ชาวนากับเศรษฐีไม้เท้าทองคำา

บทที่ 1 ...โอกาส...

ชาวนากับเศรษฐีไม้เท้าทองคำา

มีพระราชาอยู่เมืองหนึ่ งปกครองราษฎรให้อยู่เย็นเป็ นสุข สงบมาโดยตลอดเมื่อบ้านเมืองสงบ
สุข พระราชาก็ร้่สึกเบื่อๆ ที่ไมูมีอะไรทำาพระราชามีราชธิดาแสนสวย รำ่าลือไปทั่วแคว้นแดน
ตูางๆองค์ชายน้อยใหญู ตูางก็หมายปองราชธิดาองค์น้ี กันทั้งนั้น พระราชาเองก็อยากได้องค์
ชายที่มีความสามารถที่สุดถึงแม้ยง
ั ไมูถึงเวลาที่จะทรงให้อภิเสกก็ตามพระราชาก็ให้อำามาตร
สูงเทียบเชิญไปยังเมืองตูางๆเพื่อนเชิญองค์ชายน้อยใหญู ให้มารูวมพบปะสังสรรพระราชา
เองก็หวังที่จะใช้ชูวงเวลานั้น หมายตาองค์ชายไว้
หลังจากองค์ชายจากเมืองน้อยใหญู มาพร้อมเพรียงกันหมดทุกพระองค์แล้ว...พระราชาก็
ทรงประกาศวูา วันพรูุงนี้ จะออกประพาสปู าและให้องค์ชายทุกพระองค์ทรงติดตามไปด้วย
เหลูาองค์ชายตูางตื่นเต้นเป็ นการใหญู เพราะเดาใจพระราชาไว้วูา คงจะต้องให้มก
ี ารแขูงขัน
อะไรบางอยูางอยูางแนู นอน...
ณ ปู าเขาลำาเนาไพรหูางไกลเมืองฝั่ งตะวันออกขบวนประพาสปู าของพระราชากับเหลูาองค์
ชายทั้งหลายก็เคลื่อนขบวนมาถึงบึงใหญูแหูงหนึ่ งด้วยความตกใจจากขบวนของพระราชา
ทำาให้ฝ่งหูานในบึง ตูางสูงเสียงร้องเอะอะโวยวายเป็ นการใหญู...พระราชาได้ยินเสียงหูานดัง
แบบนั้นก็เกิดความคิดที่จะลองภ่มิเหลูาองค์ชายทั้งหลาย...จึงทรงถามออกมาวูา...
"ใครตอบได้บ้างวูา เหตุใดหูานจึงร้องเสียงดังกวูา เป็ ดไกูหลายเทูานัก"
เหลูาองค์ชายทั้งหลาย ตูางแยูงกันยกมือเพื่อขอตอบคำาถามเพื่อจะได้ทำาคะแนนให้ตนเอง
เพราะพระราชธิดาเองก็ทรงกำาลังตั้งใจฟั งคำาตอบอยู่เชูนกัน...พระราชาทรงชี้ไปที่องค์ชายที่
อยู่ด้านหน้าสุด...องค์ชายรีบตอบด้วยความมั่นใจในทันทีวูา
"เพราะหูานมันมีคอยาวกวูา เป็ ดและไกูพะยะคูะ จึงทำาให้มันสูงเสียงได้ดังกวูา"...
พระราชาพยักหน้า พร้อมกับเอูยขึ้นวูา"มีทูานใด มีความเห็นแตกตูางจากคำาตอบนี้ บ้างไหม"
ทุกพระองค์ตูางสูายหน้า แสดงวูาตูางก็คิดเชูนเดียวกับองค์ชายองค์น้ัน...
ขณะนั้นเอง ทหารก็ควบคุมตัวหนู ุมน้อยชาวนาคนหนึ่ งเข้ามาพอดีพระราชาหันไปมองและ
ทรงตรัสถามทหารไปวูา เกิดอะไรขึ้นทหารรายงานวูา เห็นชายคนนี้ มายืนทำาลับๆ ลูอๆ อยู่
ตรงต้นไม้ต้นโน้นกระหมูอมเกรงจะมาทำามิดีมิร้าย จึงนำาตัวมาให้ทูานสอบสวนพะยะคูะ
พระราชาจึงทรงตรัสถามชายหนู ุมไปวูา"เจ้าเป็ นใคร มาจากไหน และมาทำาอะไรที่น่ี "นู ุมน้อย
ชาวนาตอบด้วยเสียงตะกุกตะกักวูา"ข้าพเจ้าเป็ นชาวนาบ้านนอก หากินอยู่บริเวณนี้ ทุกวัน
วันนี้ เห็นมีคนมากมาย ก็เลยเข้ามาด่ขอรับ"
พระราชายังไมูเชื่อเลยทีเดียวนัก จึงทรงสั่งให้ควบคุมตัวเอาไว้กูอน...กูอนที่ทหารจะพาตัว
ออกไป พระราชาทรงนึ กสนุกอยากร้่วูาชาวนาบ้านนอก จะมีปัญญาตอบคำาถามเหมือนเหลูา
องค์ชายได้หรือไมู...ก็เลยทรงถามออกมาวูา..."เดีย
๋ วกูอน ไหนเจ้าลองตอบคำาถามข้าสิวูา
ทำาไม หูาน จึงสูงเสียงดังกวูาเป็ ดและไกูหลายเทูานัก"ชาวนาตอบคำาถามด้วยความใสซื่อ
วูา"มันเป็ นธรรมชาติพระเจ้าคูา"
เหลูาองค์ชายทั้งหลายได้ยน
ิ คำาตอบแบบกำาปั้ นทุบดินของชาวนาก็พากันหัวเราะ
ยกใหญู...พร้องทั้งนึ กสมเพศชาวนาที่หามีปัญญาอยูางพวกพระองค์

พระราชาจึงตรัสวูา..."เจ้าคงไมูร้่เหตุผลที่แท้จริงเพราะมันจำาเป็ นต้องใช้สติปัญญาข้าจะบอก
ให้เจ้าร้่ก็ได้วูา องค์ชายทุกพระองค์ทรงให้เหตุผลวูา เป็ นเพราะคอหูานยาวกวูาคอสัตว์อ่ ืนๆ
จึงทำาให้สง
ู เสียงได้ดังกวูา..."
หนู ุมน้อยชาวนาได้ฟังพระราชาตรัสเชูนนั้นก็ทรงตอบกลับไปวูา
"มันเป็ นธรรมชาติจริงๆ พระเจ้าคูะ"พระราชาได้ฟังดังนั้น ก็ยังคงคิดวูา ชาวนาคงโงูถึงขนาด
ฟั งเหตุผลแล้วก็ยง
ั ไมูเข้าใจ...แตูก็ทรงเปิ ดโอกาสให้ชาวนา ทรงตรัสถามวูา"ทำาไมเจ้าจึงคิด
วูามันเป็ นธรรมชาติลูะ"
ชาวนาจึงตอบกลับไปวูา"ทูานพระราชาทรงเคยได้ยินอึ่งอูางร้องไหมพระเจ้าคูะอึ่งอูาง มันมี
คอสั้นเพียงนิ ดเดียว แตูทำาไมมันจึงสามารถสูงเสียงร้องได้ดังกวูาสัตว์อ่ ืนๆ ลูะพระเจ้า
คูะ"พระราชาได้ฟังดังนั้น ก็น่ังนิ่ งไปครู่ใหญูๆ เลยทีเดียวเหลูาองค์ชายทั้งหลายตูางก็เสีย
หน้าไปตามๆ กัน
พระราชาจึงหันเห สถานการณ์เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่ผูานมาบังเอิญหันไปเห็นปู าไผู ซึ่งมี
หนู อไม้มากมายที่โผลูพน
้ ดินขึ้นมาพระองค์ก็เลยตรัสถามออกไปวูา"ใครร้่บ้างวูา ทำาไม หนู อ
ไม้จึงงอกดันดินที่แข็งๆ ขึ้นมาได้"เหลูาองค์ชายทั้งหลาย ตูางก็แยูงกันยกมือเพื่อตอบคำาถาม
ทำาคะแนนอีก...พระราชาทรงชี้มือไปที่องค์ชายองค์หนึ่ งองค์ชายองค์น้ัน รีบตอบอยูางมั่นอก
มั่นใจเต็มที่วูา"เพราะหนู อไม้มันมีปลายแหลม มันจึงสามารถดันดินแข็งๆ โผลูขึ้นมาได้พะยะ
คูะ"พระราชาได้ฟังคำาตอบก็พยักหน้าชื่นชมในความหลักแหลมขององค์ชายองค์น้ี ..
"มีใครคิดเห็นเป็ นอยูางอื่นไหม..."
พระราชาตรัสถามเงียบ... เพราะองค์ชายทุกองค์ ทรงคิดเชูนนี้ ท้ังสิน

ด้วยความร้่สึกอยากเอาชนะหนู ุมน้อยชาวนาพระราชาจึงตรัสถามไปวูา"แล้วเจ้าลูะ เจ้า
ชาวนา มีคำาตอบเป็ นอยูางอื่นไหม""มันเป็ นธรรมชาติ พะยะคูะ"หนู ุมน้อยชาวนาตอบ
เลูนเอาทุกคนเงียบ ไมูมีเสียงอื้ออึงอะไรทั้งสิ้นตูางกับคราวกูอนที่ได้ยินคำาตอบนี้ แล้วพากัน
หัวเราะเยาะพระราชาจึงตรัสถามออกไปวูา"ทำาไมลูะ เจ้ามีเหตุผลอยูางไรหรือ?"องค์หญิงซึ่ง
นั่งฟั งนิ่ งๆ อยู่เนิ่ นนานให้ความสนใจหนู ุมน้อยชาวนามากยิง
่ ขึ้นทรงใจจดใจจูอรอฟั งคำาตอบ
จากเขาอยูางตั้งใจเป็ นครั้งแรกที่ไอ้หนู ุมล่กทูุงได้เห็นพระพักตร์ของพระราชธิดาชัดๆ....หัวใจ
ของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก รูางกายร้อนวู่วาบไปหมดตั้งแตูเกิดมาเป็ นผ้่
เป็ นคน ยังไมูเคยเห็นใครสวยงามขนาดนี้ มากูอนเลย...
"วูาไงลูะ เจ้าหนู ุมชาวนา หาเหตุผลไมูได้ลูะสิคราวนี้ "
พระราชาตรัสถามขึ้น
"มันเป็ นธรรมชาติจริงๆ พระเจ้าข้า"ชาวนาตอบกลับไป พร้อมกับอธิบายตูอวูา"พระราชา
ลองด่ตรงนั้นสิพะยะคูะ"พร้อมกับชี้มือไปที่โคนต้นไม้ใกล้ๆ กับปู าไผูน่ันเอง"เห็ดต้นนั้น ปลาย
มันก็ไมูได้แหลมอยูากับหนู อไม้
แตูมันก็สามารถดันตัวเองโผลูพ้นดินขึ้นมาได้พะยะคูะ"องค์ชายทั้งหลาย ตูางก็พากันเสีย
หน้าสูวนพระราชาเองกลับร้่สึกชื่นชมไอ้หนู ุมชาวนาขึ้นมาแล้วสิ"เจ้านี่ ไมูธรรมดาเลยนะ นี่
หากวูาเจ้าเป็ นหนึ่ งในองค์ชายเหลูานี้
เจ้าคงได้คะแนนไปเยอะเลยทีเดียวเสียดายที่เจ้าเป็ นแคูชาวนา ไมูคค
ู่ วรกับราชธิดาของ
เรา"ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เหลูานางใน นางสนม ซังกึม ทั้งหลายตูางสูงเสียงวีด
๊ วูาย บ้างก็
สูงเสียงกริด
๊ ด้วยความตกใจเพราะที่พ้ ืนตรงนั้น มีหน่นาตัวหนึ่ ง วิง
่ ทะเลูอละลูาเข้าไปหากลูุม
พระสนมเหลูานั้น...เสี้ยววินาทีน้ันเอง... ทหารที่อยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น ก็ใช้ทูอนไม้ฟาดลงไปที่ตัว
หน่... เจ้าหน่ผ้่โชคร้าย ก็เลยต้องตาย...หลังจากทุกอยูางสงบลง
ก็ถึงเวลากลับวังของพระราชาและเหลูาองค์ชายทั้งหลายเพื่อรูวมงานเลี้ยงในคำ่าคืนนี้ ...

เป็ นเพราะกามเทพ แผงศรใสูพระธิดาหรือประการใดมิทราบได้...พระธิดา เกิดความร้่สึกพึง
พอใจในตัวหนู ุมน้อยชาวนาเข้าแล้วสิ....หนู ุมน้อยชาวนาก็เชูนเดียวกัน... แตูด้วยความ
ตำ่าต้อยของตน..ก็ได้แตูหักห้ามใจตัวเองไว้เงียบๆ...
กูอนพระราชาจะเดินทางกลับ ได้ตรัสกับหนู ุมชาวนาวูา..."เอาอยูางนี้ เจ้าหนู ุมชาวนา ใน
ฐานะที่เจ้าสามารถให้เหตุผลกับคำาถามของเรา ทำาให้พวกเราเข้าใจธรรมชาติมากขึ้น"พระ
ราชาหยุดตรัส และหันไปมองทางพระธิดาของพระองค์...แล้วก็หันมาตรัสตูอวูา"อีก 1 ปี ข้าง
หน้า อายุของพระธิดาของเราจะถึงเวลา อภิเสกสมรส และอีก 1 ปี ข้างหน้า
เราจึงจะคัดเลือกตัวราชบุตรเขยอีกครั้งวูาจะเป็ นผ้่ใดเมื่อเจ้าสามารถชนะองค์ชายทั้งหลาย
ได้ในวันนี้ เราก็จะให้โอกาสเจ้า"
พระราชาหยุดคิดนิ ดหนึ่ ง แล้วตรัสตูอวูา"เพื่อให้เกิดความคูค
่ วรกับธิดาของเราซึ่งโดย
ขนบธรรมเนี ยมประเพนี แตูโบราณมาแล้วจะต้องอภิเสกกับองค์ชายเทูานั้นเมื่อเจ้าเลือกเกิด
ไมูได้ จึงไมูได้เกิดเป็ นองค์ชายแตูเราก็จะให้โอกาสเจ้า โดยเจ้ามีเวลา 1 ปี เจ้าจงสร้างตัวเอง
ให้ร่ ำารวยขึ้นมาให้ได้โดยจะต้องให้รวยที่สุดของประชาชนในเมืองของเรา"
"แตูมีเงื่อนไขวูา... เจ้าต้องสร้างความรำ่ารวยขึ้นมาจากทุนที่เราจะให้แกูเจ้าในวันนี้ ...และทุน
ที่เราจะให้แกูเจ้าก็คือ...หน่ตายหนึ่ งตัว ตัวนั้น"พระราชาชี้ไปที่หน่นาที่ถก
่ ตีจนตาอยู่ตรงหน้า
ทหารที่ตีมัน
ทหารรีบหยิบหน่ตายเข้ามาสูงให้หนู ุมน้อยชาวนาอยูาร้่ใจพระราชา...
หนู ุมน้อยชาวนาหยิบหางหน่ไว้แล้วปลูอยให้ตัวหน่ห้อยโตงเตงพร้อมกับการจากไปของขบวน
ประภาสปู าของพระราชา...รวมทั้งพระราชธิดาที่แสนจะสวย
หนู ุมน้อยชาวนา ยกหน่ขึ้นมามองด่พร้อมกับคิดในใจวูา...
"สร้างตัว จากหน่ตายหนึ่ งตัว..."

บทที่ 2 ...ทำาไม...
หนู ุมน้อยชาวนาถือหน่ตัวนั้นเดินไปตามทางเพื่อจะกลับบ้าน...แตูในสมองก็ครูุนคิดอยูาง
หนัก...จะทำาอยูางไรดีกับหน่ตัวนี้ นะ...เกิดมาก็ไมูเคยทำาการค้ากับเขาสักทีวันวันมีแตู ทำาไรู
ไถนา เลี้ยงวัวเลี้ยงควายหรือไมูก็ออกไปหาป่หาปลาเอามากินกัน...แล้วนี่ จะต้องสร้างตัวให้
รวยที่สุด จากหน่ตายหนึ่ งตัวยิง
่ คิดก็ยง
ิ่ มองไมูเห็นหนทาง...แตูก็ยง
ั ให้ความสนใจในโอกาสที่
เข้ามาในชีวิตจะปลูอยให้มันผูานไป หรือจะไขวูคว้าไว้ดี...
"หรือเราจะเข้าไปในตัวเมืองดีนะ"ชายหนู ุมคิดในใจ ซึง
่ เป็ นหนทางเดียวที่อาจจะชูวยให้พบ
เจอหนทางที่จะก้าวเดินตูอไปยังเป้ าหมายได้
"หากกลับบ้านกูอนแล้วเข้าเมืองในวันรูุงขึ้น หน่น้ี อาจจะเนู าก็เป็ นได้เอาวะ เพื่อองค์หญิงที่
เป็ นดั่งดวงใจ วันนี้ เราจะไมูกลับบ้านแตูจะตรงเข้าเมืองพร้อมกับทุนที่พระราชาให้มานี้ เป็ นไง
เป็ นกันสินูา... แล้วคูอยกลับบ้านทีหลังก็ยังได้..."วูาแล้วหนู ุมน้อยชาวนาก็เปลี่ยนเส้นทาง
เดิน เพื่อตรงเข้าสู่ตัวเมือง......
ระหวูางทาง เขาได้เจอชายชราคนหนึ่ งกำาลังหาบฟื นงกๆ เงิ่นๆ ....
"คุณตา คุณตา..." หนู ุมชาวนาเรียก"ตาจะหาบฟื นไปไหนเหรอครับ..."
"ข้าจะเอาฟื นเข้าไปขายในเมือง... แล้วเอ็งลูะ จะไปไหนเรูอะ"ชายชราเป็ นฝู ายถามบ้าง
"ฉันก็จะเข้าไปในเมืองเหมือนกันจ้าตา" ชายหนู ุมตอบ"เจ้าจะไปธุระอะไรหรือ..." ชายชรา

วันนี้ ข้าโชคดีแท้ๆ เลยที่เจอเอ็งแตูข้าก็ไมูร้่จะชูวยเอ็งยังไง จริงๆ.."แล้วไอ้หน่น่ี เป็ นหน่วิเศษที่จะชูวยให้เจ้ารำ่ารวยยังงั้นรึ. หลังจากเดินจนรอบตลาดแล้ว ก็ยง ั หาคนซื้อไมูได้เขาจึงตัดสินใจเดินออกจากตลาด เพื่อไป เดินขายตามบ้านผ้่คน... ชายหนู ุมเกิดความคิดที่ดีขึ้นมาทันทีทีแรกก็ไมูร้่จะเอาไปทำาอะไร...." ชายชราหยุดเดิน แล้วหันมามองด่ชายหนู ุมด้วยสีหน้าประหลาดใจ...... ฉันจะลองด่ให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน" ชายหนู ุมกับชายชรา คุยกันไปตลอดทางอยูางถ่กคอจนมาถึงประต่เมือง... "ไปสร้างความรำ่ารวยด้วยตัวเปลูาๆ นี่ นูะเหรอวะ....... ยิง ่ เห็นสิง ่ ของแปลกๆ ก็ยง ิ่ ทำาให้เขาอัศจรรย์ใจยิ่งนัก อยูางก้อนเหล็กยาวๆ รีๆ ประมาณมือจับได้พอดีท่ีเขาเห็นใครๆ เอาไว้แนบห่ แล้วก็พ่ดคุยคน .ทำาให้เขาร้่แล้ววูา....ความอูอนน้อมถูอมตน จะเป็ นบันใดขึ้นสู่ท่ส ี ่งให้แกูเจ้าสูวน ไอ้หน่ตายตัวนั้น ข้าก็จนปั ญญาจริงๆ วูาจะให้เจ้าเอาไปขายให้ใคร....." ชายชราอดที่จะถามไมูได้.....ถาม "ฉันจะไปสร้างตัวให้ร่ ำารวยกวูาประชาชนคนไหนๆ ในเมืองจ้าตา. "มีสิ่งหนึ่ งที่ข้าพอจะชูวยเจ้าได้ ก็คือ คำาแนะนำา.ความอลังการ ความตื่นตาตื่นใจ สีสรรของเสื้อผ้าความากมายของผ้่คน สร้างความตื่นเต้นเร้าใจให้กับเขา ทำาให้เขาไมูร้่สึกเหน็ดเหนื่ อย." ชายชราถามอีก "ฉันก็ไมูร้่เหมือนกัน....การที่เจ้าจะยิ่งใหญูจากดินขึ้นไปเป็ นดาวนี่ เจ้าจงอูอนน้อมถูอมตนให้มากๆ........" วูาแล้วชายหนู ุมก็เลูาเรื่องทั้งหมดให้ชายชราฟั ง." ชายหนู ุมตอบด้วยใบหน้าใสซื่อ..... กูอนจะเข้าประต่ เมืองชายชราได้เอูยกับชายหนู ุมวูา." "ไมูเป็ นไรจ้าตา..ข้าขนฟื นจากปู าเข้าไปขายในเมืองมาก็ต้ังหลายปี ข้าก็ยังไมูเห็นจะรวยเลย นี่ เอ็งมีหน่ตายแคูตัวเดียวแล้วเอ็งจะรวยได้ยง ั ไงวะ......... จะต้องเอาหน่ตัวนี้ ไปเรูขาย....ถ้ากลูุมที่เจอเป็ นหญิง ก็จะมีเสียงกรีด ๊ กรูาด ดังจนแสบแก้วห่เลยทเดียว. พอชายชราพ่ด ถึงเรื่องขาย.... "เปลูาจ้าตา ฉันมีหน่มาด้วยหนึ่ งตัวจ้า. ฉันหาบฟื นให้ตาเอง ไหนๆ เราก็จะไปทางเดียวกันแล้ว"พ่ดจบ ชายหนู ุมก็รีบ เอื้อมมือไปยกเอาหาบฟื นจากบูาชายชรา "ขอบใจเอ็งมากเลยวูะ. เดินถามมาจนเหนื่ อย ก็ไมูเห็นมีใครมีทีทูาวูาจะซื้อเลยสักคนแล้วนี่ มันจะขายได้ไหมเนี่ ย.ชายหนู ุมเพิ่งนึ กขึ้นได้วูา ควรจะชูวยตา หาบฟื นดีกวูาตาจะได้เดินสบายๆ เข้าเมือง "มานี่ ตา." ขาย!!... หลังจากหาบฟื นไปสูงชายชราที่ตลาดสดแล้วชายหนู ุมก็กลูาวอำาลาชายชราคนนั้น เพื่อเดิน เรูขายหน่ตัวนั้นตูอไป ไมูวูาจะเจอใคร เขาก็จะร้องถามขายหน่ พร้อมกับยกหน่ให้ด่ไปด้วย. ตั้งแตูเกิดมาจากท้องพูอท้องแมู เขาก็เพิ่งจะเคยเข้าเมืองครั้งนี้ เป็ นครั้งแรก.. หลังจากฟั งจบ ชายชราก็น่ิ งเงียบ พ่ดอะไรไมูออก......

.... เอ็งนี่ ทูาจะบ้าวูะ."ชายคนที่ซ้ ือหน่เขาไปนั่นเองคือเถ้าแกู เขาทักทายปราศัยชายคนที่เรียกนั้นเป็ นอยูางดีไอ้หนู ุมชาวนายืนด่เหตุการณ์ตูางๆ ที่เกิดขึ้น อยู่เบื้องหน้าจนชายคนนั้นจากไป ความสงสัยทำาให้เขาถามเถ้าแกูออกไปวูา"ลุง เอ้ย เถ้าแกู ครับ.." "เขาซื้อเอาไปขายนู ะสิ..." ชายหนู ุมตอบ"บูะ.. ผ้่ชายคนนั้น เขาซื้อของไปทำาไมตั้งเยอะแยะครับ."ชายหนู ุมดีใจจนออกนอกหน้า....... "บาทเดียวก็บาทเดียวจ้าลุง. ไอ้หนู ุม..แบบนี้ สิ เขาเรียกวูาความพยายามอยู่ท่ีไหน ความสำาเร็จอยู่ท่ีน่ัน...... ในขณะที่เดินเพลิดเพลินชมกรุง ด่เทคโนโลยีสมัยใหมูเพลินๆเขาก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่ ง เรียก.. "จากหน่ตายหนึ่ งตัว กลายมาเป็ นเงินหนึ่ งบาทแล้วเราจะทำายังไงตูอลูะทีน้ี ถึงจะทำาให้เรา รวยได้" ชายหนู ุมยืนพินิจพิจารณาเหรียญบาทที่อยู่ในมือในขณะที่สมองก็ครูุนคิดไป ด้วย"เถ้าแกู เก้าแกู.ดีใจที่สามารถขายหน่ได้ จริงๆ." พ่ดจบเถ้าแกูก็หยิบนำ้าตาลปึ กที่อยู่ข้างๆ สูงมาให้หนู ุมน้อยชาวนา 2 ก้อน........" ชายวัยกลางคนถามขึ้น"เปลูาจ้า.." "ไมูร้่เหมือนกันลุง... ข้าเคยเห็นแตูใครๆเขาเอาหน่ ตายไปทิ้งขยะแตูเอ็งกลับเอามาขาย แล้วใครเขาจะซื้อวะ....เดียวอยูางกับคนบ้า บางคนก็เดินพ่ด บางคนก็น่ังพ่ดซึ่งเขาก็ไมูร้่วูาพวกนั้นทำาอะไรกันจนมี คนบอกเขาวูา นั่นนู ะ เขาเรียกวูาโทรศัพท์มือถือและอะไรตูอมิอะไรอีกมากมาย ที่เขาเคย เห็นเป็ นครั้งแรก คนบ้านนอกอยูางเขา อยูาวูาแตูโทรศัพท์มือถือเลยโค้กกระป๋ อง เขาก็ยง ั ไมูเคยเห็นเลยถ้า ไมูมีไอ้หน่ตัวนี้ ชาติน้ี เขาคงไมูมีโอกาสมาเห็นอะไรๆ แบบนี้ อยูางแนู นอน. เขารับเอามาพร้อมกับจูายเงินหนึ่ งบาทนั้นให้เถ้าแกูคน ื ไปแล้วก็เดินจากมา... "ไอ้หนู ุม......." เขาหันไปมองตามทิศทางของต้นเสียงก็เจอชายวัยกลางคน พุงพลุ้ย ยืนอยู่หน้าบ้าน"เอ็งหิ้ว หน่จะเอาไปทิ้งถังขยะเหรอวะนั่น.... ชายหนู ุมถือนำ้าตาลปึ กเดินไปเรื่อยๆ ไมูร้่วูาจะเอาไปขายให้ใครเหมือนกัน จนมาถึงหน้าโรงงานแหูงหนึ่ ง คนกำาลังเลิกงานพอดีเขารีบคลี่น้ ำาตาลปึ กออกจากหูอ แล้ว ถามขายให้ผค ้่ นทันที . ข้าซื้อไปให้แมวข้ากินก็ได้แตูข้าให้แคูบาทเดียวนะ เกินกวูานั้น ข้าไมูซ้ ือ หรอกวูะ.."เสียงชายคนหนึ่ งดังขึ้นข้างๆเขา "วันนี้ จะซื้ออะไรบ้างลูะครับ.." วูาพลางก็ย่ ืนหน่สูงให้ชายวัยกลางคนทันที หลังจากรับเงินเหรียญบาทมาหนึ่ งเหรียญเขาก็ดีใจเป็ นที่สุด.... หนึ่ งบาทของผมนี่ จะซื้ออะไรเถ้าแกูได้บ้างครับ"เขาถามขึ้น เถ้าแกูมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก แล้วตอบไปวูา"ไมูร้่จะซื้ออะไรได้บ้างนะ หนึ่ งบาท เนี่ ย.. อาจจะมีสก ั คนที่เขาอยากจะซื้อก็ได้จ้า" ชายหนู ุมตอบด้วยความซื่อ "เอางี้ก็แล้วกัน. ร้านอัว๊ เป็ นร้านขายสูง คนขายของสูวนใหญูก็จะมาซื้อของที่น่ี แห ลูะ"ถึงแม้เขาจะไมูเคยเป็ นพูอค้าแตูฟังเทูานั้นเขาก็พอจะเดาออกแล้ววูาคนมาซื้อของที่น่ี แล้วก็เอาไปขายตูออีกที"แล้ว...เอาอันนี้ ไปก็แล้วกัน.. ฉันกำาลังเดินเรูขาย หน่ตัวนี้ อยู่จ้าลุง...

