Η Θεραπεία του σεληνιαζομένου νέου

Μπορούμε να προσευχηθούμε εμείς…
Μόλις ο Κύριος κατέβηκε από το όρος
Θαβώρ, από το φως της Μεταμορφώσεως
κάτω στον κόσμο, ένας πατέρας έτρεξε
κοντά του να Του πει τον μεγάλο πόνο του:
Διδάσκαλε, σου έφερα τον γιο μου, που τον
κυρίευσε δαιμονικό πνεύμα και του πήρε τη
φωνή. Υποφέρει πολύ! Όταν τον πιάσει, τον
ρίχνει στη γη, τον κάνει ν’ αφρίζει, να τρίζει
τα δόντια του και τον αφήνει ξερό και
αναίσθητο. Πολλές φορές τον έριξε στη
φωτιά και στο νερό για να τον εξοντώσει.
Παρακάλεσα τους μαθητές σου να τον
ελευθερώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν.
Τότε ο Κύριος γεμάτος παράπονο αναφώνησε:
— Ω γενεά που παραμένεις άπιστη και διεστραμμένη, ενώ είδες τόσα
θαύματα! Μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Φέρτε τόν μου
εδώ.
Μόλις όμως έφεραν τον νέο μπροστά στον Κύριο, το θέαμα ήταν φοβερό.
Το πονηρό πνεύμα άρχισε να συνταράζει με σπασμούς τον νέο, ο οποίος,
αφού έπεσε στη γη, κυλιόταν κι έβγαζε αφρούς από το στόμα του.
Δεν μπορούσε όμως να πει ούτε λέξη. Μόνο κραυγές μπορούσε να βγάζει
πολλές, που συγκλόνιζαν τις καρδιές όσων τον έβλεπαν. Ο νέος αυτός δεν
μπορούσε να μιλήσει, να εκφράσει την ικεσία του στον Κύριο, να ζητήσει τη
σωτηρία του. Κι αντί γι’ αυτόν παρακαλεί ο πατέρας.
Εδώ έχουμε μία περίπτωση δαιμονισμένου παιδιού. Όμως ο διάβολος και
με πολλούς άλλους τρόπους εξουσιάζει τους ανθρώπους, ιδιαιτέρως στη
1

δαιμονοκρατούμενη εποχή μας, πόσοι νέοι ζουν μακριά από τον Θεό και
υποφέρουν κυριευμένοι από τα δαιμονικά τους πάθη. Μαζί τους βασανίζονται
και οι συγγενείς τους. Κι όταν αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού, υποφέρουν
ακόμη περισσότερο κατανοώντας την κατάσταση των αγαπημένων τους.
Ο πατέρας όμως του Ευαγγελίου δίνει σ’ όλους αυτούς και σ’ όλους τους
πιστούς ένα μεγάλο δίδαγμα. Όταν αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να
προσευχηθούν για τον εαυτό τους, να προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Κάθε
φορά που βλέπουμε στους ιερούς ναούς μας ότι απουσιάζουν από τη θεία
λατρεία χιλιάδες νέοι, νέοι που ξενύχτησαν στα σκοτεινά κέντρα του κόσμου
και πολλοί έχασαν τη νεανική τους δροσιά και καθαρότητα, ας
προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Ας πονέσουμε εμείς για το δικό τους
μαρτύριο. Ας κλάψουμε εμείς για το δικό τους δράμα. Και να είμαστε βέβαιοι
ότι τα δικά μας δάκρυα, οι δικές μας ικεσίες, θα μαλακώσουν κάποτε τις
ψυχές πολλών νέων, θα φέρουν τη μετάνοια και την επιστροφή τους.

Προσευχή και νηστεία
Ο πατέρας συνεχίζει την ικεσία του. Κύριε, εάν μπορείς να κάνεις κάτι,
λυπήσου μας και βοήθησέ μας. Όμως ο Ιησούς του αποκρίνεται: Εσύ εάν
μπορείς να πιστέψεις, τότε όλα είναι δυνατά σ’ εκείνον που πιστεύει. Κι
αμέσως ο πατέρας γεμάτος δάκρυα φωνάζει: Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με
στην ολιγοπιστία μου.
Τότε ο Ιησούς Χριστός με θεϊκή εξουσία λέει: Πνεύμα άλαλο και κουφό,
εγώ σε διατάζω, βγες από αυτόν και μην ξαναμπείς ποτέ μέσα του. Και το
πονηρό πνεύμα, αφού έκραξε και συντάραξε τον νέο, έφυγε αφήνοντάς τον
κάτω στη γη σαν νεκρό. Τότε ο Κύριος τον έπιασε από το χέρι και τον
σήκωσε. Οι μαθητές έκπληκτοι Τον ρωτούν κατόπιν ιδιαιτέρως: Γιατί, Κύριε,
εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε το πονηρό πνεύμα; Κι Εκείνος απαντά:
Αυτό το είδος του δαιμονίου δεν φεύγει από τον άνθρωπο παρά μόνο με
προσευχή και νηστεία.
Γιατί όμως το σκληρό αυτό είδος διαμονίου δεν μπορεί να βγει από τον
άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία; Αλλά και γενικότερα γιατί η
προσευχή μαζί με τη νηστεία έχουν τόσο μεγάλη δύναμη;
Διότι όταν ο άνθρωπος προσεύχεται έπειτα από νηστεία τροφών και
παθών, η προσευχή του έχει το στοιχείο της ασκήσεως, της θυσίας και της
προσφοράς. Τότε ο άνθρωπος δεν δυσκολεύεται να προσευχηθεί, δεν
κουράζεται από το βάρος των φαγητών ή από το βάρος των τύψεων, αλλά
είναι ανάλαφρος. Η νηστεία που ορίζει η Εκκλησία μας δίνει φτερά στην
προσευχή, διότι ταπεινώνει τον άνθρωπο. Τον γυμνάζει σωματικά και ψυχικά.
Απονεκρώνει τις σαρκικές επιθυμίες και ηδονές και προετοιμάζει το σώμα
κατάλληλα για να μην καταστεί εμπόδιο, αλλά να υπηρετήσει την ψυχή την
2

ώρα της προσευχής. Μια τέτοια προσευχή, που γίνεται με νηστεία τροφών
και παθών, επειδή έχει το στοιχείο της ταπεινώσεως, αυξάνει και την πίστη.
Και γίνεται έτσι μια ζωντανή εμπειρία, αυξάνει τη θέρμη της καρδιάς μας, μας
κάνει να αισθανόμαστε την παρουσία του Θεού μπροστά μας. Και φέρνει τη
χάρη του Θεού και το θαύμα.
Αυτά ακριβώς τα δυο πνευματικά όπλα, την προσευχή συνδυασμένη με
τη νηστεία, μας καλεί η Εκκλησία μας να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο
τώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τώρα περισσότερη
προσευχή, μεγαλύτερες Ακολουθίες, αλλά και αυστηρότερη νηστεία,
εντατικότερη άσκηση. Ας
συνεχίσουμε λοιπόν τον αγώνα μας στον
πνευματικό στίβο με τα όπλα αυτά και θα έχουμε μαζί μας την ακατανίκητη
δύναμη της Χάριτος του Θεού.
Πηγή: www.xfd.gr

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος - Συναξάρι
Ο
Άγιος
Ιωάννης
της
Κλίμακας
πιθανότατα το 523 μ.Χ. στη Συρία. Ήταν
γιος πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας. Σε
νεαρή ηλικία, παρακολούθησε ανώτερο
κύκλο μορφώσεως, ώστε να διακρίνεται
ανάμεσα στους συνομήλικούς του. Εκείνος
όμως, ενδιαφερόταν περισσότερο για την
προσευχή, τις θεολογικές μελέτες, την
συγγραφική εργασία και την άσκηση. Πήγε
στο Όρος Σινά, κοντά στον φημισμένο
αναχωρητή Μαρτύριο, ο οποίος καθοδήγησε
πνευματικά τον νεαρό Ιωάννη. Μετά από
τέσσερα χρόνια άσκησης, εκάρη μοναχός
ενώ η φήμη των αρετών και της σοφίας του
είχε ευρύτερα διαδοθεί. Γι' αυτό πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, αλλά και
αξιωματούχοι έρχονταν στη Μονή για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Είχε και
το χάρισμα της θαυματουργίας. Λόγω της διαβίωσής του στην Ιερά Μονή
Σινά ονομάζεται και Σιναΐτης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και
κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της ιεράς
Μονής Σινά για μερικά χρόνια. Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε
τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί πάλι στις
3

μελέτες του. Εκοιμήθη εν ειρήνη περί το 606 μ.Χ. και άφησε δύο
σπουδαιότατα συγγράμματα, την «Κλίμακα» και τον «Λόγον προς τον
Ποιμένα».
Η «Κλίμακα» περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, όπου ο καθένας
λόγος περιλαμβάνει και μια αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές και
ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια κατέληξε στις θεωρητικά υψηλές. Στη
πνευματική ζωή έχουμε βαθμίδες χαμηλές και υψηλές, καταστάσεις
κατώτερες και ανώτερες. Γι' αυτό και το σύγγραμμα ονομάζεται Κλίμακα των
αρετών. Στο έργο του αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει συστηματικά τις ιδέες
του για την κοινοβιακή κυρίως, αλλά και για την ερημική ζωή, ταξινομώντας
αυτές κατά τρόπο που δείχνει πορεία προς την ηθική τελείωση. Είναι
γραμμένο σε κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη με χάρη και
μελωδικότητα. Έχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα και
παρουσιάζει πλούτο εκφράσεως, καλαισθησία και ευγένεια. Στη διακόσμηση
του λόγου με εικόνες και παρομοιώσεις ο ιερός συγγραφέας είναι
απαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου αναδύονται καθώς και ωραίες
και επιτυχημένες προσωποποιήσεις. Από την αρχή της Μεγάλης
Τεσσαρακοστής το σύγγραμμά του διαβάζεται σε όλα τα ορθόδοξα
μοναστήρια. Επειδή είναι παγκόσμιο κειμήλιο αναλύσεως όλων των παθών και
των αρετών, η Εκκλησία τιμά ιδιαίτερα σε αυτή τη πνευματική περίοδο τον
συγγραφέα άγιο Ιωάννη της Κλίμακας και το προτείνει για ανάγνωσμα. Η
μνήμη του εορτάζεται στις 30 Μαρτίου και την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών της
Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Μερικοί λόγοι του, από την Κλίμακα:
1) Η ταπεινοφροσύνη είναι ουράνιος ανεμοστρόβιλος που μπορεί να
ανεβάσει την ψυχή από την άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού.
2) Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων πηγή δε της
διακρίσεως η ταπείνωσις

Απολυτίκιον

Θεῖον κλίμακα, ὑποστηρίξας, τὴν τῶν λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστῶν
ὑφηγητὴς ἀναδέδειξαι, ἐκ πρακτικῆς Ἰωάννη καθάρσεως, πρὸς θεωρίας
ἀνάγων τὴν ἔλαμψιν. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι
ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

4

Related Interests