You are on page 1of 6

Pseudónimo: Sílfide

Finisterrae

Cadea da Falcona. Santiago de Compostela. Ano 1940 2:45 AM

Apoiou a fronte nos xeonllos. Aquel encerro estábase a converter, non en algo

claustrofóbico, senón nunha tortura psicolóxica; nunha flaxelación ó senso onde a

dúbida mataba a xeito. Meu Deus, tan a xeito... Os paseadores necesitaban un animaliño

ó que ceibar por uns intres para que respirase un grolo de ar por derradeira vez; unha

esperanza baldeira para amarra-lo traxecto ó alén. Tería el semellante honra aquela

noite?

Nin sequera era galego. Tiña vido das afastadas terras de Andalucía cando

roldaba os vinte anos. Todo polo sinxelo desexo de viaxar. O seu sangue novo bulía

polas súas veas co ímpeto que só os anos mozos outorgan; e ese sangue, sedento de

vida, de novidade, mesto en soños, levárao ata a mesma fin do mundo: Fisterra.

Alí comprendeu o medo romano, o medo ó descoñecido, o maino pulular que te

afoga por dentro cando ves por vez primeira o alleo ó cotián. O sol afundía na auga

nunha simbiose harmónica e á par silenciosa, que configuraba unha danza secreta entre

auga e lume. A unión da antítese, a comuñón dos opostos. Foi nese intre, co habano

suxeitado entre uns beizos autómatas, cando se sentiu preso á terra que pisaba; ancorado

a un chan que se amarrou intrinsecamente dende os pés ó peito, nun carreiro de lama

sólida e de alicerces sen nome. Baixou a ollada, soltou o fume estancado na gorxa,

virouse e marchou.

Foi a primeira vez que se sentiu o ser máis diminuto do Universo, coma un

espectador abraiado ante a magnificencia do Mago Creador.


Atopou traballo coma cociñeiro nunha taberna esquecida das expectativas da

mellora. Todo a cambio dun leito, dun prato de comida e uns míseros pesos. Non era un

xenio culinario, porén os interesados tampouco eran de requintadas esixencias. Levaba

alí preto de medio ano cando coñeceu á filla do taberneiro. Ela estudaba en Santiago.

Filla de taberneiro e muller a un tempo. Era coma unha ovella guindada nun curral de

lobos. Indefensa, tolleita de dereitos, eivada en tolerancia; non obstante, o medo no

formaba parte da súa listaxe particular e como tal, diante súa, non había retrincos de

virilidade que a asoballasen. Era quen de frear en seco a calquera mangallón de ideas un

tanto reviradas sen perder esa dozura feminina herdada da súa nai.

A primeira vez que a viu foi no seu vixésimo primeiro aniversario. Eran as dúas

da mañá e sentía ese baleiro de non coñecer a ninguén xusto nese día tan importante

para moitos. Baixou os chanzos dende o seu cuarto para ir por un grolo de viño que

celebrase con el un ano máis na súa vida. Bo acompañante de soidades, feiticeiro de

realidades adversas e porén alcumado por moitos coma “a bebida do demo”.

Saía da cociña co vaso xa mediado cando bateu cos ollos nela quen, apoiando os

cóbados no colo, delineaba verbas nunha folla vella, rentes do lume aceso da cheminea.

Ollouna de lonxe sentíndose infinitamente preto, ó seu carón, cerca, como se o seu

alento de actual cheirume a viño se xuntase co dela, orballo serodio dunha mañá de

primavera. Achegouse engordiño, cun medo absurdo propio da infancia, pensando

quizais que se ía esvaecer. Non sucedeu tal. Ela virouse e pegou un pulo ata pórse de pé.

Non por temor, tampouco por enxergar pretensións indiscretas na mirada do inesperado

visitante, senón por acto reflexo do corpo, por esas reaccións químicas que invaden o

noso organismo por vontade allea ó propio afectado. El pousou o vaso encol da mesa

para acercar a súa man cara ó papel vello de verbas delineadas. Ela soltouno por pura

inercia, sen dicir ren, deixando que o cociñeiro se deleitase co seu intento creativo.
Só catro versos, coa súa rima, a súa métrica, o seu senso e, porque non,

coa súa beleza; todo isto configurado no dialecto melosiño daquelas terras,

naquela fala que tan distinta se lle antollara. Ollouna por riba do papel medio

engurrado, sentíndose el o sol que quería afundir no mar deses ollos azuis que o

fitaban dende unha afastada proximidade. Quería acadar esa unión simbiótica,

acalar esa teima interior que arde tan fondamente na lareira da vida que nin os

anos a abafan. A harmónica danza dos polos opostos, a antagónica similitude.

Foi esta a segunda vez que se sentiu insignificante ante o magno, ante o

idilicamente perfecto, e como resultado da unión dunha paixón bifurcada, obtivo un

camiño unidireccional que o levou a ese cadaleito de catro paredes, catrocentas pedras e

catro mil soidades.

-Boas noites.- Tatexou o andaluz en galaicas verbas.

-Boas noites.

Ela ficou alí, el subiu ó seu cuarto. Dende ese día sentiu un desacougo tan fondo

que só lograba rebulir na cama pola noite e non facer nada de xeito polo día. Coidou ser

un boneco carente de vontade, envolto en forma humana pero sen albedrío, sen a

capacidade de control mental que todos posuímos nalgún recuncho –coñecido ou

descoñecido-. Quería namorala, facerlle sentir faíscas fervendo dende a súa gorxa ó seu

ventre, ser posuidor e posuído a un tempo para decatarse á fin que en realidade non

había auténtico dono. Pero ela, síntese de virtuosismo poético, era tan intocábel coma a

neve que amolece na man ata ser auga ceibe. Pechábase no seu cuarto sen fiestras nin

candeas e alí, en escura meditación afastada do goce ascético ou do éxtase místico,

afundía en mágoa. Trazou mil planos mentais, centos de rotas ó imposíbel, decenas de

conversas con ninguén para acordar no sufoco do mundo obxectivo.


Espertou unha mañá coma outra calquera. A ollada afincada no teito en balance

escrutador dunha existencia sen senso. Levantouse dobregándose ante a orde marcada,

de xeito automático, nalgún recóndito estoxo do seu siso e ollou pola ventá. Alí estaba

ela, debruzada sobre un caderno, debullando verbas nas súas follas vellas. Ollouna a

xeito, coma se cada detalle fose a torcida que iniciase unha combustión espontánea de

ideas de conquista. Pasou a lingua polos beizos en ar pensativo. Como o imperfecto

podía acada-la perfección precisa? Ela era unha mostra explícita da cultura, do

intelectual, unha roseira que nacía no medio dunha macilenta taberna que non daba a

ningures. Ela necesitaba un pensador, un home sabido e requintado, políglota,

cosmopolita e, se tal personificación do polifacético o permitía, un poeta...

Escoitou cantaruxar un corvo a través dos ferros da cela. Serían as tres da mañá.

A hora do Maligno para todos eses sometidos a supersticións baratas e sectas adoradoras

do suposto mal. Para el? Unha síntese de minutos que ían confluír nun nome calquera

que indicaba unhas coordenadas no tempo. Indicios de que cada vez quedaba menos,

para ben ou para peor. Volveu apoia-la testa encol dos xeonllos. Non era quen de durmir.

O sono era a solución ó esgotamento físico. El non buscaba solución. Iso búscano eses

homes que aínda posúen retallos de soños, vestixios ineptos dunha infancia perdida.

Sentiu o bater dunhas chaves contra unha perna. Imaxinou esa perna vestida dun

verde enchoupado de sangue, dun medo pueril ante o xogo da guerra, dun frío lastre

esculpido en carne humana. Pensou en quen sería o electo para o xogo deses galgos

famentos de caza. Na súa mente conformouse unha fileira de nomes, con apelidos e

porén, sen ser considerados alén de vermes ávidos de relixión e prestixio nacional.

Seguiu escoitando. Pasos enfundados en botas seguidos dos seus amos. Amantes, ben

seguro, do nihilismo absoluto ou de sádicas fazañas. Un, dous. Pegadas dispares de

mentes ben escuadradas. Un, dous. Un, dous. Bafos de dióxido de carbono e alcol
mesturados con gargalladas famélicas. Un, dous. Un, dous. Un, dous. O silencio e o reo

soubo a resposta, conclusión premonitoria de que para el non habería máis sol. Ollos de

áspides á outra beira dos ferros.

Ergueuse sen petición expresa dos supostos amos e esperou con suma paciencia

a que o pecho da cela lle dese a momentánea liberdade. Escoltado coma un rei por catro

gardas de magnánima presenza. O libre vasalo, o atado ceibe. Metérono nunha

camioneta. Vella, desleixada en maneiras. Transporte aristócrata para o lance final.

Percibiu entón renxer o motor con roucas verbas. Destino? Os reis non preguntan a onde

son levados, a súa autosuficiencia é tal que os seus servidores, con repentino don

empático, saben o que desexan os seus amos.

O traxecto atopou a súa fin minutos despois. Gargalladas e máis gargalladas dos

verdugos executores. Silencio irónico por parte do preso. Pechou os ollos ó percibir

unha patada no abdome. Abriunos para ver vir outra cara á face. E o chan... cadaleito

amorfo do futuro defunto. De novo houbo silencio como se fose o protagonista da

aristotélica función levada a cabo. Presentación, desenvolvemento e desenlace. Sentiu o

metálico son dos fusís preparados. El? O punto de referencia, centro de actuación.

Pensou de novo naquela tarde en Fisterra. No sol afundindo en auga, na

simbiótica danza que o namorou de pleno. No fume do habano consumíndose no peito

enchido da sensación de insignificancia. Pensou tamén nela. Na rapariga da taberna. Por

ela estaba a ser pendurado da soga da morte, por ela estaba dobregado ante os galgos

esfameados de macabra diversión. Por uns ideais alleos, por un amor propio. Sorriu.

Non se arrepentía de nada. Volvería ter sido cociñeiro, ter coñecido esa sensación de

neno namoriscado, volvería aprender aquela fala melosiña para volver abraiala e por

suposto cambiaríalle o posto a aquela roseira nacida na macilenta taberna, que por
pensar distinto condenáraos a ambos. El, que comprendera o medo romano. El, que nin

sequera era galego...