You are on page 1of 24

.

-

— —

«Currttga ά.'ΤΓεκ&εχόμε'θ'σ

« Ό Π α τ τ ιρ ά -ττέσ τσ Χ κε τ ό ν Υ ιόν

Κ ύ ρ ιο ν ’JnxxoOv Χ ρ ισ τ ό ν »

Currnga τοϋ κόσμου»

( ίι λ ι τ τ . γ ' 20)

( A ' ’Jio a v . 0 ' 14)

ΟΡΘΟΔΟΞΟ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟΥ
ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Ετος 57ο -15 Μαιου 2016 - Τεύχος 2133

ναστάσεως ήμέρα» προβάλλει
γιά άλλη μία φορά ένώπιόν μας.
.«Πάσχα καινόν, άγιον... ήμΐν άνέτειλε». Σκιρτά άπό χαρά καί άγαλλίαση
ή καρδιά όλων μας. Καί ό ιερός ύμνογράφος ξεσπά καί αύτός σέ χαρμόσυ­
νο καί πανηγυρικό ϋμνο. «Χαράς τά
πάντα πεπλήρωται, τής Άναστάσεως
τήν πείραν είληφότα». Ό λ α γέμουν καί
πλημμυρίζουν άπό χαρά. Χ αίρουν προ­
πάντων οί άνθρωποι, άλλά καί οί Ά γγε­
λοι. Χαίρει καί εύφραίνεται καί αύτή ή
κτίση.
Σκιρτούν άπό χαρά οί άνθρωποι, διό­
τι ή Ανάσταση τού Χριστού άποτελεΐ τό

•Ά

έπιστέγασμα τού άπολυτρωτικοϋ καί
σω τηριώδους έργου Του. Μετά τό
«Τετέλεσται» έπί τού Σταυρού, ό Κύρι­
ος μέ τό τεθεωμένο σώμα Του, πού
παρέμεινε άφθαρτο στόν Τάφο, καταρ­
γεί τόν θάνατο. Μέ τήν τεθεωμένη ψυχή
Του κατέρχεται στόν Άδη καί καταλύει
τό κράτος καί τή δύναμή του.
Έξαιτίας τής παραβάσεω ς τού Άδάμ
ό θάνατος καί ή φθορά ήταν ό κλήρος
τω ν άνθρώπων καί ό Ά δης βασίλευε
στό άνθρώπινο γένος. Ή βασιλεία του
όμως δέν θά εΐναι παντοτινή. Άπό τή
στιγμή πού ό νέος Άδάμ, ό Κύριος Ίη-

σοϋς Χριστός, βρέθηκε σωματικώς
στόν Τάφο, αύτός - ό Τάφος - έγινε
ζωοδόχος καί ό θάνατος του Κυρίου
ζωοποιός. «Βασιλεύει, ά λλ’ ούκαίω νίζει
Ά δης του γένους των βροτών- Σύ γάρ
τεθείς έν τάφω, κραταιέ, ζωαρχική πα­
λάμη τά του θανάτου κλείθρα διεσπάραξας». Δηλαδή, ό 'Άδης βασιλεύει πά­
νω στό άνθρώπινο γένος, άλλά δέν
εΐναι παντοτινή ή βασιλεία του. Διότι,
όταν Σύ, ό παντοδύναμος Κύριος, το­
ποθετήθηκες σωματικώς στόν Τάφο,
τότε μέ τό χέρι Σου, πού έδωσε ζωή σέ
όλα τά όντα, συνέτριψες τις κλειδαριές
τού θανάτου. ΓΓ αύτό μετά τήν Ανάστα­
σή Του ψάλλουμε θριαμβευτικά: «Θα­
νάτου έορτάζομεν νέκρωσιν, Ά δου τήν
καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, τής αιωνίου
άπαρχήν...». Δηλαδή, έμεΐς οί πιστοί
γιορτάζουμε σήμερα τή νέκρωση τού
θανάτου, διότι ό θάνατος έχασε τήν
έξουσία έπί των άνθρώπων. Γιορτάζουμε τή συντριβή του Άδου καί τήν έναρξη
άλλης ζωής, αιώνιας καί άθάνατης.
Ό άγιος εύαγγελιστής Ιω άννης στό
ιερό Εύαγγέλιό του, στήν περικοπή πού
άναγινώσκεται τήν ήμέρα τού Πάσχα,
διακηρύττει ότι «έν αύτώ ζωή ήν» (Ιω.
α' 4). Αύτός, ό Θεάνθρωπος Κύριός
μας Ιησ ούς Χριστός, εΐναι ή πηγή τής
ζωής, ή αύτοζωή.
Χ αίρουν λοιπόν οί άνθρωποι. Χαί­
ρουν όμως καί οί Άγγελοι. «Χαράς τά
πάντα πεπλήρωται» καί στόν ούράνιο
άγγελικό κόσμο. Πανηγυρίζουν καί οί
Άγγελοι στόν ούρανό τήν Ανάσταση.
«Άνέστη Χριστός, καί χαίρουσιν Ά γγε­
λοι».
Άλλω στε οί Ά γγελοι έχουν καίριο ρό­
λο στήν Ανάσταση τού Χριστού. Ά γγε­
λος «άπεκύλισε τόν λίθον άπό τής θύ-

ρας» τού μνημείου (Ματθ. κη' [28] 2).
Αγγέλους δύο θεωρεί στόν Τάφο τού
Κυρίου ή Μ υροφόρος Μαρία ή Μαγδαληνή, «έν λευκοΐς καθεζομένους» (Ιω.
κ' [20] 12).
Χ αίρουν οί Άγγελοι γιά τήν Ανάσταση,
γιατί καρπός τής Άναστάσεω ς τού Σωτήρος Χριστού εΐναι ή σωτηρία τώ ν άν­
θρώπων. Στή Γέννηση τού Σωτήρος
Χριστού οί Άγγελοι έψαλαν τόν χαρμό­
συνο ύμνο: «Δόξα έν ύψίστοις Θεώ καί
έπί γής ειρήνη, έν άνθρώποις εύδοκία».
Δόξασαν τόν Θεό, διότι γεννήθηκε ό
Σωτήρας καί Λυτρω τής τών άνθρώπων.
Τώρα μέ τήν Ανάστασή Του εύφραίνονται καί χαίρονται, διότι ολοκληρώνεται
τό έργο αύτό τής σωτηρίας.
Χαίρονται οί άνθρωποι, χαίρονται καί
οί Ά γγελοι. Χαίρεται όμως καί άγάλλεται
καί αύτή ή κτίση. Καί ή κτίση άγάλλεται
καί εύφραίνεται, «ότι Χριστός Άνέστη».
’Εφόσον μέ τήν άμαρτία τών άνθρώπων
ή κτίση ύποδουλώθηκε στή φθορά, τώ ­
ρα χαίρει, διότι περιμένει καί τή δική της
άνάσταση, τήν άνακαίνισή της. «Και­
νούς ούρανούς καί γήν καινήν κατά τό
έπάγγελμα αύτοΰ προσδοκώμεν» (Β Πέτρ. γ' 13). «Νυν πάντα πεπλήρωται
φωτός, ούρανός τε καί γή καί τά κατα­
χθόνια». Κατά τή σημερινή ήμέρα τής
Άναστάσεως ολόκληρο τό σύμπαν γέ­
μισε άπό τό φώς τού άναστάντος Χ ρι­
στού, καί ό ούρανός καί ή γή καί όΆ δης.
Ό λη ή δημιουργία άς πανηγυρίζει τήν
Άνάσταση τού Χριστού. Ό Άναστάς
πλέον «βασιλεύει ούρανίων, έπιγείων
καί καταχθονίων».
Ά ς γίνουμε λοιπόν λαμπροί καί νά
άκτινοβολούμε όλοι οί πιστοί χαρούμε­
νοι τό φώς τής Άναστάσεως. «Χαράς τά
πάντα πεπλήρωται»!

Βασιλίσκου μάρτυρος
Ήχος γ ' -'Εωθινόν Ε'

ΠΑΡΑΛβΙΓΜ ΑΤ Λ
ΠΟΥ 6Μ ΠΜ 60ΥΜ
1. Z u jv T c tv n . α .ιτ ό δ 'ε

Μέ χαρά καί ικανοποίηση
έβλεπε ό άπόστολος Πέτρος
ότι οί Χριστιανοί πληθύνονταν
όχι μόνο στά Ιεροσόλυμα άλλά
καί στις γύρω περιοχές. Γι’
αύτό καί άρχισε νά περιοδεύει
τις πόλεις καί τά χωριά της Ίουδαίας, όπου άναπτύσσονταν οί
τοπικές ’Εκκλησίες.
Έ τσι πέρασε κάποτε κι άπό
τή Λύδδα, όπου ύπήρχαν άρκετοί Χριστιανοί. Έκεΐ συνάντη­
σε έναν πιστό Χριστιανό, τόν
Αίνέα, πού ήταν κατάκοιτος.
Ό άνθρωπος αύτός άπό τότε
πού άρρώστησε δέν μπορούσε
νά σταθεί, ούτε νά περπατή­
σει. Ή δη είχαν περάσει όκτώ
χρόνια καί κανείς δέν τού έδινε
έλπίδες θεραπείας.
Κι όμως ό άπόστολος Πέτρος
τού βρήκε τόν πλέον κατάλ­
ληλο γιατρό. Τόν μόνο Ιατρό
των ψυχών καί των σωμάτων,
Κύριο Ίησοϋ Χριστό. Πλησίασε
λοιπόν τόν παράλυτο καί τού
εΐπε:
-«Α ίνέα, ίάταί σε Ιησούς ό

Κ υ ρ ια κ ή 2 2 Μ α ϊο υ
(Τοΰ Π αραλύτου)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Πράξ. θ' 32-42
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Ίωάν. ε' 1-15

X ι> τα ΐς ήμέραις έκείυαις έγέυετο Πέτρου διερ- χόμευου διά πάυτωυ κατελδεΐυ καί π ρ ο ς τούς
α γίους τούς κατοικουυτας Λύδδαυ. εύρε δε έκει
άυδρωπόυ π υ α Αίυέαυ όυόματι, έξ έτώυ όκτώ κατακείμευου έπί κραθάττω, ό ς ηυ παραΛεΛυμέυος.
καί είπευ αύτω ό Πέτρος’ Αίυέα, ίάταί σε Ίησοϋς ό
Χ ριστός’ άυάστηδι καί στρώσου σεαυτώ. καί εύδέως άυέστη. καί είδου αύτόυ πάυτες οί κατοικοϋυτες Λύδδαυ καί του Σάρωυα, οϊτιυες έπέστρεψαυ
έπί του Κύριου. Έυ Ίό π π η δέ τ ις ηυ μαθήτρια όυόματι Ταβιδά, η διερμηυευομέυη Λέγεται Δ ορκάς’
αύτη ηυ π λ ή ρ η ς άγαδώυ έργωυ καί έΛεημοσυυώυ
ώυ έποίει. έγέυετο δέ έυ ταΤς ήμέραις έκείυαις άσδευήσασαυ αύτήυ άποδαυείυ’ Λούσαυτες δέ αύτήυ έ8ηκαυ έυ ύπερώω. έγγύς δέ ούσης Λύδδης τη Ίό π ­
πη οί μαδηταί άκούσαυτες ότι Πέτρος έστίυ έυ αύτή, άπέστειΑαυ δύο άυδρας π ρ ο ς αύτόυ παρακαΛοϋυτες μη όκυήσαι διελδεΤυ έως αύτώυ. άυαστάς
δέ Πέτρος συυήλδευ αύτοίς’ δυ παραγευόμευου άυήγαγου εις το ύπερωου, καί παρέστησαυ αύτω πάσαι αί χήραι κΛαίουσαι καί έπιδεικυύμευαι χιτώ υας
καί ίμάτια όσα έποίει μετ’ αύτώυ οΰσα ή Δορκάς.
έκβαΛώυ δέ έξω π ά υ τα ς ό Πέτρος 8είς τά γόυατα
προσηύξατο, καί έπιστρέφας π ρ ο ς τό σώμα είπε’
Τα6ι8ά, άυάστηδι. ή δέ ήυοιξε τούς όφδαλμούς
αύτής, καί ίδοϋσα του Πέτρου άυεκάδισε. δούς δέ
αύτη χείρα άυέστησευ αύτήυ, φ ω υήσας δέ τούς
άγιους καί τ ά ς χ ή ρ α ς παρέστησευ αύτήυ ζώσαυ.
γυωστόυ δέ έγέυετο κα8’ δ λ η ς τη ς Ίόπ π η ς, καί
πολλοί έπίστευσαυ έπί του Κύριου.

