Αρ.

Φύλλου 10
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Διανέμεται Δωρεάν

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

.
ί
ο
ρ
ι
α
κ
ί
ο
ν
ι
ε
τ
ο
κ
σ
ε
ν
α
τ
ή
,
ε
ν
έ
λ
α
θ
ε
δ
α
M
;
ς
υ
ο
τ
ς
έ
τ
η
ι
ο
π
ι
ο
ν
α
ν
ί
α
π
ω
σ
ί
τ
α
ι
γ
,
ε
ν
έ
λ
Θα

«Σε σκοτεινούς καιρούς» (In finsteren Zeiten)
Bertolt Brecht 1937

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο Πρόβατο

10. Το (μη) παράδοξο του Βύρωνα

3. Περί Συμμετοχής

11. Ο ανεξάρτητος Δήμαρχος

4. Αν ήμουν (υποψήφιος) Δήμαρχος

12. Περί κρίσης και Ελληνικου παν-δαιμονίου - Λέξεις...

5.Το βάσανο της επιλογής - Μαζί τα φάγαμε

13. Εκλογές, Καλλικράτης, Μνημόνιο...Εγώ - Δρομολόγια

6. Μήπως δεν πρέπει να πάω να ψηφίσω;

14. Δημοτικές διαδρομές στο Αιγαίο

7. Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου...!

15. Χωρίς εξαρτήσεις Υπευθυνα - Έντιμα - Αξιόπιστα

8-9. Γιατί η ποίηση είναι το αντίδοτο στη μιζέρια

16. Περιφεριακές εκλογές - Ευθύνη όλων

Αρ. Φύλλου 10

2

...στο Βύρωνα
Εκλογική η διαδρομή του φύλλου που κρατάτε στα χέρια σας.

Εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, την περιφερειακή διοίκηση
Τη ζωή στην πόλη, την επιβίωση στη χώρα,
το μνημόνιο, το αντι-μνημόνιο,
τον Καλλικράτη, τον αντι-καλλικράτη,
την κρίση, την έξοδο από την κρίση (αμήν)
τα πρόσωπα, τις πολιτικές,
τους ενεργούς πολίτες, τους ανενεργούς ψηφοφόρους,
τις τοπικές πρωτοβουλίες από τα κάτω, τις πολιτικές πρωτοβουλίες από τα πάνω,
τους «επώνυμους» υποψηφίους, τους ανώνυμους χειροκροτητές,

Οι καιροί είναι σκοτεινοί ……..λέτε τη σιωπή των ποιητών να
ακολουθήσει η σιωπή των πολιτών ή ……η κραυγή τους;

Ίδωμεν

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ
Αυτή τη φορά κάποιος μπήκε στο μαντρί και μου έκλεψε το μαύρο πρόβατο μου. Τον
έκανα χάρισμα λοιπόν τον Πάγκαλο τον νεώτερο που άφησε σύξυλο το πανελλήνιο
με εκείνο το αποστομωτικό «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ». Παρόλο λοιπόν που το τεύχος θα
βγει παραμονές δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και -έχουμε και το σχετικό
αφιέρωμα- σας αφήνω μόνους να διαλέξετε τα παρδαλά κατσίκια και τα μαύρα
πρόβατα που δεν θα είναι και λίγα είμαι σίγουρη με όλο αυτό τον αγώνα μεταγραφών
παραγόντων και παραγοντίσκων. Το παίζω και εγώ λοιπόν μαύρο πρόβατο και
αφιερώνω τη στήλη σε ένα κοπάδι από μικρά - μικρά μαύρα προβατάκια που με
έκαναν να χαμογελάω μια φορά το δίμηνο την σχολική χρονιά που πέρασε και ελπίζω
να συνεχίσουν και φέτος με το ίδιο κέφι. Ο λόγος για μια ομάδα παιδιών της τρίτης
δημοτικού του 10ου Δημοτικού Σχολείου Βύρωνα που με την βοήθεια μιας μητέρας
(ακούραστης οφείλω να παραδεχτώ) έβγαζαν ένα χαριτωμένο 12σελιδο εφημεριδάκι
χειροποίητο από την αρχή μέχρι το τέλος. Και τι δεν είχε μέσα αθλητικά νέα,
συνεντεύξεις, παιχνίδια, πληροφορίες. Θα μου πείτε τώρα το πρώτο σχολικό έντυπο
είναι που σου έκανε τόση εντύπωση; Δεν έχω πολύ εμπειρία από αντίστοιχα έντυπα αλλά τα περισσότερα έχω την αίσθηση ότι από ένα σημείο και μετά
παρεμβαίνουν «οι μεγάλοι» αρκετά σε αυτά. Γράφονται σε υπολογιστή, διορθώνονται, ρετουσάρονται και τελικά είναι μια πιο επιμελημένη έκδοση της
δουλειάς των παιδιών. Εδώ το έχουνε όλο γραμμένο με τα χεράκια τους, το ζωγραφίζουν, το περιποιούνται με φωτογραφιούλες. Επίσης με εντυπωσίασε
ο τρόπος που δουλεύουν έχουν ομάδες δουλειάς, κάνουν συζήτηση για το τι θα περιλαμβάνει το επόμενο τεύχος, βάζουν χρονοδιαγράμματα…και κάτι
τελευταίο όταν τους είπα ότι θα γράψω για αυτό σε μια εφημερίδα για μεγάλους έτρεξαν να διορθώσουν τα ονόματα των συντακτών γιατί είχε ξεχαστεί ένα
και δεν ήθελαν να ρίξουν τον συμμαθητή τους…μακάρι να συνεχίσουν με την ίδια ευαισθησία για το τι είναι δίκαιο και τι άδικο και με την ίδια λαχτάρα για
συλλογική δουλειά …

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στο Βύρωνα

Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Τουλάχιστον τα τέσσερα τελευταία χρόνια ζω τα
δημοτικά θέματα σχεδόν καθημερινά και έχω πλέον μια σαφή εικόνα για όσα συμβαίνουν στο Δήμο
μας, ώστε να μπορώ σήμερα να καταθέσω και τη
δική μου άποψη ενόψει εκλογών.
Αλλά ας δούμε πρώτα, ποια είναι τα δεδομένα μας.
Ζούμε σε μία πόλη σχεδόν εκατόν τριάντα χιλιάδων
κατοίκων όπου ψηφίζουν περίπου τριάντα χιλιάδες.
Από μια πρώτη εικόνα το ένα πέμπτο (1/5) των
κατοίκων διαμορφώνει τη δημοτική πραγματικότητα
εκλέγοντας το δήμαρχο.
Είναι όμως έτσι;
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Αρκούν σχεδόν δώδεκα χιλιάδες κάτοικοι για να
εκλεγεί ο δήμαρχος. Δηλαδή το δέκα τοις εκατό
(10%) περίπου των κατοίκων εκλέγει το δήμαρχο.
Για μένα, αυτό, όχι μόνο δεν εκφράζει τους δημότες
του Βύρωνα, αλλά είναι στην ουσία παραποίηση
της έκφρασης τους, ουσιαστική διαστρέβλωση του
νοήματος της Δημοκρατίας και προκαλεί απογοήτευση σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο.
Άσχετα όμως με το τι πιστεύω εγώ, τα παραπάνω
είναι η πραγματικότητα κι ο καθένας μπορεί να τα
δει διαβάζοντας τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών.
Πέρα όμως από τους αριθμούς και την υποτιθέμενη
έκφραση της λαϊκής βούλησης, κάθε τέσσερα χρόνια στις εκλογές, υπάρχει μια πραγματικότητα που
κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί.
Στο Βύρωνα, ασχολούνται ενεργά με τα όσα συμβαίνουν στο Δήμο λιγότερα από πεντακόσια άτομα
και έχουν μια σχετική εικόνα (μέσα από τον τοπικό
τύπο κυρίως, αλλά και από το διαδίκτυο) το πολύ
πέντε χιλιάδες άτομα (ο αριθμός αυτός είναι αισιόδοξος)
Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα
για να κατανοήσει κανείς τη συμμετοχή των δημοτών στα κοινά .
Διαδήλωση – εκδήλωση στην πλατεία Αγίου
Λαζάρου, για την αύξηση των δημοτικών τελών,
στην οποία μάλιστα καλούσε σύσσωμη η αντιπολίτευση.
Δεν ξεπέρασε τα εκατό άτομα (να υποψιαστώ ότι
οι χιλιάδες συνδημότες μας συμφωνούσαν με αυτή
την αύξηση και γι’ αυτό δεν συμμετείχαν;)
Διαμαρτυρία για το υπέργειο παρκινγκ απέναντι
από το πνευματικό κέντρο (παλιό δημαρχείο),
Λιγότερα από πενήντα άτομα συμμετείχαν στο ξεκίνημα, τα οποία βέβαια στην πορεία εξαφανίστηκαν.
Υμηττός, επέκταση της Αττικής οδού.
Ελάχιστη συμμετοχή έως ανύπαρκτη, για ένα τόσο

σοβαρό ζήτημα, που αφορά την ποιότητα της ζωής
μας.
Δημοτική Επιχείρηση.
Πάνω από διακόσιοι εργαζόμενοι κινδύνευαν να
χάσουν τη δουλειά τους, με το αναγκαστικό, από
το νόμο Παυλόπουλου, κλείσιμο της επιχείρησης.
Η Δημοτική Πρωτοβουλία Στάση Βύρωνα κάλεσε
δημότες κι εργαζόμενους να συζητήσουν και να
προτείνουν δράσεις, για αυτό το σημαντικό ζήτημα
που αφορούσε περισσότερες από διακόσιες οικογένειες στο Βύρωνα. Παρουσιάστηκαν κάποια μέλη
της πρωτοβουλίας και καμιά δεκαριά εργαζόμενοι
(καλύτερα να μην υποθέσω, πώς προσπάθησαν
να σώσουν τις δουλειές τους οι περισσότεροι από
τους ενδιαφερόμενους που απουσίαζαν).
Η πικρή αλήθεια είναι ότι λιγότερα από τριακόσια
άτομα, σχεδόν το 1% από αυτούς που ψηφίζουν και
0,23% από αυτούς που ζουν στο Βύρωνα, ασχολούνται με τα δημοτικά θέματα ουσιαστικά. Αυτός
ο υποτιθέμενος θεσμός της λαϊκής συμμετοχής
τελικά αφορά μόνο μερικούς τρελούς και τους επαγγελματίες πολιτικούς.
Ας δούμε λίγο τι γίνεται σήμερα με τις Δημοτικές
Παρατάξεις που ζητούν την ψήφο σας.
Πέντε δημοτικές παρατάξεις διεκδικούν το Δήμο και
με τα σημερινά δεδομένα, κάθε μια από αυτές έχει
ένα ψηφοδέλτιο με πενήντα έως εξήντα δύο άτομα.
Δηλαδή είναι περισσότεροι οι υποψήφιοι από
αυτούς που ασχολούνται με τα τεκταινόμενα στο
Δήμο.. Κι αναρωτιέται κανείς είναι δυνατό αυτό;
Να είναι περισσότεροι οι υποψήφιοι από αυτούς
που ασχολούνται με τα όσα συμβαίνουν στο Δήμο;
Να μην ασχολούνται δηλαδή οι υποψήφιοι με τα
Δημοτικά θέματα;
Κι όμως ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι περισσότεροι
υποψήφιοι βρίσκονται στα ψηφοδέλτια των παρατάξεων είτε από υποχρέωση σε κάποιο φίλο είτε
απλά για να γεμίσουν αυτό το χαρτί με το όνομά
τους. Βρίσκονται στα ψηφοδέλτια όχι γιατί πιστεύουν σε προγράμματα αλλά γιατί προσδοκούν
εξυπηρετήσεις ή ανταποδίδουν χάρες και εξοφλούν
υποχρεώσεις.
Οι περισσότεροι υποψήφιοι δε γνωρίζουν καν τι
συμβαίνει στο Δήμο, δε γνωρίζουν πως και γιατί
γίνεται το κάθε τι στην Πόλη, για να συμβάλουν με
τις προτάσεις η με τη δράση τους και απόδειξη είναι
η μετέπειτα συμπεριφορά τους στο Δημοτικό Συμβούλιο, αν τελικά εκλεγούν. Αρκεί να παρακολουθήσετε μερικά Δημοτικά Συμβούλια για να πεισθείτε
για την αλήθεια αυτών που γράφω (μεταξύ μας,
αξίζει τον κόπο να ξοδέψετε λίγο χρόνο στα Δημ.

Συμβούλια, θα σας βοηθούσε στις επόμενες εκλογές να ξέρετε τουλάχιστον, ποιους δεν πρέπει να
ψηφίσετε). Μερικοί απ’ αυτούς δεν αγωνίζονται καν
για να γίνουν Δημ. Σύμβουλοι, κι ακόμη χειρότερα
κάποιοι που αγνοούν τα ονόματα των αντιπάλων
δηλώνουν πως τους ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά τι
«κουμάσια» είναι.
Αν όμως τα παραπάνω ακούγονται εντυπωσιακά,
ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η δική μας στάση.
Η στάση των ψηφοφόρων. Τους βλέπουμε να «ενδιαφέρονται» για τα προβλήματά μας, ένα μήνα
πριν τις εκλογές κι αντί μόλις μας πλησιάσουν, να
μάθουμε το όνομά τους για να τους μαυρίσουμε,
εμείς συζητάμε μαζί τους, μικροί και φοβισμένοι
με μοναδικό στοιχείο την ελπίδα – όμως αγνοούμε
πως η ελπίδα βρισκόταν στο κουτί της Πανδώρας
που περιείχε τα κακά.
Είναι πια καιρός να το καταλάβουμε πως εμείς τους
αναθέτουμε το μέλλον μας. Πως εμείς ορίζουμε
ποιοι θα μας διοικήσουν. Είναι πια καιρός να αναλάβουμε την ευθύνη της ψήφου μας.
Αναρωτιέμαι πόσοι από μας αφήνουμε τη διακόσμηση του σπιτιού μας, στο διαχειριστή της πολυκατοικίας που ζούμε, χωρίς να συμμετέχουμε στις
αποφάσεις που θα παρθούν;
Αλλά ίσως αυτό να μπορεί κάποιος να το κατανοήσει.
Πόσοι από μας αφήνουμε την άρρωστη Μάνα μας
στα χέρια του διαχειριστή;
Πόσοι από μας αφήνουμε τα οικονομικά της οικογένειάς μας στα χέρια του;
Πόσοι από μας αφήνουμε τις σπουδές του παιδιού
μας, την κοινωνική ζωή μας, τη διατροφή μας, την
υγιεινή μας και την καθημερινότητά μας στο διαχειριστή της πολυκατοικίας μας;
Και όμως αυτό κάνουμε.
Αφήνουμε τη ζωή μας σε δημάρχους διαχειριστές
και κάθε τέσσερα χρόνια είτε τους αλλάζουμε είτε
τους ξαναδίνουμε τη διαχείριση.
Κι αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.
Και αν δε θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, αν δεν
γουστάρουμε κοινωνικές ανατροπές, αν δεν ζητάμε
κοινωνίες συμμετοχής και κοινωνίες για τους πολίτες τουλάχιστον οφείλουμε να διαχειριστούμε την
ζωή μας, να συμμετέχουμε σε αυτή τη διαχείριση,
να συμμετέχουμε και να ορίζουμε το που πηγαίνουν
οι ζωές μας.
Αυτές οι αναθέσεις στους ειδικούς έφεραν το διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αυτές οι αναθέσεις μας
έκαναν θεατές της δικής μας ζωής.
Όσο έντιμος και αν είναι ο διαχειριστής, όσο καλές
προθέσεις και αν έχει η ίδια η αδιαφορία μας τον
οδηγεί στην απαξίωσή μας.
Διαβάστε τα προγράμματα των παρατάξεων είναι
ίδια μεταξύ τους, δείτε τα έργα τους και θα δείτε ότι
απέχουν πολύ από προγράμματα, αλλά ακόμη και
αυτά που γίνονται, γίνονται ερήμην μας. Γίνονται με
τρόπο που αυτοί θέλουν και όχι εμείς.
Πιστεύω πως δεν έχουν νόημα τα προγράμματα
καμιάς παράταξης, αν δεν έχετε σκοπό να συμμετέχετε και να ορίσετε κι εσείς τις αποφάσεις που θα
παρθούν.
Αν ήμουν υποψήφιος δήμαρχος θα σας έλεγα το
εξής:
Σας παρακαλώ μη με ψηφίσετε εάν δεν έχετε σκοπό
να συμμετέχετε.
Δε θέλω να με αναγκάσετε να σας εξαπατήσω.
Δε θέλω να με κάνετε σήμερα δήμαρχο κι αύριο
θύμα της αδιαφορίας σας.
Δε θέλω να μου αναθέσετε τις ζωές σας.
Θέλω να σχεδιάσουμε μαζί την κοινή ζωή μας.
Θέλω τη συμμετοχή σας.

Αρ. Φύλλου 10

4

...στο Βύρωνα

Αν ήμουν (υποψήφιος) Δήμαρχος
Γιώργος Τζανίνης

Νομίζω ότι είναι πια καιρός να παραδεχτώ ότι το να λέω τι θα έκανα αν ήμουν
Δήμαρχος είναι εκτός κλίματος. Είμαστε ένα μήνα περίπου πριν τις αυτοδιοικητικές(;) εκλογές από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Θα είχε λοιπόν περισσότερο ενδιαφέρον να σταθώ σε αυτή την πλευρά των
ημερών αφού μπορώ να γράψω χωρίς “κόστος”. Ούτε υποψήφιος δημοτικός
σύμβουλος είμαι και βέβαια ούτε καν υποψήφιος Δήμαρχος,. Θα μου πείτε και
οι άλλοι που είναι, δεν ιδρώνει και πολύ το αυτί τους. Τέλος πάντων, για να μην
αδικήσουμε κανέναν που δεν είναι στις προθέσεις της στήλης, ας περιοριστούμε
στο τι θα κάναμε “εμείς”.
Εμείς; ποιοι εμείς; Μα μια “κοινότητα “, μια παρέα, χωρίς ειδικούς επαγγελματίες πολιτικούς, χωρίς σωσίβια και ναυαγοσώστες. Απλά να πούμε ότι δεν
μπορούμε να σώσουμε κανέναν αν ο ίδιος δεν θέλει να σωθεί. “Και τι ξέρετε
εσείς από αυτά;”. Ακριβώς τίποτα.
Ξεκινάμε από την αρχή. Αγαπάμε
τη ζωή, έχουμε αδυναμίες, η μεγαλύτερη είναι ο Βύρωνας, και δεν
έχουμε καμιά λύση έτοιμη. Μαζί
θα τις ανακαλύψουμε, μαζί. Μας
αρέσουν πράγματα, αλλά τίποτα
δεν είναι αυτονόητο και προδιαγεγραμμένο.
Τις είδαμε και τις βιώσαμε των
“μανιφέστων τις κλεισούρες”, τα
κομματικά γραφεία και τις ταυτότητες. Μην μου πείτε ότι μια ωραία
γυναίκα στο πρώτο σας ραντεβού
τι ρωτάτε αν είναι αριστερή, δεξιά,
κεντροδεξιά, κεντροαριστερή, της
δημοκρατικής αριστεράς η της
δογματικής αριστεράς, αναρχοαυτόνομη, η τρομοκράτισσα. Αρχίζεις τα μακροβούτια στις “γραμμές των οριζόντων αναζητώντας
τον ιδανικό και “άξιο” εραστή”.
“Μα τι δουλειά έχουν τα ραντεβού και τα μακροβούτια με την πολιτική;” Ακριβώς καμία. Καταντήσαμε άοσμοι,
άχρωμοι, άγευστοι και κουφοί για τους άλλους.
Σκοπιμότητες, ριβεράντζες, κωλοτούμπες, παραμάγαζα, μαχαιρώματα, παραγοντισμοί, “γραμμές”, βαρόνοι, βολέματα και είναι μακρύς ο κατάλογος.
Την Κούνεβα τη θυμόμαστε κατά το δοκούν. Όταν της πρότειναν να είναι υποψήφια στις περασμένες εκλογές απάντησε ότι στα κόμματα γίνεται πόλεμος και
αρνήθηκε.
Το ίδιο κάνουμε και με την ταλαίπωρη Ισλανδία. “Οι Ισλανδοί αρνούνται να
πληρώσουν το χρέος, βγήκαν στους δρόμους” φωνάζουμε κατά κόρον. Αλλά δεν
πολυσυζητάμε ότι στο Δήμο του Reygiavik μια ομάδα που δήλωσαν άσχετοι και
τιτλοφορούνται “The Best” ( Οι καλύτεροι ) πήραν τις δημοτικές εκλογές. Ένα
από τα κεντρικά τους συνθήματα ήταν ελεύθερη είσοδος στις πισίνες και να
δικαιούνται μια στεγνή πετσέτα στα λουτρά. Ναι έβγαζαν τη γλώσσα στο κατεστημένο που τους μπούχτισε και τους οδήγησε στην καταστροφή. Έναν μόνο
όρο έβαλαν στα μέλη τους, να μην εξαρτώνται από κανένα κόμμα. Όταν τους
ρώτησαν αν θα επιτύχουν είπαν “μα βέβαια είμαστε Οι Καλύτεροι”. Να πούμε
και για την εξεταστική επιτροπή των Ισλανδών που και αυτή δεν έχει καμιά κομματική εξάρτηση και καθίζει στο σκαμνί τον πρώην Πρωθυπουργό, διοικητές
τραπεζών και διάφορα golden boys;
Και μην μου πείτε ότι φταίει ο κόσμος για την απαξίωση της πολιτικής.
“Και δεν μας λες;” “Επικεφαλής ποιος θα είναι, υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι;”
E, τώρα. Εμ δεν μας αρέσει ο δημαρχοκεντρικός τρόπος διοίκησης του Δημάρχου, εμ θέλουμε και επικεφαλής. Πιο σημαντικό είναι η παρέα, η “κοινότητα”. Θα
στηριχθούμε στο εμείς και μετά στα πρόσωπα.
Λοιπόν θα ξεκινήσω από τους ανθρώπους που ενδιαφέρθηκαν για αυτό το
ταξίδι. Που στάθηκαν δίπλα στα εύκολα και στα δύσκολα. Αν είναι παρόντες σε
αυτό, είναι μέσα.
Αν είναι να γίνεται προσκλητήριο “νεκρών” κάθε τέσσερα χρόνια γιατί έχουν
πιασάρικο επώνυμο, επάγγελμα, η “θέση” για να σωθεί η παρτίδα, προτιμώ τη

γλυκιά απόλαυση μιας μελαγχολικής ήττας.
Προτιμώ τα βιογραφικά που μιλούν για το πότε ήταν η τελευταία φορά που
συγκινήθηκε κάποιος είτε από υπερβολική ομορφιά είτε από υπερβολικό πόνο.
Που μιλούν για τα “ταξίδια” της ζωής. Που φαίνονται οι καράφλες και οι ρυτίδες
και όλα τα “ελαττώματα” που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα. Πότε θα πει
κάποιος ότι είναι φτωχός, κοντός και άσχημος. Ότι του αρέσουν οι κρύες μπύρες
και τα ψιθυρίσματα των αισθήσεων. Να μας μιλήσει για τα ελαττώματα του και
όχι για τα “προτερήματα”. Που να είναι πραγματικά αστέρια της ζωής και όχι
διάττοντες της στιγμής.
Από πρόγραμμα τι γίνεται; Τι να σας πω τώρα. Αν εξαιρέσετε τα κεντρικά συνθήματα που απορρέουν από τις ηγεσίες των κομμάτων Όχι στον Καλλικράτη,
Ναι στον Καλλικράτη, Όχι στο Μνημόνιο, Ναι στο Μνημόνιο, Δεν φταίμε για την
κρίση, Φταίτε για την κρίση, Είναι
αυτοδιοικητικές εκλογές, Δεν είναι
αυτοδιοικητικές, είναι αντιμνημονικές, είμαστε ανεξάρτητοι, δεν
είσαστε ανεξάρτητοι, δεν έχουμε
κομματική εξάρτηση, έχετε κομματική εξάρτηση, τα προγράμματα
έχουν πάρα πολλά κοινά. Πράσινο, καθαριότητα, κυκλοφοριακό,
διαφάνεια, ελεύθεροι χώροι, κοινωνική αλληλεγγύη , συμμετοχή,
Υμηττός. Απλά ο καθένας δεν μας
λέει αν είναι μέλος κάποιου κόμματος ( έχει κάθε δικαίωμα να είναι), αλλά όλοι ευαγγελίζονται την
ανεξαρτησία για να γίνουν πιο ελκυστικοί στους ψηφοφόρους. Ας
μας αφήσουν λοιπόν να κάνουμε
μόνοι μας το πρόγραμμα μας, να
βρούμε τις καλύτερες λύσεις και
είμαι σίγουρος ότι χαμόγελα και
σκουντήματα θα τα νιώσουμε από
πολλές πλευρές της αίθουσας.
Επειδή πολλοί μπορεί να αναρωτηθούν πως ξαφνικά ανακάλυψα το αυγό του
Κολόμβου, τους λέω ότι δυστυχώς έπεσαν τα ταβάνια στα κεφάλια μας και νομίζω είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος να δούμε κάποια πράγματα από την αρχή
μπας και “σωθεί κάτι, αν σώζεται”.
Η κρίση που διαπερνά τον τόπο μας δεν έφερε μόνο αρνητικά. Μας δίνει τη
δυνατότητα να ξανασκεφτούμε, να σκύψουμε βαθύτερα, να “αυτοκτονήσουμε”
πολιτικά και να ξαναγεννηθούμε.
Σε μια συνάντηση στο Στέκι Νεολαίας ο Περικλής μας είχε πει ότι για να φτιάξεις
ένα καλύτερο σπίτι πρέπει να γκρεμίσεις το παλιό. Τι λέτε αξίζει το κόπο;
Κείμενο - φωτό:Γιώργος Τζανίνης.
Λεζάντα φωτογραφίας: Σοβιετική Ένωση - Bolgograd 1981
Μνημείο της Επανάστασης. Τιμητική φρουρά Πιονιέροι.
“Σαν λιτανεία να περνούν
Τα ονείρατα τα πρώτα”
K.Καρυωτάκης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

...στην Κοινωνία

Το βάσανο της επιλογής
Νότας Δημήτρης

Την περασμένη Κυριακή διάβαζα το πρωί –φορώντας μόνο
το ξεχειλωμένο Calvin Clein
μαϊμού σώβρακό μου – για ένα
στυλιστικό πείραμα που αφορούσε τις ενδυματολογικές μας
επιλογές. Ουσιαστικά σε καλούσαν να διαλέξεις έξι
μόνο ρούχα που θα τα φοράς συνεχόμενα για ένα
μήνα, δεν συμπεριλαμβάνονται κάλτσες, βρακιά,
στρινγκ, καπέλα & γάντια. Σκοπός του πειράματος
σύμφωνα με τους εμπνευστές του δεν υπάρχει, απλά
θέλουν να δουν την επίδραση των περιορισμένων
επιλογών πάνω στην ευτυχία της φορτωμένης γκαρνταρόμπας. (http://sixitemsorless.com/the-project/)
Στον σύγχρονο Δυτικό κόσμο η πληθώρα των επιλογών σημαίνει περισσότερη ελευθερία & η ελευθερία σημαίνει περισσότερη ευτυχία. Ξύνω τα αχαμνά
μου σκεφτόμενος την ελευθερία σαν αυταξία, τις
απεριόριστες επιλογές σαν κατάκτηση, θέλω να πιω
κάτι, έχω πράσινο τσάι & χαμομήλι του βουνού, έχω
καφέ φίλτρου & στιγμιαίο, έχω πορτοκαλάδα με ανθρακικό & άνευ –σιχαίνομαι τις μπουρμπουλήθρες
– επιλέγω ένα ποτήρι νερό.
Έχοντας να διαλέξω ανάμεσα σε όλα αυτά τα
ροφήματα η δροσερή αίσθηση του νερού που κατρακυλάει στον οισοφάγο μου, μου φαίνεται φτωχή
αναλογιζόμενος πως θα αισθανόμουν πίνοντας τσάι
με λεμόνι. Αντί οι πολλές επιλογές να με κάνουν ευ-

τυχισμένο με πνίγουν, η επιλογή μου με ωθεί να σκεφτώ πως ίσως έκανα λάθος, προσπαθώ να φέρω
το ποτήρι με το νερό στο στόμα μου αλλά τα χέρια
μου δεν με υπακούν, έχω πάθει μια παράλυση, η
«ελευθερία» μου με καθιστά ένοχο στην ενδεχόμενη αποτυχία της επιλογής μου! Κατηγορώ τον εαυτό
μου, «πρέπει να διαλέξεις το καλύτερο» με διατάζω,
δεν έχεις καμιά δικαιολογία, ζεις μέσα στην αφθονία.
Κοιτάω το χρυσόψαρο μου μέσα στην γυάλα του,
έχει περιορισμένη ελευθερία. Αν έσπαγα την γυάλα
του όλα θα άλλαζαν, όλα θα ήταν πιθανά, σίγουρα
το πορτοκαλί ψάρι θα ήταν ελεύθερο. Ελεύθερο να
πεθάνει, ελεύθερο να κολυμπήσει, ελεύθερο να φαγωθεί ίσως. Εξαρτάται από το μέρος που θα έσπαγα
την γυάλα, έχω τόσες επιλογές αλλά δεν ξέρω αν θα
κάνω το ψαράκι μου ευτυχισμένο.
Όταν πριν πολλά χρόνια ταξίδεψα στην Βουλγαρία του υπαρκτού σοσιαλισμού, πηγαίνοντας σε
ένα super market για να πάρω κάτι για την φίλη μου
που σπούδαζε εκεί, πάνω στα ράφια είχε τα πάντα,
γάλα, τυρί, μακαρόνια, κρασί αλλά όλα ήταν μια
μάρκα με μια ετικέτα. Δεν δυσκολεύτηκα να διαλέξω
αν & απογοητεύτηκα κάπως, δεν υπήρχε ελευθερία
επιλογών, έπρεπε να διαλέξω αν θα πιούμε λευκό ή
ροζέ ή κόκκινο κρασί με την ίδια γκρίζα ονομασία.
Το περιεχόμενο αποδείχτηκε μια χαρά βέβαια, αφού
το ήπιαμε, χορέψαμε ένα παθιασμένο μπλουζ, φιληθήκαμε & κοιμηθήκαμε με ένα αθώο χαμόγελο στα

χείλη μας.
Αύριο έχω να πάω σε μια γιορτή, σίγουρα δεν θα
πάω με άδεια χέρια. Επισκέπτομαι μια κάβα, ζαλίζομαι από τις επιλογές, τόσα χρώματα, τόσα αρώματα, τόσες ετικέτες & τόσες τιμές. Διαλέγω ένα κρασί
αλλά φεύγοντας δεν είμαι σίγουρος πως διάλεξα το
σωστό, μήπως αντί για καμπερνέ να διάλεγα ένα
αγιωργίτικο; Η προσδοκία μου είναι να έχω πάρει το
καλύτερο αλλά πως μπορείς να είσαι σίγουρος, πως
μπορείς να ξέρεις πως έχεις κάνει την σωστή επιλογή όταν ο παράδεισος των επιλογών είναι μπροστά
σου με ορθάνοιχτο το στόμα;
Οι πολλές επιλογές δεν είναι ελευθερία, είναι
σκλαβιά, είναι βάσανο, είναι ο αγώνας του ανέφικτου. Βγάζοντας βόλτα τον σκύλο μου βλέπω τις
αφίσες που βεβηλώνουν την πόλη μου και αφορούν
τις δημοτικές εκλογές, παθαίνω δημοκρατικό ίλιγγο,
μια παραλυσία πάλι, τόσοι υποψήφιοι, τόσες επιλογές. Οι επιλογές πρέπει να υπάρχουν, ο σκύλος μου
αφού μυρίσει πολλά σημεία κατουράει το δέντρο του
ανταγωνιστή του, δεν μιλάω για ολοκληρωτισμό, μιλάω για ισορροπία!
Ελαχιστοποιώντας τις επιλογές μου δεν γίνομαι
Βουδιστής, απλά πλησιάζω στο σπιτάκι που κατοικεί η ευτυχία, κάτι μου λέει πως σε αυτές τις εκλογές
πρέπει να στρίψω αριστερά, εκεί μου μυρίζει ένας
αέρας πραγματικής ελευθερίας.

