Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Αρχαία γη
Ψημένη ερωτικά στο ξυλοκάμινο του Γκαρή
στο Μεσαγρό στην Αίγινα

Παρασκευή πρωί! Τόσο πρωί που τα
μάτια αρνούνται ν’ ανοίξουν παρά
τον επίμονο ήχο μιας θορυβώδους
συσκευής που βάλθηκε να ξυπνήσει
το σύμπαν. Το μυαλό ναρκωμένο
ησυχάζει.
Κανένα
μέλος
του
σώματος δεν θέλει ν’ αναλάβει την ευθύνη ξυπνήματος ενός νωχελικού
συνταξιούχου που απολαμβάνει ευτυχισμένος τον πρωινό του ύπνο.
Γίνονται επικίνδυνοι οι συνταξιούχοι, όταν τους ξυπνάς απότομα κι
ανακαλύπτουν πως η ευτυχία τους δεν ήταν παρά ένα απατηλό όνειρο πως
τάχα ήταν στον παράδεισο. Μια ζωή στη δουλειά, αυτός ήταν ο σκοπός
τους. Να περάσουν στην κατηγορία των απομάχων και να κοιμούνται τα
πρωινά κατά βούληση. Φρούδες ελπίδες, γιατί το καθημερινό εγερτήριο
για τη δουλειά, σε πρώιμο όρθρο, έχει ζυμωθεί με το μυαλό τους και δεν
μπορούν να το αντιπαλέψουν.
“Μη μας τους ύπνους τάραττε”, παρατηρούν αρχαιοπρεπώς τα
ευγενέστερα των μελών που αρέσκονται να κρατάνε τους τύπους για να
διατηρούν την καλή τους φήμη. “Κοιμόμαστε ρε”, φωνάζουν και όλα
μαζί τα παρακατιανά μέλη προς το θαύμα της τεχνολογίας που ακούει στο
όνομα ωρολογόφωνο. Ένα τηλέφωνο που παριστάνει το ρολόι ή ένα
ρολόι που κρύφτηκε μέσα σ’ ένα κινητό τηλέφωνο και ζει λάθρα
σωπαίνοντας, χωρίς να κάνει τικ – τακ, περιμένοντας την κατάλληλη
στιγμή να επέμβει και να επιφέρει το χάος.
Μισανοίγω το ένα μου μάτι, απλώνω, από συνήθεια, το χέρι
ψαχουλευτά δίπλα μου, στο διπλό κρεβάτι, αναζητώντας κάτι ενδιαφέρον
να πιάσω, τους ακάλυπτους γλουτούς μιας γυναίκας λόγου χάριν, η
κάποια άλλα από τα μαλακά μόρια που απαρτίζουν το θαμαστότερο ον
του πλανήτη. Αλλά μάταια, γιατί την παρουσία ηδύπλαστων γλουτών
δίπλα μου, θα την είχα νοιώσει, από την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του
δωματίου, από την λυσιμελή ταραχή που τους συνοδεύει, από την
εκμαυλιστική προσμονή τους για χάδια, από τις παράλογες αξιώσεις της
ιδιοκτήτριας. Γιατί οι γλουτοί της ευτυχίας δεν κυκλοφορούν μόνοι τους,
πάντα έχουν μια ιδιοκτήτρια που οργανώνει, απαιτεί, διεκδικεί και
ξυπνάει συνταξιούχους σ’ όλα τα στάδια της ζωής τους.
“Ξύπνιος είμαι ρε μάνα”
“Ξύπνησα ρε γυναίκα”
“Ξύπνιος είμαι αγάπη μου”
Το μισανοιγμένο μάτι, ανοίγει τώρα ολόκληρο. Όχι, η σύζυγός μου δεν
κοιμάται δίπλα. Είναι καιρός τώρα που αναπαύεται σε άλλη διάσταση.
Ούτε κάποια άλλη υπέροχη γυναίκα μοιράζεται το κρεβάτι μου. Θα
άκουγα τις διαμαρτυρίες της για τις πρωινές ερωτικές απαιτήσεις μου.
Κοιμάμαι απελπιστικά μόνος. Αλλ’ αυτή τη συνήθεια, του απλώματος του
χεριού το πρωί για χάδια, δεν μπορώ να την αποβάλλω. Πάντα ελπίζω

Δ. Τζουβάλης

1/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

πως θα έρθει ένα πρωινό, που το αριστερό μου χέρι, δεν θα μείνει
μετέωρο χαϊδεύοντας φαντάσματα και υποθετικά καλλίγραμμα μέλη,
αλλά θα επιπέσει για χάδια σε υπαρκτό κορμί, σε αληθινή γυναίκα.
“Έσεται ήμαρ”, σκέπτομαι αρχαιοπρεπώς, όπως διδάχτηκα στο γυμνάσιο.
Ρίχνω μια ερευνητική ματιά γύρω με τη νωθρή συνοδεία του
μισοκοιμισμένου μυαλού, που ανακαλύπτει πως ο χώρος μου είναι
παντελώς άγνωστος.
“Μα που βρίσκομαι ο ταλαίπωρος”, αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα, να με
ακούσει ο Θεός και να με φωτίσει. Κι εκείνος, που ξέρει πως ο χρόνος
των συνταξιούχων είναι λίγος και πολύτιμος για να σπαταληθεί στην
αναμονή, απαντάει αμέσως. “Στην Αίγινα”, πετάγομαι ολόρθος! “Σήμερα
πρωί βάζει καμίνι ο Νεκτάριος Γκαρής και ο αδερφός του ο Γιώργης”!
“Στο Μεσαγρό”, διατάζω τον αγουροξυπνημένο ραδιοταξιτζή, φρούτο
κι αυτό της τεχνολογίας, που καλείς ένα τηλέφωνο, σου απαντάει μια
κυρία, ευγενικά ενίοτε, δηλώνεις τον προορισμό σου, κι ένα ταξί έρχεται
και σε παραλαμβάνει, την ώρα ενίοτε που συμφωνήσατε.
“Η γυναίκα σου σε ξύπνησε”, ρωτάω τον ταξιτζή, γιατί στους
ταξιτζήδες πάντα υποβάλουμε ερωτήσεις, καθώς έχουν ενδιαφέρουσες
απαντήσεις και απόψεις αδιαμφισβήτητου κύρους, κατά τη γνώμη τους.
Στεναχωριούνται άμα δεν τους ρωτήσεις τίποτε. Αισθάνονται οικτρά
παραμελημένοι.
“Η άλλη η ανέραστη από το κέντρο”, επιβεβαιώνει τον κανόνα περί
απαντήσεων των ταξιτζήδων και την άποψη που είχα σχηματίσει για την
τηλεφωνήτρια, από την πρωινή μας συνομιλία. Απαιτούσε να της βρω δυο
ή τρεις ακόμα, για να μην πάει άδειο το ταξί μέχρι τον Μεσαγρό.
“Εσείς τα ίδια χρήματα θα πληρώσετε”, μου είχε πει καθησυχαστικά.
“Το ίδιο και οι άλλοι”.
“Πας στο Μεσαγρό, ρε”, ρώτησε όσο πιο ευγενικά μπορούσε ο οδηγός.
Οι ταξιτζήδες, είναι ευγενικοί, ενίοτε, κατά τη γνώμη τους πάντα. Το “ρε”,
είναι ένας τίτλος ευγενείας που προέρχεται ίσως από γλωσσικό
αντιδάνειο. Οι βυζαντινοί έστειλαν στην Αγγλία το “κυρ”, εκείνοι το
επέστρεψαν ως “σερ”
και οι ταξιτζήδες το αντέστρεψαν, το
ακρωτηρίασαν και έτσι έχουμε σήμερα μια δική μας προσφώνηση
ευρωπαϊκού επιπέδου.
“Ναι, στο εργαστήρι των αδελφών Γκαρή”.
“Α, στο κεραμιδαριό, στα ξαδέρφια μου”.
“Είναι Μεσαγρότες”;
“Όχι, Μισάγριοι είναι”.
“Εσείς”;
“Εγώ έμεινα για πολύ καιρό στην Αίγινα κι εξελίχτηκα”
“Δηλαδή”;
“ Έγινα εντελώς άγριος”.
Ο Μεσαγρός, φιλοξενείται στην κοιλάδα που σχηματίζεται στους
πρόποδες του ιερού βουνού της Αφαίας Αθηνάς. Η άποψη των χωρικών
διαφέρει. Πιστεύουν πως η Αφαία φιλοξενείται
στο βουνό που
σχηματίζεται εκεί που τελειώνει η κοιλάδα τους. Ποτέ δεν
διακανονίστηκε αυτή η διαφορά μεταξύ χωρικών και Θεάς. Οι χωρικοί
μάλιστα προσπάθησαν κάποτε να εξαλείψουν το βουνό από δίπλα τους,
που τους έκοβε τη θέα, ανοίγοντας ένα μεγάλο νταμάρι.

