You are on page 1of 1

Silbergrau si d'Wulche am Himmel zoge, wo-n-i am Waldrand nah bi.

Vom Weschte,
über die blaue Jurabärge si si cho Und gäge häll Oschthimmel, gäg em nächste
Sunneufgang zue geiht ihri Reis witer. Und denn, ganz plötzlich fallt es fiins
Rägetröpfli uf mis Gsicht. Zart u chüehl isch es gsi, het zue mir gseit: Gäll ja,
du hesch mi nid gseh cho?

U denn si es meh worde, viil tuusig mal tuusig, wär cha se zelle? Si uf 'Bletter
vo de Böim gfalle, uf die grüene Greser uf der Wise und uf mängs Blüemli wo jetzt
grad blüeiht.

Und denn isch es grosses Wunder passiert: Plötzlich het d'Sunne e Wäg dür d'Wulche
gfunde und mänge Sunnestrahl isch uf d'Ärde cho, het glüchtet und gstrahlet über
em summerliche Land. Und uf de Rägetröpfli het das Sunneliecht sich gspieglet, es
Spiil us Liecht u Farbe isch es gsi, cha's mit Wort nid fasse, s'isch gsi wie ime
schöne Troum.

Rate