......"แมูค้าอธิบายเหตุผลให้ชายหนู ุมฟั ง เขาได้ฟังแมูค้าบอกดังนั้น ก็เข้าใจทันทีเลยวูาเหตุใด คนที่อยากรวยหลายๆคน จึงไมูรวย เพราะความเสี่ยงนี่ เอง......" เขาทำาหน้าอายๆพร้อมกับรับเงิน 2 บาทจากแมูค้า สักพักก็ขอลากลับบ้านตอน นี้ เขามีเงิน 2 บาทแล้ว. อ้าวนี่ เอ็งเอามาขาย เอ็งไมูร้่เหรอวูาเขาขายก้อนละ เทูาไร" "ไมูร้่ครับ..... ที่ทำาได้ก็ท่ีเห็นนี่ แหลูะเกิดไปทำาอยูางอื่นแล้วไมูได้อยูางที่ คิดจะทำาอยูางไรลูะจะเอาเงินที่ไหนซื้อข้าว เอาเงินที่ไหนเลี้ยงล่กป้ าไมูกล้าเสี่ยง หรอก.......... ขณะที่รอขายของ เขาก็ซักถามพ่ดคุยกับแมูค้าไปเรื่อยเปื่ อยแตูสิ่งหนึ่ งที่เขาได้ร้่จากแมูค้าก็ คือ.คนไมูกล้าเสี่ยง ไมูกล้าเปลี่ยนแปลง ก็เลยต้องทำาอยูางที่เคยทำาอยู่ ทุกวันเพราะมันมีความมั่นคงกว้า.. . ระหวูางที่จะเดินทางกลับบ้านนอกเขาก็คิดขึ้นมาได้วูา ไมูร้่จะกลับไปทำาไมพูอแมูของเขาก็ ไมูมี เขาอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแตูเด็กบ้านของเขาก็หามีไมู อาศัยหลับนอนศาลาเก็บศพเกูาๆที่ เขาเลิกใช้กันไปแล้ว ข้าวของก็แทปไมูมีอะไรเลยอีกอยูาง ระยะทางก็ไกลโขเอาการอยู่ที เดียว และที่สำาคัญ เขาจะต้องสร้างตัวให้ร่ ำารวยภายใน 1 ปี เวลาของเขามีนอ ้ ยเหลือเกิน เท้าไวเทูาความคิด."เสียงคนงานสาวคนหนึ่ งดังขึ้น ดึงเขาออกมาจากความ คิด"อันละบาทจ้าหน่ เหลือแคูสองอันเอง หน่จะเอาหมดเลยไหม"แมูค้าถามกลับ "เอาสองอันเลยก็ได้คูะ.."เขาถามขึ้น "ก็เพราะไมูร้่จะไปทำาอะไรนู ะสิ..แมูค้าคนนี้ ขายของแบบนี้ มา 10 ปี แล้วกำาไรที่ได้ ก็พออยู่ได้ไปเดือนชนเดือนจะให้ รำ่ารวยนั้นเป็ นไปไมูได้หรอก "แล้วป้ าไมูคิดจะไปทำาอยูางอื่นที่ทำาให้รวยได้เหรอครับ. นำ้าตาลปึ กนี่ ขายยังไงคะ. จริงๆแล้ว หน่อยากดื่มนำ้าอ้อยมากกวูาแตูไมูเห็นมีใครเอามาขาย เลย"สาวโรงงานบูนให้แมูค้าฟั ง พร้อมกับจูายเงินคูานำ้าตาลปึ กแล้วก็เดินจากไป "โห...... "แมูค้า. พอแมูค้าวูาง เขาจึงเดินเข้าไปทักทายด้วยความอูอนน้อมด้วยจิตใจที่งดงามของเขา ด้วย มารยาทที่ดีทำาให้เขาสามารถได้มิตรไมตรีจากแมูค้าคนนั้นเขาขอแมูค้าวางนำ้าตาลปึ กของ เขาเพื่อขายด้วยแมูค้าก็ยินดีให้วางได้...เขาเปลี่ยนเส้นทางทันที มูุงหน้าสู่บ้านของเถ้าแกู เพราะไมูร้่จะไปทางไหน ที่พอนึ กได้ก็บ้านของเถ้าแกูคนเดียวเทูานั้น.คนแล้วคนเลูา ไมูมีใครซื้อเขาเลยจนเดินมาถึงรถเข็นขายของคันหนึ่ ง เขาหยุดยืนพักอยู่ข้างๆ สิง ่ ที่เขาเห็นก็คือคนงานหยุดซื้อของจากรถเข็นคันนี้ เรื่อยๆในรถเข็น มีของหลายสิง ่ หลายอยูางให้เลือกซื้อด่แล้วนู าสนใจ ผิดกับเขา ที่ถือหูอนำ้าตาลปึ กสองก้อนด่ แล้วมันไมูนูาซื้อซะเลย.. ป้ า ไอ้น้ ำาตาลปึ กนี่ มันขายได้ก้อนละหนึ่ งบาทเลยเหรอ"หนู ุมน้อยชาวนาถามขึ้น "เขาก็ขายก้อนละบาทกันทั้งนั้นแหลูะ.

. พูอหนู ุม. คำาตอบของโยทำาให้หนู ุมน้อยชาวนานึ กถึงแมูค้าขายของหน้าโรงงาน. เมื่อคืนที่ผูานมา หนู ุมน้อยชาวนาก็ได้ร้่จักอาชีพอีกอาชีพนั่นก็คือ ล่กจ้าง ก็จากการพ่ดคุยกะ นายโยเพื่อนใหมูน่ี แหลูะ.ไมูนานนัก เขาก็ยืนอยู่หน้าบ้านเถ้าแกูเขาร้่สึกลังเล เก้ๆ กังๆ ไมูร้่จะเข้าไปดีหรือไมูตัดสินใจ อยู่นานทีเดียวที่สุดก็ตัดสินใจอยูางเด็ดเดี่ยวที่จะเข้าไปขอพึงพิงเถ้าแกู "อ้าว.. นอกจากคนทั้งสามนี้ แล้ว คงมีคนอีกมากมาย ที่คิดแบบ นี้ ที่บ้านเถ้าแกูหลังจากชูวยนายโยกับคนงานอื่นๆ จัดร้านเสร็จแล้ว ...หลังจากปิ ด ร้านเสร็จ เพื่อนใหมูช่ ือโย ก็พาเขาไปยังโรงปลาท่.... และอีกคนที่เขานึ กถึงคือ หลาวพี่เปี้ ยก พระที่เขาร้่จักเขาเคยถามหลวงพี่วูา หลวงพี่เคยคิด อยากจะลาสิกขาไหมหลวงพี่เปี้ ยกบอกเขาวูา คิดหลายครั้งเหมือนกันแตูถ้าลาสิกขาออกไป แล้ว ก็ไมูร้่จะไปทำามาหากินอะไร......ตอนกลางวัน โยต้องมาชูวยเถ้าแกูท่ีร้านตอนกลางคืน ต้องนึ่ งปลาท่ ตอน ตี 2 ถึงตี 4 เขาจะได้นอน 2 ชูวง คือ หลังจากเก็บร้านเสร็จแล้วกลับโรงงานปลาท่ก็ อาบนำ้ากินข้าวนอน และมาตื่นตอน ตี 2. "แล้วนี่ ลื้อจะมาซื้อเอาไปขายอีกเรูอะ...." เถ้าแกูถามขึ้น "เปลูาครับ พอดีบ้านผมอยู่บ้านนอก หูางจากที่น่ี ไกลมากๆผมเลยตั้งใจวูาจะมาขออาศัยพัก กับเถ้าแกูสก ั คืนผมทำางานแลกก็ได้นะครับ"ชายหนู ุมร้่สึกโลูงใจขึ้นมาบ้าง เพราะได้บอก ความต้องการออกไปแล้วรอแตูเพียงคำาตอบจากเถ้าแกู ซึ่งก็ทำาเอาหัวใจของเขาเต้นไมูเป็ น จังหวะอยู่เหมือนกัน เถ้าแกูน่ิ งคิดอยู่อึดใจใหญูๆ เพราะร้่สึกไมูคูอยจะไว้ใจเขาสักเทูาไรแล้วก็ตัดสินใจตอบไปวูา "เอาอยูางนี้ ก็แล้วกัน เดีย ๋ วลื้อไปนอนที่โรงปลาท่ของอัว๊ คืนนี้ เขานึ่ งปลาท่กัน ลื้อก็ชว ู ยงาน เขาเทูาที่ทำาได้ก็แล้วกัน"พ่ดจบเถ้าแกูกห ็ ันไปหาล่กน้องคนหนึ่ งพร้อมกับสั่งวูา "อาโยเอ้ย ตอนลื้อจะกลับไปโรงปลาท่ พาอ้ายหนู ุมคนนี้ ไปด้วยนะให้อีชูวยงานลื้ออะไรก็ได้ แล้วหาที่หลับที่นอนให้อีด้วยลูะ"คนงานชื่อโย รับคำาเสร็จก็ทำางานตูอ ไมูต้องรอให้ใครบอก หนู ุมน้อยชาวนาก็กล ุ ีกุจอ ชูวยงานนายโยอยูางแข็งขัน...โยทำางานอยูก ่ ับเถ้าแกูมาแล้ว 3 ปี หนู ุมน้อยชาวนาก็ได้ร้่อีกวูา ถ้า เขาทำางานอยูางโยอยูาวูาแตู 1 ปี เลย ตลอดชีวิตก็ไมูสามารถรวยได้ หลังจากกินข้าวกินปลากันเสร็จเรียบร้อยโยก็พาหนู ุมหน้อยชาวนาไปยังร้านเถ้าแกูเพื่อ เตรียมเปิ ดร้านแตูเช้า... มาซื้ออะไรอีกเหรอ ร้านอัว๊ จะปิ ดแล้วนะ"เถ้าแกูทักขึ้นเมื่อเห็นหนู ุมน้อย ชาวนาเดินเข้ามาหาเขายกมือไหว้อยูางนอบน้อม พร้อมกับเอูยขึ้นวูา"หวัดดีอีกครั้งครับ เถ้าแกู.ตี 4 นึ่ งปลาท่เสร็จเขาก็กินข้าวเช้าและมาเปิ ดร้านให้เถ้าแกู ชายหนู ุมเคยถามโยวูา ไมูอยากทำางานอยูางอื่นหรือโยบอกเขาวูา ความร้่นอ ้ ย ไมูร้่จะไปทำา อะไรก็เลยต้องำางานอยูก ่ ับเถ้าแกูแบบนี้ แหลูะ. พอดีผมขายนำ้าตาลปึ กหมดแล้วได้เงินมาสองบาทแนู ะครับ"ไมูร้่จะบอกยังไงที่จะขอ พักอยู่ท่ีน่ี สก ั คืนก็เลยพ่ดเฉไฉไปเรื่องอื่นแทน.......

เองก็คิดหนัก เมื่อชาวนาแจ้งความประสงค์ในการมาครั้งนี้ เพราะสารร่ปของคนที่มาขอพบเศรษฐีไม้เท้าทองคำานั้น ด่ไมูได้เอาเลยจริงๆ."เขาร้่สึกภาคภ่มิใจกับผลงาน ของเขาเป็ นอยูางมากสูวนเถ้าแกู ก็หัวเราะ ชอบใจอยู่ในลำาคอด้วยความเอ็นด่......... อัว๊ ก็แคูพอมีทรัพย์สินเงินทองบ้างเทูานั้นแหลูะ มีคนรวยกวูาอัว๊ อีกตั้งเยอะแยะ...รีบเข้าไปรับสายอยูางรวดเร็ว . กริง๊ งงงงงง เสียงโทรศัพท์ในป้ อมยามดังขึ้น รปภ.... เวลาเขาเป็ นเงินเป็ นทอง" "ไมูเป็ นไรครับ.. ลื้อถามไปทำาไมวะ"หนู ุมน้อยชาวนาจึงเลูาเรื่องทั้งหมดให้ เถ้าแกูฟัง "โอ้โห. ให้รวยที่สุดในเมืองภายในหนึ่ งปี นี่ นะ. ข้าวูา นู าจะเป็ นเศรษฐีไม้เท้าทองคำาวูะเห็นแกสร้างตึกส่งลำ้า เสียดฟ้ าแทง เมฆนั่งคิดคำานวณตัวเลข ทุกคำ่าทุกเช้า คิดจะเอากำาไรมีท่ีดินตั้งหมื่นแสนไรู รถยนต์มากมาย ยิง ่ กวูาร้านขายรถยนต์บริวาร วิง ่ กันสับสน แกเลี้ยงผ้่คน แทนฝ่งวัวควาย...." "ผมตั้งใจแล้วครับ ขอทำาให้ถึงที่สุดก็แล้วกันครับ"ชายหนู ุมหยุดคิด แล้วพ่ดตูอวูา"เมื่อวานวัน เดียว จากไมูมีอะไรเลย ผมยังหาเงินได้ต้ง ั สองบาทแล้วครับ... บทที่ 3 เคล็ดลับมหาเศรษฐี ที่หน้าคฤหาสสวยหร่ ใหญูโตมโหราฬ หนู ุมน้อยชาวนาถ่กกันอยู่ท่ีหน้าป้ อมยาม รปภ........ ผมจะไปหาเขา"ชายหนู ุมถามพร้อมกับ ทำาหน้าตาจริงจัง "เขาจะให้แกพบเหรอวะ. กลัวโดนไลูออกจากงาน โทษฐานเอาเรื่องไมูเป็ นเรื่องรายงานเข้าไป.... "เถ้าแกูแนะนำาทางไปบ้านเขาให้ผมหนู อยสิครับ...."เถ้าแกูวิเคราะห์ ให้ชายหนู ุมฟั ง...ข้าวูามันเป็ นไปไมูได้หรอก ลื้อเลิกคิดซะ เถอะวูะ.. อยูาวูาแตูจะให้เข้าไปพบทูานเศรษฐีเลย จะโทรเข้าไปบอกเขาก็ยังไมูกล้าด้วยซำ้า.."แล้วใคร รวยสุดในเมืองนี้ หรือครับ..หนู ุมน้อยชาวนา ก็รอโอกาสให้เถ้าแกูวูาง "เถ้าแกูครับ.. ข้าทำามาหากินมา เกือบทั้งชีวต ิ ก็เพิง ่ จะพอมีบ้างเทูาที่เห็นนี่ แหลูะ. กรีง๊ งงงง.มันเป็ นไปไมูได้เลยลูะ........" ชายหนู ุมถาม "อืมมมมมม. บอกทางผมเถอะครับ ผมจะเสี่ยงดวงเอาเอง"เห็นแววตามูุงมั่นของหนู ุม น้อยชาวนาแล้ว เถ้าแกูก็เลยบอกทางให้. เถ้าแกูรวยที่สด ุ ในเมืองนี้ หรือเปลูาครับ"หนู ุมน้อยชาวนาถาม เถ้าแกูอึ้งไปเล็กน้อย แล้วตอบวูา"ไมูหรอก..

" "คุณ วรเทพ หรือเปลูาครับ.คนสนิ ทของทูานเศรษฐีโทรมาบอก รปภ..... คนที่อยูห ่ น้าประต่ บอกผมวูา ทูานเศรษฐีรอพบผมอยู่นูะครับ ผมก็ไมูร้่เหมือนกันวูาทูานร้่ได้อยูางไรวูาผมจะมาขอพบทูาน" "ทูานรอพบคุณ วรเทพ อยู่ ไมูได้รอพบคุณ" "ถ้าอยูางนั้น ผมขอพบทูานเศรษฐีหนู อยจะได้ไหมครับ" "ไมูได้หรอก.." คนสนิ ทยังคงยืนกรานเสียงแข็ง "มีอะไรกันเหรอ. เดีย ๋ วกูอน........ นะครับ" หนู ุมน้อยชาวนาพยายามวิงวอน "ไมูได้จริงๆ ครับ. รปภ..." ชายส่งอายุ ทูาทางภ่มิฐานเอูยขึ้น คนสนิ ททูานเศรษฐี ทูาทีเปลี่ยนไปเป็ นนอบน้อม เอูยขึ้นวูา "ผ้่ชายคนนี้ เขาพยายามจะขอเข้าพบทูานให้ได้นูะครับ ผมเห็นวูาไมูได้นัดทูานไว้ ก็เลยกำาลังจะให้กลับออกไปครับ" คนสนิ ทรีบเดินเข้ามาหาหนู ุมน้อยชาวนาเพื่อจะรีบพาออกไป "อืมมมม........." คนสนิ ทของทูานเศรษฐี มองมาทางหนู ุมน้อยชาวนาพร้อมกับถามคำาถามขึ้น.วางห่โทรศัพท์เสร็จ ก็ออกมายืนงงๆ อยู่ด้านหน้า พร้อมกับจ้องมองด่หนู ุมน้อยชาวนาสักครู่.... ผมทำาตามหน้าที่นูะครับ ถ้าไมูได้นัดไว้ ผมให้เข้าพบทูานไมูได้จริงๆ.... แล้วนี่ ใครปลูอยให้คุณเข้ามาลูะนี่ " "ก็. ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ งั้น เชิญเข้าไปได้เลยครับ... ถ้าไมูได้นัดไว้ ก็ให้พบไมูได้" คนสนิ ทยืนยันแข็งขันที่จะไมูให้เข้าพบ "ขอให้ผมได้พบทูานเศรษฐีหนู อยเถอะครับ. "เปลูาครับ." หนู ุมน้อยชาวนาตอบ "อ้าว.. วูา จะมีแขกมาหาทูานเศรษฐี ให้อนุญาตเขา เข้ามาได้.. "ใครจะไปร้่ลูะ วูาคุณเป็ นคนที่ทูานเศรษฐีรอพบอยู่ เห็นแตูงตัวมอซอแบบนี้ ." ทูานเศรษฐีเอูยขึ้น "เธอเป็ นใคร มาจากไหนลูะ พูอหนู ุม" ทูาทางทูานเศรษฐีเป็ นคนใจดีกวูาที่คิดซะอีก ชายหนู ุมรีบเลูาเรื่องทั้งหมดให้เศรษฐีฟังทันที .

.... "เธอคงกำาลังหมายถึง นอกเสียจากมีเคล็ดลับ ใชูไหมลูะ" เศรษฐีเอูยขึ้น "ใชูแล้วครับ.... "เอางี้ก็แล้วกัน เดีย ๋ วเธอตามคนสนิ ทของฉัน ไปรอฉันที่ห้องรับแขกทางโน้นกูอนนะ อีกสักครู่ คุณ วรเทพ จะมาคุยธุระกับฉัน เสร็จแล้ว ฉันจะไปคุยกับเธอ........." "5555.......... . เห็นครั้งแรก ฉันก็ร้่สึกถ่กชะตากับเธอแล้วลูะ ยิง ่ พอได้ฟังเรื่องที่เธอเลูา ฉันก็ยิ่งสนใจ" เศรษฐีหยุดคิดนิ ดหนึ่ ง "ที่เธอมาหาฉัน เธอคิดวูาจะมาทำาไมเหรอ" "ผมนอนคิดมาทั้งคืนแล้ว ไมูมีทางไหนเลย ที่ผมจะรวยขึ้นมาได้ ในระยะเวลาเพียงหนึ่ งปี นอกเสียจาก............. เธอนี่ ใจถึงจริงๆเลย แบบนี้ ฉน ั ชอบ" เศรษฐีหัวเราะออกมาดังๆ พร้อมกับเอูยชมเชยเขา "ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีโอกาสทดสอบเคล็ดลับของฉัน ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อสร้างความรำ่ารวย จนฉันได้ลว ู งร้่ความลับหลายข้อ ................................" ชายหนู ุมนิ่ งไป.. หนู ุมน้อยชาวนาร้่สึกงงเล็กน้อย ทำาไมกะอีแคูมาขอพบทูานเศรษฐี มันต้องใช้ความกล้ากันเชียวหรือ.... นี่ แสดงวูา ใครๆ ตูางก็ไมูกล้ามาขอพบทูานเศรษฐีแนู ๆ เลย ดีนะที่เราไมูได้คิดอะไรมาก อยากมาหาก็มาเลย "ขอบพระคุณทูาน ที่ให้โอกาสผมครับ" ชายหนู ุมยกมือขึ้นไหว้อยูางนอบน้อม "ไมูเป็ นไร........ ......." กลูาวจบ ทูานเศรษฐีก็หันไปหาคนสนิ ท และสั่งให้จด ั เตรียมของวูางมาต้อนรับหนู ุมน้อยชาวนาด้วย ที่ห้องรับแขก หลังจากหนู ุมน้อยชาวนานั่งรออยู่เกือบชั่วโมง ทูานเศรษฐีก็เดินเข้ามาหาเขา "เธอกล้ามากเลยนะ ที่มาขอพบฉัน" เศรษฐีเอูยขึ้น หลังจากนั่งลงที่เก้าอี้แล้ว.... มันจะต้องมีเคล็ดลับอะไรแนู ๆ ที่ทำาให้คนบางคนรวยขึ้นมาได้ และผมก็ไมูมีเวลา ที่จะค้นหามัน ผมเลยตั้งใจมาขอความกรุณาจากทูาน เพื่อแนะนำาเคล็ดลับนั้นให้ผมบ้างครับ.......

" ชายหนู ุมตั้งใจฟั งอยูางใจจดใจจูอโดยไมูได้เอูยปากอะไรออกมา "เธอร้่ไหมวูา ทำาไมคนบางคนจึงรวย และทำาไมคนอีกบางคนจึงไมูรวย" เศรษฐีถามขึ้น. เศรษฐี เอูยขึ้นด้วยความร้่สึกตื่นเต้นปนความมั่นใจ "ทูานบอกมาได้เลยครับ..." "แล้วทำาไมเธอจึงเลิกทำานากูอนที่จะเจอวิธีท่ีรวยลูะ ทำาไมจึงไมูทำานาไปแล้วก็หาหนทางไปด้วย" "เพราะผมมีเวลาไมูมากนี่ ครับ" "แสดงวูาคนอื่นๆ เขาคิดวูาเขามีเวลามากลูะสิ ."ทูานเศรษฐีไม้เท้าทองคำาเอูยขึ้นทูามกลางความเงียบ "กูอนจะเริ่มลงมือทำาอะไร เราจะต้องมาเสียเวลาเรียนร้่อะไรบางอยูางกันกูอน.... "เพราะเขาไมูร้่วูาจะไปทำาอะไรดีกวูาที่เขาทำาอยู่ครับ" ชายหนู ุมตอบอยูางไมูคูอยมั่นใจนัก "ถ่กต้อง."เศรษฐีตอบด้วยเสียงดังและมั่นคง "แตูสง ิ่ ที่เธอตอบมานั้น มันมีสาเหตุ.." เศรษฐีหยุดเว้นชูวงนิ ดหนึ่ ง กูอนจะพ่ดตูอวูา "แล้วทำาไมเธอจึงไมูทำาไรูไถนาอยู่บ้านนอกลูะ ตอนนี้ " "ก็.. ซึ่งมันเป็ นความสำาคัญตูอความสำาเร็จของเธออยูางมากเลยทีเดียว...... ผมต้องรวยที่สุดในเมืองนี้ ภายในหนึ่ งปี นี่ ครับ" ชายหนู ุมตอบ "แล้วเธอร้่หรือยังวูาจะทำาอะไรจึงจะรวยได้" เศรษฐีถามขึ้นอีก ชายหนู ุมนิ่ งไปอึดใจหนึ่ ง กูอนจะตอบมาวูา "ยังเลยครับ. ผมยินดีทำาตามทุกอยูาง" ชายหนู ุมกลูาวตอบทูานเศรษฐี ด้วยหัวใจมูุมมั่นเชูนกัน "เอาลูะ......ที่ทำาให้คนบางคนรวยได้และคนบางคนรวยไมูได้" ชายหนู ุมได้ฟังดังนั้น ถึงกับดีใจสุดขีด เพียงเพราะความคิดแคูอยากมาพ่ดคุยกับทูานเศรษฐี ไมูได้คราดหวังอะไรมากนัก แตูสิ่งที่เขาได้จากการตัดสินใจครั้งนี้ กลับนำามาซึ่งสิ่งที่ยิ่งใหญูมหาศาลกับชีวต ิ ของเขานัก "เราจะมาด่กันซิวูา......... "ตอนอยู่บ้านนอก ผมไมูร้่ครับ แตูหลังจากผมเข้าเมืองมา ผมร้่อยู่ข้อหนึ่ งคือ" ชายหนู ุมนึ กไปถึงแมูค้าขายของ เจ้าโยล่กจ้าง และหลวงพี่เปี ๊ ยกอยูใ่ นใจ. ในเวลาหนึ่ งปี เธอ กับ เคล็ดลับของฉัน จะไปได้ถึงไหนกัน"..

. แตูพวกเขาก็ยังเดินอยู่บนเส้นทางของพวกเขา รวมทั้งเดินไปด้วยความสุขใจที่ ความฝั นเป็ นจริง" ชายหนู ุมยังคงตั้งใจฟั งอยูางใจจดจูอเชูนเดิม "ความสุขที่เกิดจากความร้่จักพอของพวกเขา เป็ นความสุขที่นูาอิจฉา ถึงแม้วูาจะเหนื่ อยกาย แตูจิตใจก็สบาย แตูก็จะมีบางคนที่อยู่อยูางพอเพียงไมูเป็ น ไมูร้่จักประมาณตนเอง ชีวิตก็จะเดือดร้อน หาเงินมาได้ก็เป็ นคูาผูอนโนู นผูอนนี่ คูาดอกเบี้ยคูาอะไรตูอมิอะไร ทั้งๆที่วัตถุนิยมเหลูานั้น มันไมูใชูสง ิ่ ที่จำาเป็ นในการยังชีพเลย แตูมันจำาเป็ นสำาหรับหน้าตา." เศรษฐีมองหน้าชายหนู ุม กูอนจะพ่ดตูอวูา "ไมูวูาจะเป็ นอะไร นั่นมันก็เป็ นความฝั นของใครของมัน คนที่ไมูได้ฝันวูาจะรำ่ารวย เขาก็ไมูได้เดินบนถนนที่จะนำาพาให้เขารำ่ารวย.... แล้วก็พากันนำาเงินที่จะได้ในอนาคต เอามาใช้ในปั จจุบัน ถึงแม้จะต้องเสียดอกเบี้ยก็ยอม เขาจะมีความสุขกวูานี้ หากมีสง ิ่ เหลูานั้น ตามความเป็ นจริง ตามการประมาณตนเองวูาตอนนี้ เขาควรจะมีอะไรได้บ้างแล้ว" เศรษฐีหยุดนิ ดหนึ่ ง กูอนจะพ่ดตูอไปวูา "เธอไมูจำาเป็ นต้องเชื่อฉันก็ได้นะ เพราะนี่ มันเป็ นความคิดของฉันเอง ซึ่งมันอาจจะผิดก็ได้" "ผมอยากฟั งตูอครับ" ชายหนู ุมพยักหน้ารับทราบ "หลายๆ คนจึงอยู่อยูางไมูมีความสุข ทั้งๆที่เขาสามารถมีความสุขได้.... "สิง ่ แรกที่สุดเลยก็คือ..." ชายหนู ุมตอบแบบไมูม่ันใจนัก "งั้นเธอจงตั้งใจฟั งเรื่องที่ฉน ั กำาลังจะบอกตูอไปนี้ ให้ดีๆ.. ความฝั น" เศรษฐีพ่ดอยูางตั้งใจ "ตูางคนก็ตูางมีความฝั นของใครของมัน บางคนก็อยากมีชีวต ิ ที่พออยู่พอกินก็พอแล้ว บางคนก็อยากใช้ชีวต ิ สงบสบาย ทูามกลางสวน บางคนก็ขอให้มีงานทำา มีครอบครัวที่อบอูุน และบางคนก็อยากรำ่ารวยมหาศาล.." เศรษฐีพ่ดตูอ "เรามาด่อีกกลูุมหนึ่ งคือ กลูม ุ ที่มีความฝั นวูาอยากรวย แตูก็ไมูสามารถที่จะรวยได้." เศรษฐีจ้องเข้าไปที่ดวงตาของชาย หนู ุม....... หลายๆ คนในกลูุมนี้ เกิดจากการวางแผนผิด ..จึงคูอยๆ หาไปเรื่อยๆ ไมูเรูงรีบ" "คงเป็ นแบบนั้นมั้งครับ..

คนสมัยฉัน สูวนใหญูจะเก็บเงินที่ได้มาในวันนี้ เอาไว้ใช้ในอนาคต แตูคนสมัยนี้ กลับเอาเงินที่จะได้ในอนาคต เอามาใช้ในวันนี้ ..ร้่ก็ท้ังร้่วูา การจะรวยได้ จำาเป็ นจะต้องเอาเงินไปตูอเงิน ลำาพังเพียงแคูการใช้แรงกายแลกเงินตรามานั้น มันไมูสามารถทำาให้ร่ ำารวยได้หรอก ทุกคนเกิดมาก็มี 24 ชั่วโมงเทูากันหมด คนที่รวยได้ เขาไมูได้มีเวลามากกวูาคนอื่นเลย แตูเขาสามารถบริหารเงินและเวลาของเขาได้ดีกวูาคนอื่น" "แล้วทำาไมคนที่ไมูรวย เขาจึงไมูทำาในแบบที่จะทำาให้รวยลูะครับ" ชายหนู ุมสงสัย.. หลายๆ ชีวต ิ จึงเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย คนเหลูานี่ นูาสงสารยิงกวูาคนกลูุมแรกที่ฉน ั บอกอีก เพราะในจิตใจลึกๆ ของพวกเขานั้น มีความฝั นวูาอยากรำ่ารวย .. และที่สำาคัญ ตกงานก็ไมูได้ เพราะเอาเงินในอนาคตมาใช้ในปั จจุบันหมดแล้ว คนเหลูานี้ จง ึ กอดงานเขาไว้แนู น หมดโอกาสที่จะไปทำาอะไรได้อีก" เศรษฐีหยุดจิบนำ้า แล้วก็พ่ดตูอวูา "มันก็แปลกดีนะ..... "เขาไมูสามารถเอาชนะใจตัวเองได้ เขาไมูสามารถเอาชนะสิ่งที่มายั่วยวนเขาได้" เศรษฐีตอบ "อะไรหรือครับ คือสิง ่ ที่มายั่วยวน" ชายหนู ุมถาม "ก็พวกวัตถุนิยมนั่นแหลูะ ทำางานหาเงินมาได้ เหลือจากหักคูาใช้จูายแล้ว มันเหลือพอที่จะผูอนรถได้ เขาก็เอาไปผูอนรถ เอาไปผูอนบ้าน บางคนก็ใช้จูายแบบสุรูุยสุรูายก็มี" ชายหนู ุมทำาหน้างงนิ ดๆ "บางครั้งวางแผนผิด ไมูได้เผื่อเหตุสุดวิสย ั ไว้ เมื่อถึงคราวเหตุสุดวิสย ั ขึ้นมา ก็ต้องสร้างหนี้ สินเพิ่มขึ้นอีก เวลาที่พอมีเหลือ ก็ต้องเอาไปทำางานหาเงินมาใช้หนี้ ในที่สุดก็จะติดกับดักอยู่ตรงนั้น เงินที่หามาได้ก็หมดไปกับรายจูายที่ตนเองสร้างขึ้น เวลาที่จะใช้หาเงินเพิ่มก็หมด เงินที่ควรจะนำามาตูอเงินก็หมด และที่หมดไปเลยก็คือ โอกาสที่จะรำ่ารวย" "เพราะจะไมูทำางานก็ไมูได้ เพราะต้องมีเงิน" ชายหนู ุมกลูาวเสริม "ใชู.

