Φοιτητικές εκλογές στις 18 Μαΐου: Τι κρίνεται;

Έχουν περάσει 3 χρόνια από το θάνατο της Θάτσερ αλλά παρ’ όλα αυτά η λογική του ΤΙΝΑ
(there is no alternative) που πρώτη αυτή εισήγαγε διατηρείται ακόμα και σήμερα και μάλιστα
μετά και τη δεύτερη εκλογή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αυτή που διέπει το κόσμο
της εργασίας, τη νεολαία που πλήττεται τους ανέργους αλλά και κάθε άτομο που ένα
προηγούμενο διάστημα έβγαινε στους δρόμους και πάλευε ενάντια στην υποβάθμιση της
ζωής του. Η λογική αυτή εντείνεται μέρα με τη μέρα και ενισχύεται όσο η καπιταλιστική
κρίση βαθαίνει και δε μπορεί να ξεπεραστεί προς όφελος του κεφαλαίου. Αυτή ακριβώς η
αδυναμία οδηγεί σε όλο και πιο βάρβαρη επίθεση από την πλευρά κεφαλαίου- ΕΕΔΝΤ- κυβερνήσεων, πράγμα που αποτυπώνεται από τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που
φορτώνονται στις πλάτες της νεολαίας και των εργαζομένων, το χρέος και τα
μνημόνια που υπογράφονται το ένα μετά το άλλο, μέχρι τους πολέμους στη Μέση
Ανατολή και τη Συρία. Έτσι, από τη μία, η πλειοψηφία της νεολαίας στο σήμερα έχει
απολυμένους γονείς, μια δουλειά με 400 ευρώ και μπλοκάκι, με ελαστικές σχέσεις εργασίας,
εργοδοτική τρομοκρατία, απολύσεις και μόνο μέλλον την ανεργία και τη μετανάστευση και
εν τέλει με ένα μόνιμο άγχος για το παρόν και το μέλλον της. Όμως, η επίθεση αυτή φαίνεται
να μην έχει τέλος. Πιο πρόσφατο είναι το νέο ασφαλιστικό, με ιδιαίτερη σημασία για
τη νεολαία, οδηγώντας την να επιλέγει να δουλεύει μαύρα και ανασφάλιστα, γιατί
ποιος θέλει να πληρώνει ένα ταμείο που απαιτεί την καταβολή διαρκώς
αυξανόμενων εισφορών, ενώ ταυτόχρονα θα σου δώσει σύνταξη στα 70 και αν, μια
σύνταξη μάλιστα με την οποία δε ζεις, απλά επιβιώνεις, δημιουργώντας έτσι ένα
παράδεισο για την κερδοφορία της εργοδοσίας.
Αλλά και μέσα στα πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση που έχουν επιβάλλει στα ιδρύματα
έχει δημιουργήσει αντικειμενικά προβλήματα λειτουργίας των ιδρυμάτων από κομμένα
συγγράμματα, ελλείψεις σε εργαστήρια και υλικοτεχνικό εξοπλισμό μέχρι και περικοπή των
φοιτητικών παροχών (σίτιση, στέγαση, μεταφορές) και κενά σε προσωπικό λόγω και των
απολύσεων που είχαν πραγματοποιηθεί. Αποτέλεσμα είναι σε πρώτο και πιο άμεσο επίπεδο,
το κόστος όλων αυτών να μεταφέρεται στην τσέπη των φοιτητών και των
οικογενειών τους, με πολλούς να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν και να αδυνατούν να
σπουδάσουν. Ταυτόχρονα, όμως, η κατάσταση αυτή έρχεται να αντιμετωπιστεί από την
κυβέρνηση και την Ε.Ε. με την λογική της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Αυτό
σημαίνει ότι πλέον θα πρέπει τα ίδια τα ιδρύματα να αναζητούν και να προσελκύσουν
ιδιωτικά κεφάλαια και χρηματοδότες(επιχειρήσεις, ιδιώτες κτλ) για να λειτουργήσουν. Κάτι
τέτοιο όμως, σημαίνει ότι έδρες, προγράμματα σπουδών, εργαστήρια, έρευνα και γενικότερα
η εκπαιδευτική διαδικασία θα ορίζεται με βάση τις ανάγκες του εκάστοτε
χρηματοδότη και όχι τις ανάγκες των φοιτητών. Παράλληλα, παρατηρείται ένα κλίμα
εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών και πειθάρχησης των φοιτητών, με
πανεπιστήμια εξεταστικά κάτεργα και τη στροφή τον ατομικό δρόμο, στον ανταγωνισμό και
στην αποστροφή από τις συλλογικές διαδικασίες.
Σε αυτή την κατεύθυνση βλέπουμε ήδη να προωθούνται αλλαγές στα προγράμματα
σπουδών και τα πτυχία των σχολών με βάση τις Ευρωπαϊκές οδηγίες που εγκολπώνει και ο
ν. Διαμαντοπούλου, στην βάση της εναρμόνισης με τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου.
Χαρακτηριστικά σε σχολές, επαγγελματικά δικαιώματα τα οποία αποτελούσαν κομμάτι του
πτυχίου αφαιρούνται και οι φοιτητές προκειμένου να τα αποκτήσουν θα πρέπει να ξαναδίνουν
εξετάσεις ή να παρακολουθούν σεμινάρια επί πληρωμή. Συν τις άλλης, τα προγράμματα
σπουδών απογυμνώνονται και δεν προσφέρουν συνολική εποπτεία και γνώση του
εκάστοτε αντικειμένου παρά εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες χρήσιμες για το
κεφάλαιο, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα εργαζομένους πολλών «ταχυτήτων», με
μειωμένα δικαιώματα και κατ’ επέκταση ευέλικτους, υπάκουους, εξειδικευμένους
και φθηνούς για τους εργοδότες.
Σε αυτό το φόντο οι φοιτητικές εκλογές είναι μια μεγάλη πολιτική μάχη για κάθε
έναν από εμάς. Την ίδια ώρα που σχολές κλείνουν, η εργασιακή μας προοπτική
καταστρέφεται, η μέριμνα διαλύεται και χιλιάδες φοιτητές κατεβαίνουν στο δρόμο
πρέπει και στη μάχη των εκλογών να δώσουμε μήνυμα ανατροπής και ανυπακοής.
Μπροστά σ' αυτή τη μάχη, κάθε φοιτητής πρέπει να πάρει θέση κόντρα σε κάθε
λογική ενσωμάτωσης και να σπάσει την ηττοπάθεια και τη μιζέρια που μας
κατακλύζει μέρα με τη μέρα. Γιαυτό οι λογικές αυτές πρέπει να συναντήσουνε την

καταδίκη του κόσμου των συλλόγων και να ενισχυθεί το ρεύμα ανάτασης, το ρεύμα
που πετάει στα σκουπίδια των ρεαλισμό τους και απαιτεί όλα όσα μας ανήκουν. Η
φοιτητιώσα νεολαία δε θα δεχτεί να γίνει η γενιά της μετανάστευσης και της
ανεργίας, θα είναι όμως αυτή που θα πάρει τη κατάσταση στα χέρια της και κόντρα
σε όλους όσους τη θέλουν να υποτάσσεται και να συναινεί στα σχέδια τους θα
υψώσει το ανάστημα της και θα παλέψει για το μέλλον που της αξίζει.

Έρχονται όλα αυτά... και εμείς θα απέχουμε;
Οπως και στις κρίσιμες μάχες της γενιάς μας δεν χωράει η απάθεια και η αποχή, έτσι και
στις φοιτητικές εκλογές η στάση μας δεν μπορεί να είναι αυτή αλλά η πολιτικά επικίνδυνη
για το σύστημα και τους εκπροσώπους του μέσα στις σχολές. Δεν ανεχόμαστε πλέον να
μας κατηγορούν ως μια αδιάφορη γενιά. Δεν ανεχόμαστε πλέον από τους σάπιους
εκφραστές του συστήματος (βλ. ΜΜΕ, πολιτικό κατεστημένο) να δηλώνει ότι: «η
νεολαία συναινεί στις αλλαγές και μάλιστα ζητάει και άλλες μεταρρυθμίσεις» (βλ.
δήλωση Α. Σαμαρά). Γιατί όταν δεν παίρνεις ουσιαστική θέση, δίνεις άλλοθι στην εφαρμογή
της κυβερνητικής πολιτικής εντός των πανεπιστημίων και αφήνεις ελέυθερες τις
καθεστωτικές δυνάμεις να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Και αν αντιλαμβάνεται κανείς
ότι στις εκλογές μπορούν να αποτυπωθούν ρεύματα αμφισβήτησης και εναντίωσης στη σάπια
πραγματικότητα, ψηφίζοντας αποχή, χάνεται η όποια δυναμική ανυπακοής εκφραζόταν το
προηγούμενο διάστημα μέσα στους συλλόγους. Είναι σημαντικό οι φοιτητές, ένα μεγάλο
κομμάτι της νεολαίας να μην πετάξει στα σκουπίδια το 85% ΟΧΙ που ψήφισε στο
δημοψήφισμα! ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ!