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ

ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟΣ Ο ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ

Στα 90 του ο Κώστας Βάρναλης , στην ποιητική συλλογή «Οργή Λαού» (1975),
έγραφε:
«Να μασάει ο χοντρός
είναι η δουλειά του,
Γουργουρίζει η πατρίδα
στην κοιλιά του!
Νόμος : Όπου προδίνει κι
απατά,
Όλο πιο ψηλότερα πατά!
Και συ, Λαέ, με την καμένη
ανάσα,
Πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;»
Διαφωνούμε κάθετα με τον «κολοσσό» της σύγχρονης πολιτικής σκέψης.
Γιατί, πρώτα, πρέπει να δώσει λόγο για τις δικές του πράξεις και αποφάσεις,
καθώς είναι σημαίνον στέλεχος του μηχανισμού, που οδήγησε τη χώρα στο
σημερινό της χάλι. Επιπλέον, είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που με τις
επιλογές της μας οδήγησε στο Δ.Ν.Τ και έχει προσκαλέσει σε πάρτυ τους απανταχού κερδοσκόπους, οι οποίοι κερδοσκοπούν επενδύοντας στα ομόλογα, και
αγοράζουν σε εξευτελιστική τιμή τη δημόσια περιουσία που ξεπουλιέται.
Επειδή όλα αυτά δε γίνονται χωρίς αντάλλαγμα, μίζα, ποσοστό… Θα
περίμενε κανείς τουλάχιστον σιωπή. Αντί σιωπής ο συνονόματος καλλιεργεί την
αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης. Πιστεύει ότι έτσι μπορεί να κρυφτεί, αυτός

και τα συνεταιράκια του, που κυβέρνησαν τη χώρα. Είναι δύσκολο να εκτιμήσεις
τις περιουσίες που δημιουργήθηκαν. Οι επαγγελματίες κλέφτες άλλωστε «εξαφανίζουν» τα κλοπιμαία.
Θα καταγραφούν, ξαφνικά, κάποια στιγμή στο μέλλον, σαν κληρονομιές στα
«πόθεν έσχες» επιγόνων της κυβερνητικής γενιάς.
Για να μεταβιβαστούν με ασφάλεια οι αστρονομικές περιουσίες που δημιουργήθηκαν, είναι απαραίτητο να «τη βγάλει καθαρή» το σύστημα που κυβέρνησε τον τόπο.
Η καλλιέργεια της λογικής (φασιστικής) περί συλλογικής ευθύνης (όλοι μαζί
τα φάγαμε) στην οποία αναφέρεται ως ειδήμων ο συνονόματος, στοχεύει ακριβώς εκεί: Να υποδείξει έναν εχθρό, ως υπεύθυνο για τη χρεοκοπία του τόπου.
Η αρχή έχει γίνει με τους δημοσίους υπαλλήλους. Γνωρίζει πολύ καλά ότι
προσφέρει εξέχουσα υπηρεσία γιατί: πρώτον, απενοχοποιεί την κυβερνητική
παρεούλα- στην οποία υπάρχουν πολλοί , που μπήκαν στην πολιτική ξεβράκωτοι και σήμερα κυκλοφορούν μόνο με ελικόπτερα- και δεύτερον, τηρεί τις εντολές
των αφεντικών (Δ.Ν .Τ) που κυβερνούν αυτοπροσώπως τη χώρα.
Για να τα πούμε απλά, οι βολές του συνονόματου μου προειδοποιούν ότι
ήρθε η ώρα να δούμε νέους φόρους, νέες περικοπές, νέες απολύσεις. Όπου όλοι
θα είναι ενάντια όλων. Οι ξενοδόχοι εναντίων των ναυτεργατών, οι αγρότες εναντίων των φορτηγατζήδων, οι έμποροι εναντίων των σιδηροδρομικών…
Ας τους αποδείξουμε ότι τα χρήματα στη διαφημιστική εταιρία και τα σεμινάρια στους μεγαλοδημοσιογράφους δεν έπιασαν τόπο. Σε μια μόνο περίπτωση
δικαιούται ο συνονόματος να γελάει μαζί μας. Όταν τον κοιτάμε στα μάτια, όπως
ο σκύλος τον αφέντη του...
Β. Πάγκαλος

Αρ. Φύλλου 10

6

...στην Πολιτική

Μήπως δεν πρέπει να πάω να ψηφίσω;
-
Είναι δεδομένη η οργή και ο θυμός των πολιτών με ότι συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο στη ζωή
μας.
-
Είναι επίσης δεδομένο ότι η πολιτική και
οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των
περισσοτέρων, προκαλώντας αισθήματα από αηδία
και απέχθεια έως αδιαφορία στην καλύτερη περίπτωση.
-
Όλος ο κόσμος στέκεται αμήχανος και
απορημένος μπροστά στις εξελίξεις, ζητώντας απ’ τη
μία ευθύνες και από την άλλη διέξοδο.
-
Τις ευθύνες προσπαθούν να τις θολώσουν
τα παπαγαλάκια της εξουσίας και να μας κάνουν
όλους συμμέτοχους (όλοι μαζί τα φάγαμε) στο έγκλημα.
-
Διέξοδο δεν βλέπει κανένας.
-
Οι κραυγές και οι διασπάσεις είναι το αλατοπίπερο της καθημερινότητάς μας.
-
Κι έτσι, αυτό που κυριαρχεί είναι ταυτόχρονα αγανάκτηση, απαισιοδοξία και ατομικότητα.
-
Ο κόσμος απογοητευμένος κλείνεται στο
καβούκι του, θλίψη και μελαγχολία απλώνεται στην
κοινωνία.
Καλύτερες συνθήκες για να περάσουν αυτά τα μέτρα
δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν. Ούτε στα καλύτερα όνειρά τους δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν
όταν «διάλεγαν» την Ελλάδα να γίνει το πειραματόζωο της Ευρώπης για να περάσουν αυτές οι πολιτικές της άγριας λιτότητας σε όλους τους λαούς της
Ευρώπης.
Οι τραπεζίτες και οι απανταχού διαχειριστές τους
φαίνεται να το καταφέρνουν. Θα συμπιέσουμε το
κόστος εργασίας, θα χειροτερέψουμε τη ζωή των
εργαζομένων για να μείνουν άθικτα τα κέρδη μας.
Κι εμείς μέχρι τώρα τι;
Στις 5 του Μάη κατάφεραν με σχέδιο θανάτου να
παγώσουν την ελπίδα που φάνηκε στο δρόμο.
-
Τώρα η χώρα πάει σε εκλογές με Καλλικράτη. Για νέες περιφερειακές εξουσίες, ώστε με
λιγότερα λεφτά να διαχειριστούν τη χειρότερη ζωή
μας.
-
Στους εκλογικούς σχηματισμούς των δυνάμεων του δικομματισμού και των δορυφόρων του
γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια να αλλοιώσουν το
χαρακτήρα της ψήφου στις περιφερειακές εκλογές
ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν καλύτερα την
ήττα.
-
Ταυτόχρονα αξιοποιούν την απογοήτευση
των πολιτών και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος ώστε να στρέψουν ένα μεγάλο κομμάτι του
κόσμου στην αποχή ή το λευκό.
Με μεγάλη μαεστρία τα φερέφωνα τους πατρονάρουν και χαϊδεύουν τις διαθέσεις αυτές των πολιτών,
φτάνοντας στο σημείο να μιλάνε ακόμα και για τη
μεγάλη ανατροπή που μπορεί να φέρει η αποχή ή
το λευκό.
Στις τωρινές συνθήκες, οι καταστάσεις αυτές (άκυρο/λευκό) είναι βούτυρο στο ψωμί των κομμάτων
εξουσίας γιατί και εκλογικά ανεβάζει τα ποσοστά
τους αλλά και σαν πολιτικό μήνυμα είναι παθητικό
και άχρωμο αποτελώντας στην πράξη μαξιλαράκι
για την πολιτική τους.
-
Είναι μάλλον «προφανές» ότι δεν πρέπει
να τσιμπήσουμε.

Βέβαια είναι
ιδιαίτερα
δύσκολο
όταν ο κόσμος δεν βλέπει πολιτική διέξοδο, εναλλακτική λύση, να πειστεί
να δώσει θετική ψήφο επιλέγοντας σχηματισμό στ’
αριστερά του πολιτικού φάσματος.
Οι πολίτες και δικαιολογημένα δεν μπορούν να
καταλάβουν ούτε να δικαιολογήσουν, ούτε να συγχωρήσουν γιατί ιδιαίτερα σ’ αυτές τις συνθήκες η
αριστερά αντί να συγκλίνει και να δημιουργεί ελπίδα διεξόδου, αποκλίνει, διασπάται και αναπαράγει
αδιέξοδα και απογοήτευση.
Τι είδους ιστορική παθογένεια είναι αυτή που μαστίζει την ελληνική αριστερά (από τις πιο ισχυρές κοινωνικά στην Ευρώπη) ώστε ο καθένας να διεκδικεί
την μοναδική αλήθεια, τα κόμματα-μηχανισμοί-παραγόντων να κλείνονται στο μικρόκοσμό τους αναπαράγοντας τη δικιά τους κομματική εξουσία;
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλή δουλειά
στην προσπάθεια του να εξηγήσει τα «πως» και τα
«γιατί» η ελληνική αριστερά έχει αυτές τις πολιτικές
συμπεριφορές, τελείως αναντίστοιχες με τις ανάγκες
της κοινωνίας.
Παρά όμως το γκρίζο τοπίο που κυριαρχεί και σ’
αυτή την πλευρά του πολιτικού φάσματος της χώρας, δεν πρέπει να παραβλέψει κανένας ότι με δεδομένες τις ευθύνες που υπάρχουν, δεν έχουν όλοι οι
φορείς της αριστεράς την ίδια πολιτική.
Κάποιοι προσπαθούν να ξεφύγουν από το μικρόκοσμο της καθαρότητας, της μοναδικής αλήθειας και
της περιχαράκωσης.
Να δημιουργήσουν με πολιτικά ανοίγματα, με συμ-

μαχίες, γέφυρες επικοινωνίας με
όλο τον κόσμο που απογοητευμένος φεύγει από τον εναγκαλισμό του δικομματισμού.
Η ενίσχυση πολιτικά και εκλογικά αυτών των ρευμάτων, δημιουργεί ρήγματα στο πολιτικό σύστημα
αναδιατάσσοντας τους συσχετισμούς. Δημιουργεί
προϋποθέσεις για να διαμορφωθεί άλλη πολιτική
εναλλακτική λύση αντίστασης και ανατροπής της
«μνημονιακής» πολιτικής.
Οι παραπάνω σκέψεις αναφέρονται βασικά στις περιφερειακές εκλογές όπου τα μηνύματα θα αφορούν
την κεντρική πολιτική που εφαρμόζεται.
Στις εκλογές για Δήμους τα κριτήρια της ψήφου σαφέστατα διαφοροποιούνται κυριαρχώντας σε αρκετές περιπτώσεις οι τοπικές συνθήκες, οι ιδιαιτερότητες των δημάρχων και των συνδυασμών, η οξύτητα
των προβλημάτων κ.α.
Σε κάθε περίπτωση όλα τα παραπάνω δε φτάνουν
για να δρομολογηθούν αλλαγές που θα αλλάξουν τις
ζωές μας.
Το κύριο για το επόμενο διάστημα πριν και ιδιαίτερα
μετά τις εκλογές είναι αν σε κάθε γειτονιά και κλάδο
εργαζομένων μπορούν να αναπτυχθούν συσπειρώσεις πολιτών και ιδιαίτερα νέων που με νέο τρόπο,
νέα εργαλεία σκέψης και επικοινωνίας, μέσα από
δράσεις για μεγάλα ή μικρά τοπικά προβλήματα να
αναζητήσουν και να προβάλλουν την άλλη πολιτική,
που θα αντιστέκεται και ταυτόχρονα θα προτείνει
λύσεις και θα δίνει διέξοδο με βάση τις ανάγκες των
εργαζομένων και όχι της ολιγαρχίας του πλούτου.
Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για όλους μας, το νέο
στοίχημα με την Ιστορία.
Βασίλης Τζαφάς

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

7

...στην Κοινωνία

Έχουμε πόλεμο μην το γελάς μωρό μου… !
Έργο σύγχρονο, σε τρεις πράξεις, με αφορμή την κρίση και το ρόλο των ΜΜΕ σήμερα
Πράξη πρώτη
Καιρό τώρα αισθάνομαι μια αλλαγή (στην ατμόσφαιρα) γύρω μου. Όλα αρχίζουν και αποκτούν μια διαφορετική απόχρωση, μια άλλη υπόσταση. Καθημερινές
συνήθειες, κινήσεις, εικόνες, διαδρομές. Μια καθημερινότητα που με τελετουργικά αδιασάλευτο τρόπο
ξεδιπλωνόταν για χρόνια, τώρα, λες και υπό την καθοδήγηση ενός νέου σκηνοθέτη, τινάζει τη «σκόνη» από
πάνω της, για να φανερώσει ένα σκληρό, κουρασμένο
και σκυθρωπό πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο που φαίνεται να δανείζει από την όψη του στα βλέμματα των
ανθρώπων και να αντανακλά στο δικό της το φόβο που σαν χνώτο βγαίνει από
τις ανθρώπινες ανάσες.
…Χορεψέ με , χόρεψέ με
Αυτή η πόλη μυρίζει έρωτα
Χορεψέ με , χόρεψέ με
Αυτή η πόλη μυρίζει θάνατο
Χορεψέ με , χόρεψέ με
Αυτή η πόλη...
(Χαοτική πόλη, Γιώργος Τσίγκος και μαύροι κύκλοι, album «Η πόλη των αθανάτων»)
Λέξεις και έννοιες μέχρι χθες σχεδόν άγνωστες, (spreads, haircut, T+3, T+10,
ισοζύγιο συναλλαγών, πιστοληπτική ικανότητα, swaps κλπ), εκφέρονται από
μια σειρά «ειδικούς», εγχώριους και ξένους, που έχουν απλώσει νήματα μαριονέτας στης ζωής μας την πλάτη.
Μια περίοδος που κάποιοι φαίνεται ότι έχουν κατ’ αποκλειστικότητα το προνόμιο
του λόγου. Του λόγου με συγκεκριμένο στόχο και περιεχόμενο. Λόγου που συνεπάγεται συγκεκριμένα έργα και ημέρες.
Κι όμως, ο ήχος γύρω είναι αυτός της σιωπής...
…Λίγο πριν ξεσπάσει η μάχη
Στρατηγοί και υποστράτηγοι από τη μία πλευρά. Οι στρατιώτες απέναντι, σε
σχηματισμό αμήχανο.

Πράξη δεύτερη
Μαύρο σκοτάδι γύρω κι όμως ένα φως
τρεμοπαίζει.
«Φωτίζει» τα μαρμαρωμένα λείψανα
ψυχών και σωμάτων εγκλωβισμένων
στα ερείπια γκρεμισμένων ελπίδων και
ξύλινων λόγων .
Πηγή κίνησης και λόγου το φωτεινό
«κουτί- χωνί». Ρουφάει τη σκέψη, ξερνάει την προπαγάνδα.
Μέσα σε αυτό κάποιοι μιλάνε ατελείω-

τα. Γύρω νεκρική σιωπή.
Για κοίτα-άκου ποιος μιλάει!
Πολιτικοί διάφοροι, εγχώρια και ξένα τομάρια, πουλημένες ψυχές, προσκυνητές
του κέρδους. Συνδικαλιστές-εργολάβοι. Μεγαλοδημοσιογράφοι. «Ειδικοί». Τραπεζίτες. Βιομήχανοι. Μεγαλοεπιχειρηματίες
Αλλάζεις κανάλια, η ίδια εικόνα. Πρόσωπα διαφορετικά. Μια φωνή. Εκφραστές
όλοι του ίδιου συστήματος.
Ο λόγος και τα έργα, πάλι δικά τους. Ιδιοκτησία αποκλειστική. Χωρίς τιμωρία κι
ενοχή. Εξουσία, διαπλοκή και διαφθορά. Συμφέροντα οικονομικά.

Της Μαρίας Βλαδιμήροβιτς

Κι εμείς κρατάμε στα χέρια το αποκλειστικό εισιτήριο της τηλεθέασης με δυνατότητα ελεύθερου ζάπινγκ. Από θέση «ισχύος» λουζόμαστε το φως που απλώνει
το σκοτάδι γύρω μας.
Τους δανείζουμε τα μάτια, τα αυτιά και το μυαλό μας. Το στόμα είναι ραμμένο
Και η χώρα μοιάζει να παίρνει το σχήμα ενός τεράστιου καναπέ ενώ γύρω μας
πέφτουν βόμβες ξεκοιλιάζοντας ζωές, ψυχές, χαμόγελα.
«…Τι έγιναν τα παιδικά μας όνειρα λέω
Η αγωνία μας , η απόγνωση , η ελπίδα μας ,
η αγάπη μας λέω πουλιέται κι αγοράζεται
σε τιμή ευκαιρίας σε ταμπέλες με δόσεις ,
…Ουρλιαχτά υποταγής μας κυνηγούν
με την κραυγή του τρελού
τραίνου των ονείρων μας
τι έγιναν τα όνειρά μας λέω…»
(Φιλί Θανάτου, Γιώργος Τσίγκος και μαύροι κύκλοι, album «Η πόλη των αθανάτων»)

Πράξη Τρίτη (όχι τελευταία, μελλοντική κι ελπιδοφόρα)
Βιώνουμε συνθήκες που δεν τις επιλέξαμε. Μαζί δεν
τα φάγαμε. Μαζί δεν τα τρώμε ούτε και τώρα. Κάποιοι πάντα μένουν στο απυρόβλητο και κάποιοι μόνιμα φορτώνονται τα βάρη. Μπροστά μας στήνεται
με προσεκτικό κι επιμελές τρόπο ένας εφιάλτης από
τον οποίο δεν φαίνεται να μπορούμε να ξυπνήσουμε.
Και κάποιοι είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να αναλάβουν
εργολαβικά το ρόλο του υπνωτιστή, του καναλιού
που στήνει σκέψεις και διαμορφώνει συνείδηση υποταγής.
Ο πόλεμος όμως σοβεί γύρω μας. Πόλεμος οικονομικός, πόλεμος ταξικός. Δεν
πυροβολούν με σφαίρες. Πυροβολούν με ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια, κοινωνικές ανισότητες, λιτότητα και αδιαλλαξία. Βιάζουν τις ζωές μας, ρημάζουν το
σήμερα, καίνε το αύριο.
Και κάποιοι υπηρετούν σαν πιστά σκυλιά τα αφεντικά τους γιατί έχουν μερίδιο
στο φαγοπότι.
Το απέναντι στρατόπεδο είναι συγκροτημένο με συμμαχίες που ορκίζονται στο
δικό μας αίμα. Κυβερνήσεις, χρηματοπιστωτικοί όμιλοι, πολυεθνικές επιχειρήσεις, καναλάρχες και μεγαλοεκδότες.
Εμείς αμήχανοι, φοβισμένοι… κατακερματισμένοι
Το σκηνικό στο θέατρο θα αλλάξει όταν ο φόβος μας μετατραπεί σε φόβο δικό
τους. Όταν οι θεατές καταλάβουν τη σκηνή και γίνουν πρωταγωνιστές στην ίδια
τους τη ζωή.
Όταν η εκκωφαντική σιωπή γίνει επιτέλους κραυγή κι όταν ο καναπές καεί.
Ο μόνος που δεν έχει μιλήσει ακόμα είναι ο κόσμος, είμαστε εμείς.
Έχουν μιλήσει –κι εξακολουθούν να μιλούν- πολλοί άλλοι εξ ονόματός μας. Ήρθε
η ώρα να στήσουμε τα δικά μας κανάλια επικοινωνίας, αλληλεγγύης και ανατροπής.
Ήρθε η ώρα να βάλουμε φωτιά στο σύστημα που μας θέλει υποτελείς, υπάκουους και κάρβουνο στη μηχανή του. Κι ας σκορπίσουμε τις στάχτες του στο
παρελθόν. Γιατί το μέλλον θα φτιαχτεί με νέο υλικό.
Υ.Γ. Ας μην ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι με βαθιά αλληλεγγύη για όσους είναι
δίπλα μας κι αισθάνονται μονάχοι απέναντι στους οδοστρωτήρες που περνάνε
από πάνω μας.
Η εικονογράφηση είναι από έργα του Erik Drooker (www.drooker.com)

Αρ. Φύλλου 10

8
Ψευδαίσθηση ζωής - Αφήνοντας τη γραφίδα μετέωρη

Όχι πια πόρτες

α) Δεν είναι το ίδιο για όλους
το δικό μας φεγγάρι, τσακίστηκε
στη λήθη

Κάθονταν
στην πολυθρόνα του
και δειπνούσε,
αλλά ανησύχησε
όταν οι πεινασμένοι έσπασαν
το μαγαζί
και πήραν τα τρόφιμα.

β) Κι όμως, ήθελε πολύ
ήθελε πολύ να ξημερώσει
Δεν περίμενε, έφυγε,
ήταν ακόμα σκοτάδι,
οι άλλοι έμειναν
κοκόρια δεν ακούστηκαν
γ) Ακούστηκαν φωνές,
παιδιά στην παραλία σκέφτηκε
δεν πρόλαβε να κλείσει
τα αυτιά του
οι φωνές γίνανε κραυγές
δεν μπόρεσε να κοιμηθεί
οι κραυγές γίνανε στριγκλιές,
σηκώθηκε και άνοιξε
την τηλεόραση

δ) Και μετά ξύπνησε,
δεν άκουσε τίποτα
τι νόημα έχει σκέφτηκε
και έπεσε πάλι για ύπνο
ε) Περπατώντας στην άκρη του ονείρου
ξεχαστήκαμε.
Τώρα οι μέρες δεν φτάνουν
μόνο η σιωπή μας ακούγεται

Σηκώθηκε και γύρισε το κλειδί στη πόρτα
Μια μάλλινη κουβέρτα
και μια γουλιά ουίσκι
τον ζέσταιναν,
αλλά ανησύχησε
όταν οι παγωμένοι έσπασαν
το μαγαζί
και πήραν τα ρούχα

στ) Το δίλημμα:
κυνηγώντας τις μέρες μου,
έχασα τη ζωή μου
ή
κυνηγώντας τη ζωή,
έχασα τις μέρες μου
ζ) Αύγουστος: ζέστη και υγρασία,
οι καιροί φάλτσαραν,
οι φίλοι μου αγάλματα,
περάσαμε στην αιωνιότητα

Σηκώθηκε και γύρισε ακόμα μια φορά
το κλειδί στη πόρτα
Επιστρέφοντας στη πολυθρόνα,
όπου είχε ακουμπήσει τη κουβέρτα
το ξανασκέφτηκε
κι’ είπε να γυρίσει άλλη μια φορά
το κλειδί στη πόρτα,
μα δεν υπήρχε πόρτα.

Βασίλης Τζαφάς
Καλοκαίρι 2010

Γιατί Ποίηση ;

Δεν υπήρχε πια πόρτα!
Δημήτρης Βασιλείου
11.12.2004

Γιατί η ποίηση είναι
το αντίδοτο στη μιζέρια !
Οι ποιητικές φωτογραφίες ανήκουν στο Γιώργο Τζανίνη
Ελπίδα που κοιμήθηκε
στην αγκαλιά του φόβου…
Μαύροι ουρανοί της νύχτας
Μαύροι ουρανοί της μέρας
Κοιμήθηκε το φως
Ξύπνησε ο φόβος
Ουρλιάζουν οι λύκοι
Ψάχνουν το φεγγάρι
Μυρίζουν το αίμα
Τα ρουθούνια τους υγρά
Άνθρωποι κρυμμένοι
Ψάχνουν το φεγγάρι
Τα μάτια τους ανοιχτά
Το βλέμμα πνιγμένο
Τα δέντρα λυγίζουν
Μαζεύουν τις ρίζες
Ο αέρας σιωπά
Τα φύλλα νεκρά
Μαρία Βλαδιμήροβιτς
16 Ιούλιος 2008

Το ξύλινο πόδι
Τρίζει το πόδι σου το ξύλινο κάθε φορά
που θες ελπίδες να κλωτσήσεις, θυμωμένος
Καίγεται αργά, νωθρά,
σαν κούτσουρο σε τζάκι αγωνιά
όταν ζητάς να ντύσεις αύριο,
αυτά που μες το χτες πεθάναν μαραμένα
Μυρίζει ξύλου θάνατο αργό,
πεσμένο σε σεντόνια ιδρωμένα,
σ' ένα κρεβάτι π' ανασαίνει σε ρυθμό
κορμιού λειψού, που η μοίρα χάρισε σε σένα
Το ντύνεσαι τις Κυριακές λουστραρισμένο,
για να ταιριάζει λες σε μέρες πρόστυχα φτιασιδωμένες,
μέρες που οκνηρά έχουν πενθήσει
του Δήμου η φιλαρμονική και οι παρέες

Μεθοκοπάς και το σιχαίνεσαι,
βαρύ φορτίο φίλε μου σου μοιάζει,
“ξένο ποδάρι” το φωνάζεις να τ' ακουν,
όσοι σε βλέπουν να το σέρνεις μες' τ' αγιάζι
Δε θέλεις, δεν τ' ομολογείς
στον εαυτό σου αρνείσαι να το βγάλεις,
όμως το πόδι σου το ξύλινο ειν' αυτό,
που ισορροπία σου διδάσκει όταν τα χάνεις
Κι όταν σε τοίχους τέσσερις σταθείς,
με τις σκιές για συντροφιά, ως συνηθίζεις,
τότε το πόδι σου το ξύλινο χτυπάς
κι εκείνο σ' απαντάει κι ας το βρίζεις
Μοναδικός από τους φίλους, που σ' απέμεινε
ένα “ποδάρι”, ιστορίες χαραγμένο
μ' όσα αγάπησες, με ότι πόνεσες, κι όσα ποθείς
Αυτό το ξύλο φίλε είναι Αγιασμένο
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

Θα γελάμε
Θα γελάμε τότε
με ό,τι πιστεύουμε τώρα.
Τα τέρατα που μας πολιορκούν
θα στέκουν κούφια, ανύπαρκτα.
Θα γελάμε με κατανόηση και συμπάθεια
κι η ανωτερότητά μας θα χορεύει
με μια υποψία σκαρφαλωμένη στον ώμο της.
Θα γελάμε με συναίσθηση και χαρά
μα μέχρι τότε θα κλάψουμε.
Θα κλάψουμε να ξεπλύνουμε
και να ξεπλυθούμε
κι άλλοι από τις νυχιές των διπλανών τους
σε τούτο το πηγάδι μέσα στοιβαγμένοι
άλλοι από το ποδοπάτημα των από πάνω τους
άλλοι από μάχες με τέρατα υπαρκτά,
με το αίμα τους θα θρέψουν
τα ροδοκόκκινα χείλη που θα γελάνε,
θα γελάνε παίρνοντας το αίμα μας πίσω.
Τα γέλια θ’ αντηχούν στους αιώνες
και στους γαλαξίες.
Μα ως τότε ένα νομίζω είναι
που θα μας κρατήσει,
η ευγένεια,
τώρα που όλα διαλύονται
ας ανακαλύψουμε την ευγένειά μας
γιατί χωρίς αυτή δεν είναι
καθόλου σίγουρο το αν κάποτε
θα μπορούμε να γελάμε.
Κι ας πάψουμε να είμαστε αναίτια ευγενικοί.
Αν θέλουμε να είμαστε αληθινά ευγενείς.
Αλέξης Δάρας

Λίγο πριν
Κάθε δρόμος χωρίζει τον κόσμο στα δύο.
Αμέτρητοι δρόμοι κόψαν τον κόσμο κομμάτια
και το παζλ διαλύθηκε.
Κάψαν τα δάση για να εξοντώσουν τις νεράιδες.
Μόλυναν τους ανέμους ν’ αφανίσουν τους αγγέλους.
Φαρμάκωσαν τη θάλασσα να πνίξουν τις γοργόνες.
Έστησαν κεραίες για να διώξουν τους θεούς.
Ανάψαν φώτα για να σβήσουνε τ’ αστέρια.
απαγόρευσαν στις φάλαινες να μιλούν
σκότωσαν ό,τι δεν προσαρμοζόταν στο θάνατο.
Δηλητηρίασαν τη νύχτα
να εξαφανίσουνε τα πνεύματα,
αρρώστησαν τη μέρα
για να χαθούν τ’ αερικά.
Και τώρα ήρθε η σειρά μας.

Παράνομος
Προσπαθούσα
ν’ απελευθερώσω
τις φυλακισμένες ελπίδες
Προσπαθούσα να δώσω
ξανά
μέλλον και ζωή
στα προδομένα όνειρα
και με συλλάβανε
ως διασαλευτή της Τάξης
Απόδρασα
Και τώρα
παράνομος
οργανώνω την Άνοιξη
και νέα Ανάσταση ονείρων
Οι νόμιμοι φίλοι μου
σε βαθιές πολυθρόνες
παρακολουθούν
από τηλεοράσεως
την προσπάθεια
επαναφοράς μου στη Τάξη.

Βγήκαν στους δρόμους τα θηρία.
Ζωντανέψαν οι δεινόσαυροι.
Γέμισαν δράκους οι πλατείες.
Τέρατα στα παράθυρα
στις πόρτες οι γορίλες.
Όρνεα μας παραμόνεψαν
μας κύκλωσαν καρχαρίες
μας κυνηγήσαν λάμιες με λαμέ και λάμες,
μας οδήγησαν από τη Σκύλλα
στον Καϊάφα.
Και τώρα ήρθε η σειρά μας.
Οι μεγάλοι φθόνησαν
κι οι μικροί λουφάξαν.
Οι φτωχοί αγοράστηκαν
κι οι πλούσιοι πουληθήκαν.
Οι άγριοι σκληρύνθηκαν
και οι αβροί αιωρηθήκαν.
Οι υγιείς αναχώρησαν
κι οι άρρωστοι συνηθίσαν.
Και τώρα είναι η σειρά μας.
Αλέξης Δάρας

Δημήτρης Βασιλείου
22.05.2005

Ταξίδι χωρίς γυρισμό
Χάρισε μου την ανάσα σου
να ταξιδέψω στο πέλαγος
μα μη ξυπνήσεις τους μουσικούς
να σπρώξουν μ’ ήχους το σκαρί μου
Χάρισε μου τα μάτια του ποιητή
να δω τον κόσμο των νεκρών
που κατοικούσε

Μα μη τρομάξεις τις ψυχές
αυτών που νοσταλγούν τη ζήση
Χάρισε μου το λόγο
ν’ απαρνηθώ τον πρωινό καφέ
και την παρέα της εφημερίδας μου,
για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό
και μη ζητήσεις στην αιωνιότητα
να γίνει ερωμένη μου
Μη ζητήσεις στη μνήμη να με συνοδεύσει.
Μόνο στη λήθη πες πως τη γύρευα
να ξαποστάσω στην αγκαλιά της.
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 10

10

...στο Βύρωνα

To (μη) παράδοξο του Βύρωνα ή πώς ο Βύρωνας
πρέπει να μαυρί-ZEI ό,τι τον πισωγυρί-ΖΕΙ!

Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσω να παρουσιάσω συνοπτικά και ελαφρώς σκωπτικά τα έργα
και τις ημέρες των δύο βασικών διεκδικητών του
δήμου μας, του νυν και του επίδοξου δημάρχου. Θα
αποφύγω τις προσωπικές αναφορές όχι γιατί δεν
έχουν σημασία τα ονόματα αλλά γιατί μεγαλύτερη
σημασία έχουν οι πράξεις και γιατί η κριτική έχει πολιτική αφετηρία.

Ο “τσόφλι, μόστρα και μακέτα”

Στην επικοινωνιακή προβολή του εαυτού
και του έργου του, ο νυν διεκδικεί - με σοβαρές πιθανότητες- το βραβείο Όσκαρ! Έχει εγκαινιάσει ό,τι
μπορεί να εγκαινιαστεί, έχει τραπεζώσει όποιον
μπορεί να τραπεζωθεί, έχει φωτογραφηθεί με τους
πάντες, έχει επενδύσει απίστευτα στην γυναικεία
ομάδα μπάσκετ του Αθηναϊκού και έχει φτιάξει web
tv! Επίσης, έχει καταφέρει να ελέγχει τα περισσότερα δημοτικά έντυπα, να αρθρογραφεί και να δίνει
συνέντευξεις σε free-press εφημερίδες και να έχει
προνομιακή μεταχείριση από μεγάλο ραδιοφωνικό
σταθμό.Respect!

Η δημοσιογραφική δεοντολογία όμως έχει
πάει (έναν πολύύύ μακρινό) περίπατο: η μια φυλλάδα αναφέρει σαν “αρνητικό” του γνώρισμα το ότι
είναι τόσο πολύ εργατικός που δεν προλαβαίνει (ο
δύσμοιρος!) να ασχοληθεί με το πολιτικό του μέλλον,
η δεύτερη του παίρνει “συνέντευξη” με ερωτήσεις του
τύπου “μετά από δύο επιτυχημένες θητείες τι άλλο
απομένει να κάνετε;” και όλες μαζί λιβανίζουν τον
πολυχρονεμένο μας λοιδωρώντας ταυτόχρονα τον
αντίπαλο επίδοξο δήμαρχο! Έντυπα προπαγανδιστικά, κίτρινα, μονόπλευρα και εξόχως ύποπτα.
Διαβάστε στο editorial ενός απ' αυτά: “Δήμαρχε,
σε όλη αυτή τη διαδρομή της εγρήγορσης και της
υλοποίησης, αναρωτιόμουν κάθε φορά τι θέλεις να
πετύχεις και ποιος είναι ο στόχος σου. Σήμερα μετά
από πολλά χρόνια μπορώ να σου πω πως τελικά
δεν υπάρχει στόχος, όλα όσα έγιναν είσαι εσύ”!!!!!
Αμήν...