Δ. Τζουβάλης

2/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

“Πολλά νταμάρια χάσκουν στις καλύτερες περιοχές της Ελλάδας και
μάλιστά χωρίς να υπάρχει διένεξη μεταξύ Θεών και κατοίκων”, με
ενημερώνει η Θεά που υποδέχεται πάντα τους επισκέπτες, καθώς ο
Δήμαρχος δεν ασχολείται με τέτοια επουσιώδη ζητήματα αν δεν
συντρέχουν εκλογές.
“Πως το εξηγείτε αυτό Πάνσοφη”;
“Απλά οι Έλληνες αγαπούν τη χώρα τους λιγότερο απ’ όσο αγαπούν
τις κακόγουστες σύγχρονες θλιβερές κατοικίες τους”.
“Σας έχω επισκεφτεί παλιότερα στο ναό σας”, προσπαθώ να
δικαιολογήσω την αδυναμία μου ν’ αποδεχτώ την πρόσκλησή της να την
ακολουθήσω μέχρι το ναό. “Σήμερα είμαι προσκεκλημένος στο εργαστήρι
των αδελφών Γκαρή”.
“Στο κεραμιδαριό, στη δίδυμη λαίλαπα”; εκφράζει σαφή άποψη η Θεά
“Εις το επανειδείν”, είπε παραπονεμένα και στήθηκε πάλι στην είσοδο
του χωριού προς άγρα καινούργιων επισκεπτών. “Ευτυχώς που υπάρχουν
οι ξένοι” παρηγορείται. “Αν περίμενα από τους συμπατριώτες μου να μ’
επισκεφτούν, η Μοναξιά, η ανέραστη κόρη της Εγκατάλειψης,
ετεροθαλούς αδερφής του Πόνου, θα ήταν η μόνη μου παρέα”.
Συνάντησα τον Νεκτάριο Γκαρή έξω από το εργαστήριό του. Κρατάει
πάντα στα χέρια του έναν κεραμικό γρύπα για να ξεχωρίζει από τον
δίδυμο αδερφό του τον Γιώργη που δεν κρατάει τίποτε. Δίνει και στους
άλλους να κρατούν από ένα γρύπα. Για να έχουν τα χέρια τους
απασχολημένα και να μην κάνουν ζημιές.
“Έρχονται εδώ και το κάνουν
κεραμιδαριό”
“ Ο εξάδελφός σου ο ταξιτζής και
κάποια Θεόμορφη κυρία, είπαν πως
είναι ήδη κεραμιδαριό”.
“Οι κυρίες, έχουν το ελεύθερο να
λένε χαριτωμένα τη γνώμη τους. Τον
ξάδερφο μην τον ακούς, πρόκειται
για μισότρελο”, δηλώνει ο Νεκτάριος.
“Ποτέ δεν κατάφερε να γίνει κάτι
ολόκληρο. Εμείς οι υπόλοιποι είμαστε
κανονικοί και ολοκληρωμένοι”.
“Δηλαδή”;
“Θεότρελοί”!
Στις κυρίες δεν δίνει γρύπα, ούτε
αυτός κρατάει. Αφού καπνίσει το
τσιγάρο του, θέλει να έχει τα χέρια
του
ελεύθερα.
Για
λόγους
αδιευκρίνιστους.
“Μόνο ξυλοκάμινα έχετε κύριε
Νεκτάριε”, ρωτάει η γοητευτική
κυρία που εκπροσωπεί την κρατική τηλεόραση και ήρθε να καταγράψει
το γεγονός με το συνεργείο της.
Ο Νεκτάριος, την παίρνει από το χέρι να της δείξει τα σύγχρονα
ηλεκτρικά καμίνια που έχει μέσα στο εργαστήριο. “Βγες έξω”, λέει στο