220
Χριστός»· Αίνέα, αύτή τήν ώρα ό ’Ιησοΰς
Χριστός σέ θεραπεύει. Σήκω καί
στρώσε μόνος σου τό κρεβάτι σου.
Αμέσως ό Αίνέας σηκώθηκε όρ­
θιος κι έκανε άκριβώς 5,τι του ειπε
ό άγιος Απόστολος! ’Έκπληκτοι τόν
είδαν όλοι όσοι ήταν παρόντες. Τόν
είδαν καί όλοι οί κάτοικοι τήςΛύδδας
καί τής εύρύτερης περιοχής του
Σάρωνα καθώς κυκλοφορούσε
πλέον άνάμεσά τους- κι έτσι
πολλοί ήταν αύτοί πού πίστευ­
αν στό Χριστό καί βαπτίζονταν
Χριστιανοί.
Ποιός τό περίμενε αύτό τό
θαύμα; Ποιός μπορούσε νά πι­
στέψει ότι ό παράλυτος Αίνέας
θά στεκόταν πάλι στά πόδια
του;... 'Η μακροχρόνια άσθένειά
του είχε έξανεμίσει κάθε έλπίδα.
Αλλά αύτή είναι ή δύναμη τού Χριστού!
Ανατρέπει άκόμη καί τις δυσκολότερες
καταστάσεις. Δίνει λύση στά άδιέξοδα.
Θεραπεύει τις πλέον άνίατες άσθένειες.
Καί τό σπουδαιότερο: άνορθώνει τόν
άνθρωπο πού έχει παραλύσει άπό τήν
άμαρτία καί τού δίνει θάρρος καί έλπίδα
στόν καθημερινό του άγώνα, χαρίζοντάς
του νέα, άναγεννημένη ζωή.
Δέν ύπάρχει άρρώστια πού νά μήν
μπορεί νά τή θεραπεύσει ό Χριστός. Δέν
ύπάρχει πάθος πού νά μήν μπορεί νά
νικηθεί μέ τή δύναμή Του. Κι άπόδειξη
γ ι’ αύτό εΐναι οί άναρίθμητες περιπτώ­
σεις τών άσθενών οί όποιοι γιατρεύτη­
καν πέρα άπό κάθε προσδοκία ή καί
τών άνθρώπων πού ζοΰσαν βουτηγμέ­
νοι στήν άμαρτία, άλλά μέ τή χάρη τού
Θεού μετανόησαν κι άλλαξαν ριζικά τρό­
πο ζωής.
Ά ς μήν άπελπιζόμαστε, λοιπόν! Γύρω
μας ύπάρχουν πολλά παραδείγματα
πού μάς ένθαρρύνουν, γιά νά άντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες τής ζωής. Καί

Α ριθ. 2133, 15 Μ α ϊο υ 2016

m

E
iM

ή συνέχεια τής άποστολικής περικοπής
μάς προσφέρει ένα τέτοιο παράδειγμα.
2. Α ν τ ά ξ ι ο ι τ ο υ ο ν ό μ α τ ο ς μ α ς
Κοντά στή Λύδδα όπου βρισκόταν
ό άπόστολος Πέτρος, ήταν μιά παρα­
θαλάσσια πόλη, ή Ίόππη. Έκεΐ ζοϋσε
μιά φλογερή Χριστιανή, ή Ταβιθά, τής
όποιας τό όνομα στά έλληνικά σημαί­
νει «Δορκάς», δηλαδή ζαρκάδι. Κι ήταν
στ’ άλήθεια Δορκάς, όνομα καί πράγμα!
Διότι σάν ζαρκάδι έτρεχε καί βοηθούσε
όποιον είχε άνάγκη. Αξεπέραστη στή δι­
ακονία καί τήν προσφορά άγάπης. «Πλή­
ρης άγαθών έργων καί έλεημοσυνών».
Τί κρίμα όμως! Άρρώστησε ξαφνικά
ή γυναίκα αύτή καί μέσα σέ λίγες μέρες
άπεβίωσε. Συγκλονισμένοι οί Χριστιανοί
τής Ίόππης ειδοποίησαν άμέσως τόν άπόστολο Πέτρο πού βρισκόταν στή γει­
τονική Λύδδα καί τόν παρακάλεσαν νά
έρθει κοντά τους. Καί πράγματι, ό συμ­
πονετικός Άπόστολος έσπευσε στήν
Ίόππη γιά νά συμπαρασταθεί στούς Χρι­
στιανούς.

i

Α ρ ιθ . 2133, 15 Μ α Ι ο υ 2016

Τούς βρήκε σ ’ ένα άνώγειο συγκεν­
τρωμένους γύρω άπό τό νεκρό σώμα
τής Ταβιθά. Τό θέαμα ήταν συγκινητικό.
Απαρηγόρητες οί χήρες έκλαιγαν μέ λυ­
γμούς κι έδειχναν τά ένδύματα πού έρα­
βε γι’ αύτές ή άκούραστη διακόνισσα τής
άγάπης. "Ολοι είχαν κάτι νά θυμηθούν
άπό τις πολλές καί ποικίλες έκδηλώσεις
τής σπλαχνικής καρδιάς της.
Συγκινημένος ό άπόστολος Πέτρος θέ­
λησε νά ζητήσει τήν άνωθεν βοήθεια. Γι’
αύτό καί παρακάλεσε όλους νά βγουν
έξω άπό τό δωμάτιο. Γονάτισε, προσευ­
χήθηκε θερμά καί γυρίζοντας πρός τό
άψυχο σώμα είπε:
-«Ταβιθά, άνάστηθι»! Αμέσως αύτή ά­
νοιξε τά μάτια της, είδε τόν Πέτρο, κι ένώ
ήταν ξαπλωμένη, άνασηκώθηκε καί κά­
θισε στό κρεβάτι της. Ό θείος Άπόστολος
έδωσε τό χέρι του καί τή σήκωσε όρθια.
Ύ στερα φώναξε τούς Χριστιανούς καί
μάλιστα τις χήρες καί τούς τήν παρουσί­
ασε ζωντανή.
Τό θαύμα αύτό άμέσως έγινε γνωστό
σ’ όλη τήν Ίόππη, καί πολλοί πίστεψαν
στόν Κύριο.
Ή Ταβιθά στάθηκε άφορμή νά γίνουν
πολλοί Χριστιανοί. ’Όχι μόνο μέ τό έντυπωσιακό γεγονός τής άναστάσεώς της,
άλλά καί μέ τήν όλη ζωή καί δράση της,
άφοϋ ύπήρξε πρωτοπόρος στά έργα τής
άγάπης, πρόθυμη καί άεικίνητη στό νά
συντρέχει τούς πάντες σέ κάθε άνάγκη.
Έ τσι τίμησε τό όνομα πού τής χάρισαν.
Σήμερα, έμεΐς οί βαπτισμένοι Χριστια­
νοί έχουμε τήν τιμή νά φέρουμε ονόματα
Αγίων, πού μάς έμπνέουν μέ τήν ένάρετη καί άγία ζωή τους. Είναι καλό λοιπόν
όλοι νά γνωρίζουμε τόν Άγιο μέ τόν ό­
ποιο μάς συνδέει τό όνομά μας, νά με­
λετούμε τόν βίο του καί νά άγωνιζόμαστε
νά τόν μιμούμαστε. Τό όνομά μας είναι
μία κλήση. Κλήση πού περιμένει τή δική
μας άνταπόκριση.
m

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Ο ΣΩΤΗΡ»
Χ ρ ισ τ ια ν ικ ή Λ

ο γ ο τ ε χ ν ία

Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα
(Μετάφρασις έκ τοϋ Γαλλικοϋ)

ΜΑΤΟΜΕΝΗ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ
(Η άγία Περπέτουα)

8 €

Η AIMAT ΟΠΟΤΙΣΤ ΟΣ ΦΥΤΕΙΑ
(Άπό τούς χρόνους των διωγμών)

2,50 €

Η ΝΕΑΡΑ ΣΙΒΗΡΙΑΝΗ

2,50 €

❖ * *
Ευσταθίου X. Μπάστα

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ
ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Ο ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΟΔΙΚΕΙΑ
ΤΟ ΡΟΥΜΠΙΝΙ
ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ
Η ΜΑΝΝΑ
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΙΝΑΚΕΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ
ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙ
ΟΙ ΔΥΟ ΞΕΝΩΝΕΣ
ΤΟ ΑΠΟΠΑΙΔΟ
ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ Η ΕΥΧΗ
ΥΠΝΟΣ ΒΑΘΥΣ...
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

5€
5€
5€
5€
5€
5€
5€
5
5


5€


5€
5€
5€
5

5€
5€

* * Φ
Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη

ΦΩΣ ΣΤΑ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ
ΗΤΑΝ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

5€

4€

Γιά ταχυδρομική άποστολή ό παραλή­
πτης έπιβαρύνεται μέ τά ανάλογα έξοδα.

Πριν ή
πεΟάνει...

Ε

ταν καλλονή. Κόρη του Φοίνικα καί
τής Τηλεψάσσας. Τήν άττήγαγε ό
.Δ ίας έμφανιζόμενος ώς ταύρος καί
άττέκτησε μαζί της τρία παιδιά: τόν Μίνωα, τόν Ραδάμανθυ καί τόν Σαρπηδόνα.
Αύτή είναι ή Εύρώπη. Ή Εύρώπη τοϋ
μύθου.
Κάποτε ό μύθος έγινε ιστορία, πρα­
γματικότητα, άλήθεια. Τήν Εύρώπη, τή
γηραιό Ήπειρο, τήν άγάπησε ό μόνος
άληθινός Θεός, ό Χριστός. Τόν άγάπησε
κα ί’Εκείνη. Τή βρήκε γριά, τήν έκανε καλ­
λονή. Αιώνες κράτησε αύτός ό δεσμός.
Καί στή διάρκειά του ή Εύρώπη γνώρισε
τή μεγαλύτερή της δόξα. Έ γινε ή χαρά
τού κόσμου, εύεργέτησε πλήθος έθνών
καί λαών.
Κάποια στιγμή ό σύνδεσμός της μέ τόν
Χριστό άρχισε νά χαλαρώνει. Ή Εύρώ­
πη πήρε τά μάτια της άπό τόν Χριστό καί
άρχισε νά κρυφοκοιτάζει τις χαρές, τή δό­
ξα καί τούς θησαυρούς τής γής. Κι όσο
άπομακρυνόταν άπό τόν Χριστό, τόσο
κολλούσε στή γή, ώσότου έγινε ένα μέ
αύτήν.
Έ τσι ή Εύρώπη κατάντησε σκιάχτρο.
Αύτή πού κάποτε έλαμπε άπό ομορφιά,
γέρασε πάλι άσχημα. Καί άπό εύλογία
έγινε κατάρα τοϋ κόσμου. Μέσα στήν

τρέλα τής άποστασίας της διέπραξε κά­
θε είδους άτιμία σέ βάρος των λαών τής
γής. Δυό φορές τόν περασμένο αιώνα
έπνιξε στό αίμα τόν πλανήτη.
Τώρα πιά ή Εύρώπη είναι χώμα. Κι­
νούμενο πτώμα. Πτώμα δίχως ψυχή. Ή
ψυχή τής Εύρώπης έχει άπό αιώνες πεθάνει. Τώρα πεθαίνει καί τό σώμα της.
Πεθαίνει ή Εύρώπη; Ή Εύρώπη σή­
μερα άποτελεΐ πόλο έλξεως γιά όλο τόν
κόσμο. Σήμερα έχει άποδυθεΐ στό πιό
φιλόδοξο πείραμα τής ιστορίας της. Βά­
ζει στήν άκρη τούς έθνικούς διχασμούς,
σχηματίζει ένιαΐο σύνολο μέ κοινές άρχές, κοινούς νόμους, πανίσχυρο κοινό
νόμισμα καί ολοένα καί περισσότερο ένισχυόμενη ένιαία κεντρική διοίκηση. Πώς
μπορεί αύτός ό δυναμικός σχηματισμός
νά πεθαίνει;
Κι όμως, πεθαίνει.
Αιώνες τώρα ό κακοήθης όγκος τοϋ
Παπισμού κατατρώγει τά σπλάχνα της.
Κάποια στιγμή τό άπαίσιο καρκίνωμα
έσπασε σέ πλήθος προτεσταντικά ογκί­
δια πού προσέβαλαν όλα τά ζωτικά της
όργανα. Νέκρωσαν τά νεφρά της, άχρήστευσαν τούς πνεύμονές της, χάλασαν
τή σκέψη της.
Δέν τή βλέπετε;
Οί νόμοι της δαιμονικοί, «νομιμοποι-

ή

:

οϋν» τις διαστροφές. Οί έττιθυμίες της
αισχρές. Τά προστάγματά της πρόστυχα.
Οί πράξεις της κολασμένες. 'Η έπιστήμη
της ύπηρετεΐ τό κακό, ή βιομηχανία της
άπεργάζεται τόν πόλεμο καί τήν κατα­
στροφή, οί θεσμοί της τήν ύποδούλωση
τών άνθρώπων.
Ό τα ν έγκατέλειψε τόν Χριστό, γέννη­
σε μιά κόρη πού τήν έγκατέστησε στήν
άλλη πλευρά τοϋ Ατλαντικού. Κι ή κόρη
πήρε τούς κακούς τρόπους τής διεφθαρ­
μένης μάνας. Τώρα μάνα καί κόρη συν­
αγωνίζονται στόν ίδιο δρόμο τού κακού,
άπομυζώντας τόν ιδρώτα καί τό αίμα τών
δυστυχισμένων τού κόσμου.
Μέχρι πότε; Δέν θά κρατήσει γιά πολύ
ή λύσσα τους. Ή δη ή Εύρώπη νιώθει
νά μπήγονται στις σάρκες της τά δόν­
τια τού θανάτου. Ορδές άλλόθρησκων
εισβάλλουν στό κορμί της, έτοιμάζουν τό
τέλος της, άντάξιο τής άποστασίας της. Ή
Εύρώπη πεθαίνει.
Δέν άκούτε;
Τί είναι αύτός ό άγριος θόρυβος μέ­
σα άπό τά σπλάχνα τής Εύρώπης; Δέν
εΐναι οί μηχανές τών έργοστασίων της.
Δέν είναι ό ήχος τών άεροπλάνων της.
Δέν εΐναι οί έκρήξεις τών όπλων καί τό

τράνταγμα τών πολεμικών μηχανών της.
Τί εΐναι;
Εΐναι ό έπιθανάτιος ρόγχος της. Τό
φριχτό ροχαλητό τού έπερχόμενου τέ­
λους της. Διότι ή Εύρώπη πεθαίνει. Ή
Εύρώπη βρίσκεται σχεδόν μέσα στόν
τάφο της. Σάπισε ή νεκρή ψυχή της. Βρί­
σκεται σέ προχωρημένη άποσύνθεση
τό πνεύμα της. Ό ζει άπαίσια. Ή δυσω­
δία της πνίγει τόν πλανήτη. Τώρα πιά ή
Εύρώπη φυτοζωεί. Βρίσκεται σέ κώμα
πνευματικό. Ή Εύρώπη άφήνει τήν τε­
λευταία πνοή της.
Θά πεθάνει;
Ά ς μήν πεθάνει - δέν πρέπει νά πεθάνει - ή Εύρώπη!
Πριν ή Εύρώπη πεθάνει, άς γίνει τό
θαύμα!
Στό όνομα τών άγίων Μαρτύρων πού
έχυσαν τό αίμα τους γιά τήν άγάπη τού
Χριστού, τρέξτε νά ξυπνήσετε τήν Εύρώ­
πη άπό τόν θανατηφόρο πνευματικό της
ύπνο. Θυμηθείτε τό αίμα της. Θυμηθείτε
τά λιοντάρια, τις τίγρεις τών Μαρτύρων,
τά σπασμένα τους κόκκαλα.
Θυμηθείτε! Δώστε της χέρι βοήθειας.
Πριν ή Εύρώπη πεθάνει γιά πάντα!