Στον απίστευτης πολυτέλειας κατάλογο
του ΙΚΕΑ, εεεε...συγνώμη! εικονογραφημένο απολογισμό της δημοτικής αρχής θέλω να πω... όπου τα
κείμενα, για να μην κουραζόμαστε, δεν ξεπερνούν
τις 50 λέξεις και οι φωτογραφίες αγγίζουν τις 500,
παρουσιάζεται ένα έργο που είναι γεμάτο από αριθμούς: στρέμματα, χιλιόμετρα και τετραγωνικά μέτρα,
χώρια οι δράσεις υπηρεσιών που δεν ανήκουν στο
δήμο (π.χ. ΚΕΠ, Κέντρο Υγείας)!
Αλήθεια, όμως, ξέρει ο μέσος ψηφοφόρος για τα
πραγματικά τεκταινόμενα;
Γνωρίζει πως εκτός από την υλοποίηση της πρότασης του Σωματείου Εργαζομένων για ανακύκλωση
στην πηγή από τον Δήμο, καμία άλλη υποδομή δεν
φτιάχτηκε αυτά τα 4 χρόνια;
Γνωρίζει ότι ο νυν δήμαρχος, που είναι και πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπτυξης
Υμηττού, σκόπευε να φτιάξει διοικητικό κέντρο και
παιδικούς σταθμούς μέσα στον προστατευόμενο
ορεινό όγκο του Υμηττού;
Είναι γνωστό πως το κολυμβητήριο που θέλει να θεμελιώσει ούτε μπορεί να χτιστεί γιατί δεν έχει άδεια
ούτε πρέπει γιατί είναι σε ζώνη προστασίας του
Υμηττού;

Γνωρίζει επίσης κανείς ότι αποδέχεται την
κατασκευή αυτοκινητόδρομων στον Υμηττό
και κόμβου στου Σακέτα ενώ παράλληλα
αφήνει εργολάβους, επιχειρηματίες και
στρατό να βυσσοδομούν στο βουνό;
Πόσοι ξέρουν πως οι πρόχειρες προεκλογικές ασφαλτοστρώσεις του 1,5 πόντου
πάχους έχουν εγκριθεί ως “διαχείριση ομβρίων υδάτων-πρόσβαση για ΑΜΕΑ”;
Θυμάται κανείς οτι χωρίς προειδοποίηση
αυξήθηκαν το 2007 τα δημοτικά τέλη δήθεν
για να μαζευτούν χρήματα για την απαλλοτρίωση
χώρων ώστε να κατασκευαστούν πλατείες αλλά στο
τέλος της τριετίας το συνολικό ποσό που διατέθηκε
για απαλλοτριώσεις ήταν 0 ευρώ;
Γράφει πουθενά ο απολογισμός ότι μεγάλο μέρος
των λειτουργικών αναγκών του δήμου προέρχονται
από τη μη απόδοση ΦΠΑ από τα κέρδη του Φεστιβαλ (τακτική που δεν ξεκίνησε αλλά συνέχισε ο νυν)
από τα υπέρογκα επί 3ετία δημοτικά τέλη και από
συνεχή δάνεια;
Πόσοι έχουν υπόψη τους ότι ενώ εδώ και ενανιση
χρόνο απέρριψε, κραυγάζοντας εναντίον του επίδοξου, την ένταξη του Βύρωνα στην γραμμή 4 του
μετρό, τώρα εμφανίζεται να την διεκδικεί;
Ξέρουν ο Βυρωνιώτης και η Βυρωνιώτισσα ότι εκατοντάδες νήπια μένουν εκτός δημοτικών παιδικών
σταθμών καθώς και για τον αντιδημοκρατικό και
αδιαφανή τρόπο λειτουργίας του δήμου;
Έχουν ακούσει πολλοί για την παράνομη ανέγερση
του πολυώροφου γκαράζ σε χώρο που είχε απαλλοτριωθεί για υπέργεια πλατεία; Μάλιστα, η άρση
της διακοπής των εργασιών έγινε με απόφαση νομικού συμβούλου της Νομαρχίας που είναι σύζυγος
αντιδημάρχου και μέλος της επιτροπής στήριξης του
δημάρχου! Τυ-χαί-ο; Δε νομίζω!
Όσο λοιπόν κι αν μοστράρει εαυτόν, εγκαίνια και
μακέτες, το καλογυαλισμένο ακομμάτιστο τσόφλι
του “πολιτικού πολιτισμού” δεν μπορεί να κρύψει την
πραγματικότητα: το αυγό είναι κλούβιο!

Ο “θέλω να γίνω βεζύρης στη θέση του βεζύρη”

Αφού κέρδισε το χρίσμα (στίγμα θα'πρεπε
να λέγεται) του ΠΑΣΟΚ από τον έτερο διεκδικητήδημοτικό του σύμβουλο, ο επίδοξος δήμαρχος έχει
βαλθεί να μας πείσει πόσο επάξια μπορεί να αντικαταστήσει τον νυν, ελπίζοντας ότι η τρίτη φορά θα
είναι και η φαρμακερή. Όσο κι αν η αντιπολιτευτική
του τακτική τον έκανε να ακολουθήσει αρχικά καποιες ουσιαστικές διεκδικήσεις (μετρό, προστασία
Υμηττού, δημοτικά τέλη, υπέργειο γκαράζ), όσο πλησιάζει η ώρα των εκλογών τόσο αρχίζει να δείχνει το
πραγματικό του πρόσωπο.

Με δικό του δημοτικό έντυπο λαϊκίστικης
υπερπροβολής του ίδιου αλλά και διαρκούς μικρόψυχης και κατακίτρινης καταγγελίας του αντιπάλου,
με φιέστες στην απομάκρυνση των διαφημιστικών
πινακίδων και με συνεχόμενες ψευτοαποκαλύψεις
που διαψεύδονται ηχηρά για αποχωρήσεις στελεχών του δημαρχου και για έναν υποψηφιο δήμαρχο
που θα κατέβαινε στις εκλογές και θα έκανε τον νυν
να τρέμει!
Μα πάνω από όλα αυτό που εξοργίζει είναι η προεκλογική του καμπάνια περί μαύρου χρήματος και

διπλών ταμείων από τα έσοδα του Φεστιβάλ, όταν
την ίδια στιγμή έχει στηρίξει ρητά τα βάρβαρα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνησης και έχει συναινέσει
στον Καλλικράτη!Εεε, σαν πολύ δεν πάει η υποκρισία για “διασπάθιση” δημόσιου χρήματος όταν την
ίδια ώρα το σπαθί ετοιμάζεται να σφάξει τα κοινωνικά δικαιώματα και να πετσοκόψει τις δημοτικές επιχειρήσεις και ολόκληρη την αυτοδιοίκηση;
Πόσο διαφέρουν στην πραγματικότητα;

Ας δούμε κατευθείαν τα δεδομένα: Ο πρώην υπεύθυνος τύπου του νυν δημάρχου έγινε ξαφνικά διευθυντής της εφημερίδας του επίδοξου! Ο δε
πρώην διευθυντής της τελευταίας μετεξελίχθηκε σε
υπεύθυνο τύπου του ΣΠΑΥ! Επιπλέον, δημοτικός
σύμβουλος του επίδοξου υπέγραψε κείμενο στήριξής του και δυο μήνες μετά τον κατήγγειλε και βάζει
υποψηφιότητα με τον νυν ενώ ένας “αριστερός” που
στήριξε το 2002 τον νυν εναντίον του τότε κόκκινου
δημάρχου τώρα βάζει υποψηφιότητα με τον επίδοξο
για να φύγει ο νυν!!!! Πλήθος άλλων πρώην και νυν
συμβούλων, στελεχών και μικρομεγαλοπαραγοντίσκων έχουν κάνει αυτό το ωραίο ταξίδι και προς τη
μία και προς την άλλη κατεύθυνση. Σε όλους θαρρώ
έρχεται στο νου η λαϊκή σύνοψη όλων αυτών: αλλαξοκωλιές!

Αν συνυπολογίσουμε και ένα ακόμη φοβερό κοινό τους σημείο, το ότι καμία από τις δύο
παρατάξεις δεν έχει δημοσιεύσει αναλυτικό πρόγραμμα δράσης για την επόμενη ετετραετία (!!!) το
συμπέρασμα που μπορεί να βγει από όλα αυτά είναι
πως πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία που τροφοδοτούνται από την ίδια δεξαμενή: της ρεμούλας,
των πελατειακών σχέσεων, της αδιαφάνειας, της
πολιτικής δίχως αρχές, του δήμου-επιχείρησης και
της νεοφιλελεύθερης καταπάτησης των κοινωνικών
και εργασιακών δικαιωμάτων.

Τέλος, και επειδή δυστυχώς διαφαίνεται
ότι για πρώτη φορά αυτοί οι δύο θα αναμετρηθούν
στον β' γύρο, κρίνοντας από τον ως τώρα φαιδρό και
επικίνδυνο πόλεμο λάσπης, ας είμαστε έτοιμοι να
κρατήσουμε τις μύτες μας από τη μπόχα που μπορεί
να ξεχυθεί για το παρελθόν και το παρόν, επαγγελματικό και προσωπικό, του καθενός...
Σαν να τους ακούω να ουρλιάζουν παρέα: “Ούτε αριστερά, ούτε δεξιά! Μόνο πίσω και προς τα κάτω!”
Εμείς όμως ας τελειώσουμε τραγουδιστά: λαέ της
Βυρωνούπολης, σήκωσε πια παντιέρα...

με νυν και με επίδοξο, δε βλέπεις άσπρη μέρα!
Γιάννης Φραγκιαδάκης

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στο Βύρωνα

Ο «Ανεξάρτητος» Δήμαρχος
Οι Δημοτικές εκλογές είχαν πάντα μια ιδιαιτερότητα. Ο Δημότης απαλλαγμένος από τις πολιτικές του
πεποιθήσεις και νοιώθοντας ότι το κόμμα που ψήφισε στις Βουλευτικές εκλογές τον έχει εξαπατήσει,
ψηφίζει κάτι «άλλο». Ή ακόμα ψηφίζει τον φίλο του,
τον γνωστό του ή τον γείτονα του, είτε από φιλική
διάθεση, είτε γιατί πιστεύει ότι κάτι μπορεί να κάνει
για την λακκούβα, το πεζοδρόμιο, την λάμπα κ.ο.κ.
Είναι γνωστό σε όλους, ότι τις δεκαετίες του ‘80
και του ‘90, η Αριστερά στην Ελλάδα είχε περισσότερους Δημάρχους από ότι η εκλογική της δύναμη
στις Βουλευτικές εκλογές. Οι Έλληνες ψηφοφόροι
αναγνωρίζανε στους αριστερούς, τη διάθεση και τη
μαχητικότητα να αγωνιστούν για τα λαϊκά προβλήματα. Και δεν είχαν άδικο.
Ας ανατρέξει κανείς στον Βύρωνα, αλλά και στους
Δήμους όλης της Ελλάδας. Οι αριστεροί Δήμαρχοι
πρωτοστάτησαν σε διεκδικήσεις για σχολεία, θέατρα, γυμναστήρια, πάρκα, πλατείες και γενικότερα
ελεύθερους χώρους. Δημιούργησαν νέες ιδέες και
προτάσεις για την παιδεία, τον πολιτισμό και τον
αθλητισμό. Αξιοποίησαν μια σειρά χώρους εγκαταλελειμμένους. Έδωσαν μάχες με καταπατητές,
εκκλησία, εργολάβους. Πήγαν αρκετές φορές στα
δικαστήρια. Στην προσπάθεια αυτή κινητοποιούσαν
πάντα τους Δημότες, ανεξαρτήτου «χρώματος».
Έχουμε χρέος να τα θυμόμαστε αυτά, γιατί μια
σειρά από δραστηριότητες, παρεμβάσεις και κοινωφελή έργα, που σημάδεψαν και σημαδεύουν αυτή
την χώρα, έχουν προέλθει από αυτούς τους αγώνες.
Είναι μια απόδειξη ότι άμα δεν φωνάξεις, δεν διαμαρτυρηθείς, δεν διεκδικήσεις, την ιστορία θα την
γράψουν άλλοι για σένα.
Η βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος στη χώρα
μας και η απογοήτευση του Έλληνα ψηφοφόρου, ειδικότερα προς τα κόμματα, οδήγησε μια σειρά από
υποψηφίους Δημάρχους, να φορέσουν τη μάσκα
του «ανεξάρτητου» και «υπερκομματικού». Φτάσαμε
στο απίστευτο, το εκάστοτε κόμμα να ανακοινώνει
τον υποψήφιό του, ο οποίος μετά στις δηλώσεις του,
να λέει ότι είναι υπερκομματικός. Αλήθεια τι πάει να
πει αυτό ;
Σημαίνει ότι ο Δήμαρχος δεν έχει πολιτική ταυτότητα; Σημαίνει ότι ναι μεν έχει, αλλά θα πάει κόντρα
όποτε νομίζει στις επιλογές του κόμματός του; Σημαίνει ότι είναι ενάντια στα κόμματα γενικά; Τελικά
θεωρεί ότι τα προβλήματα τα δημιουργούν μόνο η
κακοδιαχείριση και η κομματικοποίηση και όχι οι
πολιτικές επιλογές της κεντρικής εξουσίας;
Ας μην είμαστε αφελείς. Η κριτική που ασκεί ο λαός
προς τα κόμματα και η ανυποληψία που τα διακατέχει, σε συνδυασμό με την αμεσότητα που έχει με
τους υποψηφίους Δημάρχους, τους κάνει αποδέκτες
των παραπόνων. Με αποτέλεσμα να στριμώχνονται
στην γωνία και να ψάχνουν διέξοδο. Και τελικά να τη
βρίσκουν στον όρο «ανεξάρτητος».
Συσπειρώνουν πολίτες διαφορετικών πολιτικών
πεποιθήσεων, χωρίς αρχές, πρόγραμμα, προσανατολισμό, αρκετές φορές με συμφωνίες κάτω από το
τραπέζι, με μόνο σύνθημα το καλό του Δήμου. Λες

και το πρόβλημα είναι μόνο ο
καλός διαχειριστής Δήμαρχος.
Η πολιτική της
κεντρικής εξουσίας απέναντι
στην Τοπική αυτοδιοίκηση γίνεται «γαργάρα»,
ανάλογα βέβαια
το ποιος είναι
στην κυβέρνηση. Οι σοβαρές
διεκδικήσεις, οι
αγώνες ενάντια
σε σχέδια εργολάβων, εκκλησίας και η αντίσταση σε μέτρα
που πλήττουν το
βιοτικό επίπεδο
του Δημότη, είναι ανύπαρκτα.
Το χειρότερο είναι ότι στην λογική αυτή διαπαιδαγωγούνται και οι πολίτες. «Έλα μωρέ» λένε. Τι
θέλουμε εμείς. Ένα Δήμαρχο – καλό παιδί-να βελτιώσει λίγο τον Δήμο, να φροντίσει την καθαριότητα
και να ανακατασκευάσει καμιά πλατεία. Αφού αλλού παίρνονται οι αποφάσεις.
Αυτό το κρίσιμο σημείο, δηλαδή αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις, ας μην τους πειράξουμε. Αυτούς που έκαναν την Αθήνα και τις γειτονιές της ένα
απέραντο τσιμεντάδικο με τον απαράδεκτο νόμο της
αντιπαροχής, χωρίς δρόμους και πεζοδρόμια, χωρίς
πλατείες και παιδικές χαρές, χωρίς θέσεις στάθμευσης, με προκατασκευασμένες σχολικές αίθουσες
και μικρούς αύλειους χώρους ας τους αφήσουμε. Να
συνεχίσουν να καθορίζουν πολιτικές, εις βάρος του
απλού πολίτη, που βλέπει ημέρα με την ημέρα την
ζωή του να υποβαθμίζεται.
Σε όλους αυτούς ας δώσουμε συγχωροχάρτι. Και
κυρίως στις πολιτικές τους. Να πάμε με τους «ανεξάρτητους», που η αγωνία τους είναι να στέλνουν
επιστολές στα κανάλια για «λευκή» ένδειξη στα αποτελέσματα. Για να πάρουν «λευκή επιταγή» και την
επόμενη ημέρα να τη χρωματίσουν ανάλογα. Για να
ξεχάσουμε προσωρινά, ότι το βασικό κατάντημα των
Δήμων προέρχεται από τις επιλογές της κεντρικής
εξουσίας και ότι αν θέλουμε να πετύχουμε κάτι πρέπει να αγωνιστούμε κόντρα σε αυτές τις επιλογές.
Είναι πολλοί οι καλοπροαίρετοι πολίτες που την
πατήσανε έτσι. Συσπειρώθηκαν γύρω από ένα
«ανεξάρτητο» και στην πορεία είδαν την «φάκα»
και αποχώρησαν. Κατάλαβαν τι σημαίνει ευκαιριακή συνεργασία.
Ας μην κρυβόμαστε. Η έννοια «ανεξάρτητος» προσπαθεί να απενοχοποιήσει τους υποψηφίους, από
τα λάθη και τα πολιτικά εγκλήματα των κομματικών
τους φορέων. Να απενοχοποιήσει – γιατί όχι - και

τους ψηφοφόρους που πάνε να ψηφίσουν. Μόνο
που αυτό δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Γιατί τα
τελευταία 30 χρόνια στην Ελλάδα κυβερνάει ο δικομματισμός.
Αυτό που χρειάζεται η τοπική αυτοδιοίκηση, είναι
Δήμαρχους που ενδιαφέρονται για τα λαϊκά προβλήματα και έτοιμους να συγκρουστούν με τα μεγάλα συμφέροντα. Που θα είναι δίπλα στον Δημότη, θα
τον εμπνεύσουν, θα τον κινητοποιήσουν, θα διεκδικήσουν μαζί του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Σε μια
τέτοια προγραμματική βάση, έχουν συγκροτηθεί παλιότερα, αλλά και σήμερα, δημοτικές κινήσεις με αξιοζήλευτα αποτελέσματα. Ας το σκεφτούμε αυτό πριν
πάμε στην κάλπη. Ακόμα και αυτοί που μέσα από
την απογοήτευσή τους, σκέφτονται να μην πάνε.
Δημήτρης Κόκαλης

Αρ. Φύλλου 10

12

...στην Ελλάδα

Περί κρίσης και ελληνικού

παν-δαιμόνιου

Κάποτε, ένας ιδιοφυής, αιρετικός και ευφάνταστος νεαρός,
ο Όρσον Γουέλς, ανακοίνωνε δραματικά στους ακροατές
της ραδιοφωνικής του εκπομπής την εισβολή εξωγήινων,
άρτι αποβιβασθέντων από εχθρικά διαστημόπλοια. Οι μακάριοι και πτωχοί τω πνεύματι Αμερικάνοι βγήκαν στους
δρόμους πανικόβλητοι, οπλισμένοι με τσουγκράνες και δίκαννα, για να υπερασπιστούν την Μητέρα Πατρίδα. Αρκετά
χρόνια αργότερα, στη σημερινή εποχή της παντοδυναμίας
των ΜΜΕ, η «φάρσα» επαναλαμβάνεται με εχθρούς εξωγήινους μεν, αόρατους, άχρωμους και άοσμους δε, τους
επονομαζόμενους και «κερδοσκόπους». Πρώτο θύμα της
εισβολής στην Ευρώπη, η Ελλάδα. Στόχος τους τα πορτοφόλια μας, οι γραβάτες μας, οι αμαξάρες μας, οι πισίνες
μας, τα μεταξωτά βρακιά μας και οι επιδέξιοι κώλοι μας.
Όπως διατείνεται ο Τζορτζ Όργουελ, ο στόχος μιας φάρσας δεν είναι να εξευτελίσει τον άνθρωπο, αλλά να του
θυμίσει ότι είναι ήδη ευτελής. Ξεχνάει όμως, πως εμείς δεν
είμαστε «Αμερικανάκια» και ο «Έλλην Πολίτης» είναι δαιμόνιος και, ασφαλώς, ανώτερος του «Πολίτη Κέην»! Ο νυν
ηγέτης μας, υποσχέθηκε, πρόσφατα, να μας μεταλλάξει σε
«Δανία του Νότου». Μάλλον «Δάνεια του Νότου» θα εννοούσε κι έτσι εξελιχθήκαμε ταχύτατα σε κάτι μεταξύ Σου-Δαν
και Ιορ-Δανίας. Εδώ και καιρό, μας «ανέπτυσσαν» στο
κρεβάτι του Προκρούστη και μας «εκσυγχρόνιζαν» χωρίς
σταματημό και ασάλιωτα. Όλοι οι πολιτικοί των κομμάτων
της εξουσίας είχαν (έβλεπαν) οράματα και μόνον εμείς, οι
μαλάκες, εφιάλτες. Όλοι τους μασούσαν ένα κατεβατό τσίχλες γεμάτες (υποτιθέμενες) αξίες. Τους τις είχαν χώσει με
το ζόρι στο στόμα οι επικοινωνιολόγοι τους και παρ’ ολίγον
να τους πνίξουν. Δυστυχώς, τα τόσα πολλά «οράματα» και
οι «αξίες» τους στούμπωσαν κι έπνιξαν εμάς. Τότε, (δήθεν)
μας υιοθέτησαν η κομμώτρια Μαμά Ευρώπη και ο εραστής
της, ο αξιότιμος Κύριος ΔΝΤ. Περικυκλωμένοι από τα τρωκτικά και προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τη βουβωνική πανώλη, βρεθήκαμε αίφνης, υπό την κηδεμονίαν των
Ιεροεξεταστών, στον… Μεσαίωνα! Τέρμα πια η νιρβάνα!
Η πατρίδα κινδυνεύει! Το κράτος δεν έχει σάλιο! Φαλιρίσαμε! Είναι, λοιπόν, εθνική υπόθεση να τους δώσουμε και
τα σώβρακά μας! Σε ποιους όμως; Στις διεφθαρμένες κυβερνήσεις -διαχειριστές των συμφερόντων της οικονομικής
ολιγαρχίας; Στους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές, στους
βιομηχάνους, στις κατασκευαστικές εταιρείες; Σ’ αυτούς
που θησαύρισαν στις πλάτες μας; Στους χρηματιστές; Σ’
όλα αυτά τα μαύρα φίδια που μπήκαν στον κόρφο μας; Σ’
αυτούς τους σύγχρονους Ιεροφάντες και Αλχημιστές της
διαπλοκής και της μίζας; Σ’ όποιον προσκυνάει ολημερίς
κι ολονυκτίς το εικονοστάσι του χρήματος; Έχουμε άραγε
την ίδια πατρίδα και είμαστε ίσα κι όμοια μ’ αυτούς τους
αεριτζήδες που μας πουλάνε και μας αγοράζουν πατώντας
κουμπιά; Μήπως έχουμε πια μπλέξει τις πούτσες με τις
βούρτσες; Ο Βγενόπουλος, αποκαλεί τους τραγικά απολεσθέντες (αλλά και όλους τους) τραπεζοϋπαλλήλους…
συναδέλφους του! Στα λεξικά, συνάδελφος λέγεται αυτός
που κάνει την ίδια δουλειά με κάποιον άλλον. Όποιος
μπορεί να αναγάγει μια ανθρώπινη τραγωδία σε «έργο τέχνης», όπως πχ. ο Πικάσσο την Γκουέρνικα, είναι μεγάλος
καλλιτέχνης! Όχι! Δεν έχουμε την ίδια πατρίδα, μ’ όλους
αυτούς τους «Πάρε τα λεφτά και τρέχα!», μ’ αυτούς τους
«Ελεεινούς Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης», οι οποίοι
αναζητούν –δήθεν για πάρτη μας– το «Άγιο Δισκοπότηρο».

Η μοναδική πατρίδα τους είναι ο «Παράς». Εξάλλου, η Ελλάδα πια δεν υπάρχει. Την έχουν ξεπουλήσει προ πολλού:
σε Αμερικανούς, Γερμανούς, Κινέζους, Άραβες, εξωγήινους
και διάφορους άλλους αγιογδύτες-επενδυτές. Δεν απέμεινε
πια και τίποτε. Μονάχα τα Κουλουβάχατα της πρόσφατης
ιστορίας μας υπάρχουν και το φάντασμα της Ελλάδας που
πλανάται με διαστημόπλοιο πάνω από τα κεφάλια μας. Αν
ποτέ ξαναδιοργανώσουμε Ολυμπιακά Τσίρκα, γιατί κάποιοι μπορεί να μην «χόρτασαν», (και για να γίνει, επιτέλους,
η Αθήνα Βαρκελώνη), τότε ίσως ο μέγας ταχυδακτυλουργός και ευκαιριακός ζαχαροπλάστης Σαββόπουλος, θα
μας ξαναεμφανίσει την πατρίδα να αναδύεται, σαν την
Καλομοίρα, μέσα από μια τούρτα! Αλήθεια, πόσο θα μας
τη χρεώσετε την τούρτα αυτή τη φορά; Μέχρι τότε, η συντριπτική πλειοψηφία θα πιστεύει, λανθασμένα, πως έχουμε
πτωχεύσει οικονομικά και πολιτικά. Εκτός από τη συντονισμένη επιδρομή των απανταχού κουστουμάτων πορτοφολάδων, κάθε λογής οικονομικοί αναλυτές της κρίσης και
μπαρουφοδημοσιογράφοι μάς βομβαρδίζουν καθημερινά
με τόνους λογιστικών και αριθμών, εξαφανίζοντας και τα τελευταία αποθέματα του υπερπολύτιμου οξυγόνου που αναπνέουμε. Η καθαρή αλήθεια είναι, πως φαλιρίσαμε πλήρως πνευματικά, πολιτιστικά και κυρίως αισθητικά! Είτε το
έχουμε καταλάβει είτε όχι, ζούμε όχι στην πιο ανασφαλή
και πεινασμένη, αλλά στην πιο Αντιαισθητική και πιο «Καρακιτσαριό» φάση από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.
Ο Πολιτισμός στην καθημερινότητα της ζωής μας, όμως,
αποτελεί την ανάσα και την τροφή της ψυχής μας. Αυτά
μας έχουν κλέψει! Χωρίς χορτάτες ψυχές, χωρίς επαρκείς
«ανάσες» δεν διαθέτουμε τις κατάλληλες αντιστάσεις.
Αυτοί που «ξέπλυναν» τα «μαύρα» χρήματά τους, για να
γλυτώσουν την εφορία, έχουν κατορθώσει να «ξεπλύνουν»
στα πλυντήρια που ονομάζουμε ΜΜΕ και τους εγκεφάλους
μας, ταΐζοντάς τους κουτόχορτο. Ο ματαιόδοξος χώρος της
διανόησης, της κουλτούρας και της τέχνης σιωπά ενοχικά,
κάνοντας γαργάρες. Περισσότερο τους ενοχλεί και γκρινιάζουν όταν ένας πιτσιρικάς γράφει στον τοίχο «Σκατά στους
κουλτουριάρηδες!» ή όταν ίπταται ένα αυγό. Ίσως, οι πιο
βολεμένοι από δαύτους, «κλάνουνε πατάτες» μην τυχόν
και τους την πέσει αύριο το ΣΔΟΕ. Προτιμούν, ταπεινά, να
παραμένουν στην αφάνεια, όντας «Πρέσβεις Καλής Θελήσεως» και ουχί «Κακής», όπως εμείς ο λαουτζίκος… Ενώ
στον αντίποδα, σκατόψυχοι τεχνοκράτες με εισηγμένες
από το ΔΝΤ τεχνογνωσίες, ανεμπόδιστα, θα συνεχίζουν
να κατασκευάζουν το Τέρας, τον σύγχρονο Φρανγκενστάιν
τους. Τους αφιερώνω ένα παλιό «ναζιάρικο» τραγουδάκι
του Γιώργου Μαρίνου: «Το τέγας με δαγκώνει, τα νύχια του
μου χώνει, μα εγώ αγαπώ το τέγας, το τέγας, το τέγας…».
Ας μην ξεχνούν, όμως, πως στο τέλος, το Τέρας τρώει τον
δημιουργό του. Όπου ακούτε χιλιοειπωμένα και εμετικά
ψευδή για στόχους, αξίες, οράματα, τομές, φιλελευθερισμό,
δημοκρατία, πολίτη, σοσιαλισμό, επενδύσεις, ανάπτυξη,
νόμο, τάξη, Ευρώπη, εκσυγχρονισμό, διαφάνεια, οικολογικές ευαισθησίες, δικαιοσύνη, πατρίδα, «μαχαίρι στο
κόκαλο», στρατηγική, αξιοπρέπεια, «πόθεν έσχες», «όλες
και όλοι μαζί» και διάφορες άλλες μπούρδες, τότε, όλες και
όλοι μαζί, να φτύνετε στον κόρφο σας και να τους μουντζώνετε και με τα δύο σας χέρια! Αφέντες, σας εύχομαι να αποτύχετε ακόμη καλύτερα και να βάλετε τους «παράδες» σας
εκεί που ξέρετε! Άντε, ρε παλιοξεφτίλες!
Τάσος Παυλόπουλος

Από το βιβλίο του Τάκη Nαστούλη
Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές
έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους,
φωνάζοντας .. όλαλά .. , λέξη που
δεν είχε κανένα νόημα, αλλ’ ήταν
απλώς πολεμική κραυγή.
Απ’ αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη
αλαλάζω .. και η αρχαία φράση
«ηλόλαζον την νίκην», πράγμα που
έκανε παλαιότερα τους γλωσσολόγους μας να πιαστούν σε ομηρικούς καυγάδες, γιατί ο καθένας
από αυτούς έδινε και τη δική του
ερμηνεία.
Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε
και στους νεότερους πολέμους,
τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και
σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη .. αλαλά» με τη
λέξη .. Aέρα!!!
Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός
εκείνο που έκανε τη λέξη .. «Αέρα»
να επιικρατήσει σαν πολεμική
κραυγή; Κατά την πολιορκία των
Ιωαννίνων (1912-13), Οι οβίδες του
εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον
των οχυρωματικών θέσεων του
στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν,
κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το
δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν
ολόγυρα οι εκρήξεις.
Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, τα φανταράκια μας
-προπαντός όμως οι θρυλικοΙ τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα»
.. , θέλοντας με τον τρόπο αυτό να
εκδηλώσουν τη χαρά τους για την
εχθρική αποτυχία. (Ειπώθηκε για
πρώτη φορά από εύζωνα του 138
Συντάγματος Ευζώνων).
Η λέξη, όμως, .. Αέρα .. έγινε
ένα πραγματικό σύμβολο κατά
τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου
1940 και επικράτησε τότε και σ’
αυτούς ακόμη τους αντιπάλους
μας.
Είναι γνωστό, ότι σε πολλές μάχες, οι φασίστες έκαναν επιθέσεις
φωνάζοντας .. Αέρα-, νομίζοντας
ίσως ότι η κραυγή αυτή είχε ... μαγικές ιδιότητες.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

13

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ
ΜΝΗΜΟΝΙΟ… ΕΓΩ
Πάμ’ εκλογές.
Το ερώτημα τίθεται επιτακτικό.
Ποιόν θα σταυρώσουμε τούτη τη φορά; Ιδού το δίλημμα, αλλά
μάλλον πρόκειται για πολύλημμα.
Το ΠΑΣΟΚ προτείνει τον Καλλικράτη (ο Ικτίνος, λένε κάποιες απύθμενες πηγές εμπλέκεται σε σκοτεινές υποθέσεις στην
ανέγερση του Παρθενώνα και απεκλείσθη η κάθοδός του στην
εκλογική αναμέτρηση. Λένε, λέει, πως ως διαπλεκόμενος με τον Φειδία μεθόδευσαν τη μη στέρεη
συγκόλληση των γλυπτών στα αετώματα και στις ζωοφόρους προς εξυπηρέτηση του Ελγίνου. Να μην
ταλαιπωρηθεί στην αποκόλλησή τους. Αργότερα, μετά τις εκλογές, λένε πάλι, θα συσταθεί Επιτροπή
προκαταρκτικής εξέτασης για να τον παραπέμψει στην προανακριτική Επιτροπή και κείνη στη Δικαιοσύνη, πριν παραγραφεί το αδίκημα του). Ψηφίζοντας, λέει, τον Καλλικράτη θα εμπεδώσουμε τον
πλέριο αντιεξουσιασμό καθ’ όλην την επικράτεια.
Οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις - Νέα Δημοκρατία, ΛΑΟΣ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ - μας προτείνουν να
καταψηφίσουμε το Μνημόνιο και να αποπέμψουμε την τρόικα την επάρατον. Εγώ προτείνω να ψηφίσουμε τους άριστους για Περιφερειάρχης, Δημάρχους και Δημοτικούς Συμβούλους. Αν και η άριστοι,
δεν δέχτηκαν να κατέβουν στην εκλογική αναμέτρηση, εγώ προτείνω να τους ανεβάσουμε, εκόντες
άκοντες, στους θώκους της τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και αν οι τέτοιοι (άριστοι) δεν δεχτούνε ας αναδείξουμε τους προτεινόμενους από τα κόμματα, (συνήθως ως ανεξάρτητους), αλλά τούτοι να ‘ναι οι πιο
άξιοι αντιεξουσιαστικοί εξουσιαστές των τοπικών κοινοτήτων και των άστεων. Μπας και απαλλαγούμε
από την δύο (σχεδόν) αιώνων μιζέρια.
«Όποιος δεν συμμετέχει στα κοινά δεν είναι ένας φιλήσυχος πολίτης. Απλά είναι ένας άχρηστος πολίτης» είπε κάποτε ο ιστορικός και πρώτος πολεμικός ρεπόρτερ της ανθρωπότητας, Θουκυδίδης. Οι Αθηναίοι, κατά τον «χρυσούν αιώνα» αποκαλούσαν τους μη συμμετέχοντες στα κοινά,
ιδιώτες (με πολύ κακή σημασία).
Η συμμετοχή σας στις εκλογές είναι η ελάχιστη συμμετοχή στα κοινά πλην η αποφασιστικότερη. Σ’
αυτές ο πολίτης πρέπει να βάλει το δάχτυλο στον κρόταφο και να ενεργοποιήσει το καταλαβικό του,
(για το εμείς και όχι το εγώ), για τα παιδιά μας και το μέλλον τους μέσα σε μια πόλη ανθρώπινη με
πολιτισμό, σωστά σχολεία, αθλητισμό και μέλλον για τις επόμενες γενιές καλύτερο απ’ το τώρα.
Υ.Γ. Κατά πως άδει ο Όμηρος για τον Οδυσσέα: πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω φρόνιμο είναι κι εμείς να γνωρίσουμε τις πόλεις μας και τη λογική και να μην αλώσουμε αυτές με Δούρειους
ίππους.
Κώστας Αθανασίου

Για την ιστορία των ονομάτων των δρόμων της Πόλης μας
Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Εμπεδοκλέους:
Ο Εμπεδοκλής (495-435πΧ) ήταν ένας από
τους σπουδαιότερους αντιπροσώπους της
προσωκρατικής ελληνικής φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στον σικελικό Ακράγαντα αρχές του
5ου αι. π.Χ..
Στο πρόσωπο του οι Ακραγαντίνοι δεν έβλεπαν μόνο έναν μεγάλο φιλόσοφο αλλά και
έναν άξιο πολιτικό, ιατρό, μάντη, μάγο και
ποιητή.
Όταν η μερίδα των ολιγαρχικών φάνηκε να
επανακτά την ισχύ της, επιτίθεται εναντίον
της, κήρυκας και προστάτης των δικαιωμάτων του λαού. Επανιδρύει την δημοκρατία.
Λέγεται μάλιστα ότι του προσέφεραν το βασιλικό στέμμα, αλλά το απέρριψε με περιφρόνηση.
Ο σύγχρονος ποιητής μας Κωστής Παλαμάς
αναφέρει για αυτόν: «Εμφανίζεται παντού
να εξασκεί τη χάρη του, πολιτευτής, φιλόσοφος, χρυσόστομος ρήτορας, μεγαλεπήβολος μηχανικός, πανεπιστημιακός ερευνητής, γιατρός, θεόσοφος, μάγος, κύριος κάθε
είδους λόγου, ραψωδός, υμνοπόλος, ιερεύς,
προφήτης.
Αναφέρει επίσης ότι κατευνάζει και διεγείρει τους ανέμους, ότι θεραπεύει τις ασθένειες και τα γηρατειά, ότι επαναφέρει στη ζωή
νεκρούς, και ότι πάνω από όλα ως θεός τιμάται. Κάθε φορά που μπαίνει στις πόλεις
οι άνθρωποι τον περιτριγυρίζουν απονέμοντας του σεβασμό, πλήθος τον ακολουθεί
ρωτώντας τον για την ατραπό του κέρδους,
την γνώση των προφητειών και για τη θεραπεία κάθε λογής ασθενειών».
Ο Εμπεδοκλής φέρεται να επηρεάστηκε κυρίως από τον Πυθαγορισμό και τον Παρμενίδη, ενώ η ζωή του υπήρξε αντικείμενο πολλών μυθοπλασιών. Το έργο του Εμπεδοκλή
αποτελείται από δύο εξάμετρα ποιήματα, το
Περί Φύσεως (2.000 στίχοι) και οι Καθαρμοί
(3.000 στίχοι). Οι στίχοι που διασώθηκαν
από όλο το έργο του Εμπεδοκλή είναι 450
και αποτελούν το μεγαλύτερο σωζόμενο
κείμενο προσωκρατικού φιλοσόφου. Αναφέρονται και μερικά ακόμα έργα του όπως
ο Ιατρικός Λόγος (600 στίχοι), Tα Περσικά.
οι Πολιτικοί Λόγοι και οι Τραγωδίες.
Στο Περί Φύσεως, αναλύει το κοσμικό γίγνεσθαι. Εξηγεί την κίνηση των πλανητών
καθώς και την αιτία έκλειψης του ηλίου. Συμπεραίνει πως χρειάζεται κάποιος χρόνος
για να μεταδοθεί το φως στο Διάστημα, τον
οποίο δε μπορούμε να υπολογίσουμε εξ αιτίας της μεγάλης ταχύτητας του φωτός (!).
Πιστεύει ακόμα πως τα φυτά εμφανίστηκαν
στη γη πρώτα από τα ζώα και πως ζώα και
φυτά διαμορφώθηκαν εξελικτικά σε διάφορα είδη. Ιδέες διατυπωμένες από άνθρωπο
που γεννήθηκε περίπου 2.400 χρόνια πριν
τον Δαρβίνο.