Δ. Τζουβάλης

3/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Γιώργη με αυστηρή ευγένεια. “Δεν χωράμε όλοι, είναι στενά, εσύ θα
μπεις μετά με το Γιώργη”, μου απαγορεύει διακριτικά την είσοδο.
Στενοχωρήθηκα!, Έχω κι εγώ βάλει στο μάτι την εκπρόσωπο της
τηλεόρασης και με οδύνη βλέπω να έχει κολλήσει πάνω στο Νεκτάριο και
να τον ακολουθεί στα ενδότερα του εργαστηρίου για ενημέρωση. Ο
Νεκτάριος, έκλεισε την πόρτα πίσω του.
“Το καμίνι σας είναι υπέροχο”, την ακούει να κελαρύζει το γέλιο της
και ν’ αναμειγνύεται βάναυσα με το χοντρό γέλιο του Νεκτάριου. Ύστερα
απελπιστική σιωπή!
“Μα γιατί; Κι εγώ κρατάω γρύπα”, παραπονιέμαι, νομίζοντας πως ένας
γρύπας αρκεί για να ελκύσει μια γυναίκα. “Σας αγαπώ για το μυαλό σας,
αλλά δεν με ελκύετε σαν άνδρας”, με απέρριψε μια νεαρή κυρία. Πάντα
οι νεαρές κυρίες αγαπούν αυτό που τους λείπει. “Καλημέρα”, λέω
πρόσχαρα στον Γιώργη, για να δημιουργήσω καλό κλίμα μιας και βλέπω
σκεπτικό τον δεύτερο των ιδιοκτητών του “κεραμιδαριού”. Κάθεται
στενοχωρημένος κοντά στα κανάτια του. Τα έχει με το Θεό που δεν
μοιράζει δίκαια τα “τυχερά” της δουλειάς. “Πάντα ο Νεκτάριος παίρνει
τις καλύτερες”, σκέφτεται κοιτώντας αφηρημένος τα κανάτια που είναι να
μπουν στο καμίνι. “Τα σπας τώρα όλα ή δεν τα σπας”, καραδοκεί στο
μυαλό του φοβερό δίλημμα. Κάποια μέρα θα του τη δώσει και θα τα
σπάσει όλα, αυτό είναι σίγουρο.
Τις ίδιες απόψεις για κακή μοιρασιά από μέρους του Θεού,
συμμερίζομαι κι εγώ. Αυτός ο κανονισμός που επέβαλε, πως όποιος

προλάβει αρπάζει, δεν μου αρέσει. Οι ηλικιωμένοι, πρέπει να έχουν μια
προτεραιότητα. Άπειρες φορές του το έχω ζητήσει στις προσευχές μου.
Τίποτε, καμιά απάντηση. Κάποια στιγμή νόμισα πως άκουσα κάτι.
“Υπομονή, αύριο είναι μια άλλη μέρα” και τέτοιες μπαρούφες. Εγώ έχω
ανάγκη από χειροπιαστό παρόν κι ο Θεός μου χαρίζει ένα αβέβαιο μέλλον
μετά θάνατον. Διέκοψα τότε μονομερώς τις διαπραγματεύσεις. Κι όταν

Δ. Τζουβάλης

4/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

μου χτυπάει την πόρτα, δεν ανοίγω πλέον. Είναι καταδικασμένοι σε
θάνατο οι Θεοί, όταν οι άνθρωποι τους κλείνουν τις πόρτες.
“Θα με ξεναγήσεις στο καμίνι”, παρακαλάω το Γιώργη.
“Την τύχη μου μέσα, ο Νεκτάριος ξεναγεί τη γκόμενα κι εγώ τον
συνταξιούχο”, μουρμουρίζει τσατισμένος, αλλά καλόκαρδος όπως είναι,
αναλαμβάνει με χαρά την ξενάγηση.
“Το καμίνι, το έχτισε ο πατέρας μου, με τις οδηγίες του παππού μου, με
λάσπη και πυρότουβλα που τα φτιάξανε μόνοι τους”, ξεκινάει την
ξενάγηση. Δείχνει υπερήφανος όταν λέει τη λέξη παππούς και πιο
υπερήφανος όταν προφέρει τη λέξη πατέρας.
“Τι άνθρωποι ήταν”, ρωτάω τεχνηέντως ως ψυχογνώστης. Θέλω να
του δώσω την ευκαιρία να εξωτερικεύσει το συναίσθημα που φουσκώνει
στο στήθος του και φλέγεται να το βγάλει και να το μοιράσει, να το μάθει
όλος ο κόσμος.
“Τεχνίτες με μια οκά αχαμνά ο καθένας, όχι αστεία”, περιγράφει
λακωνικά αλλά περιεκτικά τους δύο άνδρες. “Αγαπούσανε τη δουλειά
τους σα γκόμενα”, συνεχίζει να βάζει αδρές πινελιές στον καμβά που
ξετύλιξε μπροστά του και ζωγραφίζει. “Τώρα κοιτάμε περισσότερο τις
γκόμενες παρά τη δουλειά”, ρίχνει μπηχτή προς το μέρος απ’ όπου
έρχεται ο Νεκτάριος με την Εκπρόσωπο της τηλεόρασης.
Διαπιστώνω με ικανοποίηση πως η ξενάγηση στο ηλεκτρικό καμίνι
κράτησε ελάχιστο χρόνο. Η Εκπρόσωπος μου φάνηκε το ίδιο ατσαλάκωτη
και καλοχτενισμένη, όπως πριν μπει στο εργαστήριο κι ο Νεκτάριος
φαίνεται λιγάκι απογοητευμένος.
“Πολύ καλά”, σκέφτομαι χαρούμενος. Με ενθαρρύνει σ’ αυτό και η
χροιά που έχει το βλέμμα της Εκπροσώπου όταν πέφτει επάνω μου.
Μυστήρια πλάσματα οι γυναίκες. Άλλα θέλουν κι άλλα δημοσιεύουν τα
μάτια τους.
“Χα – χα, τζίφος”, χαίρεται και ο Γιώργης. Ο Νεκτάριος τον κοιτάζει
με αυστηρό βλέμμα. Και το βλέμμα του Νεκτάριου, ξέρει ο Γιώργης,
δημοσιεύει πάντα αυτό που σκέπτεται.
“Μιλάγαμε για τον παππού και τον πατέρα σου που αγαπούσανε τη
δουλειά τους”, προσπαθώ να φτιάξω το κέφι του Νεκτάριου για να
κυλήσει καλύτερα η ξενάγηση.
“Σα γκόμενα”, επαναλαμβάνει ο Γιώργης. “Πες του για τον
Μπάρκουλη Νεκτάριε”, τον παρακινεί. Όλοι οι άντρες αρέσκονται να
μιλούν για τον πατέρα τους, όταν πλέον έχει πεθάνει. Χαίρονται ίσως που
η πατρική σκιά δεν σκεπάζει εξουσιαστικά τη ζωή τους. Είναι ελεύθεροι
να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις χωρίς το κριτικό μάτι του πατέρα να
τους ελέγχει. Σαν αντίδωρο για την απουσία του, μικραίνουν μέχρι
εξαφανίσεως τα ελαττώματά του, μεγεθύνουν μέχρις υπερβολής τα
προτερήματά του, και του προσδίδουν ιδιότητες που ίσως δεν είχε. Έτσι
κάνω εγώ, έτσι ο Νεκτάριος και ο Γιώργης, έτσι κάνουν όλοι. Μας αρέσει
να λέμε ιστορίες που εμφανίζουν σπουδαίο τον πεθαμένο πατέρα μας.
“Μια μέρα, ήρθε ο Ζαμπέτας και ο Μπάρκουλης στο κανατάδικο.
Ήθελαν ν’ αγοράσουν όλο το απόθεμα των κανατιών για να τα σπάσουν
το βράδυ στην ταβέρνα, αντί για πιάτα. “Θα έχει χαβαλέ”, είπαν. Ο
πατέρας μου, του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Γύρισε το μάτι του
ανάποδα. Φανταζότανε τα κανάτια του να σπάνε έτσι για πλάκα και
φούντωσε. Βούτηξε ένα στειλιάρι και όρμησε κατά πάνω τους. Ίσα που

