Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword or section
Like this
11Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Barts crash. De blogs

Barts crash. De blogs

Ratings: (0)|Views: 1,334|Likes:
Published by annemiekehulzebos

More info:

Published by: annemiekehulzebos on Sep 24, 2010
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/22/2013

pdf

text

original

 
Samenvatting
 In mei 2009 deed mijn vriend Bart mee aan een rally in België en crashte zijwaarts tegen een boom.Na een aantal onzekere uren was duidelijk dat hij hersenletsel had opgelopen. Twee weken coma enzeven weken in ziekenhuizen in België en Nederland volgden. Daarna ging hij revalideren. Gedurendede eerste periode hield ik, Annemieke, een online dagboek bij om familie en vrienden op de hoogtete houden. Mijn ervaringsverhalen zijn verzameld in dit boek. Wij hopen door middel van dit boekandere mensen te helpen en hulpverleners en artsen een inkijkje van ‘de andere kant’ te geven.
Inleiding
Een stralende dag eindigde met een gigantische klap. Wat we toen nog niet wisten, was dat onsleven nooit meer hetzelfde zou worden… Op 23 mei 2009 kreeg mijn vriend Bart een ongeluk en liepdaarbij hersenletsel op.Gedurende zijn revalidatie hield ik een dagboek bij voor familie en vrienden. Ik heb besloten ditdagboek te publiceren, in de hoop hiermee steun te kunnen bieden aan mensen die hetzelfde isoverkomen. Daarnaast wil ik hulpverleners en artsen de ‘andere kant’ laten zien..Ik wil Barts familie, mijn familie en een aantal vrienden bedanken voor de steun. Toen, maar vooralnu. Want hersenletsel gaat nooit over. Hersenletsel heb je niet alleen, dat heb je samen.Annemieke Hulzebos
De dag van het ongeluk, zaterdag 23 mei. Een terugblik
Het was een zonnige dag in mei. Samen met wat vrienden stond ik om een uur of acht ’s avonds bijde twaalfde en laatste proef van de rally te kijken. Mijn Bart deed mee als navigator van René en konelk moment langskomen.Nadat de eerste deelnemers langs waren gekomen belde een vriendin: “Hoe is het met Bart?”“Prima, het gaat goed. Hij zit nu denk ik nog op proef elf, maar hij kan elk moment hier langskomen.“Stilte. “Eh. Miek, ik hoorde dat hij heel hard gecrasht is en dat hij er erg slecht aan toe is. Vandaarmijn telefoontje.”Nuchter als ik ben zei ik dat ik dan wel gebeld zou zijn door het team of door Bart zelf. Over hetalgemeen is het zo dat als iemand aan de ene kant van de service zijn vinger stoot, aan de anderekant van de service het verhaal gaat dat zijn vinger eraf ligt. We bleven dus gewoon staan kijken totik meer zou horen van het team. Waarschijnlijk weer een loos gerucht.Een collega-navigator stond bij ons en hield op zijn telefoon de live tijden bij. “Annemiek, ze komeninderdaad niet door op proef elf.”Om meer duidelijkheid te krijgen belde ik de teammanager.“Ja Miek. Bart heeft inderdaad een ongeluk gehad, maar wij weten verder ook nog niets. We wilden je pas bellen als we concrete informatie hadden.”“Oké. En nu?”“John (bevriend teamlid dat na René en Bart startte) is nu bij hem. Bel hem maar.”Dus belde ik John. Hij was inderdaad met zijn navigator Henk-Jan achter René en Bart gestopt en wasbij ze, bij de auto. John vertelde dat het voor hem ook niet duidelijk was wat er met Bart aan de handwas.“Hij heeft in ieder geval last van zijn schouder, geloof ik. Ze halen hem nu uit de auto, als ik weet naarwelk ziekenhuis hij wordt gebracht, bel ik je.”Even later belde de teammanager om te vertellen waar Bart precies gecrasht was, zodat ik naar hemtoe kon gaan. Omdat ik ook niet als een kip zonder kop rond wilde rennen, belde ik John om tevragen of ik inderdaad die kant op moest en kon komen.“Nee, blijf daar maar. Anders wordt hij misschien net weggebracht terwijl jij nog onderweg hiernaartoe bent. Ik bel je zodra hij in de ambulance zit en vertrekt.”
 
Uiteindelijk belde John weer: “René wordt nu naar het ziekenhuis in Maaseik gebracht, ik ga metRené mee in de ambulance. Henk-Jan blijft bij Bart. Ga jij ook maar vast naar Maaseik.”Ik vroeg Timo (onder andere met hem en zijn vriendin stond ik te kijken) of hij mij naar mijn auto inBocholt wilde brengen, dan kon ik zelf naar Maaseik rijden en konden zij naar huis gaan. De wedstrijdwas immers bijna afgelopen. Timo wilde daar niets van weten en bood aan met mij mee te gaan naarhet ziekenhuis. In ieder geval tot ik meer zou weten. In Maaseik aangekomen, kwam René na eenminuut of tien binnen. Daar constateerden ze dat hij een zware kneuzing bij zijn longen en eenhersenschudding had en dat er een splintertje van zijn knieschijf was geschoten. 's Nachts hebben zehem naar Hengelo gebracht en zondagochtend was hij alweer thuis.Na 20 minuten kregen wij te horen dat Bart in plaats van naar Maaseik, naar Genk werd gebracht.Dus hup in de auto, richting Genk, een afstand van 30 kilometer. Halverwege werden we gebeld dathij toch naar Maaseik zou gaan. Dus Timo keerde weer om. Bijna in Maaseik gekomen, werden wegebeld dat we toch naar Genk moesten. Lekker, hoe de spanning dan op wordt gebouwd. Terwijl hetdoor mij heen bleef schieten dat het toch wel vreemd was dat Bart met een lichte verwonding naareen groter ziekenhuis, dat in Genk in plaats van Maaseik, werd gebracht.Uiteindelijk kwamen we tegelijk met Barts ambulance om 21.47 uur in Genk aan. Ik zag hem op debrancard binnenkomen en wilde natuurlijk meteen naar hem toe.“Nee, mevrouw. U moet hem eerst inschrijven,” aldus de receptioniste. Toen ik klaar was met hetdoorgeven van Barts gegevens, was hij weg. “Er komt vanzelf iemand bij u, ga maar in dewachtkamer zitten.”Vervolgens installeerden we ons in de wachtruimte. Na iets van anderhalf uur kwam er eindelijk eenverpleegkundige bij ons: “Goed nieuws.”“Mooi, ik kan hem mee naar huis nemen?”“Eh, nee. Het goede nieuws is dat hij zijn benen heeft bewogen.”“Wat??”Ze wist zich ook geen raad met de situatie en zei dat ze eerst een CT-scan zouden maken, daarna zouer een dokter bij me komen om meer te vertellen. Tegen middernacht kwam eindelijk de dokter. Inde rallyauto hadden ze Bart kunstmatig in slaap gebracht omdat het niet goed leek te zijn met zijnhoofd. Vervolgens hebben ze de CT-scan gemaakt. Bart bleek kleine puntbloedinkjes in zijn hoofd tehebben en een gebroken sleutelbeen.“We installeren hem nu op Intensieve Zorgen, daarna laten we hem bijkomen, en dan mag je bijhem,” aldus de dokter. Natuurlijk wilde ik weten waar ik aan toe was en wanneer hij dacht dat wenaar Nederland konden gaan.“Morgen maken we een nieuwe scan. Als die onveranderd is, is dat een goed teken en kun je ervanuitgaan dat jullie woensdag weer naar huis kunnen.”Om half een ’s nachts mocht ik eindelijk naar hem toe. Hij was helemaal niet wakker! Hij lag ernatuurlijk vreselijk bij, rondom aan de slangen en apparatuur en zo stil. Ik heb vijf minuten naar hemgekeken, tegen hem gepraat, hem gekust en ben toen weer naar de anderen gegaan. Zij hebben mijvervolgens naar Bocholt gebracht. Toen ik tegen twee uur ’s nachts eindelijk bij het hotel aankwam,zat Barts team met alle teamleden buiten op mij te wachten. Zo kon ik nog even mijn ei kwijt voordatik ging slapen. Dat was fijn, hoewel het nog steeds niet duidelijk was wat er aan de hand was.
 
Zondag 24 mei
Na een vreemde nacht belde ik eerst naar het ziekenhuis met de vraag of Bart alweer praatjes kreeg.De verpleegkundige zei dat ze hadden besloten hem te laten slapen tot de tweede scan gemaakt wasdie dag. Ook vertelde ze dat ik pas om 13.00 uur een half uurtje bij hem mocht zijn. Oh, dat was eendomper.Het hele team was ’s morgens vroeg al vertrokken, alleen John was gebleven. Hij bleef – heel lief - bijmij tot mijn vader er was. Mijn ouders wonen in Drenthe, maar toevallig waren ze nu bij familie inDeurne. Hij was er dan ook snel. Toen ik om 13.00 uur met mijn vader in het ziekenhuis kwam, wasde scan al gemaakt. Die was onveranderd. “Goed nieuws dus,” concludeerde ik naar aanleiding vande opmerking van de arts de avond ervoor.“Nou”, was het antwoord, “eerst maar eens zien òf hij wakker wordt en hoe hij wakker wordt.”Zo bizar hoe je heen en weer wordt geschud door veronderstellingen of uitspraken die wordengedaan. Zo moeilijk om je dan aan iets vast te houden!In ieder geval hebben ze geprobeerd Bart bij te brengen door zijn 'slaapmedicatie' langzaam af tebouwen. Hij reageerde echter niet naar wens: ze kregen geen contact, maar zijn bloeddruk liep welenorm op. Vervolgens hebben ze hem op andere slaapmedicatie gezet, in de hoop dat hij daar beterop reageert als het afgebouwd wordt. Daar beginnen ze vanavond mee. Rare naam hoor,slaapmedicatie.Allen bedankt voor de vele, vele lieve sms’jes, berichtjes en telefoontjes.
Maandag 25 mei
 Toen ik vandaag om 13.00 uur in het ziekenhuis kwam, vertelde de verpleging dat ze toch liever eendag wachten met het afbouwen van de medicatie. Zodat Barts hoofd een dag extra rust heeft. Dusmorgen beginnen ze met afbouwen, als het goed is zou hij morgenavond wakker moeten worden.Alweer iets dat anders loopt dan eerder werd gezegd. Afgelopen nacht heb ik een hotel in Genkgeboekt, vlakbij het ziekenhuis. Vanavond slaap ik bij mijn moeder, die woont in Maastricht. Eenkilometer of dertig van Genk! Geluk bij een ongeluk.Op dit moment kunnen we blijkbaar niet meer doen dan hopen dat Bart wakker wordt, en vervolgensduimen dat het dan goed met hem is. Daar is nu nog niets zinnigs over te zeggen.Hopelijk help ik met mijn blogjes, die ik vanaf vandaag online zet, alle wilde verhalen die op internetrondgaan een beetje de wereld uit. Want ik krijg sms'jes variërend van 'fijn dat hij weer thuis is' tot'wat erg dat hij in coma ligt'.Nogmaals dank voor alle steun.Liefs Annemiek

Activity (11)

You've already reviewed this. Edit your review.
barthissink added this note
Waardevol dagboek. Bedankt, schat!
1 thousand reads
1 hundred reads
barthissink liked this

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->