Αρ. Φύλλου 10

14

...στην Πολιτική

Δημοτικές

. . στο Αιγαίο

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση που θυμάμαι υπάρχει
ένα κεντρικό ζήτημα που οι πολιτικές προτάσεις διασταυρώνονται συγκρούονται ή συγκλίνουν αναλόγως, το λεγόμενο διακύβευμα.
Στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές φαίνεται
ότι οι πολιτικές δυνάμεις συγκρούονται πρωτίστως
στο ποιό είναι το κεντρικό ζήτημα, ποιό είναι το διακύβευμα;
Από τα αυτοδιοικητικά κριτήρια και τους ανεξάρτητους υπερκομματικούς συνδυασμούς έως το μνημόνιο και τον Καλλικράτη, η συζήτηση διεξάγεται με την
προσπάθεια του καθένα να φέρει τη κουβέντα στο
δικό του γήπεδο με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα.
Η Κυβέρνηση υπερθεματίζει αυτοδιοικητικά μπας και αποφύγει το πολιτικό κόστος των επιλογών της, η
αξιωματική αντιπολίτευση με έντονο
αντιμνημονιακό λόγο κρύβει ότι στο
πίσω μέρος του μυαλού της έχει
την αντικατάσταση του μνημονίου
του Δ.Ν.Τ. από ένα άλλο «μνημόνιο
Ν.Δ.», το ΚΚΕ σε μια έκρηξη μονοχρωμίας έβαψε «Λαϊκή Συσπείρωση» όλη την χώρα, ο ΛΑ.Ο.Σ.
εξελίσσεται στον κατ’ εξοχήν προβοκάτορα και καιροσκόπο του πολιτικού συστήματος και η δική μας
αριστερά ακροβατεί ανάμεσα στην
κατά «Μέτωπο» επίθεση στη Τρόικα ,την αναζήτηση διαφωνούντων
του Σοσιαλιστικού χώρου και την
αντιμνημονιακή συμπόρευση μαζί

«Δήμο Ικαρίας».
Τα πεπραγμένα της Διοίκησης του ΚΚΕ προβλεπόμενα από την κεντρική σκηνή:
Βερμπαλισμοί αγωνιστικότητας για τόνωση του
ηθικού των μελών, απουσία οράματος για το νησί,
διαχωρισμός των κατοίκων και των αγώνων τους με
συμμετοχή μόνο σε ότι ελέγχεται από το κόμμα, ανοχή στους κτηνοτρόφους (την αστική τάξη του νησιού)
που με την ελεύθερη υπερβόσκηση απειλούν μεγάλα
τμήματα του νησιού με ερημοποίηση.
Το χειρότερο συνέβη τα δύο τελευταία καλοκαίρια
με τους τραμπουκισμούς συλλήβδην εναντίον όλων

τόν με τις βλακώδεις ατάκες στη TV) να κηρύσσει τον
αντιΚΚΕ αγώνα εκθειάζοντας το “διαμάντι του νησιού”, όπως αποκάλεσε σε άρθρο του, τον επικεφαλής
του συνδυασμού.
Το ενδιαφέρον έγκειται στο τί είδους εναλλακτική
πρόταση μπορεί να αρθρώσει αυτή η συνεργασία
κομματικών παραγόντων ευρέως φάσματος (να το
πώ ευγενικά), τι αξιοπιστία θα εμπνεύσει και αν θα
κρατήσει τη συνοχή της την επόμενη μέρα είτε χάσει,
είτε κερδίσει.
Επειδή αυτού του είδους οι συνεργασίες έχουν
δοκιμαστεί ξανά στο νησί και είναι αυτές που οδήγησαν στη παράδοση των δήμων στη
μονολιθικότητα.
Επειδή η συνεύρεση ένα μήνα πρίν τις
τοπικές εκλογές, η δημιουργία συνδυασμών με ότι προσφέρει ο μπαχτσές
των συνεργαζόμενων κομμάτων και η
διάλυση την επόμενη μέρα αφορά τα
πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και
όχι το σήμερα.
Επειδή ακόμη και η εκλογή αξιόλογων
ανθρώπων καταλήγει στη διαχείριση της μοναξιάς τους αφού η τεχνητή
συλλογικότητα που τους ανέδειξε αλληλοσπαράσσεται ή αποχαιρετά την
επομένη.
Επειδή η περίπτωση της Ικαρίας δεν
αφορά μόνο την Ικαρία αλλά αν βάλλουμε στη θέση του ΚΚΕ οτιδήποτε
άλλο, οι αντι-κάτι συσπειρώσεις με τα
ίδια υλικά χτίζονται.

τους, έως τον ρεαλισμό του μείζονος διακυβεύματος
( συμμαχία για να φύγει η δεξιά διαχείριση από την
Αθήνα ,την Θεσσαλονίκη κ.λ.π.).
Ενώ λοιπόν, χονδρικά , έτσι παίζεται το παιχνίδι
στη κεντρική πολιτική σκηνή νομίζω αξίζει να σας
ταξιδέψω κάπου όπου το διακύβευμα είναι λίγο διαφορετικό, πολιτικά αντιφατικό, τοπικά εξαιρετικά
ενδιαφέρον και ίσως ευρύτερα ελπιδοφόρο.
Όσοι έχουν ταξιδέψει στην Ικαρία θα έχουν δει την
πολιτική ιδιαιτερότητα των 8.500 κατοίκων του νησιού. Επί δεκαετίες πρώτη δύναμη το ΚΚΕ , με μεγάλες
δυνάμεις η υπόλοιπη αριστερά όλων των αποχρώσεων, μειοψηφία ο δικομματισμός, αγαπημένος
προορισμός για τους λάτρεις του εναλλακτικού-ελευθεριακού τρόπου ζωής. Ιδανικός συσχετισμός για
τοπικές εκλογές, μπορεί να πεί κάποιος….. Αμ δέ!
Το ΚΚΕ έχει στην κατοχή του, δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη λέξη, και τους τρείς δήμους του νησιού .
Με την εφαρμογή του Καλλικράτη και την ενοποίηση του νησιού σε ένα Δήμο, ο Περισσός έχει δώσει
όλες του τις δυνάμεις ώστε το βράδυ των εκλογών
να έχει τη μοναδική κόκκινη βούλα στον χάρτη, το

των ελεύθερων κατασκηνωτών και με αρπαγή των
σακιδίων τους από την παραλία ώστε να φύγουν οι
ανεπιθύμητοι «γκρούβαλοι». (τοπική ονομασία των
νεαρών αγοριών και κοριτσιών με εμφάνιση νεοχίππυ) .
Χωρίς να θέλω να παραβλέψω τα προβλήματα που
δημιουργούνται από το μαζικό ελεύθερο κάμπινγκ,
τις παραβατικές συμπεριφορές μιας μικρής μερίδας
πιτσιρικάδων, το πογκρόμ υπηρετεί άλλους στόχους. Από την μία την ενοχοποίηση του διαφορετικού στα μάτια των ντόπιων «συντρόφων» και από
την άλλη το κουκούλωμα της ανεπάρκειας της δημοτικής αρχής για δημιουργία οργανωμένου κάμπινγκ
που να παρέχει τα στοιχειώδη σε όσους επιλέγουν
αυτό τον τρόπο διαμονής.
Απέναντι σε αυτό το καθεστώς η εναλλακτική πρόταση που κατατέθηκε σε αυτές τις εκλογές είναι η
κοινή κάθοδος ΣΥΝ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με επικεφαλής έναν
καταξιωμένο αγωνιστή της ανανεωτικής αριστεράς
στο νησί, τον γιατρό Χρήστο Σταυρινάδη.
Από κοντά και το καιροσκοπικό ΛΑΟΣ με τον, καταγόμενο από το νησί, βουλευτή του κ. Αιβαλιώτη (αυ-

Επειδή μάλλον έτσι σκέφτονται και κάποιοι άλλοι
στο νησί που θεωρούν ότι το να φύγει το ΚΚΕ είναι
μισό βήμα, το άλλο μισό βρίσκεται στο συνδυασμό
ρεαλιστικού και ριζοσπαστικού προγράμματος που
συνδιαμορφώνεται με τους κατοίκους μέρα-μέρα,
χωριό- χωριό, συνέλευση- συνέλευση, επί τέσσερα
χρόνια, με τους κατοίκους να μιλάνε και τους υποψηφίους να ακούν. Χωρίς μαγικές λύσεις αλλά με
όραμα για τον τόπο που συγκρούεται με τις ιδιοτελείς επιδιώξεις συχνά ενδεδυμένες τον προοδευτικό
μανδύα.
Πρίν τέσσερα χρόνια η κίνηση πολιτών Ραχών αποφάσισε ότι πέρα από τον πολιτισμό και την εικοσάχρονη κινηματική δράση στο νησί υπάρχει ανάγκη
παρέμβασης στις δημοτικές εκλογές στον τότε Δήμο
Ραχών Ικαρίας. Έτσι δημιουργήθηκε η Αυτόνομη
Δημοτική Συσπείρωση Πολιτών .
Με πρόγραμμα και κείμενα που θα ζήλευαν αρκετές
δημοτικές παρατάξεις, χωρίς επίσημη υποστήριξη
από κόμμα, εκτός των Οικολόγων και τμήματος του
τοπικού Σύριζα, αλλά με μεγάλη υποστήριξη
συνέχεια στη σελίδα 15

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ενεργών πολιτών ενταγμένων και ανένταχτων και τη
πλειοψηφία της νεολαίας .
Παρά τη λοιδορία από πολλούς κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου το 25% των ψήφων και να γίνει η
μείζον αντιπολίτευση απέναντι στη πλειοψηφία του
ΚΚΕ.
Θα περίμενε κανείς αυτή η πρωτοβουλία αφενός να
στηριχθεί ως κάτι πρωτότυπο και ανοικτό, που κινητοποιεί, σαν μαγιά, για μια πραγματική αλλαγή πορείας στο νησί ή εν πάσει περιπτώσει να επιδιωχθεί
η συνεργασία με όρους προγραμματικούς.
Αντ’ αυτού άρχισε η γνωστή παλιά τακτική της ταμπέλας (αναρχοαυτόνομους, αριστεριστές τους
λένε) και της λογικής της χαμένης ψήφου (τι θα κάνετε στο δεύτερο γύρο?).
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί χρησιμοποιώ το παράδειγμα
της Ικαρίας;
Γιατί ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι χώρος συνεύρεσης και συνεργασιών,
οσμώσεων και διεργασιών βάσει αρχών και προγραμμάτων που παντρεύουν το λογισμό με το όνειρο, όχι τεχνητών συγκολλήσεων και μετά «θα δούμε».
Το παράδειγμα της Ικαρίας το αναφέρω γιατί η αριστερή προοδευτική παράδοση, οι δεκάδες σύλλογοι,
οι ανοιχτές συνελεύσεις, τα αυτοχρηματοδοτούμενα
(μέσω των πανηγυριών) έργα, η φιλοσοφία του «μη
άγχους», η πληθώρα ενεργών πολιτών, θα μπορούσαν να εκφραστούν και στη διοίκηση του νησιού.
Στο παράδειγμα της Ικαρίας ενυπάρχει όλη η παλιά ιστορία με τους εκάστοτε τοπικούς κομματικούς
παράγοντες (η αριστερά δεν είναι αμόλυντη) να δίνουν τον τόνο και να οδηγούν μεγάλα κομμάτια της
κοινωνίας σε απάθεια, αποχή και απαξία για τον
λαϊκό αυτό θεσμό αλλά και η ελπίδα ταυτόχρονα
ανθρώπων που φτιάχνουν συλλογικότητες, παρέες
που θέλουν να γράψουν τη δική τους ιστορία με
γνώση και μεράκι πέρα από γενικόλογες υποσχέσεις μελλοντικών παραδείσων ή λογικές διαχείρισης
της υπάρχουσας μιζέριας.
Σε πολλές πόλεις υπάρχει κόσμος διατεθειμένος να
παρέμβει, να συμμετάσχει, απλά δεν του κάνει το
καλούπι, να το πω πιο απλά δεν περνάει καλά μέσα
σε δομές που παράγουν ασφυξία, γραφειοκρατία
και εν τέλει συντηρητισμό.
Γιατί η αριστερή αντίληψη νομίζω αποτυπώνεται
στη τοπική παρουσία και στη πράξη και όχι στην
εκφώνηση όμορφων «δεκάρικων» στις πλατείες και
τα καφενεία.
Κάποτε διάβαζα μια συνέντευξη από μία συντρόφισσα η οποία με αφορμή την αποχώρηση της από τον
τότε Συνασπισμό έβαζε το θέμα των συνεργασιών
και τη συμμετοχή της αριστεράς στη εξουσία τοπική
ή κεντρική, λέγοντας ότι κάποτε πρέπει να λερώσουμε τα χέρια μας και να μπούμε στη κουζίνα, και όχι
να γκρινιάζουμε με το φαί που παράγεται .
Συμφωνώ απόλυτα, αρκεί να έχουμε το νού μας, ο
ρόλος μας εκεί να μην περιορίζεται στο πλύσιμο
των πιάτων…………..
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το ikariamag ,μετά τις
καταστροφικές πλημμύρες στο νησί, με ένα άνθρωπο νεκρό και ανυπολόγιστες ζημιές στις υποδομές
και τις περιουσίες των κατοίκων. Στα τα «ευαίσθητα» ΜΜΕ η είδηση πέρασε στα ψιλά γιατί ……..είναι
μακριά η Ικαρία………όπως κοιτάς από τον Πειραιά,
στο βάθος……….Αριστερά.

15

...στο Βύρωνα

Χωρίς εξαρτήσεις...

To να είναι κανείς υποψήφιος Δήμαρχος
σήμερα, και μάλιστα υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία αδικίας για τον
μεμονωμένο υποψήφιο. Που όπως θα έλεγε κάποιος καλόπιστος δεν πρέπει να χρεωθεί την πολιτική
της κυβέρνησης. Ο Παναγιώτης Κόνσουλας, υποψήφιος Δήμαρχος Βύρωνα στις δημοτικές εκλογές
του Νοεμβρίου 2010 προσπαθεί να ξεφύγει από
την κηδεμονία των κεντρικών γραφείων αλλά και
των κεντρικών επιλογών βάζοντας ως προμετωπίδα
στις συνεντεύξεις και τις τοποθετήσεις του το «χωρίς
εξαρτήσεις».

Αποτελεί εύλογο ερώτημα όμως η σκοπιμότητα του χρίσματος από το ΠΑΣΟΚ και όλη η διαδικασία που προηγήθηκε αυτού. Με την συζήτηση
στις Τοπικές Οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ, τις διαφωνίες
(για να το πω κομψά) και τελικά την επίσημη στήριξη
του από το ΠΑΣΟΚ. Αν το χωρίς εξαρτήσεις λοιπόν
σημαίνει ότι με στηρίζουν μεν αλλά εγώ δεν τους
ρωτάω δε, ούτε απολογούμαι για την πολιτική της
κυβέρνησης αναρωτιόμαστε για πιο λόγο προηγήθηκαν αμέσως μετά το μνημόνιο η στήριξη στα μέτρα
της κυβέρνησης ως αναγκαία για να βγούμε από την
κρίση; Γιατί εδώ συμβαίνουν δυο πράγματα ή δεν
μπορεί να θυσιάσει εκείνους τους ψηφοφόρους του
ΠΑΣΟΚ που δεν θα καλοέβλεπαν την αυτονομία του
με καλό μάτι ή η Δημοτική του παράταξη είπε πραγματικά και απερίφραστα την άποψη της. Αν συμβαίνει όμως το δεύτερο πρέπει όμως να μπει στον κόπο
να μας εξηγήσει πως θα αντιμετωπίσει τα θέματα
που ο ίδιος ο επικεφαλής της βάζει ως προτεραιότητες για την πόλη:
1.
την ανεπαρκή καθαριότητα. Πως θα αντιμετωπίσει την μείωση προσωπικού στον τομέα της
καθαριότητας όταν λόγω μνημονίου δεν μπορεί να
κάνει νέες προσλήψεις; θα κάνει αναδιάταξη του
υπάρχοντος προσωπικού ας πούμε; ή κάτι άλλο που
μας διαφεύγει;
2.
η έλλειψη ελεύθερων χώρων και χώρων
πρασίνου εντός του αστικού ιστού, για ποιους χώρους ακριβώς μιλάει ο υποψήφιος Δήμαρχος; και
με ποια χρήματα θα απαλλοτριώσει τους συγκεκριμένους χώρους; ή θα καλέσει τους δημότες με την
παρέμβαση και την παρουσία τους να τους δεσμεύσουν;
3.
η ανεπάρκεια βρεφονηπιακών σταθμών
και η πρωτοβάθμια περίθαλψη. Πως ακριβώς θα
χρηματοδοτηθούν τα συγκεκριμένα έργα σε εποχές
σκληρής λιτότητας που η κυβέρνηση μαζί με το ΔΝΤ
και την τρόικα έχουν επιβάλλει ένα πρόγραμμα που
χτυπάει πρώτα από όλα την ίδια την κοινωνική πολιτική; εδώ το κέντρο υγείας κινδύνεψε να κλείσει με
το καλησπέρα της εφαρμογής του μνημονίου;

4.
η προστασία του ορεινού όγκου του Υμηττού. Πόσο θα αντισταθεί ο κ. Κόνσουλας και η παράταξη του όταν ο Πρωθυπουργός με μια γρήγορη
συμφωνία με κάποιο Εμιράτο θα σχεδιάσει νέους
αυτοκινητόδρομους πάνω στον Υμηττό που μπορεί
να κόβουν λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά το βουνό αλλά
θα απειλούν τον δασικό του χαρακτήρα;
Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι για ώρα πολύ και
για να μην παρεξηγηθώ οφείλω να εξηγηθώ. Σήμερα που οι δημοτικές παρατάξεις ανά την Ελλάδα
συγκροτούν τα όποια προγράμματα τους έχουν
λίγο πολύ τα ίδια διλήμματα. Την έλλειψη πόρων σε
σχέση με τις τεράστιες ανάγκες για νέες υποδομές,
την κακή οικονομική κατάσταση των δημοτών που
καθιστά αναγκαία μια ενισχυμένη κοινωνική πολιτική αλλά δεν βλέπουν να υπάρχει σάλιο κλπ. Το
νέο ασφυκτικό πλαίσιο του Καλλικράτη που παίζει
με τις αρμοδιότητες και περιορίζει τους πόρους από
την κεντρική εξουσία κλπ.

Τι είναι αυτό που κατά την γνώμη μου τις
ξεχωρίζει; αν αποφασίσουμε όλοι μαζί ότι κάποια
έργα είναι σημαντικά πρέπει να στηριχθούμε στους
πολίτες για να τα υλοποιήσουμε. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά έρχεται στο προσκήνιο η
ανάγκη ενεργοποίησης των δημοτών για ποιότητα
ζωής και μια πόλη που να μπορείς να ζήσεις σε
αυτή. Αλλιώς όπως θα έλεγε και ένας φίλος θα γίνεται πλειοδοσία μεγάλων λόγων και θα αναζητάτε
δυστυχώς η εξάρτηση του εκάστοτε δημάρχου από
την κεντρική εξουσία για να τσιμπολογήσουμε κανένα κονδύλι προκειμένου και αυτοί από τα κεντρικά
να βοηθήσουν και «τα δικά τους πρασινογάλαζα
παιδιά». Το ερώτημα λοιπόν για τους υποψηφίους
δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους με τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ είναι με ποιους θα κάνετε ότι
προαναγγέλλετε; Πού είναι η δύναμη σας για να πορευτείτε χωρίς εξαρτήσεις; Πού είναι σε τελική ανάλυση το τσαγανό σας να πάτε κόντρα σε αυτά που
επιλέγει η κυβέρνηση με την συντηρητική της πολιτική; Γιατί το θυμάμαι από παλιά, είναι συνηθισμένη
τακτική κανά δίμηνο πριν τις εκλογές οι παρατάξεις
του δικομματισμού σε Πανεπιστήμια, σωματεία και
Δήμους αυτονομούνται για να μην χρεωθούν τις πολιτικές των κυβερνήσεων τους και να μην χάσουν το
εκλογικό σώμα. Για μένα όμως αυτό είναι το έντιμο
και το αξιόπιστο ή να τραβάμε μια πραγματική διαχωριστική γραμμή από εκείνους που φτωχαίνουν
την κοινωνία κυριολεκτικά και μεταφορικά στον λόγο
της, στις αξίες της, στην ηθική της ή να λέμε ότι αυτή
η πολιτική μας εκφράζει και θα την στηρίξουμε. Και
θυμηθείτε οι αντοχές μας μαδούν μες στα χρόνια…
Πόπη Σταυροπούλου

Αρ. Φύλλου 10

16

10 ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
για τις περιφερειακές εκλογές
1.
Ο Περιφερειάρχης έχει τόση σχέση με
την αυτοδιοίκηση, όσο ο Γιώργος Παπανδρέου με
την ενόργανη γυμναστική: καμία. Δεν το λέμε εμείς
–που, όσο να πεις, έχουμε τις παραξενιές μας. Το
λέει ο ίδιος ο Παπανδρέου που τον επινόησε - και
το ξαναείπε και στην περίφημη διακαναλική: «ο Περιφερειάρχης είναι κάτι σαν Υπουργός». Σκεφτείτε,
κυρίως όσοι καλοβλέπετε τον Σγουρό: τι εξυπηρετεί
σήμερα ένας ακόμα υπουργός του ΠΑΣΟΚ; Σκεφτείτε ακόμα: πόσο λογικό είναι να ψηφίσετε έναν τύπο
που «ως πολίτης διαφωνεί με το Μνημόνιο, αλλά ως
πολιτικός το αποδέχεται»;
2.
Για ορισμένους από εμάς είναι πολύ ευχάριστο ότι ο κ. Σγουρός πάει άσχημα στις δημοσκοπήσεις. Μας φαίνεται, ωστόσο, ξεκάρφωτο ότι
ο …«για τη φουκαριάρα τη μάνα μου» Δημαράς τα
πάει καλά. Μιλάμε για τον κύριο «ψηφίζω-παρώνστο-Μνημόνιο»: τι θα πει «παρών στο Μνημόνιο»,
ρε δικέ μου; Ναι ή ου; Μας το εξηγεί ο ίδιος: «Πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ θα σώσει τη χώρα». Οκέι… Κι
αφού θα τη σώσει, τότε εσύ γιατί κατεβαίνεις απέναντί του (και με τη Ντόρα); Θα μου πεις «και τι μ’αυτό;
Ξαναγυρνάω. Πρώτη φορά θα’ναι;». Σωστό κι αυτό.
Δε θα’ναι πρώτη φορά.
3.
Υπάρχει στις περιφερειακές ένας υποψήφιος που ακούει στο όνομα Κικίλιας. Πρόκειται για
τον συμπαθή μπασκετμπολίστα του Πανιωνίου,
που στη Νέα Δημοκρατία τον έχουν εντελώς ξεγραμμένο. Κανείς δεν ασχολείται. Άθλημα που παίζεται
με τα χέρια, σου λέει… Τέλος πάντων, επειδή εδώ
μιλάμε πολιτικά, είναι κάπως παράλογο να ψηφίζεις
μπασκετμπολίστα σε εποχές ΔΝΤ: είναι σα να συνεχίζεις να παίζεις το ίδιο άθλημα με τα χέρια που
έπαιζες εδώ και χρόνια. Χώρια που η γραμμή της ΝΔ
«να ξεμπλέκουμε με το Μνημόνιο, εφαρμόζοντάς το
μια ώρα αρχύτερα» δεν μας φαίνεται και τόσο «αντιμνημονιακή». Άστο λοιπόν, πάμε γι’ άλλον.
4.
Ο κοινός νους θα περίμενε ότι στις δύσκολες αυτές μέρες, η Αριστερά θα ήταν όσο σοβαρή
χρειάζεται. Αν μη τι άλλο –θα περίμενε ο κοινός
νους-, οι διάφορες εκδοχές της Αριστεράς δεν θα
έκαναν το ίδιο πράγμα που κάνουν εδώ και 20
χρόνια. Οι υποψηφιότητες των Παφίλη (ΚΚΕ) και
Χάγιου (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), με όλες τις διαφορές που

μπορεί να έχουν, βάλθηκαν να
διαψεύσουν τον κοινό νου. Αν
τους αφιερώναμε ένα τραγούδι,
αυτό θα ήταν το «Μοναξιά μου
όλα» -ή, για τους πιο μεσήλικες από εσάς, το «Πιο καλή η
μοναξιά». Τι να κάνουμε, παρά
τις καλές τους προθέσεις, ισχύει γι’αυτούς το αρχαίο γνωμικό
«Υou can’t teach an old dog new
tricks».
5.
Οι περισσότεροι από
εσάς, ή τουλάχιστον όσοι ασχολείστε, θα θυμάστε ότι οι σοβαρές διασπάσεις της
Αριστεράς είχαν ως αιτία σοβαρά ιδεολογικά ζητήματα: δεν μπορείς να είσαι στο ίδιο κόμμα αν είσαι
με τη δημοκρατία κι ο άλλος να σου λέει «τι καλά
που ήταν στη Σοβιετική Ένωση». Ωραία. Ήταν πάντα έτσι; Όχι. Υπήρχαν και διασπάσεις με αφορμή
σοβαρές διαφορές όσον αφορά την τακτική ενός
κόμματος σε μια συγκεκριμένη συγκυρία. Ωραία. Κι
ο Αλαβάνος, γιατί κατεβαίνει μόνος του; Άβυσσος
η ψυχή. Τον Μάιο πηγαίνει στη βιβλιοπαρουσίαση
του Μητρόπουλου και του λέει «δεν μπορούμε μόνοι,
βοήθα». Το Σεπτέμβρη τον κατηγορεί για πασόκο.
Το Σεπτέμβρη κατηγορεί τον Μητρόπουλο για πασόκο και την ίδια στιγμή το’χει τιμή του και καμάρι που
στο συνδυασμό του συμμετέχει και πασόκος. Και
μιας και το θυμήθηκα: αυτός δεν ήταν που θα άφηνε
την πολιτική για λόγους υγείας …το 2008; Όλα κι
όλα: περιφερειάρχη τόσο αμφιθυμικό εγώ δεν μπορώ να ψηφίσω….
6.
Αν είχα βαρεθεί την πολιτική και διάβαζα
ακόμα λάιφστάιλ περιοδικά, λέγοντας ιστορίες για
«τότε, που ήμουν αριστερός», μπορεί και να ψήφιζα
Ψαριανό. Αλλά δεν είμαι σ’αυτή τη φάση. Αυτός πάλι
(και το κόμμα του επίσης) είναι στη φάση «παιδιά,
δεν είναι και τόσο κακό το ΠΑΣΟΚ». Τον είδα και
στην εκπομπή του Θεοδωράκη, τον διάβασα και στο
Red Notebook να λέει κάτι χαζά πως δεν χωράμε άλλους μετανάστες –άστα να πάνε. Πάμε γι’ άλλον.
7.
Τώρα σοβαρά, θέλετε να συζητήσουμε για
τον Μπουμπούκο;
8.
Ο Διάκος των Οικολόγων είναι σε γενι-

ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ
Η κρίση παράγει μιζέρια. Όλοι μας νιώθουμε τη
θηλιά στο λαιμό. Όλοι μας γνωρίζουμε τους πραγματικά υπεύθυνους. Η έλλειψη ελπίδας και προοπτικής μας απογοητεύει και μας εξοργίζει. Αλλά
δεν μας προσανατολίζει.
Τις μέρες αυτές γίνονται διεργασίες στην πόλη
μας , κατά κανόνα υπόγειες. Σε κόμματα, παρατάξεις, τοπικό τύπο και σε όποιον νομίζει ή θέλει
ρόλο στο παιχνίδι των δημοτικών εκλογών.
Κανένας συνήθως δεν είναι εκεί για να λύσει το
πρόβλημα της πόλης , αλλά το δικό του.
Αναπτύσσεται μία σχέση που υποχρεώνει το Δήμαρχο

να επιλέγει υποψήφιους συμβούλους- αντιδημάρχους εκ περιτροπής για την τήρηση των ισορροπιών της αντιμισθίας.
Δεν έχω λόγο να ελπίζω, αρνούμαι όμως να
απελπίζομαι. Το ωραίο και το καλό είναι δίπλα
μας και περιμένει να το ανακαλύψουμε.
Να αναδείξουμε ανθρώπους που ξέρουν –
μπορούν και θέλουν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του τόπου και όχι να λύσουν το όποιο προσωπικό τους πρόβλημα.
Αναζητήστε σχήματα , που δεν είναι προϊόντα
κομματικών ή άλλων σωλήνων αλλά αποτέλεσμα

κές γραμμές σοβαρό άτομο. Αλλά δεν μου φαίνεται
ωραίο πράγμα στην Περιφέρεια να κατεβαίνουν
μόνοι κατάμονοι -ειδικά σήμερα-, στην Αθήνα με το
ΠΑΣΟΚ και αλλού με την Αριστερά. Ας αποφασίσουν κι αυτοί κάποια στιγμή με τι (δεν) είναι, να ξέρουμε κι εμείς. Προσωπικά δεν μου πάει το anything
goes (ελληνιστί: ό,τι να’ναι…).
9.
Μεταξύ μας, τις εκπομπές του Αυτιά δεν τις
αντέχω με την καμία. Δεν τις αντέχω, ακόμα κι όταν
μιλάει ο Μητρόπουλος. Όμως, μεταξύ μας και πάλι:
εδώ και 25 χρόνια, η Αριστερά θέλει να κάνει ρωγμές
στο ΠΑΣΟΚ. Εδώ και 10 χρόνια, οι «ανανεωτές» του
Συνασπισμού θέλουν από τον Συνασπισμό να μην
κάνει παρέα μόνο με αριστεριστές. Εδώ και τέσσερα
χρόνια, ο Αλαβάνος προσπαθεί να αποκόψει το παλιό ΠΑΣΟΚ από το νέο. Κι εδώ και έξι μήνες, μας έχει
κάτσει στο λαιμό ένα Μνημόσυνο, που με πρόσχημα
το χρέος (οι ίδιοι λένε πως είναι πρόσχημα) μας φτιάχνει μισθούς και μας εξαφανίζει τις συντάξεις για
50 χρόνια. Σήμερα που συμβαίνουν όλα αυτά –και
που ένα τμήμα της Αριστεράς αποφάσισε επιτέλους
να κάνει κάτι διαφορετικό, δείχνοντας ότι καταλαβαίνει πόσο έχουν αλλάξει όλα- είναι λογικό σήμερα να
μην ψηφίσει κανείς Μητρόπουλο;
10.
Ό, τι και να αποφασίσετε, να είναι Αριστερά. Εντάξει, η πολυδιάσπασή της είναι εξοργιστική.
Αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να πάτε σπίτι
σας ή για να ψηφίσετε τους ίδιους. Ψηφίστε Αριστερά, για έναν τουλάχιστον λόγο: γιατί ο Παπανδρέου
μπορεί να το εννοεί ότι αν χάσει τις εκλογές θα φύγει!
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος

Β.Πάγκαλος

ανοιχτών αυτοδιοικητικών αναζητήσεων- συμμαχιών.
Συνήθως όλοι κάνουμε διαπιστώσεις και
ασκούμε κριτική. Την ώρα της συμμετοχής και της
επιλογής απέχουμε αναδεικνύοντας έτσι εκπροσώπους που συχνά θεωρούμε επικίνδυνους για
την πόλη.
Ευθύνη όλων να αναδείξουμε προτάσεις με
προοπτική . Ευθύνη όλων η συμμετοχή όσο και η
επιλογή. Τα υπόλοιπα παραφιλολογίες και ανιαρές συζητήσεις.