Δ. Τζουβάλης

5/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

πρόλαβαν να μπουν στο αυτοκίνητο και να φύγουν. Ύστερα κάθισε στο
πεζούλι. “Μήπως έκανα λάθος”, σκέφτηκε δυνατά. “Θα ξεπουλούσα όλη
μου την πραμάτεια. Η μοίρα των κανατιών είναι να σπάσουν κάποια
στιγμή. Αλλά να τα σπάνε για χαβαλέ;”, μονολογούσε και για πρώτη φορά
τον είδα να δακρύζει. “Να του πάρω εγώ το μπουζούκι και να το σπάσω
έτσι για πλάκα! Θα του αρέσει; Θα μου πεις, άμα έχεις ανάγκη τα λεπτά,
άμα πεινάς, τι θα κάνεις; Δε μας τρέχει το χρήμα από τα μπατζάκια! Ας
μου έλεγε πως ήθελε ν’ αγοράσει κανάτια. Ήταν ανάγκη να μου πει πως
θα τα έσπαγε για χαβαλέ;” Για μέρες μονολογούσε κι αναρωτιότανε αν
έπραξε σωστά. Κι όσο σκεφτότανε τι θα έκανε αν έρχονταν για δεύτερη
φορά, πάλι το στειλιάρι θα έπαιρνε.
Ο Νεκτάριος βέβαια είχε άλλη άποψη περί εμπορίου. “Καλό θα ήταν
να οργανώνουμε κανατομαχίες ανάμεσα στα άσπονδα χωριά. Έτσι κάνουν
οι καλοί έμποροι. Έχουν πολλές αφορμές για να μαλώνουν οι γείτονες.
Αρκεί να τους τις θυμίζεις. Τους πείθεις πως οι καυγάδες πρέπει να
γίνονται με κανάτια και κάτσε ύστερα εσύ και πούλα πυρομαχικά”.
“Όπως η Αμερική Νεκτάριε”, πήρε την κατάσταση στα χέρια του ο
Γιώργης, γιατί ξέρει πως ο Νεκτάριος συγκινείται όταν διηγείται αυτό το
περιστατικό.
Γενικά
συγκινείται όταν μιλάει
για τον πατέρα του και
τον παππού του “Εδώ
είναι το μπροστινό
μέρος του καμινιού”,
συνεχίζει
την
ξενάγηση.
Η
Εκπρόσωπος κι εγώ
προσωπικά,
συμπάσχουμε με το
Νεκτάριο. Έχουμε κι
εμείς
την
ίδια
προγονολατρεία. Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για τους παππούδες
μου. Γι αυτούς που έφυγαν από την Κρήτη, γι αυτούς που κλείστηκαν στο
πολιορκημένο Μεσολόγγι, για όλους αυτούς, που άμα τους φέρνεις στο
μυαλό σου, θέλεις να είσαι μόνος, γιατί ντρέπεσαι να σε βλέπουν οι άλλοι
να δακρύζεις. Πάντα καταφεύγουμε στους προγόνους, όταν το παρόν μας
απογοητεύει. Ακόμα και οι ένδοξοι εκπρόσωποι της τηλεόρασης,
καταφεύγουν στη θαλπωρή των προγόνων. Την πρόσεξα χτες για πρώτη
φορά στο ξενοδοχείο, όταν περιέγραφε σε μια παρέα από φίλες της
καλλιτέχνιδες την δύναμη που είχαν οι προπάτορές της και το σεβασμό
που δείχνει ο κόσμος στη Μάνη και τον Πειραιά, όταν ακούει το όνομά
της. Είναι σεβασμός για τους προγόνους της.
“Α, είναι από τη Μάνη”, χάρηκα και την καταχώρησε στα σπουδαία
για μένα πρόσωπα. Μου άρεσε που είχε ωραίο παράστημα. “Μ’ αυτήν
ναι, ίσως θα μπορούσα να κάνω μια καινούργια αρχή μ’ αυτήν, Έστω και
με την περίσσεια χυμών στο σώμα της ”, σκέφτηκα σχεδιάζοντας το
μέλλον μου. Γι αυτό, όταν η κυρία από το τηλεφωνικό κέντρο του
ραδιοταξί μου ζήτησε να βρω και κάποιον άλλο, χτύπησα την πόρτα της.
“Θα θέλατε να πάμε μαζί στην επίδειξη του καμινιού”;

Δ. Τζουβάλης

6/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

“Θα θέλαμε”, είπε εκείνη αφού είχε κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω και το
συνεργείο της είχε ήδη φύγει για το Μεσαγρό.
“Είστε όμορφη ως αρχαία Θεά”, τόλμησα να της πω όταν
συναντήσαμε την Αφαία και είχα ένα μέτρο σύγκρισης.
“Κι εσείς ως αρχαίος Έλλην”, με ενθάρρυνε.
“Παρατήρησες βέβαια πως δεν είπε ως αρχαίος Θεός”, ψιθύρισε
χαιρέκακα η Αφαία στο αυτί μου. “Δεν έχει συναντήσει Θεούς στη ζωή
της για να ξέρει”.
Χάρηκα που μια Θεά ζήλευε την εκλεκτή μου. Χάρηκα που η εκλεκτή
μου ανταποκρινότανε στο διακριτικό ερωτικό μου κάλεσμα. Χάρηκα που
η Θεά υπαινίχτηκε πως μπορεί να μοιάζω με αρχαίο Θεό.
“Εδώ είναι το μπροστινό μέρος του καμινιού”, ξανάλεει ο Νεκτάριος
που τους βλέπει να πετάνε αλλού και δεν έδιναν προσοχή στα λόγια του.
Τους επανέφερε βιαίως από το ταξίδι που έκαναν στην προγονοχώρα.
“Μα τι ακαταστασία είναι αυτή”, σκέφτηκα κι αποζήτησα με το
βλέμμα την επιδοκιμασία της εκπροσώπου, η οποία ευχαρίστως μου την
χάρισε. Μπροστά, ατάκτως εριμμένα τα κανάτια που προορίζονταν για
ψήσιμο. Παραδίπλα, άτακτος σωρός τα τούβλα, ακέραια και σπασμένα,.
Και στην οροφή, λόφος από σπασμένα κεραμίδια κι ένα σκουριασμένο
βαρέλι. “Απαράδεκτο”, μουρμούρισα κοντά στο αυτί της και
ανατριχιάσαμε αντάμα.
“Γιατί δεν τα μαζεύετε”, παρατηρώ επιτιμητικά τους αδελφούς Γκαρή.
“Τα χρειαζόμαστε”, απήντησαν εκείνοι μ’ ένα στόμα. Είναι
αξιοσημείωτο,
τι
σκουπίδια μπορεί ένας
άνθρωπος να θεωρεί
απαραίτητα για τη ζωή
του.
“Εδώ βλέπετε τη
σχάρα. Είναι ο πρώτος
πυθμένας του καμινιού.
Από
κάτω
είναι
θολωτός
και
“κλειδωμένος”, για να
είναι στέρεος και ν’
αντέχει το βάρος”, λέει
ο
Νεκτάριος
και
συγχρόνως πηδάει μέσα για ν’ αρχίσει τη δουλειά.
“Τι θα πει κλειδωμένος κύριε Νεκτάριε”, ρωτάει ναζιάρικα η
Εκπρόσωπος, που δεν έχει ακόμα διαλέξει ως φαίνεται, τον εκλεκτό της
ανάμεσα σε μένα και τον Νεκτάριο. Και να σκεφτεί κανείς, πως ο
Νεκτάριος πόρρω απέχει από του να μοιάζει με αρχαίος Θεός. Οι επιλογές
των γυναικών, μου φαντάζουν πάντα περίεργες αν δεν είμαι εγώ ο
επιλεγμένος. Και στους υπόλοιπους άντρες έτσι περίεργες φαντάζουν.