.... นำาเงินออกไปใช้นอกระบบกับเรื่องพวกนั้น" เศรษฐีหยุดเพื่อมองด่วูา ชายหนู ุมตามเขาทันหรือไมู "ผมจะเชื่อทูานทุกอยูางเลยครับ ขอให้บอก ให้แนะนำาผมได้ทุกเรื่องครับ" ชายหนู ุมกลูาวกับเศรษฐีด้วยหัวใจมูุงมั่นและทูุมเท "เธอโชคดีท่ีไมูได้เรียนจบส่งๆ โชคดีท่ีเป็ นคนจน" เศรษฐีเอูยขึ้น "ทำาไมถึงโชคดีลูะครับ" ชายหนู ุมสงสัย "หลายๆ คนที่เรียนจบส่งๆ มา มักจะเป็ นนำ้าที่เต็มแก้ว หลายๆ คนที่เกิดมารวย มักจะไมูติดดิน เรื่องหน้าตาในสังคม อีกอยูางที่เป็ นอุปสรรค" เศรษฐีอธิบาย ชายหนู ุมพยักหน้า ทั้งๆที่ไมูเข้าใจความหมายสักนิ ด "เอาเป็ นวูา เธอร้่แล้ววูา มีกับดักตูางๆ บนเส้นทางมากมาย ที่จะคอยกันเธอไมูให้ประสบความสำาเร็จ ดังนั้น ให้เธอมีสติตลอดเวลา ฉันจะให้แคูคำาปรึกษาแกูเธอ อยูางเดียว นอกนั้นเธอต้องทำาด้วยตัวของเธอเอง. มันทำาให้เธอยังมีโอกาสที่จะรำ่ารวยอยู"่ เศรษฐีพ่ดสนับสนุนเขา "โอกาสก็ไมูมีเพราะเวลาหมดไปกับการใช้แรงงานแล้ว แถมเงินที่จะเอาไปตูอเงินก็ไมูมีอีก.." . แม้แตู การพนัน สาวงาม หรือ ความสุขสูวนตัว ก็เป็ นตัวทำาให้คนล้มเหลวมามากตูอมากนัก เพราะ. ไมูต้องมีเงื่อนไขของหนี้ สินมาบีบเร้า" ชายหนู ุมนึ กเปรียบเทียบกับตัวเขาเอง "ใชู..." ชายหนู ุมเอูยขึ้น "ผมยังไมูเข้าใจเรื่อง เอาเงินไปตูอเงินครับ" ชายหนู ุมเป็ นฝู ายถามขึ้นมา "เรื่องเอาเงินไปตูอเงิน เอาไว้ฉน ั จะอธิบายให้ฟังทีหลัง" เศรษฐีหันไปพ่ดกับชายหนู ุม "ที่ฉน ั เลูามาทั้งหมด มันยังมีอีกหลายเรื่อง ที่เป็ นกับดัก ทำาให้คนที่อยากรวย รวยไมูได้ ฉันจึงอยากให้เธอเข้าใจ เกี่ยวกับกับดักบนเส้นทางสูค ่ วามรำ่ารวย......คิดด่สิวูาคนเหลูานี้ จะทุกข์ใจขนาดไหน อยากจะรวย แตูก็ทำาอะไรไมูได้ เพราะติดอยู่ในกับดักเสียแล้ว" "ผมโชคดีจังที่สามารถตกงานได้.

." "โชคดีนูะครับ ยามเข้าใจผิด คิดวูาผมคือคนที่ทูานเศรษฐีรอพบอยู่" ชายหนู ุมเลูาเรื่องตางๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาให้เถ้าแกูฟัง "แล้ววันนี้ มแ ี ผนการอะไรบ้างลูะ" เถ้าแกูถามขึ้น ... นี่ เขาให้ล้ ือเข้าพบด้วยเหรอวะ... สูวนจะทำาอยูางไรนั้น เธอต้องมองหาวิธีเอาเอง... มันจะเป็ นไปได้อยูางไรครับ" "เริ่มต้นก็คงต้องทำาอะไรๆ นั่นแหลูะ แล้วเมื่อถึงเวลาหนึ่ ง ก็หยุดทำา แตูยังได้เงินอยู่..... เมื่อคืนไปนอนที่ไหนลูะ ไมูเห็นกลับมาเลย" เถ้าแกูถามขึ้น เมื่อเห็นหน้าชายหนู ุม ยืนยิ้มแป้ นอยู่ท่ีหน้าร้าน "ผมค้างคืนที่บ้านทูานเศรษฐีท่ีเถ้าแกูแนะนำาให้น่ันแหลูะครับ" ชายหนู ุมตอบ "โอ้โห... เธอเริ่มต้นจากเงินสองบาทของเธอตูอไป แตูฉน ั จะแนะนำาบางอยูางให้" "อะไรหรือครับ" ชายหนู ุมสงสัย "ในทุกวัน เธอต้องมีรายจูายประจำาวัน ไมูวูาจะเป็ นคูาอาหาร คูาข้าวของเครื่องใช้." เศรษฐีตอบคำาถาม "อีกอยูาง. โอกาสมีเสมอในท้องถนน เธอจงหาโอกาสนั้นให้เจอ." "มีเงินโดยไมูต้องทำาอะไร... ฉันให้ท่ีพก ั เธอที่น่ี เพราะเราจะต้องคุยกันบูอยๆ" เศรษฐีตบไหลูชายหนู ุมเบาๆ อยูางเอ็นด่ บทที่ 4 หยุดทำางาน..... แต่ยังคงมีรายได้อย่่ เช้าวันรูุงขึ้น หนู ุมน้อยชาวนามูุงสู่บ้านเถ้าแกู ทันที "อ้าว. เธอจงหาวิธีให้มีเงินมาจูายสิง ่ เหลูานั้น โดยที่เธอไมูต้องทำาอะไรให้ได้....เศรษฐีมองเข้าไปที่ดวงตาชายหนู ุมแล้วพ่ดตูอ "ตอนนี้ เธอมีเงินอยู่เทูาไรนะ" "สองบาทครับ" ชายหนู ุมตอบด้วยความภาคภ่มิใจ แตูเศรษฐีแอบยิ้มที่มุมปากด้วยความเอ็นด่ "อืมมมม..

.. ก็เข้าทูาดีนะ" เถ้าแกูหยุดพ่ด แล้วหันไปเขียนอะไรบางอยูางในสมุดฉีก เสร็จแล้วก็ฉีกกระดาษนั้น สูงให้ชายหนู ุม "นี่ แผนที่ไปโรงงานนำ้าตาลปึ กที่เขาสูงของให้อัว๊ เขาคั้นนำาอ้อยเพื่อทำานำ้าตาลขายนู ะ" "ขอบคุณครับ" ชายหนู ุมยกมือไหว้กูอนจะรับแผนที่แล้วกลูาวอำาลาเถ้าแกู ที่หน้าโรงงานนำาตาลเล็กๆ ตามแผนที่ท่ีเถ้าแกูให้มา ชายหนู ุมยืนลังเลอยู่ด้านนอกสักพักหนึ่ งแล้ว "จริงๆแล้ว หน่อยากดื่มนำ้าอ้อยมากกวูา แตูไมูเห็นมีใครเอามาขายเลย".." หนู ุมน้อยชาวนาตกลงด้วยความยินดี หลังจากเรียนร้่วีธีรีดนำ้าอ้อยแล้ว หนู ุมน้อยชาวนาก็ไมูรอช้า ตั้งหน้าตั้งตาทำางานอยูางเอาจริงเอาจัง เมื่อถึงเวลาพักทานอาหารเที่ยง เขาก็รีบทานรีบเสร็จ แล้วมาทำางานตูอทันที... ..."ผมจะมาถามเถ้าแกูวูา จะหานำ้าอ้อยได้ท่ีไหน เพื่อจะเอาไปขายที่หน้าโรงงาน" "จะเอานำ้าอ้อยไปขายหน้าโรงงาน. เสียงของสาวโรงงานคนที่ซ้ ือนำ้าตาลปึ กสองก้อนของเขา ดังก้องขึ้นมาในห่ "เมื่อมีคนอยากซื้อ เราก็ต้องขายได้แนู ๆ และคงมีอีกหลายคนอยากดื่มนำ้าอ้อยเหมือนสาวโรงงานคนนั้นแนู ๆ" เขาคิดในใจพร้อมกับตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงงานทันที "มีธุระอะไรหรือเปลูาพูอหนู ุม" เสียงหญิงวัยกลางคนเอูยถาม "ผมอยากจะมาขอซื้อนำ้าอ้อยเอาไปขายหนู อยครับ" ชายหนู ุมตอบ "จะเอาเยอะไหมลูะ" หญิงคนนั้นถามตูอ "ผมมีเงินติดตัวแคูสองบาทเองครับ" ชายหนู ุมตอบ "ผมเลยตั้งใจวูาจะทำางานแลกกับนำ้าอ้อยคุณป้ า ได้ไหมครับ" หญิงคนนั้นนิ่ งคิดสักครู่หนึ่ ง และตอบไปวูา "ก็ได้ เธอทำาหน้าที่รีดนำ้าอ้อยก็แล้วกัน เดีย ๋ วจะสอนให้ สูวนคูาแรง ป้ าให้วันละ 80 บาท กินข้าวกับป้ า ตกลงไหมลูะ" "ตกลงครับ..

. "สวัสสดีครับป้ า" ชายหนู ุมทักทายพร้อมยกมือไหว้อยูางนอบน้อม "เออ. เมื่อวานกูอน จำาได้วูา . เอางี้.......จนถึงเย็น ใกล้เวลาที่โรงงานจะเลิก "ป้ าครับ ผมจะเอานำ้าอ้อยไปขายหน้าโรงงานตอนโรงงานเลิกนู ะครับ ตอนนี้ ใกล้เวลาโรงงานจะเลิกแล้วครับ" หญิงวัยกลางคนมองไปที่กองอ้อยที่จะให้ชายหนู ุมรีดเอานำ้า พลัน แกก็ต้องตกใจ เมื่อกองอ้อยหมดไปแล้ว ปกติ แกต้องรีดจนถึงคำ่าเลยทีเดียว "เออ อ้อยก็หมดแล้ว งานเอ็งก็เสร็จแล้วนี่ ... ป้ าให้ผมยืมได้ไหมครับ" "เอ้า....." "ขอบคุณมากเลยครับป้ า" ชายหนู ุมยกมือขึ้นไหว้หญิงคนนั้น พร้อมกับรับเงินสามบาทที่หญิงคนนั้นยื่นให้ "ผมอยากขอยืมกระติกนำ้าแข็งของป้ าอันนั้นได้ไหมครับ" ชายหนู ุมชี้ไปที่กระติกนำ้าแข็งที่ใช้ใสูน้ ำากินในโรงงานของป้ า "เอ็งจะเอาไปทำาไมลูะ" ป้ าถามขึ้น "ผมจะเอาไว้แชูน้ ำาอ้อยในนำ้าแข็ง มันจะได้เย็นๆ เวลาขายครับ" "แล้วเอ็งจะเอามาคืนป้ าตอนไหนลูะ" "ตอนคำ่าๆ ครับ กูอนผมจะกลับบ้าน. ให้ยืมก็ให้ยืม แตูพรูุงนี้ เอ็งต้องมาชูวยป้ าทำางานอีกนะ" "ตกลงครับ" ชายหนู ุมรับคำา แล้วรีบขนนำ้าอ้อยใสูลงในกระติก เพื่อจะได้ไปให้ทันเวลาเลิกงานของโรงงาน ระหวูางทาง เขาแวะซื้อนำ้าแข็งเกร็ดด้วยเงินห้าบาท ซึ่งเป็ นเงินเกูาของเขาสองบาท กับเงินสูวนเกินที่ป้าโรงงานนำ้าตาลให้มา... หนู ุมน้อยชาวนามาถึงหน้าโรงงานพอดีกับเวลาเลิกงานพอดี เขารีบเดินตรงดิ่งไปหารถเข็นขายของ ของป้ าที่เคยชูวยเขาขายนำ้าตาลปึ ก... หวัดดีจ้า. วันนี้ เอาอะไรมาขายลูะ" "นำ้าอ้อยแชูเย็นจ้าป้ า. ป้ าขายสูงนำ้าอ้อยให้เอ็งราคาขวดละเจ็ดบาทนะ คูาแรงเอ็งแปดสิบบาท ก็ได้สิบเอ็ดขวดบวกกับเงินอีกสามบาท แตูเอ็งเอาการเอางานแบบนี้ ข้าแถมให้เอ็งเป็ นสิบห้าขวดก็แล้วกัน.....

...... เพียงอึดใจเดียว เขาก็ขายนำ้าอ้อยหมดซะแล้ว ได้เงินทั้งหมด 150 บาท ชายหนู ุมดีใจมากๆ เมื่อเช้าเขามีเงินสองบาทเอง พอตกเย็น เขามีเงินอยู่ในกระเป๋ าถึง 150 บาทแล้ว ถ้าเขาทำางานแคูรีดนำ้าอ้อยอยูางเดียว วันนี้ เขาจะทำาเงินได้เพียง 80 บาท จากคูาแรงเทูานั้น ชายหนู ุมรีบลาป้ าขายของกลับทันที หลังจากเอากระติกนำ้าแข็งไปคืนป้ าที่โรงงานนำ้าตาลแล้ว เขาก็รีบตรงไปยังคฤหาสถ์ของเศรษฐีไม้ท้าวทองคำา เขาตื่นเต้นมากๆ อยากรีบกลับไปเลูาให้ทูานเศรษฐีฟังเร็วๆ.หน้าประต่ กับคนในบ้านไปแล้ว..... เขาขายกันขวดละกี่บาทจูะ" ชายหนู ุมถาม "เอาอีกแล้วเอ็งนี่ ... แบูง 10% ของรายได้ เพื่อทำาประโยชน์แกูผ้่อ่ ืน" เศรษฐีพ่ดจบก็ด่ ืมนำ้าอ้อยสดจนหมดแก้ว.. "ป้ า.... ที่บ้านเศรษฐีไม้เท้าทองคำา............ ไมูร้่ราคาของที่จะขายอีกแล้ว เขาขายกันขวดละสิบบาท" ป้ าตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ....มีสาวโรงงานบูนอยากกิน แตูไมูมีใครเอามาขาย" ชายหนู ุมตอบ วูาแล้วเขาก็เปิ ดกระติกนำ้าแข็งและจัดเรียงนำ้าอ้อยทันที... "วันนี้ ผมได้เงินทั้งหมด 150 บาทเชียวนะครับ แตูผมแบูงซื้อนำ้าอ้อยมา 5 ขวดเพื่อให้กับคนอื่นๆ ในบ้านด้วย ความจริงผมก็อยากซื้อมามากกวูานี้ หรอกครับ แตูผมต้องเก็บเงินไว้เป็ นทุนอยู"่ "เธอทำาถ่กต้องแล้วลูะ............ "มีสิ ถ้าเธอสังเกตุดีๆ บวกกับความคิดอีกสักนิ ด เธอก็จะเจอวิธีท่ีฉน ั พ่ดถึง............. "แตูผมยังไมูร้่วูาจะทำาอยูางไร ที่จะหยุดทำางานแล้วยังคงได้เงินอยู่ อยูางที่ทูานบอกผมเมื่อคืนนี้ มันทำาได้จริงๆ เหรอครับ" ชายหนู ุมทำาสีหน้างงๆ.." เศรษฐีพ่ดพร้อมกับยิ้มอยูางอารมณ์ดี "ทูานจะไมูบอกผมให้ชัดเจนเลยหรือครับ" .... หนู ุมน้อยชาวนานำานำ้าอ้อยสดใสูแก้วเดินไปให้เศรษฐี หลังจากที่แจกจูายอีก 4 ขวดให้กับ รปภ.

000 กวูาบาท........ แล้วมันอยู่ตรงไหนลูะครับ" ชาวนาถามขึ้นด้วยความสนใจ หลังจากป้ าอธิบายทางไปโรงงานที่ใหญูกวูานั้นให้ชายหนู ุมแล้ว ชายหนู ุมก็เอูยขึ้น "ผมสั่งเขาทำาต้่แชูแบบกระจกมาอันหนึ่ ง ผมเห็นร้านขายต้่ปลาเขากำาลังทำาต้่ปลา ก็เลยลองถามเขาให้ทำาเป็ นต้่แชูให้ พรูุงนี้ เขาให้ไปเอาได้."แตูละคน จะไมูมีวิธีการที่แนู นอนถ่กต้อง ขึ้นอยู่กับคนๆ นั้น ฉันก็จะทำาอีกอยูางหนึ่ ง เธอก็จะทำาในแบบของเธอ คนอื่นก็จะทำาในแบบของเขา แตู ทุกแบบที่ทำา อยู่บนพื้นฐานเดียวกันคือ หยุดทำา แตูยง ั มีรายได้เข้ามาอยู่. ดังนั้น เธอต้องหาให้เจอด้วยตัวของเธอเอง" เย็นของวันรูุงขึ้น ที่หน้าโรงงาน หนู ุมน้อยชาวนานำานำ้าอ้อยสดมาขายมากกวูาเมื่อวาน เนื่ องจากได้คูาแรงจากการคั้นนำ้าอ้อย รวมกับเงินที่ขายได้เมื่อวาน ทำาให้เขามีน้ ำาอ้อยมาขายถึง 35 ขวด ใช้เวลาไมูนาน เขาก็ขายหมด แสดงวูา ถ้ามีมากกวูานี้ เขาก็ขายหมดเชูนกัน ความต้องการซื้อยังมีมากกวูาสินค้าที่เขานำามาขาย.... แล้วเอ็งไมูขายแล้วเหรอ เห็นขายดีออก" ป้ าขายของสงสัย "ผมก็จะไปขายอีกโรงงานไงป้ า" หนู ุมน้อยชาวนาตอบพร้อมกับรอยยิ้ม . ผมสูงของให้ป้าขวดละ 8 บาท" "อ้าว... เขาทำาแบบนี้ อยู่ 7 วัน ทำาให้เขามีเงินสดหมุนเวียนถึง 5." ชายหนู ุมหยุดนิ ดหนึ่ ง กูอนพ่ดตูอวูา "ถ้าผมเอาต้่แชูกระจกนี้ มาลงและฝากป้ าขายให้น่ี จะได้ไหมครับ... และเย็นวันที่ 7 นี้ เอง "มีโรงงานที่ใหญูกวูานี้ อีกนะ เอ็งร้่หรือเปลูา" ป้ าขายของถามหนู ุมน้อยชาวนา "ไมูร้่จ้าป้ า..

.. คนที่เกูงแล้วพยายามทำาทุกอยูางเอง แตูเขาไมูร้่หรอกวูา มีคนเกูงกวูาเขา ทำาให้ธุรกิจของเขาเสียโอกาสที่จะเติบโตอยูางก้าวกระโดด" เศรษฐียิ้มให้ชายหนู ุม และพ่ดตูอวูา "คราวนี้ เธอก็เข้าใจแล้วสิวูา หยุดทำางานแล้ว แตูยง ั มีรายได้อยู่ มันทำาได้อยูางไร เป้ าหมายแรกที่ฉน ั ให้เธอทำา ก็คือ . แตูมันก็เป็ นข้อดีกับเธอ เพราะคนที่คิดวูาตนเองเรียนน้อย ไมูมีความร้่ จะขนขวายหาความร้่เพิ่มเติมตลอดเวลา. และที่สำาคัญ.." เศรษฐี หยุดพ่ดพร้อมกับมองหน้าชายหนู ุม "ฉันเห็นมาเยอะ... ขายดีแบบนี้ แคูต้ง ั เฉยๆ ข้าก็ได้กำาไรวันละหลายร้อยแล้ว" ป้ าขายของยิ้มรูาออกมา หนึ่ งเดือนผูานไป หนู ุมน้อยชาวนา กลายมาเป็ นคนขายสูงนำ้าอ้อยสด ลงต้แ ่ ชูฝากขายกับแมูค้าในที่ตูางๆ เป็ นจำานวนมาก ป้ าโรงงานนำ้าอ้อยสดเอง ก็ปลูอยเครดิตให้เขาด้วย เนื่ องจากเห็นในความขยันและซื่อสัตย์ของเขา ทำาให้เขาสามารถขยายสาขาได้เป็ นอยูางมาก สูวนตัวเขาเอง ก็ไมูได้ทำางานที่โรงงานนำ้าอ้อยนานแล้ว ทีแรกก็ออกมาเพื่อวิ่งสูงสินค้าตามจุดตูางๆ แตูตอนนี้ เขามีคนงานวิง ่ สูงสินค้าแทนแล้ว พร้อมกับรถมอเตอร์ไซด์พวกอีก 1 คันเพื่อให้คนงานใช้สูงของ และพนักงานบัญชี พนักงานคุมสตูอกสินค้า "ไมูนูาเชื่อวูา เพียงเดือนเดียว เธอจะสามารถวางระบบการบริหารจัดการ จนวางมือปลูอยให้ระบบมันเดินไปได้เอง" เศรษฐีไม้เท้าทองคำาพ่ดกับชายหนู ุม "ก็เพราะได้ทูานชูวยแนะนำาระบบบริหารจัดการให้นูะสิครับ ลำาพังผมเอง ไมูมีปัญญาจะคิดได้หรอกครับ" ชายหนู ุมพ่ดอยูางถูอมตนเอง "เธอเป็ นคนเกูงและฉลาดนะ เพียงแตูเธอขาดโอกาสที่จะได้เรียนส่งๆ เทูานั้นเอง .... เธอให้คนที่เขาเกูงกวูาเธอ มาทำางานให้เธอ."ทำาไมจะไมูได้ลูะวะ.....

..ให้มค ี ูาใช้จูายรายวัน โดยไมูต้องทำาอะไร แตูเธอไปได้ไกลกวูานั้นอีก มีกระแสเงินสดเพิ่มมากขึ้นกวูารายจูายประจำาวัน หลายเทูาตัวนัก. เถ้าแกูเฮงหันมาถามชายหนู ุม "ผมยังไมูร้่เลยครับเถ้าแกู... แตูผมวูา.." "ลำาดับตูอไปของเธอก็คือ ขยายตัวสินค้าเพิ่ม และคิดวูาจะเอากระแสเงินสดที่ได้มา ไปทำาอะไรตูอ" ที่โตูะนำ้าชาร้านขายสูงของเถ้าแกูเฮง หนู ุมน้อยชาวนา เอูะ ไมูใชูแล้วสิ ตอนนี้ เขาเป็ นเจ้าของกิจการไปแล้ว งั้นเราต้องเรียกเขาใหมูแล้วสิครับเนี่ ย เอ... แตูทูานเศรษฐีบอกวูา โอกาสมันมีมากมายในท้องถนน ใครตาแหลมคมก็จะมองเห็น" ชายหนู ุมตอบ "โอกาสมันมีเยอะแยะก็จริง แตูล้ ือมีเวลาเหลืออีก 11 เดือนเอง ต้องเป็ นโอกาสใหญูๆ เทูานั้น จึงจะบรรลุเป้ าหมายได้" เถ้าแกูเฮงเองก็ไมูร้่วูาจะชูวยชายหนู ุมอยูางไรได้ "พ่ดถึงเรื่องโอกาสแล้ว ผมสูงล่กน้องคนหนึ่ งไปด่ตลาดรองเท้าที่เมืองค่ขาด ตั้งใจวูาจะเข้าไปตีตลาดที่เมืองนี้ แตูลก ่ น้องกลับมารายงานวูา ทำาตลาดไมูได้หรอก" เฮียงเม้ง เจ้าของโรงงานรองเท้าเอูยขึ้นบ้าง .. ได้ยินใครๆ หลายคนเรียกเขาแบบนี้ เหมือนกัน... แล้วจะเรียกเขาวูาอะไรดีนะ เฮียนำ้าอ้อยสด. เรียกเขาวูา ชายหนู ุม ดีกวูา หุหุ วันนี้ นอกจากชายหนู ุม เถ้าแกูเฮงแล้ว ยังมีแขกอีกทูาน ซึ่งเป็ นเพื่อนของเถ้าแกูเฮงนั่นเอง นานๆ เพื่อนคนนี้ จะแวะมาเยี่ยมเยียนสักที สูวนชายหนู ุมนั้น มักจะมาหาเถ้าแกูเฮงบูอยๆ "ธุรกิจนำ้าอ้อยสด ลื้อก็ไมูต้องเข้าไปด่แลเต็มตัวแล้ว ลื้อจะทำาอะไรอีกลูะ"......

. แต่อย่าขายรองเท้าให้เขา" "การจะเป็ นคนที่แตกตูางจากคนทั่วไป ...... แล้วเอูยขึ้นมาวูา "ผมสนใจจริงๆนะเฮีย ผมคิดวูา ถึงมันจะยาก.่ ... แตูมันเป็ นไปได้ ครับ" ทุกคนนิ่ งไปพักหนึ่ ง เฮียเม้งเอูยขึ้นวูา "ได้สิ ถ้าคุณอยากทำาจริงๆ แตูผมแนะนำาวูา ให้คิดให้ถ่ถ ี ้วนอีกทีดีไหม ในความคิดของผมนะ ยังอีกหลายปี กวูาจะเข้าไปทำาตลาดที่น่ันได้ ตอนนี้ ยังไมูถง ึ เวลาหรอก ทำาไมคุณไมูทำาอะไรที่มันงูายกวูานี้ ลูะ" "ถ้าอยูางนั้น.." ชายหนู ุมเอูยขึ้น "ให้ผมไปทำาตลาดที่เมืองค่ขาดให้เฮีย เอาไหมครับ" ชายหนู ุมพ่ดตูอ "มันคงยากนะ เพราะทัศนคติคนที่น่ัน เขาไมูใสูรองเท้ากัน" เฮียเม้งแย้งขึ้น "เฮียคิดวูามันเป็ นไปไมูได้เหรอครับ" ชายหนู ุมถาม "ถึงมันจะเป็ นไปได้. บทที่ 5 "เอารองเท้าไปขาย. แตูมันยาก" เฮียเม้งตอบ ชายหนู ุมนิ่ งคิดสักครู.... พรูง ุ นี้ ผมโทรบอกเฮียอีกทีนะครับ ผมจะกลับไปคิดคืนนี้ กูอนครับ" ชายหนู ุมบอกกับเฮียเม้งไป แตูในใจนั้น ตัดสินใจแล้ววูาเอาแนู .."ทำาไมลูะเฮียเม้ง" เถ้าแกูเฮงสงสัย "ก็คนเมืองค่ขาด เขาไมูนิยมใสูรองเท้ากัน ไปไหนมาไหน เขาก็เดินเท้าเปลูากันทั้งนั้น ผมเลยหันไปทำาตลาดที่เมืองปะคำาแทน ขายดีมากเลย" เฮียเม้งตอบ ชายหนู ุมได้ยินดังนั้นก็เกิดปี ๊ งขึ้นมาทันที "เฮียเม้งครับ.

. ....... แตูมันก็ยาก ความมูุงมั่น ทูุมเทของสองคนนี้ กต ็ ูางกันแล้ว" เศรษฐีพ่ดตูอ "เหมือนกับคนที่บอกตัวเองวูา อยากรวย กับคนที่บอกกับตัวเองวูา ต้องรวย เราสามารถทำานายอนาคต คนทั้งสองได้เลย" เศรษฐียิ้มนิ ดหนึ่ งที่มุมปาก "เมื่อเธอตัดสินใจแล้ววูาจะทำา ฉันก็อยากจะให้ข้อคิดเธอไปข้อหนึ่ ง เธอเอารองเท้าไปขายก็จริง แตูจงอยูาขายรองเท้าให้เขา" ... สามวันผูานไป ที่เมืองค่ขาด ไมูเชื่อก็ต้องเชื่อ.. แตูมันก็เป็ นไปได้ สูวนคนที่พ่ดวูา ถึงมันจะเป็ นไปได้..... เราก็จะเป็ นเหมือนพวกเขา" เศรษฐีพ่ดขึ้น หลังจากชายหนู ุมกลับมาปรึกษาเขา "คนทั่วๆไป มักจะทำาอะไรๆ ที่มันไมูยูุงยากซับซ้อน เพราะมันงูายกวูากันเยอะเลย เขาไมูคูอยอยากจะเสี่ยงกับเรื่องอะไร ปลูอยให้ชีวต ิ มันดำาเนิ นไปเรื่อยๆ ของมัน แตูไมูใชูความผิดของเขาหรอก เพราะเขาก็มีความสุขในแบบของเขา" เศรษฐีมองเข้าไปที่ดวงตาชายหนู ุม "เมื่อเธอต้องการที่จะแตกตูางจากพวกเขา เธอจึงพ่ดวูา ถึงมันจะยาก...... "เธอเอารองเท้าไปขายก็จริง แตูจงอยูาขายรองเท้าให้เขา" คำาพ่ดของทูานเศรษฐีดังก้องอยูใ่ นห่ของเขา เอารองเท้ามาวางขาย มันขายไมูได้จริงๆ แล้วจะขายอะไรเพื่อให้เขาซื้อรองเท้าลูะ.................... ชายหนู ุมขายรองเท้าได้ไมูถึง 30 คู่ สถานที่ ๆ เขานำารองเท้าไปวางขายก็เป็ นตลาดชุมชน มีคนหนาแนูนมากมายจับจูายซื้อของ ที่น่ี ถึงจะเป็ นตัวเมือง แตูผ้่คนก็ใช้ชว ี ิตแบบพอเพียง ไมูยึดติดวัตถุนิยม อยู่กันอยูาสมถะ อยู่กันอยูาเท้าติดดิน.เราจำาเป็ นจะต้องคิดไมูเหมือนพวกเขา ถ้าเราคิดเหมือนเขา............