Εκδόσεις «Ο ΣΩ ΤΗΡ»
Νικ. Π . Βασιλειάδη
Ν

6

0

6 Ι Λ

( Ό

\ 0

\ \ Τ

ρ

ΐ ^

Τ Ο Σ Υ Γ Χ Ρ Ο Ν Ο ΠρΟ Σω ΠΘ ΙΟ
Τ Ο Υ λ Ν Τ ΙΧ ρ ίΣ Τ Ο γ
’Έκδοση δεύτερη
Ό άντίχριστος κτυπά καί σήμερα μέ τή νεοειδωλολατρία.
Τό βιβλίο αύτό άπαντά σέ όλες τις κατηγορίες τών νεοειδωλολατρών κατά τής ’Εκ­
κλησίας του Χριστού. ’Επισημαίνει ότι ή ειδωλολατρία εΐναι άπόλυτη μοιρολατρία. Οί
σελίδες του ύπενθυμίζουν τούς φοβερούς διωγμούς τών είδωλολατρών κατά τών
χριστιανών. Επιχειρούν μιά σέ βάθος άνατομία τής ειδωλολατρίας. 'Ιστορούν πώς ή
ειδωλολατρία ούσιαστικά αύτοκαταλύθηκε. Σελίδες 307. Τιμάται 8 €.

I

Γ1 Γ νεκρανάσταση του 'Εβραϊκού κράΜ
τους στις 15 Μάίου τού 1948, πού
J L περιγράψαμε στό προηγούμενο
άρθρο, δέν σήμανε καί τήν πλήρη πρα­
γματοποίηση τού προφητικού οράματος
τού 37ου κεφαλαίου τού Ιεζεκιήλ. Τά
σπαρμένα στήν πεδιάδα όλης τής γης

έλθέ...», θά ξεσηκώσει τή βίαιη πνοή τού
Πνεύματος, οί φλόγες τής Πεντηκοστής
θά σαρώσουν άπ’ άκρη σ ’ άκρη τήν άγία
Γή, καί τό άψυχο τώρα σώμα τού Ισραήλ
θά άναστηθεΐ πλημμυρισμένο άπό τήν
άναστάσιμη πνοή τού Πνεύματος.
Μέσα άπό τά κείμενα τής θείας Γραφής
καί τών θεοσόφων έρμηνευτών της τούς

κόκκαλα τού Εβραϊκού λαού συγκεντρώ­
θηκαν στή γή τών πατέρων τους. Απέκτη­
σαν σάρκα, νεύρα καί δέρμα, έγιναν δη­
λαδή ένα σώμα, κράτος. Ό μω ς τό σώμα
αύτό είναι άκόμη άψυχο. Δέν έχει πνεύμα.
Δέν έχει δηλαδή τό Πνεύμα τό Άγιο, τή
ζωογόνο χάρη τού άληθινοΰ Θεού. Ό πο­
λυβασανισμένος λαός, τραγικός καί άξιοσυμπάθητος, ό άλλοτε έκλεκτός λαός τού
Θεού, ό λαός τών μεγάλων Πατριαρχών,
τού Αβραάμ, τού ’Ισαάκ καί τού ’Ιακώβ, ό
λαός τού Δαβίδ καί τών Προφητών καί
όλων τών εύλογημένων προγόνων τού
Χριστού μένει ώς σύνολο έξω άπό τό γε­
γονός τής σωτηρίας, μακριά άπό τή λυ­
τρωτική χάρη τών ιερών Μυστηρίων τής
’Εκκλησίας.
Όμως δέν θά μείνει έτσι γιά πάντα. Ωρί­
μασε πιά ό καιρός. Κάποια στιγμή θά
έρθει ή εύλογημένη ώρα πού ή προφη­
τική φωνή- «έκ τών τεσσάρων πνευμάτων

λόγους, συμπεραίνεται πώς τό μεγάλο γε­
γονός τής νεκραναστάσεως τών Εβραίων
θά συμβεΐ στόν καιρό τού Αντίχριστου.
'Η σκοτεινή αύτή μορφή, βρωμερό άπόβρασμα τής κολάσεως, θά έλθει στόν κό­
σμο στό άποκορύφωμα μιάς περιόδου
άποστασίας άπό τήν άλήθεια τού Θεού
καί ολοκληρωτικής διαφθοράς. Θά έλθει,
όταν ό κόσμος θά έχει οδηγηθεί σέ τρο­
μερά άδιέξοδα καί θά βρίσκεται σέ κατά­
σταση άπελπισίας. Τό σατανικό «θηρίον», όπως ονομάζεται στήν Αποκάλυψη,
θά έμφανιστεΐ ώς σωτήρας τού κόσμου.
Άπό τούς Εβραίους μέν θά γίνει δεκτός
ώς ό άπό αιώνων άναμενόμενος Μεσσίας
τους, άπό δέ τούς κατ’ όνομα «χριστια­
νούς» τής έποχής, όπως λένε οί ιεροί
έρμηνευτές, ώς ό Χριστός έρχόμενος
δήθεν γιά τή Δευτέρα Παρουσία Του. Θά
πλανήσει όλα τά έθνη, όλους τούς λαούς.
Κι όταν πάρει τήν έξουσία στά χέρια του,

θά έπιβάλει έπί τριάμισι χρόνια - τόσο μό­
νο θά τόν άφήσει ό Θεός - τή φρικτότερη
τυραννία πού μπορεί νά φανταστεί άνθρώπινος νοϋς. Θά συνθλίψει όλη τή γή.
Τότε, κατά τούς έρμηνευτές, μέσα άπό
τήν άπαίσια έμπειρία τής άπάνθρωπης
έξουσίας τού Αντίχριστου, θά άναδυθεΐ
τό πνεύμα τής μεγάλης άλλαγής στόν κό­
σμο. Μόλις ό Κύριος τόν έξοντώσει μέ ένα
φύσημα τού στόματός Του - «τω πνεύματι τού στόματος αύτοΰ» (Β' Θεσ. β’ 8)
- κατακλυσμιαία μετάνοια θά πλημμυρί­
σει τόν πλανήτη. Έκεΐ δέ πού ή μετάνοια
θά ξεπεράσει κάθε όριο, θά είναι ό λαός
των 'Εβραίων. Ή γή τού Ισραήλ θά πνι­
γεί στό κλάμα τής μετανοίας. Ό προφήτης
Ζαχαρίας περιγράφει παραστατικότατα
τόν σπαρακτικό αύτό θρήνο. Παρουσιά­
ζει τόν Θεό νά λέει: ’Εκείνη τήν έποχή θά
έκχύσω στό βασιλικό οίκο τού Δαβίδ καί
τούς κατοίκους τής Ιερουσαλήμ «πνεύμα
χάριτος καί οίκτιρμοΰ». Καί θά στρέψουν
πρός ’Εμένα τό βλέμμα τους μετανοημένοι «άνθ’ ών κατωρχήσαντο», γιά όσα
μέ χλεύασαν. Καί κόψονται έπ’ αύτόν κο­
πετόν, ώς έπί άγαπητψ»· θά θρηνήσουν
σπαρακτικά γι’ Αύτόν, τόν Μεσσία, όπως
γίνεται θρήνος στό θάνατο άγαπημένου
παιδιού. «Καί όδυνηθήσονται οδύνην ώς
έπί τω πρωτοτόκω»· θά πονέσουν φρι­
χτά, όπως πονούν οί γονείς γιά τόν θάνα­
το πρωτότοκου παιδιού. Κατά τήν ήμέρα
έκείνη «μεγαλυνθήσεται ό κοπετός έν Ιε­
ρουσαλήμ», θά άκούγεται ό σπαραγμός
σάν τις τσεκουριές των ξυλοκόπων πού
κόβουν ροδιές στήν πεδιάδα, «ώς κοπε­
τός ροώνος». Θά θρηνήσει όλη ή χώρα
τή ς’Ιουδαίας «κατά φυλάς φυλάς». «Φυλή
ο’ίκου Δαυΐδ καθ’ έαυτήν καί αί γυναίκες
αύτών καθ’ έαυτάς, φυλή ο’ίκου Νάθαν
(τοϋ γιοΰ τοϋ Δαβίδ) καθ’ έαυτήν καί αί
γυναίκες αύτών καθ’ έαυτάς, φυλή ο’ίκου
Λευΐ καθ’ έαυτήν καί αί γυναίκες αύτών
καθ’ έαυτάς, φυλή τοϋ Συμεών καθ’ έαυ­

τήν καί αί γυναίκες αύτών καθ’ έαυτάς».
Καί όλες οί ύπόλοιπες φυλές, «φυλή καθ’
έαυτήν καί αί γυναίκες αύτών καθ’ έαυ­
τάς» (Ζαχ. ιβ' [12] 10-14).
Άνδρες, γυναίκες, κάθε φυλή χωριστά
καί όλοι μαζί θά θρηνούν «ώς έπί άγαπητώ», όπως θρηνεί κάποιος τό πιό άγαπητό του πρόσωπο. ’Επιτέλους ό τρα­
γικός αύτός λαός θά συνειδητοποιήσει
τό φριχτό έγκλημά του, θά καταλάβει ότι
άνέβασε στό Σταυρό καί θανάτωσε Αύτόν
πού μέ τόση λαχτάρα πρόσμενε αιώνες
καί χιλιετίες.
Τό Πνεύμα τοϋ Θεού, Πνεύμα αιώνιας
ζωής, θά φυσήξει άπό τις τέσσερις γω­
νιές τής γής καί θά δώσει ζωή στό σήμε­
ρα άψυχο σώμα τοϋ 'Εβραϊκού λαού. Θά
γίνει δεύτερη Πεντηκοστή. Νεκρανάστα­
ση! Μέ νεκρανάσταση τήν παρομοιάζει ό
άπόστολος Παύλος στήν πρός Ρωμαίους
έπιστολή του: «Εί γάρ ή άποβολή αύτών
καταλλαγή κόσμου, τίς ή πρόσληψις εί
μή ζωή έκ νεκρών;»· άν ή άποβολή καί
άποδοκιμασία τών 'Εβραίων έγινε αιτία νά
συνδιαλλαγεΐ ό ύπόλοιπος κόσμος μέ τόν
Θεό, τί άλλο θά είναι ή πρόσληψή τους
στήν πίστη παρά ζωή όλων καί άνάσταση
πνευματική έκ νεκρών; (Ρωμ. ια’ [11] 15).
Καί όπως σημειώνει στό Υπόμνημά του
ό καθηγητής Παν. Τρεμπέλας: «Ή έπιστροφή τοϋ ’Ισραήλ θά σημάνη καί τήν
έπιστροφήν ολοκλήρου τής άνθρωπότητος· μεγάλη άφύπνισις πνευματικής ζω­
ής θά έπέλθη καθ’ άπαντα τόν κόσμον»
(Υπόμνημα εις τάς Έπιστολάς τής Κ. Δια­
θήκης, τόμ. Α \ σελ. 168).
Τότε τό προφητικό όραμα τού ’Ιεζε­
κιήλ θά γίνει εύλογημένη πραγματικότη­
τα. Θά είναι ό θρίαμβος τού Εύαγγελίου.
'Η παγχαρμόσυνη περίοδος τής μεγάλης
άλλαγής κατά τήν όποία ό Σταυρός τής
’Ο ρθοδοξίας θά λάμψει άπό τό ένα μέχρι
τό άλλο άκρο τής γής!

C A διάβολος χρησιμοποιεί πολλούς
τρόπους, πολλά μέσα, πολλά όπλα
γιά νά έξουσιάζει τούς άνθρώπους.
Τό ισχυρότερο άπό όλα τά όπλα του
εΐναι ή άπελπισία. Άπελπισία είναι ή
ύπερβολική λύπη, ή άπογοήτευση, ή
άπόγνωση.
’Ίσως νά ρωτήσει κανείς: Καλό πράγμα
δέν εΐναι τό νά λυπούμαστε γιά τις άμαρτίες πού κάνουμε; Καλό πράγμα είναι,
διότι ή άμαρτία γεννά λύπη καί ή λύπη
μετάνοια. «Ή κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν
εις σωτηρίαν άμεταμέλητον κατεργάζε­
ται» (Β' Κορ. ζ' 10). Ή λύπη πού εΐναι
σύμφωνη μέ τό θέλημα του Θεού έχει ώς
άποτέλεσμα τή μετάνοια, πού όδηγεΐ
στή σωτηρία.
Άλλά στή μετάνοια όδηγεΐ μόνο ή κατά
Θεόν λύπη. Ή ύπερβολική λύπη δέν
εΐναι λύπη κατά Θεόν, άλλά άκραία

έκδήλωση του πληγωμένου έγωισμοΰ
μας. Ή ύπερβολική λύπη δίνει πλεονε­
κτήματα στό σατανά. Γίνεται στά χέρια
του ισχυρότατο όπλο γιά νά μάς έμποδίζει νά μετανοήσουμε. Ή «ύπερβολή λύ­
πης» δέν όδηγεΐ στή μετάνοια, άλλά
στήν άπελπισία καί τήν άπόγνωση.
Ό Θεός θέλει τή σωτηρία μας καί κάνει
τά πάντα γιά νά μάς σώσει. Ό διάβολος
δέν θέλει τή σωτηρία μας καί κάνει τά
άκριβώς άντίθετα γιά νά μάς κολάσει.
Ό τα ν πρόκειται νά διαπράξουμε τήν άμαρτία, μάς ψιθυρίζει: Δέν είναι τίποτε
αύτό. Κάνετε έλεύθερα ό,τι θέλετε. Ό λ α
έπιτρέπονται. Ό τα ν όμως διαπράξουμε
τήν άμαρτία, άλλάζει τακτική καί μάς ψι­
θυρίζει: Εΐναι πάρα πολύ βαρύ τό άμάρτημα πού έκανες. Δέν ύπάρχει γιά σένα
έλπίδα σωτηρίας.
Οί πιό πολλοί Χριστιανοί γνωρίζουν
τήν πανουργία τού σατανά καί προφυλάσσονται. Άλλά ύπάρχουν καί κάποιοι
πού κυριεύονται άπό λύπη μεγάλη, ή

όττοία τούς ρίχνει στην άβυσσο τής άπογνώσεως. Ή υπερβολική λύπη, όταν
μάς πλήξει σφοδρώς, κατορθώνει νά
εξαφανίζει όλη τή δύναμη τής ψυχής,
σημειώνει ό ιερός Χρυσόστομος. «Εϊωθε
γάρ ή τής λύπης ύπερβολή, όταν ήμΐν
έπισκήψη σφοδρότερον, άπασαν περιτρώγειν τής ψυχής τήν ϊσχύν» («Περί
κατανύξεως Λόγος Β'», PG 47, 417).
Συνηθίζει ή ύπερβολική λύπη νά άδυνατίζει πολύ τή δύναμη τής ψυχής.
Ώ σ τε λοιπόν ή απελπισία είναι κατ’
έξοχήν έργο δαιμονικό. Είναι τό ισχυρό­
τερο όπλο τού διαβόλου. «Ούδέν ούτως
ισχυρόν όπλον τώ διαβόλω, ώς άπόγνωσις- διά τούτο ούχ ούτως αύτόν εύφραίνομεν άμαρτάνοντες, ώς άπογινώσκοντες». Δέν έχει κανένα δυνατότερο
όπλο ό διάβολος άπό τήν άπελπισία. ΓΓ
αύτό δέν χαίρεται τόσο πολύ όταν άμαρτάνουμε, όσο όταν άπελπιζόμαστε, ση­
μειώνει πάλι ό ιερός Χρυσόστομος στόν
πρώτο λόγο του «Περί μετανοίας» (PG
49, 280).
Πόσο πλάνος εΐναι ό διάβολος, πού
πλανά τήν οικουμένη! Τί άσύστολο ψέ­
μα χρησιμοποιεί, όταν μάς ψιθυρίζει ότι
«δέν ύπάρχει γιά μάς έλπίδα σωτηρίας».
Έλπίδα σωτηρίας ύπάρχει γιά όλους
άνεξαιρέτως τούς άνθρώπους. Διότι γιά
όλους τούς άνθρώπους σταυρώθηκε ό
Χριστός. Έ χυσε τό τίμιο Αίμα Του «ύπέρ
τής τού κόσμου ζωής καί σωτηρίας».
«Ού τοσοϋτον ήμεΐς έξημάρτομεν, όσον
έκεΐνος δικαίως έπράξατο», λέει ό άγιος
Κύριλλος Ιεροσολύμων στήν τρίτη Κατή­
χησή του. Ό Χριστός έπάνω στό Σταυρό
ύπέμεινε πολύ περισσότερα παθήματα
άπ’ όσα έπρεπε, γιά νά σώσει έμάς πού
άμαρτήσαμε. «Πλείω ών όφείλομεν ό
Χριστός άπέτισε- τοσούτω δέ πλείω όσψ
άμετρον πέλαγος πρός μικρόν ϋδατος
σταγόνα παραβαλλόμενον», γράφει ό
ιερός Χρυσόστομος στή 10η ομιλία του

στήν πρός Ρωμαίους έπιστολή. Περισ­
σότερα άπ’ όσα χρωστούσαμε πλήρωσε
ό Χριστός. Καί τόσο περισσότερα, όσο
εΐναι άν συγκριθεΐ μιά σταγόνα νερού μέ
τό άπέραντο πέλαγος. Τί εΐναι μία στα­
γόνα νερού μπροστά στά ϋδατα τού
ώκεανοΰ; Τό παράδειγμα πού χρησιμο­
ποιεί ό χρυσορρήμων Πατήρ εΐναι ώραιότατο, άλλά καί πάλι ύπολείπεται τής
πραγματικότητας. Διότι ό ώκεανός έχει
όρια, ένώ ή εύσπλαχνία τού Θεού δέν
έχει όρια. Ό Χριστός μέ τή σταυρική θυ­
σία Του γίνεται «ίλασμός περί τών άμαρτιών ήμών, ού περί τών ήμετέρων δέ
μόνον, άλλά καί περί όλου του κόσμου»
(Α' Ίω. β' 2). Θυσιάστηκε, ώστε μέ τό
Αίμα Του νά συγχωρηθοΰν ένώπιον τού
Θεού οί άμαρτίες μας- καί όχι μόνο οί
δικές μας άμαρτίες, άλλά καί οί άμαρτίες
όλου τού κόσμου. Υ π άρχει λοιπόν έλπί­
δα σωτηρίας γιά όλους τούς άμαρτωλούς.
Ή παραβολή τού Ασώτου αύτήν άκριβώς τήν άλήθεια τονίζει: Αρπάζει
τούς άμαρτωλούς άπό τό χείλος τής άπογνώσεως καί τούς ρίχνει στήν άνοικτή
άγκάλη τού Θεού Πατέρα. Μάς θυμίζει
ότι ύπάρχει «φιλάνθρωπος Πατέρας καί
Θεός», ό Ό ποιος περιμένει τήν «καλλίστην έπιστροφήν» μας. Άρκεΐ έμεΐς νά
μήν άπελπιζόμαστε γιά τή σωτηρία μας,
άλλά νά μετανοούμε είλικρινώς γιά τις
άμαρτίες μας καί νά είμαστε άπολύτως
βέβαιοι ότι ό Ούράνιος Πατέρας θά διανοίγει «άγκάλας πατρικός», θά μάς άποκαθιστά πλήρως στή θέση τού υιού
καί θά μάς χαρίζει πάλιν «τής οικείας
δόξης τά γνωρίσματα». Γιά νά ζοϋμε
στόν κόσμο τής διαφθοράς καί τής άποστασίας ώς πριγκιπόπουλα τού ούρανοϋ καί ώς πολίτες τής Βασιλείας τού
Θεού, άπολαμβάνοντας τούς άγλαούς
καρπούς τής μετανοίας καί Έξομολογήσεως στούς αιώνες τών αιώνων.
m

Airc/iegcocm. τ ϊ ς ' 6 \\ ά Α α .ς
Τό ότι έπιχειρεΐται έδώ καί καιρό συ­
στηματική άποϊέρωση τής χώρας μας, τό
άντιλαμβανόμαστε όλοι. Άλλωστε ή όλη
στάση των άρχόντων μας, έδώ καί χρό­
νια, άττέναντι στήν ’Εκκλησία, όχι ώς άπλό
θεσμό καί οργανισμό, άλλ’ ώς ’Ορθόδοξη
πίστη, φρόνημα καί βίωμα έν Χριστώ Ίησοΰ είναι σαφής. Οί άπαγορεύσεις εισόδου
τών πνευματικών στά σχολεία, ή κατάργη­
ση του μαθήματος τών Θρησκευτικών ώς
ομολογιακού, ή νομιμοποίηση τών έκτρώσεων, τοΰ γάμου τών ομοφυλοφίλων κλπ.,
δηλαδή ένέργειες τελείως άντίθετες πρός
τήν πίστη, τό ήθος, τό φρόνημα καί τήν
ιστορία τοΰ λαοΰ μας, άποδεικνύουν πέ­
ραν πάσης άμφιβολίας τούς σκοπούς τών
άρχόντων μας. Τελευταία ήρθαν καί δύο
άλλα γεγονότα, πού είδαν τό φως τής δη­
μοσιότητας. Τά άντιγράφουμε άπό τόν ήμερήσιο Τύπο.
«Τό πρώτο είναι ή άπό τήν 1η Απριλίου
κατάργηση τής Κυριακής Προσευχής, δη­
λαδή τοϋ "Πάτερ ήμών...” , στις 7 τό πρωί
καί στήν έναρξη τοΰ προγράμματος τοΰ
Τρίτου Προγράμματος τής ΕΡΑ. Έως τις
31 Μαρτίου ένα παιδί έλεγε πολύ όμορφα
τήν προσευχή καί άκολουθοϋσαν άπό χο­
ρωδία οί πρώτοι τέσσερεις στίχοι τοϋ ’Εθνι­
κού μας Ύμνου. Τώρα έμεινε μόνο ή χο­
ρωδία καί ό ’Εθνικός Ύμνος» («Εστία» 74-2016).
«Προφανώς», όπως σημειώνει ή έφημερίδα πού δημοσίευσε τήν άνωτέρω εί­
δηση, «ή προσευχή δέν ταιριάζει στούς
σημερινούς ύπευθύνους τής ΕΡΑ». Καί
προσθέτει ή έφημερίδα τούτο τό χαρα­

κτηριστικό: «Ό άείμνηστος Γιώργος Τσα­
γκάρης, ώς διευθυντής τοΰ Τρίτου Προ­
γράμματος (1994-2002), είχε καθιερώσει
τό "Πάτερ ήμών...” καί τόν ’Εθνικό μας
Ύμνο μέ τόν τρόπο πού άκουγόταν έως
τις 31 Μαρτίου στήν έναρξη τοΰ προγράμ­
ματος. Σέ συζήτηση πού είχα μαζί του γιά
τή συγκεκριμένη του έπιλογή», σημειώνει
ό συντάκτης τής έφημερίδας πού άναφέρει τήν είδηση, «μοϋ είχε έξηγήσει ότι τό
Τρίτο Πρόγραμμα διδάσκει πολιτισμό, καί
αύτός στήν Ελλάδα είναι συνυφασμένος
μέ τό Έθνος καί τήν Εκκλησία. Ό Τσαγκά­
ρης έβλεπε τά 3-4 λεπτά, πού ή προσευχή
καί ό Ύμνος διαρκοϋσαν στό 24ωρο πρό­
γραμμα τοΰ Τρίτου, τό συμβολικό μήνυμα
τοΰ πολιτισμού μας, μήνυμα πού είναι δι­
αχρονικό καί ύπεράνω κομμάτων, σάν τή
Σημαία μας».
Καί τώρα τό δεύτερο περιστατικό: «Στις
έπετείους τών Εθνικών Εορτών, μία ώρα
πριν άπό τήν άποχώρηση τών ύπαλλήλων, λόγω λήξης τοΰ ώραρίου έργασίας τους, ήταν καθιερωμένο δικαστές καί
ύπάλληλοι νά συγκεντρώνονται στήν αί­
θουσα πολλαπλών χρήσεων, πού διαθέ­
τει τό Δικαστήριο, κάποιος νά έκφωνεί ένα
ιστορικό - θρησκευτικό κείμενο σχετικό μέ
τήν έορτή, καί μετά έψαλλαν όλοι μαζί τόν
Εθνικό Ύμνο καί άποχωροϋσαν. Στήν περυσινή έπέτειο τής 28ης ’Οκτωβρίου, καί μέ
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ή καθιερωμέ­
νη έορτή δέν πραγματοποιήθηκε. Σέ τηλε­
φώνημα πού έγινε στήν Γενική Επίτροπο
τής Επικράτειας τών τακτικών Διοικητικών
Δικαστηρίων, έκείνη δικαιολόγησε τήν κα­
τάσταση λέγοντας ότι οί δικαστές ήσαν
πολύ άπασχολημένοι καί δέν είχαν χρό­
νο νά έτοιμάσουν τή σχετική ομιλία... Τής
έλέχθη ότι θά μπορούσε νά άναλάβει τήν
ομιλία ένας διοικητικός ύπάλληλος, άλλά

έκείνη δέν απάντησε. Πρό ήμερων ή έπέτειος της 25ης Μαρτίου πέρασε χωρίς καμμία μνεία του ιστορικού γεγονότος, σάν μιά
κοινή ήμέρα...» («Εστία», ό.π.).
Καί τά δύο αύτά πρόσφατα γεγονότα,
πού έρχονται νά προστεθούν σέ όσα άναφέραμε προηγουμένως, φανερώνουν στα­
θερή προσπάθεια άποδομήσεως τής θρη­
σκευτικής καί έθνικής παραδόσεως τού
έθνους μας. Μιά θλιβερή προσπάθεια πού
θυμίζει τά λόγια τού άθάνατου Μακρυγιάννη, πού έγραψε στά «Απομνημονεύματά»
του: «Άπό τούς τοιούτους λαϊκούς, στρα­
τιωτικούς καί πολιτικούς, άφοϋ χύσαμεν
ποταμούς αϊματα, κιντυνεύομεν νά χάσωμεν καί τήν πατρίδα μας καί τήν θρησκείαν
μας»!...
Ή Μονη. Ό σ ι ο υ Γ ρ η γ ο ρ ί ο υ
y ic i τ η ν Μ ε γ ά λ η . Ο ύ ν ο ά ο

Μέ σημαντικότατο ομολογιακό κείμενό
της ή Ιερά Μονή Όσίου Γρηγορίου τού Αγί­
ου Όρους άπευθύνεται πρός τούς Μητρο­
πολίτες τής ’Εκκλησίας τής 'Ελλάδος κατα­
θέτοντας τις σκέψεις της πάνω στά θέμα­
τα τής Μεγάλης Συνόδου. Τό κείμενο τής
Ίεράς Μονής είναι έκτενές καί πλήρως κα­
τοχυρωμένο. Στό σύντομο έδώ σχόλιό μας
θά μεταφέρουμε μόνο λίγα άποσπάσματα
άπό τις παρατηρήσεις του πάνω στό καί­
ριο ζήτημα τών σχέσεων τής ’Ορθοδοξίας
πρός τόν ύπόλοιπο χριστιανικό κόσμο.
Πρωτίστως τονίζεται τό γεγονός ότι «τό
κείμενο αύτό (σημ. τό προσυμφωνημένο
γιά τις σχέσεις μέ τόν ύπόλοιπο χριστιανικό
κόσμο) φαίνεται ότι συντάχθηκε μέ κάποια
μονομέρεια. Άποτυπώνει τήν μία πλευρά
τών πραγμάτων. Περιγράφει τις σχέσεις
τή ς’Ορθοδόξου ’Εκκλησίας μέ τόν έτερόδοξο χριστιανικό κόσμο άπό τήν σκοπιά έκείνων τών φορέων πού τις διεκπεραίωσαν
κατά τά πενήντα τελευταία χρόνια.
Όμως στήν ’Εκκλησία ύπάρχει καί άλλη
θεολογική άποψις τών διαχριστιανικών
σχέσεων. Πανορθοδόξως καταξιωμένοι

άρχιερεΐς, κληρικοί, μοναχοί, θεολόγοι
(πανεπιστημιακοί καί μή), τό Άγιον Όρος
καί ό άπλός λαός - όνάμεσά τους καί άγιασμένοι άνθρωποι - έχουν έκφράσει έμπεριστατωμένα τις ισχυρές έπιφυλάξεις τους
γιά τήν μορφή τών σχέσεων μέ τούς έτεροδόξους πού διατυπώνεται στό έν σχεδίω
κείμενο, καί γιά τήν θεολογία πού ύπόκειται
αύτών τών σχέσεων. Σύμφωνα μέ αύτή τήν
άποψι, πού πιστεύουμε ότι έκφράζει τήν
Πίστι τών Προφητών, Αποστόλων καί Πα­
τέρων, τό ώς άνω σχέδιο κειμένου π ρέ­
πει νά ξαναγραφη, γιά νά έκφράση αύτή
τήν Πίστι».
Στή συνέχεια ξεκαθαρίζεται τό ζήτημα τής
αύτοσυνειδησίας τής ’Ορθοδοξίας ώς τής
Μιας, Αγίας, Καθολικής καί Άποστολικής
’Εκκλησίας καί τονίζεται ότι τό προσυμφω­
νημένο κείμενο «άναφέρεται στις σχέσεις
τής ’Ορθοδόξου Εκκλησίας πρός τόν ύπόλοιπο χριστιανικό κόσμο. Γι’ αύτό πρέπει
νά σημειώνεται σέ τί διαφέρει ή ’Ο ρθόδοξος
’Εκκλησία άπό αύτόν. Νά λέγεται δηλαδή ότι
οί έκκλησίες καί ομολογίες τού έτερόδοξου
Χριστιανισμού δέν έχουν τούς χαρακτήρες
τής Μιας Αγίας Καθολικής καί Άποστολικής
’Εκκλησίας, έστω καί άν αύτές πιστεύουν
γιά τόν έαυτό τους ότι τούς έχουν. Ή ένότης, ή άγιότης, ή καθολικότης καί ή άποστολικότης είναι άποκλειστικά ιδιώματα τής
’Ορθοδόξου ’Εκκλησίας».
Ό περιορισμένος χώρος τού σχολίου δέν
μάς έπιτρέπει νά παραθέσουμε περισσό­
τερα άπό τις καίριες έπισημάνσεις τού θεολογικότατου κειμένου τής Ίεράς Μονής
τού Όσίου Γρηγορίου. Εύχόμαστε πάν­
τως ό όρθοδοξότατος λόγος της νά γίνει
άκουστός άπό τούς άρμοδίους, γιά νά άναδειχθεΐ ή Μεγάλη Σύνοδος όντως ’Ορθόδο­
ξη, άληθινή καί άγία.

Τ ά π ρ ο β λ ή μ α τ α ά εν Χ ύ ν ο ν τ α ι
μ.6 τ ο ύ ς α ιρ ε τ ι κ ο ύ ς
Εΐναι νά άπορεΐ κανείς μέ τόν τρόπο πού
σκέπτονται, κρίνουν καί έκφράζονται κά­
ποιοι δημοσιογράφοι. Υποτίθεται ότι αύτοί

§§?Ό

2133, 15 Μ αϊου 2 0 1 6
ριθ .

σπουδάζουν, κατέχουν τό άντικείμενό τους
καί διατυπώνουν κρίσεις άντικειμενικές.
Όμως κάποιοι στήν προσπάθειά τους νά
έξάρουν, καί μάλιστα ύπέρ τό δέον, τήν
πρόσφατη έπίσκεψη του Πάπα στή Μυτι­
λήνη, δέν ύπερέβαλαν άπλώς, άλλά ονό­
μασαν «φονταμενταλιστές τής ’Ορθοδοξί­
ας» όσους τόλμησαν νά διατυπώσουν έπιφυλάξεις γιά τήν άποκληθεΐσα «ιστορική
έπίσκεψη» τοϋ Πάπα στήν άγιοτόκο Λέ­
σβο.
Καλοδεχούμενος στήν 'Ελλάδα όποιος
θελήσει νά έλθει, νά δει καί νά έκτιμήσει
τά όσα συμβαίνουν σ’ αύτήν σχετικά μέ τό
άσήκωτο γιά τούς ώμους μας μέγα πρό­
βλημα τών προσφύγων - μεταναστών καί
νά συμβάλει στή λύση του. Καί ό Πάπας,
ώς άρχηγός κράτους, καί όχι βεβαίως ώς
ισότιμος μέ τόν Οικουμενικό Πατριάρχη καί
τόν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, δέν ήταν δυ­
νατόν νά άποκλεισθεΐ άπό μιά τέτοια έπί­
σκεψη. Ωστόσο ή πονεμένη ιστορία μας
βοά καί κράζει ότι δυστυχώς τό Βατικανό
ποτέ δέν βοήθησε τόν ’Ορθόδοξο λαό μαςάλλά μάλλον τόν πλήγωσε. Ήδη μέ τήν
άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως κατά τήν
Δ ’ Σταυροφορία κατέφερε καίριο πλήγμα
κατά τής βασιλίδος τών πόλεων. Τήν δέ
έποχή του αύτοκράτορος Ίωάννου Η’ τού
Παλαιολόγου μέ τήν ψευδοσύνοδο τής
Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439) ύπέσκαψε τό Βυζάντιο. Στήν Τουρκοκρατία
άλώνιζε μέ τούς μισσιοναρίους του τά νη­
σιά μας καί τήν ήπειρωτική χώρα μέ σκοπό
τοϋ «ποιήσαι ένα προσήλυτον». Στή Μι­
κρασιατική καταστροφή εΐναι γνωστή ή
στάση πού τήρησε τό Βατικανό: Συνεχάρη
τόν Κεμάλ Άτατούρκ! Ό Πάπας εύλόγησε
τήν γενοκτονία τών Σέρβων ’Ορθοδόξων
άπό τόν άρχιεπίσκοπό του Άλόί'σιγιε Στέπινατς τό 1941-45, τόν όποιο μάλιστα άνεκήρυξε... άγιο τοϋ Παπισμοϋ! Πριν άπό λίγα
χρόνια ό Πάπας τάχθηκε άνοικτά μέ τούς
μουσουλμάνους τοϋ Κοσσυφοπεδίου καί

τής Βοσνίας κατά τώ ν’Ορθοδόξων τής Σερ­
βίας. Σήμερα ό Πάπας διχάζει τήν ’Ο ρθό­
δοξη ’Εκκλησία τής Ρωσίας, τής Ούκρανίας καί τής Ρουμανίας μέ τήν Ούνία. Μία
ήμέρα δέ προτού νά έλθει στή Μυτιλήνη,
προχώρησε στή «χειροτονία σέ άρχιερέα»
στή Βασιλική τοϋ Αγίου Παύλου τής Ρώμης
έκτός τών τειχών τοϋ ούνίτη Ίσπανοΰ «έπισκόπου» Αθηνών Manuel Nin, στή θέση
τοϋ παραιτηθέντος Δημητρίου Σαλάχα.
Τό έρώτημα λοιπόν εΐναι: Ένα τέτοιο
πρόσωπο μέ τόσο έχθρικό παρελθόν διαχρονικώς έναντι τοϋ Ελληνισμού καί τής
’Ορθοδοξίας, ένας τέτοιος αιρετικός μπορεί
νά βοηθήσει ούσιαστικά στό μεγάλο πρό­
βλημα πού άντιμετωπίζει ή χώρα μας; Ή
μήπως ήλθε μέ τήν πολυπληθή κουστωδία
του, πρόβαλε τό πάθος τής φιλοπρωτίας
του σ’ όλο τό μεγαλείο του, εΐδε καί άπήλθε;
Άπήλθε άφοϋ έδωσε μιά έξάωρη μεσσια­
νική, καλά μελετημένη, στημένη, διαφη­
μιστική παράσταση, άφήνοντας σ’ όλους
όσοι γνωρίζουν τόν βίο καί τήν πολιτεία τοϋ
Βατικανού τήν εικόνα ένός βοώντος φαρι­
σαϊσμού καί μιάς «ψευδωνύμου έκκλησίας» πού έπαίρεται γιά τό πρωτείο έξουσίας
καί τό άλάθητο τοϋ κοσμικοΰ ήγέτη της!
Άραγε εΐχε τήν άνάγκη μιάς τέτοιας βοή­
θειας ό ’Ορθόδοξος λαός μας, ό όποιος
ύπό τήν ήγεσία τής ’Ο ρθοδόξου ’Εκκλησί­
ας του άναλίσκεται καθημερινά γιά τούς
δυστυχισμένους πρόσφυγες - μετανάστες,
τούς όποιους ή Εύρώπη τής δημοκρατίας
καί τών άνθρωπίνων δικαιωμάτων άρνεΐται
νά δεχθεί στό έδαφος της; Ό λαός μας δέν
έχει άνάγκη μαθημάτων άγάπης άπό τόν
αίρεσιάρχη τής Ρώμης. Τοϋ άρκοΰν τά φω­
τεινά παραδείγματα τών μαρτύρων, τών
άγίων, τών όσίων καί τών ομολογητών τής
’Ορθοδοξίας. Καί τέτοιους διαθέτει όχι μό­
νο ή άγιοτόκος Λέσβος, άλλά όλος ό μαρ­
τυρικός αύτός τόπος πού λέγεται 'Ελλάδα,
τόν όποιο ύπονομεύει συστηματικά, έκτός
τών άλλων, καί ό αιρετικός Πάπας μέ τήν
Ούνία του.

Κ υ ρ ια κ ή 2 9 Μ α ϊο υ
(Τή ς Σ α μαρείτιδος)
Θεοδοσίας παρθενομάρτυρος,
Αλεξάνδρου Αλεξάνδρειάς
Ήχος δ' -Εωθινόν Ζ '

1
■■■

.....

υ τα ίς ήμέραις έκείυαις, διασπαρέυτες οί
απόστολοι άπό τή ς Βλέψεως τή ς γευομέυης έπί
Ρ Στεφάυω διήλδου έως Φοιυίκης καί Κύπρου καί
Άυτιοχείας, μηδευί λαλοΰυτες του λόγου εί μή μόυου’Ιουδαίοις. Ήσαυ δέ τιυες εξ αύτώυ άυδρες Κύ­
πριοι καί ΚυρηυαΤοι, οίτιυες είσελδόυτες εις Άυτιόχειαυ έλάλουυ πρός τούς'Ελλτιυιστάς, εύαγγιελιζομευοι
του Κύριου Ίησούυ. καί ηυ χειρ Κυρίου μετ’ αύτώυ,
πολύς τε άριδμός πιστεύσας έπέστρεψευ έπί του Κύ­
ριου. Ήκούσδη δέ ό λόγος εις τά ώτα τή ς έκκλησία ς τή ς έυ Ίεροσολύμοις περί αύτώυ, καί έξαπέστειλαυ Βαρυάδαυ διελδεΤυ έως Άυτιοχείας' ός παραγευόμευος καί ίδώυ τήυ χάριυ τοϋ Θεοϋ έχάρη, καί παρεκάλει πάυτας τη προδέσει τής καρδίας προσμέυειυ
τω Κυρίω, ότι ήυ άυήρ άγαδός καί πλήρης Πυεύματος Άγιου καί πίστεως' καί προσετέδη όχλος ίκαυός
τω Κυρίω. έξήλδε δέ εις Ταρσού ό Βαρυάβας άυαζητήσαι Σαϋλου, καί εύρώυ αύτόυ ήγαγευ αύτόυ εις
Άυτιόχειαυ. έγέυετο δέ αύτούς έυιαυτόυ όλου συυαχδήυαι έυ τή έκκλησία καί διδάξαι όχλου ίκαυόυ,
χρηματίσαι τε πρώτου έυ Άυτιοχεία τούς μαδητάς
Χριστιαυούς. Έυ ταύταις δέ ταΤς ήμέραις κατήλδου
άπό'Ιεροσολύμωυ προφήται εις Άυτιόχειαυ' άυαστάς
δέ εις έξ αύτώυ όυόματι Άγαδος έσήμαυε διά τοΰ
Πυεύματος λιμόυ μέγαυ μέ/\λειυ έσεσδαι έφ’ όληυ
τήυ οΐκουμέυηυ' όσης καί έγέυετο έπί Κλαυδίου Καίσαρος. τώυ δέ μαδητώυ καδώς ηύπορεΤτό τις, ώρισαυ έκαστος αύτώυ εις διακουίαυ πέμψαι τοίς κατοικοΰσιυ έυ τή Ίουδαία άδελφοίς' ό καί έποίησαυ άποστείλαυτες πρός τούς πρεσβυτέρους διά χειρός Βαρυάδα καί Σαύλου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Πράξ. L a ' 19-30
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Ίωάν. δ ' 5-42

ΤΟ βΥΑΓΓβΑΙΟ
CTHH
ΑΝΤΙΟΧβΙΑ
1. T o

το ϋ 0600
{χα,ς ό δ χ γ ε ΐ

Ή τα ν μεγάλη δοκιμασία γιά
τήν πρώτη Έ κκλησία τώ ν Ιε ­
ροσολύμων ό διωγμός τώ ν
Χ ριστιανώ ν πού ξεκίνησε μέ
τόν λιθοβολισμό τοΰ διακόνου
Στεφάνου άπό τούς Ιουδαίους.
Αποτέλεσμα ήταν νά διασκορπισθοΰν οί πιστοί καί νά φτάσουν
πέρα άπό τά σύνορα τής Ίουδαίας, στή Φοινίκη, τήν Κύπρο,
άκόμη καί μέχρι τήν Αντιόχεια.
Βέβαια, καθώς ήταν άφοσιωμένοι μαθητές τοΰ Κυρίου, δέν
παρέλειπαν όπου πήγαιναν νά
κηρύττουν τόν λόγο του Θεοϋ,
άπευθυνόμενοι
όμως
μόνο
στούς Ιουδαίους, διότι δέν γνώ ­
ριζαν άν έπιτρεπόταν νά μιλή­
σουν καί στούς είδωλολάτρες.
Ω στόσο ή πρόνοια τού Θεοϋ
οδήγησε τά π ράγματα έτσι,
ώστε τό Εύαγγέλιο νά γίνει
γνωστό σέ όλους άδιακρίτως.
Αύτό έγινε ολοφ άνερο στήν

232
πόλη τής Α ντιόχειας πού άναφέρει ή
σημερινή άποστολική περικοπή.
Ή Α ντιόχεια ήταν ένα κοσμοπολί­
τικο κέντρο, ή τρίτη μεγάλη πόλη τής
Ρωμαϊκής Α ύτοκρατορίας μετά τή
Ρώμη καί τήν Αλεξάνδρεια. Ή τα ν τόσο
διαδεδομένη έκεΐ ή ειδω λολατρία, ή
άνηθικότητα καί ή διαφθορά, ώστε κα­
νείς δέν μπορούσε νά διανοηθεΐ ότι τό
Ε ύαγγέλιο θά έβρισκε άπήχηση στούς
κατοίκους της. Καί όμως, βρέθηκαν
στήν Α ντιόχεια κάποιοι Κύπριοι καί
Κυρηναΐοι Χ ριστιανοί κι άρχισαν νά μι­
λούν γιά τόν Κύριο Ιησ ού Χριστό. Μά­
λιστα, έπειδή χρησ ιμοπ οιούσαν τήν
έλληνική γλώ σσα, τό κήρυγμά τους
δέν π εριοριζόταν στούς ’Ιουδαίους πού
μιλούσαν Άραμαϊκά, άλλά άπευθυνόταν εύρύτερα στούς έλληνόφω νους
’Ιουδαίους καί κατ’ έπ έκτασιν σέ κάθε
κάτοικο τής Αντιόχειας.
Ή τα ν ολοφάνερο ότι τό χέρι τού
Θεού οδηγούσε έκείνους τούς άνθρώ πους νά κηρύττουν μέ τόλμη, άλλά καί
παρακινούσε τις ψυχές τώ ν Άντιοχέω ν
στήν πρόθυμη άποδοχή τού κηρύγμα­
τος. «Καί ήν χειρ Κυρίου μετ’ αύτών»,
σημειώ νει ό θεόπ νευστος συγγραφ έ­
ας, γ ι’ αύτό καί πλήθος άνθρώ πω ν π ί­
στευαν στό Χριστό.
Ό τα ν π ληροφορήθηκαν οί άγιοι
Α πόστολοι τήν έκπληκτική αύτή διά­
δοση τού Εύαγγελίου στήν Αντιόχεια,
έστειλαν τόν Βαρνάβα, Κύπριο στήν
καταγωγή, γιά νά ένισχύσει τό έργο
αύτό. Καί πράγματι, πήγε ό Βαρνάβας
καί χάρηκε πολύ πού είδε τό θαυμαστό
αύτό έργο τής Χάριτος τού Θεού.
Εΐναι, σ τ’ άλήθεια, έντυπωσιακή ή δια­
πίστωση ότι ή θριαμβευτική έξάπλωση
τού Χ ριστιανισμού στήν Αντιόχεια ξεκί­
νησε χω ρίς άνθρώ πινο σχεδίασμά καί
χω ρίς κάποια ειδική ιεραποστολική π ε­

Α ριθ . 2133, 15 Μ αΙ ου 2016

ριοδεία. Ποιός περίμενε ότι αύτοί πού
έφυγαν διωκόμενοι άπό τά Ιερ οσ όλυ ­
μα θά γίνονταν ιεραπόστολοι στις π ε­
ριοχές όπου μετακινήθηκαν;... Πού νά
ήξεραν οί Κύπριοι καί οί Κυρηναΐοι πού
δίδασκαν τό Εύαγγέλιο στά 'Ελληνικά,
τί άπήχηση θά είχε τό κήρυγμά τους;...
Καί όμως, πίσω άπό όλα αύτά τά φαι­
νομενικά τυχαία γεγονότα ήταν τό χέρι
τού Θεού. Ή «χειρ Κυρίου»!
Ά ς τό γνωρίζουμε λοιπ όν καλά. Τί­
ποτε δέν εΐναι τυχαίο. Ό Θεός κυβερνά
τόν κόσμο καί μέ τήν πάνσοφη πρόνοιά Του καί τήν άκαταμάχητη δύναμή
Του κατευθύνει τά πάντα σύμφω να μέ
τό άγιο θέλημά Του.

2. ’β μ ε ΐ ς τ ί κ ά ν ο υ μ ε ;
Τί συνέστησε ό άπ όστολος Βαρνά­
βας στούς νεόφ υτους Χ ριστιανούς τής
Α ντιόχειας; Τούς συνέστησε νά μένουν
άφοσιω μένοι καί προσηλω μένοι στόν
Κύριο μέ όλη τή διάθεση τής ψυχής

Α ριθ . 2133, 15 Μ αΙ ου 2016

τους. Κι έπειδή ό ’ίδιος είχε καλή καρ­
διά καί δυνατή πίστη, κι ή ζωή του ήταν
πλημμυρισμένη άπό τό Ά γιο Πνεύμα,
πολλοί ήταν αύτοί πού δέχονταν τις
συμβουλές του καί άκολουθούσαν μέ
συνέπεια τήν «έν Χριστώ » ζωή. Καί
καθώς οί Χριστιανοί διαρκώ ς πληθύνονταν, σκέφθηκε ό Βαρνάβας νά πάει
στήν Ταρσό καί νά άναζητήσει τόν
Σαύλο, τόν μετέπειτα Α πόστολο τών
’Εθνών, ό όποιος είχε μεταστραφεΐ μέν
στό Χριστιανισμό, άλλά δέν είχε ξεκι­
νήσει τό ιεραποστολικό του έργο. Μέ
τήν άφορμή αύτή λοιπόν άκολούθησε ό Σαϋλος τόν Βαρνάβα, κι έμειναν
στήν Αντιόχεια έναν ολόκληρο χρόνο
στηρίζοντας τή νεοσύστατη ’Εκκλησία.
Εκεί στήν Αντιόχεια γιά πρώτη φορά
άκούστηκε τό όνομα «Χριστιανός».
Έ τσ ι ονόμασαν οί είδω λολάτρες όλους
αύτούς πού πίστευαν στό Χριστό.
Συνέβη όμως καί κάτι άκόμη έκεΐνο
τόν καιρό. Ή ρ θ α ν άπό τήν ’Εκκλησία
τώ ν Ιεροσ ολύμω ν μερικοί πιστοί πού
είχαν προφητικό χάρισμα. Έ να ς άπό
αύτούς, λοιπόν, πού λεγόταν Άγαβος,
σηκώθηκε στή σύναξη τώ ν πιστών, καί
μέ τόν φωτισμό τοϋ Άγιου Πνεύματος
άπεκάλυψε ότι θά έπεφτε μεγάλη πεί­
να σ ’ όλη τήν οικουμένη. Καί πράγμα­

τι, ή πείνα αύτή συνέβη, όταν αύτοκράτορας στή Ρώμη ήταν ό Κλαύδιος
Καΐσαρ.
Τό συγκινητικό όμως εΐναι ότι μετά
άπό τήν π ροφητεία αύτή οί Χριστιανοί
τής Α ντιόχειας π ροθυμοπ οιήθηκαν νά
στείλουν κάποια συνδρομή, άνάλογα
μέ ό,τι διέθετε ό καθένας, γιά νά βο­
ηθήσουν τούς άδελφ ούς πού κατοι­
κούσαν στήν Ίουδαία. Καί πραγματικά
αύτό έκαναν- έστειλαν τήν εισφορά
τους στούς π ρεσβυτέρους τής ’Ε κκλη­
σίας τώ ν Ιερ οσ ολύμω ν «διά χειρός
Βαρνάβα καί Σαύλου».
Δέν ήταν λοιπ όν πυροτέχνημα ή διά­
δοση τοϋ Εύαγγελίου στήν Αντιόχεια.
Ή τα ν μία εύλογημένη σπορά πού βρή­
κε κατάλληλο έδαφος, καλλιεργήθηκε
μέ τή συστηματική διδαχή τώ ν άγιω ν
άποστόλω ν Βαρνάβα καί Παύλου κι
άρχισε νά άποδίδει τούς π ρώ τους καρ­
πούς, όπω ς φάνηκε μέ τήν πρόθυμη
συμπαράστασή τους στήν ’Εκκλησία
τώ ν 'Ιεροσολύμων. Κι έμεΐς οφείλουμε
νά μαθητεύουμε στό λόγο τοϋ Θεού, νά
έφαρμόζουμε τις άγιες έντολές Του καί
νά πρω τοστατούμε στά έργα άγάπης.
Τότε δέν θά είμαστε μόνο στό όνομα
Χριστιανοί, άλλά γνήσιοι μαθητές τοϋ
’Ιησού Χριστού!
m

Γιά τούς συνδρομητές έξωτερικοΰ
Ενημερώνουμε τούς συνδρομητές έξωτερικοΰ (πλήν Κύπρου) ότι ή πληρωμή τής
συνδρομής τους στά Περιοδικά Ο ΣΩΤΗΡ καί Πρός τή ΝΙΚΗ δέν μπορεί νά γίνεται
πλέον μέ έπιταγή, άλλά μέ έναν άπό τούς δύο παρακάτω τρόπους:

Paypal (βλέπε τήν ένότητα «Τά Περιοδικά μας» στήν ιστοσελίδα μας:
www.osotir.gr)
Τ ρα π εζική κατάθεση στό λογαριασμό τής ALPHA BANK μέ δικαιούχο:
ADELFOTIS THEOLOGON Ο SOTIR καί μέ τά άκόλουθα στοιχεία:
BIC: CRBAGRAAXXX ΙΒΑΝ: GR3601403530353002002000230

Ά 7τ ο

το ύς Ά γ ι ο υ ς τΫ\ς Έ κ κ λη ΰ ίο ο ς μοος

'Ο ocriog Θεόδωρος
ό

Ϊ

έν

Κ υ ^ η ρ ο ι ^

ό μυροβόλο νησί τών
Κυθήρων εΐναι πασί­
γνωστο άπό τή θαυματουργική χάρη πού έκπέμπει
ή σεβασμία Εικόνα τής Πανα­
γίας τής Μυρτιδιώτισσας. Στό
ίδιο αύτό νησί έξαιρετικά τιμώνται καί δύο μεγάλες όσιες
μορφές πού καθαγίασαν μέ
τούς άσκητικούς τους άγώνες
τά χώματά του: ή άγία όσιοπαρθενομάρτυς Έλέσα καί ό
όσιος Θεόδωρος πού έορτάζει στις 12
Μάίου.
Ό όσιος Θεόδωρος γεννήθηκε άπό
θεοσεβείς καί έπιφανεϊς γονείς στή γρα­
φική Κορώνη τής Μεσσηνίας στά μέσα
περίπου του 10ου αιώνα, τήν έποχή πού
βασίλευε στό Βυζάντιο ό Ρωμανός Β' ό
Λεκαπηνός (919-948). Τό όνομα «Θεό­
δωρος» οί γονείς του τού τό έδωσαν ώς
ένδειξη εύγνωμοσύνης πρός τόν Θεό,
γιατί ή γέννησή του ήταν θείο δώρο,
καρπός τών θερμών τους προσευχών
λόγω άτεκνίας.
Ό μικρός Θεόδωρος έτίμησε τό όνομά
του. Τά ιερά γράμματα πού τού έμαθαν οί
γονείς του χαράχθηκαν βαθιά στήν καρ­
διά του καί τά έκανε πράξη στή ζωή του.
Προικισμένος μέ εύφυΐα καί άγάπη στή
γνώση έντρυφοϋσε άχόρταγα στις σελί­

δες τών βιβλίων καί μάλιστα
τών πατερικών καί έκκλησιαστικών. ’Εκτιμώντας τό ήθος
του τό άγνό καί τό ειλικρινές,
ό ’Επίσκοπος Κορώνης τόν
χειροθέτησε σέ μικρή ήλικία
άναγνώστη. Τότε ήταν πού
πέθαναν οί γονείς του, καί
τήν προστασία καί καθοδή­
γησή του τήν άνέλαβε ύπεύθυνα ό Πρωτοπαπάς τού
Ναυπλίου.
Σέ ώριμη ήλικία ό Θεόδωρος έτέλεσε
τόν γάμο του καί άπέκτησε δύο παιδιά.
Ώ ς οικογενειάρχης ύπήρξε ένάρετος, φι­
λόστοργος καί τίμιος. Ή άκρίβεια στήν
πνευματική του ζωή καί ή θερμή του
άγάπη στήν ’Εκκλησία τόν κατέστησαν
άξιο νά λάβει τόν πρώτο βαθμό τής'Ιερωσύνης άπό τά χέρια τού εύλαβεστάτου
Μητροπολίτου ’Ά ργους Θεοδώρου. Ό
νέος διάκονος τής ’Εκκλησίας Θεόδωρος
ζεΐ τώρα τήν ύψηλή έμπειρία τής διακονί­
ας του στό ιερό Θυσιαστήριο. Άφοσιώνεται στό Θεό όλο καί περισσότερο. ’Εν τώ
μεταξύ ή σύζυγός του, ή διακόνισσα, καί
τά παιδιά του πέθαναν.
Μετά τόν μεγάλο πόνο σφοδρός πόθος
κυρίευσε τόν διάκονο: νά άπαρνηθεΐ τά
έγκόσμια καί νά άκολουθήσει τή μοναχική
πολιτεία. Αρχικά, πήγε στή Ρώμη γιά νά

προσκυνήσει τούς τάφους τών άγίων
Μαρτύρων στις Κατακόμβες. Στήν εύρύτερη περιοχή τής Ρώμης γνώρισε καί
συνδέθηκε μέ μοναστές πού πάλευαν
νυχθημερόν γιά τόν άγιασμό τους. Τέσ­
σερα χρόνια έμεινε μαζί τους καί, άφοΰ
συνέλεξε τόν πλούτο τής θεοφιλούς έμπειρίας τους, έπέστρεψε στήν 'Ελλάδα,
στή Μονεμβασιά, γιά νά συνεχίσει μόνος
του, κρυμμένος άπό τά μάτια τοϋ κόσμου,
τήν άσκησή του μέσα στό Ναό τήςΎ περαγίας Θεοτόκου τής έπονομαζομένης
«ΔΙΑΚΟΝΙΑ».
Ό μω ς άσίγαστος πόθος του ήταν νά
φθάσει κάποτε στό κοντινό νησί τών Κυ­
θήρων, πού λόγω τών έπιδρομών τών
πειρατών ήταν έρημωμένο. Τήν έρημο
τήν άποζητοϋσε ό Ό σιος σάν τό πιό πο­
λύτιμο δώρο γιά νά μπορέσει νά άφιερωθεΐ άπερίσπαστα στό Θεό. Καί ή εύκαιρία
δόθηκε. ’Επιβιβάστηκε σέ κάποιο πλοίο
πού πήγαινε νά έλευθερώσει τήν Κρήτη
άπό τούς Άραβες πειρατές. Μαζί του ό
Ό σιος είχε καί τόν ύπέργηρο μοναχό
Αντώνιο, πού έπιθυμοϋσαν άπό κοινού
τά ίδια παλαίσματα. Φθάνοντας στά Κύ­
θηρα άρχισαν μαζί νέους άγώνες άσκητικούς. Ό Αντώνιος όμως δέν άντεχε τή
σκληρότητα τών παλαισμάτων τού Θεο­
δώρου. ΓΓ αύτό μετά άπό τρεις μήνες τόν
έγκατέλειψε, καί έπέστρεψε στή Μονεμβασιά.
Ό Θεόδωρος παρέμεινε πιστός στήν
ύπόσχεση πού είχε δώσει στόν έαυτό
του καί στό Θεό. Αδυνατούν τά λόγια νά
περιγράφουν τούς άγώνες τοϋ Όσιου.
Πάλευε μέ τά πονηρά πνεύματα, τά στοι­
χεία τής φύσεως, τόν καύσωνα καί τό
κρύο, καί δάμαζε τά θηρία τών παθών μέ
τή λιτοδίαιτη αύστηρή ζωή του, τήν άπερίσπαστη προσευχή καί τή μελέτη τού
ιερού Ψαλτηρίου. Τροφή του ήταν τά χα­
ρούπια, καί ένδυμά του είχε ένα καί μονα­
δικό τρίχινο ρούχο. Μόνος του ήταν

πάντα, έχοντας όμως τήν πνευματική
παρουσία τών άγίων Αγγέλων, τής Κυρί­
ας Θεοτόκου καί τοϋ Κυρίου Ιησού Χρι­
στού, πού τόν ένίσχυε καί τόν φώτιζε.
Έ τσι κυλούσαν οί μήνες. Καί ό Ό σιος
δέν χόρταινε νά άπολαμβάνει καθημε­
ρινά τούς γλυκασμούς τής θείας Χάριτος.
Ό Θεός τής άγάπης δόξασε τόν ταπεινό
του δούλο καί τόν πληροφόρησε γιά τό
τέλος του. Λίγο πριν κοιμηθεί τόν ύπνο
τοϋ θανάτου, έγραψε ό Ό σ ιος σέ όστρα­
κο: «’Εγώ ό έν έλαχίστοις Θεόδωρος, διά­
κονος, ήσθένησα εις τάς 7 Απριλίου
μηνός καί ιδού άποθνήσκω 12 Μάίου,
τήν τού άγιου Έπιφανίου ή μέραν». Λί­
γους μήνες μετά τήν κοίμηση τοϋ Αγίου
κάποιοι ναύτες άνακάλυψαν στό νησί τό
ιερό του σκήνωμα άφθορο μπροστά στό
Ναό πού άσκήτευε, τών άγίων Σεργίου
καί Βάκχου. Ή ταν ύπτιος μέ σταυρωμένα
τά χέρια καί τό όστρακο δίπλα του νά
μαρτυρεί τό τέλος του. Άπό σεβασμό οί
ναύτες δέν άγγιξαν τήν άγία σορό του.
Τρία χρόνια μετά εύρήκαν πάλι τό σκή­
νωμά του άναλλοίωτο κάποιοι διερχόμενοι κυνηγοί καί τό κήδεψαν μέ ιερή συγκί­
νηση.
Σήμερα ή σεβασμία Κάρα τοϋ όσίου
Θεοδώρου εύρίσκεται άποθησαυρισμένη
στόν ομώνυμο Ναό του στά Κύθηρα.
Ό λοι τόν τιμούν βαθιά καί τόν ικετεύουν
θερμά, γιατί ό Ό σ ιος είναι παρών σέ κάθε
δύσκολη ώρα. Πολλούς άσθενεΐς θερά­
πευσε. Καί άπό άνομβρία καί σεισμό
έσωσε τό νησί. Καί άπό άλλες συμφορές
τό έλύτρωσε.
Είθε καί τό σημερινό μας πολυπαθές
έθνος ό όσιος Θεόδωρος ό έν Κυθήροις
νά τό λυτρώνει άπό κάθε συμφορά πνευ­
ματική καί ύλική. Καί μεΐς μιμούμενοι τούς
θεοφιλείς άγώνες του νά κρατούμε μέσα
μας καί νά άκτινοβολοϋμε γύρω μας τό
φώς τού άναστάντος Χριστού.
μ

«Μαμά, 9ά μάς
τόν φέρει
ό άγιος Παίσιος!»
C/Γ!
Η

να παιδί τούς χάρισε ό Θεός. Μιά
άρρώστια τής Θεοδώρας, τής στέJ j ρησε τή χαρά νά γίνει πολλές φορές
μητέρα!
Τά λαχταρούσαν τά παιδιά κι αύτή κι
ό άντρας της, ό Νίκος. Ό μω ς έμειναν άναγκαστικά στό ένα...
Καί τόν μεγάλωναν τόν Μιχαλάκη «μή
στάξει καί μ ή βρέξει»! Δέν είχαν οικονο­
μικό πρόβλημα, κι 5,τι ζητούσε ό μοναχογιός τοϋ τό χάριζαν άπλόχερα.
Οί δουλειές στό έμπορικό τους πή­
γαιναν πολύ καλά, άπασχολοϋσαν δύο
εύγενικούς ύπαλλήλους. Κανένα σύννε­
φο δέν φαινόταν στή ζωή τους. Ώ σπου...
Ώ σπ ου μπουρίνιασε ξαφνικά ό ούρανός τους. Ό πάντα χαρούμενος Νίκος
άρχισε νά σκοτεινιάζει. Τό φωτεινό βλέμ­
μα του γινόταν πότε-πότε άγνώριστο.
-Τ ί έχεις, ψυχή μου; τόν ρωτούσε τά
βράδια στό δωμάτιό τους ή γυναίκα του.
Τί έπαθες; Τί σοϋ συμβαίνει;
-Δ έ ν συμβαίνει τίποτε! μή μέ ρωτάς!
Α ς κοιμηθούμε τώρα!
Αύτό τό σκηνικό έπαναλαμβανόταν
συχνά. Ή γυναίκα του πολλές νύχτες έ­
μενε ξάγρυπνη δίπλα του.
Τήν άλλαγή στό φέρσιμο τοΰ πατέρα

του τήν κατάλαβε κι ό Μιχάλης καί ρώτη­
σε σχετικά τή μητέρα του.
-Θ ά τοΰ περάσει, δέν είναι κάτι σοβα­
ρό. Έσύ κοίταζε τις σπουδές σου.
Έ να βράδυ πού πάλι ή γυναίκα του
προσπάθησε νά τόν καλοσυνέψει, άγρίεψε καί φώναξε:
-Ά σ ε με γιατί θά φύγω! Δέν άντέχω!
-Γιατί, Νίκο μου;
-Έ τσ ι!
Καί ντύθηκε άμέσως καί πήγε στό Αε­
ροδρόμιο, όπου βρήκε πτήση γιά τή Ρό­
δο.
Ή Θεοδώρα καθόταν σέ άναμμένα
κάρβουνα. Δέν έκανε δήλωση άναζήτησης στήν Αστυνομία γιά νά μήν ντρο­
πιαστεί ή οίκογένειά τους. Τό πρωί πήγε
καί άνοιξε τό κατάστημά τους, κι όταν τή
ρώτησαν οί ύπάλληλοι τί έπαθε ό Νίκος,
τούς είπε: «πήγε κάπου γιά δουλειές».
Τά ίδια είπε καί στό Μιχάλη.
Δέν κάθισε όμως μέ σταυρωμένα τά
χέρια. Κατάλαβε ότι ό άντρας της δέν
ήταν πλέον ψυχολογικά καλά. Ρώτησε,
έψαξε καί κατέστρωσε τό σχέδιό της.
Ό τα ν έπειτα άπό τρεις μέρες φυγής καί
σιωπής γύρισε άπροειδοποίητα στό σπί­
τι του ό Νίκος, ή γυναίκα του καί τό παιδί
του τόν ύποδέχθηκαν μέ δάκρυα.
-Γ ια τί κλαΐτε; Καλά πέρασα, καλά είμαι!
-Ε μ ά ς μάς σκέφτηκες; άπάντησε ή γυ­
ναίκα του.
-Μ παμπά, ούτε ένα τηλέφωνο δέν

Α ρ ιθ . 2 1 3 3 . 1 5 Μ α ϊ ο υ 2 0 1 6 ___________________________________

μας πήρες, είπε κι ό Μιχάλης. Ά ν πάθαινες κάτι;
-Ε λάτε, μήν κάνετε σά μικρά παιδιά! ΆφοΟ ήρ­
θα, τέλος καλό, όλα καλά!
Τόν άλλο μήνα έπαναλήφθηκε ή ι'δια σκηνή
μέ ένα ξαφνικό ταξίδι τοϋ Νίκου στό 'Ηράκλειο,
όπου έμεινε τρεις μέρες χωρίς καμιά είδηση.
Ή Θεοδώρα δέν έβρισκε ήσυχία. Καί μέσα στή
θλίψη της προχώρησε στό σχέδιό της.
Πήρε πληροφορίες γιά μιά πολύ καλή ειδική
κλινική στό Λονδίνο καί ένα άπόγευμα είπε στόν
άντρα της:
-Ν ίκο μου, άφοϋ μ’ άγαπάς καί σ’ άρέσουν καί
τά ταξίδια, θέλω μιά χάρη. Έ μαθα ότι στό Λον­
δίνο ύπάρχει μιά κλινική πολύ σπουδαία. Θέ­
λω νά μέ πας, γιατί νιώθω πόνους άριστερά στό
στέρνο. Μέ τήν εύκαιρία νά κάνουμε ένα καλό
τσεκάπ καί γιά σένα.
-Ό ,τι θέλει ή Θεοδώρα μου!
Έ δω σαν οδηγίες στό Μιχάλη γιά τό κατάστη­
μα καί τήν έπομένη έφτασαν στό Λονδίνο καί μέ
ταξί, σύμφωνα μέ τις πληροφορίες πού είχε ή
Θεοδώρα, έφτασαν στήν κλινική.
Ή Θεοδώρα ζήτησε ιδιαιτέρως πρώτα τόν ψυ­
χίατρο. Ή τα ν ένας σαρανταπεντάρης Ελληνο­
κύπριος πολύ εύγενικός. Τή ρώτησε γιά τό ιστο­
ρικό τοϋ άντρα της καί έπειτα κάλεσαν καί τό
Νίκο. Συζήτησαν λίγο μέ άπλότητα καί τελικά ό
γιατρός είπε σοβαρά: «Θά μείνετε στήν κλινική
μας πέντε μέρες. Θά γίνουν συστηματικές έξετάσεις καί γιά τούς δυό σας. ’Εφόσον ήρθατε σέ
μάς, θά γίνουν όλα τέλεια. Κάνατε άλλωστε τόσο
μεγάλο ταξίδι».
Αφοϋ έγιναν όλες οί έξετάσεις, ό ψυχίατρος
τούς είπε:
-Έ μεΐς έδώ τά λέμε τά πράγματα όπως είναι.
Γιά σάς, κυρία μου, δέν είναι άνησυχητικά. Εΐναι
άπλοι νευρόπονοι καί άντιμετωπίζονται μέ φαρ­
μακευτική άγωγή. Γιά τόν κ. Νίκο όμως τά πρά­
γματα εΐναι άρκετά σοβαρά. Έ χει ψυχολογικό
σύνδρομο φυγής, πού πρέπει νά άντιμετωπιστεΐ
έπειγόντως. Ή θελα όμως νά σάς ρωτήσω: Μέ
τήν Εκκλησία έχετε σχέσεις;
-Σ χεδόν καθόλου, άπάντησαν καί οί δυό.
-Σ τήν περίπτωσή σας, μαζί μέ τά φάρμακα καί

2 3 7 9

tU

238

Α ρ ιθ . 2133, 15 Μ

τήν όλη θεραπευτική φροντίδα, θά ήταν
πολύ καλό νά πάρει ό κ. Νίκος δύναμη
άπό τόν Ούρανό. Ξέρετε, κι έμεΐς οί για­
τροί έχουμε τά όριά μας.
-Κ α ί τί νά κάνουμε, γιατρέ;
-Ν ά άναπτύξετε ούσιαστικές σχέσεις
μέ τήν ’Εκκλησία. Σάς προτείνω, μιά πού
θά είστε έδώ, νά έκκλησιαστεΐτε τήν Κυ­
ριακή στόν'Ελληνορθόδοξο Ναό τής Αγί­
ας Σοφίας τού Λονδίνου. Νά δείτε πόσο
ώραΐα θά αισθανθείτε!
Τόν ακόυσαν μέ πολλή προσοχή. Δέν
εΐχαν ξανασυζητήσει θρησκευτικά ποτέ
τους. Τήν Κυριακή έκκλησιάστηκαν στήν
Άγία Σοφία κι ένιωσαν πραγματικά πρω­
τόγνωρη άγαλλίαση ψυχής. Βγαίνοντας
πήραν μερικά φυλλάδια καί δυό - τρία βι­
βλία μικρά γιά τόν άγιο Παΐσιο.
Ό τα ν έπέστρεψαν στήν κλινική, εύχαρίστησαν τόν γιατρό, κι έκεΐνος χάρηκε
πού εύχαριστήθηκαν.
-Α ύ τό είναι μιά καλή άρχή, είπε έκεΐΈ κ δ ό σ εις «Ο ΣΩΤΗΡ»
Γεωργίου Γ. Ψ α λτάκη

ΤΑ ie-fA MYCTHF1A
THC frKKAHClAC MAC
Έκδοση δεύτερη
Παρουσιάζονται μέ
απλότητα καί συντο(
Λ
μ
(
α Τ(^ j£pQ Μυστήρια
τής ’Εκκλησίας μας,
διά μέσου τών όποι­
ων μεταδίδεται ή θεία
Χάρη στούς πιστούς.
Γίνεται λόγος γιά
τό πώς ιδρύθηκαν,
γιά τή σημασία
πού έχουν όλα όσα
τελούνται σ’ αύτά καί γιά τή σπουδαιότητά
τους στήν πνευματική μας ζωή. Σελίδες 153.
Τιμάται 4 €.

α ϊο υ

2016

νος. Κι έπιτρέψτε μου, θεωρώ πώς θά
αισθανθείτε πολύ καλύτερα, άν ό έκκλησιασμός συνδυαστεί μέ ’Εξομολόγηση
καί Θεία Κοινωνία. Έσεΐς, κυρία, είπε
στή Θεοδώρα, μπορείτε νά φύγετε γιά
τήν Αθήνα. Τόν άγαπητό κ. Νίκο θά τόν
προσέξουμε ύπεύθυνα έμεΐς λίγες μέρες
άκόμη.
Ό τα ν έφυγε ή Θεοδώρα, ό Νίκος διά­
βασε τό ένα βιβλίο γιά τόν άγιο Παΐσιο.
Έν τώ μεταξύ ό γιός τους ό Μιχάλης,
στό διάστημα πού έλειπαν οί γονείς του,
πήγε τήν Κυριακή κι αύτός νά έκκλησιαστεΐ, γιά πρώτη του φορά, έπειτα άπό
πρόσκληση πού τού ’κανε ένας γνωστός
του φοιτητής. Του έκανε μάλιστα έντύπωση ότι ή έκκλησία ήταν γεμάτη άπό
φοιτητές. Στό τέλος τόν πλησίασε ένας
μεγαλύτερος καί τού έδωσε ένα φοιτη­
τικό περιοδικό καί ένα βιβλιαράκι γιά τόν
άγιο Παΐσιο. Τό διάβασε μάλιστα όλο τό
άπόγευμα καί παρακαλοϋσε τόν Άγιο
γιά τόν πατέρα του.
Τό πρωί στό πρωινό τους ολόχαρος
φώναξε ό Μιχάλης: «Μαμά, θά μάς τόν
φέρει ό άγιος Πάίσιος τόν μπαμπά τε­
λείως καλά! Μοΰ έμφανίστηκε άπόψε ό
Άγιος!».
Τήν ’ίδια στιγμή χτύπησε τό τηλέφωνο.
Ή τα ν ό Νίκος άπό τό Λονδίνο. «Θά μέ
φέρει γερό κοντά σας ό άγιος Πάίσιος!
Μοϋ έμφανίστηκε άπόψε!», είπε όλος
χαρά!
Τό θαύμα τού Αγίου έπιβεβαιώθηκε σέ
λίγο μέ ένα τηλεφώνημα τής Θεοδώρας
στό γιατρό, ό όποιος τής είπε: «Αύριο τα­
ξιδεύει τελείως καλά ό σύζυγός σας γιά
τήν Αθήνα. Οί νέες έξετάσεις πού κάνα­
με δέν έδειξαν τίποτε άπό τά ’ίχνη πού
πίεζαν τήν ψυχή του. Νά δοξάζετε τόν
Θεό, κυρία Θεοδώρα. Τούς λογαρια­
σμούς τούς τακτοποίησε στήν έντέλεια ό
σύζυγός σας. Νά είστε καλά».

Rootlet, (χεσΛ
στο Φώ$
C] [ όδός τοΰ Κυρίου, πού οδηγεί στήν
Η αιώνια ζωή, είναι «τεθλιμμένη»,
J L γεμάτη δυσκολίες, κινδύνους. ΓΓ
αύτό ό λόγος τοΰ Θεού έπανειλημμένα
μάς δίνει οδηγίες πορείας. Γιά νά πορευ­
όμαστε σωστά, νά μή χάνουμε τόν δρόμο
μας. Διότι χάνοντας τόν δρόμο μας, δέν
χάνουμε άπλώς μιά πορεία. Χάνουμε τή
σωτηρία μας, χάνουμε τά πάντα. Γ ΐ αύτό
καί ό άπόστολος Παύλος έπανειλημμένα
προτρέπει τούς πιστούς νά πορεύονται
στήν όδό αύτή τοϋ Κυρίου όπως άκριβώς
ό ίδιος τούς έδειξε. Λέει συγκεκριμένα:
Σάς παρακαλοϋμε, όπως άκριβώς σάς
διδάξαμε, «πώς δει ύμάς περιπατείν»
(Α' Θεσ. δ' 1), έτσι νά πορεύεσθε καί νά
συμπεριφέρεστε στό δρόμο τής ζωής σας.
Καί ό Ίδιος ό Κύριος έλεγε στούς Μα­
θητές Του: «Άν κανείς περπατάει τήν
ήμέρα, δέν σκοντάφτει, άλλά βαδίζει μέ
άσφάλεια, διότι βλέπει τό φώς τοϋ ήλιου
πού φωτίζει τόν δρόμο του. Έάν όμως
κανείς περπατάει τή νύχτα, σκοντάφτει,
διότι δέν ύπάρχει γύρω του φώς νά τόν
φωτίζει» (Ιω. ια’ [11] 9-10). Ποιός όμως
είναι ό πνευματικός ήλιος πού φωτίζει
τόν δρόμο τής ζωής μας; Είναι ό ίδιος ό
Κύριος, ό Ή λιος τής δικαιοσύνης.
Στήν πορεία μας λοιπόν πρός τόν

ούρανό, θά πρέπει νά πορευόμαστε μέ­
σα στό φως τοΰ Χρίστου, μέ τόν φωτισμό
τών έντολών Του. Διαφορετικά, μακριά
άπό τό φως αύτό, μέσα στό σκοτάδι της
άγνοιας καί τής πλάνης, κινδυνεύουμε όχι
μόνο νά χάσουμε τόν δρόμο μας, άλλά
καί νά γκρεμοτσακιστοΰμε στήν άβυσσο
τού κακού.
Τό φως αύτό πρέπει νά τό έχουμε καί
μέσα μας, στό νοΰ καί τήν καρδιά μας.
Διαφορετικά, δσο κι άν φωτίζει ό Κύριος
τόν δρόμο μας, έμεΐς θά μένουμε τυφλοί
καί άνίκανοι νά πορευθοΰμε. Καί αύτό
συμβαίνει, όταν είμαστε κυριευμένοι άπό
τά πάθη μας καί δέν άφήνουμε τό φως
τοϋ Χριστού νά φωτίσει τό νοϋ μας. Τότε
περπατούμε μέσα στό σκοτάδι καί κινδυ­
νεύουμε. Τά πάθη τής ψυχής σκοτίζουν
τό νοϋ καί μάς καθιστούν τυφλούς στήν
πορεία μας.
Καί πάλι όμως δέν άρκεΐ μόνο νά έχουμε
νοΰ καθαρό καί μάτια πνευματικά, γιά νά
βλέπουμε στό δρόμο μας. Θά πρέπει νά
άκολουθοΰμε καί συγκεκριμένη πορεία.
Καί ποιά είναι ή πορεία αύτή; Είναι αύτή
πού διάβηκε ό ίδιος ό Κύριος. Αύτό μας
ύπογραμμίζει ό εύαγγελιστής Ιωάννης
σημειώνοντας: «Ό λέγων έν αύτω μένειν,
οφείλει, καθώς έκεΐνος περιεπάτησε, καί
αύτός οϋτω περιπατείν» (Α' Ίω. β' 6).
Έκεΐνος πού λέει ότι ζεΐ μέ τόν Χριστό,
οφείλει, όπως Έκεΐνος έζησε καί βάδισε,
έτσι κι αύτός νά βαδίζει καί νά ζεΐ.
-♦

Καί ό άπόστολος Πέτρος, πιό συγκεκριμένα, λέει: Ό
Χριστός έπαθε γιά χάρη σας καί σάς άφησε παράδει­
γμα, «ϊνα έπακολουθήσητε τοΐς ϊχνεσιν αύτοΰ» (Α’
Πέτρ. β' 21). Ή όδός λοιπόν πού πρέπει νά βαδίσει
κάθε πιστός, εΐναι τελικά ή όδός πού βάδισε ό ϊδιος ό
Χριστός. Ό Όποιος είσήλθε στόν ούρανό, στά Άγια τών
Άγίων, «πρόδρομος ύπέρ ημών», γιά νά μάς άνοίξει
τόν δρόμο. Κι όταν έμεΐς Τόν άκολουθοϋμε στήν ίδια
πορεία, έχοντας Αύτόν στό νοΰ καί τήν καρδιά μας,
έρχεται ό Κύριος καί συμπορεύεται μαζί μας, όπως τότε
στούς δύο μαθητές πού πορεύονταν πρός τήν Έμμαούς, γιά νά οδηγήσει κι έμάς στόν τελικό προορισμό
μας, στό θρόνο Του καί στή βασιλεία Του.
Καί όχι μόνο αύτό, άλλά καί κατά τή διάρκεια τής
πορείας μας αύτής ό Κύριος μένει μέσα μας. Κι έμεΐς
γινόμαστε ναοί Του, όπως έξηγεΐ ό άπόστολος Παύλος
έπαναλαμβάνοντας τήν ύπόσχεση πού είχε δώσει ό
Θεός: «Ένοικήσω έν αύτοΐς καί έμπεριπατήσω». Θά
κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω άνάμεσά
τους, καί θά εΐμαι Θεός δικός τους, κι αύτοί θά εΐναι λαός
μου. Υπάρχει μεγαλύτερη έμπειρία άπό τήν αίσθηση
τής παρουσίας τού Χριστού μέσα στήν ψυχή μας, άπό
τήν πρόγευση αύτή τής Βασιλείας τοϋ Θεοϋ;
Ά ς μάθουμε λοιπόν νά βαδίζουμε μέσα στό φώς τοϋ
Χριστού, άφήνοντας τό φώς αύτό νά καταυγάζει τό νοΰ
καί τήν καρδιά μας, άκολουθώντας τά δικά Του ’ίχνη,
βαδίζοντας στόν ’ίδιο δρόμο πού βάδισε καί ’Εκείνος,
γιά νά φθάσουμε στόν ίδιο προορισμό, στή Βασιλεία
τήν αιώνια καί πανευτυχή!

Νέα έκδοση «Ό Σωτήρ»
Σ τ Α ν Ά ν ίΰ τ α ,σ η

τοϋ ΣωτΫϊξός Χξίστοϋ
Π α τ ε ρ ικ έ ς ο μ ιλ ίε ς
’Ε πιμέλεια - Α πόδοση στη Νεοελληνική
Α θανάσιος Α. Φραγκόπουλιος

Δυνατά πασχαλινά μηνύματα άπό τό στόμα τών Άγί­
ων μας, τών φίλων τοϋ Θεοϋ, πού βίωσαν τή Σταύρω­
ση καί τήν Άνάσταση στήν προσωπική τους ζωή. 'Επτά
πατερικές ομιλίες προσιτές στό εύρύτερο άναγνωστικό
κοινό: μεταφρασμένες στήν κοινή Νεοελληνική, μέ έπεξηγηματικές ύποσημειώσεις, σύντομο βίο τών άγίων
Πατέρων πού τις έκφώνησαν καί περίληψή τους. Σελί­
δες 142. Τιμάται 4 €.

’Εκδότης: Αδελφότης Θεολόγων
«Ο ΣΩΤΗΡ» Σ.Α.
Ίσαύρων 42 - 114 72 ΑΘΗΝΑ
Τηλ. Διευθύνσεως:
210.3622108.
Τηλεομοιότυπο:
210.3621286.
Διευθυντής Συντάξεως:
Νικόλαος Π. Βασιλειάδης
Ίσαύρων 42 - 114 72 ΑΘΗΝΑ
Εκτύπωση:
"Lithos" - Άφοι Μαχαλιώτη Ο,Ε.
Πετμεζα 80
202 00 ΚΙΑΤΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
Τιμή φύλλου: Εύρώ 0,50.

’Ετήσια συνδρομή:
Κύπρου:
’Εξωτερικού:

Εύρώ 12
Εύρώ 20
Εύρώ 35

Ή συνδρομή άποστέλλεται με ταχυδρομική επιτα­
γή στο Γραφείο τοΰ Περι­
οδικού (πληροφορίες στο
τηλ. 210.3608533) ή κατα­
βάλλεται στά παρακάτω
Γραφεία - Παραρτήματά
μας, οπου διατίθενται και
τά βιβλία τών έκδόσεών
μας:
ΑΘΗΝΩΝ
Σόλω νος 100 (106 80 ΑΘΗΝΑ).
Τηλ. 210.3624349. Rax 210.3637108.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Φίλωνος 34α (185 31 ΠΕΙΡΑΙΑΣ).
Τηλ. και Fax 210.4179022.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Πλατεία Αγίας Σοφίας 6
(546 22 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ).
Τηλ. 2310.272739. Fax 2310.272736.

ΠΑΤΡΩΝ
Γούναρη 45 (262 21 ΠΑΤΡΑ).
Τηλ. και Fax 2610.278993.

ΚΥΠΡΟΥ
'Ελλάδος 115 (3041 ΛΕΜΕΣΟΣ).
Τηλ. 25.355081. Fax 25.828571.

Νέοι
συνδρομητές
στο τηλέφωνο
210.3608533.

wswpflppp·
w w w .o so tir.g r
e -m a il: a d o s o tir@ o te n e t.g r
ISSN : 1106-3777
Κω δικός Ε Λ Τ Α : 011668.