczone spojrzenie.
- Możemy porozmawiać o tym później? - Popatrzyłam na niego błagalnym wzrokiem.
- Teraz powinniśmy się raczej zająć ucieczką.
Evan skinął głową.
- Zgoda. Zbierajmy się. - Popatrzył na Bena. - Jesteś ranny?
- Nic takiego. Parę rozdartych szwów.
Wsunęłam pistolet uciszacza do swojej opróżnionej kabury i uświadomiłam sobie, że
Ben również będzie potrzebował broni. Przeszłam na drugą stronę lustra, żeby zabrać ją
drugiemu żołnierzowi. Kiedy wróciłam, obaj mieli na twarzy porozumiewawcze uśmieszki.
- Na co jeszcze czekamy? - warknęłam o wiele ostrzej, niż zamierzałam. Sięgnęłam po
krzesło i ustawiłam je pod kratką. - Evan, powinieneś iść pierwszy.
- Nie wychodzimy tą drogą - odpowiedział, wyciągając kartę magnetyczną z kieszeni
uciszacza i przesuwając ją przez czytnik. Błysnęła zielona dioda.
- Wychodzimy? - zapytałam. - Tak po prostu?
- Tak po prostu - potwierdził.

Wyjrzał na korytarz, a potem wskazał gestem, żebyśmy szli za nim. Drzwi zamknęły
się za naszymi plecami z cichym kliknięciem. W opuszczonym korytarzu panowała
przerażająca cisza.
- Vosch mówił, że spróbujesz odciąć zasilanie - szepnęłam, wyjmując broń z kabury
- Właśnie to robię. - Pokazał mi srebrzysty przedmiot wyglądający jak telefon
komórkowy. Nacisnął jakiś guzik i korytarz pogrążył się w całkowitych ciemnościach.
Przestałam cokolwiek widzieć. Sięgnęłam ręką po omacku, próbując znaleźć Sama, zamiast
tego natknęłam się na Bena. Ścisnął moją dłoń przez sekundę i puścił. Poczułam małe
paluszki wpijające się w nogawkę swoich spodni i pomogłam im się zaczepić o szlufkę przy
pasku.
- Trzymaj się mnie, Ben - polecił Evan. - Cassie, trzymaj się Bena. To krótka droga.
Obawiałam się, że w tych ciemnościach będziemy się wlekli jak ślimaki, ale
ruszyliśmy tak szybko, że tylko cudem nie deptaliśmy sobie po piętach. Evan musiał widzieć
w ciemnościach jak kot. Nie zaszliśmy zbyt daleko, gdy zatrzymał się nagle przed jakimiś
drzwiami. Tak mi się przynajmniej wydawało, gdy dotknęłam ich dłonią. Powierzchnia była
gładka, zupełnie inna od otaczających rias chropowatych ścian. Ktoś oparł się o nie - zapewne
Evan - i poczułam na twarzy podmuch świeżego powietrza.
- Schody? - zapytałam szeptem. Byłam kompletnie ślepa i zdezorientowana, ale
wydawało mi się, że to te same schody, którymi dostałam się do środka za pierwszym razem.
- W połowie drogi natkniemy się na rumowisko - ostrzegł Evan. - Ale powinniście się
przecisnąć. Uważajcie, tam może być trochę niebezpiecznie. Kiedy dotrzecie na
powierzchnię, kierujcie się na północ. Wiesz, gdzie jest północ?
- Ja wiem - odezwał się Ben. - Albo przynajmniej wiem, jak ją znaleźć.
- Co to ma znaczyć? - domagałam się wyjaśnień. - Nie idziesz z nami? - Poczułam
dłoń Evana na policzku. Zrozumiałam, co chce powiedzieć, i gwałtownie ją odepchnęłam. Musisz iść z nami - zażądałam.
- Muszę coś zrobić.
- Nie. - Odszukałam po omacku jego dłoń i mocno ją ścisnęłam. - Musisz iść z nami.
- Odnajdę cię, Cassie - szepnął. - Przecież wiesz, że zawsze cię odnajduję...
- Przestań. Następnym razem może ci się nie udać.- Cassie...
Nie podobał mi się sposób, w jaki wymawiał moje imię. Jego głos był zbyt delikatny,
zbyt łagodny, jakby żegnał się ze mną na zawsze.
- Myliłem się, mówiąc, że jestem jednym i drugim. Nie mogę taki być. Teraz to

rozumiem. Muszę wybrać.
- Moment - wtrącił się Ben - Czy ten koleś jest jednym z nich?
- To skomplikowane - odparłam. - Potem o tym porozmawiamy. - Złapałam dłoń
Evana w obie ręce i przycisnęłam ją do swojej piersi. - Nie zostawiaj mnie ponownie błagałam.
- To ty mnie zostawiłaś, pamiętasz? - Jego palce rozłożyły się wokół mojego serca, tak
jakby próbował je złapać, przytrzymać, jakby zdobył je w uczciwej i zaciętej walce i należało
tylko do niego.
Poddałam się. Co miałam zrobić? Przyłożyć mu spluwę do głowy? Powtarzałam
sobie, że skoro dotarł już tak daleko, uda mu się też pokonać resztę drogi.
- Co jest na północy? - zapytałam, wciąż czując dotyk jego palców.
- Nie wiem. Ale to najkrótsza droga do najbardziej oddalonego miejsca.
- Oddalonego od czego?
- Od bazy. Zaczekajcie, aż pojawi się samolot. Musicie biec, kiedy wystartuje. Ben,
myślisz, że dasz radę i pobiegniesz?
- Chyba tak.
- Szybko?
- Tak. - W jego głosie nie słychać było zbyt wielkiej pewności.
- Zaczekajcie na samolot - szepnął Evan. - Nie zapomnij. Pocałował mnie z całej siły
w usta i sekundę później już go nie było. Czułam na swoim karku gorący oddech Bena.
- Nic nie rozumiem - przyznał. - Kim jest ten koleś? Czy to... Czym on jest? Skąd się
wziął? I dokąd teraz polazł?
- Nie wiem, ale domyślam się, że znalazł zbrojownię. - Ktoś zostawił krwawe ślady w
szybie wentylacyjnym. Jezu, Evan. Nie dziwię się, że nie chciałeś nic powiedzieć. - Ma
zamiar wysadzić to miejsce w powietrze.

87
To nie był bieg ku wolności, raczej pełznięcie. Trzymając się razem, wlekliśmy się po
schodach. Ja na przedzie, Sammy w środku, Ben na końcu. Wąską przestrzeń wypełniały
kłęby pyłu, więc wkrótce zaczęliśmy kaszleć i rzęzić tak głośno, że musiał nas słyszeć każdy
uciszacz w promieniu trzech kilometrów. Obmacując ręką ściany, próbowałam się
zorientować, gdzie jesteśmy.
- Pierwsze piętro.
Dotarcie do drugiego zajęło nam jakieś sto lat. Byliśmy w połowie drogi, ale jeszcze
nie natknęliśmy się na rumowisko, o którym opowiadał Evan.
Muszę wybrać.
Teraz, gdy już go nie było, mogłam bez trudu wymyślić tuzin powodów, żeby nas nie
zostawiał. W tym najważniejszy.
Nie wystarczy ci czasu.
Od aktywacji do wybuchu oka upływało... ile? Minuta? Dwie? Nawet nie zdąży
zamknąć drzwi do zbrojowni. Skoro chciał być taki szlachetny i oddać za nas życie, po co
wciskał mi kity w rodzaju: „Odnajdę cię”, które sugerowały, że po rozpętaniu zielonego
piekła będzie ktoś, komu uda się stamtąd wrócić.
Chyba że... Może miał jakieś urządzenie pozwalające na zdalną detonację? Na
przykład ten srebrny przedmiot, z którym się nie rozstawał...
Nie. Gdyby istniała taka możliwość, to poszedłby z nami i odpalił ładunki z
bezpiecznej odległości.
Niech to szlag. Za każdym razem, gdy miałam wrażenie, że wreszcie rozumiem Evana
Walkera, znowu mi się wymykał. Czułam się jak niewidoma od urodzenia próbująca
wyobrazić sobie tęczę. Jeśli dojdzie do tego, czego najbardziej się obawiałam, to czy ja
również poczuję ten cios w serce, o którym opowiadał Evan, wspominając śmierć Lauren?
Dotarliśmy do połowy trzeciej kondygnacji, gdy uderzyłam ręką o zwałowisko gruzu.
Odwróciłam się do Bena.
- Sprawdzę, czy uda mi się na to wspiąć - szepnęłam. - Może przeciśniemy się górą.
Podałam mu karabin i złapałam się wystających fragmentów gruzowiska. Nie miałam
wielkiego doświadczenia we wspinaczce
- tak właściwie to żadnego - ale to przecież nie mogło być trudne, prawda?
Udało mi się pokonać jakiś metr, gdy kawałek betonu usunął mi się spod stopy i
zjechałam na dół, kalecząc się w podbródek.

- Ja spróbuję - zaoferował Ben.
- Nie wygłupiaj się. Jesteś ranny.
- I tak będę musiał to zrobić, jeśli ci się uda - zauważył.
Miał rację. Złapałam Sama za rękę, podczas gdy Ben rozpoczął mozolną wspinaczkę
po roztrzaskanym betonie i wystających słupach zbrojeniowych. Słyszałam jego ciężkie
posapywanie za każdym razem, gdy udało mu się pokonać parę centymetrów. Na mój nos
spadły ciężkie krople. Krew.
- Wszystko w porządku? - zawołałam.
- Zależy, jak zdefiniujesz „w porządku” - usłyszałam w odpowiedzi.
-„W porządku” oznacza, że nie wykrwawiasz się na śmierć.
- Wszystko w porządku.
Vosch twierdził, że Ben to mięczak. Pamiętając, jak paradował po szkolnym
korytarzu, omiatał mijanych ludzi tym zabójczym uśmiechem i kołysał szerokimi ramionami,
nigdy bym go tak nie nazwała. Wydawał się panem całego świata. Ale to był zupełnie inny
Ben Parish niż ten, który wspinał się teraz po kupie gruzu. Nowy Ben miał spojrzenie rannego
zwierzęcia. Nie wiem, co się z nim działo od chwili, gdy straciłam go z oczu na sali
gimnastycznej, ale wiedziałam, że Przybysze potrafią oddzielać ziarna od plew.
Słabi zostali wyeliminowani.
To był właśnie największy błąd szatańskiego planu Voscha. Jeśli nie mógł zabić
wszystkich za jednym razem, ci, którym udało się przetrwać, na pewno nie byli mięczakami.
Pozostali jedynie najsilniejsi, pokonani, lecz niezłomni, tacy jak słupy, które podtrzymywały
roztrzaskane teraz betonowe ściany.
Powodzie, pożary, trzęsienia ziemi, głód, zdrada, osamotnienie, zabójstwa. Co nas nie
zabiło, to nas wzmocni. Doda nam sił. Pozwoli się czegoś nauczyć.
Przekułeś lemiesze na miecze, Vosch. Stworzyłeś nas.
Byliśmy gliną, a ty naszym rzeźbiarzem.
I będziemy twoim największym arcydziełem.
- I co? - zapytałam po kilku minutach, gdy Ben wciąż tkwił na górze.
- Myślę... że powinno... się... udać... - Jego głos był cichy, jakby dobiegał z daleka. To długa droga, ale wydaje mi się, że widzę światło.
- Światło?
- Tak, jasne światło. Jakby z reflektorów...
-1 co dalej?
- Gruzowisko nie jest zbyt stabilne. Czuję, jak się pode mną osypuje.

Przykucnęłam przed Samem, poprosiłam, żeby wskoczył mi na barana, i poczułam,
jak jego ręce oplatają moją szyję.
- Trzymaj się mocno - poleciłam. Zacisnął ręce. - Khrr... Nie tak mocno, bo mnie
udusisz.
- Nie pozwól mi spaść - szepnął, gdy rozpoczęłam wspinaczkę.
- Nie pozwolę.
Przycisnął twarz do moich pleców, całkowicie ufając moim słowom. Przetrwał cztery
fale ataków, wycierpiał Bóg wie ile w fabryce śmierci Voscha i wciąż jakimś cudem umiał
wierzyć, że wszystko będzie dobrze.
Przypomniałam sobie Voscha powtarzającego, że nie ma dla nas żadnej nadziei.
Słyszałam to już kiedyś. To były słowa wypowiadane przez cichy głosik w mojej głowie, gdy
chowałam się w lesie w namiocie i na autostradzie. To beznadziejne pod samochodem.
Bezużyteczne. Bezcelowe.
Tyle tylko że Voschowi było łatwiej uwierzyć.
Wtedy, w bunkrze, zapatrzyłam się na bezkresne morze odwróconych twarzy. Czy
umiałabym powiedzieć tym dzieciom, że nie ma już żadnej nadziei? Że ich życie było
bezcelowe? A może: Wskakujcie na barana, nie pozwolę wam spaść?
Chwyt. Podciągnięcie. Stopa wyżej. Chwila przerwy.
Chwyt. Podciągnięcie. Stopa wyżej. Przerwa.
Wskakuj. Nie pozwolę ci spaść.

89
Kiedy dotarłam na samą górę, Ben wyciągnął ręce, żeby mnie podciągnąć, ale
wysapałam, żeby najpierw zabrał Sama. Nie miałam już ani grama sił. Wisiałam, czekając, aż
Ben poda mi rękę. Wciągnął mnie w wąską szczelinę pomiędzy zwałowiskiem a sufitem. Nie
było tu aż tak ciemno jak na schodach i wreszcie mogłam dostrzec jego wymizerowaną twarz
pokrytą betonowym pyłem i krwawiącą ze świeżych zadrapań.
- Prosta droga - szepnął. - Jakieś trzydzieści metrów. - Z braku miejsca leżeliśmy
naprzeciw siebie, niemal dotykając się nosami. - Cassie... tam niczego nie ma... cały obóz
zniknął. Po prostu zniknął.
Pokiwałam głową. Miałam okazję zobaczyć z bliska, co się dzieje po wybuchu oka.
- Muszę chwilę odetchnąć - wydyszałam, martwiąc się nagle wonią własnego
oddechu. Kiedy ostatni raz myłam zęby? - Wszystko w porządku, Sams?
- Tak.
- A u ciebie? - zapytał Ben.
- Zdefiniuj „w porządku”.
- Ta definicja zbyt często się zmienia - przyznał. - Widziałem światła na zewnątrz.
- Samolot?
- Tak. Olbrzymi. Wygląda jak jeden z tych transportowców.
- Muszą zabrać mnóstwo dzieci.
Czołgaliśmy się w stronę światła przenikającego przez szpary pomiędzy
gruzowiskiem a wyjściem na powierzchnię. Nie szło nam zbyt dobrze. Sam zaczął cicho
kwilić. Jego rączki były obdarte do krwi, a ciało poznaczone zadrapaniami. Przeciskaliśmy się
przez tak wąskie szpary, że sufit zdzierał nam włosy z głowy. W pewnym momencie
utknęłam i Ben stracił kilka minut na to, żeby mnie uwolnić. Światło coraz bardziej
rozpraszało ciemności, było już tak jasno, że mogłam dostrzec drobinki pyłu wirujące w
powietrzu.
- Chce mi się pić - jęknął Sammy.
- Jeszcze troszeczkę. - Próbowałam dodać mu otuchy. - Widzisz to światło?
Kiedy dotarliśmy wreszcie do wylotu, moim oczom ukazał się księżycowy krajobraz
zajmujący dziesięciokrotnie większy obszar niż to, co miałam okazję oglądać w Trupim Jarze.
Oświetlały go potężne reflektory zamocowane na pospiesznie wzniesionych słupach
wystających z otworów wentylacyjnych, prowadzących do zrujnowanego podziemnego
kompleksu.

Nad naszymi głowami niebo roiło się od dronów. Wisiały ich tam całe setki,
nieruchome, lśniące szarymi podbrzuszami w blasku świateł. Po prawej stał gigantyczny
samolot. Gdy ruszy, będzie musiał przejechać obok nas.
- Załadowali już... - chciałam zadać pytanie, ale Ben uciszył mnie syknięciem.
- Uruchomili silniki.
- Gdzie jest północ?
- Mniej więcej tam. - Wskazał ręką. Jego twarz była kompletnie wyprana z kolorów i
usta miał ciągle lekko otwarte jak zdyszany pies. Kiedy pochylił się do przodu, zobaczyłam
przemoczony przód jego koszuli.
- Możesz biec? - zapytałam.
- Nie mam innego wyjścia.
Odwróciłam się do Sama.
- Kiedy tylko wyjdziemy na zewnątrz, musisz znowu wskoczyć mi na plecy.
- Sam pobiegnę - zaprotestował. - Jestem szybki.
- Mogę go ponieść - zaoferował Ben.
- Przestań się wygłupiać.
- Wcale nie jestem taki słaby, na jakiego wyglądam. - On również musiał myśleć o
słowach Voscha.
- Oczywiście, że nie. Ale jeśli upadniesz razem z nim, jesteśmy skończeni.
- Ciebie również to dotyczy.
- Ale to mój brat i to ja go poniosę. Ponadto jesteś ranny i... Nie zdążyłam powiedzieć
nic więcej. Huk silników zagłuszył moje słowa, a olbrzymi samolot zaczął się zbliżać w naszą
stronę, nabierając coraz większej szybkości.
- Teraz! - wrzasnął Ben, ale go nie usłyszałam. Wyczytałam to z ruchu jego warg.

90
Przykucnęliśmy przy wylocie jak zawodnicy na linii startowej, opierając dłonie o
ziemię, gotowi w każdej sekundzie zerwać się do biegu. Lodowate powietrze wibrowało w
takt ogłuszającego łoskotu śmigieł, a samolot z wyciem minął naszą pozycję, podrywając w
górę przednie koło. Wtedy wybuchła pierwsza wojna.
Przemknęło mi przez głowę, że Evan trochę się pospieszył.
Ziemia zadrżała pod naszymi nogami i w pełnym pędzie ruszyliśmy przed siebie.
Czułam, jak Sam obija się o moje plecy, a schody, które przed chwilą opuściliśmy, zapadły
się bezdźwięcznie pod ziemię. Ryk silników pochłonął wszystkie inne dźwięki. Z lewej
uderzył we mnie potężny podmuch i gdyby nie pomoc Bena, na pewno bym upadła.
Przytrzymał mnie i pchnął naprzód.
Nagle znalazłam się w powietrzu. Ziemia wydęła się niczym balon i opadła ponownie
rozdarta tak potężnym wybuchem, że poczułam się, jakby popękały mi bębenki. Na szczęście
dla Sama wylądowałam na brzuchu, niestety zrobiłam to z taką siłą, że straciłam resztki tchu.
Sekundę później jego ciężar zniknął z moich pleców i zobaczyłam, jak Ben przerzuca go
sobie ramię i biegnie dalej. Popędziłam za nimi, potykając się co parę kroków i dziwiąc się,
że ktokolwiek mógł nazwać Bena mięczakiem.
Przed sobą mieliśmy ciągnący się w nieskończoność pas wypalonej ziemi. Za nami
czarna dziura pochłaniała coraz większe fragmenty terenu, rozszerzała się we wszystkich
kierunkach, zasysając wszystko, co stanęło jej na drodze. Wystarczył jeden niewłaściwy krok
i pożre również nas, mieląc na mikroskopijne kawałeczki.
Usłyszałam dobiegające z góry przeraźliwe wycie i jakieś cztery metry przed nami
roztrzaskał się dron. Siła upadku zamieniła go w granat odłamkowy wielkości samochodu
osobowego, a setki metalowych drzazg rozprysnęły się na wszystkie strony, rozdzierając moją
żołnierską koszulkę i raniąc odsłoniętą skórę.
Deszcz dronów spadał w określonym rytmie. Najpierw słyszeliśmy jazgot, potem huk
uderzającej o ziemię maszyny, a na koniec pojawiały się wirujące odłamki. Pędziliśmy przed
siebie zygzakami, próbując uniknąć zabójczego deszczu metalu i nie dać się połknąć czarnej
dziurze, która wsysała otaczający nas krajobraz.
Znów zaczęło mi dokuczać kolano zranione przez uciszacza ukrytego w lasach. Za
każdym razem, gdy moja stopa dotykała ziemi, czułam przeszywającą falę bólu, która
spowalniała mój bieg. Zostawałam coraz bardziej z tyłu, a mój bieg zmienił się w serię
rozpaczliwych susów, podczas gdy ktoś uporczywie walił młotkiem w moje kolano.

W absolutnej pustce przed nami pojawił się jakiś kształt. Rósł z sekundy na sekundę,
pędząc wprost na nas.
- Ben! - wrzasnęłam ostrzegawczo, ale nie mógł mnie usłyszeć pośród łoskotu
wybuchów i huku setek tysięcy ton skał wpadających w próżnię powstałą po wybuchu oczu.
Niewyraźny kształt był coraz bliżej i nabierał konkretnych rozmiarów, zamieniając się
w wojskowy łazik wyposażony w wieżyczkę strzelniczą.
Małe uparte skurczybyki.
Ben również go dostrzegł, ale nie mieliśmy już wyboru, musieliśmy biec przed siebie,
nie mogliśmy zawrócić. Pozostawała jedynie satysfakcja, że oni również nie mają szans na
wymknięcie się czarnej dziurze.
I wtedy upadłam.
Nie wiem dlaczego. Nie pamiętam samego upadku. W jednej chwili biegłam, w
drugiej moja twarz wbijała się w kamienne podłoże, a ja nie mogłam zrozumieć, co się stało.
Może moje kolano całkowicie się poddało, może poślizgnęłam się na własnej krwi, w każdym
razie leżałam, czując, jak ziemia drży i wyje pode mną pochłaniana przez dziurę, która
rozdzierała ją jak głodny drapieżca swoją ofiarę.
Próbowałam się podnieść, ale podłoże nie chciało ze mną współpracować. Zafalowało
i upadłam ponownie. Ben i Sam byli już kilka metrów przede mną, a tuż przed nimi z piskiem
opon skręcał wojskowy łazik. Zatrzymał się tylko na sekundę, przez otwarte drzwi wychylił
się chudy dzieciak i sięgnął w stronę Bena.
Ben pchnął Sama w kierunku dzieciaka, który wpakówał mojego brata do samochodu
i wychylił się ponownie, waląc otwartą dłonią w bok samochodu, jakby chciał ponaglić Bena
do zajęcia miejsca w środku. A on, zamiast skorzystać z okazji i odjechać jak każdy normalny
człowiek, odwrócił się na pięcie i pobiegł mnie ratować.
Machnęłam ręką, próbując mu powiedzieć, że nie ma na to czasu. Czułam, jak ciężki
oddech bestii - chmura gorącego pyłu i rozproszkowanych kamieni - owiewa moje gołe nogi,
a sekundę później pomiędzy mną a Benem rozwarła się przepaść. Kawał ziemi, na którym
leżałam, zaczął się zsuwać wprost w tę nienasyconą paszczę. W panice zaczęłam pełznąć do
tyłu, oddalając się od Bena, który padł na brzuch przy drugiej krawędzi przepaści i wyciągnął
do mnie rękę. Nasze palce zetknęły się na sekundę. Poczułam, jak jego mały palec owija się o
mój, jakbyśmy składali sobie dziecinną przysięgę, ale nie mógł mnie w ten sposób wyciągnąć,
więc w ułamku sekundy uznał, że ma tylko jedną szansę. Puścił mój palec i błyskawicznie
złapał mnie za rękę.
Widziałam jego zaciśnięte usta, gdy szarpnął mnie do góry ponad krawędzią, a potem

pociągnął dalej. Trzymając mnie oburącz za nadgarstek, obrócił się na pięcie jak miotacz
dyskiem i rzucił mną w stronę łazika. Przez chwilę miałam wrażenie, że faktycznie lecę w
powietrzu.
Chwyciłam się czyjejś ręki, która wciągnęła mnie do kabiny. Potknęłam się o nogi
chudego dzieciaka i dopiero wtedy zauważyłam, że to dziewczyna. Miała ciemne oczy i
lśniące czarne włosy. Ponad jej ramieniem zobaczyłam Bena skaczącego na pakę samochodu,
ale nie widziałam, czy mu się udało, bo w tej samej sekundzie uderzyłam z całej siły o drzwi.
Uciekając przed spadającym dronem, kierowca skręcił gwałtownie w lewo, a potem docisnął
gaz do dechy.
Czarna dziura zdążyła już pochłonąć wszystkie reflektory, noc jednak była na tyle
jasna, że nie miałam problemu z wypatrzeniem jej krawędzi, która zbliżała się do łazika z
ogromną prędkością. Siedzący za kierownicą dzieciak, stanowczo zbyt młody na posiadanie
prawa jazdy, manewrował jak szalony, próbując wyminąć lawinę eksplodujących dronów,
które spadały z wszystkich stron. Jeden z nich wybuchł tuż przed maską samochodu i nie było
innego wyjścia, musieliśmy jechać na wprost. Podmuch rozbił przednią szybę, obsypując nas
kawałkami szkła. Tylne koło oderwało się od ziemi, samochód zatrząsł się gwałtownie, a
potem skoczył do przodu, wciąż trzymając się kilka centymetrów przed rozszerzającą się
gwałtownie rozpadliną. Nie mogłam już na to patrzeć, więc uniosłam głowę do góry.
Z nieba spadał kolejny dron, zbliżając się z olbrzymią prędkością do krawędzi
horyzontu.
Nagle zrozumiałam, że to nie może być dron. Spadający obiekt jarzył się dziwnym
blaskiem. To musiała być spadająca gwiazda ciągnąca za sobą łączący ją z niebem srebrzysty
warkocz.

91
Do świtu oddaliliśmy się o wiele kilometrów, zatrzymując się jedynie pod wiaduktem
autostrady, gdzie dzieciak z odstającymi uszami, którego wszyscy nazywali Dumbo, opatrzył
rany Bena. Chwilę potem zajął się mną i Samem, wyciągając odłamki, zszywając rozcięcia i
bandażując nasze obrażenia.
Zapytał, co mi się stało w nogę. Odpowiedziałam, że postrzelił mnie rekin. Nie
skomentował. Nie wyglądał też na zaskoczonego, rozbawionego ani nie żądał wyjaśnień. Tak
jakby postrzelenie przez rekina było czymś zupełnie normalnym w świecie, jaki został nam
po Lądowaniu. Podobnie jak zmiana imienia na Dumbo. Kiedy zapytałam, jak się naprawdę
nazywa, odparł, że... Dumbo.
Ben to Zombie. Sammy to Nugget. Dumbo to Dumbo. Poznałam również Pączka,
dzieciaka z uroczą twarzyczką, który w ogóle się nie odzywał, chociaż nie wiem, czy dlatego,
że nie chciał, czy dlatego, że nie mógł, oraz Filiżankę, niewiele starszą od Sama dziewczynkę
sprawiającą wrażenie ostro pomylonej. Co było dość niepokojące, bo nie rozstawała się ze
swoim karabinem wyposażonym w pełny magazynek.
Była też Ringer, śliczna, czarnowłosa. Mogła mieć tyle samo lat co ja, a oprócz
lśniących czarnych włosów wyróżniała ją idealna cera przypominająca podretuszowaną skórę
modelek, które uśmiechały się do ciebie arogancko z okładek kolorowych magazynów, gdy
stałeś w kolejce do kasy. Tyle że tak jak Pączek nigdy się nie odzywał, Ringer nigdy się nie
uśmiechała. Uznałam, że najlepszym wytłumaczeniem jest to, że zapewne nie ma paru zębów.
Zauważyłam również, że pomiędzy nią a Benem panuje dziwne napięcie. Kiedy się
zatrzymaliśmy, spędzili mnóstwo czasu, rozmawiając. Nie szpiegowałam ich oczywiście ani
nic podobnego, ale byłam na tyle blisko, żeby usłyszeć takie słowa jak „szachy”, „krąg” i
„uśmiech”.
- Skąd wzięłaś ten łazik? - zapytał Ben.
- Miałam fart - odpowiedziała. - Przetransportowali część sprzętu i zapasów jakieś
dwa kilometry od obozu, zapewne spodziewając się bombardowania. Teren był strzeżony, ale
mieliśmy z Pączkiem przewagę.
- Nie powinnaś była wracać, Ringer.
- Nie moglibyśmy teraz rozmawiać, gdybym tego nie zrobiła.
- Nie o to mi chodzi. Widząc, co się dzieje w obozie, mogłaś ruszyć do Dayton.
Jesteśmy prawdopodobnie jedynymi osobami, które wiedzą o piątej fali. To mnie naprawdę
przerasta.

- Ty wróciłeś po Nuggeta.
- To co innego.
- Przecież nie jesteś aż tak głupi, Zombie. Wciąż tego nie rozumiesz? Jeśli tylko
uznamy, że któreś z nas jest tak nieważne, że nie warto po nie wracać, oni wygrają.
Musiałam się z nią zgodzić. W końcu siedziałam z własnym braciszkiem na kolanach,
próbując choć trochę go ogrzać. Ze wzniesienia widać było opustoszałą autostradę, a nad
naszymi głowami lśniły miliardy gwiazd. Nie dbałam o to, że w porównaniu z nimi jesteśmy
tacy niewielcy. Każdy, nawet najmniejszy, najsłabszy i pozbawiony znaczenia, był tak samo
ważny.
Nadchodził świt. Można go było poczuć. Świat wstrzymywał oddech, nie mając
pewności, czy słońce ponownie wstanie. To, że było tu wczoraj, nie oznaczało, że dziś też się
pojawi.
Jak to mówił Evan?
Jesteśmy, a potem już nas nie ma. Ważne jest nie to, ile czasu tu spędzimy, tylko to,
co z nim zrobimy.
Powtórzyłam szeptem imię, które mi nadał - Jętka.
Wpuściłam go do swojego wnętrza, a on odwdzięczył mi się tym samym. Razem
unosiliśmy się w bezkresnej przestrzeni i nie można było rozpoznać, gdzie jedno z nas się
kończy, a drugie zaczyna.
Sammy zaczął się wiercić na moich kolanach. Spał przez chwilę, a teraz znów się
przebudził.
- Czemu płaczesz, Cassie? - zapytał.
- Wcale nie płaczę. Połóż się i śpij.
Potarł palcami mój policzek.
- Płaczesz.
Ktoś się do nas zbliżał. Ben. Pospiesznie otarłam łzy. Usiadł obok mnie z cichym
bolesnym westchnieniem. Nie patrzyliśmy na siebie. Obserwowaliśmy spadające w oddali
drony i wsłuchiwaliśmy się w świst wiatru pomiędzy gałęziami drzew. Chłód zamarzniętej
ziemi przesączał się przez podeszwy naszych butów.
- Chciałem ci podziękować - odezwał się.
- Za co?
- Uratowałaś mi życie.
Wzruszyłam ramionami.
- A ty wyciągnąłeś mnie z przepaści. Myślę, że jesteśmy kwita.

Moją twarz pokrywały bandaże, moje włosy wyglądały jak ptasie gniazdo, byłam
ubrana jak jeden z zabawkowych żołnierzyków Sama, mimo to Ben Parish pochylił się w
moją stronę i mnie pocałował. Delikatnie, w połowie drogi między policzkiem a ustami.
- A to za co? - zdziwiłam się, piszcząc jak mała dziewczynka, piegowata Cassie z
nastroszonymi włosami i wystającymi kolanami, która razem z nim jeździła do szkoły
najzwyklejszym w świecie żółtym autobusem.
We wszystkich fantazjach na temat naszego pierwszego pocałunku - a miałam ich
chyba z sześć tysięcy - nigdy nie wyobrażałam sobie, że tak właśnie będzie to wyglądało.
Większość z nich zawierała światło księżyca lub mgłę, albo oba te elementy naraz, tworzące
niezwykle tajemniczą i romantyczną atmosferę. Ważne było również odpowiednie miejsce.
Zamglony blask księżyca nad jeziorem lub brzegiem płynącej niespiesznie rzeki - romantyzm.
Zamglony blask księżyca gdziekolwiek indziej, na przykład w wąskim zaułku - scena z filmu
o Kubie Rozpruwaczu.
W fantazjach pytałam go, czy pamięta naszą pierwszą rozmowę, tę o niemowlętach.
Zawsze odpowiadał, że tak, oczywiście, doskonale.
- Zastanawiałam się właśnie... Pamiętasz, jak jechaliśmy kiedyś razem autobusem i
opowiadałeś właśnie o swojej małej siostrzyczce, a ja ci powiedziałam wtedy o narodzinach
Sama? Uznaliśmy, że to fajny zbieg okoliczności, że urodzili się razem - nie razem jak
bliźnięta, tylko w tym samym czasie. Dzielił ich chyba tydzień różnicy, pamiętasz?
Niemowlęta, Sama i twoją siostrzyczkę.
- Przykro mi... Niemowlęta?
- Nieważne. To nie było istotne.
- Nie ma już rzeczy nieistotnych.
Trzęsłam się jak osika. Musiał to zauważyć, ponieważ objął mnie ramieniem.
Siedzieliśmy tak przez chwilę: ja w jego objęciach, Sam w moich, i we trójkę wpatrywaliśmy
się w pierwsze promienie słońca nad horyzontem, rozpraszające złocistym blaskiem
otaczający nas mrok.

PODZIĘKOWANIA
Pisanie powieści bywa zajęciem samotnym, ale opublikowanie jej w skończonej
formie wymaga pracy wielu ludzi, więc okazałbym się totalnym przygłupem, przypisując
sobie wszystkie zasługi. Mam olbrzymi dług wdzięczności wobec osób z zespołu
redakcyjnego wydawnictwa Putnam, które wykazywały się nieustającym entuzjazmem dla
mojego projektu. To ich wsparcie sprawiło, że książka przerosła moje wszelkie oczekiwania.
Ci, którym pragnę podziękować, to Don Weisberg, Jennifer Besser, Shanta Newlin, David
Briggs, Jennifer Loja, Paula Sadler i Sarah Hughes.
Były też takie chwile, gdy podejrzewałem, że moja niezrównana redaktorka Arianne
Lewin nosi w sobie jakiegoś demona, którego celem jest zniszczenie mojej kreatywności i
testowanie mojej wytrzymałości. Jak każdy wielki redaktor pomogła mi pokonać własne
ograniczenia i mimo setek szkiców, niekończących się poprawek i niezliczonych zmian Ari
nawet na chwilę nie straciła wiary w tę książkę i we mnie.
Mój agent Brian DeFiore powinien dostać medal (albo przynajmniej gustownie
oprawiony dyplom) za to, jak sobie radził z moimi pisarskimi lękami. To jeden z tych
nielicznych agentów, którzy nie boją się zapuszczać ze swoimi klientami w najgłębsze
chaszcze i zawsze mają czas - nie mówię, że ochotę - żeby ich wysłuchać, podać im pomocną
dłoń lub przeczytać czterysta siedemdziesiątą dziewiątą wersję ciągle poprawianego rękopisu.
Brian nigdy by nie powiedział o sobie, że jest najlepszy, więc ja to powiem: Brian, jesteś
najlepszy.
Dziękuję również Adamowi Schearowi za fachową sprzedaż praw do zagranicznych
wydań mojej powieści. Specjalne podziękowania należą się również Matthew Snyderowi z
CAA, który przeprowadził mnie przez dziwny, czarodziejski i zaskakujący świat filmu,
działając z niesamowitą skutecznością, zanim jeszcze książka została skończona. Chciałbym
być choć w połowie tak dobrym pisarzem, jak dobrym on jest agentem.
W trakcie pisania książki największy ciężar spada zawsze na najbliższą rodzinę
pisarza. Naprawdę nie wiem, jak moim bliskim udawało się wytrzymywać te długie noce,
ciągłe milczenie i machinalne odpowiedzi na pytania, których nie zadali. Serdeczne
podziękowania należą się mojemu synowi Jakeowi, który pozwolił swojemu staremu spojrzeć
na świat z perspektywy nastolatka i chwalił go, gdy było mu to najbardziej potrzebne.
Nikomu nie zawdzięczam jednak więcej niż mojej żonie Sandy. To właśnie podczas
naszych nocnych rozmów wypełnionych strachem i zachwytem, które tak często towarzyszą
nocnym rozmowom, narodził się pomysł tej książki. Wtedy i w trakcie pewnej dziwnej

dyskusji kilka miesięcy później, gdy zaczęliśmy porównywać inwazję obcych z atakiem
mumii. To Sandy była moim nieustraszonym przewodnikiem, najlepszym krytykiem,
oddanym fanem i obrońcą. Oraz najlepszym przyjacielem.
W trakcie pisania tej książki musiałem pożegnać się ze swoim wiernym towarzyszem
Caseyem, psem, który stawiał czoła każdemu zagrożeniu, podbijał każdą plażę i trwał przy
mnie, nie odstępując nawet o krok. Będę za tobą tęsknił, Case.

Related Interests