วันที่ 4 ของการอยู่ท่ีเมืองค่ขาด
วันนี้ ชายหนู ุมมาขายของแตูเช้า
แตูมีสิ่งหนึ่ งที่เปลี่ยนไป...
เขาและล่กน้อง ชูวยกันจัดบอร์ด
ให้ความร้่เรื่องโรคที่เกิดจากการไมูใสูรองเท้า
วันนี้ เขาคิดวูาจะขายความกลัว...
กลัวที่จะเป็ นโรคตูางๆ เหลูานั้น...
วันที่ 4 และ 5 ถึงแม้จะขายความกลัว
แตูเขาก็ขายรองเท้าได้ไมูถึง 10 คู่
มันเกิดอะไรขึ้น ชาวเมืองสูวนใหญู ยังร้่สึกเฉยๆ
ไมูได้สนใจเรื่องโรคตูางๆ ที่เขานำาเอามาประกอบการขายเลย
และมีหลายๆเสียงพ่ดวูา
"ชาวเมืองทั้งหลายก็อยู่สุขสบายมาหลายร้อยปี
ไมูเห็นต้องใสูรองเท้าเลย หลายๆคนก็อยู่กันจนแกูจนเฒูา"
เฮ้อ..... แล้วจะทำาอยูางไรลูะเนี่ ย
จึงจะเปลี่ยนทัศนคติของชาวเมือง
ให้มาใสูรองเท้าได้นะ...
สูวนตัวของเขาเองเชื่อมั่นอยูางเต็มที่เลยวูา
หากชาวเมืองนี้ ได้ใสูรองเทูา
รับรองวูา ทุกคนจะต้องใสูรองเท้าไปจนตลอดชีวติเลยลูะ
เพราะเมื่อกูอนเขาเองก็ไมูใสูรองเท้า
สมัยที่อยู่บ้านนอก จนเริ่มเป็ นหนู ุม ปี นั่นแหลูะ
เขาจึงมีโอกาสได้รองเท้าคู่แรกในชีวต

และตัวเขาเองก็พบวูา
รองเท้าเป็ นสิ่งที่จำาเป็ นอยูางหนึ่ งของชีวต
ิ นอกจากเสื้อผ้าอาภร...

ขณะที่เขากำาลังเครียดอยู่น่ันเอง
ก็มีลง
ุ ชาวเมืองคนหนึ่ ง มาซื้อรองเท้าของเขา
แกเลือกเบอร์ตูางๆ ของรองเท้ามาได้ 4 คู่
"ลุงเอา สี่คน
ู่ ะ" ลุงชาวเมืองค่ขาดเอูยขึ้น
ชายหนู ุมอดสงสัยไมูได้ เพราะทำาไมลุงแกจึงซื้อไปเยอะขนาดนั้น
ทั้งๆ ที่รองเท้าคู่เกูาของแกก็ยังไมูสก
ึ หรอเสียหายเลย
"รองเท้าลุงก็ยง
ั ดีอยู่เลย ทำาไมลุงซื้อใหมูอีกลูะครับ"
ชายหนู ุมถามด้วยความสงสัย
"ก็... ซื้อไปให้ล่กหลานด้วย อีกคูก
่ ็จะเก็บเอาไว้
เผื่อคู่น้ี สึกแล้วจะได้มีรองเท้าใสู"

ลุงชาวเมืองตอบพร้อมกับยื่นเงินคูารองเท้าให้
"คนเมืองนี้ เขาไมูใสูรองเท้ากัน
ลุงกลัวจะไมูมีใครเอามาขายอีก เลยซื้อเก็บไว้"
ลุงชาวเมืองยังพ่ดตูอ
"คูแ
่ รกนี่ ... ลุงไมูได้ซ้ ือหรอก
คราวกูอนโน้น คนขายรองเท้าเขาเลูนเกมส์ทายปั ญหา
ใครตอบถ่กก็ได้รองเท้าเป็ นรางวัล
ลุงโชคดีตอบถ่ก"
"พอใสูรองเท้าแล้ว จึงเห็นคุณคูาของมัน
แล้วก็กลัวจะไมูมีใครเอามาขายอีก"
ลุงชาวเมืองรับเงินทอน แล้วก็เดินจากไป...
คำาพ่ดของลุงชาวเมือง
ทำาให้เขาเชื่อมั่นมากขึ้นไปอีกวูา
หากใครได้ใสูรองเท้า รับรอง ชีวต
ิ นี้ เขาจะขาดรองเท้าไปไมูได้...
แตูจะทำาอยูางไรดีลูะ จึงจะให้เขาได้ใสูรองเท้า
ครั้นจะแจกฟรี ก็ไมูไหวแนู ๆ เพราะไมูใชูการทำาการค้า
และจะแจกฟรีได้สก
ั กี่คน
คนในเมืองนี้ ก็รูวมๆ 2 แสนคน ใชูนอ
้ ยซะเมื่อไร
แตูหากทำาตลาดได้ ยอดขายก็ไมูนอ
้ ยเหมือนกัน

คำ่าคืนของวันที่ 5 ที่เมืองค่ขาด
หลังจากชายหนู ุมเสร็จภาระกิจประจำาวันแล้ว
เขาก็ออกมานั่งใต้ต้นไม้ใหญูต้นหนึ่ ง ข้างๆที่พัก
เขากำาลังตัดสินใจวูาจะยอมแพ้ แล้วขนรองเท้ากลับ
หรือจะส้่ตูอดีนะ เพราะเขามีเวลาไมูมาก
ไมูมีเวลามากพอ ที่จะคูอยๆ ทำาให้คนใสูรองเท้ากัน ทีละนิ ด
คนที่มาซื้อรองเท้าของเขาเกือบทั้งหมด
คือคนที่มีรองเท้าอยู่แล้ว
แตูลก
่ ค้ารายใหมู แทบจะไมูมีเลย
การที่เขาเพูงจิตอยู่ท่ีความคิดนั้นเอง
ทำาให้จต
ิ ของเขาเป็ นสมาธิ จนจิตสงบ
เมื่อจิตสงบ ปั ญญาก็เกิด
............................
เขาร้องไชโย ในใจ
เขาร้่แล้ววูาจะทำาอยูางไร

นี่ เองนู ะหรือ ที่ทูานเศรษฐีบอกวูา
"เธอเอารองเท้าไปขายก็จริง แตูจงอยูาขายรองเท้าให้เขา"
วิเศษจริงๆ เลย วิธีน้ี
ได้ผลอยูางแนู นอน
และตูอไป เราก็จะยึดครองตลาดสิ้นค้ารองเท้าที่เมืองนี้ ได้
ชายหนู ุมตื่นเต้นดีใจจนมือไม้ส่ัน
กับความคิดที่แสนจะวิเศษของเขา
พรูุงนี้ เช้า เขาจะเริ่มปฏิบัติการ ทันที...

เช้าวันรูุงขึ้น...
ชายหนู ุมจัดการหาห้องเชูาได้แหูงหนึ่ ง เพื่อเป็ นโกดังเก็บรองเท้า
และเขาสั่งให้ล่กน้องขนรองเท้าลงจากรถเข้าโกดังให้หมด
เสร็จแล้วให้นำารถกับรองเท้าสูวนหนึ่ งไปเจอเขาที่ตลาด
จากนั้นชายหนู ุมก็ตรงดิ่งสูต
่ ลาดกลางทันที
เขาเดินทักทายพูอค้าแมูค้าเกือบทุกเจ้าในตลาด
เมื่อกลับมาถึงที่แผงขายรองเท้าของเขา
เขาติดป้ ายตัวใหญูบะเรูอเทิ่มวูา....
"รับซื้อสินค้าการเกษตรทุกชนิ ด"
ที่เมืองนี้ ชาวเมืองสูวนใหญูจะทำาการเกษตรเป็ นหลัก
ดังนั้นสินค้าการเกษตรที่เขานำามาขายจึงมีราคาไมูแพง
ข้อม่ลที่ได้ก็มาจากการที่เขาเดินทักทายพูอค้าแมูค้านั่งเอง
ใช้เวลารออยู่ไมูนาน
ที่หน้าร้านของเขาก็มีผ้่คนมากมายมายืนออกันแนูนเลยทีเดียว
เปลูาหรอก... ไมูใชูเขามาซื้อรองเท้ากัน
แตูเขาพากันนำาสินค้าการเกษตรมาขายให้ชายหนู ุม
ชายหนู ุมเองก็รับซื้อสินค้าในราคาตลาดที่เขาเดินสำารวจมาแล้ว
นอกจากเงินที่ชาวเมืองได้กลับไป
ยังได้รองเท้ากลับไปอีกด้วย
บางคนก็ได้รองเท้าคู่หรือสองคู่
บางคนก็ได้มากกวูานั้น ตามปริมาณสินค้าที่นำามาขาย
ไมูนูาเชื่อวูา การขายรองเท้าโดยวิธีรับซื้อสินค้าจะได้ผล
ใช้เวลาไมูนาน สินค้าเกษตรก็เต็มรถ
สูวนรองเท้าของเขาก็หมดไปเกินกวูาครึ่งหนึ่ งที่เขานำามา
เมื่อปิ ดการรับซื้อสินค้าเกษตรเรียบร้อยแล้ว
ชายหนู ุมก็ส่ง
ั ให้ลก
่ น้องคนหนึ่ งอยู่เฝ้ าโกดังรองเท้า

........ แตูสง ิ่ ที่เธอทำา ก็เข้าทูาดีเหมือนกันนะ ขายโอกาส. ความหมายของฉันไมูได้โลดโผนขนาดนี้ " เศรษฐีพ่ดไปอมยิ้มไป "อยูาขายผักบุ้งไฟแดง แตูจงขายไฟที่มันลุกพรึบ ๊ เวลาเทผักบุ้งใสูกระทะ และขายผักบุ้งที่ลอยขึ้นไปบนฟ้ า แล้วตกลงมาสู่จานที่มีคนรอรับอยู่..... ชายหนู ุมวิ่งรถไปมาระหวูางสองเมืองอยู่หนึ่ งอาทิตย์ เขาก็ตัดสินใจหยุดแถมรองเท้า จากนั้นก็จัดการตกแตูงโกดังรองเท้าให้เป็ นร้านรองเท้า เพื่อรองรับล่กค้าที่ต้ังใจที่จะมาซื้อรองเท้า จากการที่ได้รองเท้าเป็ นของแถมกลับบ้านของชาวเมือง ........" เศรษฐีหยุดนิ ดหนึ่ งเพื่อให้ชายหนู ุมจินตนาการณ์ตาม "ฉันหมายถึงประมาณนี้ ........ ให้ชาวเมืองนั้นได้ใสูรองเท้า" .......... "ฉันไมูคิดวูาเธอจะทำาแบบนี้ เลยนะเนี่ ย...........สูวนเขาเองกับล่กน้องอีกคนรีบตีรถกลับ เมื่อกลับมาถึงเมือง ชายหนู ุมก็ตรงเข้าสู่ตลาดทันที เขาเดินเช็กราคาสินค้าเกษตรอยู่สักพัก เมื่อได้ร้่ราคาจนเป็ นที่พอใจแล้ว เขาก็หาที่เหมาะๆ นำาสินค้าเกษตรที่เขาซื้อมาจากเมืองค่ขาด ขายสูงให้กับพูอค้าแมูค้าที่ตลาดแหูงนี้ ขูาวการขายสูงของเขากระจายไปจนทั่วตลาด และไมูนานนัก สินค้าของเขาก็ขายหมดเกลี้ยง หลังจากคำานวณกำาไร-ขาดทุนแล้ว ก็เป็ นตามที่เขาวางแผนไว้ต้ง ั แตูแรก กำาไรที่ได้จากการขายสูง หักราคารองเท้า ยังทำาให้เขามีกำาไรเหลืออีกพอสมควร แตูสง ิ่ ที่เขาจะได้ในอนาคตคือ ตลาดรองเท้าที่เมืองค่ขาดอยูางแนู นอน ที่คฤหาสถ์ของเศรษฐีไม้เท้าทองคำา ชายหนู ุมเลูาเรื่องตูางๆให้เศรษฐีฟัง เศรษฐีถึงกับหัวเราะออกมาดังๆ..............

.... ชาวเมืองคนใดที่ไมูใสูรองเท้า กลายเป็ นบุคคลที่แปลกและแตกตูางไปจากคนของชุมชน เมื่อต้องวิ่งรอกรถไปมาระหวูางสองเมือง ทำาให้ชายหนู ุมกลายเป็ นคนกลางของสินค้าของสองเมืองนี้ สินค้าหลากหลายชนิ ดเริ่มเพิ่มจำานวนขึ้นเรื่อยๆ จากร้านขายรองเท้าเพียงอยูางเดียว ได้พัฒนากลายมาเป็ นร้านสรรพสินค้าของเมืองค่ขาดไปเสียแล้ว สินค้าฟู ุมเฟื อยมากมายเริ่มเข้ามาสู่ตลาดของเมืองแหูงนี้ พร้อมกับพัฒนาการด้านวัตถุนิยมที่เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆของชาวเมือง ..ที่นำาสินค้าเกษตรมาขาย นอกจากได้ใสูรองเท้าเองแล้ว ยังได้เผื่อแผูให้กับล่กหลาน ญาติสนิ ท มิตรสหาย การได้ใสูรองเท้าของชาวเมืองเริ่มกระจายออกไป เป็ นอยูางที่ชายหนู ุมคิดเอาไว้ คูานิ ยมการใสูรองเท้าเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ คนที่ใสูแล้วก็จะบอกตูอถึงข้อดีแบบปากตูอปาก คนที่ยังไมูมีโอกาสได้ใสู ก็ร้่สึกเหมือนตนเองตกยุค ความร้่สึกทางด้านวัตถุนิยมเริ่มกูอกำาเนิ ดขึ้น ถึงแม้จะเล็กน้อย แตูก็มีผลทางด้านจิตใจอยู่ไมูนอ ้ ยทีเดียว ทำาอยูางไรได้ เพราะนี่ คือธรรมชาติของมนุษย์ ผ้่ซึ่งยังหนาไปด้วยกิเลส ไมูมีผ้่ใดฝื นธรรมชาติไปได้เลย ใครที่ลว ู งร้่ความลับของธรรมชาติตูางหาก ที่จะสามารถสร้างประโยชน์จากมันได้ แม้แตูเครื่องบินที่บินอยู่บนฟ้ า ก็ไมูได้ฝืนกฎของธรรมชาติ ใครจะไปคิดลูะวูา ก้อนเหล็กหนักๆ จะลอยไปมาอยู่บนฟากฟ้ าได้. ก็เพราะมีผ้่ลูวงร้่ธรรมชาติของแรงต้านของอากาศ และพัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ โธมัส เอดิสัน ก็ได้ลูวงร้่ธรรมชาติของกระแสไฟฟ้ า ตัวนำาไฟฟ้ า จนพัฒนาขึ้นมาเป็ นหลอดไฟให้แสงสวูาง ธรรมชาติ จึงเป็ นสิ่งที่ควรเรียนร้่และทำาความเข้าใจ และพัฒนาความร้่ความเข้าใจ เพื่อนำาไปประยุกค์ใช้งาน แม้แตูการบริหารงานมนุษย์ด้วยกันเอง ยังต้องร้่ถง ึ ธรรมชาติของมนุษย์แตูละคน ซึ่งไมูมีใครจะเป็ นได้เหมือนใคร ใครลูวงร้่ธรรมชาติของมนุษย์ ก็จะบริหารงานมนุษย์ได้อยูางมีประสิทธิภาพ ร้านรองเท้าของชายหนู ุมจึงเริ่มมีล่กค้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด...

..........." ความคิดหนึ่ งแลูนปรีด ๊ ขึ้นมาในสมองของเขา ชายหนู ุมเคยอูานหนังสือเกี่ยวกับการให้คนที่เกูงกวูาเรา ทำางานให้เรา หรือเป็ นที่ปรึกษาให้เรา ชายหนู ุมรีบลงมือทันที ........ชานหนู ุมมองไปยังอนาคตของธุรกิจของเขาที่เมืองค่ขาดนี้ สิง ่ ที่เขาเห็นก็คือ จากการรับซื้อผลิตผลทางการเกษตรเพื่อระบายรองเท้า ได้พัฒนากลายมาเป็ น... แตูเขามีเวลาไมูมากพอที่จะรอคอยวันนั้น เพราะมันต้องใช้เวลาพัฒนาการ เกินกวูาเวลา 1 ปี ที่เขามีอยู่ นี่ กล ็ ูวงเข้าสู่เดือนที่ 2 แล้ว เขาต้องทำาอะไรสักอยูาง เพื่อแก้ปัญหานี้ ให้ได้.....ศ่นย์สงเสริมการเกษตรครบวงจรทั้งพืชและสัตว์ เรื่องพืช ก็ขายตั้งแตูเมล็ดพันธ์ุพืช ป๋ ย ุ ยาฆูาแมลง ยาปราบศัตร่พืช ไปจนถึงการรับซื้อผลผลิตกลับคืนมา เรื่องสัตว์ ก็ขายตั้งแตูพน ั ธ์ุสัตว์ อาหารสัตว์ ยา วัคซีน และการรับซื้อผลผลิตกลับคืน นั่นคือพัฒนาการที่เป็ นไปของร้านรองเท้า กับร้านรับซื้อผลิตผลทางการเกษตรเล็กๆในตอนต้น ซึ่งใช้เวลาพัฒนาเป็ นแรมปี เหมือนกัน ..ศ่นย์จำาหนู ายอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ในการเกษตร . หลังจากวิ่งรถขนสินค้าระหวูางสองเมือง รวมทั้งเริ่มมีสินค้าแตกไลน์เพิ่มขึ้น ชายหนู ุมก็พอจะมองอนาคตของพัฒนาการ และการเติบโตของธุรกิจทั้งสองสายงาน คือการเติบโตของร้านรองเท้าไปสู่ร้านสรรพสินค้า และการเติบโตของร้านรับซื้อสินค้าเกษตรไปสู่ศ่นย์เกษตรครบวงจร.............. "ค่ขาดพืชผล" ......... หลังจากสอนงานให้ลก ่ น้องที่ไว้ใจได้เป็ นงานแล้ว ชายหนู ุมก็ปลูอยให้ลก ่ น้องวิง ่ รอกระหวูางสองเมืองแทนเขา สูวนเขาเองก็กลับมาตั้งหลักที่คฤหาสถ์ของเศรษฐี "ที่ปรึกษา..............ศ่นย์รับซื้อผลิตผลทางการเกษตรที่ใหญูโต ..

.....ทีมทีป ่ รึกษาและบริหารธุรกิจ."ทูานเศรษฐีครับ.. ชายหนู ุมร้่จักตัวของเขาเองดีวูา เขามีความคิดที่ดี เขามองเห็นโอกาสตูางๆ มากมาย แตูการที่จะลงมือปั้ นความคิดของเขาให้เป็ นจริงขึ้นมานั้น เขาต้องใช้เวลาในการเรียนร้่ปัญหาและอุปสรรคตูางๆ เพื่อทำาให้งานสำาเร็จได้สมดังปรารถนา แนูนอน หากเขาไมูมีเงื่อนไขของเวลา ในการสร้างตัวเองให้รวยที่สุดในเมือง ภายใน 1 ปี เขายูอมมีเวลาเรียนร้่งานและพัฒนามันขึ้นมาได้ เขายังเข้าใจดีอีกวูา การทำาการค้า เราต้องทำาเองให้มาก พึง ่ พาจม่กคนอื่นหายใจให้นอ ้ ยที่สุด แตูสถานการของเขาตอนนี้ ทำาอยูางนั้นไมูได้ เพราะการค้าแตูละอยูาง กินเวลาจนกวูาจะประสบความสำาเร็จไมูใชูนอ ้ ยเลย แตูหากเขามีทีมงานที่ดี มีประสบการณ์ งานของเขาก็จะประสบความสำาเร็จได้เร็วขึ้น และสามารถทำาการค้าได้หลายอยูางมากขึ้น กรอปกับกิจการของเขา สามารถมีเงินเหลือมาพัฒนาเรื่องนี้ ได้ ชายหนู ุมจึงให้เวลากับการคัดเลือกคนเข้ามาชูวยงาน เพื่อจะตั้งเป็ นทีมบริหารงาน โดยทีมนี้ จะรับการถูายทอดความคิดจากเขาโดยตรง จากนั้นก็จะไปชูวยกันวางแผนงานและบริหารจัดการให้งานสำาเร็จตามเป้ าหมาย ตัวของเขาเองก็จะมีเวลามองหาโอกาสใหมูๆ มากยิ่งขึ้น . ฉันจะแนะนำาให้เธอ" บทที่ 6 ..." เศรษฐีถามทั้งๆ ที่อูานเกมส์ชายหนู ุมออก "ผมมองเห็นการเติบโตของธุรกิจของผมในอนาคต แตูผมเองไมูมีความสามารถเพียงพอที่จะบริหารจัดการมัน ให้เติบโตไปตามนั้นได้ครับ" "แล้วเธอมีแผนการอยูางไรลูะ" เศรษฐีถามอีก "ผมจะตั้งทีมที่ปรึกษาเพื่อวางแผนบริหารงานเหลูานั้น รวมทั้งงานอื่นๆ ที่จะเกิดขึ้นอีกครับ" ชายหนู ุมตอบ เศรษฐีน่ิ งคิดอยูส ่ ักครู่ จึงเอูยขึ้นวูา "ได้สิ.." ชายหนู ุมเอูยขึ้น "ผมอยากให้ทูานชูวยแนะนำาผ้่บริหารเกูงๆ สักคนให้ผมหนู อยครับ" ชายหนุมกลูาวตูอ "เธอจะเอาไปทำาไมรึ?..

. ทีมบริหารงานของชายหนู ุมก็เป็ นร่ปเป็ นรูางพร้อมที่จะลุยงานแล้ว หลังจากให้แนวคิดและนโยบายงานเรียบร้อยแล้ว ชายหนู ุมก็ปลูอยให้ทีมที่ปรึกษาบริหารจัดการงานตูอได้เลย ทั้ง 3 ธุรกิจของเขาคือ 1.000 บาท ขากลับก็ขนสินค้าอื่นๆ จากเมืองนั้น กลับมาที่เมืองนี้ ได้กำาไร 20.000 บาทตูอเมืองตูอเที่ยวตูอวัน อืมมมมม.ร้านสรรพสินค้าที่เมืองค่ขาด เพิ่มสินค้าให้มากขึ้นเรื่อยๆ 3.โรงงานผลิตนำ้าอ้อยสด ให้เพิ่มการผลิตนำ้าผลไม้ชนิ ดอื่นๆ พร้อมพัฒนาบรรจุภรรณ์ 2..กิจการรับซื้อสินค้าทางการเกษตร พัฒนาทั้งการซื้อการขาย ให้ครบวงจร หลังจากเบาใจในเรื่องการบริหารจัดการแล้ว ชายหนู ุมก็มีโอกาสได้ใช้สมองในการคิดหาโอ กาสใหมูๆ มากขึ้น ดังนั้น ชายหนู ุมจึงเริ่มมองเห็นโอกาสใหมู อีกโอกาส "รถบรรทุกหนึ่ งคัน ขนผักและผลไม้ได้ 20 ตัน เพื่อนำาไปสูงอีกเมืองหนึ่ ง บวกกำาไรกิโลละ 50 สตางค์ ถึง 1 บาท เที่ยวหนึ่ งก็ทำาเงินได้อยูางน้อย 15...000 บาท รวมเป็ นเงิน 35.. ไมูเลวเลยทีเดียว" ชายหนู ุมคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่เขาวิ่งรถขนสินค้าระหวูางเมือง นอกจากขนสินค้าของตนเองแล้ว ยังมีพูอค้าคนอื่นฝากสินค้าของเขาติดรถมาด้วย โดยให้เขาคิดคูาบริการตามสมควร สิง ่ ที่เขามองเห็นคือ ในที่สุด การขนสินค้าระหวูางเมืองของเขา หากบริหารจัดการดีๆ จะมีคนจูายคูาจ้างคนขับและคูานำ้ามันแทนเขาได้เลย เขาจึงให้ทีมบริหารงานของเขาวางแผนขยายไปยังเมืองอื่นๆ เพิ่มขึ้น เพื่อให้ครอบคลุมทุกเมืองด้วยเงินที่มาจากตัวของมันเอง ชายหนู ุมได้วางเป้ าหมายให้ทีมบริหารงานของเขาทำาคือ ให้มโี กดังพักสินค้าทุกเมือง มีรถขนสูงสินค้าให้เพียงพอ เพื่อใช้ขนถูายสินค้าของเขาเอง และให้บริการรับฝากสินค้ากับผ้่อ่ ืนด้วย ถึงแม้จะใช้เวลาหลายปี แตูก็เป็ นธุรกิจที่มีอนาคตแนูนอน เพราะอยูางไร ก็ต้องขนสูงสินค้าของตัวเองอยู่แล้ว ข้างฝู ายโรงงานนำ้าอ้อยของเขาเองก็ใชูยูอย หลังจากที่เขาดำาเนิ นการอยู่ไมูนานนัก ป้ าเจ้าของโรงงานก็ขายโรงงานตูอเขาเพราะแกอยากพักแล้ว จากนำ้าอ้อยเพียงอยูางเดียว ก็พัฒนานำ้าสารพัด เนื่ องจากเขามีผักและผลไม้อยู่ในมือเองด้วย บวกกับวิสย ั ทัศน์ของผ้่บริหารโรงงาน ที่มองเห็นถึงกระแสของการด่แลสุขภาพของผ้่คน ระยะเวลาไมูก่ีปี ผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มผักและผลไม้บรรจุกลูองของเขา จะต้องวางจำาหนู ายทุกเมืองที่สายการสูงสินค้าของเขาไปถึง อยูางแนู นอน .หนึ่ งสัปดาห์ผูานไป.

สิง ่ หนึ่ งที่สร้างความฮือฮาให้กับวงการธุรกิจก็คือ .....รองเท้า....... ชายหนู ุมได้เจอกับนักออกแบผลิตภัณฑ์คนหนึ่ ง เป็ นคนที่มีความสามารถในการออกแบบสินค้าได้ดีมาก เขายังจำาได้ดี ชูวงที่เขาทำาตลาดรองเท้าใหมูๆ เขาลองให้คนนี้ ออกแบบรองเท้าให้ "มันจะไปได้เร้อ. เมื่อยี่ห้อของเขาติดตลาดเป็ นที่ร้่จักกันทั่วไปเป็ นอยูางดี เขาก็เริ่มแตกไลน์สน ิ ค้าไปสู่อยูางอื่น เชูน. กางเกงยีนส์ เสื้อ เข็มขัด ฯ อีกที แรกๆ ชายหนู ุมก็กง ั วลใจกับเงินที่จะนำามาลงทุน เพราะกระแสเงินสดจากธุรกิจของเขาไมูเพียงพอแนู ๆ ทีมที่ปรึกษาจึงบอกเขาวูาไมูต้องเป็ นหูวง เพราะพวกเขาเป็ นมืออาชีพเรื่องเขียนแผนธุรกิจอยู่แล้ว จะนำาไปเสนอขอก้่เงินที่ธนาคารอีกที "นำาเงินของคนอื่น มาตูอเงินให้เรา มันจะทำาให้เราก้าวกระโดดไปได้เร็วขึ้น หากรอเก็บเงินตัวเองเพื่อลงทุน มันไมูทันการหรอก เพราะเวลาของเธอจะหมดเสียกูอน แตูเธอจะต้องเป็ นคนตัดสินใจเอาเองวูา จะคูอยๆเติบโต หรือจะเติบโตแบบก้าวกระโดด เพราะเธอเป็ นคนเห็นองค์รวมของธุรกิจในมือของเธอเอง ความเห็นของคนอื่น แคูนำามาเป็ นสูวนประกอบเพื่อประมวลผลเทูานั้น อยูาได้เชื่อความคิดเห็นของใครทั้งหมด..." ชายหนู ุมนึ กถึงคำาพ่ดของทูานเศรษฐีอยู่ในใจ ... ที่เอ็งจะผลิตรองเท้ายี่ห้อของตัวเอง คูแ ่ ขูงในตลาดก็เยอะแยะไปหมดไมูร้่ย่ีห้ออะไรตูอยี่ห้ออะไร แถมเขายังยึดครองตลาดมานานอีกแล้วด้วย" คำาพ่ดของเพื่อนๆ ที่หลับตานึ กถึงวูา จะผลิตรองเท้ายี่ห้อใหมูออกสู่ตลาด แคูคิดก็เหนื่ อยแล้วเพื่อนๆ เขาคิดเชูนนั้น ชายหนู ุมแอบมั่นใจในอนาคตของรองเท้ายี่ห้อเขาอยู่ลึกๆ ด้วยร่ปแบบที่ทันสมัย หลากหลายสไตน์มากมายออกสู่ตลาดเป็ นระยะๆ ด้วยฝี มือการวางแผนโฆษณาประชาสัมพันธ์ของทีมบริหารงาน แคูขยับตัวไมูนานนัก ยี่ห้อใหมูของเขาก็ติดตลาดอยูางรวดเร็ว และขึ้นมาเป็ นผ้่นำาในท้องตลาดในที่สุด ลุง ป้ า น้า อา ล่กเด็ก เล็กแดง ตูางร้่จักกันทั้งนั้น คุณเองก็อาจกำาลังสวมใสูรองเท้าของเขาอยู่ก็ได้. เพราะรองเท้าของเขาก็กระจายไปทุกมุมเมืองที่สายการสูงสินค้าของเขาเข้าไปถึง...