Δ. Τζουβάλης

7/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

“Ο θόλος, έχει πέτρες κλειδιά, όπως τα
καμαρωτά γεφύρια, που παίρνουν απάνω
τους το βάρος”, κλέβει την παράσταση ο
Γιώργης.
“Κι αυτές οι τρύπες, κύριε Νεκτάριε”,
επιμένει η εκπρόσωπος και ο Γιώργης δεν
τολμάει για δεύτερη φορά, ν’ απαντήσει
άντ’ αυτού.
“Είναι για να περνάει η λαύρα της
πυρράς, στο χώρο ψησίματος”.
“Φωτιά και λαύρα περνάει από τις
τρύπες”, αστειεύεται ο Γιώργης κοιτώντας
με νόημα την Εκπρόσωπο ή οποία
υπομειδιά ελαφρώς και κοκκινίζει, πάλι ελαφρώς. Προσέχει για πρώτη
φορά πως ο Γιώργης είναι εξαιρετικά πνευματώδης και τον τοποθετεί,
κατά την κρίση μου πάντα, ως τρίτο μέλος της ομάδας των υποψήφιων
μνηστήρων.
“Έλα ρε”, δίνει το σύνθημα ο Νεκτάριος για ν’ αρχίσει η δουλειά. Έχει
φέρει στην είσοδο κομμάτια από κεραμίδια που χρησιμοποιεί σαν βάσεις
για ν’ ακουμπήσει τα κεραμικά του, στον ανώμαλο από την πολλή χρήση
πυθμένα της σχάρας. Οι προς μύηση, αντιλαμβάνονται για πρώτη φορά τη
χρησιμότητα του σωρού των σπασμένων κεραμιδιών του προαυλίου. Οι
μύστες, έχουν πάντα τον τρόπο τους να εκπλήττουν τους αδαείς με τη
χρησιμότητα και τη σημασία ευτελών υλικών για τη δουλειά τους.
“Αλλά τα τούβλα; Τι χρειάζονται τα τούβλα και τα κεραμίδια της
οροφής”; Ψιθυρίζω χαιρέκακα και η εκπρόσωπος συμφωνεί. Ένα ρίγος
διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά μου. Μου αρέσει που η εκπρόσωπος
συμφωνεί με την άποψή μου. Μου αρέσει που υποσκέλισα το Νεκτάριο.
Μου αρέσουν τα ρίγη της επιτυχίας που αισθάνομαι.
Ο Γιώργης υπακούει με δυσφορία. Θέλει, όταν είναι ξένοι μπροστά, να
του μιλάει ο αδερφός του με περισσότερο σεβασμό κι ευγένεια. Άντε μην
τα κάνει γης Μαδιάμ και γελάσει ο κάθε πικραμένος. Όταν δεν υπάρχουν
ξένοι, γυναίκες δηλαδή, γιατί οι άντρες είναι άντρες και δεν
υπολογίζονται, μπορεί τότε να του μιλάει φυσιολογικά. Και θα βριστούνε
και θα αποκαλούνε “ρε
μαλάκα”, χαϊδευτικά, ο
ένας τον άλλον. Του το
έχει πει πως όταν είναι
γυναίκες, ντρέπεται.
Αρχίζει να δίνει ένα ένα με προσοχή τα
κανάτια στον Νεκτάριο,
χωρίς να τον κοιτάζει, για
να καταλάβει πως τον
πείραξε το “έλα ρε”. Άμα
ο άλλος παίρνει θάρρος,
βάζει και κοσμητικά
επίθετα δίπλα στο έλα ρε.
Και μερικοί το “έλα ρε μαλάκα”, το έχουν για ψωμοτύρι. Ξεχνάει τις
συμφωνίες τους ο Νεκτάριος.

Δ. Τζουβάλης

8/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Τώρα έχει τελειώσει με την τοποθέτηση στο μέσα μέρος του καμινιού.
Βγαίνει έξω να κάνει τσιγάρο και να πιει νερό. Δίψασε μέσα στο στενό
χώρο.
“Μην κρυώσετε, κύριε
Νεκτάριε, είστε ιδρωμένος”,
συμβουλεύει η Εκπρόσωπος,
προς
μεγάλη
μου
απογοήτευση,
που
τα
τελευταία λεπτά βλέπω την
πλάστιγγα να γέρνει προς το
μέρος του Νεκτάριου. Όλο
κύριε Νεκτάριε και κύριε
Νεκτάριε. Κι άμα οι
γυναίκες προφέρουν με τόσο
νάζι και τόσο συχνά το
όνομα ενός άντρα, τότε οι
υπόλοιποι μνηστήρες την
έχουνε βάψει από χέρι. Μια
στο καρφί και μια στο
πέταλο
είναι
αυτή
η
Εκπρόσωπος.
“Δεν έχει ανάγκη αυτός,
είναι γομάρι”, παρατηρεί ο Γιώργης και ο Νεκτάριος χαίρεται γιατί έτσι
τον αποκαλεί χαϊδευτικά ο αδερφός του. Αρχίζει μια πιο δύσκολη
διαδικασία τοποθέτησης των κανατιών που χρειάζεται σύμπνοια στην
οικογένεια.
“Θα ήθελα να δώσετε τη
δέουσα
προσοχή
στην
ακαταστασία”, προσπαθώ να
κερδίσω κάποιο έδαφος. Εις
μάτην!
Η
εκπρόσωπος,
δείχνει
τελείως
απορροφημένη
με
τον
Νεκτάριο και ούτε που ακούει
την παρατήρησή μου. Είναι
σα να έχουν εξαφανιστεί όλοι
από γύρω της και ο μόνος
ορατός άντρας στην περιοχή
να είναι ο Νεκτάριος. Είναι ο
κύριος
εξουσιαστής
της
κατάστασης και οι λαϊκές
γκόμενες πάντα έλκονται από
την εξουσία. “Μα είναι
δυνατόν, μια
Θεόμορφη
κυρία
να
είναι
λαϊκή
γκόμενα;”
σκέπτομαι
απελπισμένα. “Κάθε γυναίκα κρύβει μια τέτοια μέσα της”, μ’ ενημερώνει
μια φωνή εσωτερική, που αναλαμβάνει πάντα ν’ απαντά στις ρητορικές
μου ερωτήσεις.

Δ. Τζουβάλης

9/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Το ίνδαλμα της Εκπροσώπου, παίρνει ένα μουσαμά, τον στρώνει
μπροστά στην πόρτα του καμινιού και ξαπλώνει μπρούμυτα, για να
μπορέσει να τοποθετήσει κανάτια στο βυθό του μπροστινού μέρους του
καμινιού. Αισθάνεται τρομερά ανασφαλής, σ’ αυτή τη στάση με το
Γιώργη θυμωμένο πίσω του. Κάθε τόσο γυρίζει και τον κοιτάζει, δήθεν
πως θέλει συμβουλές, για να τον εξευμενίσει. Γιατί ξέρει πως δεν το έχει
και πολύ να του σβουρίξει κανένα κανάτι στο κεφάλι, έτσι για να μάθει να
φέρεται.
“Τ’ αδερφάκι μου! Αν δεν
ήταν ο Γιώργης, θα το είχα
κλείσει το μαγαζί”, λέει
στους θεατές για να τον
κολακέψει,
αλλά
ο
θυμωμένος Γιώργης δεν
μασάει από τέτοια. Τα έχει
ξανακούσει αυτά και ξέρει,
πως μόλις τελειώσει το
γέμισμα απ’ αυτή τη στάση,
πάλι θ’ αρχίσει τα ίδια.
Συνειδητοποιεί, πως άμα δεν
του φέρει κανένα άψητο
κανάτι στο κεφάλι, δεν
διορθώνεται ο Νεκτάριος.
Αλλά πώς να ο κάνει αυτό,
που αγαπάει τον αδερφό του.
Κι ο Νεκτάριος τον αγαπάει.
Απλά δεν μπορεί επάνω στη δουλειά να συγκρατήσει τη γλώσσα του.
“Είμαι σαν ελατήριο, όταν είμαι στο καμίνι”, δικαιολογείται.
“Τεντώνω και ξετεντώνω”.
Σε λίγο τελειώνει με ανακούφιση το γέμισμα απ’ αυτήν την δύσκολη
στάση. Με την πρόοδο του γεμίσματος,
τοποθετούσε τσιμεντόλιθους μπροστά
στην πόρτα, κεραμίδια από μέσα, μέχρι
που έχτισε όλη την πόρτα.
Ύστερα ανεβαίνει στην κορυφή και
συνεχίζει το γέμισμα από το άνοιγμα της
οροφής. Εκμεταλλεύεται κάθε σπιθαμή
του χώρου Πρώτα βάζει κεραμίδια στα
από κάτω κανάτια για να δημιουργήσει
σταθερή βάση. Κατέρρευσε και η θεωρία
μου για τη μη χρησιμότητα των
κεραμιδιών
της
οροφής,
που
ισχυροποιούσαν τη θέση μου περί
ακαταστασίας
Η Εκπρόσωπος με κοιτάει επιτιμητικά
που την παρέσυρα σε γρήγορα συμπεράσματα σχετικά με τα σπασμένα
κεραμίδια.
“Είδες;”, μου λέει.

Δ. Τζουβάλης

10/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

“Ναι αλλά τα τούβλα;” Επιμένω στις θέσεις μου. “Τα τούβλα δεν
χρειάστηκαν σε τίποτε. Ούτε και το μισό το βαρέλι χρειάστηκε”,
αναστηλώνω την τρωθείσα μου προσωπικότητα .
Απτόητος ο Νεκτάριος, τελειώνει το γέμισμα από το στόμιο της
οροφής, παίρνει το μισό βαρέλι και με τελετουργικό τρόπο το τοποθετεί
πάνω στο άνοιγμα της οροφής, εκτελώντας με ηθικά στα μάτια της
Εκπροσώπου. “Η καμινάδα του καμινιού”, λέει αμείλικτος, χωρίς να ξέρει
–ή μήπως ξέρει- τι μαχαίρι έμπηξε στο στήθος μου. Παίρνει ένα σίδερο
μακρύ, το βάζει σαν διάμετρο κύκλου πάνω στο μισό βαρέλι – καμινάδα
και πάνω του τοποθετεί τον πάτο του βαρελιού, έτσι ώστε να κλείνει την
καμινάδα από την πλευρά που φυσάει ο αέρας.
“Για να μη γυρίζει ο καπνός μέσα”, ενημερώνει.
“Τα τούβλα δεν χρειάζονται όμως”, επιμένω ο άμοιρος, όπως εμμένουν
πεισματικά στις θέσεις τους, όσοι βλέπουν να χάνουν τελικά το παιχνίδι
και δεν τους επιτρέπει ο εγωισμός τους ή το ένστικτο της
αυτοσυντήρησης να το παραδεχτούν.
Ο εχθρός, δεν μου άφησε αέρα ν’ ανασάνω. Κατεβαίνει, παίρνει ένα
τσαπί, σκάβει και μαζεύει χώμα μπροστά στο κατώφλι του καμινιού,
ρίχνει ένα κουβά νερό και κάνει λάσπη. Παίρνει μετά τα τούβλα και χτίζει
μια ακόμα στρώση στην πόρτα, κλείνοντας την ερμητικά με λάσπη.
Εκτελεί με συνοπτικές διαδικασίες τον αντίζηλό του.
“Ναι αλλά η λάσπη θα πετρώσει άμα ψηθεί. Πως θ’ ανοίξεις το
καμίνι;” Κάνω μια ύστατη προσπάθεια να κρατηθώ στη ζωή.
“Είναι ειδικό χώμα που δεν ψήνεται”, δίνει τη χαριστική βολή σ’ εμέ
τον ανυπεράσπιστο πλέον Συνταξιούχο που παραδόθηκα στο πεπρωμένο
μου. Κοίταξα περίλυπος για ύστατη φορά την Εκπρόσωπο, της
χαμογέλασα, όπως κάνουν όλοι οι ευγενείς, “Είναι δική σου”, είπα στο
Νεκτάριο, όπως κάνουν οι ήρωες. Και διαλύθηκα εις τα εξ ων συνετέθην.
Οι υπόλοιποι, περιμαζεύουν με
στοργή τ’ απομεινάρια του ταλαίπωρου
σαρκίου μου και τα συνθέτουν εξ αρχής
σε ακέραιο άνθρωπο. Στη διαδικασία
πρωτοστατεί ο Γιώργης που είναι
ειδικός στις ανασυνθέσεις σπασμένων
κεραμικών.
“Στα κεραμικά που σπάνε στο
καμίνι, βάζουμε ψημένη σκόνη πηλού,
που να βρω τώρα ψημένη σκόνη από
άνθρωπο”;
“Με το ίδιο υλικό είναι φτιαγμένοι
και οι άνθρωποι”, του λύνει τα χέρια ο
Νεκτάριος
και
η
Εκπρόσωπος
συμφωνεί.
“Να του περάσω κι ένα σίδερο μέσα
του; Τον βλέπω να καμπουριάζει λίγο”,
αναρωτιέται ο Γιώργης.
“Όχι, αυτά τα κάνουμε μόνο στ’ αγάλματα”, λέει ο Νεκτάριος.
“Μα κι αυτός έχει μείνει άγαλμα”, επεμβαίνει η εκπρόσωπος.

Δ. Τζουβάλης

11/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Τελικά, αποφασίζουν να μην μου περάσουν σίδερο, “Ας καμπουριάζει
λίγο”, συμφώνησαν και πάνε όλοι στο πίσω μέρος του καμινιού, τη
γούρνα.
Το καμίνι είναι χτισμένο σε επικλινές έδαφος και το μέρος κάτω από το
θόλο της σχάρας, ο δεύτερος πυθμένας, είναι υπόγειο από τις τρεις
πλευρές. Υπάρχει μια είσοδος στη γούρνα που οδηγεί στη βάση του
θόλου, όπου μπαίνει η φωτιά.
“Στους πόσους βαθμούς ψήνετε τα κανάτια”, ρωτάει η Εκπρόσωπος.
“Στους χίλιους εκατόν πενήντα”, απαντά ο Γιώργης. “Θέλει σιγά σιγά η φωτιά μέχρι τους εκατό βαθμούς για να μη σπάσουνε. Ο
Συνταξιούχος δεν χρειάζεται προθέρμανση, τον έψησες εσύ αρκετα”
“Αν του κλέψω φωτιά και δεν φτάσει στη σωστή θερμοκρασία, δεν
βγαίνει το παραδοσιακό χρώμα. Βγαίνει κόκκινο. Αν του δώσω παραπάνω
φωτιά θα βγουν καμένα και κόκκινα”, συμπληρώνει ο Νεκτάριος.
“Όπως τότε που γλένταγες με τη γκόμενα στην Αγία Μαρίνα. Να το
πεις, Νεκτάριε, να το πεις”, γελάει ολόκληρος ο Γιώργης.
“Να το πεις εσύ”, του κάνει τη χάρη ο Νεκτάριος.
“Μια φορά, μέθυσε ο Νεκτάριος με μια γκόμενα στην Αγία Μαρίνα,
όπου δούλευε γκαρσόνι και ήρθαν εδώ όταν έκλεισε το μαγαζί μετά τα
μεσάνυχτα. Το καμίνι, εν τω μεταξύ ήταν δυο μέρες αναμμένο, είχε
φτάσει τη θερμοκρασία που ήθελε ο γέρος μας και είχαμε πάει για ύπνο.
Τύφλα και οι δυο, πήραν και τάισαν τη φωτιά που φούντωσε. Το πρωί που
τους βρήκε ο γέρος, ναρκωμένους μέσα στη γούρνα, κατάλαβε τι είχε
γίνει. Όταν την επόμενη κρύωσε το καμίνι και το ανοίξαμε, όλα τα
κανάτια ήτανε κατακόκκινα ή μαύρα και είχανε πάρει περίεργα σχήματα.
“Δεν κάνεις για κανατάς”, του είπε ο πατέρας μας, “γκαρσόνι θα μείνεις”.
Τίποτε άλλο δεν του είπε. Ο Νεκτάριος, παλάβωσε με τη μαλακία που
έκανε, γιατί μη μου πεις, μαλακία ήταν, έτσι δεν είναι; Ήθελε να κρύψει
τα κανάτια για να μην τα βλέπει ο κόσμος και τον κοροϊδεύει. Ο πατέρας
όμως, δεν τον άφησε. “Εδώ μπροστά θα τα έχεις, να τα βλέπεις κάθε μέρα
για να μην το ξανακάνεις”, του είπε. Την ίδια μέρα, σταμάτησε ένα
λεωφορείο με γάλλους. “Τι
τέχνη”, έλεγαν στον ξεναγό.
Τα
μοσχοπούλησε
ο
Νεκτάριος. Ο πατέρας είπε,
“Είσαι καλός για έμπορος”,
τίποτε άλλο. Ο Νεκτάριος το
πήρε επί πόνου, κι έγινε ο
καλύτερος κανατάς στην
Αίγινα”. Η αμφισβήτηση
όταν συναντήσει το πείσμα,
γεννάει πρόοδο.
Ο
κορυφαίος
των
κανατάδων
της
Αίγινας
Νεκτάριος,
συγκινημένος
από τα λόγια του αδερφού
του, ξεκίνησε ν’ ανάβει
μαστορικά και με σίγουρες
κινήσεις τη φωτιά στο καμίνι.

Δ. Τζουβάλης

12/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

“Στο πρώτο σπίρτο, λίγες πευκοβελόνες και μερικές κουκουνάρες”,
εξηγεί. “Άμα κάνει λαμπάδα η φωτιά της ρίχνουμε στάχτη. Στο δεύτερο
σπίρτο, λίγα ξερόκλαδα κατά προτίμηση από συκιά που δε βγάζει λαύρα
και καίγεται δύσκολα. Έτσι θα πάει για λίγες ώρες μέχρι να στεγνώσουμε
τα κανάτια”.
“Στους εκατό βαθμούς”, υπενθυμίζει ο Γιώργης
“Μετά το στέγνωμα, βάζουμε συντηρητική φωτιά μέχρι αύριο το πρωί.
Ύστερα θα τη μπουμπουνίζουμε μέχρι το βράδυ. Την Κυριακή, ή τη
Δευτέρα που θα έχει κρυώσει το καμίνι, θ’ ανοίξουμε την πόρτα για να
δούμε τι κάναμε”.
“Η ξενάγηση έλαβε τέλος”, λέει ο Γιώργης επίσημα.
“Συγχαρητήρια, ήταν μια υπέροχη εμπειρία”, είπα, έχοντας εν τω
μεταξύ ανακτήσει τις αισθήσεις μου.
“Πολύ ωραία”, συμπλήρωσε και η Εκπρόσωπος που τώρα με κοίταζε
με μια συμβατική τρυφερότητα, όπως κοιτάμε έναν άρρωστο που
ανέρρωσε πρόσφατα.
“Καθόλου ερωτικό κοίταγμα”, παρατήρησα στον εαυτό μου, με τον
οποίο, τώρα που τελείωσε η ξενάγηση, είμαι σε διαρκή επικοινωνία και
προσπαθούμε να συμφωνήσουμε περί του πρακτέου.
“Να την αγνοήσεις”, έρχεται η συμβουλή από τα μέσα μου. “Φαίνεται
πως συμπαθεί τον Νεκτάριο, ή τον Γιώργη”.
“Εγώ θα προσπαθήσω”, λέω με πείσμα.
“Θα γελοιοποιηθείς πάλι”, μου υπενθυμίζουν από μέσα του μια άλλη
ατυχή μου προσπάθεια.
Εκείνη τη στιγμή, μπήκαν στη συζήτηση και τα μέλη του συνεργείου
τα οποία, σύμφωνα με τις εντολές της Εκπροσώπου, κατέγραφαν τα
γεγονότα χωρίς να επεμβαίνουν.
“Όλα πήγαν καλά”, λέει ο Εικονολήπτης.
“Κι αυτόν τον κοιτάει περίεργα η Εκπρόσωπος”, διαπιστώνω “Πιο
περίεργα κι από τον Νεκτάριο”.
“Θα μας στείλετε ένα αντίγραφο της ταινίας”, ρωτάει ο Γιώργης.
“Βεβαίως θα σας στείλουμε”, είπαν μ’ ένα στόμα ο Εικονολήπτης και η
Εκπρόσωπος.
“Ρωτάω, γιατί κάτι αμερικάνοι που μας τράβηξαν
τις προάλλες, ήθελαν να τους πληρώσω τα έξοδα του
αντίγραφου και τα ταχυδρομικά για να μας το
στείλουν”.
“Γυαλιά καρφιά τους τα κάναμε τότε”,
συμπλήρωσε ο Γιώργης.
“Εμείς θα σας στείλουμε δωρεάν”, βεβαίωσε
έντρομη η Εκπρόσωπος.
Ο Νεκτάριος, πήρε πάλι στα χέρια του το γρύπα
για να ξεχωρίζει από τον αδερφό του. Με πλησίασε
και μου μιλάει χαμηλόφωνα.
“Πάρ’ την εσύ την Εκπρόσωπο”, λέει με
γενναιοδωρία. “Θα περάσουν κι άλλες καλύτερες
σήμερα”.
“Ο Γιώργης δεν τη θέλει”;
“Ούτε εγώ”, είπε ο Γιώργης, “άμα θέλω μπελάδες
έχω” κι έδειξε το Νεκτάριο.

Δ. Τζουβάλης

13/14

4 Ιουνίου 2016

Ερωτικοί Κέραμοι

Αρχαία Γη

Χαρούμενος πλησιάζω την Εκπρόσωπο. Θα της μιλήσω ευθέως.
“Κυρία, σας ηράσθην σφόδρα”, θα της πω. Θ’ αδιαφορήσω εντελώς για
τις φωνές περί αποτυχίας που έρχονται από μέσα μου. “Διαπίστωσα και
το δικό σας ενδιαφέρον προς το πρόσωπό μου”, θα της πω. Έτσι μπροστά
σε όλους. Δε θα δειλιάσω προ ουδενός.
“Να σας συστήσω τον σύζυγό μου”, σταματάει την επέλασή μου
εκείνη και δείχνει τον Εικονολήπτη.
“Χαίρω πολύ”, ψελλίζω κοιτώντας τον ευσταλή και νεαρό σύζυγό της.
“Γιατί δεν ανοίγει η γη να με καταπιεί”, απορώ εντελώς αβοήθητος.
“Είπαμε, δεν γελοιοποιήθηκες αρκούντως”, με περιγελά η φωνή μέσα
μου.
“Μη φύγεις”, με παρηγόρησε ο Νεκτάριος. “Θα έρθουν κι άλλες
σήμερα”.
“Δεν μπορώ να καταλάβω τι τον θέλει το
Γρύπα. Αφού με έβαλε και άφησα γένια για να
ξεχωρίζουμε”, μου λέει ο Γιώργης καθισμένος
στην συνηθισμένη πέτρα του, καθώς περνάω από
μπροστά του. “Μην στενοχωριέσαι, έχει πολλούς
εκπροσώπους η τηλεόραση. Άμα το κυνηγήσεις
κάποια θα σου κάτσει στο τέλος”, με χτύπησε
φιλικά στην πλάτη.
Ο Απογοητευμένος εγώ, οραματίστηκα μια
μεγάλη ομάδα εκπροσώπων, παντρεμένων, να μου
συστήνουν τους εικονολήπτες συζύγους τους και
ρίγησα. Καθόλου δεν μου αρέσουν τα ρίγη της
αποτυχίας.
Τους χαιρέτισα όλους δια χειραψίας κι αποχώρησα. Πόνεσα λίγο
βέβαια καθώς έσφιγγα το χέρι της Εκπροσώπου. Μου έσφιξε κι αυτή το
δικό μου δυνατότερα από μια κοινή χειραψία.
“Γνωριστήκαμε αργά”, μου λένε τα μάτια της.
“Είχα ελπίσει σε μια καινούργια αρχή”, απαντώ με το δικό μου το
βλέμμα
“Μια καινούργια αρχή, δεν γίνεται μόνο με μια εκπρόσωπο της
τηλεόρασης”, επεμβαίνει καθησυχαστικά το μυαλό μου.
Εξ άλλου, εγώ ήρθα από την άλλη άκρη της Ελλάδας, για να δω το
ψήσιμο κεραμικών με ξυλοκάμινο. Το είδα, έτσι δεν είναι; Μου είπαν πως
στο Βόλο, υπάρχουν εκατόν ένα παραδοσιακά καμίνια κεραμικής. Ίσως
αν τα επισκεπτόμουνα.
“Όπου ακούς πολλά καμίνια, κράτα μικρό καλάθι”, με ξεκουφαίνει η
φωνή μέσα του. “Εκατόν μία μπαρούφες ίσως”.
Θα την πνίξω καμιά φορά αυτή τη φωνή, που πετάγεται και μου χαλάει
το κέφι.
Είναι εκνευριστικές οι φωνές που έχουν δίκιο…

Δ. Τζουβάλης

14/14

4 Ιουνίου 2016

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful