You are on page 1of 60

RADICAL READING #1 
The Terrain 
4/2016 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

    .

  που  η  ανοιχτότητά  του  μπορεί  να  λειτουργήσει  σε  μια  τομή  του  γενικού  και  ειδικού.  με  τη  λογική  της  παραγωγής  πολλαπλών   εκδοχών  και  επομένως  ενός  παραθετικού  διανοητικού  πλούτου.  που  ο  A.     Με  τη  χρήση  μιας  τέτοιας  προσέγγισης.  ο  ανοιχτός  εννοιολογικός  ορίζοντας.  και όπου η δική μας εκδοχή  εξατομικεύεται  γύρω  από  την  έννοια  του  ποιώ­κατασκευάζω.  που  υπονοεί  ο  τίτλος  του  κειμένου  μας.  η  οποία  μπορεί  να  λειτουργήσει  ως  «υλική  ενδεχομενική  υποδοχή»  του  ανατρεπτικού  συμβάντος.  Δεν  επιδιώκει  να  καταθέσει  μια  ολοκληρωμένη  άποψη. αφορά την έννοια του εδάφους και  της  εδαφικότητας  ως  functions.  Εδώ  μια  εννοιολογική  διευκρίνιση:  αν  το  έδαφος  αφορά  το  είδος  (το  καθαυτό  με  όρους  ενδεχομενικούς).  που  ονομάζω  νεοΠοιητική  (με  την  έννοια  του  επαναστοχασμού  και  όχι   του  απόλυτα  νέου).  Διανοητικές  επινοήσεις  και  έργα  που  θα  τα  διακρίνει  κυρίως  η  διαφορά.  πολύ  λιγότερο  μια  θεωρία.   αριστοτελικής  (υλικής)  και  σύγχρονης   λογικο­μαθηματικής  εκδοχής  που  αφορά  το  εν  γένει  γίγνεσθαι.  δηλαδή  στο  πεδίο  της  ποιητικής.  αλλά  το  είδος  του  προσανατολισμού  τους  (η  εκδοχή  τους)  θα  επιδιώκει  να  προκαλέσει  διαφορετικές  διανοητικές  επινοήσεις  και  πρακτικές  έργων.  ή  ακόμη  λιγότερο  ένα  πλαίσιο  αναφοράς  για  την  παραγωγή  κειμένων  ή  έργων.  άρα  ως  μετα­οντολογικές  οντότητες.  Πρόκειται  για  μια  διαδικασία  (και  από  αυτή  την  άποψη  επιτελεστική).  Αυτού  του  είδους  την  εξειδικευμένη  προσέγγιση  εννοεί  η  υποθηκευμένη  μεταφορική ποιητική πρόταση του τίτλου μας ​ το έδαφος “ως πρωταρχική ύλη”​ .  Σκοπεύει  να  παρουσιάσει  μια  σειρά  σκέψεις.  Όμως  με αυτού του τύπου τη λογικο­μαθηματική τοποθέτηση βρισκόμαστε σε ένα  είδος  προσέγγισης.  όπου  ένα  από  τα  βασικά  στοιχεία  της  είναι  η  function  f( )  του  κενού.  η  .  σε  διανοητές  και  καλλιτέχνες  με  ετερογενή.  Σίγουρα  πρόκειται  για  μια  απόπειρα  συμπυκνωμένου  συνδυασμού  πλατωνικής  (υποδοχή).  έτσι  που  να  ενδυναμώνει  τον  πλούτο  λόγω  της  αύξησης της παραγόμενης διαφοράς γύρω από την έννοια του εδάφους.  Badiou  ονομάζει  μετα­οντολογική.  την  οποία  η  θεωρία  των συνόλων μπορεί  να  αποδώσει  με  βάση  τη  λογικό­μαθηματική  λειτουργία  της  function  {f(x)}.  Αυτό  σημαίνει  ότι  η  επιδιωκόμενη  διανοητική  εγρήγορση  και  παραγωγή  διαφορετικών  λόγων  του  θα  στηριχθεί  στην  παραγωγική  διαδικασία  των  πολλαπλών  ενδεχομενικών  εκδοχών.  ανοιχτή  σε  πολλαπλότητες  σημασιών.  αποκτά  άπειρες  εκδοχές  και  έτσι  η  απόπειρα  διαδοχικής  εξατομίκευσης  (από  το  γενικό  στο  ειδικό  και  vice  versa).  Το  τελευταίο  σημαίνει  ότι  θα  στηριχθεί  στη  λογική  ενός  εννοιολογικού  συστήματος.  με  μια  πρώτη  μάτια.  που  δεν  θα  είναι  τυχαίες.    Από  την  αρχή   θα  ήθελα  να  δηλώσω  ότι  το  είδος  του  προσανατολισμού  της  σκέψης  μου  (η  εκδοχή  της).Το Έδαφος ως “Πρωταρχική Ύλη”  Φίλιππος Ωραιόπουλος       Το  κείμενο  που  ακολουθεί  δεν  είναι  τίποτα άλλο παρά μια απόπειρα επαναστοχασμού  πάνω  στην  έννοια  του  εδάφους  ή  καλύτερα  της  εδαφικότητας.  Ο  τελικός  στόχος  μιας  τέτοιας  συνάντησης  είναι  να  παραχθεί  ένα  ψηφιακό  ή  δια  ζώσης  στρογγυλό  τραπέζι  συζήτησης  και  κατάθεσης  έργων  τέχνης.  πεδία  ενασχόλησης.  τις  οποίες  αυτός  ο  εννοιολογικός  προσανατολισμός  προτίθεται  να  χρησιμοποιήσει.  θα  γίνει  πάνω  σε   ένα  ανοιχτό  διανοητικό  ορίζοντα.

 του αμορφοποίητου.  μπορούμε  να πλησιάσουμε και  να  εννοήσουμε  την  έννοια  του  εδάφους  ως  «πρωταρχική   ύλη».  Η ύλη ως function του κενού {f( )}.  η εδαφικότητα είναι ο  άπειρος  πλούτος  των  κόσμων  των  σημασιών  που  αυτή   η υλικότητα μπορεί να ενσωματώσει. μπορεί να αποκτήσει τις άπειρες  οντότητες (ως πολλαπλότητες) και τις αντίστοιχες  σημασιολογικές  εκδοχές  της  f(χ1.  είναι:    Το  έδαφος ως μια σχετικά αφετηριακή δομή πριν από την ανθρώπινη εμπειρία (Meillassoux).  του ασύνθετου. το ανάγλυφο.  Derrida.  Αυτό  σημαίνει  ότι  αν  το  έδαφος  είναι  η  ουδέτερη  ύλη.  άρα  σε  μια  περιοχή  του  χρόνου.ά.  οι  οποίες  ​ –με  βάση  τη  νεοΠοιητική  διαδικασία–  ​ θα  συγκροτήσουν  τον  υλικό  και  τον  υπερβατολογικό κόσμο.  αφήνει  τον  ορίζοντα  πλήρως  ανοιχτό  σε  ενδεχομενικότητες  στα  τρία  επίπεδα  του  πραγματικού  χρόνου  (“αντικειμενικού  χρόνου”).  Είναι  εδώ  που  τα  μαθηματικά  μας  δίνουν  το  εφικτό  άπειρο  με  την έννοια των  φράκταλ.    Δεν  θα  αναλύσω  διεξοδικά  την  τρίτη  εκδοχή  του  χρόνου  ως  αντισυμμετρική  εκδοχή  του  παρόντος.  όπου  λαμβάνουν  χώρα  μορφοποιητικές  διαδικασίες.εδαφικότητα  αφορά  το  γένος  (με  όρους  του  εφικτού   απείρου). το  σώμα  του  εδάφους.  αλλά  χωρίς  από  την  άλλη  να  αφήνουμε  (να  «δωρίζουμε»)  στη  μεταφυσική  τη  σημασία  του  βαθμού  καθολικότητας  και  τη  γοητεία  του  σχετικά­εφικτού  απόλυτου. τη γεωμετρία. του άμορφου.  το  οποίο  σημαίνει  σε  μια  προ­γλωσσική  κατάσταση  και  επομένως  σε  μια  περίοδο  ενδεχομενικότητας  που  εκκολάπτει  την ανθρώπινη  ύπαρξη  εντελώς  στην τύχη (στα ζάρια).  χωρίς  να  πέφτουμε  στη  μεταφυσική  εξιδανίκευση. του  α­νοητού.  δηλαδή  χωρίς  τον  κόσμο  των  σημασιών  που  η  εδαφικότητα  ενσαρκώνει  στην  υλικότητα  του  εδάφους.  τα  οικοσυστήματα.  τις  δυνατές  σημασιολογικές  εκδοχές.  του  φύλου  (ως  εδαφικοσωματικής  εγγραφής).  αν  θα  θέλαμε  να  προχωρήσουμε  ακόμη  περισσότερο  την  ανάλυση  της  εξατομίκευσης.  Αυτή  αφορά  τη   μετα­ανθρώπινη  ύπαρξη  του  εδάφους  και  της  εδαφικότητας  του  ως  τη  δυνατότητα  της  άπειρης  ενδεχομενικότητας.  Butler.  Kristeva.   το τοπίο.  χωρίς  τη  σχεσιακή  ανθρώπινη   εκδοχή.  αλλά  ως αυτές  που  πιθανόν  να   υπάρξουν  μετά  το  πιθανό  τέλος  της  ανθρώπινης  ύπαρξης  (τρίτη  εκδοχή  του  .  εξουσιαστικής.  αυτή  τη  φορά  όχι  ως  προς  αυτές  που  πιθανόν  υπήρχαν  πριν  την  ανθρώπινη  ύπαρξη  (η  πρώτη  εκδοχή  του  χρόνου).   τεχνολογικής).  άρα  χωρίς  σημασίες. Εδώ είναι η περιοχή που μπορούμε να μιλήσουμε για  το  έδαφος  καθαυτό.  τη  χλωρίδα.  Επομένως  σε  αυτό  το  μεγάλο   προ­ποιητικό  πεδίο  των  σχετικά  άπειρων  ενδεχομενικών  σημασιολογικών  εκδοχών  της  εδαφικότητας.2…n).  Μια  τέτοια  “νεο­αριστοτελική” διαφορική διαδοχή μας επιτρέπει να  οδηγηθούμε από μια σημασιολογική  εκδοχή  (χωρίς  να  την  αρνούμαστε)  σε  μια  μετα­οντολογική  εκδοχή  του  εδάφους  και  της  εδαφικότητας.  το  οποίο  μια  μετα­οντολογική  προσέγγιση  μας  επιτρέπει  να  πλησιάσουμε.  την  πανίδα.  Deleuze).  αφορά  τη  γεωγραφία.  το  άτομο  (ως  εφικτό  α­τομο).  σχηματοποιημένα..  αλλά  και  τις μεταφορικές εκδοχές  της  εδαφο­ποίησης  και  της  αποεδαφο­ποίησης  (οικονομικής.  του  μεταναστευτικού  φαινομένου  (ως  συστατικού   της  νεοφιλελεύθερης  παγκοσμιοποίησης). την επιφάνεια.  Από  εδώ  η  ανθρώπινη  ύπαρξη  θα  μεταφέρει.  ή  καλύτερα  θα  επιλέξει.  κ.  όπου  θα  μπορούσαμε  να  μιλάμε  με  όρους  ρεαλισμού  για  το  εφικτό  άπειρο.  εθνικής.  Badiou.  Μάλιστα.  καθώς  το  κενό  ως  ουδέτερη  ύλη  (Αριστοτέλης.  Αυτά  τα  επίπεδα.

  θρησκευτικής. στο  πεδίο  της  εδαφικότητας)  στην  περιοχή   της  μη  ανθρώπινης  εμπειρίας  (προ  και  μετά  την  ανθρώπινη ύπαρξη). άρα ως γένεση) και ως  μετα­ποιητικό  πεδίο  (ως  μεταθανανάτιο  πεδίο).  με  όρους  μαθηματικής  μετα­οντολογικής  έκφρασης.  θα  μπορούσαμε  να  μιλήσουμε  για  την  ανθρώπινη  ύπαρξη  ως  προ­ποιητικό  πεδίο  της  ζωής  του  βίου  (πρωταρχική ύλη του εδάφους.  βρίσκεται  η   σχετικοποίηση  του  παρελθόντος  και  του  μέλλοντος  μέσα στο ανθρώπινο εδαφικό παρόν.  που  η  έννοια  του  συμβάντος  ανασυντάσσει.  η  οποία  μαθηματικά  θα  μπορούσε  να  εκφραστεί  ως  ∞→0→∞.  δηλαδή  αυτό  που  ονομάζεται  υλικός  πολιτισμός. στη συνέχεια.  την  πανίδα  και  την  ποιητική  από  την  οποία  .  προϋπόθεση:  η  ενσωμάτωση  (αν  όχι  η  ταύτιση)  της  ανθρώπινης  ύπαρξης  στην  υλικότητα  του  εδάφους  και.  Μια  τέτοια  θεώρηση  χωρίς  να  αρνείται  τη  γλωσσικότητα  ως  πεδίο  παραγωγής  σημασιών.  επιτρέπει  τη  δυνατότητα  σχετικά  άπειρων  ενδεχόμενων σημασιών (στην περίπτωσή μας.  Είναι  αυτονόητο  ότι  αυτή  η  διαπίστωση  μάς  δίνει  ένα   διευρυμένο  χώρο  σημασιολογικό  και  (νεο)ποιητικό.  φυσικής)   ένθεν  και  ένθεν  του  παρόντος  χρόνου  (του  παρελθόντος  και  του  μέλλοντος) της ανθρώπινης  παρουσίας  με  όρους  του  σχετικού  απείρου.  άρα  και  της  αναπαράστασής  της.  με  κοινή  βάση  και  διαφορά  την  εδαφικότητα.  Μέχρι  τώρα  μιλάμε  για  δυο  είδη  νεο­Ποιητικών  εκδοχών:  αυτής  του  εδάφους  που  αφορά  το  παρελθόν  και  αυτής  του  μέλλοντος·  αλλά  και  στις  δυο  περιπτώσεις  ισχύει  η  απουσία  της  ανθρώπινης  εμπειρίας.  όχι  μόνο  για  τη  σκέψη  αλλά  και  την  παραγωγή  έργων.  Ασφαλώς  εδώ.  Όμως.  Όμως  σε  μια  τέτοια  προβληματική  υπολανθάνει  μια  ανομολόγητη.  ποιητική  του  ανθρώπου).  δεν  παράγεται  παρά  με  υλικούς  όρους.  αυτό  το  είδος  της  συγκρότησης  του  απώτερου  παρελθόντος  και  μέλλοντος.  μορφοποιεί  και  ανασυνθέτει.  δεν  πραγματοποιείται  παρά  με   μια  διεύρυνση  αυτού  του  είδους  των  ορίων  κατανόησης  της  εδαφικότητας  ως  υλικής  σημασιολογικής  εκδοχής  του  εδάφους.  αλλά  και  τη  χλωρίδα.  ως  «υλική  υποδοχή  συμβάντων».  χωρίς  να  τα  αρνείται.  για  χάρη  των  μορφών  ζωής  που  αφορούν  όχι  μόνο  το  ανθρώπινο  είδος.  Η  μετάβαση  από  τον  πρώτο  στον  τρίτο  χρόνο  πραγματοποιείται  με  βάση  μια  νεοΠοιητική  διαδικασία  που  η  Malabou  σχηματοποιημένα  αποδίδει  ως  πλαστικότητα  του  χρόνου  για  αυτό  που  πρόκειται  να  έρθει​ . ενώ ορίζει τον ενδεχομενικό κόσμο της  ανθρώπινης  ύπαρξης  στην  περιοχή  του  0  ή.  αποφεύγει  την  εξιδανίκευση  της  αρχής  (εκκίνησης)  και  το  ντετερμινισμό  του  τέλους.  θα  λέγαμε  διεμβολίζοντας  το  λογοκεντρισμό).  όπου  η  γλωσσική  εκδοχή   της  σκέψης  συγκροτεί  τον  κόσμο  του  εδάφους  (correalisme).  ως  functions  του  κενού  συνόλου  f( ).  και  παράλληλα  απομακρύνει  τη  σχετικοποιημένη  ανθρώπινη  αυτοαναφορικότητα.  πριν  και  μετά  την  εμπειρία  της  ανθρώπινης  ύπαρξης  και  γλώσσας  (εν  τη  ρύμη  του  λόγου.  όπου  το  κενό.  σε  αυτό  το  άπειρο  παρόν  που  βρίσκεται  ανάμεσα  στους  δυο  ενδεχομενικούς  κόσμους.     Ασφαλώς  αυτή  η  επέκταση  μιας  σύλληψης  που  διεκδικεί  τμήμα  από  τις  σημασιολογικές  πιθανές  εκδοχές  της  μεταφυσικής  εξιδανίκευσης  (φιλοσοφικής. η ύπαρξη  ενός  δευτέρου  επιπέδου  νεοΠοιητικής  που  αφορά  τα  έργα   του  ανθρώπου.  επεκτείνει  τον  κόσμο  των  σημασιών του εδάφους.  προς  το  παρόν.χρόνου). την εδαφικότητα. Με  όρους  ανθρωπολογικούς.  Αυτή  η  διεύρυνση  του  ενδεχομενικού  πεδίου  της  νεοΠοιητικής  (ποιητική  του  κόσμου.  Αυτού  του  είδους  η  διαπραγμάτευση των  ορίων  ενσωματώνει  την  περιοχή  της  ανθρώπινης  ύπαρξης  με  όρους  μιας  σχετικά  άπειρης  ενδεχομενικότητας  συμβάντων.

  ο  οποίος  συγκροτείται  από  ένα  θεωρησιακό  λόγο  της  ενδεχομενικότητας  της  εδαφικότητας.  η  έννοια  της  ενδεχομενικότητας  ως  υλική  εδαφική  εκδοχή  δεν  μπορεί  να  συνυφαίνεται  παρά  με δυο στοιχεία συγκροτησιακά.  Μέσα  σε  αυτόν  τον  ορίζοντα  σκέψης.  την  υπερβατολογική  μεταφυσική  και  προτείνει  ένα  εδαφικό  νεο­ρεαλισμό. Όμως ένα  τέτοιο  σύστημα  θέτει  τους  υλικούς  όρους του βίου (της ζωής και του θανάτου) και επομένως  και  τις  νεοΠοιητικές  διαδικασίες  κατασκευής  τους.  οι  δυϊσμοί  φύση­πολιτισμός.  την  ανθρώπινη  εργασία  ως  τη  δύναμη  που  παρεμβαίνει  στη  νεοΠοιητική  διαδικασία  δια της  επινόησης  και  της  πρακτικής  (ως  συνολική  ανθρώπινη  επιτελεστική πράξη).  δηλαδή  στη  δυνατή  εκδοχή  της   υλοποίησής  της.  χωρίς  αυτό  να  σημαίνει  εξοβελισμό  της  πολιτικής.  όμως.  πρόκειται για «παραγωγές» είτε επικοινωνίας είτε  έργων  τέχνης.  δηλαδή  των  εκτεταμένων  σημασιολογικών  εκδοχών  που  ενσωματώνει  η  υλικότητα  του  εδάφους  καθαυτού.  δηλαδή  στα  πλαίσια  μιας  νεοΠοιητικής  διαδικασίας που εκθέτει τους τρόπους ενσάρκωσης σημασιών του εδάφους;    Παρακάτω  επιλέγω  παραδειγματικά  κείμενα  από τη δυτική παράδοση –ως είδη θεωρησιακού  λόγου  που  λειτούργησαν  και  συνεχίζουν  να  λειτουργούν  ​ ως  γενετικά  μοντέλα  παραγωγής  . Πρώτα.  αλλά  την  ύπαρξή  της  χωρίς  όνομα  (νόθα).  Ασφαλώς  εδώ  προτεραιότητα  έχει  ο  λόγος.  μέσω  της  ανθρώπινης   παρέμβασης.  οπότε  θα  μπορούμε  να  μιλάμε  για  ένα  πέρασμα  από  τη  βιοπολιτική  στη  βιοποιητική.  κυρίως.  από  την  κατάσταση  της  απόλυτης  δυνάμει  ενδεχομενικότητας  (σχετικής  ανυπαρξίας)  στην  κατάσταση  της  ενεργεία  πιθανής  κατάστασης. που αποκλείει.  ως  μέρος  μιας  απόλυτης  υλικότητας  με  όρους  κυριολεξίας  και μεταφοράς.  μπορούμε  να  μιλάμε  (τολμηρά  και  ίσως  διανοητικά  προκλητικά)  για  το  μεγάλο   ορίζοντα  της  εδαφολογίας  ως  ένα  είδος  γνωστικού  πεδίου;  Κι  αν  είναι  έτσι.  ιστορία­γραφή.  όμως.  σχηματίζοντας  ένα  ενεργό  ριζωματικό  σύστημα  (δυνάμει  και  ενεργεία)  από  όλα  τα  νεοΠοιητικά  παράγωγα  του  εδάφους  και  της  εδαφικότητας;  Ένα  έδαφος. από τις ίδιες  τις  προϋποθέσεις   ύπαρξης  μιας  τέτοιας  νεοΠοιητικής  σκέψης.  τότε  μήπως  η  έννοια  του  υποκειμένου  και  του  αντικειμένου  εναλλάσσονται  ανάλογα  με  την  εδαφική  αναφορά  στο  πρώτο  ή  στο  δέυτερο  νεοΠοιητικό  πεδίο  (κοσμικό. κατά την άποψη μου.  Τα   εύλογα  ερωτήματα  είναι:  κατασκευάζεται  ο  βίος  με   τους  όρους  της  εδαφικότητας  που  θέσαμε.  αποκτούν  ποιητικές  γέφυρες  ανάμεσα  στα  διανοητικά κενά τους.  Αλλά  με  μια  τέτοια  προσέγγιση  πια.  στον  ανοιχτό  ορίζοντα  μιας  τέτοιας  σύλληψης  του  εδάφους  και  της  εδαφικότητας.απορρέει  ο  υλικός  πολιτισμός  (κάθε  τεχνολογία  και  κάθε  τέχνη). αξιολόγησης και απόφασης.  ρητός  και  άρρητος. προκειμένου το  ριζωματικό  εδαφικό  σύστημα  να  περάσει.  Και  στις  δυο  περιπτώσεις.  ανθρώπινο).  υλικό­νοητικό  αλλάζουν  σημασιολογικές  μορφές  και.  Το   ερώτημα  εδώ  είναι:  λόγος  και  έργα  μπορούν  να  συγκροτήσουν  μια  σκηνή  του  κόσμου  με  τους  όρους  της  εδαφικότητας.  όμως.  δηλαδή  μπορούν  ο  τρόπος  ζωής  και  θανάτου  να  κατασκευαστούν  με  τους  υλικούς  όρους  της  εδαφικής  ενδεχομενικότητας  ως  προσωπική  αυτοποίηση  ή  ως  κοινωνική  αυτοθέσμιση;  Το  δεύτερο  στοιχείο  μιας  νεοΠοιητικής  εδαφικής  διαδικασίας  είναι  η  παραγωγή άπειρων ενδεχομενικών  και  δυνατών  σημασιολογικών  κόσμων  που  η  υλικότητα  του  εδάφους  μπορεί  να  ενσαρκώσει  στο  πλαίσιο   του  υλικού  πολιτισμού.  Μια  τέτοια  εκδοχή  απαιτεί  διαδικασίες  επιλογής.    Μήπως.  ύλη­μορφή.

  Hardt  (Empire)  Schmitt  (The  Nomos  of  the  Earth).).  χο​ ῦ​ ν.  Η  δεύτερη  διαπραγματεύεται  το  έδαφος  ως  ενσάρκωση  των  σημασιών  (κυριολεξία  και  μεταφορά)  που  συγκροτούν  ένα  ανοιχτό  εννοιολογικό   σύστημα  για  την  εδαφικότητα  ως  υπόβαθρο  γένεσης­παραγωγής  του εν γένει βίου  (κοινωνικού.  Η  πρώτη  διαπραγματεύεται  την  εν  γένει  έννοια   του  γίγνεσθαι  (ως  γένεσης   και  φθοράς  κατά  την  αριστοτελική  προσέγγιση).  Derrida  (Θέσεις).  αλλά  και  case  studies  για  μια  υπό  σύσταση  περιοχή της εδαφολογίας.  όπως  επίσης  σχεδόν  τυχαία  επιλέγονται  τόσο  οι  συγγραφείς  όσο  και  τα  κείμενα. πολιτικού.  απόψεων  και  θεωριών  είναι:  χώρα​ . που θα  μπορούσε να αποτελέσει και ένα  είδος  ανοιχτού  αρχείου  που  αδιάλειπτα  συμπληρώνεται.  Οι  λέξεις­έννοιες  ως  μαγνήτες  και  συγχρόνως  ως  γενετικά  μοντέλα  πολλαπλών  εννοιών. Παραθέτω τους συγγραφείς και τα αντίστοιχα κείμενα:     α)  Χώρα:  Πλάτωνας  (Τίμαιος). During (Αριστοτέλης). Λάγιος (Έρημη Γη). Thom (Μαθηματικά πρότυπα της μορφογένεσης).  βασισμένη   όμως  στην  εναρκτήρια  έννοια  της  χώρας  (πλατωνική  εκδοχή). Δημητριάδης (Πεθαίνω σαν Χώρα).  Guattari  (L’Anti­Oedipe).  σημασιών  και  νοημάτων–  τα  οποία  κρατάνε  την  εκκίνησή  τους  στην  έννοια  του  εδάφους  και  της  εδαφικότητας.     γ)  Χουν:  Ορθόδοξη  νεκρώσιμη  ακολουθία  (Εις  Κεκοιμημένους). Επιλέγω ενδεικτικά τρία  τέτοια εννοιολογικά συστήματα.  κυριολεκτικά  και  μεταφορικά).  Δαμασκηνός  (Αποσπάσματα  από  τη  νεκρώσιμη  ακολουθία).  Blanchot  (Ο  Χώρος της Λογοτεχνίας).                    . ενώ  η  τρίτη  αναφέρεται  στην  εν  γένει  καταστροφή  του  βίου  (στο  θάνατο.εννοιών.  σημασιών..    β)  Εδαφοποίηση:  Deleuze.  Derrida  (Χώρα).  Ένα είδος appendix..  Agamben  (The  Camp). Έλιοτ  (Έρημη χώρα).  Foucault  (Of  Other  Spaces:  Utopias  and  Heterotopias). διανοητικού. Νεχαμάς (Η Τέχνη του Βίου).  σχεδόν  τυχαία.  εδαφοποίηση​ .  Buttler  (Σώματα  με  σημασία).  Negri.

        .

  with  this  type  of  logico­mathematical  position.  their  kind  of  orientation  (their  versions)  will  seek  to  provoke  thinkers  and   artists.  in  the  sense  of  producing  multiple  versions  and. implied by our text’s title.  rather. a  performative  one).  And if we’d like to move forward with the study of individuation.  where  one  of  its  key  elements  is  the   empty  function  f(∅). The ultimate goal of such a meeting is  to  produce  a  digital or in­person roundtable of discussing and depositing artworks.The Terrain as “Primordial Matter”  Filippos Oraiopoulos       The  following  text  is  nothing  more  than  an  attempt  to  rethink  over  the  concept of the terrain  or..  .  as  also  to  the  metaphorical  versions  of  territorialization  [edapho­poiesis]  and  deterritorialization  (economic. in order to  enhance such wealth by increasing the produced difference of the concept of terrain.  by  set  theory.  and  where  our  version  is  individuated   around  the  concept  of  making­constructing  (poiesis).  which  could  be  described.  I  would  like  to  point  out  that  my  thought  (its  version)  will  be  orientated  towards  an  open  intellectual  horizon.  the open conceptual horizon.  Yet. as  meta­ontological  entities.  soil  bodies. This is a process (and. in this respect.  or  even  less  a   reference  context  of  producing  texts   or  works.  What  it  aims to present  is  a  series  of  thoughts  that  will  not  be  random;  instead.  technological).  the  attempt  of  a  sequential  individuation  (from  the  general  to  the  specific.  The  latter  means  that  it  will  be  based  on  the  logic  of  a conceptual system.  territoriality  refers  to  the  genus  (in  terms  of  a  feasible  infinity).  geometry.  Aristotelian  (material)  and  contemporary  logico­mathematical  versions  that  concern  becoming  in  general.  thus. This kind of  specialized  approach  is  what  the  collateral  metaphorical  poetic  proposal  of  the  title  ​ The  Terrain as “Primordial Matter”​  means.  according  to  the  logico­mathematical function {f(x)}.  national.  surfaces.  a  conceptual  clarification:  if  terrain  refers  to  the species (the  actual  in  contingent  terms).  which  A.  and  vice   versa)  treats  the  notions  of  terrain  and  territoriality  as  functions.  It  is  certainly  an  attempt  of  a  condensed  combination  of  Platonic  (reception).  in  the  field of poetics.  that is.  This  means  that  the  desired  intellectual  stimulation  and  production  of  different  discourses  will be grounded in the productive process  of  the  multiple  contingent  versions  that  this  conceptual  orientation  intends  to  use.  which  I  call  neoPoetics  (not  in  the  sense  of  the  absolutely  new  but  that  of  reconsideration).  authoritarian.  open  to  multiplicities  of  meanings.  into  different  intellectual  inventions  and  work  practices  –intellectual  inventions  and  works  that  will  be  mainly  characterized  by  difference.  It  does  not  intend  to  present  a  comprehensive  view.  which  can  act  as  the  “material  contingent  reception”  of  a  subversive  event.    Using  such  an  approach.  the  flora.  an  appositional  intellectual  wealth.  the  fauna.e. the individual (as a feasible  in­divisible)  refers  to  geography. gets infinite  versions  and.  topography.  Here.    From  the  outset.  of  seemingly  heterogeneous  fields  of  activity.  much  less  a  theory.  landscapes.  territoriality.  therefore.  i. whose openness can work  in  the  intersection  of   the  general  and  the  specific.   ecosystems.  Badiou   calls  meta­ontological.  we  are  in  a sort of  approach.

.2.  hence  in  a  region  of  time  where we could be talking about the feasible infinity.  is  the  absence   of  human  experience  and.  in  both  cases.  the  formless.  Kristeva.  or  rather  choose.  So  far.  These  levels.  Such  a  “neo­Aristotelian”  differential  sequence  allows  us  to  move  from  a  semantic  version  (without  negating  it)  to  a  meta­ontological  version  of  terrain  and  territoriality. but also without giving away. in terms of  a  mathematical  meta­ontological  expression. to metaphysics.  Therefore.”  From  here.e.  consequently.  Derrida. hence  without  meanings.  as  “material  reception  of  events.  the  human  being   will  convey.  without  the  world  of  meanings  that  territoriality  embodies  in  the  terrain’s  materiality;  this  denotes  a  pre­linguistic  situation  and  thus  a  period  of  contingency  that  incubates  the  human   existence  completely  at  random  (playing  dice).n).  where  formative  processes  take  place.  Badiou.  Still.  in  this  great  pre­poetic  field  of  the  relatively  infinite  contingent  semantic  versions  of  territoriality.  which  could  be  mathematically  expressed  as  ∞→0→∞.  this  kind  of  establishing the distant past and future broadens  the terrain’s world of meanings.  It  is  here  that  mathematics  offers  us  the  feasible  infinity  with  the  concept  of  fractals.  which  can  be  approached  through   meta­ontology.  The  transition  from  the  first  to  the  third  time  is  accomplished  on  the   basis   of  a  neoPoetics  process  that  Malabou  schematically  describes  as  the  plasticity  of  time  for  what  is  about  to  come​ . in terms of realism.  since  the  void  as  a  neutral  matter  (Aristotle. the meaning   of  the  universality  degree  and  the  charm  of  the  relatively­feasible  absolute.  of   its  representation.  while it defines the contingent world of human existence within the region of 0 or.  territoriality is the infinite  wealth  of  the  worlds  of  meanings  that  such  materiality  can  incorporate.   the  incomposite.  as  functions  of  the  empty  set  f(∅ ).  Here  is  where  we  can  talk  about  the  terrain  per  se.  the phenomenon of immigration (as an element of the  neoliberal  globalization).  but those that may exist after the possible end  of  human  existence  (third  version  of  time).  Butler.  Matter  as  a  function  of  the  empty  {f(∅ )}.  are the following:     The  terrain  as  a  relatively  initiatory structure prior to human experience (Meillassoux).  we  are  talking  about  two  kinds  of  neo­Poetic  versions:  that  of   the  terrain  concerning  the  past  and  that  of  the  future;  but  the  issue.  we  can  approach  and  comprehend the meaning  of  the  terrain  as  a  “primordial  matter.  where  the  void.  the  nonsensical.  This  means  that  if  the  terrain  is  a  neutral  matter.. territoriality.”  avoids  the  .  the  amorphous.  without  the  relational  human  version.  etc.  i.  Deleuze)  leaves  the  horizon  utterly  open  to  contingencies  at  the   three  levels of real time (the  “objective  time”).    I  will  not  thoroughly  examine  the  third  version  of  time  as  an  antisymmetric  version  of  the  present.   this  time  regarding  not  those  that  may  have  existed  before  human  being  (the  first  version  of  time).the  genders  (as  records  of  soil  bodies).  the  possible  semantic  versions  that  –  on  the  basis  of   the  neoPoetics  process​ –  will  establish the material and the transcendental world.  in  a  schematic  form..  may  obtain  both  the  infinite  entities  (as  multiplicities)  and the corresponding semantic versions of  f(x1.  This  concerns   the  post­human  existence  of  the  terrain  and  its  territoriality  as  the  possibility  of  an  infinite  contingency.  This  sort  of  dealing  with  boundaries  incorporates  the  area  of  ​ human  existence  in  terms  of  a  relatively  infinite  contingency  of  events. without falling  under  a  metaphysical  idealization.

  such  broadening  of  a   conception.  namely.  the  fauna  and  the  poetics  from  which  material  culture  (every  technology  and  every  art)  results.  in  my   view.  proposing  a  territorial  neo­realism.  for  now.  thus  as  genesis)  and  as  a  meta­poetic  field  (as an after­death field).  but  also  the  flora. In anthropological  terms.  the  dualities  nature­culture.  the  transcendental  metaphysics.  and  simultaneously  removes  the  relativized human self­referentiality.     Could  we  then  talk  (boldly  and  maybe  intellectually  challengingly) –within the open horizon  of  such  a  conception  of  terrain  and  territoriality–  about  the  great   horizon  of  soil  science  (edaphology  and  pedology)  as  a  kind  of  cognitive  field?  And  if  so.  do  the  concepts  of  the  subject  and  the  object  alternate  with  each  other  according  to  the  territorial  reference  to  the  first  or  second  neoPoetics  fields  (cosmic.  matter­form.  forming  thus  an  active  rhizomatic  system  (potentially  and  actively)  from  all  the  neoPoetics  derivatives  of  terrain  and  territoriality?  A  terrain.  formed  by  a  speculative  discourse  of  the  territoriality’s  contingency.  It   is  obvious  that  this  realization  offers  us  an  expanded  semantic  and  (neo)poetic  space.  material­mental  anymore  alter  their  semantic  forms  and. before and after  the experience  of  human  existence  and   language  (in  the flow of speech.  that  is.    Surely.  Yet.  presupposition:  the  incorporation  (if  not identification) of human existence in the terrain’s materiality and.  with  such  an  approach.  forms  and  reconstructs.  religious.  the  possibility  of  infinite  contingent  meanings  (in  our  case. we’d say ramming logocentrism).  the  concept  of  contingency  as  a  material  territorial  version  cannot  be  interwoven. But  in  such  a  problematic  underlies  an  unspoken. thereafter.  Within  this  horizon  of  thought.  physical)  on  either  side  of  the  present  time  (past  and  future)  of   human  presence  in  terms  of  the  relative  infinity. where the linguistic version  of  thought  forms  the  world  of  the  terrain  (correalisme).  human).  but  with  . the existence  of  a  second  level  of  neoPoetics  which  concerns  the  works  of  man.  This  expansion  of  the  contingent  field  of  neoPoetics  (poetics  of   the  world. is  the  relativization  of the past and the future in the human territorial present.  moreover.  in  the  field  of  territoriality)  in  the  area  of  non­human  experience  (before and after human existence).  which  excludes. is attained only by  expanding  this  kind  of  boundaries  of  understanding  territoriality  as  a  material  semantic  version  of  the  terrain.  what  is  called  material  culture.  which  keeps  territoriality  as  a  common  ground  and  difference.  of  the  broadened  semantic  versions  that  the  materiality  of  the  terrain  per  se  incorporates.  from  the  very  presuppositions   of  the  existence  of  such  a  neoPoetics  thought.  history­writing.  develop  poetic  bridges  between  their  intellectual gaps.  Such a consideration allows.  without  negating  them.  is  produced  only  in  the  material  terms  that  the  concept  of  event  rewrites.  we  could  talk  about  the  human being as a pre­poetic field of living life  (the primordial  matter  of  the  terrain.  poetics  of  man).  Certainly. without  negating  linguisticity  as  a  field  of  producing  meanings.  for  the  sake  of  life  forms  that  concern  not  only  the  human  species.  here in this  infinite  present  that  is  placed  between  two contingent worlds.  as  part  of  an  absolute  materiality  in  literal  and  metaphorical  terms.  which claims part of the semantic possible versions  of  metaphysical  idealization  (philosophical.  not  only  for  thinking  but  also  for  producing  works.  though.idealization  of  beginning  and  the  determinism  of  ending.

 Nehamas (​ The Art of Living​ ).  basing  it  though  on the initiatory concept of  chora  (Platonic  version).  Such  a  version  requires  processes  of  choice.  the  neoPoetics  processes  of  their  construction.  human  labour  as  a  force  that  intervenes in the neoPoetics  process  through  invention  and  practice  (as  a  total  human  performative  act).  i.  Agamben  (​ The  Camp​ ).  which could  also constitute a kind of an open archive that is  incessantly  supplemented. Thom (​ Mathematical Models of Morphogenesis​ )..  The   question  here  is:  can discourse and works constitute a stage of the world  in  terms  of  territoriality.. The reasonable questions are: is living constructed in  terms  of  the  territoriality  we’ve  described. i.   so  that  we can talk  about  passing  from  biopolitics  to  biopoetics; this does not imply the politics’ elimination.  intellectual.  territorialization.  in  order  for  the  rhizomatic  territorial  system  to  pass.  dust  (χοῦν).  In  both cases.two  constitutive  elements.  I  choose  to  present  paradigmatic  texts  from  the  Western  tradition  –as  kinds  of  speculative  discourses  that  have  acted  and  keep  on  acting  ​ as  genetic  models  of  producing  concepts. however. I present the authors and the respective texts:    a)  Chora: Plato (​ Timaeus​ ).  by  human  intervention.  But  such   a  system  sets  up  the  material  conditions of living (life and  death)  and  also.  explicit  and  implicit..  The  first  one  deals  with  the  general  concept  of  becoming  (as  genesis  and  decay   in  the   Aristotelian  approach).  while  the   third  one  refers  to  the  general  destruction  of life (the death.  A  sort  of  appendix.  from  the  state  of  absolute  potential  contingency  (relative  non­existence)  to  the  state  of  an  active possible situation.  meanings  and  notions–   which  start  developing  from  the  concepts  of  terrain  and  territoriality.  in  the  context  of  a  neoPoetics  process  that  exposes  the ways of  embodying the terrain’s meanings?    Below.  At  first.e.  political.  are:  chora. almost randomly. Derrida (​ Positions​ ).  that  is.    .  therefore. but  its  existing  without  name  (illegitimate).).  I choose to include three such conceptual systems.  can  the  ways  of  life  and  death  be  constructed  with  the  material  conditions  of  territorial  contingency  as  personal  self­poiesis  or  social  self­institution?  The  second  element  of  a  neoPoetics  territorial  process  is   the  production  of  infinite  contingent  and   potential  semantic  worlds  that  the  terrain’s  materiality  can  embody  in  the  context  of  material  culture.. as both authors and texts  are  also  almost  randomly  chosen.e.  evaluation  and  decision.  Foucault  (​ Of  Other  Spaces:  Utopias  and  Heterotopias​ ).    b)  Territorialization:  Deleuze  and Guattari (​ Anti­Oedipus​ ).  what  comes first here is discourse. they are “productions” of either communication  or  works  of  art.  The  word­concepts. Derrida (​ Chora​ ).  as  well  as  case  studies  for  an under formation area of soil  science.  Of  course.  as  magnets  and  at  the  same   time  as  genetic  models  of  multiple  concepts. Negri and  Hardt (​ Empire​ ) Schmitt  (​ The  Nomos  of  the  Earth​ ).  The  second  one  deals  with  the  terrain  as  an  embodiment  of  the  meanings  (literal  sense  and  metaphor)  that  constitute  an  open  conceptual  system  for  territoriality  as  the  background  of  the  genesis­production  of  life  in  general   (social.  meanings. literally  and figuratively). Buttler (​ Bodies that Matter​ ).  to  the  potential  version  of  its  materialization.  During (​ Aristotle​ ).  views  and  theories.

c)  Dust:  Greek  Orthodox   Funeral  Service.  Blanchot  (​ The  Space  of  Literature​ ).  Lagios  (​ Έρημη  Γη  [​ The Waste Earth​ ]).  Elliot  (​ The  Waste  Land​ ).      Translation: Meropi Zavlari        . Dimitriadis (​ Dying as a Country​ ).  John  of  Damascus  (Excerpts  from  the  Funeral   Service).

.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
a) Χώρα / Chora 
 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

                    β) Εδαφοποίηση / Territorialization      .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

                    γ) Χουν / Dust    .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 Μου έφαγε τα σπλάχνα. δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή. Εγώ θέλω να είμαι η  ζωή. κοπρολάγνα. θέλω να ζήσω.  Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη.  σοδομίστρια.  έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ’ όπου θα ’τρεχε το γάλα μου. τα μυαλά μου. η θέση της η γεωγραφική  είναι το άσθμα μου. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια  χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της.] Μισώ αυτή τη χώρα..  όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που  έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά  δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε…  διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν  ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων…  Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή ​ μπορεί να φτάσει σε  τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση  αναστάτωση με την επιβολή της…   Τέλος πάντων. Μου τα ’φαγε. γεροντόφιλη.[. δεν πάει άλλο.  έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ’χει ρημάξει. μαστροπός και φόνισσα.  Μισώ αυτή τη χώρα. θα ’θελα να ζήσω. Τη μισώ. μ’ έχει ξεθεώσει.  Εγώ δε θέλω να ’μαι χώρα.  Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου. θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η  χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω. να δίνω τη  ζωή. Γράφω σ’ εσένα  γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα. Δεν είμαι χώρα.  κάθε νόμος της και μια εμβολή. ο πολιτισμός της μ’ έχει  ξεπατώσει.. θα ’θελα να μπορούσα να  ζήσω. έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει  απ’ τα εμφράγματα και τις εμβολές. τους τάφους της… που τα  ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απ’ αυτά. κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα. ​ Δε θέλω να είμ’ αυτή η  χώρα. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα  κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ’χεις από μένα. ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους ​ αλλ’ αυτό είναι  μια άλλη μου αναπηρία. ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω  . Νιώθω  σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ’μαι. μου ’ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. πουτάνα.​  τα έντερά μου.​  Όσο  το σκέφτομαι. τη μισώ. Μου έφαγε τα σπλάχνα. η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να  έχω προσβληθεί από την πάρκινσον. τα ήθη της μου ’χουν σμπαραλιάσει τα  πνευμόνια.  Ναι. τη μισώ. κι αυτός ο  πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας. έχει  μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ’χει σαπίσει το  αίμα.

 δεν μπορεί πια  ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα  μας… Το παλιογύναικο. ​ Θα μας πεθάνει. Πώς θα ζήσω χωρίς  ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα  μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ’ όπου  ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου  αλλά μ’ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. να μπορούσα να τη  σκοτώσω. ​ κάθε γωνιά της κι ένα λάζο. αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το  πιο μεγάλο έγκλημα. τα εγκλήματά της…  Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Μ’ έχεις  σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει. μας  διχάζεις. οι αντιγραφές της. για μια ατέλειωτη σφαγή.  λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων.  Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα.  πώς αντέχουμε δω μέσα. βράχου ολόκληρου που  κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια  θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό  της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει  κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της. μας πεθαίνεις. μας λιώνεις. από ποιον ν’ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω. Δε μ’ αφήνει πια  ούτε να κοιμηθώ. σωστή  αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν  επίσημους λόγους σ’ επίσημες τελετές μπρος σ’ επίσημους  μαχαιροβγάλτες…  Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα. τα κιβούρια της. θα μας ξεκάνει. αυτή η γκαρότα. τα γουρούνια. μας πνίγεις.στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι  άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου.  τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο. όλοι τους. μας ρημάζεις. θε μου. απατεώνων και ηλιθίων.  οι υπεκφυγές της. πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η  παλιοσκύλα. τα  πτώματά της. μας πατάει  το κεφάλι μέσα στα σκατά της.  κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα. Ένα θα ’θελα. μας στραγγίζεις. μας το πίνει. ατέλειωτη σφαγή… αχ. τα φρακαρισμένα της μυαλά. μας πεθαίνεις. τα γουρούνια. είν’ όλοι τους  γουρούνια. είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και  κοφτερούς σουγιάδες. μωρή. αυτό το στραγγουλατόριουμ. άντρο φονιάδων. μας καταδικάζεις.  Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν​  ως τις μήτρες μας και να τις  σκάψουν σαν τάφους.   . Αχ. μου έχει κλέψει και τον ύπνο. όλοι τους  δολοφόνοι. μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στ’  αρχίδια. να την είχα μπροστά μου και  να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια.

.

com  .  To  Radical  Reading  [RR]  είναι  ένα  επιμελητικό  project  με  έδρα  την  Αθήνα.     radicalreading.     Filippos  Oraiopoulos  is  professor  emeritus  at  the  Department  of  Architecture.                                                                Ο  Φίλιππος  Ωραιόπουλος  είναι  ομότιμος  καθηγητής  αρχιτεκτονικής  του  Πανεπιστημίου  Θεσσαλίας.  University  of  Thessaly.  Radical  Reading  [RR]  is  a  curatorial  project  founded  in  2014  in Athens by curator   and art critic Evangelia Ledaki and artist Petros Moris.  το  οποίο  συστάθηκε το 2014 από την επιμελήτρια και κριτικό τέχνης Ευαγγελία Λεδάκη και τον  εικαστικό Πέτρο Μώρη.

RR .