วันนี้ เขาได้ร้่วิธีนำาเงินของคนอื่นมาตูอเงินให้เขาแล้ว.. เนื่ องจากเจ้าของบ้าน ต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น จึงไมูอยากเสียเวลาในการรอประกาศขาย เจ้าของบ้านพอใจในราคา 3 แสนบาท สภาพบ้านยังดีอยู่ ไมูต้องปรับปรุงอะไรมากนัก นอกจากทาสีใหมูเทูานั้น ชายหนู ุมจึงตัดสินใจซื้อ เพื่อให้คนเชูา ธนาคารเรียกเงินดาวน์ 12. ซื้อบ้านหนึ่ งหลังราคา 3 แสน ด้วยเงินเพียง 12..000 บาท "ดีจัง..000 บาท และยังได้เงินเฉยๆอีกเดือนละ 180 บาท" ชายหนู ุมพ่ดกับเศรษฐี หลายๆ คนจะมองการซื้ออสังหาริมทรัพย์ท่ีราคาเต็มของมัน แตูชายหนู ุมกลับมองที่ราคาของกระแสเงินสดที่จะต้องใช้ "ฉันยังมองวูาไมูดีเลย" เศรษฐีเอูยขึ้น "ROI ของเธอได้แคู 18% เอง" ชายหนู ุมร้่สึกงง อะไรคือ ROI "ROI คืออะไรครับ" ชายหนู ุมถามขึ้น "Return On Invested capital หรือ Return On Investment .000 บาท และผูอนเดือนละ 1.... ชายหนู ุมก็ยง ั สร้างฐานะขึ้นมาได้ไมูเทูาไร ทุกธุรกิจของเขา ยังไปไมูถึงอนาคตที่เขาวางไว้ เขายังหูางไกลจากเศรษฐีไม้เท้าทองคำาหลายขุมนัก อยู่มาวันหนึ่ ง มีคนมาบอกขายบ้านให้กับชายหนู ุม เป็ นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว เนื้ อที่ 50 ตรว. ธนาคารตูางๆ เริ่มปลูอยสินเชื่อให้ จากเครดิตของกิจการตูางๆ ที่เขามี เพราะมันเป็ นการก้่เงินเพื่อขยายกิจการ ซึ่งธนาคารจะปลูอยก้่งูายกวูา การสร้างกิจการใหมู จากนั้นจึงหมุนเงินออกไปสร้างกิจการใหมู และนำากิจการใหมูน้ันเข้าไปก้่เงินอีก ##### ##### ##### ##### ##### ##### เหลือเวลาอีก 6 เดือน.820 บาท ปรากฎวูาเขาสามารถให้เชูาได้ในราคาเดือนละ 2.

.000 บาท แตูเธอต้องสูงงวดธนาคารเดือนละ 1.. จะเลือกลงทุนที่ ROI มากกวูา 50% ขึ้นไป เพราะมันมีการลงทุนดีๆ อีกเยอะแยะให้เราเลือก โดยเฉพาะ ROI ที่ 100%-300% มีอยู่ไมูนอ ้ ยเลยทีเดียว คูอยๆ เรียนร้่ไป แล้วเธอก็จะมองเห็นอยูางที่ฉน ั เห็น" .000 บาท ให้คนเชูาเดือนละ 2.มันก็คือ เปอร์เซ็นต์ของผลตอบแทนจากการลงทุนนั่นเอง" เศรษฐีตอบ "แล้วมีวิธีคำานวณอยูางไรเหรอครับ" ชายหนู ุมสงสัย "เอากำาไรที่ได้ หารด้วยเงินที่ลงทุนไป ค่ณด้วยหนึ่ งร้อย เธอก็จะได้ตัวเลขออกมาเป็ นเปอร์เซ็นต์" เศรษฐีหยุดเล็กน้อย "หากตัวเลขออกมาเป็ น 0 ก็หมายความวูา ไมูมีกำาไร และไมูขาดทุน หากตัวเลขออกมาน้อยกวูา 0 ก็หมายความวูา ขาดทุน และหากตัวเลขออกมามากกวูา 0 ก็หมายความวูา มีกำาไร ยิง ่ ตัวเลขออกมายิ่งเป็ นบวกมากๆ ยิง ่ แสดงวูา ความคุ้มคูาในการลงทุนอันนั้น คุ้มคูามากๆ" เศรษฐีหยุดรอชายหนู ุมเพื่อให้ตามให้ทัน "อยูางกรณีของเธอ...สำาหรับการเกร็งกำาไร" เศรษฐีอธิบายตูอไปเรื่อยๆ "สูวนตัวของฉันนั้น.820 บาท จึงมีกำาไรเหลือเดือนละ 180 บาท ในหนึ่ งปี เธอจะมีกำาไร 180x12 = 2.160/12.. ใช้เงินลงทุน 12..160 กำาไร หาร เงินลงทุน ค่ณ 100 (2.000)*100 = 18% การคำานวณตูอปี ก็เพื่อให้เปรียบเทียบกับการฝากเงินกินดอกเบี้ยกับธนาคาร" "นี่ คือ ROI ของกระแสเงินสด แตูความจริงเธอยังได้กำาไรเป็ นสินทรัพย์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จากการผูอนงวดธนาคาร เพียงแตู มันไมูได้เป็ นเงินสดตอบแทนกลับมาในทันที ข้อสังเกตุอีกอยูาง เธอจะไมูเห็นฉันพ่ดถึงราคาจริงๆ ของบ้านที่เธอซื้อมาเลย เวลาคำานวณหาความคุ้มคูาของเงินลงทุน แตูราคาจริงของมัน ก็สำาคัญ.

.... ณ เวลานี้ เมื่อรองเท้านำารูองไปแล้ว คูานิ ยมทางวัตถุเริ่มเกิดขึ้น สินค้าตัวอื่นๆ นู าจะมีโอกาสสร้างตลาดที่น่ันได้ไมูแพ้รองเท้าเลยทีเดียว เพราะเมื่อคนมาซื้อรองเท้า ก็ยูอมต้องเห็นสินค้าตัวอื่นๆ เขาไมูต้องเสียเงินในการจะสร้างกิจกรรมเพื่อให้คนมาด่สินค้าตัวใหมูอีก นี่ คือโอกาส." เศรษฐีเอูยขึ้น "นายครับ." ชายหนู ุมร้องเสียงหลง "แล้วเสียหายมากหรือเปลูา" ชายหนู ุมถามกลับไป "ตอนนี้ รถดับเพลิงกำาลังทำางานอยูค ่ รับ แตูคาดการวูา คงจะเอาไมูอยู่แนู ๆ เลย" เสียงตอบมาตามสาย "เดีย ๋ วผมจะเดินทางไปที่ค่ขาดตอนนี้ เลย."เธอกำาลังพัฒนาการตัวเองจากผ้่ประกอบการ มาเป็ นนักลงทุนแล้วนะนี่ ...... ซึ่งบังเอิญไปสร้างความแตกตูางระหวูางคนที่ใสูรองเท้าและคนที่ไมูใสูรองเท้าเข้าอยูางจัง. ไฟไหม้ร้านที่ค่ขาดครับ...." เสียงที่ปรึกษาคนหนึ่ ง โทรมารายงานชายหนู ุม "เฮ้ย!!.. ทำาให้ชาวเมืองค่ขาด หันมานิ ยมใสูรองเท้ากันเป็ นการใหญู ชายหนู ุมมองเห็นโอกาสอีกโอกาสหนึ่ งที่แฝงมากับชาวเมืองที่มาซื้อรองเท้า นั่นก็คือ สินค้าฟู ุมเฟื อยอื่นๆ ซึ่งปกติ เมืองอื่นๆ ทั่วๆไป ก็ขายกันเป็ นเทนำ้าเททูาอยู่แล้ว เพียงแตูท่ีเมืองค่ขาดนี้ คูานิ ยมของชาวเมืองแตกตูางจากเมืองอื่นๆ แตู. แคูน้ี นะ" ชายหนู ุมตัดบท พร้อมกับเสียงทูานเศรษฐีเรียกให้คนขับรถของทูานเอารถออก "เดีย ๋ วให้เด็กมันพาเธอไปก็แล้วกันนะ" เศรษฐีกลูาวกับเขา "ขอบพระคุณมากครับ" ชายหนู ุมกลูาวคำาขอบคุณพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้อยูางนอบน้อม หลังจากเขาเปิ ดร้านขายรองเท้าที่เมืองค่ขาดได้ 2 เดือน ยอดขายรองเท้าเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ สาเหตุก็มาจาก กระแสคูานิ ยมทางวัตถุ เริ่มเข้าไปยังเมืองนั้น จากการที่เขาได้หาหนทางให้ชาวเมืองจำานวนหนึ่ ง ได้มีโอกาสใสูรองเท้า...... หลังจากเปิ ดร้านรองเท้าได้ 2 เดือน ..

ในการสร้างตัว เสียงล้อรถบดถนนดังเล็ดลอดเข้ามาภายในรถ เสียงแรงประทะของลมกับตัวรถ ก็ใชูยูอยเหมือนกัน รถกำาลังแลูนด้วยความเร็วเต็มพิกัด คนขับรถนั่งขับด้วยใจจดใจจูอ สายตาเพูงไปที่ถนนแทบไมูกระพริบ... ไฟกำาลังโหมไหม้อยูางไมูมีว่ีแวววูาจะสงบ ....เขาจึงได้ขยายร้านให้ใหญูขึ้นหลายเทูา และสูงสินค้าตูางๆ มากมายไปจัดแสดงเพื่อขายที่น่ัน 2 เดือนผูานไป สินค้าอื่นๆ ขายได้อยูางที่เขาคิด ถึงแม้จะยังไมูมากมายอะไร แตูก็ไมูทำาให้ขาดทุน เขายังเชื่อวูา อนาคตต้องสดใสอยูางแนู นอน แตู!!!.... วันนี้ ไฟกำาลังเผาไหม้ร้านสรรพสินค้าของเขา ในขณะที่เขามีเวลาเหลืออีกแคู 6 เดือน.. ชายหนู ุมนั่งเครียดอยู่ด้านหลังของรถเก๋งคันงาม เขาถอนหายใจและกระสับกระสูายเกือบตลอดเวลา ร้านสรรพสินค้าแหูงนี้ เพิ่งเริ่มจะให้กระแสเงินสดกับเขา หลังจากติดลบอยู่ 3 เดือน อนาคตก็กำาลังจะสดใส แล้วสวรรค์เลูนตลกอะไรกลับเขานี่ ธุรกิจอื่นๆ ไมูวูาจะเป็ น โรงงานนำ้าผักและผลไม้ ไมูวูาจะ ค่ขาดพืชผล หรือ รถรับขนสูงสินค้าของเขา ล้วนแล้วแตูยังไมูม่ันคงทั้งสิ้น เงินได้มาสูวนใหญูก็หมดลงไปกับการวางระบบ ที่ปรึกษาของเขาบอกวูา ระบบ เป็ นเรื่องสำาคัญมาก ต้องให้ความสำาคัญเป็ นลำาดับต้นๆ เพราะธุรกิจของเขา เป็ นระบบสากลไปแล้ว เพราะเถ้าแกูไมูได้บริหารจัดการเอง ระบบ จะเข้ามาชูวยลดการรั่วไหลได้ ถึงแม้จะไมูหมดก็ตาม หัวใจของชายหนู ุมยิง ่ เต้นแรงมากขึ้น มือไม้เปี ยกชูุมไปด้วยเหงื่อ ทันทีท่ีรถแลูนเข้าสู่ตัวเมืองค่ขาด สายตาของเขาก็กระทบกับกลูุมควันและเปลวไฟอยู่บนท้องฟ้ า ในใจของเขา อยากให้รถไปถึงที่น่ันเร็วๆ ร้่สึกวูาเวลามันจะวิ่งช้าเสียเหลือเกิน รถยังไมูทันจะหยุดสนิ ทดี ชายหนู ุมก็พง ูุ พรวดออกไปจากรถด้วยความรีบร้อน เบื้อหน้าของเขา..

"ถ้าเข้าถึง พุทธ ธรรม สงฆ์ จริงๆ แล้ว คนผ้น ่ ้ันจะไมูงมงายอีกตูอไป เพราะเมื่อกูอน มนุษย์ไมูมีท่ียึดเหนี่ ยว เวลาเกิดปั ญหาที่แก้ไมูได้ ก็เอาต้นไม้บ้าง ภ่เขาบ้าง เป็ นที่พง ึ่ บางคนก็ถือเอา รุกขเทวดา เจ้าที่ ผีสาง นางไม้ เป็ นที่พง ึ่ สิง ่ เหลูานั้นไมูใชูทางเลย สิง ่ เหลูานั้นไมูได้ชูวยอะไรได้เลย เมื่อเข้าถึง พุทธ ธรรม สงฆ์ ก็จะเข้าใจเรื่องกรรม การกราบไหว้ พุทธ ธรรม สงฆ์ จึงไมูได้กราบไหว้เพื่ออ้อนวอน จึงไมูใชูการกราบไหว้เพื่อร้องขอ แตูกราบไหว้เพื่อระลึกถึงพระคุณของทูาน ที่ชูวยทำาให้เราเกิดปั ญญา. พระอาจารย์เสกสรร สอนไว้วูา...." หลังจากเขาเรียกสติกลับคืนมาแล้ว เขาตรงดิ่งเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ตำารวจทันที "สวัสดีครับ" ชายหนู ุมยกมือขึ้นสวัสดี เมื่อกูอน เวลาที่เขาจะยกมือไหว้ใคร เขาจะประเมิณคนๆ นั้นกูอนวูา อูอนกวูา หรือแกูกวูาเขา .พนักงานดับเพลิง ก็กำาลังทำางานอยู่อยูางขมักเขม้น ผ้่คนมากมายที่ยืนล้อมมุงด่อยูางหนาตา ชายหนู ุมไมูร้่จะทำาอะไรกูอน เขามีความร้่สึกวูาตัวเขาเอง เงอะๆ งูะๆ ไปหมด "สติ........" ชายหนู ุมคิด พร้อมกับรำาลึกไปถึงพระอาจารย์เสกสรร ซึ่งทูานเป็ นอาจารย์ของเขา สมัยที่เขาได้มีโอกาสไปบวชเป็ นพระ "จงมีสติ อยู่กับตัว ทุกลมหายใจเข้าออก คนมีสติ ยูอมสามารถแก้ไขปั ญหาและสถานการณ์ตูางๆ ได้ดีกวูาคนไมูมีสติ คนไมูมีสติ ก็โนู นไง เดินยิ้ม เดินร้องไห้ เดินกราบไหว้เสาไฟฟ้ าอยู่โนู นไง ทุกสัดสูวนของรูางกายเขา ก็ไมูตูางไปจากคนทั่วไปเลย แตูสง ิ่ ที่เขาไมูมีเหมือนคนทั่วไปคือ สติ." ชายหนู ุมยกมือไหว้ขึ้นทูวมหัว จิตใจระลึกไปถึงพระอาจารย์ หลายๆ คนที่เห็น อาจจะคิดวูา เขาขอให้เทวดาฟ้ าดินชูวยเหลือ หรือขอบารมีคร่บาอาจารย์ให้ชูวย แตูเปลูาเลย..... ก็ไมูตูางจากคนบ้าเหลูานั้น แล้วจะเอาปั ญญาที่ไหน ไปแก้ปัญหา.. หากไมูมีสติ..

.. สารวัตร กำาลังถามหาอยู่พอดีเลย" เจ้าหน้าที่ตำารวจนายหนึ่ งตอบเขา เจ้าหน้าที่ตำารวจคนเดิม เดินนำาหน้าชายหนู ุมเพื่อไปหาสารวัตร หลังจากทักทายกันพอสมควรแล้ว สารวัตรบอกกับชายหนู ุมวูา "เดีย ๋ วเพลิงสงบแล้ว ผมขอเชิญที่โรงพักด้วยนะครับ" สารวัตรหยุดนิ ดหนึ่ ง กูอนจะพ่ดตูอวูา "ตอนนี้ เราตั้งไว้สองประเด็นคือ ถ่กลอบวางเพลิง กับ วางเพลิงเพื่อเอาประกัน" "วางเพลิงเพื่อเอาประกัน...วิกฤติ และ โอกาส.. เขายังคิดไมูตกเลยวูา จะแก้ปัญหาอยูางไร .. ดังนั้น เขาจึงไมูตะขิดตะขวงใจที่จะยกมือพนมพร้อมกับ กลูาวคำาวูา สวัสสดี กับใครๆ ก็ตาม "การสวัสสดีแบบไทยๆ อยูาให้คนตูางชาติ ต้องมาสอนพวกเราเลย" ชายหนู ุมคิดในใจและนึ กถึงภาพที่ยังติดตาอยู่.. หลังจากสถานการณ์ไฟไหม้คลี่คลายลง ความเสียหายที่เกิดขึ้น เรียกได้วูา แทบไมูเหลืออะไรเลย ชายหนู ุมกลับมาปั กหลักอยู่ท่ีคฤหาสถ์ของเศรษฐีไม้เท้าทองคำาได้ 2 วันแล้ว. เป็ นภาพของนางงามจักรวาลสวัสสดีพร้อมกับบิดามารดาของเธอ "ผมเป็ นเจ้าของที่น่ี ครับ" ชายหนู ุมกลูาวตูอ "พอดีเลยครับ. การสวัสสดีด้วยการยกมือพนม คืออากัปกิริยา ของการทักทายกันของคนไทย....การพนมมือสวัสสดีของเขา ขึ้นอยู่กับอายุ หากคนที่อายุมากกวูาเขา เขาจะเป็ นฝู ายไหว้กูอน หากคนที่อายุนอ ้ ยกวูาเขา เขาจะเป็ นฝู ายรอรับไหว้ เขาเปลี่ยนความร้่สึกนั้นได้ เมื่อวันที่เขาทำาความเข้าใจเสียใหมู เกี่ยวกับการพนมมือสวัสสดี เมื่อกูอนเขาผ่กติดการพนมมือสวัสสดีกับคำาวูา ไหว้ การพนมมือสวัสสดีของเขา จึงขึ้นอยู่กับวัยวุฒิ แตูวันนี้ .." ชายหนู ุมร้องเสียงหลง บทที่ 7 .......

." เศรษฐีมองจ้องไปที่ดวงตาของชายหนู ุม "แตูฉน ั ก็ดใี จ ที่เกิดเหตุการณ์น้ี ขึ้นเชูนกัน... มันมาได้ทุกร่ปแบบ ปั ญหาเรื่องกระแสเงินสด เป็ นปั ญหาที่ทุกธุรกิจ ต้องให้ความสำาคัญ" "เธอยังโชคดี ที่ยังไมูถง ึ ขั้นวิกฤติขนาดเขาเหลูานั้น ฉันจึงดีใจที่เธอได้บทเรียนนี้ เพื่อที่เธอจะได้ไมูพลาดในเรื่องนี้ อีก.. พลิก ๊ วิกฤติ ให้เป็ นโอกาส" เศรษฐีเดินจากไป ทิ้งชายหนู ุมให้อยู่กับความคิดของตัวเอง ณ ห้องประชุมสำานักงานที่ปรึกษาของชายหนู ุม ที่ปรึกษาแตูละทูาน ก็ตูางเสนอแนวทางตูางๆ เพื่อก้าวเดินตูอ ของร้านสรรพสินค้าเมืองค่ขาด จนมาสรุปกันที่ เปิ ดร้านสรรพสินค้าขึ้นใหมูอีกครั้ง เพราะคู่แขูงก็ยง ั ไมูมี ตลาดก็กำาลังสวย ที่ปรึกษา มั่นใจถึงอนาคตของการเติบโตที่เมืองนี้ ทุกคน ชายหนู ุมยังคิดอะไรไมูออกเลยในตอนนี้ ....." ชายหนู ุมเอูยถาม "เพราะ." เศรษฐีพ่ดตูอ ซึง ่ สร้างความสงสัยให้ชายหนู ุมเป็ นยิ่งนัก "ทำาไมเหรอครับ. เจ้าของกิจการทั้งหลาย ไมูได้ให้ความสำาคัญกับเรื่องนี้ ทั้งไมูได้เตรียมแผนการไว้รองรับหากเกิดปั ญหา ซึ่งปั ญหาที่เกิด อาจจะไมูได้มาจากอุบัติเหตุในแบบของเธอเสมอไป แตู..สินค้าเสียหายเกือบทั้งหมด วันพรูุงนี้ เขาจะต้องเข้ารูวมประชุมใหญูกับที่ปรึกษาทั้งหมด เพื่อสรุปหาแนวทางแก้ปัญหาตูางๆ และการวางแผนการขั้นตูอไป "ฉันเสียใจ ที่เกิดเหตุการณ์น้ี ขึ้น...... . จำาคำาฉันไว้... เธออาจจะยังมองไมูเห็นทางออก แตูฉน ั เชื่อวูา เธอจะมองเห็นมัน... ฉันกำาลังเห็นเธอเริ่มไมูทำาตามคำาแนะนำาของฉัน" เศรษฐีพ่ดในขณะที่ชายหนู ุมขยับตัวเพื่อตั้งใจฟั งยิ่งขึ้น "เธอกำาลังบริหารกระแสเงินสดแบบไมูระวังหลัง ฉันเคยบอกเธอแล้ววูา ให้เก็บเงินสดไว้ 30% ของแตูละธุรกิจ ก็เพื่อระวังหลังในเรื่องแบบนี้ น่ันเอง" "เกือบ 50% ของธุรกิจที่ล้มเลิกกิจการไปทั้งหลายนั้น มาจากการขาดกระแสเงินสด..

. ใชูส.ได้แตูส่ังให้ดำาเนิ นการตามที่ท่ีประชุมสรุป แตูปัญหาที่ยังแก้ไมูได้ก็คือ เงินทุนที่จะนำามาดำาเนิ นการในครั้งนี้ เพราะหากเขานำาเงินทุนสำารองของธุรกิจตัวอื่น เพื่อมาหมุนกูอน หากเกิดปั ญหาฉุกเฉินขึ้น ไมูใชูเพียงธุรกิจนี้ ตัวเดียวเทูานั้นที่จะล้ม แตูจะพลอยทำาให้ธุรกิจอื่นๆ ล้มลงไปด้วย สูวนเรื่องการจะก้่เงินธนาคารเพิ่ม ตอนนี้ ธนาคารก็ยังสงวนทูาทีอยู่ เนื่ องจาก ได้ปลูอยก้ใ่ ห้กับเขามากพอสมควรกับทุกโปรเจ็กของเขา ทางด้าน บริษท ั ประกัน ก็ยง ั ไมูจูายคูาสินไหม เนื่ องจากอยู่ในระหวูางขั้นตอนการสืบสวนหาสาเหตุ เพราะทางเจ้าหน้าที่ ยังไมูได้ทิ้งประเด็นการเผาเพื่อเอาเงินประกัน ตอนนี้ เขากำาลังติดปั ญหาเรื่องเงินลงทุน ถึงแม้เศรษฐีไม้เท้าทองคำา จะมีมากมายก็ตาม ชายหนู ุมก็เชื่อมั่นวูา เขาคงไมูให้เงินทุนอยูางแนูนอน ความหนักใจทำาเอาชายหนู ุมกินไมูได้ นอนไมูหลับไปหลายวัน หนทางแก้ปัญหาก็ยังหาไมูเจอ "คืนนี้ ....ิ . เราจะไปรูวมงานเฉลิมพระชนมพรรษาของพระราชากัน ฉันได้รับเกียรติให้เข้ารูวมงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้ ดว ้ ย เธอควรจะไปเป็ นเพื่อนฉันนะ" เศรษฐีไม้เท้าทองคำาบอกกับชายหนู ุมที่โตูะกาแฟมื้อเช้า ชายหนู ุมนึ กถึงองค์หญิงขึ้นมาทันที. ตั้งแตูวน ั นั้น จนวันนี้ 6 เดือนแล้ว ที่เขามูุมมั่นอยู่กับการสร้างตัว จนลืมนึ กถึงองค์หญิงไปเลย ภาพความสวยงามสดใสขององค์หญิงผุดขึ้นมาในมโนภาพของเขา ชายหนู ุมร้่สึกตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไมูอยู่ เศรษฐีได้แตูอมยิ้มในความตื่นเต้นของเขา "เย็นนี้ เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน" "ครับ" ชายหนู ุมรับคำา ที่งานเฉลิมพระชนมพรรษา ของพระราชา ชายหนู ุมร้่สึกวูาตนเองนั้น ตัวลีบเล็กนิ ดเดียว เมื่อเขาเห็นผ้่คนมากมายที่ได้รับเกียรติมางานนี้ ความร้่สึกตำ่าต้อย น้อยวาสนา มันเป็ นอยูางนี้ น่ี เอง ..

." เศรษฐีหยุดพ่ด เพื่อรอด่วูาชายหนู ุมตั้งใจฟั งมากแคูไหน "เมื่อวันใดก็ตาม ที่เธอจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ อีก จงจำาคำาพ่ดของฉันไว้ให้ดีวูา..." เศรษฐียิ้มให้เล็กน้อย แล้วจึงยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ งานเฉลิมฉลองดำาเนิ นไปอยูางสนุกสนานรื่นเริง การแสดงตูางๆ มากมาย ทยอยขึ้นแสดงบนเวทีไมูขาดสาย ผ้่คนมากมาย ตูางทำาความร้่จักกัน บ้างก็แนะนำาเพื่อนใหมูให้กับเพื่อนเกูา บ้างก็เข้าไปแนะนำาตนเองกับผ้่หลักผ้่ใหญู ชายหนู ุมก็เชูนกัน วันนี้ เป็ นวันที่เขาได้ร้่จักกับเจ้าใหญูนายโต ได้ร้่จักกับนักธุรกิจระดับแนวหน้า จากการแนะนำาของทูานเศรษฐี สักพัก เสียงจากการแสดงตูางๆ ก็เงียบลง ผ้่คนที่จับกลูุมคุยกัน ตูางหยุดนิ่ ง และหันมองไปทางเวที และไมูนาน ชายหนู ุมก็ร้่สก ึ ร้อนว่บวาบไปทั่วรูางกาย หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาเต้นข้างนอก เส้นเลือดทุกเส้นในทุกอน่ของรูางกาย ขยายตัวว่บวาบไปหมด ...... "เธอเองตูางหาก ที่คิดน้อยเนื้ อตำ่าใจไปเอง คิดด่ถ่กตัวเอง" เศรษฐีพ่ดตูอ "ความร้่สึกของเธอในตอนนี้ ก็ไมูตูางอะไรกับคนอื่นๆ ทั่วไป ที่ชอบคิดวูา ตัวเองอาภัพอับโชค น้อยวาสนา เวลามีอะไรสะกิดใจเพียงน้อยนิ ด ก็เหมือนกับมันเป็ นเรื่องร้ายแรง คิดไปเองสารพัดสารเพ" เศรษฐียังคงอธิบายตูอ "แตูมันก็เป็ นธรรมชาติอีกอยูางหนึ่ ง ที่ทำาให้พวกเขาเหลูานั้น รวมทั้งเธอ คิดอยูางนั้น ดังนั้น... ผ้่ท่ีร้่สึกวูาตำ่าต้อยกวูา มักจะคิดเล็กคิดน้อย หรือคิดน้อยเนื้ อตำ่าใจ ถ้าวันนั้น เป็ นเธอเองที่คิดแบบนี้ จงรีบตั้งสติให้ดีๆ แตูถ้าวันนั้น เป็ นคนอื่นคิด เธอจะได้เข้าใจถึงจิตใจของเขามากยิ่งขึ้น วูามันเปราะบางขนาดไหน."ผ้่คนมากมายในงาน เขาไมูได้สนใจเลยวูาเธอเป็ นใคร มาจากไหน เขาไมูได้มองเธอด้วยสายตาด่หมิ่นด่แคลนเลยสักนิ ด" เศรษฐีเอูยขึ้นเบาๆ กับชายหนู ุม เหมือนร้่ใจวูาชายหนู ุมกำาลังคิดอะไรอยู่.

พลังแหูงรักและศรัทธา ซึ่งคงไมูได้ตูางอะไรจากสัตว์โลกอื่นๆ ที่ตูางตูอส้่กน ั เพื่อเป็ นผ้่ชนะ ตั้งแตูเริ่มงาน จนกระทั่งงานเลิก ชายหนู ุมไมูได้มีโอกาสใกล้ชด ิ กับองค์หญิงเลยแม้แตูนอ ้ ย การที่เขาเห็นองค์หญิงบนเวทีน่ันแหลูะ คือการได้ใกล้ชิดที่สด ุ แล้ว ผิดกับเหลูาองค์ชายจากเมืองตูางๆ ทั้งหลาย ที่ได้มีโอกาสรายล้อมอยู่รอบๆ องค์หญิง แคูน้ันก็เพียงพอแล้ว สำาหรับเขา 6 เดือนเต็มๆ ที่เขายูุงอยู่แตูกับงาน จนลืมคิดถึงองค์หญิงไปเสียสนิ ท นั่นก็เป็ นเพราะความฝั นที่ยิ่งใหญู และเป้ าหมายที่หนักอึ้ง ไมูนูาเชื่อวูาวันนี้ ความเหน็ดเหนื่ อย ความท้อใจ ทั้งหลาย มลายหายไปเป็ นปลิดทิ้ง เสมือนมีพลังบางอยูางกระต้น ุ ให้เขากระโจนออกไป ให้ถึงเป้ าหมายโดยเร็วที่สุด เมื่อกลับมาถึงคฤหาสถ์ของทูานเศรษฐี แนูใ่ จได้เลยวูา.เพราะข้างบนเวที องค์หญิง กำาลังทรงถวายพระพรแดูพระราชา ถึงแม้ท่ีน่ังของชายหนู ุมจะหูางไกลกับเวทีมากก็ตาม แตูเขาก็ร้่สึกราวกับวูาได้อยู่ตูอหน้าพระพักตร์ขององค์หญิง เขาร้่สึกมีกำาลังใจ ฮึกเหิม อยูางบอกไมูถก ่ หากต้องตูอส้่เพื่อเลือกอัศวินตอนนี้ เขาคงยอมส้แ ่ บบแลกชีวต ิ นี่ สน ิ ะ. ในคำ่าคืนนี้ ชายหนู ุมคงไมูสามารถขูมตาให้หลับได้อยูางแนู นอน เศรษฐีเองก็ร้่ดี จึงนั่งคุยเป็ นเพื่อนกับเขา "สิง ่ ที่เกิดขึ้นกับเธอในวันนี้ คือพลังขับเครื่องที่วิเศษ" เศรษฐีเอูยขึ้น "บนเส้นทางสู่ความสำาเร็จ ถึงแม้เป้ าหมายจะยิ่งใหญูขนาดไหนก็ตาม จำาเป็ นอยูางยิง ่ ที่จะต้องมีพลังขับเคลื่อนที่วิเศษแบบนี้ มาหนุน บางคนก็คือ คนรัก บางคนก็คือ ครอบครัว บางคนก็คือ พูอ แมู ล่ก" "พลังเหลูานี้ จำาเป็ นอยูางยิ่งยวด เมื่อวันที่เจอวิกฤติ หลายๆ คน ถึงกับฆูาตัวตาย เพราะเขาไมูมีโอกาสได้รับพลังเหลูานี้ " "มันจะปรากฎแกูใจเธอเองเลยวูา กูอนหน้านี้ เธอกลุ้มใจกับปั ญหาที่เกิดขึ้น เหมือนมันเป็ นปั ญหาใหญูโต .....

. เธอยังจะต้องเจอหนักหนาสาหัสกวูานี้ อีกหลายเทูานัก..." ชายหนู ุมตอบอยูางมั่นใจ แตูกแ ็ ฝงไว้ด้วยความเขินอาย "ความจริงแล้ว ไอ้ปัญหาที่เธอยังแก้ไมูตกตอนนี้ น้ัน มันยังเล็กน้อย.แตูเวลานี้ ปั ญหาเหลูานั้น มันจิบ ๊ จูอยไปเลยใชูไหม" เศรษฐีหันไปถามชายหนู ุม "ครับ.. ไมูเคยไปถึงเป้ าหมาย" กลูาวจบ เศรษฐีก็ขอตัวไปนอน เสียงโทรศัพท์ดังปลุกชายหนู ุมตั้งแตูเช้า "นายครับ.. หากใครผูานตัวคัดกรองนี้ ไปได้ ก็จะได้ช่ ือรวมกลูุมกับคนประสบความสำาเร็จ และเป็ นที่กลูาวถึง ของคนทั่วไป รวมทั้งขอเคล็ดลับในความสำาเร็จนั้น" "จงจำาไว้วูา. .. ใครผูานไปไมูได้ ก็กลับเข้าไปรวมกับกลูุมคนธรรมดาทั่วไป และเชูนเดียวกัน........ เส้นทางสู่ความสำาเร็จ เรียงรายไปด้วยความล้มเหลว ฉันผูานชีวต ิ มาจนถึงบัดนี้ ฉันเองก็ยง ั ไมูเห็นวูาจะมีใคร สำาเร็จได้โดยไมูเคยล้มเหลวมากูอนเลย" "ความล้มเหลวหรือปั ญหาอุปสรรคนี่ แหลูะ คือตัวคัดกรองคนจริง ออกจากคนไมูจริง....." "นอกจากพลังที่ฉน ั พ่ดถึงไปแล้วนั้น ยังมีอีกสิ่งหนึ่ ง ที่จะชูวยให้เธอไปสู่เป้ าหมายได้สำาเร็จ อยูางไมูท้อถอย" "เธอต้องเข้าใจธรรมชาติของเส้นทางสู่ความสำาเร็จ และธรรมชาติอันนั้นก็คือ...... วันข้างหน้า บนเส้นทางธุรกิจ... ผ้่ท่ีล้มเลิกกูอน.. ที่เมืองค่ขาด มีร้านสรรพสินค้า แบบเดียวกับเรา เปิ ดให้บริการแล้วครับ" เสียงรายงานจากปลายสาย ทั้งตะกุกตะกัก ทั้งรีบร้อน "แล้วร้่ไหมวูา เป็ นร้านของใคร" ชายหนู ุมถามออกไป "เป็ นร้านของเสี่ยวิชัยครับ" ปลายสายตอบกลับมา เสี่ยวิชัยนี่ ก็คือเจ้าของบริษท ั จัดจำาหนู ายสินค้า ซึ่งเป็ นบริษท ั ที่ทำาตลาดสินค้าให้กับเจ้าของแบรนด์เนมตูางๆ ปกติแกจะไมูเลูนตลาดขายปลีก แตูเน้นหนักไปที่การขายสูง วันนี้ แกนึ กแปลกอะไรขึ้นมา จึงได้มาเปิ ดร้านสรรพสินค้าที่เมืองค่ขาด.

..."ร้านเขาใหญูขนาดไหนเหรอ" ชายหนู ุมถามขึ้น "เทูาๆ กับร้านเกูาของเราที่ถ่กไฟไหม้น่ันแหลูะครับ" ปลายสายตอบกลับมา "บูายโมงตรงวันนี้ เรียกประชุมที่ปรึกษาดูวน" ชายหนู ุมสั่งกลับไป "ครับผม." เสียงจากปลายสายตอบกลับมา พร้อมกับวางสายไป ชายหนู ุมกัดกรามแนู น สายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าตูางอยูางไร้จุดหมาย.. ปั ญหาเรื่องร้านถ่กไฟไหม้ ยังไมูทันได้แก้ไขเลย ก็ดน ั มาเจอปั ญหาใหญูน้ี อีกแล้วสิ แตูยง ั ไงเขาก็จะต้องฟั นฝู ามันไปให้ได้ "คนล้มเลิกกูอน ไมูเคยไปถึงเป้ าหมาย" คำาพ่ดของเศรษฐีไม้เท้าทองคำายังดังก้องอยู่ในห่ของเขา ที่ห้องประชุมสำานักงานที่ปรึกษาของชายหนู ุม "เรามีทางเลือกอยู่ 2 ทาง" ชายหนู ุมเอูยขึ้น "หนึ่ ง ถอย หรือ สองเปิ ดให้ใหญูกวูาคูแ ่ ขูง" พ่ดจบ ชายหนู ุมก็มองด่หน้าของที่ปรึกษาแตูละคน วูาคิดเห็นกันอยูางไร "ถ้าจะเปิ ดใหญูกวูาเกูา เราจะหาเงินทุนมาจากที่ไหน ขนาดจะเปิ ดเทูาเดิม ตอนนี้ เราก็ยง ั ติดปั ญหาเรื่องนี้ อยู่เลยครับ" ที่ปรึกษาคนหนึ่ งเอูยขึ้น "เรื่องเงิน ผมพอมีทางออกอยู่ วูาแตู เราลองมาชูวยกันวิเคราะห์หนู อยสิวูา ถ้าเปิ ดเป็ นห้างสรรพสินค้าใหญูโต จะคุ้มคูาการลงทุนหรือไมู" ชายหนู ุมตอบ ทั้งๆ ที่ในใจนั้น ยังไมูแนูใจเรื่องชูองทางการหาเงินทุนเลย ที่ประชุมตูางก็หาเหตุผลมาวิเคราะห์กันยกใหญู จนในที่สุด ก็ได้ข้อสรุปวูา ทำาห้างสรรพสินค้า "อีกสามวัน ผมจะให้คำาตอบเรื่องเงินลงทุน" ชายหนู ุมเอูยขึ้น พร้อมกับกลูาวปิ ดการประชุม สามวันมานี้ ชายหนู ุมวิ่งวูุนอยูก ่ ับการเข้าพบผ้่คน .

.. เพื่อเสาะแสวงหาโอกาสใหมูๆ นั่นเอง การที่เขาเห็นโอกาสตูางๆ จนสร้างตัวมาถึงจุดนี้ ได้ ก็เพราะเขาเปิ ดตัวเองออกสู่โลกใหมูๆ เพื่อนใหมูๆ สถานที่ใหมูๆ บวกกับสายตาอันชาญฉลาดของเขา ทำาให้มองเห็นโอกาสดีๆ อยู่เสมอๆ ทุกวันนี้ ชายหนู ุมร้่ซึ้งถึงคำาพ่ดที่วูา "เงินทองมีอยู่มากมายบนท้องถนน อยู่ท่ีใครจะมองเห็นมัน และไขวูขว้าเอามา" ทุกวันและทุกยูางก้าว เขาเห็นโอกาสที่จะทำาเงินมากมายจริงๆ แตูมันไมูใชูหนทางที่เขาจะสร้างตัวได้โดยเร็ววัน มันก็แปลกดีเหลือเกิน. มันกลับกลายเป็ นโอกาสให้กับเขา สัดสูวนการถือหุ้นของเขาเหลืออยู่เพียง 25% แตูเขาก็ยังเป็ นผ้่ถือหุ้นใหญูอยู่ เพราะเขากระจายหุ้นออกไปหลายบุคคล เมื่อทุกอยูางพร้อม ห้างสรรพสินค้าใหญูแหูงเมืองค่ขาดจึงเริ่มต้นขึ้น...... การเพิ่มผ้่ถือหุ้น เป็ นทางเลือกที่ชายหนู ุมตัดสินใจ เนื่ องจากธนาคารไมูปลูอยก้่เพิ่ม การจะระดมเงินทุนก็มีวิธีน้ี อีกหนึ่ งทาง การที่เศรษฐีไม้เท้าทองคำาแนะนำาเขาให้ร้่จักบุคคลตูางๆ ในงานคืนนั้น.. แตูกวูาการกูอสร้างจะแล้วเสร็จ จนเปิ ดบริการได้ มันก็คงเลย กำาหนดเวลา 1 ปี ของเขาแล้วลูะ เพราะเขาเหลือเวลาอีกแคู 5 เดือนกวูาๆ เอง ขณะที่ปลูอยให้ธุรกิจห้างสรรพสินค้าดำาเนิ นการไปนั้น ชายหนู ุมก็ออกพบปะแวะเวียนเพื่อเยี่ยมเยียนบุคคลตูางๆ ที่เขาร้่จัก ทั้งใหมูและเกูา. และที่สำาคัญ.. คนที่ดน ิ รนเพื่อหาโอกาส กลับมองไมูเห็นโอกาส คนที่เห็นโอกาส กลับก้าวลูวงเกินกวูาที่จะมาจับโอกาสเหลูานั้น... ไมูสามารถหยิบยื่นโอกาสที่เห็น ให้กับใครได้ ถึงแม้จะชี้แนะอยูางไร เขาก็ไมูเข้าใจหรือมองไมูออกสักที และก็เพราะเหตุน่ี อีกลูะสิ ที่ทำาให้โอกาสยังคงมีอยู่เรื่อยไป ทุกยุคทุกสมัย รอให้ใครบางคนมองเห็นมันเข้า ....เพื่อเสนอขายหุ้น.

. โซูก็จะรั้งขาด้านหลังของมันไว้ มันเองก็พยายามดึงเพื่อให้หลุด แตูท้ง ั โซู และต้นเสา เกินกำาลังของช้างตัวน้อยๆ ที่จะเอาชนะได้ สิง ่ หนึ่ งที่มันเรียนร้่ก็คือ ยิง ่ ดึงแรงเทูาไร มันก็จะยิ่งเจ็บขามากเทูานั้น" "วันแล้ววันเลูา มันก็ยง ั คงดึงเพื่อให้หลุดอยู่ทก ุ ครั้งที่โดนลูามโซูเส้นนี้ กับต้นเสาต้นนี้ จนใน ที่สุด การดึงของมันจึงดึงเพียงแคูโซูตึง แล้วมันก็ผูอนแรง เพราะมันร้่วูาถ้าดึงแรงไปกวูานั้น มันจะเจ็บขาอยูางแนู นอน ความต้องการหลุดออกไปจากพันธนาการนั้นก็มี แตูการดึงเพื่อ เอาชนะก็เจ็บ วันเวลาผูานไป มันก็ยอมจำานนแตูโดยดีวูา เมื่อถ่กลูามโซูกับต้นเสา มันจะไมู สามารถไปไหนได้ และเมื่อมันเติบใหญูขึ้นมา มีพละกำาลังมหาศาล ชักลากขอนไม้ใหญูโต มโหฬาลขนาดไหนก็ได้ ใช้แรงกำาลังตามที่มนุษย์จะบงการได้ทุกอยูาง" "แตูเมื่อตกเย็น คนเลี้ยงช้างนำามันมาผ่กโซูไว้กับต้นเสาที่เดิมที่มันถ่กลูามไว้ต้ังแตูยง ั เล็ก มันกลับไมูสามารถเอาชนะเพียงแคูโซูและต้นเสาต้นเล็กๆ เมื่อเทียบกับตัวของมันที่ใหญูโต ณ เวลานี้ ได้ มันก็เพียงแคูเดินไปด้านหน้าพอให้โซูดึงขามันจนตึง แล้วมันก็ผูอนแรงและเดิน .... "ฉันมีนิทานเรื่องหนึ่ งจะเลูาให้เธอฟั ง" เศรษฐีเอูยขึ้นกับชายหนู ุม ชายหนู ุมขยับตัวเพื่อที่จะ ตั้งใจฟั ง เพราะเขาร้่ดีวูา อยู่ดีๆ ทูานเศรษฐีคงไมูเลูานิ ทานให้เขาฟั งเฉยๆ เป็ นแนูแท้ มันจะ ต้องมีอะไรบางสิ่งบางอยูางที่ทูานอยากจะให้คำาแนะนำา หรือให้อุทาหรกับเขา และก็ไมูแนู เหมือนกัน เรื่องนี้ อาจจะเกี่ยวกับเขาโดยตรงเลยก็เป็ นได้ เมื่อเห็นชายหนู ุมพร้อมที่จะฟั งแล้ว เศรษฐีจึงเริ่มเรื่อง "ที่หมู่บ้านคนเลี้ยงช้าง เขาจะพากันเข้าปู าเพื่อไปจับเอาช้างมาเลี้ยงเพื่อใช้งาน แตูการจะฝึ ก ช้างปู าเพื่อให้เชื่องและใช้งานได้ จึงต้องเอาล่กช้างปู ามาเลี้ยงตั้งแตูเล็กๆ และคูอยๆ ฝึ ก" เศรษฐีชำาเรืองมองด่ชายหนู ุมที่คงกำาลังงงๆ อยู่วูาทำาไมเลูาเรื่องช้าง และก็เลูาตูอวูา "สิง ่ แรกที่คนเลี้ยงช้างทำาเมื่อได้ล่กช้างปู ามาก็คือ ทำาให้มันเจ็บและกลัวเกรงมนุษย์ เพื่อ เป็ นการบอกมันวูา มนุษย์ สามารถทำาให้มันเจ็บปวดอยูางแสนสาหัส หรือแม้แตูทำาอันตราย ถึงชีวต ิ ของมันได้ ถ้ามันไมูอยากเจ็บปวดหรืออยากมีชีวิตรอด มันต้องอยู่ภายใต้การควบคุม และเชื่อฟั งมนุษย์" "นั่นคือการปล่กฝั งจิตใต้สำานึ กของช้างให้เชื่อวูาเป็ นเชูนนั้น... ทำาไมวันแรกที่เธอมาหาฉัน ฉันจึงไมูบอกโอกาสดีๆ อะไรกับเธอเลย" เศรษฐีกลูาวขึ้น หลังจากพ่ดคุยกันเรื่องโอกาสกับชายหนู ุม "ใครไมูเห็นมันด้วยตัวเอง ยูอมไมูสามารถปั้ นมันขึ้นมา จากคำาบอกเลูาของคนอื่นได้" ชายหนู ุมตอบ บทที่ 8 ...."เธอเข้าใจแล้วสิวูา..ศักยภาพทีซ ่ ่อนเร้น. ยังมีอีกสิ่งหนึ่ งที่นูาสนใจที่เกิด ขึ้นโดยไมูใชูฝีมือของมนุษย์ แตูมันสูงผลเชูนเดียวกันกับที่มนุษย์ทำา สิง ่ นั้นก็คือ เมื่อเสร็จจาก การนำาล่กช้างปู าไปฝึ กกลับมาถึงบ้าน คนเลี้ยงช้างก็จะนำาโซูมาผ่กไว้ท่ีขาหลังข้างหนึ่ งของ มัน และผ่กปลายอีกข้างของโซูไว้กับต้นเสา เป็ นเชูนนี้ อยู่ทุกๆ วัน และก็เชูนกัน เมื่อคนเลี้ยง ช้างไปแล้ว เจ้าช้างน้อยก็คิดวูาตนเองเป็ นอิสระ จะเดินไปไหนก็ได้ แตูทันทีท่ีมันเดินไกลจาก ต้นเสาจนโซูตรึง.

. คุณต้องการจะเชูาบ้านเหรอครับ" ชายหนู ุมตอบกลับไป "เปลูาคูะ.กลับเป็ นอยู่เชูนนี้ ไปจนวันที่มันตาย" เศรษฐีน่ิ งเงียบไปแตูยง ั คงจ้องมองที่หน้าของชายหนู ุม "การจะประสบความสำาเร็จในเส้นทางธุรกิจก็เชูนเดียวกัน. มันจะมีกับดักฝั งเข้าไปทาง จิตใต้สำานึ กโดยที่เราไมูร้่ตัว จนทำาให้ความพยายามที่จะประสบความสำาเร็จไมูเป็ นผล เพราะ ขาดกำาลังและความทูุมเทที่มากพอ โซูกับต้นเสาในนิ ทาน มันก็คือความล้มเหลวแตูละครั้ง รวมทั้งเสียงของคนรอบข้างตัวเรา ที่มักจะคอยบอกเราเสมอๆ ไมูวูาเราจะเริ่มต้นทำาอะไร ก็ตาม คนสูวนใหญูก็มก ั จะบอกวูา มันทำาไมูได้ มันเป็ นไปไมูได้ สิง ่ เหลูานี้ เมื่อฝั งเข้าไปใน จิตใต้สำานึ กของเรามากเข้าๆ ความลังเลในความสำาเร็จจะเกิดขึ้นทันที ยิ่งนำามารวมเข้ากับ จำานวนครั้งที่ล้มเหลว พลังแหูงศักยภาพในตนเองที่แท้จริง จะไมูถ่กขับเคลื่อนออกมา" "แตูความสำาเร็จกลับต้องการพลังที่ซูอนเร้นนั้น ความสำาเร็จต้องการความมูุงมั่นอยูางแรง กล้า ความสำาเร็จต้องการความทูุมเทจากศักยภาพทั้งหมดที่ม"ี "คนทุกคนมีศักยภาพที่ซูอนเร้นอยู่ แตูไมูทุกคนที่สามารถนำาศักภาพที่ซูอนเร้นนั้นออกมา ใช้ได้ จึงทำาให้ไมูสามารถประสบความสำาเร็จได้ทุกคน" "นอกจากเรื่องนี้ แล้ว ยังมีเรื่องอื่นๆ อีก ที่จะสูงเสริมให้ประสบความสำาเร็จ... แล้วฉันจะคูอยๆ เลูานิ ทานให้เธอฟั งบูอยๆ....... ดิฉน ั ต้องการขอซื้อตูอคุณคูะ" สุภาพสตรีปลายสายตอบกลับมา "ถ้าอยูางนั้น รอผมสักครู่นะครับ ผมจะเปิ ดบ้านให้คุณด่ ประมาณ 15 นาทีผมจะไปถึงที่บ้าน หลังนั้นครับ" ชายหนู ุมกำาลังวูางอยู่พอดี และอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นด้วย "ได้คูะ" หลังจากพาสุภาพสตรีทูานนั้นด่บ้านเป็ นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนู ุมก็ตกลงราคาขายได้ท่ี 5 แสนบาท ซึ่งก็เป็ นราคาซื้อ-ขายกันในตลาด ณ เวลานั้น .." กลูาวจบ เศรษฐีก็ขอตัวเข้านอน ทิ้งให้ชายหนู ุมนึ กทบทวนถึง เรื่องที่เศรษฐีเลูาให้ฟัง พร้อมกับพิจารณาตัวเองวูามีอะไรที่บูงบอกวูาเขาเป็ นแบบช้างหรือไมู "สวัสดีคูะ คุณเป็ นเจ้าของบ้านที่ติดป้ ายประกาศให้เชูา ใชูไหมคะ" เสียงสุภาพสตรีคนหนึ่ งดังขึ้นมาตามสายโทรศัพท์ ถามถึงบ้านที่ชายหนู ุมซื้อไว้เมื่อไมูก่ีวันมา นี้ เอง "ใชูครับ.

66% ในเวลาไมูถึง 5 วันนั่นเอง" ชายหนู ุมเริ่มทบทวนที่ไปที่มาของโอกาสในครั้งนี้ เขาได้บ้านหลังนี้ มาโดยบังเอิญ เพราะ เจ้าของเกูามาบอกขายให้เขา แล้วทำาไมเขาจึงได้ราคาถ่กกวูาราคาตลาดมากมายนักลูะ ก็เพราะวูาเจ้าของเกูาขี้เกียจรอเวลา ต้องการเงินสดในทันที หรือไมูก็กำาลังร้อนเงินอยูาง หนัก ไมูวูาจะเพราะเหตุผลใดก็ตาม...000)*100 ได้เทูากับ 1. "ได้ก็เอา ไมูได้ก็ไมูเป็ นไร" ชายหนู ุมคิด สองเดือนผูานไป.000/12.... .000 บาทในตอนเริ่มต้น บ้าน 5 หลังที่เขาได้มานั้น เป็ นผลมาจากการที่เขาไปด่บ้านเป็ น 100 หลังทีเดียว.."ซื้อบ้านหลังนี้ ไมูถึง 5 วัน ทำาเงินได้ต้ัง 2 แสน" ชายหนู ุมคิดในใจ "ถ้าอยูางนั้น ROI ก็คือ (200.. มันนู าจะมีโอกาสแบบนี้ อีกอยูางแนูนอน แตูมันคงไมูลอยมาหาเราเองงูายๆ แบบนี้ บูอยนัก เราจะต้องเป็ นฝู ายไปหาโอกาสเองดีกวูา วูาแล้วชายหนู ุมก็ออกตะเวนไปตามที่ตูางๆ เพื่อด่ป้ายประกาศขายบ้าน และด่บ้านด้วยตัว เอง เพื่อด่สภาพบ้านวูาทรุดโทรมมากน้อยแคูไหน ตอนนี้ เขามีวงเงินอยู่ 2 แสน เพื่อใช้เป็ นเงินวางดาวน์ ซึ่งก็นูาจะก้่ธนาคารได้ท่ีวงเงิน 5 ล้าน บาท เขาเพูงความสนใจไปที่บ้านมือสอง แทนที่จะเป็ นบ้านสร้างใหมู เพราะบ้านสร้างใหมูน้ัน ราคาขาย ยูอมเป็ นราคาตลาดอยู่แล้ว และบ้านมือสองที่เขามองหาก็คือ บ้านที่ด่โทรมๆ ซอมซูอ แตูหากจับมาปรับปรูุงแตูงเติมแล้วกลายเป็ นบ้านใหมูท่ีสวยงามได้ราคา เรื่องแบบนี้ ต้องอาศัยการมองเป็ นด้วย เมื่อเจอบ้านเป้ าหมายที่เขาต้องการแล้ว เขาจะทำาการตูอรองราคาไปที่ 50% ของราคา ตลาด นั่นก็แสดงวูา เขาได้สืบราคาตลาดของแตูละทำาเลเรียบร้อยแล้วเชูนกัน แล้วก็รอการ ตูอรองราคา และเขาก็จะจบเต็มที่ไมูเกิน 70% ของราคาตลาด.... ชายหนู ุมได้บ้านมาแคู 5 หลังที่เข้าเงื่อนไขที่เขาตั้งใจไว้ หลังจากปรับปรูุ งให้สวยงามแล้ว เขาขายไปได้แล้ว 3 หลัง อีกสองหลังให้คนเชูาอยู่ "ขายไมูได้ก็ไมูเป็ นไร เพราะคนเชูาบ้านเป็ นคนจูายคูาผูอนงวดธนาคารให้" ชายหนู ุมคิดเกี่ยวกับบ้านอีก 2 หลังที่ขายยังไมูได้ ภายใน 2 เดือน ชายหนู ุมมีเงินสดในมือ 2 ล้านบาท จากเงินสด 12. มันก็ ไมูใชูเรื่องงูายๆ เลย ในการที่จะทำาเงินด้วยวิธีน้ี อาศัยความขยันและสายตาที่แหลมคม บวก กับความใจเย็นไมูอยากได้เป็ นที่ต้ัง.666.

.2 แสนบาท ซึ่งถ้า เขาขายที่ 5 ล้าน จะได้เงินคูานายหน้าเพียง 1.5 ล้านบาท ไมูแพงเลยครับสำาหรับคอนโดสวยหร่ใจกลางเมืองแบบนี้ "." ชายหนู ุมเอูยขึ้น "ผมจะให้คุณ 10% ทุกๆ บาทที่คุณสามารถลดลงได้จาก 5 ล้าน" ชายหนู ุมยื่นข้อเสนอกลับไป นายหน้าไมูใชูเจ้าของคอนโด ที่เขามาทำางานนี้ ก็เพราะคูานายหน้าที่เขาจะได้รับ.5 ล้าน บาท "4 ล้าน" ชายหนู ุมเสนอราคากลับไป "คุณลองไปคุยกับเจ้าของคอนโดด่ก็แล้วกันครับ แล้วยังไง ติดตูอกลับมาหาผมอีกทีก็แล้ว กัน" ชายหนู ุมแสดงทีทูาวูาอยากได้ แตูไมูง้อราคา แนูนอน. ชายหนู ุมเข้าใจดีวูา นายหน้ายูอมต้องอยากได้ราคาส่งๆ เพราะคูานายหน้าที่เขา จะได้ยูอมมากขึ้นไปด้วย อยูางกรณีน้ี คูานายหน้าอยู่ท่ี 3-5 % อยูางแนู นอน นายหน้าเสนอราคามาที่ 5.5 ล้านบาทอยูางแนู นอน ....5 . นายหน้าจึงกลับไปหาเจ้าของคอนโดน และยกแมูน้ ำาทั้ง 500 สาย สารพัดเรื่อง มาประกอบ เพื่อจ่งใจให้เจ้าของคอนโดลดราคาลงมาอีก สุดท้าย ราคาก็มาจบกันที่ 4 ล้านบาท นายหน้า ได้ 3% จากเจ้าของเป็ นเงิน 1..." 5..65 แสนบาท ไมูนอ ้ ยเลยทีเดียว "5 ล้านบาทครับ เจ้าของเขายืนกรานวูาขอขายในราคานี้ " เสียงนายหน้าโทรมารายงานชายหนู ุมในวันรูุงขึ้น "เอาอยูางนี้ ก็แล้วกัน.2 แสนบาท และได้จากชายหนู ุม 10% ของเงินที่ลดลงมาคือ 1 ล้านบาท เป็ นเงิน 1 แสนบาท รวมแล้วเขาได้เงินจากการขายครั้งนี้ 2.5 ล้าน เพราะเขาก็ต้องชั่งใจแล้วลูะวูา เป็ นราคาที่นูาจะเรียกได้ และคนซื้อก็นูาจะพอใจซื้อในราคานี้ ด้วย เพราะก็ร้่ราคาตลาดเป็ นอยูางดีเชูนกัน และงานนี้ นายหน้าจะได้คูานายหน้า อยูางน้อยที่สุด 3% ก็เป็ นเงิน 1. และถ้า นายหน้าลองกลับไปคำานวณด่ข้อเสนอของเขา การลดราคาให้ได้มากที่สุด ยูอมทำาให้เขาได้ เงินมากกวูาการเสนอราคาให้ได้ส่งที่สด ุ ..5 แสนบาท ชายหนู ุมเองก็พอใจไมูนอ ้ ย เพราะเขาเสียเงิน 1 แสนบาท เพื่อประหยัดไป 9 แสนบาท ค้ม ุ จะ ตายไป และเขามั่นใจวูาขายได้ไมูต่ ำากวูา 5. นายหน้าขาย คอนโดพ่ดกระตุ้นให้ชายหนู ุมอยากซื้อ หลังจากที่เขาเห็นประกาศขายคอนโดห้องนี้ ถึงแม้จะ ไมูใชูคอนโดใหมู แตูสภาพห้องและเฟอร์นิเจอร์ อยูใ่ นระดับของใหมูเลยทีเดียว แสดงวูา เจ้าของอยู่เอง และด่แลรักษาเป็ นอยูางดี เขาประมาณราคาตลาดแล้ว นู าจะอยู่ท่ี 5..6 ล้านบาท นายหน้าเสนอราคามาที่ 5...

บริษท ั จัดสูงสินค้า พัฒนามาจาก การรับและสูงสินค้าทางการเกษตร ไปยังเมืองตูางๆ เนื่ องจากต้องการลดต้นทุนทางการขนสูง จึงให้คนอื่นจูายคูาขนสูงให้ โดยการรับจ้างขนสูง สินค้า แถมยังมีกำาไรอีกตูางหาก ธุรกิจเริ่มเป็ นที่ร้่จัก 6...8 เดือนผูานไป. แตูก็ยง ั ไมูสามารถเข้า ใกล้เป้ าหมายเลยครับ" ชายหนู ุมทอดสายตาอยูางเหนื่ อยหนู าย "เธอคิดจะยอมแพ้แล้วเหรอ.. ผมยังมองไมูเห็นหนทางเลย..ธุรกิจรองเท้า เกิดจากความบังเอิญที่ได้ยินเรื่องเมืองค่ขาดที่ไมูชอบใสูรองเท้ากัน. ฐานะของหนู ุมน้อยชาวนา ยังไมูได้เสี้ยวหนึ่ งของมหาเศรษฐีไมูเท้าทองคำา เลย.." เศรษฐีถามขึ้น .ธุรกิจนำ้าผักและผลไม้ ซึ่งพัฒนามาจาก การขายนำ้าอ้อยสด เขามีท้ัง โรงงานผลิตเอง และ บริษท ั จัดจำาหนู ายเอง การขนสูงไปยังเมืองตูางๆ ก็จากบริษท ั ขนสูงสินค้าของเขา กำาไรจากผลประกอบการทั้งหมด หลังจากหักเป็ นเงินสำารองตามการเติบโตแล้ว ก็นำาไป พัฒนาธุรกิจให้เติบโตขึ้นไปอีก 2. ธุรกิจที่เขามีอยู่ตอนนี้ กค ็ ือ 1..ห้างสรรพสินค้า พัฒนามาจาก ร้านรองเท้า บวกกับ วิกฤตจากไฟไหม้และคู่แขูง ขณะนี้ อยู่ ในการกูอสร้างตัวอาคาร ยังไมูได้เปิ ดดำาเนิ นการ คงต้องใช้เวลาอีกเกือบปี จึงจะเสร็จ ธุรกิจตัวนี้ เขาถือหุ้นอยู่ 25% แตูก็เป็ นห้น ุ ใหญู สาเหตุเพราะปั ญหาทางด้านการเงินที่ เติบโตไมูทันธุรกิจ 4. เขามีเวลาเหลืออยู่เพียง 4 เดือนเทูานั้น....บริษท ั การเกษตรครบวงจร พัฒนามาจาก การต้องการให้ชาวเมืองได้ลองใสูรองเท้ากัน โดยให้สินค้าการเกษตรเป็ นตัวจูายคูารองเท้าให้ชาวเมือง แตูได้ผลเกินคาด ทำาให้เกิดเป็ น ธุรกิจขึ้นมา ตอนนี้ กำาลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ 7....บริษท ั จัดจำาหนู ายสินค้า พัฒนามาจากการขยายร้านรองเท้าให้เป็ นร้านสรรพสินค้า และ เพื่อให้ได้ตน ้ ทุนที่ต่ ำา จึงเปิ ดบริษท ั จัดจำาหนู ายสินค้า รับสินค้าจากผ้่ผลิต นอกจากขายเองที่ ร้านแล้ว ยังสูงขายให้กับร้านอื่นๆ ทั่วไป ทุกๆ เมือง 5. ตอนนี้ เขามีแบรนด์เป็ นของตัวเอง แตูจ้างโรงงานอื่นผลิตอีกที โดยที่บริษท ั เขาเป็ นผ้่ออกแบบ รองเท้าของเขาเริ่มติดตลาดเป็ นที่ร้่จักไปทุกเมือง คาดวูา ไมูเกิน 6 เดือนจากนี้ ไป จะต้องขึ้น มาเป็ นอันดับหนึ่ ง 3......" ชายหนู ุมปรับทุกข์กับเศรษฐีไม้เท้าทองคำา "ธุรกิจตูางๆ ก็อยูใ่ นชูวงกูอรูางสร้างตัว ถึงแม้จะทำาเงินได้มากอยู่.ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เริ่มมาจากการที่มีคนมาบอกขายบ้านให้ แตูธุรกิจตัวนี้ เขายังไมู สามารถพัฒนาให้มันเดินเองได้ เพราะเขาเองต้องเป็ นผ้่ออกตระเวนหาบ้านเป้ าหมาย ยังหา ระบบให้คนอื่นทำาแทนไมูได้ "ผมมีเวลาเหลืออีกแคู 4 เดือนเองครับ..

"เธอเคยผูานวิกฤตมาแล้ว. ธุรกิจดีๆ หลายๆ ตัว ต้องปิ ดกิจการลง เพราะผ้่บริหารไมูสามารถแก้ไขวิกฤตนั้นได้. จากที่เขาคิดวูาเรื่องแบบนี้ เขาต้องทำาเองเทูานั้น แตูตอนนี้ ข้อสรุปของที่ ประชุม กลับสร้างความพึงพอใจให้กับเขาเป็ นอยูางมาก. ก็ยง ั มีคนอีกมากมายที่กำาลังเจอวิกฤตเชูนกัน... ฉันมีอะไรบางอยูางอยากจะบอกเธอ.... แตูสิ่งแรกที่เขาจะต้องทำาคือ ผูองถูายธุรกิจด้านอสังหาฯ ไปให้ท่ีปรึกษารับล่กไปเลูน ตูอ ดังนั้น การประชุมของที่ปรึกษาในวันนี้ จง ึ เกิดขึ้น หลังจากชายหนู ุมเลูาประสบการณ์ในเรื่อง ที่เขาได้ลองทำาเงินจาก อสังหาฯ..... ผมจะไมูยอมแพ้ จนกวูาจะถึงวินาทีสุดท้าย" ชายหนู ุมตอบ "งั้นก็ดีแล้ว.." "มันนู าเสียดายธุรกิจดีๆ เหลูานั้นเหลือเกิน....... เพราะเขาสามารถวางมือได้โดยที่ ธุรกิจนี้ ก็ยังดำาเนิ นตูอไปได้ สิง ่ สำาคัญตัวแรกของความสำาเร็จในธุรกิจนี้ คือ อสังหาฯ ที่เราต้องเห็น และจากประสบการณ์ ของชายหนู ุมนั้น 100 หลัง ได้ 5 หลัง ที่ประชุมจึงสรุปออกมาวูา จะต้องเป็ นสื่อกลาง การ ซื้อ-ขาย อสังหาฯ เพื่อสร้างโอกาสให้กับตนเอง ในการได้เห็นสินค้าให้ได้มากที่สุด วารสาร-เว็บไซด์-คอลเซ็นเตอร์ จึงเกิดขึ้น พร้อมทั้งเกิดธุรกิจเกี่ยวเนื่ องตูางๆ เชูน -รับบริหาร อสังหาฯ ให้เชูาทุกชนิ ด โดยหัก 20% จากคูาเชูา -บริการให้ข้อม่ล อสังหาฯ ให้เชูาทุกชนิ ด ด้วยสื่อ ทั้ง 3 -บริการฝากซื้อ-ฝากขาย อสังหาฯ ทุกชนิ ด -ฯ ..... และเธอก็ได้รับโอกาสที่เกิดขึ้นจากวิกฤต นั้น....... หากเธอเข้าไปเจอธุรกิจเหลูานั้นได้ถก ่ จังหวะ โอกาสก็จะเป็ นของเธอ..." เศรษฐีหยุดมองหน้าชายหนู ุม "นอกจากเธอเองที่เจอวิกฤต...." หลังจากครูุนคิดเกี่ยวกับคำาพ่ดของทูานเศรษฐีมาทั้งคืน ชายหนู ุมจึงตัดสินใจที่จะทำาอะไรบาง อยูาง...." เศรษฐีเอูยขึ้น "มีอยู่หนทางหนึ่ งที่จะทำาให้เธอเป็ นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน" เศรษฐีกลูาวตูอ ชายหนู ุมถึงกับโยกตัวเข้ามาใกล้ๆ เพื่อไมูให้พลาดคำาพ่ดทุกคำาของเศรษฐี."เปลูาครับ. วูามีแนวทางสร้างระบบอะไรขึ้นมาจับธุรกิจนี้ ไมูนูาเชื่อวูา. ให้กับกลูุมที่ปรึกษาฟั ง และตอนนี้ เขาก็รอฟั งความคิด เห็นของทีมที่ปรึษาแตูละคน...

.... ถึงแม้เขาจะยังมองไมูเห็นหนทางเลย แตูเขาก็ไมูยูอท้อสักนิ ด ไมูเคยคิดที่จะถอดใจ ยังคง มูง ุ มั่น แนู วแนู หาโอกาสตูอไป... แตูเขาก็ยังไมูเห็นโอกาสเหมาะๆ ถึงแม้จะมีผ้่ประกอบการที่เจอวิกฤต หลายๆ กิจการก็ตาม เขาได้ให้คำาแนะนำา ตามวิสัยทรรศน์ ที่เขามองเห็น เพื่อแก้ปัญหาให้กับ ผ้่ประกอบการเหลูานั้น สิง ่ ที่เขาให้ไป. ก็สง ู ผลให้เขามีผ้่คนนับหน้าถือตามากขึ้นเรื่อยๆ จากการที่เขาได้พบปะพ่ดคุยกับนักธุรกิจหลายๆ คน เขามองเห็นทัศนคติของคนประสบความสำาเร็จกับคนที่ล้มเหลว อยูางหนึ่ งเลยก็คือ ทัศนคติตูอปั ญหาที่พบเจอหรือปั ญหาตูางๆ ที่จะเจอในการทำางาน "เคยมีคนถามผมวูา.เป็ นเศรษฐีในชัว ่ ข้ามคืน....... วันเวลาก็ยง ิ่ ผูานไป.... จาก นั้น เขาก็มูุงสู่เรื่องที่อยากจะทำา หลังจากคิดทบทวนคำาพ่ดของเศรษฐีเมื่อคืน. ผมไมูเจอปั ญหาอุปสรรค์ในการทำางานบ้างเลยหรือ เพราะด่เหมือนวูาผมทำาธุรกิจตัวไหน มันก็ชูางูายดายซะเหลือเกิน" ชายหนู ุมเอูยขึ้นกับเศรษฐี และพ่ดตูอวูา "ผมนิ่ งคิดอยู่ต้ง ั นาน ก็ไมูเห็นวูาตัวเองจะเจอปั ญหาเรื่องไหนหนักหนาสาหัสซักตัว แตูพอได้พ่ดคุยกับนักธุรกิจที่ล้มเหลว ปั ญหาตูางๆ ที่เขายกมาพ่ดคุย มันเป็ นปั ญหาที่ผมก็ เจอมาเหมือนๆ กัน สำาหรับพวกเขา มันเป็ นปั ญหาที่ใหญูและเป็ นอุปสรรคตูอความสำาเร็จ แตูสำาหรับผม เรื่องเหลูานั้น ไมูเคยเข้ามาอยู่ในสมองของผมเลย เพราะผมมองวูามันเป็ นเรื่องเล็กน้อย ยังไงก็ต้องเจอ เจอแล้วก็แก้ไข แก้ไขเสร็จก็ไปเจออัน ใหมูอีก แล้วก็แก้ไขตูอไป มันเป็ นเรื่องที่จะต้องเกิดควบคู่กับการดำาเนิ นธุรกิจอยู่แล้ว" เศรษฐียังคงนั่งฟั งเงียบๆไมูแสดงความคิดเห็นอะไร ชายหนู ุมยังคงพ่ดตูอไปอีก "เชูนเดียวกับนักธุรกิจสูวนใหญูท่ีประสบความสำาเร็จ เขาไมูได้มองเห็นเรื่องเหลูานั้นเป็ น ปั ญหาเลย" . เขามีเวลาเหลือแคู 4 เดือน เพื่อโอกาสสุดท้ายในการจะรวยที่สุด... ชายหนู ุมนำาตัวเองเข้าสู่สังคมของผ้่ประกอบการตูางๆ ไมูวูาจะเป็ น หอการค้า สมาคม ชมรม ฯ จุดประสงค์ของเขาก็คือ เพื่อได้พบกับผ้่ประกอบการที่กำาลังเจอวิกฤติ แนูนอน..ชายหนู ุมมอบทุนทั้งหมดที่เขาทำาได้จากอสังหาฯ ที่ผูานมา เป็ นเงินลงทุนกับโปรเจ็กนี้ . บทที่ 9 ...

" ชายหนู ุมทักทาย "สวัสดีครับทูาน ผมได้ยินชื่อเสียงของทูานจากเพื่อนหลายๆ คน วันนี้ ยินดีมากๆ เลย ที่ได้มีโอกาสพบเจอด้วยตนเอง" คุณเอก เอูยขึ้น "คุณเอกชมเกินไปแล้วลูะครับ...... ผมไมูได้มีความสามารถอะไรขนาดนั้นเลย เพื่อนๆ เขาให้เกียรติพ่ดถึงผม ผมก็ดีใจมากครับ แตูผม ไมูได้เกูงอยูางที่เขาพ่ดกัน จริงๆ นะครับ" ชายหนู ุมตอบกลับ การสนทนาดำาเนิ นตูอไป จนเข้าสู่เรื่อง วิกฤตทางธุรกิจไอศกรีม ของคุณเอก "ธุรกิจของผม มีหุ้นสูวนทั้งหมด 3 คน สัดสูวนการถือหุ้น 40:30:30 ผมถือ 40 ครับ" เอกเริ่มเลูาเรื่องธุรกิจไอศกรีมของเขาให้ชายหนู ุมฟั ง "ปั ญหาที่เกิดตอนนี้ คือ หุ้นสูวนทะเลาะกัน และทั้ง 2 คน ยืนยันคำาเดียววูา จะถอนห้น ุ และแบูงทรัพย์สินกัน" เอกยังคงเลูาตูอ ."ถ่กต้อง ความคิดจึงมีผลโดยตรงตูอคนที่ประสบความสำาเร็จและคนที่ไมูประสบความสำาเร็จ คิดเชูนไรก็จะเป็ นเชูนนั้น" เศรษฐีสนับสนุนความคิดของชายหนู ุม และพ่ดตูอวูา "และหากอยากประสบความสำาเร็จ ต้องเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในกลูุมประสบความสำาเร็จ เพราะเขาจะพ่ดถึงแตูเรื่องที่จะทำาให้สำาเร็จ และหากอยากประสบความล้มเหลว ก็เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในกลูุมคนล้มเหลว เพราะเขาจะ พ่ดถึงแตูหนทางที่ทำาให้ล้มเหลว คนเรา มักจะมีความคิด ความเชื่อ ทัศนคติ และความสำาเร็จ ไมูตูางไปจากกลูุมเพื่อนฝ่งที่เรา คบเทูาไรหรอก" ################################### "นี คือคุณเอก เจ้าของไอศกรีมชื่อดังครับ" เพื่อนนักธุรกิจคนหนึ่ ง แนะนำาให้ชายหนู ุมได้ร้่จักเพื่อนใหมู "คุณเอก เขากำาลังเผชิญกับวิกฤตธุรกิจอยูางหนัก ผมคิดวูา คุณอาจจะให้คำาชี้แนะกับเขาได้ เพราะผมเองก็แก้ปัญหาได้จาก คำาแนะนำาของคุณ" เพื่อนผ้่แนะนำาเพื่อนใหมูพ่ด "สวัสดีครับ และยินดีท่ีได้ร้่จักครับคุณเอก.

. "ผมคงต้องหารือกับที่ปรึกษากูอนนะครับ แล้วผมจะให้คำาตอบอีกที" สามวันผูานไป.. หลังจากการประชุมหารือของที่ปรึกษา ก็ได้ข้อสรุปวูา ธุรกิจมีอนาคต ส้ก ่ ับตลาดได้สบายๆ และยังสามารถขยายสาขาออกไปสู่ตูางประเทศได้ด้วย เพราะความโดดเดูนของรสชาติ และอีกหลายๆ เรื่อง ..... วูาจะดำาเนิ นไปได้สวยแนู ๆ "ทูานสนใจรูวมลงทุนกับธุรกิจของผมไหมลูะครับ" เอกถามขึ้น ชายหนู ุมได้ฟังคำาถาม ก็น่ิ งคิดสักพักกูอนจะตอบออกไปวูา.."สาเหตุท่ีทะเลาะกันก็เพราะ พี่ไกู เขาลงมาล้วงล่กการบริหารงานของผม ผมเป็ นกรรมการผ้่จัดการ ความคิดของผมคือ หุ้นสูวนมีหน้าที่คุมนโยบาย สูวนผมบริหารบริษท ั ให้เป็ นไปตามนโยบาย หากผมไมูสามารถทำาให้เป็ นไปตามนโยบายไมูได้ คูอยมาลงลึกถึงจะถ่ก แตูพ่ีไกูกลับเข้าไปตามแผนกตูางๆ และสั่งการโนู น-นี่ ตามอำาเภอใจ ทำาให้ผมบริหารงานยาก พี่ไกูให้เหตุผลวูา เป็ นเจ้าของบริษท ั เหมือนกัน ยูอมมีสิทธิส่ังงาน ผมพยายามอธิบายเทูาไรก็ไมูฟัง คงกลัวพนักงานไมูร้่วูาตัวเองเป็ นเจ้าของ เลยอยากแสดงบารมีบ้าง" เอกหยุดเว้นชูวงการพ่ด หลังจากรูายยาวมาแล้ว สูวนชายหนู ุมก็น่ังฟั งอยูางตั้งใจและวิเคราะห์ตาม "เมื่อพี่ไกูไมูพอใจผม ก็เลยไปใสูไคร้ผมให้พ่ีหญิง หุ้นสูวนอีกคน เขาคงจะเผาผมหลายเรื่องมาก จนพี่หญิงคล้อยไปตามเขา และก็มาถึงจุดแตกหัก คือ ปิ ดกิจการเพื่อแบูงทรัพย์สิน หรือไมู ผมก็ต้องซื้อหุ้นของพวกเขาทั้งหมด ผมไมูมีเงินซื้อหุ้นของพวกเขาได้หรอกครับ ไอ้หุ้นที่ลงไปนั้น ผมก็ยังเป็ นหนี้ อยู่เลย" เอกพ่ดพร้อมกับทำาสีหน้ากังวลใจ "คุณเอก อยากให้ผมชูวยเรื่องอะไรครับ" ชายหนู ุมถามขึ้น "ผมไมูอยากปิ ดบริษท ั ครับ เพราะธุรกิจกำาลังดำาเนิ นไปได้ด้วยดี ร้านไอศกรีม กำาลังขยายสาขาไปยังห้างตูางๆ" พ่ดจบ เอกก็นำาเอกสารตูางๆ ให้ชายหนู ุมด่ การพ่ดคุยซักถามเป็ นไปอยู่สักพัก ชายหนู ุมเองก็มองเห็นโอกาสการขยายตัวของธุรกิจไอศกรีมของเอก.

.......... หากเธอเข้าไปเจอธุรกิจเหลูานั้นได้ถก ่ จังหวะ โอกาสก็จะเป็ นของเธอ.. ก็ยังมีคนอีกมากมายที่กำาลังเจอวิกฤตเชูนกัน. นั่นคือ หากรูวมลงทุนแล้ว ต้องเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ รวมทั้งเป็ นตลาดที่มีอนาคต. นี่ สินะ ที่ใครๆ เขาเรียกวูา นักลงทุน" ชายหนู ุมคิดในใจ และเข้าใจที่มาที่ไปของการรำ่ารวยของทูานเศรษฐีไม้เท้าทองคำา. "นอกจากเธอเองที่เจอวิกฤต... ธุรกิจดีๆ หลายๆ ตัว ต้องปิ ดกิจการลง เพราะผ้่บริหารไมูสามารถแก้ไขวิกฤตนั้นได้.เหมาะที่จะรูวมลงทุนด้วยเป็ นอยูางยิง ่ สูวนเรื่องเงินลงทุน ที่ปรึกษาสรุปกันวูา ต้องเขียนแผนธุรกิจใหมู พร้อมกับเสริมเรื่องการนำาธุรกิจเข้าตลาดหลักทรัพย์ รวมทั้งการขยายธุรกิจออกสู่ตูางประเทศ นู าจะทำาให้ธนาคารสนใจที่จะปลูอยเงินก้ใ่ นโครงการนี้ ด้วยความสามารถของที่ปรึกษา ทำาให้การปลูอยก้่ของธนาคารรวดเร็วกวูาขั้นตอนการปลูอยก้่แบบปกติมาก." ชายหนู ุมนึ กถึงคำาพ่ดของเศรษฐีไม้เท้าทองคำา ชายหนู ุมนึ กถึงชูวงแรกๆ ที่เขาบากบั่นทำาธุรกิจ มันชูางยากเสียเหลือเกิน แม้แตูเรื่องจะหาเงินมาลงทุน แตูทุกวันนี้ เขามีความสามารถเรื่องการบริหารเงินลงทุน ทำาให้เขาเจอโอกาสดีๆ ที่ไมูต้องไปเริ่มต้นตั้งแตูต้น เขาเพียงแตูมองหาธุรกิจที่จะไปตูอยอดให้เจอ และเขาเองก็ไมูได้เอาเปรียบธุรกิจเหลูานั้นด้วย หากแตูเข้าไปชูวยให้ธุรกิจเหลูานั้นผูานพ้นวิกฤตไปได้ และตูอยอดอนาคตของธุรกิจให้เติบโตอีกตูางหาก โดยเจาะจงไปที่ธุรกิจที่มีองค์ประกอบครบตามเงื่อนไขที่จะพลักดันเข้าตลาดหลักทรัพย์ เพราะเพียงข้ามคืน ก็เป็ นเศรษฐีอยูางทูานเศษฐีไม้เท้าทองคำาบอกไว้จริงๆ "อืมมมม... ทำาให้ชายหนู ุมได้รูวมลงทุนกับธุรกิจไอศกรีมของเอก ถึงแม้ชายหนู ุมจะถือห้น ุ ใหญู แตูชายหนู ุมก็ให้เอกบริหารเหมือนเดิม เนื่ องจากเอกมีประสบการณ์และชำานาญการเรื่องนี้ เป็ นอยูางดีอยู่แล้ว ชายหนู ุมเพียงแตูสูงที่ปรึกษาเข้าไปด่แลเรื่องนโยบายบริษท ั เทูานั้น นอกจากธุรกิจไอศกรีมของเอกแล้ว การเอาตัวเองเข้าไปใน ชมรมและสมาคมตูางๆ ของนักธุรกิจ ทำาให้ชายหนู ุมได้โอกาสดีๆ มาถึง 7 ธุรกิจ ทุกธุรกิจ ชายหนู ุมเน้นในเรื่องที่จะเข้าเงื่อนไขในการที่จะนำาเข้าตลาดหลักทรัพย์เป็ นหลัก..... ..." "มันนู าเสียดายธุรกิจดีๆ เหลูานั้นเหลือเกิน...

.. ถึงแม้เวลาที่ต้ง ั ไว้ มันจะหมดลงไปแล้ว แตูเธอก็เดินมาได้ไกลกวูาครึ่ง และที่สำาคัญ.นอกจากลงทุนสร้างธุรกิจของตนเองแล้ว ก็เข้าไปลงทุนตูอยอดในธุรกิจของคนอื่นด้วย ทำาให้ทูานเศรษฐี มีธุรกิจมากมายที่ทำาเงินให้ พอได้เงินมาก ก็ทำาให้ลงทุนในธุรกิจอื่นตูอไปได้อีกมาก เงินมันก็ไปตูอเงินมาให้เรื่อยๆ โดยที่เราเป็ นผ้่น่ังควบคุมการทำางานของเงิน "ไมูนูาเชื่อวูาเราจะสามารถมีเงินเป็ นล่กน้อง ทำางานหาเงินให้เรา" ขณะที่เฝ้ ารอธุรกิจใหมู เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ การเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ไมูใชูจะเข้าได้เพียงชั่วข้ามคืน ขบวนการตรวจสอบตูางๆ ต้องใช้เวลา ซึ่งมันก็กินเวลาที่เหลืออยู่ของหนู ุมน้อยชาวนาให้หมดไปด้วย.... ถ้าเธอจะส้่ตูอ เธอก็สามารถไปถึงฝั นได้อยูางแนูนอน" คำาพ่ดของเศรษฐี กระตุ้นให้ชายหนู ุมคิดตาม แตูเขายังพ่ดอะไรไมูออก........ กวูาจะไปถึงเป้ าหมายได้ เราคงต้องเปลี่ยนแปลงวิธก ี าร เปลี่ยนแปลงแผนงานเรื่อยๆ เมื่อ วิธีน้ี ใช้ไมูได้ ก็ต้องลบทิง ้ เพื่อเปลี่ยนเป็ นอีกวิธี แตูทุกวิธี ก็เพื่อมูุงสู่เป้ าหมาย ซึ่งสลักไว้บนแผูนหิน ไมูมีวันลบเลือน" ชายหนู ุมตอบด้วยความมั่นใจ . .แผนงาน เขียนลงบนผืนทราย" พ่ดจบ เศรษฐีก็น่ิ งเงียบให้ชายหนู ุมได้คิด "เหตุผลวูา ทำาไมแผนงาน จึงต้องเขียนลงบนผืนทราย ทำาไมจึงไมูสลักไว้บนแผูนหินเหมือนเป้ าหมาย เธอคงเข้าใจสินะ" เศรษฐีถามขึ้น "เข้าใจครับ เพราะวูา. "มีไมูก่ีคนหรอกนะ ที่ไปถึงฝั นที่ตนเองตั้งไว้ ตามเวลาที่กำาหนด" เสียงเศรษฐีไม้เท้าทองคำาเอูยขึ้น ทำาลายความเงียบสงบ ชายหนู ุมหันหน้าไปตามเสียงนั้น ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "การตั้งเป้ าหมายไว้ ก็เพื่อให้ตัวเรามีทิศทางที่จะเดินไปหา การกำาหนดระยะเวลา หรือเส้นตาย ก็เพื่อเรูงเร้าตัวเราเอง การที่เธอก้าวขึ้นมายืน ณ จุดนี้ ได้ ก็เพราะเป้ าหมายที่ยิ่งใหญูของเธอนั่นเอง. "เป้ าหมาย สลักไว้บนแผูนหิน.. 4 เดือนสุดท้ายผูานไปอยูางรวดเร็ว ชายหนู ุมไมูสามารถที่จะสร้างฝั นให้เป็ นจริงขึ้นมาได้ ไมูสามารถที่จะสร้างตัวรำ่ารวยที่สุดในเมืองได้ ภายในเวลา 1 ปี ....

แตูฉน ั วูา ฉันอูานอะไรในใจของเธอบางอยูางออกนะ" เศรษฐีต้ังข้อสงสัย "อะไรหรือครับ" ชายหนู ุมถามขึ้น "ถึงแม้วันนี้ เธอสามารถเข้าเงื่อนไขของพระราชา ฉันก็คิดวูา เธอคงลำาบากใจ และตัดสินใจไมูถ่ก วูาจะเข้ารูวมคัดเลือกหรือไมู" เศรษฐี เอูยขึ้น ทำาเอาชายหนู ุมอึ้งไปเหมือนกัน "ทูานร้่ความคิดของผมด้วยหรือครับนี่ " ชายหนู ุมถามออกไป "ร้่สิ. มันเหมือนกับวูา ผมทนไมูได้ท่ีจะเป็ นชายหนู ุมผ้่โชคดี เหมือนหน่ตกถังข้าวสาร อาจจะมีหลายๆ คนอยากจะเป็ นแบบนั้น.."ฉันเข้าใจ ทุกอยูางที่เธอทำาทั้งหมด ก็เพื่อองค์หญิง เธอจึงต้องทำาตัวเอง ให้เข้าเงื่อนไขที่พระราชาตั้งไว้ เพื่อให้ได้รับสิทธิ ในการเข้ารับการคัดเลือก... เลือดนักธุรกิจ มันฝั งเข้าไปในสายเลือดของเธอแล้ว เธอไมูอยากทิ้งเส้นทางสูค ่ วามสำาเร็จนี้ เพื่อไปใช้ชีวต ิ ในอีกแบบ ความท้าทายของโลกธุรกิจ มันปลุกเร้าเธอ กระต้น ุ ให้เธอกระชูุมกระชวย.... ผมอยากเป็ นผ้่นำาครอบครัว ด้วยลำาแข้งของผมเอง" ." เศรษฐียิ้มให้ชายหนู ุม "จริงครับ... ผมไมูร้่จะอธิบายอยูางไร.... แตูผมไมู.. บางครั้ง ผมยังแอบดีใจเลย ที่ผมทำาไมูสำาเร็จในเวลานี้ และบางครั้ง ผมก็คิดวูา ผมไมูใชูในแบบที่จะเป็ นนั้น แตู แบบที่กำาลังเป็ นอยู่น่ี แหลูะ คือตัวผม การอภิเสกสมรสกับองค์หญิง ทำาให้ผมต้องเปลี่ยนแปลงวิถีการดำาเนิ นชีวต ิ ไป..... ซึ่ง นั่น ไมูใชูผมแนู ๆ" ชายหนู ุมพ่ดด้วยความหนักแนู น "แล้วองค์หญิงลูะ" เศรษฐีถามขึ้น "ที่ผูานมา เหมือนกับผมหลอกตัวเองเรื่ององค์หญิง ไมูมีโอกาสพ่ดคุย ไมูมีโอกาสได้ร้่จัก เห็นเพียงแคูร่ปลักษณ์ท่ีแสนจะสวยงามเทูานั้น และที่สำาคัญ ผมเองนั้น คูค ่ วรกับองค์หญิงหรือไมู" ชายหนู ุมเปิ ดใจ "ผมคงจะอึดอัดมากเลย หากได้อภิเสก จริงๆ ความร้่สึกตำ่าต้อยของตัวเอง มันจะต้องหลอกหลอนไปจนวันตายแนู ๆ ผมคงรับไมูได้กับการที่ตัวเอง ไมูสามารถเป็ นผ้่นำาครอบครัวได้อยูางสมบ่รณ์....

ในวันที่ฉน ั เพิ่งจะเริ่มสร้างเนื้ อสร้างตัว ยังเป็ นพนักงานบริษท ั อยู่ ฉันมีโอกาสได้พบรักกับล่กสาวเจ้าของบริษท ั ใครๆ ก็ร้่วูาเรารักกัน และก็ไมูมีใคร ขัดขวางด้วย แม้แตูครอบครัวของเธอ..." เศรษฐีเลูาความหลังให้ชายหนู ุมฟั ง "ฉันยังโชคดีกวูาเธอ ที่ได้มีโอกาสคบหากัน เราก็ร้่วูา เรารักกัน แตู..." เศรษฐีถามกลับ "ผมก็จะลุยตูอไปครับ เป้ าหมายของผม ยังเหมือนเดิม คือ รวยที่สุดในเมืองนี้ แตูไมูใชูเพื่อให้ได้เข้าเงื่อนไขแล้วนะครับ แตูเพื่อพิส่จน์ศก ั ยภาพ ของการเกิดมาเป็ นคน ๆ หนึ่ ง .." "ฉันรับไมูได้กับความร้่สึกตำ่าต้อย เมื่อเข้าไปอยู่ในครอบครัวของเขา มันเหมือนกับฉันไมูสามารถเป็ นตัวของตัวเองได้ ฉันอยากจะเป็ นผ้่นำาโดยสมบ่รณ์ อยากประสบความสำาเร็จด้วยลำาแข้งของตนเอง ฉันจึงเข้าใจเธอไงลูะ" "แล้วเธอคนนั้นไปไหนลูะครับ ทูานไมูได้แตูงงานกันเหรอครับ" ชายหนู ุมถามขึ้น "ไมูได้แตูงงานกันหรอก. ฉันขอเวลาสร้างตัว 4 ปี ใน 4 ปี นี้ เราจะเป็ นอิสระตูอกัน เมื่อครบ 4 ปี แล้ว หากเราทั้งคูย ่ ังไมูมีคนอื่น เราคูอยมาสานตูอเรื่องความรักของเรา" เศรษฐีเลูาถึงความหลังอีกครั้ง "ปี ที่ 2 เทูานั้น เธอก็แตูงงานกับล่กชายเศรษฐีคนหนึ่ ง ซึ่งตอนนั้น ฉันก็ยังสร้างเนื้ อสร้างตัวไปไมูถึงไหน" "แล้วทูานเสียใจมากไหมครับ" ชายหนู ุมถามขึ้น "ไมูร้่สินะ วันแรกที่ร้่เรื่อง ก็เจ็บแปลูบๆ บ้าง แตูฉน ั ดีใจที่เธอได้คนที่เหมาะสมกับเธอมากกวูา เธอคงมีความสุข มากกวูาอยู่กับฉัน" "แล้วนี่ เธอจะทำาอยูางไรตูอไปลูะ......"เธอก็ไมูตูางอะไรกับฉันหรอก.

ที่ได้รับการคัดเลือกในวันนี้ ...... และพระองค์ก็เข้าใจดีวูา.. พระองค์ต้องทรงเลือกคูค ่ รองด้วยวิธีน้ี วิธีท่ีสืบทอดกันมาแตูโบราณ ใครก็ตาม.วูาจะมีศักยภาพสักแคูไหน ในเมื่อคนเหมือนกันทำาได้ ผมก็ต้องทำาได้เชูนกัน" ชายหนู ุมตอบ ############################# วันเวลาผูานไป ธุรกิจของชายหนู ุมสามารถเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ ทีละตัวสองตัว ราคาตูอหุ้น เพิ่มขึ้นหลายเทูาตัวนัก สร้างผลกำาไรให้กับชายหนู ุมเป็ นอยูางมาก ทุกธุรกิจ ถึงแม้จะเจอปั ญหาอุปสรรค์ก็จริง แตูกส ็ ามารถฟั นฝู าอุปสรรค์ไปได้ด้วยดี และเจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งมีธุรกิจใหมูๆ เกิดขึ้นเชูนกัน กลับมาข้างฝู ายพระราชาบ้าง พระราชาได้กำาหนดการ เรียกชุมนุมองค์ชายจากเมืองตูางๆ เพื่อเข้าสู่พิธีคัดเลือกราชบุตรเขย ในวันที่ทุกอยูางพร้อมแล้ว พระราชาก็ทรงให้นำาขบวนออกประพาสปู า พระราชาทรงพาคณะประพาสปู าด้วยความเกษมสำาราญ จนเมื่อถึงที่เหมาะๆ แหูงหนึ่ ง พระราชาทรงให้หยุดขบวน "เราจะหยุดพักกันที่น่ี " พระราชาตรัสขึ้น เหลูาผ้่ติดตามทั้งหลาย ตูางก็จัดแจงทุกอยูางให้เข้าที่เข้าทาง หลังจากทุกอยูางเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว พระราชาทรงขึ้นประทับยังพระที่น่ัง องค์ชายจากเมืองตูางๆ เรียงรายอยูางเป็ นระเบียบ พร้อมทั้งเหลูาเสนา-อำามาต ที่รอถวายบังคมอยู่แล้ว ตูางพากันกลูาวคำาถวายบังคมอยูางพร้อมเพียงกัน เมื่อถวายบังคมเสร็จ องค์หญิงก็ทรงประทับนั่งยังพระที่น่ังของพระองค์ วันนี้ องค์หญิงทรงสวยงามสดใสเป็ นพิเศษกวูาทุกวัน เนื่ องจากทรงเป็ นวันสำาคัญของพระองค์ ถึงแม้โลกจะเปลี่ยนไปขนาดไหนก็ตาม แตูพระองค์ก็ทรงยึดมั่นในขนบธรรมเนี ยมประเภณี พระองค์ ไมูเคยลิ้มลองความรักเลย เนื่ องจากไมูเคยมีโอกาสได้คบหากับใคร.

.... "ขอเดชะ ฝู าละอองธุลีพระบาท" ทุกสายตาตูางหันมาจับจ้องที่ทหารเสนารักษ์ผ้่เดินเข้ามายังหน้าพระที่น่ัง "มีอะไรรึ... ในพระทัยขององค์หญิง เต้นแรงอยูางบอกไมูถ่ก พระกรของพระองค์ส่น ั ขึ้นมาโดยไมูทราบสาเหตุ ทรงร้อนว่บวาบ ไปทั่วพระวรกาย ไมูต้องบอก พระองค์ก็ร้่ดีวูา พระพักตร์ของพระองค์ต้องแดงอยูางแนูนอน.เขาคนนั้นคือคูค ่ รองของพระองค์ ทันใดนั้นเอง. "ถวายบังคมพะยะคะ" ชายหนู ุมทำาการถวายบังคมพระราชา "ทำาตัวตามสบายเถอะ... ให้เขาเข้ามาได้" พระราชาทรงจำาชายหนู ุมได้ อึดใจเดียว ทั้งเสนารักษ์และชายหนู ุมก็มาอยู่ตูอหน้าพระที่น่ังแล้ว ทุกสายตา ตูางจับจ้องมาที่ชายหนู ุม ซึ่งบัดนี้ ไมูเหลือหลอของคราบชาวนาจนๆ อีกเลย แตูกลับอยู่ในภาพของนักธุรกิจผ้่สงูางาม ดุจดังเทพบุตรจุตติลงมาเกิด องค์ชายทุกพระองค์ ตูางก็จดจำาคูแ ่ ขูงคนสำาคัญนี้ ได้เป็ นอยูางดีเชูนกัน รวมทั้งองค์หญิงด้วย.... เจ้าหนู ุมชาวนาคนนั้นนั่นเอง....." พระราชาทรงถาม "เขาให้ท่ลวูา เขาคือชาวนาคนที่พระราชาทรงให้หน่ตายกับเขาเพื่อสร้างตัว พะยูะคูะ" ทหารรายงานตูอ "อ้อ." พระราชาทรงถามขึ้น "มีชายคนหนึ่ ง จะขอเข้าเฝ้ า พะยูะคูะ" ทหารรายงาน "ใครกันรึ..." พระราชาตรัสกับชายหนู ุม ...

ในไมูช้านี้ เธอจะต้องเป็ นคนรวยที่สุดในเมืองนี้ อยูางแนูนอน" พระราชาตรัสอยูางชื่นชมชายหนู ุม "หมูอมฉันมาในวันนี้ เพื่อแจ้งให้พระองค์ทรงทราบวูา หมูอมฉันไมูสามารถสร้างตัวให้เข้าเงื่อนไขได้. ในเมื่อเธอไมูสามารถทำาตามเงื่อนไขได้ เธอก็ต้องยอมรับวูาเธอหมดสิทธิในการเข้ารับการแขูงขันคัดเลือกกับองค์ชายอื่นๆ" พระราชาตรัสออกมา "แตูเธอก็สามารถอยู่รูวมชมการคัดเลือกนี้ ได้ เราอนุญาต" "เป็ นพระมหากรุณาแกูหมูอมฉันอยูางเหลือล้น พะยะคะ" ชายหนู ุมก้มลงถวายบังคม .... เพราะหมูอมฉันไมูทราบวูาพระองค์ทรงร้่เรื่องนี้ แล้ว พะยะคะ" ชายหนู ุมกราบท่ลพระราชา "ไมูเป็ นไรหรอก." พระราชาตรัสขึ้น "เรารับร้่เรื่องราวของเธอ จากเศรษฐีไม้เท้าทองคำา ตลอดเวลา เพราะเศรษฐีไม้เท้าทองคำา เป็ นสหายของเราเอง" พระราชาตรัสตูอ ขณะที่ชายหนู ุมอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยินมา "เศรษฐีไม้เท้าทองคำา บอกกับเราวูา.. หนึ่ งปี ผูานไป มันชูางรวดเร็วเหลือเกินนะ" พระราชาถามขึ้น "พะยะคะ" ชายหนู ุมน้อมรับคำา "แตูหมูอมฉัน ไมูสามารถสร้างตัว ให้รวยที่สุดในเมืองได้ทันเวลา พะยะคะ" ชายหนู ุมท่ลขึ้น "เราร้่แล้ว...."เป็ นพระมหากรุณา พะยะคะ" ชายหนู ุมกลับคืนสู่ทูาปกติ "เป็ นอยูางไรบ้างลูะ....

.องค์หญิงได้ยินการสนทนามาโดยตลอด เมื่อถึงตรงนี้ พระหฤทัยของพระองค์ เจ็บแปลูบขึ้นมา เหมือนถ่กทิ้มแทงด้วยสิ่งของแหลมคม พระองค์ทรงกลั้นพระอัสสุชล ที่อยู่ๆ ก็เอูอล้นขึ้นมาโดยไมูทราบสาเหตุ ไมูให้หลั่งออกมา "ทำาไมเราจึงร้่สึกเจ็บแปลูบแบบนี้ ด้วยนะ" องค์หญิงทรงดำาริอยู่ในพระทัย "เราไมูเคยมีความร้่สึกแบบนี้ มากูอนเลย ครั้งแรกที่ได้เจอเขา เราก็ร้่สึกอีกแบบ อยูางมีความสุข พอได้ร้่วูาเขาไมูมีสิทธิเข้ารับการคัดเลือก เรากลับร้่สึกในอีกแบบ อยูางมีความทุกข์" "ทำาอยูางไรได้ลูะ.. เราต้องทำาตามประเภณี ถ้าให้เราเลือกคู่ครองเองได้ เราคงเลือก เขาคนนี้ อยูางแนูนอน" องค์หญิงทรงพยายามซูอนความร้่สึกเหลูานี้ ไว้ในพระหฤทัย "เอาลูะ.. .." พระราชาตรัสขึ้น "ใครก็ตาม ที่สามารถทำาให้ช้างของเรา ยกขาขึ้นได้พร้อมกันทั้ง สี่ขา คนผ้น ่ ้ันจะเป็ นผ้่ชนะการแขูงขันนี้ " พระราชาบอกเงื่อนไขการแขูงขัน พร้อมกับคิดในพระทัยวูา แม้แตูควาญช้างทุกคน ก็ไมูสามารถทำาได้ อำามาตย์ผ้่หนึ่ ง ที่ทรงคิดเงื่อนไขนี้ ให้พระองค์ กราบท่ลวูา เขาเคยเป็ นควาญช้างมากูอน รับรองวูา วิธีน้ี ไมูมีผ้่ใดทำาได้อยูางแนู นอน ควาญช้างทำาได้อยูางเกูงที่สด ุ ก็ ยกเพียง สามขา เทูานั้น ขนาดยก สามขา ก็ยังหาผ้่ท่ีจะฝึ กช้างได้ยากยิง ่ นัก. ณ เวลานี้ เราจะได้ทำาการคัดเลือกราชบุตรเขย" พระราชาทรงประกาศให้ทุกคนได้ทราบ "เราได้เตรียมวิธีการไว้เรียบร้อยแล้ว ใครที่สามารถเอาชนะในข้อคัดเลือกของเราได้ ผ้่น้ัน จะเป็ นผ้่ท่ีได้อภิเสกกับธิดาของเรา" พระราชายังคงตรัสอยูางทรนงค์องอาจ "กติกามีอยู่งูายมาก......

. แตูก็มีหลายพระองค์ ที่ทรงขึ้นบังคับช้าง เพื่อหวังที่จะเป็ นผ้่ชนะ ให้ได้ แตูกต ็ ้องทรงกลับลงมาด้วยความผิดหวังกันทั้งสิ้น และแล้ว ก็เหลือองค์ชายอีกเพียงแคู 3 องค์ รวมทั้งองค์ท่ีน่ังสงบนิ่ ง อยู่ข้างๆ ชายหนู ุม ด่ ทูาทางองค์ชายองค์น้ี จะมั่นใจซะเหลือเกินวูาพระองค์ ทรงสามารถทำาได้ พระองค์ไมูวู อกแวูกเลยแม้แตูนอ ้ ย อยูางมากก็ทรงพระสลวลเล็กน้อย เมื่อมีองค์ชายบางองค์ ทรงทำา อะไรขำาๆ ชายหนู ุมมององค์ชายองค์น้ี อยูางพินิจพิเคราะห์ ร้่สึกถ่กชะตาด้วยเป็ นพิเศษ.... การทำาช้างให้ยก 4 ขาได้ จะกลายเป็ นราชบุตร เขย เวลาลูวงเลยไปหลายชั่วโมง ยังไมูมีองค์ชายองค์ใด ทำาได้สำาเร็จ ทุกพระองค์ ที่ทรงยอมแพ้ กลับมา ตูางก็สูายพระพักต์กันถ้วนหน้า..บทที่ 10 .. เจ้าชายองค์แล้วองค์เลูา ตูางก็ทยอยกันเข้าไปควบคุมช้าง เพื่อให้ยกขาทั้ง 4 ข้างให้ได้.. แตู ก็ยังไมูมีองค์ชายองค์ใด ทำาได้สำาเร็จสักพระองค์ ชายหนู ุมนั่งเฝ้ าด่เหตุการณ์อยู่ตลอดเวลา ไมูได้คาดสายตา ในใจก็รอลุ้นวูา องค์ชายทูานใดนะ จะเป็ นผ้่ชนะ พร้อมกับนึ กขำาในข้อค้นหา ราชบุตรเขยของพระองค์ ไมูเข้าใจวูา เหตุใด พระราชา จึงใช้วิธีการนี้ วิธีท่ีด่เหมือนงูายๆ แตู ไมูงูายเลย อีกอยูาง ใครจะไปคาดคิดลูะวูา... แล้วก็อ้อมไปทางด้านขวาของช้าง จนเลยไปถึงหัว เหมือนพระองค์ ทรงสำารวจ หรือทำาพิธีอะไรก็มิทราบได้ ความเงียบสงบปกคลุมสถานที่แหูงนี้ ไปโดยปริยาย ทุกสายตาตูางจับจ้องไปที่องค์ชาย เพราะองค์ชายมาแปลก ตูางจากองค์ชายองค์อ่ ืนๆ ซึง ่ ตูางก็ ขึ้นทรงช้างเลย เพื่อบังคับช้างให้ ได้ด่ังใจ แตูองค์ชายทูานนี้ กลับเดินวนไปวนมา รอบๆ ช้าง มือก็คลำาไปตามลำาตัวช้างอยู่เป็ น ......ฝั นทีเ่ ป็ นจริง. คือองค์ ชายที่สนทนากับชายหนู ุมเมื่อสักครู่น้ี เอง องค์ชายลุกขึ้นยืน ด้วยทูาทางสงูางาม พระองค์หันมายิ้มให้ชายหนู ุม กูอนที่จะเดินออกไปสู่ ลานกว้าง. บางพระองค์ แม้แตูจะขึ้นประทับบนคอช้าง เพื่อ ทรงบังคับเองก็ยง ั ไมูกล้า. ที่ล้านกว้างนั้น มีช้างที่จะใช้แขูงขันยืนอยู่ ข้างๆ ช้าง ยังมีควาญช้างคอยควบคุม กำากับอยู่ข้างๆ ป้ องกันช้างตื่นกลัวตกใจ ช้างที่พระราชา ทรงเลือกมาเป็ นช้างเพื่อแขูงขันนั้น ได้ทรงคัดเลือกช้างที่เชื่องที่สุดแล้ว เพื่อความปลอดภัยขององค์ชายทุกพระองค์ เมื่อเดินไปถึงช้าง องค์ชายทรงยืนนิ่ งๆ ที่ด้านหน้าช้าง ทรงมองเข้าไปที่ดวงตาของมัน เหมือนกำาลังสูงกระแสจิตอะไรบางอยูาง สักครู่ พระองค์ ก็เดินอ้อมไปทางด้านซ้ายของช้าง ทรงใช้มือล่บไล้ไปตามตัวของมันจนเลยไปถึงด้านหลัง. ด่พระองค์ ทรงเป็ นคนกระตือลือล้น มีแววตามูุงมั่น และเด็ดเดี่ยว หากพระองค์ ทรงเป็ นนักธุรกิจแล้ว ลูะก็ คงจะประสบความสำาเร็จอยูางมากมายเลยทีเดียว "ขอประทานอภัย องค์ชาย" ชายหนู ุมเอูยขึ้น "พระองค์ทรงร้่วิธีบังคับช้าง ให้ยกสี่ขา ได้ใชู ไหม พะยะคะ" ชายหนู ุมถามตูอ "ทำาไมเธอจึงคิดวูาเราร้่วิธีลูะ" องค์ชายถามกลับ "กระหมูอมเห็นองค์ชาย ด่มค ี วามมั่นใจ มากๆ ไมูทรงกระวนกระวายใดๆ ให้เห็นพะยะคะ" ชายหนู ุม กับองค์ชาย สนทนากันได้ไมูนานเทูาไร องค์ชาย 2 พระองค์ท่ีเหลือ ก็กลับลงมา ด้วยความผิดหวัง เพราะไมูสามารถบังคับช้างได้ และก็ถง ึ คิวองค์ชายองค์สุดท้าย........

.......... ผมบอกวิธีให้กับองค์ชายไปเอง เพราะผมอยากให้เรื่องนี้ มันจบๆ ลงไป ไมูอยูางนั้น การอภิเษก เลื่อนออกไปเป็ นปี หน้า มันก็จะมาคอยหลอกหลอนจิตใจของผม หากผมยังมี โอกาสอยู่" "ผมได้ไตรูตรองด่เป็ นอยูางดีแล้ว ทูามกลางระหวูางที่องค์ชายแตูละพระองค์ เข้าไปแขูงขัน จิตใจผมก็ครูุนคิด หากผมได้อภิเษก...... องค์ชายเดินอ้อมตัวช้าง จนมาหยุดอยู่ท่ีด้านท้าย แล้วพระองค์ก็ทรงเงื้อหินสองก้อนขึ้น และ ทุบหินประกบกันเข้าสุดแรง ตรงไขูช้าง แปร้น!!!.............. สักพัก... "แตูฉน ั พอจะเข้าใจเธอนะ วูาทำาไมจึงทำาเชูนนั้น" "ครับ....... ทามกลางสายตาที่จดจ้องไปที่องค์ ชาย ตูางก็พากันสงสัยยิง ่ นัก กับการกระทำาของพระองค์ พระองค์กำาลังจะทำาอะไรกันแนู นะ............... หิน. เศรษฐีกำาลังนั่งอยู่กับชายหนู ุมที่โตูะรับแขก "ฝี มือเธอใชูไหม พูอหนู ุม" เศรษฐีเอูยขึ้น "เรื่องอะไรครับทูาน" "ก็เรื่องที่องค์ชายผ้่ชนะการแขูงขันนั่นไง ฉันเห็นเหตุการณ์ทุกอยูาง ที่เธอแนะนำาองค์ชาย" ชายหนู ุมยังคงนั่งนิ่ งๆ... ที่บ้านเศรษฐีไม้เท้าทองคำา.. เสียงเฮ ก็ดังสนั่นหวั่นไหว เสียปรบมือดังกึกก้องไปทั่วปู าแหูงนี้ ทุกผ้่คนตูางยินดี กับความสำาเร็จขององค์ชาย สร้างความสับสนอลมูานไปทั่ว เมื่อความดีใจ คูอยๆผูอนคลาย ลง ผ้ค ่ นตูางก็เริ่มทยอยกลับเข้าที่เดิม มีเพียงองค์ชายองค์เดียวเทูานั้น ที่ยังคงยืนสงูางามอยู่ ทูามกลางสายตาของทุกคน หลังจากเสียงตูางๆ ได้เงียบลง พระราชาทรงประกาศวูา.นานสองนาน สูวนสายตากลับมองออกไปบริเวณรอบๆ ข้างๆ ช้าง เหมือนกำาลังทรงใช้สมาธิ อยูางมาก หรือพระองค์ ทรงมีเวทย์มนต์นะ....... ผมก็ต้องทิ้งโลกของธุรกิจไป เพราะผมคิดวูา มันไมู สงูางามเลย หากพระราชา จะเปิ ดทำาธุรกิจโนู น นี่ มากมาย โลกของธุรกิจ มันหมิ่นเหมูกับ คำาวูา จริยธรรม" ... "อีก 3 เดือนข้างหน้า เราจะจัด งานอภิเสกสมรส ให้องค์ชายทูานนี้ กับพระราชธิดาของเรา" สิ้นเสียงพระราชา เสียงเฮด้วย ความดีใจก็ดง ั กระหึ่มขึ้น............ เห็นเดินเคาะหิน วนไปวนมา รอบๆ ตัวช้างหรือกำาลังใช้เวทย์มนต์เชูนเดิม................ จากนั้น พระองค์ก็ทรงลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปหาช้างเชือกนั้น ขณะเดินไป พระองค์ก็จับหินฝาดใสู กันด้วยมือทั้งสองข้าง เสียงหินกระทบกันดัง ปั ๊ ก ปั ๊ ก................... องค์ชายก็พละออกมาจากช้าง แล้วเดินตรงไปทางด้านข้างเล็กน้อย เมื่อเดิน มาได้ไมูก่ีก้าวพระองค์ก็ทรงหยุด และก้มลงเก็บอะไรบางอยูางขึ้นมาจากพื้น. . ทันใดนั้นเอง..... คนรอบข้างตูางอึ้งไปกับเหตุการนั้น.... มันเป็ นหินนั่นเอง องค์ชายทรงหยิบหินก้อนใหญูเต็มฝู ามือขึ้นมาถือ 2 ก้อน.......... เสียงช้างร้องดังสนั่นไปทั่ว พร้อมกับกระโดดสี่ขาขึ้น ด้วยความเจ็บปวดและ ตกใจ ....

..สูวนผมเอง ก็ หลงใหลเสนู ห์แหูงโลกธุรกิจ มันเป็ นเหมือนลมหายใจเข้าออกของผม ถึงแม้วันนี้ ผมจะล้ม ละลาย มันก็คงจะไมูแตกตูางจากวันแรก วันที่ผมเข้าเมืองมาด้วยตัวเปลูาๆ กับหน่ตายอีก 1 ตัว ดังนั้น ผมก็พร้อมที่จะลุกขึ้นส้่ใหมู" เศรษฐีไม้เท้าทองคำา มองเห็นแววตามูุงมั่นของชายหนู ุม มันมีประกายแวววาวเหมือนกับ เพชรเม็ดงามกระทบแสง ทูาทางที่กระตืดรือร้นของเขาอีกอยูาง ชูางไมูตูางอะไรกับเศรษฐีใน ยามหนู ุมเลย เศรษฐีไม้เท้าทองคำา แอบมั่นใจอยู่ลก ึ ๆ วูา เพียงไมูก่ีปีหรอก ชายหนู ุมคนนี้ จะ ทยานขึ้นมาอยู่แถวหน้าของโลกธุรกิจ อีก 1 ปี ผูานไป..."สิง ่ ที่เราทำาถ่กต้อง ในบางครั้ง ในสายตาของบางคน กลับคิดวูา เราเอาเปรียบ ดังนั้น หาก พระราชา ทำาธุรกิจไปด้วย คำาครหาตูางๆ ยูอมมีมากมายอยูางแนู นอน" "ผมถามใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาวูา ระหวูางอยู่ในโลกธุรกิจ กับ โลกของพระราชา ที่ไหน ที่ ผมจะมีความสุขที่สุด. โลกของธุรกิจ มันมีความท้าทาย มันมีอะไร ให้ได้ค้นหา มันมีอะไรตูางๆ ให้ได้ทดสอบความสามารถ มันมีรสชาติตูางๆ ที่ผมต้องการ" "ผมคิดวูาโลกของพระราชา นู าจะเหมาะสมกับเหลูาองค์ชายจากเมืองตูางๆ มากกวูา เพราะ พวกพระองค์ ทรงเข้าใจและลึกซึง ้ กับโลกของเหลูาพระองค์เป็ นอยูางดี .. คำาตอบที่ผมได้รับคือ..... เรื่องอื่นๆ ก็จะพัฒนาขึ้นมาตาม สัญชาตญาณของมนุษย์" "มันไมูได้ตูางอะไรกับคนที่อยากจะกินมะพร้าวนำ้าหอม แล้วพยายามผูาออกมากินด้วย ตนเอง ครั้งแรกๆ ถึงแม้จะผูาออกมาได้สำาเร็จ และมะพร้าวก็อาจจะเละตุ้มเปะไปเลยก็ได้ แตู หากผูาบูอยๆ ยูอมเกิดความชำานาญ สุดท้าย ก็ไมูตูางจากแมูค้ามืออาชีพ" "แตูคนสูวนใหญู ก็ลงมือผูามะพร้าวเพียงไมูนาน แล้วก็ถอดใจ กูอนที่จะผูาได้จนสำาเร็จ และ ก็บอกกับตัวเองวูา ฉันคงทำาไมูได้หรอก ทุกอยูางก็จะหยุดลง" เศรษฐีไม้เท้าทองคำาเอูยขึ้น บ้าง สองสายตาของมหาเศรษฐีท้ังคู่ประสานกัน พร้อมกับรอยยิ้มให้กันและกัน "เราคงไมูสามารถชูวยคนที่ขาดความมูุงมั่น ให้เขาไปถึงเป้ าหมายของเขาได้หรอก เพราะ ... ชายหนู ุมก็ผงาดขึ้นมาอยู่แถวหน้าอยูางที่ เศรษฐีไม้เท้าทองคำาคิดไว้ ธุรกิจทุกตัวของเขา ขึ้นมาเป็ นผ้่นำาอันดับหนึ่ ง ทิ้งหูางคูแ ่ ขูงออกไปเรื่อยๆ ทั้งยังมีธุรกิจใหมูๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย "นู าแปลกใจนะครับ ทูาน" ชายหนู ุมเอูยขึ้นกับเศรษฐีไม้เท้าทองคำา "เรื่องอะไรเหรอ" เศรษฐีถาม "ก็.... ผ้่คนมากมายพยายามค้นหาเคล็ดลับ เพื่อจะประสบความสำาเร็จในธุรกิจที่เขาทำา พยายามหาหนทางที่ยง ูุ ยากซับซ้อน ด้วยหวังวูา นั่นคือหนทางที่ถ่กต้อง นั่นคือเคล็ดลับที่ยง ิ่ ใหญู" "ทั้งๆ ที่ ความจริงแล้ว... การจะประสบความสำาเร็จ ใช้แคูเรื่องงูายๆ ไมูได้มีเคล็ดลับอะไรซับ ซ้อนเลย" "ขอเพียงมีเป้ าหมายที่ยิ่งใหญู บวกกับหัวใจที่มูุงมั่น.

... เราก็จะมีเศรษฐีใหมู เข้ามารูวมวงสังสรรค์กับเรา จากการชูวยเหลือ ของพวกเรา คนแล้วคนเลูา. . อยูาแปลกใจไปเลยพูอหนู ุม ยังมีคนอีกมากมาย ที่คิดแบบนั้น แล้วสักวัน เขาก็ จะเข้าใจเอง..เขาต้องเดินบนเส้นทางของเขาเอง ตัดสินใจก้าวแตูละก้าวด้วยตัวของเขาเอง ตัดสินใจเลี้ยว ซ้ายและเลี้ยวขวาด้วยตัวของเขาเอง" "ใชูครับ... แล้วผมก็จะเลูนตามบทละครนั้น" "ไมูวูาทูานจะให้เลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ผมก็จะทำาตามโดยไมูบิดพลิ้ว เพื่อที่ผมจะได้ประสบ ความสำาเร็จเหมือนกับทูาน ประมาณวูา ผมจะเลียนแบบเส้นทางสู่ความสำาเร็จของทูาน" "ฮูา ฮูา ฮูา. เราก็คงทำาได้แคูให้แนวคิดกว้างๆ เพื่อให้เขานำาไปปรับใช้ให้เหมาะสมกับเส้นทาง เดินของเขา ให้เหมาะสมกับความเป็ นตัวตนของเขา" "ผมนึ กถึงวันแรกที่ผมได้พบทูาน แล้วก็อดที่จะขำาไมูได้" ชายหนู ุม ยิ้มออกมา "ทำาไมหรือ" "ก็วน ั นั้น ผมตั้งใจไว้วูา ผมจะทำาตามที่ทูานบอกทุกอยูาง ประมาณวูา เหมือนกับทูานต้อง เขียนบทละครให้กับผม.. แล้วในวันข้างหน้า.... เหมือนที่เธอเข้าใจอยู่ตอนนี้ ไง" สองเศรษฐีผ้่ยิ่งใหญู ตูางมีเรื่องราวมากมาย มาเลูาสูก ่ ันฟั งได้เรื่อยๆ เพราะเขาทั้งสอง คือผ้่ท่ี ผูามะพร้าวนำ้าหอมได้อยูางชำานาญแล้ว อยากจะกินเมื่อไรก็ผูากินได้เมื่อนั้น อยูางงูายดาย พร้อมกับตั้งใจกันวูา จะสูงเสริมใครก็ตาม ที่อยากจะผูามะพร้าวนำ้าหอมกินเองให้เป็ น......

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful