ANG PAMANA Ni Jose Corazon De Jesus

Minsan ang ina ko¶y nakita kong namamanglaw, naglilinis ng marumi¶t mga lumang kasangkapan. Sa pilak ng kanyang buhok na hiblang katandaan, Nakita ko ang maraming taon noong kahirapan Sa guhit ng kanyang pisnging lumalalim araw-araw, Nakita kong ang ina kong tila man din namamanglaw At ang sabi itong piyano¶y say¶o ko ibibigay Ang kubyertos nating pilak ay kay Itang maiiwan Mga silya¶t aparador sakay Tikong ibibigay Sa ganyan ko hinahati itong ating munting yaman. Pinilit kong pasayahin ang lungkot ng aking mukha. Tinangka kong magpatawa upang siya ay matuwa Subalit sa king mga mata¶y may namuong mga luha Ni hindi ko mapigilan at hindi ko masansala Naisip ko ang ina ko, ang ina kong kaawa-awa Tila kami ay iiwan na¶t may yaring huling nasa. Na sa halip na magalak sa pamanang mapapala Sa puso ko ay dumalaw ang malungkot na gunita Napaiyak akong tila isang kawawang bata¶t Niyakap ko ang ina ko at sa kanya ay winika.

pagkat ikaw o ina ko. pamana ko na sa inyo mga bunsong ginigiliw. baka ako ay tawagin. ika¶y wala pang kapantay. Aaanhin ko ang piyano kapag ika¶y namatay ni hindi ko matutugtog sa tabing iyong hukay. ni Bathala nag mabuti malaman mo ang habilin itong piyano mga silya at salamin. .Ang ibig ko sana Nanay. Ngunit Inang ang sagot ko. ano ba at naisip ang pagahtiin ang mga kayamanang maiiwan mo sa amin? Wala naman yaong sagot. ikay aking makapiling at Huwag ko nang makitang ika¶y nalulungkot man din Oh ina ko. Ang ibig ko¶y ikaw inang at mabuhay ka na lamang ililimos ko sa iba ang lahat ng ating yaman ni hindi ka maaaring pantayan ng daigdigan. ng lahat ng ginto rito. ang lahat ng kayamanan at kasangkapan ay hindi ko kailangan.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful