You are on page 1of 13

BMM 3083 FONETIK DAN FONOLOGI

BAHASA MELAYU
SEBUTAN ISTILAH AGAMA DAN
INTONASI
Pensyarah Pembimbing:
En. Khairulanuar Ismail
Disediakan Oleh:
Kong Foo Ming
Rosyiaty Binti Sapiee
Tio Fei Ling
Mohd Hanif Bin Mohd Yasin
Che Zul Hilmi Bin Abdul Ghani
PISMP SEMESTER 4
Unit M1

Kaedah penyebutan kata serapan


daripada bahasa Arab ada dua, iaitu:
1) cara sebutan yang tidak tertakluk
kepada pedoman umum sebutan
kata
bahasa Melayu jati.
2) cara sebutan mengikut bunyi asal
dalam bahasa sumber.

Kata serapan daripada bahasa Arab yang


sudah lama menjadi kata umum
dilafazkan sesuai dengan sebutan kata
jati dalam bahasa Melayu, contohnya:
Ejaan Sebutan
sahabat [ sa.ha.bat ]
darurat [ da.ru.rat ]
izin
[ i.zin ]
zalim
[ za.lim ]

2. Kata daripada bahasa Arab yang asalnya ditulis


menggunakan
bunyi ain dan sudah terserap sebagai kata
umum tetapi difikirkan perlu dikekalkan sebutannya seperti
dalam bahasa
sumber boleh dilafazkan dengan dua cara, iaitu
(i) cara sebutan mengikut bunyi yang sudah terserap
(ii) cara sebutan yang mengekalkan bunyi ain.

Ejaan

Sebutan

alam
ilmu
ulama

[ a.lam ]
[ il.mu ]
[ u.la.ma? ]

3. Kata yang mengandungi suku kata tengah atau


suku kata akhir yang bermula dengan bunyi ain
dilafazkan dengan satu cara sahaja, iaitu
dengan melahirkan bunyi ain itu, contohnya:
Ejaan
Sebutan
saat
[ sa. at ]
Jumaat [ ju.ma. at ]
kaedah [ ka. e.dah ]

4. Huruf k yang sepadan dengan huruf ain sebagai


penutup suku kata tengah atau suku kata akhir boleh
dilafazkan dengan dua cara, iaitu (i) dengan bunyi
hentian glotis, dan (ii) dengan bunyi geseran rongga
tekak bersuara, contohnya:
Ejaan
Sebutan
rakyat
[ ra?.yat ] atau [ ra .yat ]
maklumat [ ma?.lu.mat ] atau [ ma.lu.mat ]

5.Kata serapan yang berupa istilah


agama atau yang berkaitan dengan
aktiviti agama Islam dilafazkan sesuai
dengan bunyi asal dalam bahasa sumber
walaupun ditulis mengikut kaedah umum
ejaan Rumi:
Ejaan Sebutan
kadi
[ qa.di ]
hadis
[ ha.dith ]
Ramadan
[ ra.ma.dan ]
tawaf
[ ta.waf ]

6.Istilah agama Islam yang ditulis atau


dieja mengikut kaedah transliterasi huruf
Arab kepada Rumi dilafazkan mengikut
bunyi asal seperti dalam bahasa sumber,
contohnya:
Ejaan Sebutan
hadith [ ha.dith ]
istimal
[ is.ti.mal ]
qunut
[ qu.nut ]

Ejaan Kata Serapan daripada Bahasa


Arab
Terdapat dua cara untuk mengeja kata
serapan daripada bahasa Arab dalam
bahasa Melayu, iaitu:
Kata umum daripada bahasa Arab yang
sudah terserap atau sebati dalam bahasa
Melayu dieja dalam tulisan Rumi seperti
mengeja kata jati bahasa Melayu, sebagai
contoh:
sahabat
izin

darurat
kubur

hakim
zat

Istilah daripada bahasa Arab boleh ditulis


menggunakan kaedah transliterasi huruf Arab
ke tulisan Rumi, sebagai contoh:
hadith
kidhib
istimal
qunut
riya

Intonasi
Aspek yang amat relevan dengan
sebutan baku ialah intonasi, iaitu turun
naiknya nada suara dalam pertuturan.
Pengucapan kata dengan bunyi vokal,
diftong dn konsonan yang betul sahaja
belum bererti apa-apa dalam konteks
pertuturan.
Aspek intonasi tidak patut diabaikan
dalam pengajaran sebutan baku.

Asraf dalam beberapa tulisannya menekankan


pentingnya intonasi sebagai penanda dan
pemisah frasa dan sebagai pembeda struktur
ayat, iaitu antara ayat biasa dengan ayat
songsang, antara ayat penyata dengan ayat
tanya dan ayat perintah.
Penanda pemisah frasa, intonasi berfungsi
menunjukkan pemenggalan frasa-frasa dalam
sesuatu ayat.
Yang paling asas ialah pemenggal frasa subjek
daripada frasa predikat.

Sekian terima
kasih