Γιατί Ε.Α.Α.Κ.;
Για οργανωμένους, ζωντανούς συλλόγους.
Γιατί τελικά αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να αναλάβουν την υπόθεση του αγώνα.
Στηρίζω ΕΑΑΚ σημαίνει ότι στηρίζω την πολιτική δύναμη που πάντα έβαζε και βάζει πλάτη
για να γίνεται ο αγώνας υπόθεση των φοιτητών και όχι των παρατάξεων. Αυτό είναι
εφικτό μέσα από το ζωντάνεμα των Γενικών Συνελεύσεων ως οι διαδικασίες εκείνες
που κρίνονται όλοι (οργανωμένοι και μη) και αποφασίζεται με τον πιο δημοκρατικό
τρόπο η δράση του συλλόγου. Εκεί κατατίθενται και επιλύονται τα προβλήματα μας, από
το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, από τη μάχη που δώσαμε για τις μεγάλες γεωδαιτικές
ασκήσεις, μέχρι το ζήτημα της εφαρμογής των πιστωτικών μονάδων και της αλλαγής του
προγράμματος σπουδών, μέχρι τα μνημόνια που καταστρέφουν τη ζωή μας. Είναι ζήτημα αν
σε αυτές τις εκλογές θα τσακιστούν οι δυνάμεις που θέλουν τους Συλλόγους νεκρό πράγμα,
έρμαιο στα σχέδια κυβέρνησης-τρόικας για ένα Πανεπιστήμιο-Νταχάου. Είναι ζήτημα αν οι
ΔΑΠ και ΠΑΣΠ θα τιμωρηθούν για τις προσπάθειες τους όλο το χρόνο να διαλύσουν
συνελεύσεις και να πείσουν τους φοιτητές ότι «δεν μπορούν να αλλάξουν» τίποτα. Είναι
λογικό βέβαια να φοβούνται την συλλογική δράση όταν αυτοί προτείνουν τα πελατειακά
δίκτυα και τα κομπρεμί για να μας λυθούν τα πιο σοβαρά προβλήματα. Μόνη πραγματική
καταδίκη αυτών των δυνάμεων είναι η ισχυροποίηση της ΑΕΠ-ΕΑΑΚ και, πολύ
περισσότερο, η αγωνιστική συστράτευση όλων για μαζικές, δημοκρατικές
διαδικασίες.

Για την ανατρεπτική πάλη του φοιτητικού κινήματος.
Τις επιτυχίες του φοιτητικού κινήματος τις έφεραν οι ίδιοι οι φοιτητές και οι σύλλογοι τους
κόντρα στις καθεστωτικές λογικές των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Όμως τα σχήματα ΕΑΑΚ είναι η δύναμη
που κάθε στιγμή έδινε όλες τις δυνάμεις της σε αυτή τη μάχη γιατί είχαν (και πάντα θα
έχουν) τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δυνατότητα της νεολαίας να καθορίζει η ίδια το
μέλλον της, χωρίς σωτήρες και προστάτες. Γιατί πάντα πιστεύαμε ότι «αντιπολίτευση
γίνεται στους δρόμους και όχι στη βουλή και στις διαδρόμους». Η βαθιά αλήθεια αυτού
του συνθήματος φάνηκε σε όλες τις μάχες, στις οποίες οι φοιτητικοί σύλλογοι
έστησαν ανάχωμα στα κυβερνητικά σχέδια με συνεχή παρουσία στους δρόμους,
συνελεύσεις και καταλήψεις. Έδειξαν ότι οι αγώνες φέρνουν επιτυχίες όταν συμμαχούν με
τους εργαζόμενους και την κοινωνία και όχι όταν «στριμώχνονται» στους διαδρόμους των
υπουργείων για να συζητήσουν με όσους μας σφάζουν. Πολύ περισσότερο, ο μονόδρομος της
ανατρεπτικής πάλης έχει φανεί την τελευταία εξαετία της κρίσης και των μνημονίων. Όταν
εργαζόμενοι και νεολαία έψαχνε λύση στις εκλογές και στην αναδιαπραγμάτευση

«έσκασε» τρίτο μνημόνιο στα κεφάλια μας. Από την άλλη, όταν οι αγώνες γίνονται
πραγματικά υπόθεση όλων, πέφτουν κυβερνήσεις και νομοσχέδια.

Για ισχυρή αντικαπιταλιστική - μετωπική αριστερά και μέσα στις
σχολές.
Θέλουμε να είμαστε μια αριστερή κίνηση που θα παλεύει για την ανατροπή της υπάρχουσας
τάξης πραγμάτων, στο πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία, παλεύοντας παράλληλα για τη
βελτίωση των όρων που σπουδάζουμε, ζούμε και θα δουλέψουμε αύριο. Θέλουμε μια
αριστερά αντικυβερνητική, ενάντια στην ΕΕ, που θα αμφισβητεί τις προσταγές και
τους νόμους της αστικής τάξης, παλεύοντας για το κοινωνικά αναγκαίο και όχι για
το καπιταλιστικά εφικτό, για όσα δηλαδή έχουμε ανάγκη. Μια αριστερά που
απορρίπτει το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης
της κοινωνικής πλειοψηφίας από την κυρίαρχη πολιτική ανεξαρτήτως απόχρωσης.
Για όλους αυτούς τους λόγους, στις 18 Μαΐου δεν απέχουμε, αλλά στέλνουμε
μήνυμα ανατροπής και αγώνα. Στηρίζουμε - ψηφίζουμε το κατέβασμα ΕΑΑΚ στη σχολή
μας.

Στηρίζουμε – ψηφίζουμε ΑΕΠ –ΕΑΑΚ.