You are on page 1of 167

သား ႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိမ

ု ်ား
ခင္မမမ်ိဳး

စကားဦး
ဤ 'သားႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား' စာစုသည္ ေန႕သစ္၊ အလင္းတိုင္းျပည္၊ ရိုးမ (၃)၊ ငုရင္ျပင္၊ ဟံသာ၀တီ၊
အေရွ႕မိုးေကာင္းကင္၊ ေဒါင္းအိုးေ၀၊ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ခ်ိဳးလင္းျပာ၊ ေမာကၡ၊ ဘားမားဒိုင္ဂ်က္စ္ စေသာ
စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္၊ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ စာေရးသူ၏ ကိယ
ု ္ပိုင္ဘေလာ့ခ္တြင္ ေရးသားခဲ့ေသာ
ရသစာစုမ်ားကို စုစည္းတင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူ၏ စာဖတ္၊ စာေရး၀ါသနာကို ျပဳစုအားေပး ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ၾကေသာ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ဆရာ၊
ဆရာမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕တြင္ တခ်ိန္က ေပၚထြက္ခဲ့ဖူးေသာ ပု႑ာရိပ္စာေပ၀ိုင္းမွ
အစ္ကိုမ်ား၊ ရန္ကုန္ပန္းဆိုးတန္းႏွင့္ လွည္းတန္းမွ စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းသူ ဦးၾကီးမ်ား၊ မႏၱေလးညေစ်းမွ
စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းသူ

အစ္ကိုၾကီးမ်ား၊

ကေလာင္သစ္မဂၢဇင္း၊

တကယ္ျ့ ဖစ္ရပ္မွဳခင္းမဂၢဇင္း၊

ရြက္ႏုေ၀မဂၢဇင္း၊ မဂၤလာေမာင္မယ္ရုပ္စံု၊ ကေလးသုတ စာေစာင္တို႕မွ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာၾကည့္တိုက္
မွဴးမ်ား၊ ေန႕သစ္၊ အလင္းတိုင္းျပည္၊ ရိုးမ (၃)၊ ငုရင္ျပင္၊ ဟံသာ၀တီ၊ အေရွ႕ မိုးေကာင္းကင္၊
ေဒါင္းအိုးေ၀၊ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ခ်ိဳးလင္းျပာ၊ ေမာကၡ၊ ဘားမားဒိုင္ဂ်က္စ္ စေသာ စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္၊
အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားမွ
အားေပးခဲ့ေသာ

တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊

ဆရာၾကီးဦးတင္မိုး၊

ရသ၊

သုတ

ကိုမိုးသီးဇြန္ႏွင့္

စာေပမ်ား

ေရးသားရန္

ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား၊

ခဲ့ၾကေသာ စာဖတ္ပရိသတ္အေပါင္းတို႕အား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ခင္မမမ်ိဳး

အထူးတလည္
ဖတ္ရွဳအားေပး

မာတိကာ
(၁) သား
(၂) ရန္သူနံပါတ္ (၁)
(၃) ကမာၻမေၾကဘူး
(၄) ေသြးစြန္းလက္
(၅) အဆံုးသတ္မွာ
(၆) သင္းသင္းခိုင္ စာက်က္ေနသည္
(၇) မန္ေနဂ်ာၾကီး လုပ္ခ်င္တယ္
(၈) ပိုးစုန္းၾကဴးေလးမ်ား
(၉) ရွင္သန္ခြင့္
(၁၀) ခ်ီနာဆာ
(၁၁) စိတအ
္ င္အား
(၁၂) ဘယ္သတ
ူ ရားခံလဲ
(၁၃) စစ္ကၽြန္
(၁၄) ၾကယ္နတ
ီ ပြင့္
(၁၅) ျမိဳ႕ျပသူပုန္

သား
(၁)

အခ်ိန္ကား

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း၏

အိမ္ေစာင့္အစိုးရကာလ။

တနည္းဆိုေသာ္

ကြန္ျမဴနစ္ေခ်မွဳန္းေရးကာလ။

ကြန္ျမဴနစ္ေခ်မွဳန္းေရးသည္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ၏ (ပ) ဦးစားေပး စီမံခ်က္ျဖစ္သျဖင့္ စစ္ဆင္ေရး ၾကီးငယ္ မ်ားက
ျမန္မာျပည္၏ ေနရာအႏွံ႔တြင္ ရွိေနသည္။

ေနရာကား ရွမ္းျပည္နယ္ ႏွင့္ ဗမာျပည္မ၏ နယ္နိမိတ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနသည့္ ေပါင္းေလာင္း နန္႔ဖာေဒသ။
ထိုေဒသတြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ရွမး္ ျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းခရိုင္ အေျခစိုက္ထားသည္။ ေပါင္း ေလာင္း
နန္႔ဖာေဒသသည္
ေဒသတခုျဖစ္ျခင္း၊

ပါတီဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရံုး
ရပ္ေစာက္၊

တရုတ္ျပည္နယ္စပ္အထိ

(PHQ)

အင္ေတာ၊

ရွိေနေသာ
ေက်ာက္ကူ၊

ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း

ပဲခိုးရိုးမႏွင့္
မိးု ကုတ္၊

ရွိႏိုင္ျခင္း

ဆက္သြယ္ေရး
မိုးမိတ္

စသည္တို႔ေၾကာင့္

ေကာင္းမြန္ေသာ

ေဒသမ်ားမွ
စစ္ေရးအရ

တဆင့္
အလြန္

အေရးပါေသာ ေဒသျဖစ္၍ အိမ္ေစာင့္အစိုးရမွ ေတာင္ၾကီးအေျခစိုက္ တပ္မမင္း ဗိုလ္မွဴးၾကီး သိန္းတုတ္၏
ေၾကးစားစစ္တပ္မ်ား ေျခခ်င္းလိမ္ေနသည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ ရန္သူ႔ထိုးစစ္မ်ားက သဲသဲမဲမဲ၊ မိးု ေရမ်ားက တဖြဲဖြဲ
ျဖစ္ေနသည့္ အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။

“ေမြးျပီေတာ့။ ေမြးျပီ။ ေယာက်္ားေလး “

ရြာမွ လက္သည္အမ်ိဳးသမီး၏ စကားသံအၾကားတြင္ သူမတကိုယ္လံုး ေျမာက္တက္သြားသလို ခံစား ရသည္။
နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရသည့္ နာက်င္မွဳ၊ ပင္ပန္းမွဳမ်ားသည္ ဘယ္ဆီသို႔ ေရာက္ကုန္သည္မသိ။ အမ်ိဳးအမည္
မသိရေသာ ခံစားခ်က္တို႔က အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပီတိဆိုသည္မွာ ဤသည္ကို ေခၚေလသည္လား
မသိ။ မ်ိဳးဆက္သစ္ဆိုေသာ အသိက ခြန္အားသစ္တို႔ကို ေမြးဖြားေပးလာသည္။ ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရးကာလ၊ တိုကပ
္ ြဲမ်ား
ၾကားတြင္ လူေ
႔ လာကထဲ ေရာက္လာသည့္ ေတာ္လွနေ
္ ရး မ်ိဳးဆက္။ ပါတီ၏ မ်ိဳးဆက္။

လက္သည္အမ်ိဳးသမီးေပးလာသည့္
တခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ

လံုျခံဳေရး

နီတာရဲ

ကေလးေလးအား

ကင္းေစာင့္ေနသည့္

ေပြ႔ခ်ီရင္း

ခင္ပြန္းသည္ကို

ရြာႏွင့္

မနီးမေ၀းတြင္

သတိရလာသည္။

သူသိလွ်င္

ရဲေဘာ္
မည္မွ်

၀မ္းသာမည္မသိ။

သူမတို႔ပါတီ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး (A/S) သို႔ ဆင္းစဥ္ကတည္းက ေတာ္လွန္ေရးထဲသို႔ ျပိဳင္တူလိုလို
ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေပမယ့္ ပါ၀င္သည့္ တပ္ရင္းမတူခဲ့ၾကပါ။ ဖူးစာဆံုခ်င္ေတာ့ ပ်ဥ္းမနား စစ္မ်က္ႏွာတြင္
ဆံုေတြ႔ခဲ့ၾကသည္။ (၁၉၅၀)၊ စက္တင္ဘာ (၁)ရက္တြင္ ဖြဲ႔စည္းေသာ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္တြင္ အတူတကြ
ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဒီေရအတက္အက် တေလွ်ာက္လံုး တိုက္ပြဲအသီးသီးကို ရင္ဆိုင္
ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုငး္ ပါတီ၏ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ခရိုင္ အေျခခံေဒသတြင္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။

“က်ြန္မသြားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ အစစအရာရာ ကူညီေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္“

ေမြးဖြားျပီးကာစ

ေသြးႏုသားႏုဆိုေပမယ့္

အသက္အႏၱရာယ္

လံုျခံဳေရးကိုက

ပိုဦးစားေပးရသည္။

ရန္သူ႔

စစ္ေၾကာင္းေရွာင္ရင္း ေတာထဲတြင္ ဗိုက္နာလာသည္မို႔ နီးစပ္ရာ ရြာသို႔ ၀င္၍ ကေလးမီးဖြားရျခင္းျဖစ္သည္။
ေျပာက္က်ားအဖြဲ႔မို႔ သူမတို႔တြင္ လူအင္အား သိပ္မပါလာခဲ့။ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕က ရြာျပင္တြင္ က်န္ခဲ့ျပီး၊ သူမႏွင့္
အင္းေလးေဒသသူ ရဲေဘာ္တေယာက္က ရြာတြင္း၀င္လာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

(၂)

တဲထဲမွ ထြက္လာျပီး မၾကာခင္မွာပင္ ရြာျပင္မွ ေသနတ္သံမ်ားကို စတင္ၾကားရသည္မို႔ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္
တေယာက္မ်က္ႏွာ

တေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္။

ရြာျပင္မွာ

တိုက္ပြဲျဖစ္ေနျပီ။

သူမလက္ထဲတြင္က ယေန႔မွ

လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာသည့္ ကေလးငယ္ေလး ရွိေနသည္။ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။

အေတြးတို႔မဆံုးမီ သူမတို႔ထံသို႔ ကေမ်ာေသာပါး ေျပးလာေသာ ရဲေဘာ္တေယာက္ကို ေတြ႕ရသည္။

"ဗိုလ္ဘသိုက္က မွာလိုက္တယ္။ သူတို႔ခံပစ္ထားမယ္တဲ့။ ရန္သူေတြ ရြာထဲမေရာက္ခင္ အျမန္ေျပးျပီး၊ ------ ရြာမွာ
ေစာင့္ေနပါတဲ့။ အခ်ိန္မရွိဘူး။ က်ြန္ေတာ္တို႔ ရြာထဲက ခ်က္ခ်င္းထြက္မွျဖစ္မယ္ "

ခင္ပြန္းသည္ ရဲေဘာ္ဘသိုက္အတြက္ စိးု ရိမ္သြားမိေသာ္လည္း၊ ေစာဒက မတက္မိေတာ့။ သူမ၏ ခင္ပြန္း သည္
သည္

ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံတတ္သည့္

တပ္မွဴးေကာင္းတေယာက္။

စစ္ေျမျပင္တြင္

တပ္မွဴး၏

ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္သာ အတည္ျဖစ္သည္မို႔ သားငယ္ေလးကိုပိုက္၍ သုတ္ေျခတင္ရေတာ့သည္။ ခ်ိန္းထားသည့္
ေနရာတြင္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေစာင့္ေပမယ့္ ကိုဘသိုက္တို႔ ေရာက္မလာခဲ့။ ရန္သူတပ္မ်ား ေတာင္ယာ မက်န္
ရြာဖုန္းဆိုးမ်ားကိုပါ ပိုက္စိပ္တိုက္ေနျခင္း၊ ပင္မတပ္ဖြဲ႔ႏွင့္ အခ်ိန္မွီ ပူးေပါင္းရန္လိုအပ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရြာမွ ရင္းႏွီးသူ
မိသားစုထံတြင္ သားေလးအား ခဏအပ္ႏွံ၍ ေရွ႕ခရီးဆက္ရသည္။

သိပ္မၾကာလိုက္။
ၾကားခဲ့ရသည္။

ပင္မတပ္ဖြဲ႕ႏွင့္

ေပါင္းမိျပီးေနာက္ပိုင္း

အဆမတန္အင္အားၾကီးမားသည့္

ခ်စ္ခင္ပြန္းသည္တို႔၏

ရန္သူ႔တပ္မ်ားအား

အျဖစ္ဆိုးကို

ခုခံေခ်မွဳန္းရင္း

ရင္နင့္ဖြယ္

ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ

က်ဆံုးခဲ့ၾကေလျပီ။ ရန္သတ
ူ႔ ပ္မ်ား၀ိင
ု း္ ကာ လက္နက္ခ်ခိင
ု း္ သည္ၾ့ ကားမွ ဒူးမေထာက္၊ အညံ့မခံခ။ဲ့ ေနာက္ဆုးံ
အခ်ိနထ
္ ိ လက္နက္ကို စြက
ဲ င
ို ္ကာ တိက
ု ္ပ၀
ြဲ င္သာြ းခဲၾ့ ကသည္။ တိက
ု ရ
္ ၊ဲ ေသရဲခဲ့ၾကသည္။

လံုျခံဳေရးအေျခအေန အတန္ငယ္ စိတ္ခ်ရေတာ့ သားေလးအား ခဏထားခဲ့သည့္ ---- ရြာသို႔ သူမ ျပန္၀င္သည္။
မ်ိဳးဆက္သစ္သားငယ္ေလးအား

သူ႔ဖခင္ကဲ့သို႔ေသာ

ေတာ္လွန္ေရးသားေကာင္းတေယာက္

ျဖစ္လာေစရန္

ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာျဖင့္ ရြာသို႔ေရာက္စဥ္မွာပင္ အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေႏွာင္းျပီမွန္း
သိလိုက္ရျပန္သည္။ ေန၀င္း၏ ဖက္ဆစ္ေၾကးစားစစ္တပ္မ်ား ကမ္းကုန္ေအာင္ ရမ္းကားသြားခဲ့ျပန္ေလျပီ။ ရြာကို
မီးရွိဳ႕ရံုမက ရြာသူရြာသား အမ်ားအျပားကိုပင္ ရိုက္ႏွက္ညွဥ္းပန္းခဲ့ၾကသည္။ မည္သူမွ်ေဖာ္ေကာင္ မလုပ္ခဲ့ၾက။
ကေလးငယ္ကို လံုျခံဳေသာ ေနရာတြင္ဖြက္ထားခဲ့ၾကသည္။ ေက်းလက္ေနျပည္သူမ်ားအား ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ကာ
အိုးအိမ္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးလိုက္လွ်င္ ေတာ္လွန္ေရး အရွိန္ကို ရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္မည္ဟု ယုတ္မာစြာ ယူဆထားသည့္
ေၾကးစားစစ္တပ္၏ ျပယုဂ္ကို နာက်ည္းဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ရသည္။

ေၾကးစားတပ္မ်ား

ရြာမွထြက္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း

အေျခအေနကို

စိတ္မခ်သည္ႏွင့္

သူမကေလးအား

ေစာင့္

ေရွာက္ထားေသာ မိသားစုသည္ ပင္းတယေဒသသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားေၾကာင္း ၾကားသိရျပန္သည္။ ေၾကးစားတပ္
အႏၱရာယ္ကိုေၾကာက္၍ ရြာအမည္အား ေျပာမထားခဲ့။ ကေလးအား လူျဖစ္ေအာင္ေမြး၍ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္

သူမထံသို႔

ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္

ပို႔ေပးမည္ဆိုေသာ

စကားတခြန္းကိုသာ

ၾကားလိုက္ရေတာ့

သူမ

ရင္ကြဲနာ

က်ရျပန္သည္။ ဤသို႔ေသာ စစ္မက္ကာလတြင္ မိတ္ေဆြမ်ား၏ ေစတနာကိုလဲ သူမသေဘာေပါက္ပါသည္။
သို႔ေပမယ့္

ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးကို

ရင္အုပ္မကြာ

ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္သည္ကေတာ့

မိခင္တိုငး္ ၏

ေမတၱာပင္

မဟုတ္ပါလား။ ႏို႔အံုေတြ တင္းလာသည့္ အခါတိုင္း မိခင္ႏို႔ခ်ိဳ တစက္မွ မစို႔လိုက္ရသည့္ သားငယ္ေလးအတြက္
မ်က္ရည္အတန္တန္ က်ခဲ့ရသည္ပဲေလ။

(၃)
အခ်ိန္ကား (၁၉၈၂)။
ေနရာကား ေပြးလွျမိဳ႕။

ေပြးလွျမိဳ႕သည္

ပင္းတယနယ္ထဲမွ

ျဖစ္ျပီး၊

ဓႏုတိုင္းရင္းသားအမ်ားစု

ေနထိုင္သည့္

ျမိဳ႕ျဖစ္သည္။

တိုက္နယ္ေဆးရံုငယ္တခုရွိျပီး၊ (၅)ရက္တေစ်းရွိသည့္ ျမိဳ႕ငယ္ေလးျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ (၁၉၇၉)
ပန္ဆန္းတိုးခ်ဲ႕ ဗဟိုအစည္းအေ၀းမွ အသစ္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ အလယ္ပိုင္းဗဟိုဌာနခြဲ နယ္ေျမတြင္ ပါ၀င္သည္။

ခင္ပြန္းသည္ဆံုး၊
အခ်ိန္မရခဲ့။

သားလည္းေပ်ာက္အေျခအေနမ်ား

ေန၀င္းေၾကးစားတပ္၏

ျဖစ္ပြားျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း

စစ္ေၾကာင္းမ်ားႏွင့္

တိုက္ပြဲမ်ားစြာ

ေရရွည္ပူေဆြးဖို႔

ရင္ဆိုင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ရသည္။

သူမမွာ
အေရွ႕ပိုင္း

တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ (ရပခ) တိုင္းမွဴး ဗိုလ္သန္းတင္၏ မိးု လံုးဟိန္းစစ္ဆင္ေရး၊ ဂဠန္စစ္ဆင္ေရးမ်ားကို ၾကံ့ၾက့ံခိုင္
ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ( ၁၉၇၁)တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာ (၁၀၈) စစ္ေဒသ၏ လူထုစည္းရံုးေရးမ်ားတြင္ စြမ္းစြမ္းတမံပါ၀င္
ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ထိုမွတဖန္ (၁၀၈)စစ္ေဒသႏွင့္ (၆၈၃) တပ္မဟာနယ္ေျမမွ ေကဒါမ်ားႏွင့္ ပါတီ၀င္မ်ား
ပါ၀င္သည့္ အလယ္ပိုင္းဗဟိဌ
ု ာနခြဲကို ဖြဲ႔စည္းျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ပါတီမွ ေပးအပ္ေသာ တာ၀န္မ်ားကို
အသက္ႏွင့္ရင္း၍ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ အလုပ္တာ၀န္မ်ားႏွင့္ ပိေန၍ နာက်င္ခဲ့ရေသာ ရင္ထဲမွ
ဒဏ္ရာမ်ားက အကင္းေသစ ျပဳေနခဲ့ပါျပီ။ ထိုဒဏ္ရာမ်ားကို အသစ္တဖန္တူးဆြေစခဲ့သည္ကား --- ။

ထံုးစံအတိုင္း

ေပြးလွေစ်းေန႔သည္

နီးစပ္ရာနယ္ေပါင္းစံုမွ
ထိုလိုေန႔မ်ိဳးကို

ေစ်းသြားေစ်းလာမ်ားျဖင့္

ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္မ်ားျဖင့္

သူမေရြးခ်ယ္ေလ့ရွိသည္။

ျပည္႔လွ်ံေနသည္။

ၾကံၾကံဖန္ဖန္

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာသူကို သူမေတြ႕လိုက္ရသည္။

စည္ကားလို႔ေနသည္။

ကံၾကမၼာက

တာ၀န္ႏွင့္

ငါးရက္တေစ်းမို႕
ရြာထဲျမိဳ႕ထဲ၀င္လွ်င္

ဖန္တီးလာေတာ့

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ

“ဦးခြန္သိန္း။ ဦးခြန္သိန္း။ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္“

ဓႏုတိုင္းရင္းသူတေယာက္လို ရုပ္ဖ်က္ထားသည့္ သူမကို ထိုသူက မမွတ္မိ။

“က်ြန္မ မျမၾကည္ပါ။ ဟို-က်ြန္မ ကေလးေလးေလ၊ ဦးခြန္သိန္းတို႔ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတာ“

ထိုသူကေဘးဘီ၀ဲယာကိုၾကည့္သည္။

“ဒီမွာေျပာလို႔မေကာင္းဘူး။ အိမ္ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား“

သားေဇာေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးကိုပင္ ဂရုမစိုက္မိ။ ထိုသူေခၚရာသို႔ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ျဖစ္သြားသည္။
“သား။ သားေလးေကာဟင္“

အိမ္သို႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း

အေမာတေကာေမးမိသည္။

အခုဆိုသားေလးလဲ

အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္

ရွိေနေလာက္ျပီ။ အိမ္ေထာင္ရက္သားမ်ား က်ေနျပီလား။ ကေလးငယ္ေလးသာ ရွိေနရင္ေတာ့ ေျမးေလး ကိုပါ
ေတြ႕ရခ်ည္ရဲ့ဟုပင္ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္မိသည္။ တခ်ိန္က အမာခံျဖစ္ခဲ့သူတေယာက္လက္တြင္ ၾကီးျပင္းလာေသာ
သူမ၏သားထံတြင္

ေတာ္လွန္ေရးအသိႏွင့္

စိတ္ဓာတ္တို႔

ရွိေနမည္မလြဲ။

သားကို

အေျခစိုက္ေဒသသို႔

ေခၚသြားရမည္။ ေတာ္လွန္ေရး၏ မ်ိဳးဆက္သစ္တေယာက္အျဖစ္ လမ္းညႊန္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးရမည္။

သူမ၏ လတ္တေလာစိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္တို႔သည္ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ ငံု႕ထားေသာ ထိုသူ၏ အျပဳအမူ တို႔ေၾကာင့္
ရုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားရသည္။

“သားေလး၊ သားေလး ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္။ သက္ဆိုးမရွည္ဘူးလား“

ဦးခြန္သိန္းက ေခါင္းကို ရမ္းသည္။

“ဦးခြန္သိန္း။

က်ြန္မကို

အျဖစ္မွန္ေျပာျပပါ။

ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္

က်ြန္မရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါတယ္။

ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရး

သမားတေယာက္ရ႕ဲ ဘ၀ဟာ ခါးသီးနာက်ည္းဖြယရ
္ ာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏက
ွ ေ
္ နစျမဲ ဆိတ
ု ာကို က်ြန္မ နားလည္တယ္“

“သက္ဆိုးမရွည္ရင္ေတာင္ ေကာင္းဦးမယ္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ --- “

ဦးခြန္သိန္း၏ ေတာက္ေခါက္သံကို က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားရသည္။ ဘာမွန္းမသိ၍ သူမမွာ အသက္ပင္ မရွဴမိ။

“ေနဦး။ က်ဳပ္ျပမယ္“

ဦးခြန္သိန္းက

အိပ္ခန္းထဲသို႔၀င္၍

ပတ္စ္ပို႕ဒ္ဓာတ္ပံုေလးတပံုအား

ယူလာျပသည္။

ဓာတ္ပံုထဲမွ

ေၾကးစား

စစ္ယူေဖာင္း၊ ပခံုးတြင္ ၾကယ္ႏွစ္ပြင့္ႏွင့္ လူငယ္သည္ ၀င့္ထည္စြာ ျပဳံးေနေလသည္။ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ရဲသည္ဟု
မွတ္ယူထားေသာ
ခံစားလိုက္ရသည္။

သူမသည္

ထိုပံုကို

ဖေအတူသား။

ေတြ႕လိုက္ရေသာ
သို႔ေပမယ့္

အခါတြင္ေတာ့

ဖေအေလွ်ာက္ခဲ့သည့္

ရင္ထဲတြင္

နင့္ကနဲေနေအာင္

သစၥာတရား

လမ္းမေပၚတြင္

ေရာက္ေနသူမဟုတ္ပဲ ဖေအကိုသတ္ခဲ့သည့္ ေၾကးစားစစ္တပ္၏ အမိုက္ေမွာင္ လမ္းေပၚတြင္ ေရာက္ေနေလျပီ။

“က်ဳပ္အျပစ္ပါဗ်ာ။ က်ဳပ္ကို ၾကိဳက္တဲ့ အျပစ္ေပးပါ“

ဦးခြန္သိန္း၏ ဆို႔နင့္ေနေသာ စကားသံကို ၾကားရေတာ့မွ ဓာတ္ပံုကို စိုက္ၾကည့္ျပီး အေသေကာင္ တေယာက္လို
ျငိမ္ေနေသာ သူမ သတိ၀င္လာသည္။

“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲရွင္။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာ က်ြန္မကို ေျပာျပေပးပါ“

“ဖက္ဆစ္ေန၀င္းတပ္ေတြ

ရြာထဲ၀င္လာေတာ့

ဒီေကာင္ေတြသိပ္ယုတ္မာတယ္။
သူပုန္႔ေသြးကို
ကေလးေလးကို

တရြာလံုးကို

အရွင္မထားဘူး။

ေတြ႔တာနဲ႔

မေသေစခ်င္ဘူးေလ။

ေကာက္ခါငင္ခါဆံုးတယ္။

က်ဳပ္က

က်ဳပ္တို႕

ကေလးကို

လံုျခံဳတဲ့ေနရာမွာ

ဖြက္ထားခဲ့တယ္။

ရိုက္ႏွက္၊

မီးတင္ရွိဳ႕ျပီး

ျပန္မထြက္ခင္မွာ

ၾကိမ္းသြားတာက

မီးပံုထဲ

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့

ပစ္ခ်မယ္တဲ့။

က်ဳပ္တို႔လဲ

လန္႔ျပီး

ေျပးခဲ့ၾကတာ။

မၾကာခင္မွာပင္

က်ဳပ္မိန္းမက

ေနာက္ဆံုးပင္းတယေဆးရံုကို

ေရာက္လာတဲ့

ဒီနယ္ေရာက္ျပီး

ပန္းနာရင္ၾကပ္ျဖစ္တယ္။

ဆရာေလး

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေအးက

ကေလးကိုေမြးစားမယ္ဆိုတာနဲ႔

ကေလးအနာဂတ္အတြက္

သူနဲ႔

ထည့္ေပးလိုက္တာ။ သူေတာင္ၾကီးေျပာင္းေတာ့ တပါတည္းပါသြားတယ္။ က်ဳပ္ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူက
စစ္ေက်ာင္းဆင္းျပီးေနျပီ။ က်ဳပ္ကို လာကန္ေတာ့သြားတယ္။ က်ဳပ္ေလ - က်ဳပ္ အားလံုးေကာင္းဖို႔ ေစတနာနဲ႔
လုပ္ခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ က်ဳပ္ေစတနာက အဆိပ္ပင္ကို ေရေလာင္းလိုက္သလို ျဖစ္သြားျပီ“

ေယာက်္ားရင့္မာၾကီးတေယာက္၏
စိတ္တို႔သည္လည္း

ယူၾကံဳးမရ

ခ်ံဳးခ်ံဳးက်သြားသလို

ငိုေၾကြးေနသံကို

စိတ္မေကာင္းစြာ

ခံစားလိုက္ရသည္။

ၾကားရသည္။

တိုင္းျပည္အတြက္

သူမ

အဖိုးတန္ေသာ

လူငယ္ေလးေတြသည္ ေၾကးစားစစ္တပ္၏ အေစအပါး၊ လူသတ္သမားမ်ား ဘ၀သို႔ သက္ဆင္းေနရသည္ကို
ေတြးမိတိုင္း ႏွေမ်ာတသျဖစ္ခဲ့ရသူ၊ သူမသည္ ယခုေတာ့ ၀မ္းႏွင့္လြယ္ေမြးခဲ့ရေသာ ေၾကးစား စစ္ဗိုလ္ေလး၏
မိခင္ဘ၀ေရာက္ေနရပါပေကာလား။

“သူ႔နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ“
“စစ္ေအာင္။ ဗိုလ္စစ္ေအာင္တဲ့“
“က်ြန္မဒီဓာတ္ပံုေလး ယူသြားမယ္ေနာ္။ ခြင့္ျပဳေပးပါ“
“ယူသြားပါ။ က်ဳပ္ဒါေပးေပးလိုက္ႏိုင္ေတာ့တာကို စိတ္မေကာင္းဘူး။ က်ဳပ္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ“
“ရပါတယ္။ ေခတ္စနစ္ဆိုးရဲ့ေအာက္မွာ ဒီလိုေတြ ျဖစ္တတ္တာ အမ်ားၾကီးပါ။ က်ြန္မသြားမယ္“
ခံစားခ်က္ကို တာ၀န္ဆိုေသာ အသိႏွင့္ ထိန္းရင္း သူမဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္ လမ္းေပၚသို႔ ျပန္ခဲ့ရေလသည္။

(၄)
အခ်ိန္ကား (၁၉၈၃)ခု။
ေနရာကား နန္႔လန္နယ္။

အလုပ္ကိစၥတခုျဖင့္ နန္႔လန္နယ္အတြင္းမွ ရြာငယ္တခုသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္။ နန္႔လန္ျမိဳ႕အေျခစိုက္ စစ္တပ္၏
စစ္ေၾကာင္းမ်ား
စိတ္ခ်လက္ခ်ပင္

နယ္ေျမတြင္းရွိေေနေပမယ့္

အနီးအနားမွ

တေယာက္တည္းထြက္လာျဖစ္ခဲ့သည္။

အတင္းေခၚေနသျဖင့္

ေခတၱ၀င္ထိုင္ျဖစ္သည္။

ရြာတရြာတြင္
ျပန္ခါနီး

ေျပာက္က်ားစစ္ေဒသ၊

ရင္းႏွးီ ခင္မင္မဳွ သည္ ေတာ္လန
ွ ္ေရးအတြက္ အေရးပါလွသည္။

မိမိတို႔

ရြာလူၾကီး
လွဳပ္ရွား

တပ္စု

တစုရွိေနသည္မို႔

မိသားစုမွ
နယ္ေျမတြင္

ထမင္းစား
လူထမ
ု ်ားႏွင့္

အခ်ိန္အားျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္။ အိမ္၀ိုင္းထဲမွ မသကၤာဖြယ္ရာ အသံတခ်ဳိ႕ ၾကားရသည္မို႔ ပါလာသည့္ ေသနတ္ကို
ဆြဲထုတ္ရသည္။

အေျခအေနကို

ေလ့လာၾကည့္ေတာ့

ရန္သူမ်ား

၀ိုငး္ ထားသည္ကို

ေတြ႔ရသည္။

ခုခံျပီး

ခုန္ခ်ထြက္ေျပးလွ်င္ေတာ့ လြတ္ခ်င္လြတ္ႏိုင္မည္။ ေသနတ္သံၾကားသည္ႏွင့္ ---- ရြာအနီး ေတာင္ယာတဲမ်ားတြင္
အေျခစိုက္ထားေသာ တပ္စုက ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာလိမ့္မည္။

ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေသနတ္ကို ေမာင္းတင္စဥ္ခဏ။ အလို --- ဘာသံပါလိမ့္။ ငိုသံ။ ကေလးငယ္တေယာက္၏
ငိုရွိဳက္သံ။ ရြာလူၾကီး ဇနီးက ကေလးငယ္၏ ပါးစပ္ကို အတင္းပိတ္ထားသည္မို႔ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနသည္။သူမ
ေသနတ္ေျပာင္းက ေအာက္သို႔ ငိုက္သြားသည္။ ေၾကးစားစစ္တပ္သည္ လူစိတ္ကင္းမဲ့ေနေသာ တပ္ျဖစ္သည္။
အိမ္ေပၚတြင္ ကေလးငယ္တေယာက္ရွိေနသည္ကို ဂရုစိုက္မည္ မဟုတ္။ သူမစပစ္သည္ႏွင့္ က်ည္ဆံမ်ားက
တဲထဲသို႔

တရေဟာ

မိသားစုတခု

၀င္လာလိမ့္မည္။

အသက္ဆံုးရလိမ့္မည္။

သူမလြတ္ေအာင္
ထိုရြာလူၾကီး

ေရွာင္ႏိုင္ေပမယ့္

မိသားစုသည္

သနားစဖြယ္

ကေလးငယ္ႏွင့္

ေတာ္လွန္ေရးကာလတေလွ်ာက္တြင္

သူမတို႔အား ကူညီအားေပးခဲ့သည့္ သူရဲေကာင္း ျပည္သူမ်ားျဖစ္သည္။

ေသနတ္တခ်က္မွ မေဖာက္ပဲ အသာတၾကည္ပင္ သူမအဖမ္းခံလိုက္ပါသည္။ ရြာတြင္းတြင္ စစ္တပ္ သတင္းေပ
းတေယာက္ေယာက္ရွိႏိုင္သည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို သူမေပါ့ေလ်ာ့စြာ သတိမျပဳခဲ့မိျခင္း သာျဖစ္သည္။

အဖမ္းခံျခင္းသာျဖစ္သည္။ လက္နက္ခ်ျခင္းမဟုတ္။ ဒါကို သူတို႔သိေအာင္ သူမေျပာရသည္။ ရြာသား မ်ားေရွ႕တြင္
လူမဆန္ေအာင္ ၀ိုငး္ ၀န္းရိုက္ႏွက္ ကန္ေက်ာက္ျခင္းကို ခံရသည္။ အသားနာသည္ထက္ ရင္ထဲတြင္ ပိုနာရသည္က
သူမအား ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ကာ ခြဲရံုးအေျခစိုက္ေနရာကို ေမးေနေသာ စစ္ေၾကာင္းမွ အရာရွိသည္ လြန္ခဲ့ေသာ
ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ေက်ာ္က သူမေမြးဖြားထားခဲ့ေသာ သူမ၏ သားရတနာ ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းပင္။

”ဗိုလ္ၾကီး။ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အလံုးအရင္းနဲ႔ ဒီဘက္ကို ဆင္းလာတယ္လို႕ သတင္းရတယ္“
“ရြာထဲမွာ

ၾကာလို႔မျဖစ္ဘူး။

ဒါသူတို႔နယ္ေျမ။

နန္႕လန္တပ္ကို

ဆုတ္ဖို႔ျပင္ေတာ့“
“သူ႕ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ“
“ကြန္ျမဴနစ္မ။ ေခါင္းသိပ္မာတယ္။ ရွင္းပစ္လိုက္။ ေနဦး။ ငါပစ္မယ္“

ခ်က္ခ်င္းသတင္းပို႔။

စစ္ကူေတာင္း။

ေသြးအိုင္မ်ားၾကားတြင္ လဲေနေသာ သူမရွိသမွ်အားကို စုစည္း၍ ေခါင္းေထာင္ရသည္။ သားေလးမည္မွ် ရက္စက္
ယုတ္မာေနသည္

ပဲျဖစ္ျဖစ္၊

အေမသတ္ေသာ

သားအျဖစ္

ဘ၀သံသရာအဆက္ဆက္

ငရဲ

ခံရမည္ကို

သူမမလိုလား။

“သားမပစ္နဲ႕။ မွားမယ္၊ ပပစ္နဲ႕“
သားေလး၏ ေျပာင္း၀ကို ေရွာင္ရင္း အနီးမွ စစ္သည္တေယာက္၏ ေျပာင္း၀သို႔ ေျပးအ၀င္။ ထိုစစ္သည္ကလဲ
အလန္႔တၾကား ေသနတ္ေမာင္းခလုတ္ကို ဆြဲအျဖဳတ္။

ထြက္ေပၚလာေသာ ေသနတ္သံႏွင့္အတူ သူမေခြက်သြားသည္။ အေမွာင္အတိ ဖုံးသြားသည္က သူမ ေနာက္ဆးံု
အသိ။

ေနာက္ဆက္တြဲ။

အကယ္၍မ်ား

သူ႕ကိုသားဟုေခၚကာ

နီးရာေသနတ္ေျပာင္း၀သို႔

တိုး၀င္အေသခံသြားေသာ၊

သူ႔အေခၚ

ကြန္ျမဴနစ္မတေယာက္၏ အတြင္းခံ အက်ၤီထဲမွ ဓာတ္ပံုတပံုကိုသာ ဗိုလ္စစ္ေအာင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့မည္ ဆိုပါက
---------- ။

ခင္မမမ်ိဳး(၂၆၊ ၁၊ ၂၀၀၈)

(မွတ္ခ်က္။

သမိုငး္ ေနာက္ခံအခ်က္အလက္မ်ားအား

ရဲေဘာ္ခင္ညိဳ၏

“၄၉-ေတာ္လွန္ေရး

မ်ိဳးဆက္တဦး၏

ဘ၀ဒိုင္ယာရီ “ႏွင့္ ဗိုလ္သန္းတင္၏ “စစ္ဆင္ေရးျပီး စစ္ဆင္ေရး“ စာအုပ္မ်ားအား ရည္ညြန္း ကိးု ကားပါသည္။
ေမြးရပ္ဌာေန၊

ရွမ္းေမာေျမမွ၊

ယမ္းေငြ႕က်ည္ဆံ၊

ေသနတ္သံမ်ားၾကားတြင္

သြားၾကေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအားလံုးအား ဂုဏ္ယူစြာ ဦးညႊတ္ပါ၏။)

သူရဲေကာင္း

ပီသစြာ

က်ဆံုး

ရန္သူနံပါတ္ (၁)
"အန္တီ့ဆီမွာေကာ ခ်စ္သူရွိခဲ့ဖူးလားဟင္၊ အန္တီဘာလို႕ အိမ္ေထာင္မျပဳတာလဲ"

ဒီကေန႕

အလုပ္အားရက္မို႕

အသိမိတ္ေဆြ

ေကာင္မေလးတေယာက္ဆီ

သြားလည္ျဖစ္သည္။

လန္ဒန္မွာ

ဒီလိုဆံုဖို႕ဆိုတာက ခက္ခဲပါဘိျခင္း။ ျပီးေတာ့ သူမကလဲ လန္ဒန္ျမိဳ႕တြင္းမွာ ေနတာမဟုတ္ပဲ တာ၀န္က်ရာ
လန္ဒန္ျမိဳ႕ျပင္

ေဆးရံုနားမွာ

ေနသည္မို႕

ေတာ္ေတာ္ႏွင့္

မဆံုေတြ႕ျဖစ္ၾက။

ျမန္မာျပည္မွ

သူငယ္ခ်င္းက

သူ႕တူမေလးတေယာက္ လန္ဒန္မွာ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုျပီး အေၾကာင္းၾကားလာတာမို႕ ဟီးသရိးု ေလဆိပ္မွာ
သြားၾကိဳေပး၊ ေက်ာင္းမွ အေဆာင္ကို လိုက္ပို႕ေပးျပီး ေနာက္ပိုင္းကတည္းက မဆံုျဖစ္ၾကေတာ့။ ဒီေန႕ေတာ့
အားလပ္ရက္ခ်င္း တိုက္ဆိုင္၍ ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

ေခတ္လူငယ္ပီပီ ေကာင္မေလးက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း။ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ အတူတူခ်က္စားရင္း သူ႕အေၾကာင္း၊
ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးမ်ား ေျပာျဖစ္လာၾကသည္။

"မရွိလို႕ အန္တီ အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့ သမီးရယ္"

လူငယ္ဘ၀ကို

ျဖတ္သန္းေနေသာ

ေကာင္မေလးက

ယံုခ်င္ပံုမေပၚေပမယ့္

ဆက္မေမးေတာ့။

တျခား

အေၾကာင္းမ်ားဆီသို႕ စကားေရာက္သြားၾကသည္။ ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ ဗြီဇာအေၾကာင္းမ်ား။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မေလးဆီက ျပန္လာေတာ့ သူမတကိုယ္လံုး ႏံုးခ်ိလို႕ေနသည္။ ေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ
စကားသံမ်ားက ရင္ထဲမွာ အျပည့္အႏွက္။ သို႕ေပမယ့္ ထိုစကားသံမ်ားရဲ႕ ဦးတည္ရာက ေကာင္မေလးမဟုတ္။

တခ်ိန္က

သူမသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့

သူမခ်စ္သူ

ေဇာ္ေဇာ္

(သို႕မဟုတ္)

အခုေတာ့

သူမ

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ၾကီးကို အသက္သြင္းေနေသာ ေၾကးစားစစ္တပ္မွ ဗိုလ္မွဴးၾကီး ေဇာ္ႏိုင္ေအာင္။

သိပ္မုနး္ တဲ့

အတိတ္က၊ အတိတ္ကေပါ့ေလ။ ဟိးု လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကပါ။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕၊ အထက (၄) ဆိုတဲ့
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ

ခင္ခင္ဆိုတဲ့

သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕

ေျပာလာတယ္။

သူမနဲ႕

အတန္းစဥ္ေတြ

သူဆယ္တန္းေအာင္ရင္

ေဇာ္ေဇာ္တို႕ဟာ

စားအတူ၊

ျဖတ္သန္းရင္း

ဆယ္တန္းကို

ဒီအက္စ္ေအ

ဗိုလ္သင္တန္း

သြားအတူနဲ႕
ေရာက္ေတာ့

ေလွ်ာက္မယ္တဲ့။

သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့
ေဇာ္ေဇာ္က
ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႕

ျပည္သူေတြကို အသက္ေပးျပီး ကာကြယ္မယ္ေပါ့။ သူမကလဲ အားက်မခံ၊ ျပည္သူေတြကို ေဆးအတတ္နဲ႕
အသက္ကယ္တင္မယ္ေပါ့ေလ။

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ သူမကလဲ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရ၊
ေဇာ္ေဇာ္ကလဲ ျပင္ဦးလြင္ စစ္တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္ျပီး ခ်စ္သူ ဘ၀
ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီတုန္းကေတာ့

လူတေယာက္ရဲ႕

ပင္ကိုယစ
္ တ
ိ ဓ
္ ာတ္ဟာ

အာဏာရွငစ
္ နစ္ဆးို ရဲ႕

လႊမ္းမိးု မွဳေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲတတ္တယ္ဆတ
ို ာ သူမ မသိခရ
ဲ့ းို အမွန္ပါ။

ေဇာ္ေဇာ္ေက်ာင္းဆင္းျပီး ေရွ႕တန္းမွာ တာ၀န္က်ေတာ့ သူမက မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ဆဲ။ ေရွ႕တန္းမွာ
ျပည္သူေတြအတြက္ အသက္ေပးတိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္သားၾကီးရဲ႕ ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႕ ဂုဏ္ယူလို႕ေပါ့ေလ။

"အဲဒီေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ငါတို႕ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ျပည္သူေတြဆီကို ဘာလို႕ လွည့္လာခဲ့တာလဲဟယ္။
ငါယံုလို႕ မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။"

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ထဲက စကားသံပါ။

၁၉၈၈ မွာ တတိုင္းျပည္လံုးက ျပည္သူေတြ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို ဖယ္ရွားဖို႕ လမ္းမေပၚ ထြက္လာၾကေတာ့
သူမက ေဆးတကၠသိုလ္မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ။္ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ကတည္းက ေမြးရပ္ေျမ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သို႕
ျပန္ေရာက္ေနခဲ့သည္။

အမွန္တရားနဲ႕

ပါၾကသည္ေပါ့။

မင္းေက်ာင္းဆိုတဲ့

တေသြးတည္း၊

တသံတည္း၊

တရားမွ်တမွဳအတြက္

သပိတ္စခန္းမွာ

စုစည္းရင္း

ျပည္သူေတြ

ျပည္သူ႕ဆႏၵကို

အားလံုးေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္က

ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ေသာ ျပည္သူ႕အစိုးရ။

တိုက္ပြဲ၀င္ေတာ့

သူမတို႕လဲ

ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ဒီမိုကေရစီ၊

ျပည္သူက

မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အေျခအေနေတြ မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အခ်ိန္မွာပင္ က်ေရာက္လာခဲ့သည္။

"တိုင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်မည့္ အေရးကို တပ္မေတာ္မွ အခ်ိန္မွီ ၀င္ေရာက္ကယ္တင္" တဲ့။

သတင္းသံနဲ႕

အတူ

ထြက္ေပၚလာခဲ့တဲ့

ေသနတ္သံမ်ား။

ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ

ျပည္သူ႕ဆႏၵ

အစစ္အမွန္ကို

ေဖာ္ထုတ္ၾကတဲ့ ျပည္သူလူထုကို ခ်ိန္ရြယ္လာၾကတဲ့ ေမာင္းျပန္ရိုင္ဖယ္မ်ား။ အားလံးု လဲ အတုးံ တံုး၊ အရုနး္ ရုန္း။
ေျပးၾကလႊားၾက။

ေျပးရင္းလႊားရင္းႏွင့္ လမ္းမေပၚမွ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္သို႕ သူမတက္ေျပးျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း မိသားစု
အားလံးု လဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပိျပား၀ပ္တြားခ်က္။

ျပတင္းေပါက္နားသို႕ သူမေျပးကပ္သြားမိသည္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္အျမင့္ကမို႕ အားလံုးကို အတိုင္းသာ ျမင္ရသည္။
ရိုင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားရဲ႕ တရားခံေတြကို သူမ ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိ။

"ဟင္"

သူမႏွဳတ္မွ ထြက္ခဲ့တဲ့ အာေမဍိတ္သံတခု။ အဲဒီရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ သူမႏွလံုးေသြးတို႕ ရပ္ခမန္း လုလု။
အျပင္လူတေယာက္အေနနဲ႕ ပံုေဖာ္ဖို႕ ခဲယဥ္းေပမယ့္ တသက္လံုးတြဲခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူတေယာက္ကိုေတာ့
သူမ

ပံုေဖာ္တတ္ပါသည္။

မယံုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္

ေမာင္းျပန္

ေသနတ္ကိုင္မ်ားကို

အမိန္႕ေပးေနသူသည္ သူမတသက္လံုး လက္တြဲရမည့္ ခ်စ္သူတဲ့။

ျပည္သူရ႕ဲ အသက္ကို ကာကြယ္ဖို႕ တပ္မေတာ္ထ၀
ဲ င္မယ္ဆတ
ို ဲ့ သူမရဲ႕ ခ်စ္သေ
ူ လးဟာ ျပည္သေ
ူ တြရ႕ဲ အသက္ကုိ
သတ္ဖ႕ို အမိန႕္ ေပးေနတဲ့ လူသတ္စစ္ဘလ
ီ းူ ၾကီး ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။

"ေဇာ္ေဇာ္ရယ္။

နင့္ကို

ဘာေတြက

ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာလဲ။

ရာထူးလား၊

အာဏာလား၊

ရပိုင္ခြင့္ေတြလား။

ငါ့သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ့ခ်စ္သူဘ၀တုန္းက နင္ေျပာေတာ့ ျပည္သူေတြကို ခ်စ္တယ္ဆို။ ငါ့ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာေလ
နင့္ကိုလဲ

ယံုစားခဲ့တယ္။

ယံုၾကည္ေလးစားခဲ့တဲ့
လက္တြဲခဲ့ဖူးတဲ့

နင့္တပ္မေတာ္ဆိုတာၾကီးကိုလဲ

အဲဒီတန္ဖိုးကို

နင့္လက္ေတြကို

နင္တို႕ေတြက

ဘာလို႕

ေလးစားခဲ့တယ္။

ဒီနည္းနဲ႕

ငါတို႕

ျပည္သူေတြ

သက္ေသျပလိုက္တာလားဟင္။

ေသြးစြန္းခံရတာဟယ္။

နင့္ရဲ႕

ငါနဲ႕

ေသြးစြက္လက္ၾကီးကိုေကာ

ငါဘယ္လိုပံုစံနဲ႕ လက္တြဲရမွာလဲ"

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ထဲက စကားသံေတြ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ေပါ့။

အဲဒီေနာက္ပိုငး္ မွာ သူ႕ကိုေရွာင္ဖို႕အေရး၊ နယ္မွေဆြမ်ိဳးေတြထံ သူမသြားေနျဖစ္ခဲ့သည္။ အရင္တုန္းကေတာ့
ျမိဳ႕ေပၚမွာ

ေနရင္း၊

ေက်ာင္းစာေတြနဲ႕

တကုပ္ကုပ္ျဖစ္ခဲ့သူမို႕

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲမွာ

ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္း

အတြင္းက်က်မသိခဲ့။ ရွမ္းျပည္နယ္ထဲက ျမိဳ႕နယ္ေလး တခုမွ သြားေနျဖစ္ေတာ့မွ အေၾကာင္းစံုသိလာရသည္။

အတင္းအဓမၼ ရြာေတြကို ေရႊ႕ေျပာင္းခိင
ု ္းမွဳ၊ ေပၚတာဆြဲမွဳ၊ ရွမး္ ပ်ိဳျဖဴမ်ားကို မုဒိမ္းက်င္မ
့ ဳွ ။

အမွန္တရားေတြကို သိလာရေလေလ၊ ပိုျပီးေတာ့ ရင္နာမိေလေလ၊ နာၾကည္းမိေလေလ။

"နင့္လိုလူရဲ႕ ဇနီးမယား၊ ငါဘယ္ေတာ့မွ အျဖစ္မခံဘူး ေဇာ္ေဇာ္။ ျပည္သူေကၽြးတဲ့ ထမင္းကို စားျပီး ျပည္သူကို
ေစာ္ကားတဲ့ လူေတြ။ တေန႕က်ရင္ နင္တို႕ေတြ ၀ဋ္ေကာင္းေကာင္းၾကီး လည္လိမ့္မယ္"

သူမရဲ႕ ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။

ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ မျပီးေသးတဲ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း (ခ) ကို ျပန္တက္ျပီး၊ ဦးေလးရွိတဲ့ အဂၤလန္ကို
အျမန္ဆံုးထြက္။ ဒီလိုနဲ႕ ေ၀းခဲ့ၾကတာ ဘာလိုလိုနဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ျပီပဲ။

ျမန္မာျပည္နဲ႕ အေ၀းၾကီးမွာ ရွိေနေပမယ့္၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သတင္းေတြကိုေတာ့ အစဥ္မျပတ္ နားစြင့္လ်က္။ သူမ
ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္သာ။ လူသတ္အဖြဲ႕ရဲ႕
လက္ေအာက္မာွ ေတာ့ သူတို႕ခ်မွတထ
္ ားတဲ့ ျပည္ဖ်က္ မူ၀ါဒေတြကို လိက
ု မ
္ လုပႏ
္ င
ို ္ပါ။

တေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက စာရသည္။ ေဇာ္ေဇာ္ေတာင္ ဗိုလ္မွဴးၾကီး ျဖစ္ေနျပီတဲ့။

အိမ္ေထာင္ေတာ့ က်သြားေလာက္ျပီထင္သည္။ အဲဒီ႕အတြက္ သူမေနာင္တ မရခ်င္ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ရလိမ့္မည္
မဟုတ္ပါ။ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ခရ
ဲ့ တဲ့ လူသတ္စစ္ဘီလူးၾကီးကို ဘယ္လပ
ို စ
ံု ၊ံ ဘယ္လုအ
ိ ျမင္နဲ႕ အိမေ
္ ထာင္ဥးီ စီး
လင္ေယာက်္ားတေယာက္ အျဖစ္နဲ႕ ယံုၾကည္အားကိုးရပါမည္လဲ။

ဒါေပမယ့္ သူမ၊ သူ႕ကို သိပ္ေျပာခ်င္သည့္ စကားတခြန္းေတာ့ ရွိေနပါသည္။

"ေဇာ္ေဇာ္ရယ္။

'တပ္နဲ႕

ျပည္သူျမဲၾကည္ျဖဴ၊

ေသြးခြဲလာသူ

တို႕ရန္သူ'

ဆိုတဲ့

ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို

နင္သိပါတယ္ဟယ္။ ဒါကို သိရက္နဲ႕ ေသခ်ာဘာလို႕ မစဥ္းစားရတာလဲ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တပ္နဲ႕ ျပည္သူကို
မၾကည္ျဖဴေအာင္

ဘယ္သူေတြ

လုပ္ခဲ့တာလဲ။

ျပည္သူေတြဆီ

ေသနတ္ေျပာင္းေတြကို

ဘယ္သူက

ခ်ိန္ခိုင္းခဲ့တာလဲ။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘယ္သူေတြဟာ နင္တို႕တပ္နဲ႕ ငါတို႕ျပည္သူေတြရဲ႕ ရန္သူ နံပါတ္
(၁)

ေတြလဲ

ဆိုတဲ့

ေသနတ္ေျပာင္းေတြ

အေျဖက

ရွင္းရွငး္ ေလးပါဟယ္။

ျပန္လွည့္လိုက္ပါဟာ။

အဲဒီ

ရန္သူနံပါတ္

ျပည္သ႕ူ ရင္ထက

(၁)

ေပါက္ဖာြ းလာခဲ့တဲ့

ေတြဆီကိုသာ

နင္တို႕ရဲ႕

ျပည္သ႕ူ တပ္မေတာ္ဟာ

အာဏာရူးေတြကို ဖယ္ရာွ းျပီး ျပည္သ႕ူ ရင္ေငြ႕ကို ျပန္ခုလ
ိ ွံဳခဲမ
့ ယ္ဆရ
ို င္ ျပည္သေ
ူ တြအားလံုးက ၀မ္းပန္းတသာနဲ႕
ျပန္ၾကိဳၾကမွာပါ။

ငါေလအဲဒီအခ်ိန္ကို

ေစာင့္ေနတယ္

ေဇာ္ေဇာ္။

ျပည္သူေတြကို

အသက္ေပးျပီး

ကာကြယ္မယ္ေျပာခဲ့တဲ့ ဟိုအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က နင့္မ်က္ႏွာေလးကို ငါျပန္ျမင္ေယာင္မိေနဆဲပဲ။ ငါေလ နင့္ကို
သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္။ သိပ္ေလးစားခဲ့တယ္။ နင့္တပ္မေတာ္ၾကီးကိုလဲ သိပ္ေလးစားခဲ့ဖူးတယ္။ နင္တို႕ တပ္မေတာ္နဲ႕
ငါတို႕ျပည္သူေတြ လက္တြဲျပီး ျပည္သူနဲ႕ တပ္မေတာ္ကို ေသြးကြဲေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုေခါင္းေဆာင္ေတြကို
အခ်ိန္မွီ ေတာ္လွန္လိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္"

ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၀၄)

ကမၻာမေၾကဘူး
(၁)

‘ဒီမိုကေရစီရရွိေရး’ ‘တို႔အေရး၊တို႔အေရး’
‘စစ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရး’ ‘တို႔အေရး၊တို႔အေရး’
‘လူသတ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရး’ ‘တို႔အေရး၊တို႔အေရး’
‘မုဒိမ္းအစိုးရျပဳတ္က်ေရး’ ‘တို႔အေရး၊တို႔အေရး’

နာက်ည္းမွဳ ႏွလံုးသားမ်ားဆီမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ျပည္သူတို႔၏ ရင္ဖြင့္ဟစ္ေၾကြးသံမ်ားက အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊
လန္ဒန္ျမိဳ႔ျမန္မာသံရးံု ေရွ့တြင္
လန္ဒန္ေဆးရံုၾကီးမွ

ဟိန္းညံလို႔ေနသည္။

ႏွလးံု အထူးကုဆရာဝန္

ေရွ့ဆးံု မွေန၍

ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကို

ကိုႏိုင္ေဇာ္ဟိနး္ ။

မုဒိမ္းအစိုးရ

တိုင္ေပးေနသူက

ျပဳတ္က်ေရးဆိုသည့္

ေၾကြးေၾကာ္သံသို႔ေရာက္တိုင္း သူ႔အသံမ်ားက နစ္ဝင္လို႔သြားသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ေပမယ့္ အတိတ္က
အရိပ္ေတြက ရိုက္ခတ္ေနဆဲပါလား ညီမေလးရယ္။

(၂)

အခ်ိန္က (၁၉၉၁)ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ။
ေနရာက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔နဲ႔ မိုင္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အကြာက ဟဲဟိုးေလယာဥ္ကြင္း။ ရွမ္းျပည္နယ္သို႔ဝင္ရန္ အျမန္ဆံုးႏွင့္
အတိုဆံုးလမ္းေၾကာင္းျဖစ္သျဖင့္ ဟဲဟိုးေလယာဥ္ကြင္းသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စည္ကားလို႔ ေနသည္။ ဟဲဟိုးမွေန၍
ျမိဳ႔ေတာ္ေတာင္ၾကီးသို႔သြားႏိုင္သည္။
ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ေလးျဖစ္သည့္
လူစည္ကားေနတတ္တာ

နာမည္ေက်ာ္

ကေလာျမိဳ႔ေလးသို႔

အင္းေလးကန္သာသို႔

အလည္အပတ္သြားႏိုင္သည္။

အဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါ။

ဆန္းသည္က

အလည္သြားႏိုင္သည္။
ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ

တခါမွ်

အစဥ္အျမဲ

မျမင္ဘူးေသးသည့္

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို

ေလဆိပ္မွာလာၾကိဳရင္း

၊ျမင္ျမင္ခ်င္း

စြဲလန္းသြားခဲ့ရသည့္

ကိုႏိုင္ေဇာ္ဟိန္း၏

ႏွလံုးသား။

‘ေျမးေလးက တစ္ႏွစ္တစ္ခါ သူ႔ေမြးေန႔တိုငး္ လာလည္ေနက်သားရဲ့။ အိမ္က ကားေမာင္းသမား ခြင့္ယူထားလို႔
သားပဲ ခဏ သြားၾကိဳေပးပါလားကြယ္’

ေဆးခန္းမွာ

ေသြးေပါင္လာခ်ိန္ရင္း

ဖြားဖြားေထြးမွ

ခင္မင္သြားရာမွ

ေျပာလာသည္ဆိုေတာ့

မိသားစုဆရာဝန္အျဖစ္

သူမျငင္းသာ။

ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရခဲ့သည့္

ေဆးရံုတာဝန္မရွိသည္ႏွင့္လဲ

ၾကံဳသျဖင့္

ဟဲဟိုးေလဆိပ္သို႔သူေရာက္လာရသည္။

ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းမွ

ေလယာဥ္တစ္စင္းဝင္လာသျဖင့္

ခရီးသည္မ်ားၾကားမွ

ၾကိဳရမည့္သူကို

ဟိုဟိုဒီဒီရွာေနဟန္ရွိသည့္

လူေတြအားလံုး

သူလိုက္ရာွ မိေနစဥ္

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆီသို႔

ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္သြားသည္။

ခရီးေဆာင္အိတ္ကို

သူေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

လက္ကဆြဲရင္း
ေကာင္မေလးကလဲ

သူ႔ကိုလွည့္အၾကည့္၊ မ်က္ဝန္းခ်င္းဆံုသြားခဲ့သည့္ တဒဂၤ။ သူ႔ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္သြား ခဲ့သလား၊
သူမသိလိုက္ပါ။ ႏွလံုးခုန္သံေတြ က်ယ္လာင္သြားခဲ့သလား သူမသိလိုက္ပါ မိန္းကေလးရဲ႔႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာလဲ
အရိပ္တစ္ခ်ိဳ႔ ျဖတ္သန္းသြားသလိုပါပဲလား။

‘ဒီကညီမက တင္နႏၵာလားမသိဘူး။’
‘ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို၊ ဖြားဖြားေျပာျပတဲ့ ဆရာဝန္အစ္ကိုလားမသိဘူး။’
‘အစ္ကို႔နာမည္ႏိုင္ေဇာ္ဟိန္းပါ’
‘ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္အစ္ကို။’

ႏွဳတ္ဆက္စကား

အျပန္အလွန္ေျပာရင္း

ေတာင္တက္လမ္းကို
ခံစားရသည္။

ေတာင္ၾကီးသို႔

ဘယ္လိုေမာင္းခဲ့တယ္မသိ။

ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။

အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလးႏွင့္

မိုင္ႏွစ္ဆယ္

ေက်ာ္ေဝးတဲ့

ျမိဳ႔ေပၚသို႔ေရာက္လာသလို

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ညီမေလးရွိသည့္ ဆယ္ရက္ေက်ာ္လံုးလံုး ညေနေဆးခန္းကို အေျပးအလႊား ေစာပိတ္ရင္း
ဖြားဖြားဆီသို႔

သြားလည္ရေတာ့သည္။

ညေနတိုင္း

ေသြးတိုင္းကိရိယာႏွင့္

အိမ္ေရာက္လာ

တတ္သည့္

ဆရာဝန္ေပါက္စ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္း ဖြားဖြားကျပံဳးေလသည္။ ညီမေလးကလဲ အျပံဳးေလးနဲ႔ ဆီးၾကိဳေနက်။ ျခံထဲမွ
စားပြဲဝိုင္းေလးမွာထိုင္ရင္း

စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။

ညီမေလးေမြးေန႔

ေအာက္တိုဘာ

(၂ဝ)မွာလဲ၊

ဘုရားသြားခ်င္တယ္ဆို၍ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ရဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ လြမ္းေစတီေလးသို႔ သူကိုယ္တိုင္ပင္ လိုက္ပို႔ျဖစ္ခဲ့သည္။
ဘုရားမွအျပန္

ေတာင္ေျခကဆိုင္ေလးမွာ

ရွမ္းေခါက္ဆြဲ

စားရင္း

ထိုင္ျဖစ္ၾကေတာ့

သူ႔ရင္ထဲမွ

စကားသံမ်ားကိုဖြင့္ဟရန္ သူၾကံရြယ္မိေသးသည္။

‘ညီမေလး ေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္ရဲ႔လားဟင္’

‘အစ္ကိုရယ္၊

ညီမေလးကသာ

တစ္ခ်ိဳက
႔ ေထာင္ထမ
ဲ ာွ ၊

ေက်ာင္းတက္ေနရတာ၊

တစ္ခ်ိဳက
႔ ေတာထဲမာွ ၊၊

တူတူလက္တြဲခတ
ဲ့ ဲ့

လူ႔အခြငအ
့္ ေရးနဲ႔

ဒီမုက
ိ ေရစီအတြက္

သူငယ္ခ်င္းေတြမာွ ေတာ့
တိက
ု ပ
္ ြဲဝင္ေန

ၾကတာ၊

အဲဒါေတြေတြးမိေတာ့ ဘယ္လုေ
ိ ပ်ာ္ႏုင
ိ ပ
္ ါ့မလဲ။

‘ဒါဆို ရွစ္ေလးလံုးမွာ ညီမေလးပါခဲ့တာေပါ့’

‘ညီမေလးက

ေက်ာင္းသူပါအစ္ကို၊

တရားမွ်တမွဳနဲ႔

လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္

ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးက

ေတာင္းဆိုတဲ့ပြဲမွာ ညီမေလးတို႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေရွ႔ဆးံု ကပါခဲ့ၾကတာေပါ့’

‘အစ္ကိုလဲ

အဲဒီတုန္းက

အစ္ကိုတို႔ေဆးရံုမွာ

ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးမွာ

အေလာင္းေတြ၊

လာေခၚထုတ္သြားတုန္းက

လက္ေထာက္ဆရာဝန္စလုပ္ေနျပီ။

လူနာေတြအမ်ားၾကီးပဲ။

မေသမရွင္လူေတြကို

အစ္ကိုတို႔ရွိေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ေနာက္ပိုင္း

စစ္တပ္က

ပစ္ေတာ့

ႏိုင္ငံျခားသံရံုးကပါဆိုျပီး

အဲဒီလူေတြကို

အရွင္လတ္လတ္

မီးသျဂိဳလ္စက္ထဲ ထည့္ပစ္တယ္ၾကားရေတာ့ အစ္ကိုေလ၊ထမင္းေတာင္ မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားတယ္’

‘အခုလဲ

သူတို႔ရဲ႔

ဘီလူးေခါင္းကို

မင္းသားေခါင္းခဏစြပ္ျပီး၊

ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔

ကမၻာကို

မ်က္လွည့္ျပလိုျပ၊

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ျပီးအဆင့္မမွီတဲ့ သံုးလပညာေရးေတြ ေပးလိုေပးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့ဇာတိျပလာမလဲ

မသိပါဘူးအစ္ကိုရယ္။ ညီမေလးကေတာ့ သမိုငး္ ေပးတာဝန္လို႔ကို ယူဆတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔
ဒီမိုကေရစီ ရကိုရရမယ္။’

သူ၊ညီမေလးကို ေလးစားစြာၾကည့္မိရင္း ေျပာမည္ရည္ရြယ္ထားေသာစကားမ်ားကိုပင္ ေျပာမထြက္ေတာ့။ သတိၱရွင္
အာဂမေလးပါလား။ ဒီလိုႏန
ု ယ္တဲ့ ႏွလးံု သားေလးမွာေတာင္ အမွနတ
္ ရားရဲ့ အေငြအ
႔ သက္ေတြ ယွကျ္ ဖာေနခ်ိန္မာွ
လူသတ္ဘလ
ီ ူး

အာဏာရူးေတြကေတာ့

တံတားေဆာက္၊လမ္းေဖာက္ဖင
ြ ပ
့္ ြဲေတြနဲ႔

တီဗမ
ြီ ာွ ဟန္ေရးျပ

လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လူထက
ု ိုအယံသ
ု င
ြ း္ လို႔ မာေၾကာတဲ့ ႏွလံုးသားေတြမာွ ယမ္းေငြေ
႔ တြတလူလူနဲ ႔ျပည္သူ႔ေသြးကို
ေျခေဆး၊ အာဏာတည္ျမဲေရးေတြ လုပေ
္ နပါေပါ့လား။

(၃)

‘အစ္ကိုမထင္ခဲ့ဘူး

ညီမေလးရယ္၊

‘ဘယ္ေတာ့ဇာတိျပလာမလဲမသိဘူး’တဲ့၊

ညီမေလးေျပာခဲ့တဲ့

စကား။

ဇာတိျပလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ညီမေလးကိုယ္တိုင္ ပါသြားခဲ့တယ္ေနာ္’

ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ

ရန္ကုန္သို႔သြားရန္

ေတြ႔ရေတာ့မည္။

တကယ္တမ္းေတြ႔ရေတာ့လဲ

သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ
သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္။

သြားအိပ္သည္တဲ့။

ကိစၥေပၚလာေတာ့

အေျပးအလႊားပါပဲ။

ေတြ႔မိေတြ႔ၾကေတာ့

ေက်ာင္းအတြက္

သူအေျပးအလႊားသြားျဖစ္ခဲ့သည္။
ညီမေလးအိမ္သြားေတာ့

ဆူးေလဘုရားလမ္းမွာ

စာေရးစကၠဴထုတ္ေတြ

လာဝယ္တာဆိုပဲ။

ညီမေလးႏွင့္
ညီမေလးမရွိ၊

ေတြ႔သည္။ညီမေလးက
ဒီဇင္ဘာ(၉)ရက္ေန႔

ညေနမွာလွည္းတန္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔လာခဲ့ရန္ ခ်ိန္းျပီး ညီမေလးထြက္သြားသည္။

‘နံနက္ျဖန္ေက်ာင္းမွာဆႏၵျပပြဲရွိတယ္အစ္ကို’
ထမင္းအတူစားရင္း

ညီမေလးက

တိုးတိုးတိတ္တိတ္

ေျပာသည္။

အံ့ၾသစိတ္ႏွင့္အတူ

ညီမေလးအတြက္လဲ

စိုးရိမ္သြားမိသည္။
‘ညီမေလးလဲပါမွာေပါ့ေနာ္’
သူစိုးရိမ္တၾကီး ေမးမိသည္။ ေမးသာေမးရေပမယ့္ ေမးဖို႔မလိုမွနး္ သူအလိုလို သိေနျပီးသားပါေလ။

‘စစ္အစိုးရက

အားလံုးကို

လိမ္ေနတာအစ္ကို။

အခုလဲၾကည့္။

ညီမေလးတို႔

ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ကမၻာက ေလးစားလို႔ ႏိုဘယ္ဆုေပးတာကို သတင္းအေမွာင္ခ်ျပီး မသိခ်င္ေယာင္
ေဆာင္ေနတယ္။

ဒါတင္မက

အိမ္မွာလဲ

အက်ယ္ခ်ဳပ္လုပ္ထားေသးတယ္။

ညီမေလးတို႕

ေက်ာင္းသား

ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းထားတာလဲ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလဲ အသိအမွတ္မျပဳ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြကိုလဲ
လွဳပ္လို႔မရေအာင္

ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြထုတ္နဲ႔

အညြန္႔က်ိဳးေအာင္

လုပ္ေနတာအစ္ကို။

ျပည္သူလူထုရဲ့

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ

စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္ကို

သူတို႔ရဲ႔လုပ္ရပ္ေတြကို

အယံုအၾကည္မရွိေၾကာင္း

ျပဆိုဖို႔လိုလာျပီ။ ဒါေၾကာင့္နက္ျဖန္ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔၊ ဒီဇင္ဘာ(၁ဝ)ရက္ေန႔မွာ 10 D campaign လုပ္ၾကမယ္။’

‘ညီမေလးရဲ့ အခုလိုအမွန္တရားအတြက္ ရပ္တည္တတ္တဲ႔ စိတ္ထားကို အစ္ကို အရမ္းေလးစားတယ္သိလား။
ဂရုေတာ့စိုက္ေနာ္ ညီမေလး။ ဒီေကာင္ေတြက လူမဟုတ္ဘူး’

ေခါင္းညိတ္ျပရင္း

သူ႔ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့

အရမ္းခ်စ္တယ္ကေလးရယ္။

ညီမေလးရဲ့မ်က္ဝန္းအစံုမွာ

တာဝန္ေတြျပီးသြားတဲ့အခါက်ရင္

အရည္ၾကည္ေတြ

လဲ့ေနလို႔ပါလား။

ကိုယ့္ရင္ခြင္မွာနားခိုျပီး၊အပန္းေျဖလွည့္ပါလို႔

ကိုယ္ဖိတ္ေခၚခ်င္လိုက္တာကြယ္။ မေျပာျဖစ္တဲ့ရင္ထဲကစကားသံမ်ား။

‘အစ္ကိုဘယ္ေတာ့ျပန္မလဲဟင္။ ဒီကိစၥေတြျပီးမွ ေအးေအးေဆးေဆး ေတြ႔ေတာ့မယ္ေနာ္’

(၄)

‘ေအးေအးေဆးေဆး ေတြ႔မယ္ဆိုတာ ေနာင္လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အခါက်မွ အင္းစိန္ေထာင္မာွ ေထာင္ဝင္စာ
လာေတြ႔ရတာကို ေျပာတာလားညီမေလးရယ္’

ညီမေလး ေျပာသည့္အတိုင္းပင္ ေနာက္တစ္ေန႔ ဒီဇင္ဘာ(၁ဝ)ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ ရန္ကုန္စက္မွဳ
တကၠသိုလ္မွာ

ျငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပပြဲမ်ား

လုပ္ၾကေၾကာင္း

ၾကားရသည္။

စစ္အစိုးရ

လုပ္ရပ္မ်ားအား

အသိအမွတ္မျပဳေၾကာင္း ေၾကျငာပြဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အမ်ားအျပား ပါဝင္လာၾကေတာ့ စစ္အစိးု ရ
မ်က္ကလူးဆန္ျပာျဖစ္ကာ

သူတို႔၏

မင္းသားေခါင္းေဆာင္းထားေသာ

ဘီလးူ ရုပ္ကို

ဖြင့္ျပၾကေတာ့သည္။

ေက်ာင္းသားမ်ား

အဖမ္းခံရတယ္ၾကားေတာ့

ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္။

သူ႔မာွ

ညီမေလးမိဘေတြမွာလဲ

ေနမထိထိုင္မသာ။

ေခါင္းမီးေတာက္ေနၾကျပီ။

ညီမေလးတို႕

အိမ္ကိုဆို

တစ္ဥးီ တည္းေသာ

သမီးေလးမို႔

အႏၱရာယ္ျဖစ္မွာကို စိးု ရိမ္ၾကသည္။ ေနာက္ဆးံု ဘယ္သူငယ္ခ်င္း အိမ္မာွ မွရွာ မရသည့္အဆံုး၊ ညီမေလးနဲ႔
တြဲေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ညီမေလးနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ဆံုးေနျပီဆိုတာ သိရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ သူတို႔အားလံုး
လက္ေလွ်ာ့လိုက္ၾကေတာ့သည္။

အဖမ္းခံရတဲ့

ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ

ညီမေလးပါသြားခဲ့ေလာက္ျပီ။

သူလဲတာဝန္အရ ေတာင္ၾကီးစဝ္စံထြန္းေဆးရံုသို႔ ျပန္လာခဲ့ရသည္။

ေနာက္လအတန္ၾကာေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ညီမေလးတို႔ အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားသည္ ညီမေလးကို
ေထာင္ဆယ္ႏွစ္ခ်လိုက္သည္တဲ့။

ခြဲစိတ္ခန္းထဲကအထြက္မွာ

ဖုနး္ လာတယ္ဆိုလို႔

အေျပးအလႊား

ေကာက္ကိုင္ခဲ့ရတဲ့ ရလာဘ္ဟာ ဒါတဲ့လားကြာ။ တုန္ရီေနတဲ့ ညီမေလး အေမရဲ႔ စကားသံေတြကို ဘယ္လိုျပန္
ႏွစ္သိမ့္ေပးရမွာလဲ။ ဖြားဖြားကို မေျပာပါနဲ႔တဲ့။ ညီမေလးအေမက ခပ္သဲ့သဲ့သတိေပးတယ္။ ဘယ္လိုေျပာျပရမွာလဲ။
ဘယ္လိုေျပာထြက္ပါ့မလဲ။
တရားမမွ်တတဲ့

တရားမွ်တမွဳအတြက္

စစ္ဘလ
ီ ူးေတြက

တိက
ု ပ
္ ဝ
ြဲ င္ေနတဲ့

ေထာင္ဆယ္ႏစ
ွ ္ခ်တယ္ဆတ
ို ာ

သူေ
႔ ျမးေက်ာင္းသူ
သိလက
ို ္ရရင္

တစ္ေယာက္ကို
အသက္(၇ဝ)ေက်ာ္

အဖြားမတ္တပ္က လဲသြားမွာေပါ့။

‘စစ္အစိုးရ အာဏာရူးေတြ ခင္ဗ်ားတို႔သိပလ
္ ြနေ
္ နျပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အာဏာတည္ျမဲဖို႔ ျပည္သေ
ူ တြရဲ့ ေသြးစက္ေတြ၊
မ်က္ရည္စက္ေတြကို

ဘယ္ေလာက္အခ်ိနထ
္ ိ

ဆက္က်ခိင
ု ္းေနဦးမွာလဲ။

လူမဆန္တလ
ဲ႔ ေ
ူ တြ။

တစ္ေန႔က်ရင္

ဝဋ္ေကာင္းေကာင္းလည္လိမမ
့္ ယ္’

သူခြင့္အျမန္ယူျပီး၊ ညီမေလးနဲ႔ သြားေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရသည္။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥမ်ားကိုမုန္းေပမယ့္
ညီမေလးနဲ႔ေတြ႔ရမယ့္ အေရးမို႔ သူမလုပ္ခ်င္ပဲ လက္ဖက္ရည္ဖိုးဆိုသည္မ်ားကို ေတာင္းသမွ်ေပးလိုက္ေတာ့မွ
ွမိနစ္အနည္းငယ္ၾကာ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

‘ညီမေလးေနေကာင္းရဲ႔လား’

သူ႔ကိုျမင္ေတာ့

ညီမေလးမ်က္ဝန္းက

ညီမေလးမ်က္ႏွာက

ေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္က်သြားသည္။

အလုအယက္ေျပာရသည္။
ဒီလိုၾကမ္းတမ္းတဲ့

အေရာင္လက္လာသည္။

တကယ္ေျပာခ်င္တဲ့

ဘဝၾကီးကို

မေတြ႔ရတဲ႔

ေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္က

စကားေတြကိုေတာ့

ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးရင္

ဒီအခ်ိန္ေလးတြင္းမွာ

ခဏတာေလးမို႔

စကားေတြ

ခဏမ်ိဳသိပ္ထားဦးမယ္

ကေလးရယ္။

နားခိုလွည့္ပါကြယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကို

ကိုယ့္ရင္မွာလာျပီး

ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနပါ့မယ္။

(၅)
(၁၉၉၂)၊ ႏိုဝင္ဘာလ။

စစ္အစိုးရ၏ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ (၁၁၊၉၂)ႏွင့္ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႔ ျပန္လြတ္လာသည္။ လြတ္လာသည့္ အထဲတြင္
ညီမေလးပါ

ပါလာသည္တဲ့။

ညီမေလးအေမက

ရန္ကုန္သြားမည္။

ညီမေလးအတြက္

ရင္ထဲမွာ

ညီမေလးနားလည္

လက္ခံႏိုင္မွာပါ။

ဟိုတစ္ခ်ိန္

အရိပ္ေတြကို

အစ္ကိုေဖာ္တတ္ခဲ့သလို

ဖုန္းဆက္ေျပာသည္။

မ်ိဳသိပ္ထားရေသာ

သူဝမ္းသာလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။

စကားလံုးေလးမ်ားကုိ

ဟဲဟိုးေလဆိပ္မွာကတည္းက

အစ္ကို႔မ်က္ဝန္းစကားေတြကိုလဲ

ဖြင့္အန္ခ်မည္။

ညီမေလးရဲ့

ညီမေလးႏွလံုးသားနဲ႔

မ်က္လံုးထဲက
ၾကားျပီးသား

ျဖစ္မွာပါေလ။

သူရန္ကုန္သြားမည္ဆိုေတာ့
အျမဲဖုန္းေျပာေနက်

ေျမးမေလးရဲ့အသံကို

‘စိတ္မပူပါနဲ႔ဖြားဖြားရယ္။
အပါေခၚခဲ့ပါ့မယ္’

ဖြားဖြားကလဲ

ဖြားဖြားေျမးကို

ေျပာေတာ့

လိုက္မည္ေျပာသည္။

ခရီးလြန္ေနတယ္

မၾကားရတာၾကာျပီဆိုေတာ့
က်ြန္ေတာ္တသက္လံုး

ဖြားဖြားကရယ္သည္။

ဝိုငး္ လိမ္ထားၾကေပမယ့္

ဖြားဖြားလဲ

စိတ္ပူရာွ မွာေပါ့ေလ။

ေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ၊

ဒီလိုျဖဴစင္

တည္ျငိမ္သည့္

ေတာင္ၾကီးကို
မိသားစုေလးကိုမွ

မုန္တိုင္းထန္ေအာင္ ဝင္လုပ္လိုက္သည့္ စစ္အစိးု ရကို သူနာက်ည္းမိသည္။

ခြင့္ရဖို႔၊

ေလယာဥ္လက္မွတ္ရဖို႔

ေစာင့္ရင္း

ႏွစ္ပတ္ေလာက္

ၾကာသြားသည္။

ဒီၾကားထဲမွာ

ညီမေလးဆီ

ဖုန္းဆက္တိုင္း ‘သမီးေလး၊ ခဏအနားယူေနလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကား မေျပာခ်င္ေသးဘူးလို႔ အန္တီ့ကိုမွာထားတယ္

သားရယ္’

ဆိုေသာ

ညီမေလးအေမရဲ့

ေနမေကာင္းဘူးလားကြယ္။

အသံကိုသာၾကားရသည္။

စိးု ရိမ္စိတ္တဝက္မွာ

ဘာမ်ားျဖစ္ေနတာလဲ

ညီမေလးရယ္။

‘သူ႔ကိုရွက္ေနတာေနမွာပါ’ဆိုျပီး

ရင္ဖိုဖိုစိတ္

တဝက္ေရာသြားေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ သေဘာက်ျပီး ရယ္မိေသးသည္။

အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေႏွာင္းသလိုအျဖစ္မ်ိဳးသာ ၾကံဳရေတာ့မယ္မွနး္ သာ သူၾကိဳသိခဲ့ရင္ ----။

အိမ္ထဲသို႔

လွမ္းအဝင္မာွ ပင္

ငိုရွိဳက္သံသဲ့သဲ့မ်ားကို

ၾကားလိုက္ရသည္။

ညီမေလးအေမနဲ႔

ညီမေလး

သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ ငိုရွိဳက္သံမ်ား။
‘သမီးရယ္၊ ေမေမဘာမွမသိရပါလား။ ေမ့ေမ့ကို ဘာမွလဲေျပာသြားပါလား သမီးေလးရယ္’
‘နႏၵာရယ္၊ နင္ေျပာေတာ့ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီရတဲ့ေန႔ကို ျမင္ခ်င္တယ္ဆို။ အခုတိုက္ပြဲမျပီး ေသးဘူးေလ။
နင္ဘာလို႔ အေစာၾကီး ခြဲသြားရတာလဲ’

‘မိလဲ့၊အရမ္းမငိုနဲ႔ေနာ္၊ နင္က ေထာင္ကထြက္လာကာစ၊ အားရွိတာမဟုတ္ဘူး။’
ငိုသူငို၊ေခ်ာ့သူေခ်ာ့ႏွင့္

ကမၻာပ်က္ျမင္ကြင္းကို

စတင္ရင္ဆိုင္ရသည္။

ညီမေလး

အေလာင္းေဘးတြင္ကား

ငိုေနသူမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ လက္သီးဆုပ္အံၾကိတ္ရင္း မ်က္ရည္ဝဲေနသာ ေယာက်္ားေလးမ်ား ဝန္းရံလ်က္။

‘ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲဗ်ာ။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ခဲ့တာလဲ’
အရူးတစ္ေယာက္လိုသူ ေအာ္လိုက္မိသည္။ဘဝတစ္ခုလံုးရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အေဆာက္အအံုတစ္ခုလံုး တစမက်န္
ျပိဳကြဲပ်က္စီးခဲ့ျပီပဲ။
‘နံနက္ကအန္တီ

သူ႔ကိုအိပ္ယာကလာႏွိဳးေတာ့

အသက္မရွိေတာ့ဘူးသားရယ္။

သားအတြက္

စာတစ္ေစာင္

အစ္ကိုဘယ္

ေလာက္အထိ

သူ႔ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ေတြ႔တယ္။ ေရာ့သား’
ညီမေလးအေမရဲ့ စကားသံတစ္လံုးစီမာွ သူ႔အသည္းေတြ ပဲ့ေၾကြသြားခဲ့ေလျပီ။

(၆)
အစ္ကို။
ဒီစာကိုအစ္ကိုဖတ္ရခ်ိန္မွာ

ညီမေလး

လူ႔ေလာကမွာ

ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။

နာက်င္ခံစားရမယ္ဆိုတာ

ညီမေလးသိပါတယ္။

ညီမေလးအသည္းေတြလဲ

ေၾကြက်မတတ္ပါပဲ

အစ္ကိုရယ္။

ဟဲဟိုးေလဆိပ္မွာ ေတြ႔စက အစ္ကို႔မ်က္ဝန္းကိုေလ အခုထိျမင္ေယာင္ေနဆဲပဲ။ ဒီမ်က္ဝန္းေတြရဲ႕ ခြန္အားေတြနဲ႔ပဲ
ငရဲခန္းအထပ္ထပ္ကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖြားဖြားေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုေတြထဲမွာပါခဲ့တဲ့ ငရဲခန္းေတြ
လူ႔ေလာကမွာလဲ တကယ္ရွိတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳမွ ယံုခဲ့ရတာပါအစ္ကို။

ညီမေလးကို ေထာင္ထဲမပို႔ခင္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတစ္ခုမွာ စစ္ေၾကာေရးလုပ္တယ္အစ္ကို။ လူမဆန္ေအာင္
ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းမွဳေတြကို

ခံခဲ့ရတယ္။

ညစဥ္ရက္ဆက္ေမးလိုက္ၾကတဲ့

သူတို႔ေတြ

သိပ္ရက္စက္တယ္အစ္ကို။

ေမးခြန္းေတြ။ေျဖတာမေက်နပ္ရင္

အစာမေက်ြး၊ေရမေပးပဲ

ၾကိမ္လံုးေတြနဲ႔

ဝိုင္းရိုက္ၾကတာ။

စစ္ေၾကာေရးျပီးလို႕ အခန္းထဲျပန္ေရာက္ရင္ တကိုယ္လံုး ၾကိမ္းစပ္နာက်င္ေနတာပဲ။ အဆိုးဆံးု ကေတာ့ ညီမေလးရဲ့
အပ်ိဳစင္ဘဝကိုပါ သူတို႔သိမ္းပိုက္ လိုက္ၾကတယ္အစ္ကို။ အစ္ကိုရယ္၊ ညီမေလးေလ ကိုယ့္ရဲ႔အပ်ိဳစင္ သိကၡာကို
မွည့္တစ္ေပါက္မစြန္းေအာင္
ရိုင္းစိုင္းယုတ္မာတဲ့လူ၊
အပ်ိဳစင္ဘဝ

ထိန္းသိမ္းခဲ့တဲ့

လူလို႔ေတာင္

ဆံးု ရွံဳးခဲ႔ရျပီ။

မေျပာခ်င္ပါဘူးအစ္ကိုရယ္၊

အခုအစ္ကို

လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းဖို႔လာတာ။

ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေကာင္း

တစ္ေယာက္ပါအစ္ကို။

အခုေတာ့

တိရစာၦန္တစ္ေကာင္ေၾကာင့္

ညီမေလးရဲ့

ဘာေၾကာင့္လာတယ္ဆိုတာ

ညီမေလးရဲ့

မသန္႔ရွင္းေတာ့တဲ့

ညီမေလးသိပါတယ္။

ကိုယ္ခႏၶာကို

ညီမေလးကို

ညီမေလးအရမ္းခ်စ္တဲ့၊

အရမ္းတန္ဖိုးထားတဲ့ အစ္ကို႔လက္ထဲ မထည့္ပါရေစနဲ႔ အစ္ကိုရယ္။ ညီမေလးကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ ေရစက္ကံရွိခဲ့ရင္
ေနာင္ဘဝက်မွပဲ
တိင
ု း္ ျပည္မာွ

ျပန္ဆံုပါရေစေနာ္။
လူမျဖစ္ပါရေစနဲလ
႔ ို႔

အဲဒီအခါက်ရင္

လူေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့

တိရစာၦနေ
္ တြအပ
ု ္ခ်ဳပ္တဲ့

ညီမေလး

ဆုေတာင္းခ်င္လိုကတ
္ ာ။

စကားတစ္ခြန္းေတာ့

ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္အစ္ကိုရယ္။ ညီမေလးေလ၊ အစ္ကို႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။

စာကိုဖတ္ေနသည့္
တိရစာၦန္မ်ားေၾကာင့္

သူ႔လက္မ်ားက

တုန္ယင္လို႔ေနသည္။

ေၾကြလြင့္ခဲ့ရေသာ

ပန္းေတြ

ေတာ္လွန္ေရးခရီး

တေလွ်ာက္မွာ

လူမဆန္သူ

ဘယ္ေလာက္ရွိခဲ့ျပီလဲ။

ညီမေလးေရ၊

ညီမေလး

အျပီးမသတ္ခဲ့ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲကို အစ္ကိုဆက္တိုက္မယ္။ ညီမေလးျမင္ခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီရ ျမန္မာႏိုင္ငံကို
အစ္ကိုျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္။ တမလြန္ကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့ေနာ္။ သူ႔ရဲ့ ခိုင္မာေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္။

(၆)
အဂၤလန္၊လန္ဒန္ျမိဳ႔၊ ျမန္မာသံရံုးေရွ့။
သီခ်င္းသံမ်ားက လြင့္ပ်ံလို႔လာသည္။

‘ကမၻာမေၾကဘူး။ ငါတို႔ေသြးနဲ႔ ေရးခဲ့ရတဲ့ေမာ္ကြန္းေတြ။ ေတာ္လွန္ေရး၊ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲတြင္းမွာ က်ဆံုးေသာေၾသာ္သူရဲေကာင္းတို႔ေရ၊

အာဇာနည္ေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္၊

အမ်ိဳးခ်စ္တဲ့

ဒို႕ဇာနည္ေတြ။

ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္း၊

ရာဇဝင္ေတြလဲရိုင္းခဲ့ရျပီအဖိုးေရ၊ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ လဲေသြးစြန္းခဲ့ျပီ အဘေရ၊ ေၾသာ္လုပ္ရက္ၾကေပ။
ေပတရာေပၚမွာ
စြန္းတဲ့ေသြးေတြ

ျပည္သူ႔အေလာင္းေတြ၊
မေျခာက္ေသးဘူး။

အတုန္းအရုန္းလဲျပိဳကာေန။ညီအစ္ကိုတို႔၊

ေတြေဝမေနနဲ႔။

ဒီမိုကေရစီ

ေပတရာေပၚမွာ

တိုက္ပြဲအတြင္းမွာ

က်ဆံုးေသာ၊

ေၾသာ္သူရဲေကာင္းတို႔လို အခိုင္အမာအပီအျပင္ ေတာ္လွန္ပစ္မေလ။ရဲရဲေတာက္ဒို႕ျပည္သူေတြ။’

ရဲစိတ္ရဲမာန္အျပည့္ႏွင့္

သီဆိုေနသူမ်ားထဲတြင္

‘ကမၻာမေၾကဘူး’သီခ်င္းကို

သီဆိုရတိုင္း

ကိုႏိုင္ေဇာ္ဟိန္း၏

နာက်ည္းမွဳ

ေၾကကြဲမွဳမွ

အသံက

အက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ပြင့္အန္က်လာေသာ

မ်က္ရည္စက္တို႔ကို

တမလြန္မွ ညီမေလး ျမင္ႏိုင္ပါမည္လား။ မည္သို႔ဆိုေစ၊ အသက္ထက္ဆံုး ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီ
ထြန္းကားေရးတို႔အတြက္

ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္မည့္

သူ႔ရဲ့

သစၥာစကားမ်ားကို

ညီမေလးၾကားႏိုင္ပါေစဟု

ဆုေတာင္းရင္း----။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၀၄)

ေသြးစြန္းလက္
(၁)
၂ဝဝ၄ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ(၁၆)ရက္။

အလုပ္မွ

ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း

ဒီလိုတိုးတက္လွေသာ
အထူးသျဖင့္

ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ကို

နည္းပညာေခတ္ၾကီးတြင္

ႏိုင္ငံတစ္ခု၏

ဒါကလဲ

သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို

ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအတြက္

သူမဖြင့္လိုက္သည္။

သတင္းတစ္ခု၏

ေျပာင္းလဲရန္

တန္ဖိုးသည္

သူမအျမဲလုပ္ေနက်။
မ်က္ေခ်ျပတ္ေနလို႔မရ။

ၾကိဳးစားေနၾကေသာ

အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္

သူမတို႔လို

ၾကီးမားလွသည္။

အီးေမးလ္ထဲသ္ို႔ ဝင္ျပီး ေပးပို႔ထားေသာ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို သူမဖတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သတင္းေခါင္းစဥ္က

“ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ကိုတိုင္းမွဴးက

အလဲထိုးႏိုင္သလား”

တဲ့။

အလာခ်ည္းပါလား။

သူမဆက္ဖတ္ၾကည့္သည္။

‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးခင္ညြန္႔
အဖြဲ႔(နစက)ကို

ညီလာခံျပီးရင္
ဖ်က္ေတာ့မယ္လို႔

နမ့္ဖကာစစ္ေဆးေရးဂိတ္မွာ

သိရပါတယ္။

နစကအဖြဲ႔တကကေဇာ္မိုးနဲ႔

စဖမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းၾကားရတာပဲ။
ေလ့လာေရးရံးု က

ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔

အဲဒီေန႔မွာပဲ

ရန္ကုန္က

ဗိုလ္မွဴးၾကီးစန္းပြင့္တို႔

လွ်ိဳ႔ဝွက္ရံပံုေငြရွာေပးေနတဲ့
ၾကားရပံုကေတာ့

ကြတ္ခိုင္နဲ႔မူဆယ္ၾကားမွာရွိတဲ့

တကကခင္ေအးတို႔ကို
နစကခ်ဳပ္

နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး

၁၂၊၉၊၂ဝဝ၄ရက္ေန႔မွာ

ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ျမင့္ေဇာ္နဲ႔

မူဆယ္ေရာက္လာတယ္။

စစ္မဟာဗ်ဴဟာ

ျပီးေတာ့ဖမ္းထားသူအားလံုးကို

လားရွိဳးတိုငး္ မွဴးရံးု ကို ေခၚသြားတယ္။ အခုထိ ဖမ္းထားသူအားလံုး (၁၅)ရက္ေန႔ထိ (၅ဝ)ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီလိုလုပ္ဖို႔
တုိင္းမွဴးဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင့္လွိဳင္က
ဒီေန႔ထိၾကားရတဲ့

ျပင္ေနတာၾကာျပီ။

သတင္းကေတာ့

အခုမွ

ဗိုလ္မဴွ းခ်ဳပ္ျမင့္ေဇာ္နဲ႔

ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ရန္ကုန္မွာ
ဗိုလ္မဴွ းၾကီးစန္းပြင့္က

မရွိတုန္းထလုပ္ပစ္တာ။
တိုငး္ မွဴးဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင့္လွိဳင္ကို

နစကအဖြဲ႔ဖ်က္သိမ္းေပးဖို႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေျပာပါ့မယ္ ကတိေပးျပီး၊ (၁၅)ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ျပန္
သြားၾကတယ္။ အခုဖမ္းထားသူေတြထဲမွာ မူဆယ္က ဗိုလ္ၾကီးစည္သူေအာင္လဲ ပါတယ္လို႔သိရပါတယ္’

ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ကို

ၾကည့္ေနသည့္

သူမမ်က္လံုးမ်ား

ျပာေဝသြားသည္။

ရင္ထဲတြင္

ကတုန္ကရင္

ျဖစ္လာသျဖင့္ ေရတစ္ခြက္ကို သူမထေသာက္မိသည္။
‘ဘယ္လိုလဲ။ဘယ္လိုျဖစ္ကုန္တာလဲ’

သာမန္ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္

သတင္းတစ္ပုဒ္မဟုတ္တာေတာ့

လက္ရံုးတစ္ခုျဖစ္သလို

ေသခ်ာသည္။

ဗိုလ္ၾကီးစည္သူေအာင္ဆိုတာကလဲ

နစကဆိုတာက

နအဖဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ရဲ့

စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကေန

နစကတပ္ထဲ

ေရာက္သြားခဲ့သူပဲ။

‘မယံုႏိုင္စရာပါပဲလား ကိုကိုရယ္’
သူမ တီးတိးု ေရရြတ္လိုက္မိသည္။

ကိုက(ို သို႔မဟုတ္) ဗိုလ္ၾကီးစည္သူေအာင္။
တသက္တခါ၊ တလႊာတပြင့္ရယ္လို႔ သူမစြဲလမ္းျမတ္ႏိုးခဲ့ဖူးသူ။
ကုလားထိုင္ကို

ေနာက္မွီထိုင္လိုက္ရင္း

သူမအေတြးမ်ားက

အတိတ္သို႔

အလိုလိုေရာက္သြားသည္။

ေရွ႔တည့္တည့္မွ ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ကိုလဲ မျမင္ႏိုင္ေတာ့။

(၂)

‘သိပ္မၾကိဳးစားပါနဲ႔

နႏၵာရယ္။

နင့္မ်က္ႏွာက

ေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္ေနျပီသိလား။

စာေမးပြဲကျဖင့္

အေဝးၾကီး

လိုေသးတယ္’
‘မလိုေတာ့ပါဘူးဟာ၊ တရက္ျပီးတရက္ နီးနီးလာျပီဟ၊ ေျခာက္လဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ မထင္နဲ႔ေနာ္၊ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ႔
ကုန္သြားမွာ’
‘ေအးပါဟာ၊ နင္က ေဆးေက်ာင္းသြားမွာဆိုေတာ့ ပိုၾကိဳးစားရမွာေပါ့။ ငါက နင္ေနမေကာင္းျဖစ္မွာ စိးု ရိမ္လို႔ပါ’
‘ေအာင္မယ္၊

နင္ကေကာ

နင္ပဲေျပာျပီးေတာ့’

မသြားမွာလိုက္လို႔၊

စာသာမက်က္ခ်င္တာ၊

ဂ်ဴတီကုတ္ေတာ့

ဝတ္ခ်င္တယ္ဆို

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္

ရယ္သံေလးမ်ား

လြင့္ပ်ံေနသည့္ေနရာက

မႏၱေလးျမိဳ႔၊

အမွတ္ (၁၆)

အေျခခံပညာ

အထက္တန္းေက်ာင္းမွ စာသင္ခန္းေလးတစ္ခု။

‘ေျပာသာေျပာရတယ္ၾကဴမာရယ္၊

ငါသခ်ၤာသိပ္မရဘူးဟ၊

ဂုဏ္ထးူ ရမွာေတာ့

ေသခ်ာပါတယ္ဟာ။

ဒါေပမယ့္(၁ဝဝ)ရခ်င္တယ္။ အမွတ္ေတြေပါင္းလိုက္ရင္ သခ်ၤာအမွတ္က အရမ္း carry လုပ္တယ္ဟ။’

‘နင္ေျပာမွ

ငါသတိရတယ္။

ငါ့ဆီမွာ

သခ်ၤာဂုဏ္ထူးတန္း

ေနာက္ဆံုးႏွစ္တက္ေနတဲ့

အစ္ကိုဝမ္းကြဲ

တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔ကိုသင္ခိုင္းရင္ မေကာင္းဘူးလား။’

ဒီလိုႏွင့္ပင္

ၾကဴမာရဲ႔

တနဂၤေႏြေန႔ဆိုလွ်င္

မိတ္ဆက္ေပးခ်က္အရ
ဘုရားၾကီးနားမွာရွိေသာ

သူမနဲ႔

ကိုစည္သူတို႔

ကိုကိုတို႔အိမ္သို႔

စတင္ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသည္။

သူမတို႔ေရာက္ေနက်။

အပတ္စဥ္

ကိုကိုသင္ေပးသည့္

သခ်ၤာပုစၦာမ်ားကို တြက္ခ်က္ရင္း၊ ကိုကို႔အေမ ခ်က္ေက်ြးသည့္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို အေဆာင္ေက်ာင္းသူေတြ
ပီသစြာ အလုအယက္၊ ငတ္ၾကီးတက်စားရင္း အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ေသာအခ်ိန္မ်ားပါေပ။

တခါတရံ ညေနအျပန္ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးအား ဝင္ဖးူ ရင္း ဘုုရားေစ်းတန္းမွ မုန္႔မ်ားဝင္စားရသည္မွာလဲ
အစားၾကိဳက္သူ သူမအဖို႔ အမွတ္တရပါပဲ။
‘နႏၵာကစာေမးပြဲျပီးရင္ ရွမး္ ျပည္ျပန္ေနမွာလား’
‘ျပန္မွာေပါ့အစ္ကို။ ဆယ္တန္းကို အမွတ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ေအာင္ခ်င္လို႔သာ ျမိဳ႔ၾကီးမွာ ေက်ာင္းလာတက္ေနရတာ။
နယ္မွာလိုမေပ်ာ္ဘူး။’
‘မေပ်ာ္လို႔

ဘယ္ရမလဲေလ၊

တကၠသိုလ္တက္ရင္

ျပန္လာရဦးမွာ။

ေနာက္ဆို

အျမဲေနသြားရမယ့္ေနရာလဲ

ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာေပါ့။’

သူမအား

စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ရင္း

ဦးေႏွာက္ေဆးသည့္အေနျဖင့္

ကိုကိုက

ေျပာသည္။

ေတာင္သမန္သို႕

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖဖို႔

အလည္သြားခဲ့ၾကသည္။

(၁ဝ)ရက္ခန္႔အလိုမွာ
ေတာင္သမန္အင္းေဘး

စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း စကားလက္ဆံုက်ေတာ့ ဆရာပီပီ ခပ္တည္တည္ ေနတတ္သူက မေနာက္စဖူး
ေနာက္လိုက္သည့္မို႔ သူမနဲနဲအေနခက္သြားသည္။ ပညာေရးကိုသာ မ်က္စိမွိတ္ စိတ္ႏွစ္ထားေပမယ့္ သူမလဲ
ဆယ္ေက်ာ္သက္

ရင္ခုန္သံကို

ခံစားတတ္သူပဲေလ။ၾကဴမာက

“ေယာင္းမ’ေခၚျပီး

ကိုကိုနဲ႔

စသည္ကိုလဲ

အနဲငယ္ေက်နပ္မိသလို၊ ညစာက်က္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ မသိမသာ ဝင္ေရာက္ေနရာယူတတ္တဲ့၊ စတစ္ေကာ္လာျဖဴ၊
ပုဆိုးကြက္စိပ္ေလး

အျမဲဝတ္တတ္တဲ့

သူ႔ကိုလဲ

“ကိုကုိ’ရယ္လို႔

ရင္ထဲကေန

တိတ္တခိုး

ေခၚေဝၚ

သံုးစြဲေနတတ္ခဲ့ျပီပဲ။

ဒီလိုႏွင့္ စာေမးပြဲၾကီးျပီးသြားသည္ႏွင့္အမွ် အရာအားလံုးလဲ ျပီးသြားခဲ့ျပန္သည္။ မႏၱေလးျမိဳ႔ၾကီးမွ ခြဲခြာျပီး၊ေမြးဖြားရာ
ဇာတိျမိဳ႔ေလးမွာ မိဘလက္ငုတ္လက္ရင္း ပြဲရံုေလးမွာ ျပန္ကူညီေနရသျဖင့္ ကုန္စာရင္းမ်ား၊ေငြစာရင္းမ်ားႏွင့္သာ
လံုးခ်ာလည္

လိုက္ေနသည့္အျဖစ္။

စာေရးျဖစ္သည္မွအပ

ၾကဴမာလဲ

သူ႔မိဘမ်ားရွိရာ

မိုးကုတ္သို႔

ျပန္သြားသျဖင့္

တခါတရံ

မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့။ ကိုကိုဆီမွ စာေလးမ်ားေတာ့ တခါတရံ ေရာက္လာတတ္သည္။

ေက်ာင္းျပီးျပီး၊ ဗထူးတြင္ဗိုလ္သင္တန္း တက္ေနသည္ဆိုပဲေလ။

လူၾကံဳရွိသျဖင့္ ရွမး္ ပဲပုတ္ေထာင္းေၾကာ္ေလးမ်ား၊ ဆီတို႔ဖူး၊ မုန္ညင္းခ်ဥ္ေလးမ်ား ပို႔ေပးျဖစ္သည္။ ကိုကို႔ဆီက
ေက်းဇူးတင္စာရေတာ့

သူမမွာ

ဝမ္းသာလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။

ေက်ာင္းဆင္းပြဲ

ဖိတ္စာႏွင့္အတူ၊

ပခံးု ေပၚမွာ

ရာထူးၾကယ္ပြင့္ေလး လာတပ္ေပးဖို႔၊ သူ႔ေမတၱာကို လက္ခံေပးဖို႔ ကိုကို႔ဆီက စာေရာက္လာေတာ့ သူမမွာ
တအံ့တၾသ။ သူမမိဘမ်ားကို ဘယ္လိုေျပာျပီးသြားရပါမည္လဲ။ ျမိဳ႔ၾကီးမွာ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္သြားထားလိုက္တာ၊
ရည္စားပါရလာသည္ဟု

စြပ္စြဲတာ

သူမမခံႏိုင္။

ျပီးေတာ့

သူမအသက္ကလဲ

ငယ္ေသးပါသည္ေလ။

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကလဲ နီးလာျပီဆိုေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔မွပဲ အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပေတာ့မည္ဟု သူမဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။

(၃)

‘ေမွ်ာ္လင့္ေတြ႔ခ်င္ေနသူ

တစ္ေယာက္ကို

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာမွ

ျပန္ေတြ႔ရတာအတြက္ေတာ့

သူမရဲ့

ဆိုးဝါးလွေသာ ကံၾကမၼာကိုပင္ အျပစ္တင္ရမည္လား’

ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့

သူမရည္မွန္းထားသည့္အတိုင္းပင္

ေဆးတကၠသိုလ္တက္ခြင့္ရသည္။

ၾကဴမာလဲ

ေဆးေက်ာင္းေရာက္လာသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အရမ္းေပ်ာ္သြားၾကသည္။ ၾကဴမာ ေပ်ာ္သည္ထက္ သူမက
ပိုေပ်ာ္မည္ထင္ပါသည္။ ၾကဴမာဆီကေန ကိုကို႔အေၾကာင္းၾကားရမည္ မဟုတ္ပါေလာ။

‘ၾကီးၾကီးမ်ိဳးက၊ အစ္ကိုေအာင္ သင္တန္းသြားကတည္းက မိုးကုတ္ ျပန္ေျပာင္းလာတယ္ဟ၊ ေက်ာင္းဆင္းပြဲတုန္းက

တေခါက္ပဲ

ရွမး္ ျပည္တက္သြားတယ္။

အစ္ကိုေအာင္လဲ

သူ႔တပ္ကိစၥေတြ

ရွဳပ္ေနတယ္ထင္ပါရဲ့။

အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတယ္’

သဲလြန္စက ေတြ႔ရမည္လိုလိုႏွင့္ ေပ်ာက္သြားျပန္သည္။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ကိုကိုရယ္။ ေရွ့တန္းမွာမ်ားလားဆိုတာ
ေတြးမိေတာ့ စိတ္ပူသြားမိေသးသည္။

ေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္သင္တန္းမွာ ဆယ္တန္းတုနး္ က သင္ခဲ့ရသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားကိုသာ အဆင့္ျမွင့္
သင္ၾကားျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ဆယ္တန္းစာေက်ျပီးသား သူမတို႔အဖို႔ သိပ္မခက္ခဲလွ။ လက္ေတြ႔ သင္ခန္းစာမ်ားမွလြဲ၍
က်န္ဘာသာရပ္မ်ားမွာ

သိျပီးသားမ်ားျဖစ္သျဖင့္

စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္က

စိတ္ဝင္စားစရာလဲ

တကၠသိုလ္တံတိုင္းကို

မေကာင္းလွ။

အမွန္တကယ္

ေက်ာ္ျပီးဝင္လာတတ္သည့္

ထူးျခားေသာ

စကားလံးု ေလးမ်ား။ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ အာဆီယံစသည္မ်ား။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးအခင္းကို သိေသာ္လဲ
အသက္ငယ္ေသးသည္က

တေၾကာင္း၊စစ္တပ္မ်ား

ဝန္းရံထားေသာ

နယ္ျမိဳ႔ေလးမွာျဖစ္သည္က

တေၾကာင္း

တို႔ေၾကာင့္ အဆက္အစပ္ သိပ္မရွိလွ။

အခု

မႏၱေလးမွာက်ေတာ့

အဆက္အစပ္က

ရွမ္းအသင္းေခါင္းေဆာင္မွတဆင့္

နဲနဲရွိလာျပီ။

မႏၱေလးတကၠသိုလ္ထဲမွ

ေနာက္ဆးံု ႏွစ္အပိုင္း (က)မွာ
ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္

တက္ေနသည့္

သူမေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့ျပီ။

စာဖတ္ဝါသနာပါသူ သူမအတြက္ ျပင္ပစာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ မရႏိုင္ေသာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားကိုလဲ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့ျပီ။
ေလးနက္ေသာစာေပမ်ား၊ ဗဟုသုတမ်ားေၾကာင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရင္ခုန္သံမ်ားကိုပင္ ေမ့သလိုျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။
သူမဘဝတေလွ်ာက္လံုး ႏိုင္ငံေရးမ်က္စိကန္းခဲ့သမွ် အခုမွ အမွနတ
္ ရားမ်ားကို သိလာရသည္။ အမွနတ
္ ရားမ်ားကို
သိလာရေလေလ၊

ယံုၾကည္ခ်က္ဆသ
ို ည္က

ေပါက္ဖြားလာေလေလ။

သမိင
ု ္းေပးတာဝန္ျဖစ္သည့္

လုပသ
္ င့္လုပထ
္ က
ို သ
္ ည္မ်ားကို သူမဘဝတိုးတက္ေရးထက္ ပိမ
ု ဥ
ို ီးစားေပးတတ္လာခဲ့ျပီ။

ဒီလိုႏွင့္ပဲ
ဆိုသူမ်ားမွာ

၁၉၉၆ခုႏွစ္၊

ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားပင္ျဖစ္ေသာ္လဲ

ဆိုေသာစစ္အစိုးရ၏
လိုက္သည္။

ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းတြင္

တုန္႔ျပန္မွဳက

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ။

ေက်ာင္းသားအမ်ားအျပား

အဖမ္းခံရသလို

သူမတက္ၾကြစြာ

ပါဝင္ျဖစ္ခဲ့သည္။

’ျပည္သူကိုရင္ဝယ္သားလို’
အေျပာႏွင့္

သေဘာထားပါသည္”

အလုပ္မညီေၾကာင္းကို

တိမ္းေရွာင္သြားသူေတြလဲ

ဆႏၵျပအေရး

သက္ေသထူ

မနည္းလွ။

သူမလဲ

အေဆာင္မွထြက္၍ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအိမ၌
္ တလွည့္စီ ပုနး္ ေအာင္းေနခဲ့ရသည္။

‘အိမ္ရွင္တို႔တံခါးဖြင့္ပါ။ ဧည့္စာရင္း စစ္စရာရွိလို႔’
နန္းေရွ႔မွ သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ ပုန္းေအာင္းေနသည့္ သန္းေခါင္ယံညတည။ မဖိတ္ေခၚထားသည့္ ဧည့္သည္မ်ားက
ဆိုင္းမဆင့္၊ ဘံုမဆင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
‘ေစာနႏၵာ၊ ဒီမွာရွိတယ္လို႔ အတိအက် သတင္းရထားတယ္’

အိမ္ေရွ႔မွ

အသံမ်ားေၾကာင့္

အခန္းထဲမွ

မဆိုင္သူမ်ားကို

သူမအတြက္

ထိုးခ်ိန္ထားသည့္

ပစၥတိုေျပာင္းဝက

သူမထြက္သြားလိုက္သည္။

သူမတာဝန္ကို

ဒုကၡမေရာက္ေစလိုပါ။သူမအသံၾကားသည္ႏွင့္
သူမဘက္လွည့္လာသည္။

လက္နက္မဲ့

သူမယူရမည္ေလ။

သူငယ္ခ်င္းျဖဴျဖဴသန္႔ကို
ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို

လာဖမ္းတာမ်ား လက္နက္ေတြ အျပည့္အစံုနဲ႔ပါလား ေထာက္လွမး္ ေရး ေယာက်္ားသားၾကီးေတြရယ္။ ေတြးမိရင္း
ရယ္ခ်င္သြားသည့္

သူမရဲ့

စိတ္တို႔သည္

ေသနတ္ကိုင္ထားသူ၏

မ်က္ႏွာကို

ျမင္ရသည့္အခါမွာေတာ့ ---။

ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ဆံုရတဲ့ ကံၾကမၼာဟာ ဒါမ်ိဳးတဲ့လားကြာ။

(၄)

‘လွမ်ိဳးဘယ္မွာလဲ။ ငါေမးေနတယ္ေလ။ အဓိပၸာယ္မဲ့ အသားအနာမခံစမ္းနဲ႔’
‘ mainေရွ႔မာွ စုၾကတဲ့ လူေတြရဲ့ နာမည္ေတြ ေရးစမ္း’
‘ငါေမးတာမွန္မွန္ေျဖစမ္း၊ ေကြ႔ေကာက္ေနရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မင္းနားမလည္ဖူးလား’
‘ေခါင္းမာတယ္ဆိုတာ

မေကာင္းဘူးကြ။

ေထာက္လွမ္းေရး(၁)လို႔ေခၚတယ္။

အခုမင္းေရာက္ေနမယ့္ေနရာက

ဒီမွာပဲေရဝတဆိုတဲ့

ေခါင္းမာလို႔မရဘူး။

ဘုန္းၾကီးေခါင္းမာမွဳနဲ႔

မႏၱေလး

ေသြးပြက္ပြက္အန္ဖူးတယ္

ဘာမွတ္ေနလဲ။ ရိုက္လို႔ေသသြားရင္ေတာင္ အရိုးရိုက္စစ္မယ့္ေနရာကြ။ သိတာအကုန္ေျပာ’

ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို

မျမင္ရေပမယ့္

ကိုကို႔အသံမွန္းေတာ့

သိေနခဲ့ပါသည္။

ကိုကိုလူမွ

ဟုတ္ေသးရဲ့လားဟု

ေတြးလိုက္မိသည္။ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားဝင္စးီ ေနတာလား။ ဟုတ္ပါျပီ။ ကိက
ု တ
ို ရ
ို႔ ဲ႔ စိတေ
္ တြက၊ို မေကာင္းဆိးု ဝါး
စစ္အာဏာရွငစ
္ နစ္က ဝင္စီးေနတာပါ။

စစ္အစိုးရအာဏာရူးေတြရယ္။
တိင
ု း္ ျပည္ရဲ႔ အဖိးု တန္လူငယ္ေတြကို ရာထူးဂုဏ္၊ မက္လံုးေတြေပးျပီး မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ဝါဒ ရိက
ု သ
္ င
ြ း္ လို႔ လူလူခ်င္း
ရက္စက္တတ္ေအာင္

သင္ေပးေနတာေတြကို

ရပ္တန္းကရပ္ပါေတာ့။

ကိုကိုတို႔

လူငယ္ေတြကေရာ

ပညာတတ္ေတြျဖစ္ရက္နဲ႔ ဘာလို႔ဆင္ျခင္တုတ
ံ ရား၊ အသိဥာဏ္ေတြ မရွိရတာလဲ။

တကယ္ေတာ့ တပ္မေတာ္သားေတြမွာလဲ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြ မရွိဘူးလား။ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္ေတြမွာေရာ၊
ၾကံ့ခိုင္ေရးအဖြဲ႔ဝင္ေတြမွာေရာ။

အားလံုးက

ျပည္သူ႔ရင္ထဲက

ေပါက္ဖြားလာၾကသူေတြခ်ည္းပါ။

အမိနန
္႔ ဲ႔

တာဝန္ဆတ
ို ာကိုပဲ ရိက
ု သ
္ င
ြ း္ ျပီး ကိယ
ု မ
့္ ိဘ၊ ကိယ
ု ည
့္ အ
ီ စ္ကို ေမာင္ႏမ
ွ ေတြအေပၚ ျပန္ရက္စက္ခိုင္းတာ၊ ျဖဴစင္တဲ့
လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို
သိျမင္သင့္ပါတယ္။

ေသြးစက္ေတြ

ေဒဝဒတ္ကို

စြန္းထင္းခိင
ု ္းေနတာ

ဆရာတင္မိျပီး

ခိုင္းသမွ်

ဘယ္သူေတြလဆ
ဲ ိုတာ
လိုက္လုပ္ခဲ့မိလို႔

အမွနအ
္ တိုင္း

အမွားၾကီးမွားခဲ့ရတဲ့

အဇာတသတ္အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။

(၅)

ဒီတသက္ မဆံုေတာ့ဘးူ ဟု ထင္ထားျပီးကာမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လာဆံုရသည္။ မတရား ေထာင္ခ်မွဳမွ
ွလြတ္ေျမာက္လာျပီး
ဆက္လုပ္ျဖစ္သည္။
ၾကာလာေတာ့လဲ

ေနာက္ပိုငး္ ကိုယ့္ျမိဳ႔ေလးသို႔ျပန္၍
ေထာင္မွလြတ္လာေသာ္လဲ
မိဘမ်ားကစိတ္ပူလာၾကသည္။

မိဘလက္ငုတ္လက္ရင္း

ေထာက္လွမ္းေရးလက္မ်ားကေတာ့
လြတ္ေျမာက္ရာရွာဖို႔

အလုပ္ေလးမ်ားကို
မလြတ္ႏိုင္ေသး။

အၾကံေပးၾကသည္။

ေမြးရပ္ေျမ

ျမန္မာျပည္သည္ သူမအတြက္ မလံုျခံဳေတာ့။ လံုျခံဳသည့္ေနရာကို သူမရွာၾကံရေတာ့မည္။

ဒီၾကားထဲ

ေက်ာင္းတုန္းက

ဖိတ္လာသည္။

ျမန္မာျပည္မွ

သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ
မထြက္ခင္

ဇာျခည္က

သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္

မႏၱေလးမွာ

က်င္းပေသာ

သူမမဂၤလာပြဲသို႔

ေနာက္ဆံုးဆံုေတြ႔ျခင္းဟု

သေဘာပိုက္ကာ

မႏၱေလးဆီဒိုးနားမွာ က်င္းပေသာမဂၤလာပြဲသို႔ သူမတက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့လဲ
စိတ္ထဲမွာ လန္းဆန္းသြားသလိုပါပဲ။

‘နႏၵာ၊ ဒါဗိုလ္ၾကီးစည္သူေအာင္တဲ့၊ မူဆယ္က။ တို႔အမ်ိဳးသားနဲ ႔မိတ္ေဆြေတြေလ’

သူငယ္ခ်င္းမ တစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးရင္း၊ သူမေဘးခံုတြင္ ေနရာလာခ်ေပးသည္။
‘ေၾသာ္-ဟုတ္ကဲ့၊ ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ဗိုလ္ၾကီး။’
သူမအလိုက္သင့္ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။

‘ဘယ္တုန္းကလြတ္လဲ’
ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေတာ့ ကိုကိုက ေမးသည္။
‘တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ’
‘အားလံးု အဆင္ေျပတယ္မလား’
‘ေျပပါတယ္’
‘အခု ကိုယ္ မူဆယ္နစကမွာ ေရာက္ေနတယ္’
‘ေၾသာ္’
‘ဘာအကူအညီေပးရမလဲ’
‘မလိုပါဘူး၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္’

ကိုကို႔စကားမ်ားကို

အလိုက္သင့္ေျဖေနရသည္မွာ

ပင္ပန္းလွပါသည္။

တခ်ိန္က

စစ္ေၾကာေရးမ်ားကို

ျပန္သတိရမိသည္။ စစ္ေထာက္လွမး္ ေရးပီပီ အခုထိေမးခြန္းေတြ ေမးေနတုန္းပါပဲလား ကိုကိုရယ္။
‘ျပန္လြတ္လာျပီဆိုေတာ့ ထပ္မမိုက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္’
‘က်ြန္မမိုက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာလား’

သူမအသံ

အနည္းငယ္

က်ယ္ေလာင္သြားသျဖင့္

ေဘးဝိုင္းက

လွည့္ၾကည့္သည္။

ႏွဳတ္ခမ္းကို

မသိမသာ

ဖိကိုက္ရင္း ေဒါသႏွဳန္းကို ေလွ်ာ့ရသည္။

‘က်ြန္မမိုက္ခဲ့တာ

မဟုတ္ဘူးကိုကို၊

အမွန္တရားနဲ႔

ျပည္သဆ
ူ႔ ႏၵဘက္က

ရပ္တည္ခဲ့တာပါ။

တရားမွ်တမွဳ၊

လူဂ
႔ ဏ
ု ္သက
ိ ာၡ နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအတြက္ ေတာင္းဆိုခတ
ဲ့ ာပါ’
‘ဒီေလာက္ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတာေတာင္၊ ဒီစကားေတြ သံုးေနတုန္းပါလား။’

‘ဘာလဲဟင္၊

ကိုကိုတို႔က

ေထာင္ခ်လိက
ု ္ရင္

ဒီယံုၾကည္ခ်က္ေတြ

ေပ်ာက္သာြ းမယ္လို႔

ထင္ေနၾကတာလား။

အဲဒါဆိရ
ု င္ေတာ့ ကိက
ု ိုတို႔မာွ းသြားျပီ။ ကိုကိုတို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လရ
ို႔ တာ လူကယ
ို ခ
္ ႏၶာကိပ
ု ရ
ဲ မယ္။ ရင္ထမ
ဲ ာွ ကိနး္ ဝပ္ေနတဲ့
ယံုၾကည္ခ်က္ ႏွလးံု သားကိေ
ု တာ့ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္သ
႔ တ္လို႔ မရဘူး ကိုကို။ က်ြန္မကို ခြင့္ျပဳပါဦးေနာ္’

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူမထရပ္လိုက္သည္။
‘ေၾသာ္ကိုကို၊

ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း

ေျပာခဲ့ပါရေစ။

ကိက
ု လ
ို႔ က္မွာ

ေသြးေတြစန
ြ ္းေနတာ

ကိက
ု ို

သတိထားမိရလ
ဲ႔ ား။ ဒီအတိင
ု ္းေဆးလိေ
ု႔ တာ့ မစင္ႏင
ို ္ဘူး ကိက
ု ို။ မွနက
္ န္ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလးံု သား ရွလ
ိ ာတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့
ျပည္သူေတြက ေဆးေၾကာေပးလိမ
္ ့္မယ္’

အဆံုးသတ္ စကားေျပာရင္း တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားဝိုင္းသို႔ သူမထြက္လာခဲ့သည္။ ကိုကို၊ေအာင့္သက္သက္နဲ႔
က်န္ခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီစကားေတြအတြက္ ထပ္ဖမ္းမည္ဆိုလဲ သူမခံဝံ့ပါသည္ေလ။ လူတိုင္းမွာ Freedom
of Expression လူ႔အခြင့္အေရးကို ခံစားပိုင္ခြင့္ရွိသည္ မဟုတ္ပါလား။

(၆)

‘မမ၊ျပန္ေရာက္ေနတာ ၾကာျပီလား။’

အေတြးေရယဥ္ေၾကာတြင္

မည္မွ်ေမ်ာေနသည္မသိ။

အတိတ္သည္

အတိတ္မာွ က်န္ခဲ့ျပီးသား။

ျပည္အတြက္

ၾကိဳတင္ေလ့လာ

ဆုေတာင္းမိပါသည္။

ကိုကိုတို႔လို

အတူေနညီမေလး

လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို

ဖတ္ရဴွ ထားရမည့္
စနစ္ဆုးိ ရဲ့

ျပန္လာမွ

သတိျပန္ဝင္လာရသည္။

သူမအာရံုစိုက္ရေပဦးမည္။

စာတမ္းေတြ

ဖတ္ရဦးမည္ပဲေလ။

အသံးု ခ်ခံသားေကာင္မ်ား၊

အနာဂတ္ျမန္မာ
တစ္ခုေတာ့

အျမန္ဆးံု အျမင္မန
ွ ရ
္ ျပီး၊

ေသြးစြန္းလက္မ်ားကို ျပည္သေ
ူ မတၱာျဖင့္ ေဆးေၾကာႏိင
ု ပ
္ ါေစ ဟု။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၀၅)

အဆံုးသတ္မွာ

(၁)
အခ်ိန္ကား- (၁၉၉၅) ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ။
ေနရာကား- နယ္ျမိဳ႕ေလးတျမိဳ႕မွ အထက ေက်ာင္းေတာ္တခု။

“မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္၊ ေနမင္း၊ ထက္ထက္ေအာင္။ အတန္းေရွ႕ထြက္ခဲ့စမ္း“

ဆူညံေနေသာအတန္းသည္

ဆရာမေဒၚခင္လွေ၀

အသံေၾကာင့္

ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

ဆရာမ

၀င္လာတာ သတိမထားမိပဲ အတန္းေနာက္တြင္ မုန္႕စားေနသူမ်ားကလဲ မုန္႕ထုပ္မ်ားကို လြယ္အိတ္ထဲ မသိမသာ
ထိုးထည့္လိုက္ၾကသည္။ ပထ၀ီအခ်ိန္မွ သမိုင္းအခ်ိန္အကူးအေျပာင္းတြင္ သမိုင္းဆရာမ မလာေသးတာေၾကာင့္
ေက်ာင္းသားသဘာ၀

တြတ္တြတ္ထိုး

စကားမ်ားေနၾကသျဖင့္

သတိမထားလိုက္မိၾက။

ဆရာမအသံထြက္လာမွ

ျပဴးျပဴးျပာျပာ

အတန္းပိုင္ဆရာမ
ျဖစ္ကုန္ၾကရသည္။

၀င္လာတာကို
ထက္ထက္ေအာင္

တေယာက္လဲ သူမနာမည္ေခၚလိုက္သံျဖစ္တာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ လန္႕သြားရသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ႏွင့္ ေနမင္းကို
လွည့္ၾကည့္မိသည္။ သူမကို လွမ္းၾကည့္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ဆရာမကို မသိမသာ
ခိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒါသမ်ားျပည့္လွ်ံေနေသာ မ်က္ႏွာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဆရာမေဒါသ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္
ဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့မိသလဲလို႕ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္မိသည္။ စဥ္းစားလို႕ မရ။

“ထြက္ခဲ့လို႕ ေျပာေနတယ္ေလ“
ဆရာမရဲ႕ အမိန္႕သံကို ထပ္ၾကားရျပန္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္မို႕ ေခါင္းငံု႕လက္ပိုက္ရင္း သူမ
အတန္းေရွ႕ထြက္သြားလိုက္သည္။
ၾကီးမားလွသည္။

သူမတို႕ေက်ာင္းတြင္

ဆယ္တန္းဆရာမေပမယ့္

ဆယ္တန္း

ဆရာမေဒၚခင္လွေ၀၏

အာဏာစက္ကား

မေရာက္ခင္ကတည္းက

ဆရာမနာမည္ကို

ၾကားဖူးထားၾကျပီးသား။ ဆရာမအတန္းသို႕ ေရာက္မာွ ကို ေက်ာင္းသားတိုင္း ေၾကာက္ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္
သူမဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့
ေကာင္းေပမယ့္

ေဒၚခင္လွေ၀က

စည္းကမ္းၾကီးလြန္းတာေၾကာင့္

သူမရဲ႕

အတန္းပိုင္

သူမစာသင္ခ်ိန္တြင္

ဆရာမျဖစ္လာခဲ့သည္။
မည္သူမွ်

မလွဳပ္ရဲၾက။

အသင္အျပ
ဆရာမကို

ရိုေသေလးစားေပမယ့္

ဆရာမမ်က္ႏွာက

လိုအပ္တာထက္

ပိုတင္းေနတတ္တာ၊

ေက်ာင္းသားေတြကို

ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမတတ္တာကိုေတာ့ သူမစိတ္ထဲ ဘ၀င္မက်လွ။

“ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္သိၾကလား“
“ခင္ဗ်ာ-----“ “ရွင္“
မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ႏွင့္ သူမအသံတို႕က တျပိဳင္နက္ထြက္သြားသည္။ ေနမင္းမ်က္ႏွာကလဲ ဆီးရြက္ေလာက္ ငယ္သလို
ျဖစ္သြားသည္။

“မင္းတို႕ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ“
ဆရာမေျပာလိုက္ေတာ့မွ နံနက္က ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္ကို ျပန္သတိရသြားသည္။ သူမတို႕ေက်ာင္းတြင္ ဗုဒၶဟူးေန႕
နံနက္တိုင္း ဖြံ႕ျဖိဳးေရး အခ်ိန္ဆိုတာ ရွိသည္။ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ဂီတ၊ အိမ္တြင္းမွဳ ဆိုျပီး ၾကိဳက္ရာေရြးလို႕ရသည္။
သူမကေတာ့ ဂီတဆိုတာမွာလဲ အျဖစ္မရွိ၊ အိမ္တြင္းမွဳဆိုတာကလဲ ၀ါသနာ မပါသည္မို႕ တခုပဲက်န္သည့္
စိုက္ပ်ိဳးေရးကိုပဲ ေရြးျဖစ္ေတာ့သည္။ သို႕ေပမယ့္လဲ စိုက္ပ်ိဳးေရးသာ ဆိုရသည္။ သူမတို႕ တကယ္လုပ္ရသည္က
အမွိဳက္ေတာင္းေလးေတြ
ေကာက္ရျခင္းျဖစ္သည္။
မထူးလွ။

ႏွစ္ေယာက္တတြဲကိုင္ျပီး
အမွိဳက္ေကာက္ျပီးလွ်င္

ပထမေလးပတ္ေလာက္ေတာ့

ေက်ာင္းေဘာလံးု ကြင္းထဲတြင္

ျမက္ႏုတ္ၾကရသည္။

ပတၱလားတီးဆရာတေယာက္

အမွိဳက္လိုက္

ဂီတယူထားသူမ်ားမွာလဲ
ေရာက္လာျပီး

သိပ္ေတာ့

မဟာဂီတအဆိုကို

သင္ေပးသည္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဆိုကေရးတီးျပိဳင္ပြဲဆိုလား၊ ဘာဆိုလား ရွိ၍ ေရာက္မလာျပန္ေတာ့။ ဒီေတာ့
ဂီတယူထားသူမ်ားက

စည္းနဲ႕

၀ါးေလးေတြ

ကိုင္ျပီး

ဂီတခန္းထဲတြင္

စကားမ်ားၾကေလသည္။

အိမ္တြင္းမွဳခန္းမွာကလဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္း။

ဆယ္တန္းႏွစ္လို စာက်က္ဖို႕ အခ်ိန္ရွားပါးသည့္ ႏွစ္မာွ ဘာမွလဲ ထိထိေရာက္ေရာက္မရွိပဲ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တာ အခ်ိန္ကို ျဖဳန္းပစ္ေနသည့္၊ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳး ဘာေၾကာင့္ ရွိေနရလဲ သူမမသိ။ သူမအေမကို
မေက်မနပ္နဲ႕ ရင္ဖြင့္ေတာ့ ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ ဒီလိုဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္ပါရမယ္လို႕ ထည့္ထားလို႕ ေနမွာေပါ့ဟုသာ
ဆိုေလသည္။ “အဲလိုပါရင္လဲ တကယ္ထေ
ိ ရာက္ေအာင္ ဘာေၾကာင့္ မလုပပ
္ ဲ ဟန္ျပအခြံ႕ၾကီး ျဖစ္ေနရတာလဲ“ လို႕
သူမျပန္ေမးတာကိုက်ေတာ့ ေမေမက ဘာမွျပန္မေျဖခဲ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုအလဟႆ အခ်ိန္ျဖဳန္းမွဳၾကီးကို
သူမစိတ္ညစ္လွပါသည္။

“ဖြံ႕ျဖိဳးေရး

အခ်ိန္မွာ

ဘာလို႕ စာက်က္ေနၾကလဲ။

မင္းတို႕ကို သူ႕အခ်ိန္နဲ႕သူ စာလုပ္ဖို႕ ေျပာထားတယ္

မဟုတ္လား။ သမိုငး္ အခ်ိန္မွာ ပထ၀ီစာအုပ္ေတြ စားပြဲေပၚ မျမင္ခ်င္ဘူး။ အီကိုအခ်ိန္မွာ သခ်ၤာတြက္ေနတာ
မလိုခ်င္ဘူးလို႕ ငါေျပာထားတယ္မလား“
“ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ“

ေနမင္းအသံ တိုးတိုးေလးက ထြက္ေပၚလာသည္။ သူမကေတာ့ ဘာမွမေျပာမိ။ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္အခ်ိန္မွာ
သူ႕အကန္႕နဲ႕သူ စိတ္၀င္စားတတ္ေအာင္ သူမကိုယ္သူမ ေလ့က်င့္ခဲ့ျပီးသား။ ဒီေလာက္အထိ စည္းကမ္းမဲ့သူ
မဟုတ္။

သို႕ေပမယ့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးခ်ိန္

ဟန္ျပထိုင္ျပီး

ဆိုျပီး

စကားထိုင္မ်ားေနၾကခ်ိန္ကို

ျမက္ႏွုတ္ခိုင္းထားလို႕ ႏွဳတ္စရာ
အလဟႆ

မလိုေတာ့တဲ့

မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္

ျမက္ေဘးမွာ

မွတ္စုစာအုပ္ထုတ္ျပီး

စာက်က္လိုက္မိတာျဖစ္သည္။ အနီးက စာၾကမ္းပိုး ေနမင္းက ေတြ႕သြားျပီး သူမနဲ႕တူတူ စာလာက်က္ေလသည္။
မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္။ စာရြတ္သံၾကားရလွ်င္ သူ႕အတြက္ ပိုအက်ိဳးရွိတယ္ေျပာျပီး သူမတို႕နား
ေရာက္လာခဲ့တာျဖစ္သည္။

“မင္းတို႕မွာ အျပစ္ရွိလား၊ မရွိဘူးလား“
“ရွိပါတယ္ဆရာမ“
“ရွိပါတယ္“
ေနမင္းအသံႏွင့္

မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္အသံတို႕က

ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္

ထြက္လာသည္။

သူမ

ဘာမွ

ျပန္မေျပာမိ။

ဆရာမအၾကည့္က သူမဆီသို႕ ေရာက္လာသည္။

“ထက္ထက္ေအာင္၊ ဆရာမေမးေနတယ္ေလ“
“မရွိပါဘူး ဆရာမ“
“ဘာ“

ဆရာမေအာ္သံေၾကာင့္ သူမ ဆတ္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ေျပာလိုက္မိတာ မွားသြားျပီလားလို႕ ေတြးလိုက္မိသည္။
သို႕ေပမယ့္ သူမ မမွားပါ။ ဒါကို စိတ္ထဲက အလိုလိုသိေနသည္။ တန္ဖးို ရွတ
ိ ဲ့ အခ်ိနေ
္ တြကို ဟန္ေရးျပျပီး စကားမ်ား
အခ်ိနျ္ ဖဳန္းေနရမယ္အ
့ စား စာက်က္မတ
ိ ဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္မာွ အျပစ္ရရ
ွိ သတဲလ
့ ား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

စားပြဲေပၚက ၾကိမ္လံုးကို ဆရာမဆြဲယူလိုက္တာ ေတြ႕ရသည္။
“ျဖန္း- ျဖန္း“
စားပြဲကို ရိုက္လိုက္ေသာ ၾကိမ္လံုးသံက ထြက္ေပၚလာသည္။

“ကဲ- တတန္းလံုးကို ဆရာမ ေမးမယ္။ ထက္ထက္ေအာင္မာွ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘးူ လား“
တတန္းလံုး တိတ္ေနသည္။ ဘာသံမွ မၾကားရ။ ဆရာမကို တလွည့္၊ သူမကို တလွည့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။

“ေျဖၾကေလ။ မင္းတို႕မွာ ပါးစပ္ မပါဘူးလား။ အျပစ္မရွိဘူးလို႕ ထင္တဲ့လူေတြ လက္ေထာင္စမ္း“
ဟိုတစ၊ ဒီတစ လက္မ်ားေထာင္လာတာ ေတြ႕ရသည္။ လက္ေထာင္သူေတြထဲမွာ မီမီကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သူမ
၀မ္းသာသြားေလသည္။ သူမရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း။ သူမကို ျပင္ပစာဖတ္၀ိုင္းတခုကို ေခၚသြားေပးခဲ့တဲ့
သူငယ္ခ်င္း။ စာအရမ္းဖတ္ျပီး၊ အဖိုးတန္စကားလံးု ေတြပဲ ေရြးေျပာတတ္လို႕ ငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္းေတြေပမယ့္
အခ်င္းခ်င္းကေတာင္ ျပန္ေလးစားရသူ။ ျပီးေတာ့ ဒီအတန္းရဲ႕ အတန္းေခါင္းေဆာင္။

“အဲဒီလက္ေထာင္တဲ့ လူေတြပါ မတ္တပ္ရပ္စမ္း။ မင္းတို႕က ငါ့ကို အာခံတယ္ေပါ့ေလ“
ဆရာမ အေျပာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕က လက္မ်ား ကပ်ာကယာ ျပန္ခ်ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကေလသည္။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့
ဘာလုပ္တာလဲ

မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၾကသည္။
စဥ္းစားလို႕

မရ။

ဆရာမကို

ေရြးခ်ယ္ခင
ို း္ ျပီးမွ

သူမ

မေက်မနပ္ႏွင့္

ကိုယဘ
့္ က္ကို

လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

မေထာက္ခသ
ံ ေ
ူ တြကို

အျပစ္ေပးတာ

တရားမွ်တမွဳ ရွပ
ိ ါရဲ႕လား။

“ကဲ- ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ။ အာခံခ်င္ဦး“
ဆရာမရဲ႕ ၾကိမ္ခ်က္မ်ားက အနီးဆံးု မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ကိုယ္ေပၚသို႕ အရင္က်သည္။ ျပီးေတာ့ ေနမင္း။ ျပီးေတာ့ - သူမ။
မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္နဲ႕

ေနမင္းတို႕ဆီမွာ

သံုးေလးခ်က္ေပမယ့္

သူမဆီက်ေတာ့

ဆယ္ခ်က္ထက္

မကေတာ့။

နာက်င္မွဳေၾကာင့္ သူမအံကို တင္းတင္းၾကိတ္ထားလိုက္မိသည္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႕ ၾကိမ္တခ်က္ က်လာတိုင္း
မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲတက္သြားရသည္။ ငိုခ်င္ေပမယ့္ သူမ ေအာင့္ထားလိုက္သည္။ “မငိုနဲ႕ ထက္ထက္ေအာင္။
မ်က္ရည္မက်မိေစနဲ႕“ ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္အားေပးလိုက္သည္။ ဆရာမက အားရေအာင္ရိုက္ျပီးမွ ၾကိမ္ကို
ပစ္ခ်လိုက္ေလသည္။

“ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ျပန္ၾကစမ္း။ အတန္းခ်ိန္ျပီးတဲ့ အထိ မတ္တပ္ရပ္ေန။ အခုရပ္ေနတဲ့ လူေတြလဲ မထိုင္နဲ႕။
တခ်ိန္လံုး

မတ္တပ္ရပ္ရမယ္။

မင္းတို႕သမိုင္း

ဆရာမ

ဒီေန႕မလာဘူး။

အီကိုသင္မယ္။

က်န္တဲ့လူေတြ

စာအုပ္ထုတ္“

တုတ္တုတ္မွ် မလွဳပ္ရဲပဲ ထိုင္ေနသူမ်ား၏ စာအုပ္ထုတ္၊ စာရြက္လွန္ေလွာသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

(၂)

“ငါ၊ ဒီကိစၥကို မေက်နပ္ဘူးဟာ“
မီမီ့စကားေၾကာင့္ သူမတို႕ အၾကည့္က မီမီ့ဆီ ေရာက္သြားသည္။ ေက်ာင္းအားရက္မို႕ သူမႏွင့္ ေနမင္းတို႕
မီမီ့အိမ္မွာ စုျပီး စာက်က္ေနၾကတာျဖစ္သည္။

“ဘာကို ေျပာတာလဲ“
ေနမင္းက စကားစသည္။
“နင္တို႕ အရိုက္ခံရတဲ့ ကိစၥကို“
“ထားလိုက္ပါေတာ့ဟာ။ ျပန္ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့“
“ေျပာရမယ္ ေနမင္းရဲ႕။ နင္တို႕က ဒီေလာက္မွ မခံရတာ။ ေျပာအားရွိမွာေပါ့။ ထက္ထက္က်ေတာ့ တကိုယ္လံုး
အရွိဳးခ်င္း ထပ္သြားတာ“

ေနမင္းက သူမဆီသို႕ လွည့္ၾကည့္သည္။
“ထက္ထက္။ နင္နာေနေသးလားဟင္။ ေဆးလူးလိုက္ဦးေနာ္“
“ရပါတယ္ဟာ။ ငါ ခံႏိုင္ရည္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပၚက အနာထက္ စိတ္ထဲက အနာက ပိုဆိုးတယ္ဟ။
ငါ့မွာ အျပစ္တကယ္ရွိရင္ ဆရာမဘယ္ေလာက္ ရိုက္ရိုက္ဟာ။ ခုဟာက်ေတာ့ အျပစ္မရွိပဲ ခံရတာ“
“ဟဲ့။ နင္အခုထိ မမွတ္ေသးဘူးလား။ နင္အဲလို သြားျငင္းလို႕ ခံရတာေလ“
“သူက အမွန္ေျပာတာပဲ။ ျငင္းတာမွ မဟုတ္တာ“
ေနမင္းအေျပာကို မီမီက ၀င္ေခ်ပေလသည္။

“မွန္တာေတြ၊ မမွန္တာေတြေတာ့ ငါ မသိဘူးဟာ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမက ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ ငါတို႕ကို ရိုက္ပိုင္ခြင့္
အာဏာရွိတယ္ေလ။ သူရိုက္မာွ မို႕ အျပစ္ရွိလား ေမးရင္ ရွိတယ္ေျပာေျပာ၊ မရွိဘးူ ေျပာေျပာ အရိုက္ခံရမွာပဲ။
ဒီေတာ့ မရွိဘူးေျပာျပီး အေသေဆာ္ခံရမွာထက္စာရင္ ရွိတယ္ေျပာလိုက္တာက ပိုမသက္သာဘူးလား“

ေနမင္းက ေဘာပင္ေလးကို ေဆာ့ရင္း ေျပာသည္။ မီမီကေတာ့ ေနမင္းစကားကုိ နားေထာင္ရင္း ျပတင္းေပါက္
အျပင္သို႕ ေငးေနသည္။ အမွန္တရားအတြက္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ရင္ဆင
ို လ
္ စ
ို ိတရ
္ ေ
ွိ သာ သူမႏွင့္ မွနသ
္ ည္ျဖစ္ျဖစ္၊
မွားသည္ျဖစ္ျဖစ္ အခြငအ
့္ ာဏာရွိသူလပ
ု လ
္ ်ွ င္ ေခါင္းငံ႕ု ခံျပီး သက္သာရာရွာလိစ
ု ိတရ
္ ေ
ွိ သာ ေနမင္းတိ႕ု ရဲ႕ မတူညီေသာ
စိတအ
္ ေျခခံကို သတိထားမိတာမို႕ သူမ ဆက္ေျပာခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့။

စကားျဖတ္လိုေဇာႏွင့္

မီမီေငးေနသည့္

ျပတင္းေပါက္ဘက္

လိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

တဘက္ျခံထဲမွာ

ကေလးေလးတေယာက္ ထိုင္ငိုေနတာ ေတြ႕ရသည္။

“အင္း- ဒီေန႕လဲ ဖိုးသားေလး အရိုက္ခံထားရျပန္ျပီထင္တယ္“
မီမီက တိုးတိးု ေလး ေရရြတ္သည္။
“အဲဒီကေလးေလးက အျမဲအရိုက္ခံေနရလို႕လား“

တခါတေလမွာ ဒီကေလးေလး ငိုေနတတ္တာ ေတြ႕ဖူးေပမယ့္ တခါမွ မီမီ့ကို ေမးမၾကည့္မိခဲ့။
“ငါေလ။ အဲဒီကေလးေလးကို သိပ္သနားတာပဲ။ က်ြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္တဲ့အၾကားမွာ ေျမစာပင္ျဖစ္ေနတာ“
“ဟင္- ဘယ္လို“
“လူၾကီးခ်င္း

ေပးစားလို႕

ယူထားၾကရတာတဲ့ဟာ။

ငါၾကားတာေတာ့။

အဆက္ေဟာင္းေတြနဲ႕လဲ

ျပန္ဆက္ေနၾကတယ္တဲ့။ ကြာခ်င္ေနၾကတာကိုးလဲ ကေလးေလးအေၾကာင္းျပျပီး ႏွစ္ဘက္မိဘက ခြင့္မျပဳဖူးတဲ့“

“ဒုကၡပါပဲဟာ“
“တကယ္ဒုကၡေရာက္တာက ဖိုးသားေလးဟ။ ဘာမွ မသိရွာပဲ မိဘႏွစ္ေယာက္စလံုးက အရွဳပ္ထုတ္ေလးလို႕
ျမင္ေနတာကို ခံေနရရွာတယ္။ ေန႕တိုင္း ေအာ္ဟစ္ရိုက္ႏွက္ခံေနရတဲ့ ကေလးေလးတေယာက္ဟာ တေန႕က်ရင္
လူေတြနဲ႕ ဘယ္လိုဆက္ဆံမလဲ။ ေၾကာက္စိတ္ေတြ၊ မယံုၾကည္စိတ္ေတြ“

“ငါတို႕လဲ ဘာထူးလို႕လဲဟာ။ အမွန္တရားကို မရင္ဆိုင္ရဲေအာင္ ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႕ သင္းကြပ္ခံ ေနၾကရတာပဲ“
သူမမွတ္ခ်က္ေပးလိုက္ေတာ့ မီမီက ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ေလသည္။

“ဟဲ့- ဟိုႏွစ္ေကာင္။ နင္တို႕ေတြ စာက်က္ၾကဦးမွာလား“
သခ်ၤာတြက္ေနေသာ ေနမင္းက သူမတို႕ကို လွမ္းေအာ္သည္။
“ေနဦးဟာ။ ငါတို႕ စကားအေကာင္း ေျပာမလို႕“
မီမီက လွမ္းပက္သည္။
“ေအး၊ ေအး။ ေျပာၾက၊ ေျပာၾက။ နင္တို႕ မိနး္ ခေလးေတြနဲ႕ စာက်က္ရတာေလ အရူးမ လင္လုပ္ရတာက်ေနတာပဲ။
ေတာ္ျပီ။ ျခံထဲမွာ ငါဘိုင္အိုသြားက်က္ဦးမယ္“

ေနမင္းက

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္

စာအုပ္လဲယူ၊

ေျပးလဲ

ေျပးေလသည္။

သူမေျပးလို႕မရ။

သူမေျပးလွ်င္

သူလွမ္းစသြားေသာ စကားလံုးမ်ားအတြက္ မီမီ့ကြန္ပါဘူး လက္သံႏွင့္ ေတြ႕သြားေပလိမ့္မည္။

“နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မီမီ။ ေနမင္းက ဒီလိုပါပဲဟာ“
ေနမင္းႏွင့္ ရန္ျဖစ္ေနက် မီမီ့မ်က္ႏွာေလးက တည္ေနတာမို႕ သူမလွမ္းေမးလိုက္မိသည္။
“ငါတို႕ေတြက ဒီလိုပဲ ေခါင္းငံု႕ခံေနၾကရေတာ့မွာလား“
“ေဟ“
သူမ မီမီ့ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

“ငါအရိုက္ခံထားရတာကို နင္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတာမဟုတ္လား မီမီရယ္။ ထားလိုက္ပါေတာ့ဟာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အမွန္တရားကို

ေျပာထြက္သြားလို႕

အနာခံလိုက္ရတာပဲ။

ဆရာမကို

စိတ္ဆိုးမိေပမယ့္

ငါ့ကိုယ္ငါ

ေတာ့

ေက်နပ္တယ္“

“ငါက နင္ေျပာတဲ့ ေၾကာက္စိတ္နဲ႕ သင္းကြပ္ခံရတာကို ေျပာေနတာပါ။ ခုဆို ငါတို႕အတန္းထဲမွာ ဘာအျပစ္မွ
မရွိတဲ့ လူေတြလဲ အရိုက္ခံလိုက္ရတယ္၊ အျပစ္မရွိတဲ့ လူေတြဘက္က ရပ္တည္မိသူေတြလဲ စာသင္ခ်ိန္ တခ်ိန္လံုး
မတ္တပ္ရပ္ျပီး ျပစ္ဒဏ္ခံလိုက္ရတယ္။ ငါတို႕ရဲ႕ စိတေ
္ တြထမ
ဲ ာွ မွနတ
္ ာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မွားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတိ႕ု ထက္ ပိုျပီး
အာဏာရွသ
ိ ူက

လုပရ
္ င္

လုပသ
္ မွ်ခံ၊

ျပန္မေျပာနဲ႕၊

အာမခံနဲ႕၊

ျပန္ေျပာရင္

ျပစ္ဒဏ္ဆတ
ို ဲ့

စိတ္ၾကီးက

အျမစ္တြယသ
္ ာြ းျပီ။ ေက်ာင္းျပီးတဲအ
့ ခါ ငါတို႕ေတြက ဒီစိတ္ၾကီးေတြကပ
ို ဲ ဖက္တယ
ြ ျ္ ပီး ဘ၀ပင္လယ္ၾကီးထဲကို
ေရာက္သာြ းၾကရမွာလား“

“ေအးဟာ။ နင္ေျပာတာကို ငါလက္ခံတယ္။ ငါအမွန္ကို ေျပာမိလို႕ အရိုက္ခံရတယ္။ ဒါကို ငါက ေခါင္းငံု႕ခံျပီး
ျငိမ္ေနလိုက္ရင္ က်န္တဲ့ လူေတြက အမွန္တရားကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ဆိုတာ ေၾကာက္စရာၾကီးပါလား ဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ပဲ
က်န္ခဲ့မွာေပါ့ေနာ္“
“ဟုတ္တယ္ဟ။

အဲဒါကို

ငါေတြးမိေနတာ။

နင္လုပ္ခဲ့တာ

အမွန္တရားဆိုတာ

နင္တကယ္လက္ခံတယ္

မဟုတ္လားဟင္“
“ဟဲ့။ ငါ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ“
“ဒါဆို အဲဒီအမွန္တရားအတြက္ ငါတို႕ ေရွ႕ဆက္တးို ၾကရေအာင္ေလ“
“နင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ“
“တကယ္လို႕မ်ား ငါတို႕ တခန္းလံုးနဲ႕ တျခားဆယ္တန္း အခန္းေတြအားလံးု ကသာ ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
ကန္႕ကြက္ၾကရင္“

မီမီ့စကားေၾကာင့္ သူမအံၾသသြားသည္။ သူမဆီမွာ အျပစ္ရွိမရွိ တတန္းလံုးကို ဆရာမေမးစဥ္က အျပစ္မရွိလို႕
ေထာင္ခဲ့ေသာ လက္ညွိဳးေတြ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းစဥ္မွာ မသိမသာ ျပန္ရုတ္သြားတာကို ေျပးျမင္လိုက္မိသည္။

“ငါတို႕ တခန္းလံုးေတာင္ မညီႏိုင္တာဟယ္။ ဆယ္တန္း အခန္းေတြအားလံုး ညီလာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္လို႕
ရမွာတဲ့လဲ။

ဆရာမေမးတုနး္ က

ေထာင္ခဲ့တဲ့

လက္ညွိဳးေတြ

မတ္တပ္လဲရပ္ခိုင္းေရာ

ျပန္ရုတ္သြားတာ

မေတြ႕ဖူးလား“
“နင္က ညီညြတ္ေရးဆိုတာကို အျပစ္ဒဏ္ေတြ ခံေနရခ်ိန္မွာ ညီတူညာတူ ေပၚထြက္လာတာလို႕ ထင္ေနတာလား“
“မဟုတ္ဘူးလား“
“ျပစ္ဒဏ္ေတြ အေပးမခံရေတာ့တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တးီ ေပးရမွာ။ ငါ့အထင္ေတာ့ လူေတြအားလံးု က
ညီလာရင္

ျပစ္ဒဏ္ေပးမယ့္

သူေတြက

ေနာက္ဆုတ္သြားမွာပဲလို႕

ျမင္တယ္

သူငယ္ခ်င္း။

ငါ့ဦးေလးက

ေျပာဖူးတယ္။ လူတသန္းကို လူတေထာင္က မလွဳပ္န႕ဲ ၊ ေထာင္ခ်မယ္လို႕ ျခိမ္းေခ်ာက္တအ
ဲ့ ခါ လူတေယာက္ခ်င္းစီ
လွဳပ္ရင္ေတာ့

တေယာက္ခ်င္းစီ

ေထာင္ထဲ

ေရာက္သာြ းမွာပဲတ။ဲ့

ဒါေပမယ့္

လူတသန္းလံုး

လွဳပ္တဲ့အခါ

လူတသန္းလံးု ကို ခ်စရာ ေထာင္မရွေ
ိ တာ့တဲ့အတြက္ ျခိမး္ ေခ်ာက္တဲ့ လူတေထာင္ပဲ ေထာင္ထဲ ၀င္ထင
ို ေ
္ နဖိ႕ု

ရွေ
ိ တာ့မယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ လူတသန္းလံးု လွဳပ္လာမယ့္ အေျခအေနကို ဖန္တးီ ေပးဖို႕ တေယာက္ခ်င္းစီကေတာ့
ကနဦးစျပီး လွဳပ္ရဦးမွာပဲတ“ဲ့

“ဟဲ့။ နင္ငါ့ကို ႏိုင္ငံေရး ေျပာေနတာလား“
“မဟုတ္ပါဘူးဟာ။ ငါက သူေျပာတာ ျပန္ေျပာျပတာပါ။ အဲဒီသေဘာတရားကို ငါစဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ အခုလဲ
ငါတို႕ေတြရဲ႕ အခ်ိန္ကို အလဟႆျဖစ္ေစတဲ့ ဖြံ႕ျဖိဳးေရး အခ်ိန္ကို ဆန္႕က်င္ၾကည့္ၾကမယ္ေလ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕
ဒီသတင္းက တျခားအခန္းေတြဆီ ပ်ံ့သြားမွာပဲ မဟုတ္ဘူးလား“

“အဲလိုလုပ္တဲ့ လူေတြကို ငါ့လိုပဲ ဆရာမက အေသေဆာ္လိမ့္မယ္“
“ထက္ထက္ရယ္။ ေလာကၾကီးမွာ တခုခုမေပးဆပ္ပဲ ရလာတဲ့ အရာဆိုတာ ရွိဘူးလို႕လားဟယ္“

(၃)

ဒီလိုႏွင့္ တနလၤာေန႕မွာ ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့ မီမီရဲ႕ စည္းရံုးေရး အလုပ္ေတြ စလာပါေတာ့သည္။ တခ်ိဳ႕က
မီမီ့စကားကိုၾကားျပီး
ေျပာၾကသည္။

မ်က္လံုးျပဴးၾကသည္။

မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ကတဆင့္

တခ်ိဳ႕က

ေယာက်္ားေလး

ေထာက္ခံသည္။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ

တခ်ိဳ႕က

ကိုယ္တိုင္ပါမယ္လို႕

ပါလာသည္။

ေနမင္းကေတာ့

သူမပါႏိုင္လို႕ျငင္းသည္။ သို႕ေပမယ့္ ပါလာမယ့္ သူေတြကိုေတာ့ ဒါေတြ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ သံးု ေယာက္အရိုက္ခံရမွဳမွာ
သူပါခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူတယ္လို႕ဆိုသည္။

ဗုဒၶဟူးေန႕ေရာက္ေတာ့ မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ဥးီ ေဆာင္တဲ့ သံးု ေယာက္က ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္မွာ မသြားႏိုင္ဘူးလို႕ ျငင္းသည္။
ဆရာမ ေဒါသထြက္ျပီး ရံုးခန္းပို႕မယ္၊ ဘာမယ္ ျခိမ္းေခ်ာက္သည္။ ၾကိမ္ဒဏ္ငါးခ်က္စီေပးျပီး တျခားသူေတြ
သြားေနခ်ိန္မွာ သူတို႕က အတန္းထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ့ရသည္။ သူမတို႕ရဲ႕ ပြဲဦးထြက္တိုက္ပြဲ။

ဒီလိုႏွင့္ တလွညစ
့္ ီ လူလဆ
ဲ န္႕က်င္လိုက္၊ စည္းရံးု ေရးဆင္းလိုကႏ
္ င
ွ ့္ အခ်ိနေ
္ တြၾကာလာသည္။

တပတ္၊ ႏွစ္ပတ္၊ သံုးပတ္ကေန ငါးပတ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ တျခားအခန္းေတြကပါ သိေနၾကျပီ။ ဆယ္တန္း ဘီ၊
ဆယ္တန္းစီ၊ ဆယ္တန္း ဒီ တို႕မွာလဲ သူမတို႕လုပ္နည္းအတိုင္း လိုက္လုပ္သူေတြ ရွိလာၾကျပီ။ မီမီကေတာ့

စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕

စည္းရံုးေဟာေျပာေနဆဲ။

မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္တို႕

အင္အားေတြကလဲ

ေတာင့္လာသည္။

ကနဦးအစမွာ ဆရာမကို မေက်နပ္တာေၾကာင့္ လုပ္ျဖစ္သာြ းခဲေ
့ ပမယ့္ ၾကာလာေတာ့ အဓိကမွာ ဆရာမရဲ႕
မတရားတဲ့

အာဏာစက္ကို

ဖယ္ရာွ းဖို႕နဲ႕

ဖြ႕ံ ျဖိဳးေရးအခ်ိနေ
္ တြမာွ

ေက်ာင္းသားေတြအတြက္

တကယ္

အက်ိဳးျဖစ္ထန
ြ ္းေစမယ့္ အလုပေ
္ တြ လုပႏ
္ င
ို ဖ
္ ို႕ျဖစ္ေၾကာင္း သူမနားလည္လာေတာ့သည္။

သူမတို႕ လုပ္ေနၾကတဲ့ အလုပ္ေလးေတြက အရွိန္ရလာသလို တဘက္မွာလဲ အခက္အခဲေတြ ေတြ႕လာရသည္။
ဆရာမက ဗုဒၶဟူးေန႕ပြဲေတြမွာ ပါသူေတြကို ရိုက္ႏွက္အျပစ္ေပးရံုမက တျခားစာသင္ခ်ိန္မ်ားတြင္လဲ သူမတို႕
အုပ္စုေတြကို အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာေတာ့သည္။ စာေမးရင္း “၏သည္မလြဲ“ မရလို႕ဆိုကာ သူမလက္၀ါးေပၚသို႕
က်ေရာက္လာခဲ့ေသာ

ၾကိမ္ခ်က္ေတြ

မည္မွ်

ရွိခဲ့ျပီ

မသိ။

အိမ္က

လူၾကီးေတြ

သိသြားျပီး

ဆရာမကို

အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေျပာဖို႕ ၾကိဳးပမ္းၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ ဆရာမက လက္မခံ။ သူမက သူ႕အာဏာကို
ဖီဆန္တယ္၊ သူ႕ကို အာခံေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးခ်ိဳးျပီး ဆံးု မေနတာပါ လို႕သာ ဆိုသည္။ သူမတို႕ ဘာကို
လိုခ်င္ေနတာလဲ၊ ဘာကို ျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ ဆိုတာ သိေအာင္ ဆရာမဘက္က လံုး၀ မၾကိဳးစားေတာ့။

ဒီၾကားထဲ

ဇင္မာတို႕အုပ္စုက

သူမတို႕ေတြကို

အျမင္တမ်ိဳးႏွင့္

ျမင္လာျပန္သည္။

သူမတို႕

လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြက ေက်ာင္းသားေတြကိုအရိုက္ခံရေအာင္ လုပ္ေနတာပဲရွိျပီး ေအာင္ျမင္ဖို႕ လမ္းလဲမရွိ၊
လုပ္ေနသူေတြမွာကလဲ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ လူေတြကပါတယ္လို႕ တီးတိးု ဆိုေနၾကသည္။ စည္းရံးု ေျပာဆိုတဲ့
မီမီကို ျမင္ရင္လဲေရွာင္ထြက္သြားၾကသည္။

ဇင္မာႏွင့္ သူမကေတာ့ အိမ္နးီ ခ်င္းျဖစ္တာမို႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဇင္မာတို႕ ဘယ္လိုေတြးေနတာလဲ သိရေအာင္ သူမ
ဇင္မာ့ဆီ သြားလည္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။

“ထက္ထက္လာေလ“
ဇင္မာ့အိမ္ကို သြားေတာ့ ဇင္မာက ၀မ္းသာအားရ ၾကိဳဆိုပါသည္။
“နင္ငါ့ကို လာစည္းရံုးတာလား“

ဇင္မာက ရီျပီး ေျပာေပမယ့္ ဒီစကားထဲမွာ တျခားအဓိပၸာယ္ေတြလဲ ေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာ သူမရိပ္မိလိုက္သည္။
သူမစိတ္မေကာင္း။

သူမတို႕ေတြက

တတန္းတည္းသားခ်င္းေတြ။

ဆရာမနဲ႕

ျပႆနာတက္တုန္းက

လက္ညွိဳးေထာင္ခဲ့သူေတြထဲမွာ ဇင္မာလဲပါတာ သူမ မွတ္မိလိုက္သည္။

“ဟင့္အင္း။ ငါက နင့္ဆီကို သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႕ အလည္လာတာပါ“
“နင္လုပ္တာေတြထဲမွာ မပါတဲ့ ငါ့ကို နင္က သူငယ္ခ်င္းလို႕ တကယ္သတ္မွတ္လို႕လား“
“သတ္မွတ္လို႕ လာလည္တာေပါ့ဟ။ သူငယ္ခ်င္းတိုင္း အလုပ္တူတူလုပ္ရမယ္လို႕ ဘယ္သူက ေျပာလို႕လဲ။
အလုပ္တူတူလုပ္တဲ့ လူတိုငး္ ပဲ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မယ္လို႕လဲ ဘယ္သူက ေျပာလို႕လဲ“

ဇင္မာ မ်က္ေမွာင္ေလးၾကဳတ္ျပီး ေတြးေနတာ ေတြ႕ရသည္။
“ဟဲ့၊ ငါ့ကို ဘာေက်ြးမွာလဲ“
“နင္ထိုင္ဦးေနာ္။ ငါတို႕အိမ္မွာ ဒီေန႕ ေရစိမ္ေခါက္ဆြဲလုပ္စားတယ္ဟ။ နင့္အတြက္ ငါသြားျပင္လိုက္ဦးမယ္“

အိမ္ေနာက္ထဲ

၀င္သြားေသာ

ဇင္မာ့ကို

ၾကည့္ရင္း

သူမသက္ျပင္း

ခ်လိုက္မိသည္။

ဇင္မာက

ဆရာမရဲ႕

အာဏာစက္ကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေနသူ မဟုတ္မွန္း သူမ စိတ္ထဲက အလိုလို သိေနသည္။ သို႕ေပမယ့္လဲ သူမတို႕
ဆန္႕က်င္ေရးအုပ္စုမ်ားနဲ႕လဲ

နီးကပ္မလာခဲ့။

ဘာေတြကမ်ား

စည္းျခားေနသလဲ။

သူမ

စဥ္းစား

အေျဖထုတ္ေနမိသည္။

သူမ အခ်ိန္ၾကာၾကာ အေျဖမထုတ္လိုက္ရပါ။ ေရစိမ္ေခါက္ဆြဲစားရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾကသည္။
သူမတို႕ကို ဇင္မာတို႕မေက်နပ္ေနသည့္ ကိစၥမ်ားကို မသိမသာ ေဖာ္ထုတ္ယူရင္း သူမလိုခ်င္သည့္ အေျဖက
ထြက္သြားခဲ့ပါေတာ့သည္။

“ငါတို႕

ေနမင္းကို

သူကေခါင္းေဆာင္ပါ

မၾကိဳက္ဘူးဟာ။
ဆိုျပီး

သူက

ငါတို႕ေရွ႕ဆိုရင္

ေထာင္ေထာင္ေထာင္ေထာင္

ဒီကိစၥေတြက

လုပ္တယ္။

သူကစလို႕ျဖစ္လာတာပါ၊

ဆရာၾကီးလုပ္တယ္။

ဆရာမေရွ႕

ဆိုရင္က်ေတာ့ အျမီးကုပ္ေနတာပဲ“

“မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္တို႕က်ေတာ့လဲ တမ်ိဳး။ သူတို႕ အနာခံျပီး ပါေနတာ ငါတို႕ျမင္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕က ငါတို႕ကို
ျမင္ရင္ မပါရေကာင္းလားဆိုျပီး ရန္လုပ္တယ္။ ငါတို႕အတြက္ သူတို႕ အနာခံလုပ္ေနရတာဆိုျပီး မပါတာကို
အျပစ္တင္တယ္။ ဆရာမရဲ႕ ဘက္ေတာ္သားေတြလို႕ စြပ္စြဲတယ္။ အေျခအေန၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ငါတို႕

မပါျဖစ္ခဲ့ဘူးဟာ။ ငါ၀န္ခံတယ္။ နင့္တုန္းက ငါလက္ေထာင္ျပီးမွ ဆရာမက အျပစ္ေပးေတာ့ ငါေၾကာက္ျပီး
မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ရတယ္။ ငါစက္ဘီးေမွာက္တုန္းက ေျခေထာက္က်ိဳးထားဖူးတယ္ဟ။ ငါ့ေျခေထာက္က
ၾကာၾကာရပ္လို႕ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါလက္ျပန္ခ်လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ဟာ ဆရာမ မတရားဘူးဆိုတာ ငါတိ႕ု
သိေနတာပဲ။ သိေနျပီး မပါျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ငါတို႕အားနည္းခ်က္။ ဒါကိပ
ု ဲ လာထုတေ
္ ဖာ္ျပီး အျပစ္တင္ေနေတာ့
ငါတို႕လဲ စိတတ
္ တ
ို ာေပါ့။ ဒါနဲ႕ နင္တို႕ကို ေရွာင္ေနတာ“

“မီမီကိုလဲ

ငါတို႕

မၾကိဳက္ဘူး။

အလကား

ငေၾကာက္မ။

သူက

လူေတြကို

လိုက္စည္းရံုးလိုက္၊

နင့္ကို

ေျမွာက္ေပးလိုက္နဲ႕။ သူကိုယ္တိုင္သတိၱရွိရင္ ဘာလို႕ ေရွ႕က ၀င္မပါလဲ။ တကယ္ျဖစ္လာေတာ့ နင္ပဲခံေနရတာ။
ငါတို႕အတန္းသားေတြပဲ

ခံေနရတာ။

ဗုဒၶဟူးေန႕ေရာက္တိုင္း

ရိုက္ပြဲၾကီးျဖစ္ေနတာကို

ငါတို႕လဲ

စိတ္ခ်မ္းသာေနမယ္လို႕ နင္ထင္လို႕လား“

ဒီစကားေလးေတြထဲမွာ

ဇင္မာတို႕အုပ္စုနဲ႕

သူမတို႕

စည္းျခားေနတဲ့

အေၾကာင္းေလးေတြကို

သူမ

ရွာေတြ႕သြားခဲ့ပါသည္။

ဇင္မာေျပာေနတဲ့

အေၾကာင္းမ်ားကို

ေသခ်ာနားေထာင္ျပီးမွ

သူမစကားစရသည္။

တဘက္က

ဘာကို

ဆိုလိုမွန္းမသိပဲ ဘတျပန္၊ က်ားတျပန္ေျပာျပီး ရွငး္ လို႕ရသည့္ ကိစၥမ်ိဳးမဟုတ္မွန္း သူမနားလည္ သိရွိေနခဲ့သည္။

“ေနမင္းက ထဲထဲ၀င္၀င္လုပ္ေနသူ မဟုတ္ပါဘူး ဇင္မာ။ ျပႆနာျဖစ္စတုန္းက သူလဲ ပါတယ္ဆိုေတာ့ သူကလဲ
အဲလိုေျပာခ်င္မွာေပါ့ဟာ။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္

ငါတို႕

ထင္ေနတဲ့

ရပ္ကြက္ထဲမွာ
လူေတြ၊

အရပ္အျငိမ့္ပြဲကဖူးတာကို

စုေပါင္းလမ္းေဖာက္တုန္းက

အေၾကာင္းျပဳျပီး

မင္းသမီးလို႕

ဥကၠဌလုပ္လိုက္ရတာနဲ႕ပဲ

ထာ၀ရ

ရပ္ကြက္ေခါင္းေဆာင္လို႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္ေနတဲ့ လူေတြ၊ စီကနဲဆိုရင္ ပါလိုက္ျပီး တကယ္လုပ္ရမယ္ဆိုရင္
ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း

မသိတဲ့

လူ႕သဘာ၀ပဲ

ဒီလူေတြကိုၾကည့္ျပီး

ဥစၥာ။

လူေတြ

အမ်ားၾကီးပဲေလ။

နင္ေတြ႕ဖူးတယ္

စိတ္ပ်က္ေနတာထက္စာရင္

မဟုတ္ဘူးလား။

လ်စ္လ်ဳရွဳျပီး

ဒါေတြက

ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ

လုပ္လိုက္တာက ပိုထိေရာက္မယ္လို႕ ငါထင္တယ္။ သူ႕ဘာသာသူ ဘယ္ေလာက္ေခါင္းေဆာင္လို႕ ေအာ္ေနေန၊
လူေတြက သူ႕ကို ေခါင္းေဆာင္လ႕ို အသိအမွတျ္ ပဳတာမွ မဟုတတ
္ ာ။ တကယ္ကလဲ ဘာမွမလုပ၊္ ဘယ္သူကမွလဲ
အသိအမွတမ
္ ျပဳပဲ ေခါင္းေဆာင္လ႕ို ထိင
ု ေ
္ အာ္ေနတဲလ
့ ူကို စိတပ
္ ်က္ဖို႕ စာရင္းထဲေတာင္ ထည့္ဖို႕ လိုအပ္လ႕ို လား“

“မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ ေက်ာင္းေဘာလံုးပြဲ ဥပမာကိုပဲ ေပးရမလား မသိဘူးဟာ။ မႏွစ္တုန္းကေလ
ငါတို႕နဲ႕ ထ (၁) နဲ႕ ေဘာလံုးပြဲတုန္းက နင္လဲပါတယ္မလား။ ငါတို႕ေတြ မင္းဟိန္းတို႕ကို သြားအားေပးၾကတာေလ။
ငါတို႕ကလဲ

မင္းဟိန္းတို႕ကို

ႏိုင္ေစခ်င္၊

မင္းဟိန္းတို႕ကလဲ

မႏိုင္ႏိုင္၊

ဟိုဘက္အသင္းကလဲ

လက္ရည္ကသာေနေတာ့ စိတ္ေတြတို၊ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကက္ပတိန္လုပ္တဲ့ မင္းဟိန္းနဲ႕ ငါတို႕အတန္းထဲက
ရဲထြတ္တို႕

ထထိုးၾကလို႕

ငါတို႕

၀င္ဆြဲရေသးတယ္ေနာ္။

မင္းဟိနး္ က

ေျပာတယ္ေလ။

မင္းလာကန္

ၾကည့္ပါလားကြလို႕။ ရဲထြတ္က ေျပာတယ္ေလ။ ငါက အားေပးေနတာ။ မင္းတို႕ကို အသံုးက်မယ္ထင္လို႕ဆိုျပီး။
ဒါေၾကာင့္

ထထိုးတာမလား။

ႏိုင္ေစခ်င္တာ

တခုပဲ

အားမလိုအားမရျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္

မဟုတ္ဘူးလား။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လးံု
ေဘးက

အျပစ္တင္တယ္။

ဒီေလာက္ၾကိဳးစားေပးေနတာေတာင္

ၾကည့္ေနသူကလဲ

ေခ်ြးေတြနစ္ျပီး

အျပစ္တင္ေနေတာ့

တူေနတာတခုက

ငါတို႕ေဘာလံုးအသင္းကို

ကိုယ့္လူေတြကို

ကြင္းထဲမွာ

ေဒါသထြက္တယ္။

ႏိုင္ေစခ်င္ျပီး

ကန္ေနရတဲ့
အဲဒီကေန

လူကလဲ
အခ်င္းခ်င္း

ျပန္ခ်ကုန္ၾကတာ။ နင္မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ အခုလဲ ဒီလိုပါပဲဟာ။ မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္တို႕က အနာခံျပီး လုပေ
္ နၾကတာ။
လုပေ
္ နရင္း ၾကာလာေပမယ့္ ဆရာမကလဲ မေလွ်ာ့။ ခံရတာကလဲ မ်ားလာနဲ႕ “ငါတို႕ပဲ လုပေ
္ နရတယ္၊ ငါတိ႕ု ပဲ
နာေနရတယ္“ ဆိတ
ု ဲ့ စိတေ
္ တြ ၀င္လာတယ္။ အဲဒမ
ီ ာွ ကိယ
ု လ
့္ ို မလုပတ
္ ဲ့ လူေတြကို အျပစ္တင္မိေတာ့တာပဲ။
နင္တ႕ို ကလဲ ဆရာမ မတရားလုပတ
္ ာကို မတရားဘူးဆိုတာ စိတ္ထက

သိေနတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
မလုပခ
္ မ
ဲ့ တ
ိ ာကိလ
ု ဲ စိတထ
္ မ
ဲ ာွ မသိမသာ guilty ျဖစ္ေနတယ္။ ငါ့အျမင္ေျပာရရင္ အဲဒစ
ီ ိတ၀
္ င္ေနေတာ့ ဘာေၾကာင့္
မလုပတ
္ ာလဲဆိုတာကို သူမ်ားေတြကို ေျပာဖိ႕ု ၊ နင္တ႕ို ကိယ
ု တ
္ င
ို ္လဲ ငါတိ႕ု မလုပခ
္ တ
ဲ့ ာ မွနတ
္ ယ္ ဆိျု ပီး ကိယ
ု က
့္ က
ို ို
ျပန္ေျပာဖို႕ လက္ညွိဳးထိုး ပံခ
ု ်စရာေတြ လိေ
ု နတယ္။ အဲဒမ
ီ ာွ တင္ နင္တ႕ို အုပစ
္ ုန႕ဲ မ်ိဳးေဇာ္ႏင
ို တ
္ ႕ို နဲ႕ စျငိကန
ု ၾ္ ကတာ။
သူတ႕ို ကလဲ နင္တ႕ို မလုပ္တာကို အျပစ္လပ
ု ျ္ ပီး ေျပာတယ္၊ နင္တ႕ို ကလဲ သူတ႕ို လုပေ
္ နတဲလ
့ ေ
ူ တြ အသံုးမက်လို႕
မပါတာလို႕ ေျပာမွာပဲ။ ငါေတာ့ အဲလိုပဲ ျမင္တယ္“

“မီမီကိုေတာ့ နင္တို႕က အထင္လြဲေနတာပါ။ ဇာတ္ကရင္ေတာင္ ဇာတ္ညြန္းေရးတဲ့ လူ လိုတယ္မဟုတ္လား။
စင္ေနာက္မွာ

ၾကိဳးဆြဲတဲ့လူေတြ၊

ဇာတ္၀င္ခန္းေတြအတြက္

အ၀တ္အစားေတြ

ျပင္ေပးမယ့္လူေတြ၊

မင္းသားမင္းသမီးကို မိတ္ကပ္လိမ္းေပးမယ့္လူေတြ လိုတယ္ေလ။ အားလံုး စင္ေပၚကို တျပိဳင္တည္း တက္ကလို႕မွ
မရတာ။ အခုငါတို႕အတန္းထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြ၊ တျခားအခန္းေတြထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြက မီမီရဲ႕
အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကေန ထြက္ေနတာ။ ဒါကိုလဲ ငါတို႕ထဲမွာ သူပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္။
ေရွ႕ထြက္မင္းသမီး၊

ေခါင္းေဆာင္

မင္းသမီးေတြ

ဘယ္ေလာက္

အကေကာင္းေကာင္း

ဒီဇာတ္ကို

ကမယ့္

ဇာတ္ညန
ြ း္ မရွရ
ိ င္ ကကြကေ
္ တြ ဘယ္ၾကည္ေ
့ ကာင္းပါ့မလဲဟာ။ ေရွ႕မထြကတ
္ င
ို း္ ေၾကာက္လ႕ို မဟုတ္ဘူး။ သူက

ေနာက္မာွ ေနဖိ႕ု လိအ
ု ပ္လို႕ ေနေနတာပါဟယ္“

(၄)

“ကဲ။ ကလန္ကဆန္ လုပ္မယ့္ လူေတြ ရွိေသးလား။ လုပ္ရဲတဲ့ လူေတြ ေနခဲ့။ က်န္တဲ့ လူေတြ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ
ကိုယ္သြားရမယ့္ ေနရာဆီ သြားၾက“

ဗုဒၶဟူးေန႕ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္က နံနက္ အီကိုခ်ိန္ အျပီးမွာမို႕ စာသင္ခ်ိန္ျပီးတာနဲ႕ ဆရာမက ဒီလိုေျပာေနၾက။
ၾသဂုတ္လကတည္းက စခဲ့ေသာ သူမတို႕ အာဏာဖီဆန္ပြဲေလးသည္ အလွည့္က်စနစ္နဲ႕ စဥ္ဆက္မျပတ္ ရွိေနဆဲ။
တျခားအခန္းမွ

ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႕

သူမတို႕အခန္းမွ

ေက်ာင္းသားမ်ား

စုစည္းျပီး

ဆရာမၾကီးဆီ

ေတာင္းဆိုစာကလဲ ပို႕ထားျပီးသားမို႕ ဒီတပတ္ပြဲကေတာ့ ပိုၾကီးက်ယ္မည္ဟု ယူဆထားၾကသည္။ မီမီကေတာ့
ပြဲၾကီးျဖစ္လာေတာ့မည္ဟု ခန္႕မွန္းထားသည္။

တမိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္။

သူမတို႕ ေစာင့္ေနၾကသည္။ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေအာင္ပင္ မည္သူမွ် မလွဳပ္ၾက။ ေနမင္းက မ်က္လံုးအျပဴးသားႏွင့္
တတန္းလံုးကို

လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနသည္။

သူမ

ရင္ထဲတြင္လဲ

လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ျပံဳးျပတာ ေတြ႕ရသည္။

“သြားၾကေလ။ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ“
ဆရာမရဲ႕ စိတ္မရွည္ေသာ အသံက ထပ္ထြက္လာသည္။

ဘယ္သူမွ မလွဳပ္ၾက။ ေခါင္းငံု႕ရင္း ထိုင္ခံုမ်ားမွာ ထိုင္ေနၾကဆဲ။
“ဘာလဲ။ မင္းတို႕က ငါ့ကို အာခံေနၾကတာလား“

ဆရာမက ၾကိမ္လံုးကို ဆြဲသည္။

တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္

ခုန္ေနသည္။

မီမီကို

မည္သူမွ် မလွဳပ္ၾက။ စားပြဲေပၚသို႕ ရိုက္ခ်လိုက္ေသာ ၾကိမ္လံုးသံ တျဖန္းျဖန္းကသာ ဆက္တိုက္ထြက္လာသည္။

“ဇင္မာေက်ာ္တို႕ ဂီတေတြ၊ သြားၾကေတာ့ေလ။ ဂီတခန္းကို“
ဆရာမက နာမည္ေခၚျပီး ေျပာလာျပီ။
ဇင္မာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္တာ ေတြ႕ရသည္။ သူမ်ား အတန္းထဲက ထြက္သြားေလမလား။ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ သူမ
ဇင္မာ့ကို

လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

ဒါေပမယ့္

ဇင္မာက

အတန္းထဲက

ထြက္မသြား။

လွဳပ္ရွားမွဳအစား

စကားသံကသာ ထြက္ေပၚလာသည္။

“ဆရာမ။ ဂီတခန္းမွာ တကယ္ဂီတသင္ရင္ သမီးသြားမွာပါ။ အခုကေတာ့ ဆရာလဲ မရွိပဲ အမည္ခံပဲျဖစ္ေနတယ္။
စည္း၊

၀ါးေတြ

ကိုင္ျပီး

စကားသြားမ်ားေနရသလို

ျဖစ္ေနတယ္။

အခ်ိန္ေတြ

အလကားကုန္တာေၾကာင့္

သမီးမသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သမီးကို ဆရာမၾကိဳက္တဲ့ အျပစ္ေပးပါ“ တဲ့။

ဆရာမ ၾကိမ္လံုးဆြဲျပီး ဇင္မာေက်ာ္နား သြားေတာ့မည္လားလို႕ သူမ ထင္လိုက္သည္။ ဆရာမက မသြားေသး။

“သန္႕ေဇာ္။ မင္းတို႕ စိုက္ပ်ိဳးေရးအဖြဲ႕ေတြ သြားေတာ့ေလ“
သန္႕ေဇာ္ လက္ပိုက္ျပီး မတ္တပ္ထရပ္သည္။
“က်ြန္ေတာ္လဲ ဇင္မာေက်ာ္လိုပါပဲ ဆရာမ။ အခ်ိန္ေတြ အလဟႆ မျဖစ္ခ်င္ဘူး“

ဆရာမက သန္႕ေဇာ္ ဆီမွ အၾကည့္ကို ဖယ္ရွားျပီး သင္းသင္းမာကို လွမး္ ၾကည့္သည္။ ဆရာမ မေခၚေသးခင္မာွ ပင္
သင္းသင္းမာ

မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တာ

ေတြ႕ရသည္။

သင္းသင္းမာဆိုတာက

အတန္းထဲမွာ

ဆရာမရဲ႕

အခ်စ္ဆံုးတပည့္။ သင္းသင္းမာ အေမနဲ႕ ဆရာမတို႕က မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ လပတ္စာေမးပြဲတိုင္းမွာ
ပထမအျမဲရေနျပီး စာကလြဲရင္ ဘာကိုမွ စိတ္၀င္စားမယ္လို႕ မထင္ရေလာက္ေအာင္ ေအးေအးေဆးေဆးေလး
ေနတတ္သူ။

“သမီးတို႕ အိမ္တြင္းမွဳေတြလဲ အဲလိုပဲ ျမင္တယ္ဆရာမ။ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ခ်င္ေတာ့ဘးူ ။ ဆရာမကို အာခံတာ
မဟုတ္ပါဘူး။ အျဖစ္မွန္ကို တင္ျပေနတာပါ“

သင္းသင္းမာရဲ႕

စကားအဆံုးမွာ

တတန္းလံုးကိုမ်ား

ဆရာမ

ငိုင္သြားတာ

ပြဲၾကမ္းေတာ့မည္လား။

ေတြ႕ရသည္။

ျပီးေတာ့

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို

ဆတ္ခနဲ

ထရပ္သည္။

သူမလိုက္ၾကည့္မိသည္။

မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ဇင္မာ၊ သန္႕ေဇာ္နဲ႕ သင္းသင္းမာတို႕က သူမကို လွမ္းျပံဳးျပသည္။ တေယာက္ကို တေယာက္
အားေပးေသာ

အျပံဳးမ်ား။

စာသင္ခန္းေလးထဲတြင္

ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ
လြန္ခဲ့ေသာ

ငါတို႕အားလံုး

သံးု လေက်ာ္ကလို

အတူရင္ဆိုင္ၾကစို႕ဆိုတဲ့

ေၾကာက္စိတ္မ်ား၊

အျပံဳးမ်ား။

စိုးရိမ္ပူပန္မွဳမ်ားႏွင့္

ျပည့္ႏွက္မေနေတာ့။ ေၾကာက္စတ
ိ ္ကို ရဲေဘာ္ရဲဘက္စတ
ိ ၊္ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္စိတ္၊ မွ်ေ၀ခံစားစိတေ
္ တြနဲ႕
သူမတိ႕ု အားလံးု အႏိုငယ
္ လ
ူ က
ို ၾ္ ကျပီ။ ညီညတ
ြ ္မွဳမွ ထြကေ
္ ပၚလာေသာ သတိၱတို႕က သူမတိ႕ု ေသြးေၾကာထဲမာွ
စီးဆင္းေနၾကျပီ။

ဆရာမေဒၚခင္လွေ၀က

တတန္းလံုးက

သူမတို႕

အားလံးု ရဲ႕

မ်က္ႏွာေတြကို

တေယာက္ခ်င္းစီ

အကဲခတ္ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲက ၾကိမ္လံုးကို လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။

“ဆရာမတို႕ေတြ ညွိၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ ရံုးခန္းကို လိုက္ခဲ့“

မီမီက သူမကို ေမးဆတ္ျပသည္။ ျပီးေတာ့ သင္းသင္းမာကို လိုက္သြားဖို႕ တိုက္တြန္းသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ႏွင့္ ေနမင္း
တို႕ လည္း လိုက္ထြက္လာၾကသည္။

“ဆရာမက နင္တို႕ကို ဖိအားေပးရင္ ငါတို႕ကို လာေျပးေျပာေနာ္။ ငါတို႕ ထလိုက္လာမယ္“

ဇင္မာက ေနာက္ကေန လွမး္ ေအာ္ေျပာသည္။ သူမ ဇင္မာ့ကို အားရပါးရ ျပံဳးျပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

(၅)

ဒီလိုႏွင့္

အလံးု စံုတင္းမာမွုတခုရဲ႕

ေပၚထြကလ
္ ာပါေတာ့သည္။
ေတာင္းဆိုတာေတြကို

ဆရာမဘက္ကလဲ

ဆရာမက

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးဆီ

အဆံးု သတ္မာွ

ျငိမး္ ခ်မ္းေရးႏွင့္
အင္အားသံးု

ေသခ်ာနားေထာင္ေပးခဲ့သည္။

ေခၚသြားျပီး

တင္ျပေပးသည္။

ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး

ေျဖရွင္းတာေတြ
သူမတို႕

ဆရာမၾကီးႏွင့္

အေျဖရွာေရးက

မရွိေတာ့။

သူမတို႕

ေျပာသည့္အခ်က္အလက္မ်ားကို
သူမတို႕

တိုက္ရိုက္ေတြ႕ျပီး

စကားေျပာၾကသည္။

တျခားအခန္းမ်ားမွ

ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားကိုလဲ

သြားေခၚခိုင္းသည္။

ဂီတ၊

အိမ္တြင္းမွဳနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ဆရာရွာလို႕ မရသည့္ အခက္အခဲ၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
စိုက္ခင္းတခုစီအတြက္ ေျမေနရာ အခက္အခဲ စတာေတြကို ဆရာမတို႕ဘက္မွ ရွငး္ ျပသည္။ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးဆိုတဲ့
အခ်ိန္က ပညာေရးစနစ္အရ မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားရသည္မ်ားကိုလဲ ေျပာျပသည္။

မျဖစ္မေနရွိေနရမည္ဆိုေတာ့
သူမတို႕ေက်ာင္းသားမ်ားက

ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္ကို
ရုတ္သိမ္းေပးသည္။

အခက္အခဲမ်ားကိုလဲ နားလည္လာသည္။

လံုး၀

ပယ္ဖ်က္ေပးဖို႕ကို

ထိထိေရာက္ေရာက္

အက်ိဳးရွိေအာင္

ေတာင္းဆိုခ်က္ကို
မလုပ္ႏိုင္သည့္

အခ်ိန္ေတြ အလဟႆ မကုန္ေစခ်င္သည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕

ဆႏၵသေဘာထားကိုလဲ ဆရာမမ်ားက နားလည္ေပးလာၾကသည္။ တဘက္ကို တဘက္က နားလည္ေပးမွုေၾကာင့္
အေပးအယူ အေလွ်ာ့အတင္းမ်ား ရွိလာသည္။ တဘက္ႏွင့္ တဘက္ ယံုၾကည္လာၾကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္
ဆရာမတို႕ႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မွဳမ်ား မရွိေတာ့ပဲ အေျခအေနတခုမွာ အေကာင္းဆံုး အေျဖထြက္လာေအာင္
ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ဆိုတာကိုပဲ ဦးတည္ေျပာလာၾကေတာ့သည္။

ညွိႏွိဳင္းမွဳမ်ား ျပီးသြားေတာ့ သူမတို႕တေတြ ေအာင္ပြဲနဲ႕အတူ ကိုယ့္အတန္းဆီ ကိုယ္ျပန္ၾကေလသည္။ ေနမင္းက
ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ
မ်ိဳးေဇာ္ႏိုင္ႏွင့္

အေၾကာင္းကို

အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္

သင္းသင္းမာတို႕ကေတာ့

ကိုယ့္ခံုမွာ

တတန္းလံုးကို

ရွင္းျပေတာ့သည္။

ကိုယ္ျပန္၀င္ထိုင္ၾကသည္။

သူမ၊

မီမီကေတာ့

ေနမင္းေျပာသည္မ်ားကို ျပံဳးျပံဳးေလးႏွင့္ နားေထာင္ေနသည္။

ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ပြဲကေတာ့ ျပီးသြားခဲ့ပါျပီ။ ဘယ္သူေတြပဲ လုပခ
္ ဲ့ လုပခ
္ ဲ့၊ ဘယ္သေ
ူ တြပဲ ဖန္တီးခဲ့၊ ဖန္တီးခဲ့၊
ဘယ္သေ
ူ တြပဲ

ေခါင္းေဆာင္နာမည္နဲ႕

က်န္ရစ္ခဲ့

က်န္ရစ္ခဲ့၊

အဆံုးသတ္မာွ

အက်ိဳးရွေ
ိ သာ

ရလဒ္နဲ႕

ပြျဲ ပီးသြားဖိ႕ု ကသာ အဓိက မဟုတပ
္ ါလား။

ခင္မမမ်ိဳး (၁၉၊ ၁၂၊ ၂၀၀၉)

သင္းသင္းခိုင္ စာက်က္ေနသည္

(၁)
အခ်ိန္ကား (၁၉၉၆) ခုႏွစ္
ေနရာကား ေတာင္ေပၚေျမ။

“မိခ်ိဳနဲ႕ မိသီ။ စကားေျပာတာ အသံေတြ ေလွ်ာ့ၾကဦးေလ။ ဟိုမာွ ငါ့သမီးေလး စာက်က္ေနတယ္”

အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ အေမ့အသံ ထြက္ေပၚလာျပီးေနာက္တြင္ မၾကီးႏွင့္ မလတ္တို႕၏ ရယ္သံမ်ားက ရုတ္တရက္
တိတ္သြားသည္။

အေမက

ဆယ္တန္းေရာက္ကတည္းက

သူမ

စာက်က္ခ်ိန္မွာ

ညဘက္ဆိုလွ်င္

အသံေတြ

အိမ္ရွိလူကုန္

မဆူညံရေအာင္

ထိနး္ ေပးေနက်။

တိတ္တိတ္ေနေပးၾကရသည္။

သူမ

တေနကုန္

ကားေမာင္းထားရေသာ အေဖကေတာ့ ေမာျပီးေစာေစာအိပ္သည္မို႕ ကိစၥမရွိ။ တေနကုန္ ေဆးလိပ္လိပ္ထားရသမွ်
ညက်မွ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးဖတ္၊ သီခ်င္းေလး နားေထာင္တတ္ေလ့ရွိေသာ အစ္မ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ့
ကိစၥရွိသည္။ မေက်မနပ္ႏွင့္ ပြစိပြစိ လုပ္ၾကေပမယ့္ အေမ့လက္သံကို ေၾကာက္ၾကသည္မို႕ ဆူဆူပူပူ မလုပ္ရဲၾက။
ေျပာမိသာ ေျပာရေပမယ့္ ရွစ္တန္းထိသာ ေက်ာင္းေနဖူးေသာ အေဖ၊ ငါးတန္းထိသာ ေက်ာင္းေနဖူးေသာ
အေမႏွင့္

ခုနစ္တန္းတဖုနး္ ဖုန္းက်ျပီး

ေက်ာင္းထြက္ထားၾက

ရေသာ

မၾကီး၊

မလတ္တို႕

အၾကားတြင္

ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္လာေသာ သူမအား တအိမ္လံုးက ၀ိုငး္ ျပီး အလိုလိုက္ထားၾကသည္။

ကုန္ေစ်းႏွဳန္းမ်ား တရိတ္ရိတ္တက္ေနေသာ ကာလတြင္ အိမ္က ထမင္း၀ိုင္းမွာ ဟင္းခြက္ေလးေတြ တစတစ
နည္းလာေပမယ့္

သူမစာေမးပြဲအတြက္

လိုအပ္ေသာ

အထူးထုတ္စာအုပ္မ်ားကိုေတာ့

ျခစ္ကုတ္ျပီး

၀ယ္ေပးၾကသည္။ သူမကလဲ မေနပါ။ စာၾကိဳးစားပါသည္။ ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္
ေျဖလိုက္မည္ဟု စိတ္ထဲ ဆံုးျဖတ္ထားပါသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ညဆိုရင္ သူမစာက်က္သံေလးမ်ားက တအိမ္လံုးမွာ
ညံေနသည္။ လက္လုပ္လက္စားမ်ားေသာ ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းေနႏိုင္သူကလဲ နည္းတာမို႕
ရပ္ကြက္ထဲက လူမ်ားကလဲ သူမကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ အားေပးၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့
ဆယ္တန္းေအာင္လဲ ဘာမွ မထူးပါဘူး ေျပာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ညဆိုလွ်င္ သူမ စာေအာ္က်က္သံေလး

ၾကားရတာ

နားေထာင္ေကာင္းသည္

ဆိုၾကသည္။

ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ

သူတို႕ေတြ

ၾကားေအာင္

ပိုေအာ္က်က္ျပရသည္ေပါ့။ သူမစာက်က္သံၾကားတိုငး္ အေမကလဲ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ေနသည္။ တခါတေလ
သခ်ၤာတြက္ေနတုန္းေလး
အေမတင္မဟုတ္။
ညီမွ်ခ်င္းမ်ားကို

ျငိမ္ေနရင္ေတာင္

ေျခရင္းအိမ္က

ဘာမ်ားျဖစ္လဲ၊

ေဒၚၾကီးပုကလဲ

အလြတ္ေအာ္က်က္တာ

ေနမေကာင္းဘူးလားလို႕

သူမကို

မ်ားသြားလို႕

အရမ္းဂရုစိုက္သည္။

အသံ၀င္သြားေတာ့

လာေမးတတ္သည္။

တေလာက

ေဒၚၾကီးပုက

ဓာတုေဗဒ

ၾကက္ဥအကာထဲ

သံပရာရည္ညွစ္ျပီး လာပို႕ေပးသည္။ အသံျပန္ထြက္လာေအာင္လို႕တဲ့။ လူအမ်ားၾကားမွာ သူမက အဲေလာက္အထိ
မ်က္ႏွာပြင့္သည္ေလ။

(၂)

“ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ေတာ့မယ္တဲ့။ မိသင္းေတာ့ ဂုဏ္ထူးေတြ အမ်ားၾကီး ပါမွာပဲ”
“ေအးေလ။ သူဒီေလာက္ စာက်က္ထားတာ။ ငါတို႕ေတာ့ အရပ္ထဲမွာ မ်က္ႏွာပြင့္ဦးမယ္”

မၾကီးနဲ႕ မလတ္တို႕ အသံကို ၾကားရေတာ့ သူမ ၀မ္းနည္းသြားသည္။ သူမ အေျခအေနကို သူမသာ အသိဆံုး
ျဖစ္သည္ေလ။ စာေတြ အမ်ားၾကီး က်က္ထားေပမယ့္ စာေမးပြဲခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ဟိုဟာလဲ သိသလိုလို၊
ဒီဟာလဲ သိသလိုလိုေတြ ျဖစ္ျပီး ေရာေနသည္။ ဘာကိုမွ တိတိပပ မေျဖႏိုင္။ ရူပေဗဒ ေမးခြန္းမ်ားမွာလဲ
သူမအလြတ္က်က္ထားေသာ

ေမးခြန္းမ်ားက

မပါ။

ဘိုင္အိုစကားလံုးေတြကိုလဲ

မမွတ္မိေတာ့။

သိပၸံတြဲတခုတည္းႏွင့္တင္

သူမတပ္အပ္သိပါသည္။

ဓာတုေဗဒ

တျခားဘာသာေတြဆိုတာကလဲ

ေမးခြန္းေတြက်ေတာ့လဲ

တို႕ထိတို႕နန္႕

အေျခအေန

ဘာေတြမွန္းမသိ။
လံုး၀မေကာင္းမွန္း

ေျဖခဲ့ရသည္မို႕

ေအာင္မွတ္က

သိပ္မေသခ်ာလွ။ ဒုကၡပါပဲ။ ေအာင္စာရင္း မထြက္ပါေစနဲ႕ဟု သူမဆုေတာင္းေနမိသည္။

သို႕ေပမယ့္

သူမဆုေတာင္းက

မျပည့္ခဲ့ပါ။

ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းက

ခါတိုင္းႏွစ္ေတြထက္ပင္

ေစာျပီး

ထြက္လာလိုက္ေသးသည္။ သူမသိေနျပီးသား အေျဖပင္ျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ အမည္စာရင္းမွာ
သူမနာမည္ မပါခဲ့ပါ။ တအိမ္သားလံုး ခဲေလသမွ် သဲေရက်ရေလျပီ။ အေမ့မ်က္ႏွာက မေကာင္းလွ။ အေဖကေတာ့
“ဒီႏွစ္မေအာင္လဲ၊

ေနာက္ႏွစ္ေပါ့”

လို႕ဆိုသည္။

မၾကီး၊

မလတ္တို႕မွာလဲ

မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြႏွင့္။

ကိုယ့္အေျခအေနကို ၾကိဳသိျပီးသား ျဖစ္ေပမယ့္၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ သူမၾကိဳက်က္ထားခဲ့တဲ့ စာေတြက
ေမးခြန္းနဲ႕

တလြဲတေခ်ာ္ျဖစ္ခဲ့တာကို

သြားေျပာ၍

မရ။

သူမ

စာက်က္တာကို

အထင္ၾကီးေနၾကရာက

အထင္ေသးသြားႏိုင္သည္။ ဒီေတာ့ ဟန္ကိုယ္ဖို႕ လုပ္ရသည္။ ျပိဳင္ပြဲတခုမာွ ေအာင္ျမင္သည့္အခါ ကိယ
ု က

သိပေ
္ တာ္လ႕ို ဟု
ေျပာေလ့မရွၾိ က။

လက္မေထာင္ခ်င္သူမ်ားသည္
ကိုယ့္အမွားကိုလဲ

ဆံုးရွံဳးခ်ိန္တြင္

ျပန္ရာွ ေဖြေလ့မရွိၾက။

ကိုယ္အသံးု မက်လိ႕ု ဟု

တဘက္က

ဘယ္ေတာ့မွ

ညစ္တာေၾကာင္လ
့ ႕ို သာ

အျပစ္ပခ
ံု ်ျပီး

မိမက
ိ ယ
ို ္ကို ကာကြယေ
္ လ့ရွိၾကသည္။ ဒါကလဲ လူ႕သေဘာ၊ လူ႕မေနာ။ သူမသည္လဲ ဘာသားနဲ႕ ထုထားသည္
မွတ္လို႕။ ဒီေတာ့ မ်က္ႏွာေလးကို မဲ့ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

“သမီးက အရမ္းၾကိဳးစားျပီး ေျဖထားတာ။ စာစစ္တဲ့ ဆရာမေတြမ်ား အေျဖလႊာ မွားစစ္လား မသိဘူး”
“အင္းေလ။ ငါ့သမီးေလးက ဒီေလာက္ေတာ္တာကိုး။ စာေမးပြဲက်ရတယ္လို႕။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး”

သူမရဲ႕ စကားအဆံးု မွ အေမက ၀င္ေျပာသည္။
“ေအးေလေနာ္။ ဆယ္တန္းေျဖတဲ့လူက သိနး္ နဲ႕ခ်ီေနတာတဲ့။ အေျဖလႊာေတြ ေရာသြားလာမွ မသိတာ”

မၾကီးကလဲ ဘုမသိ၊ ဘမသိႏွင့္ ၀င္ေျပာေလသည္။

ဒီလိုႏွင့္ သူမ ဆယ္တန္းက်သည့္ ကိစၥက ျပီးသြားသည္။ သူမကို ၀ိုင္းသနားျပီး ခါတိုင္းထက္ ပိုအခြင့္အေရးေတြ
ေပးၾကသည္။ အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိ။ ထမင္းစားျပီးရင္ေတာင္ ကိုယ့္ပန္းကန္ ကိုယ္ေဆးစရာမလို။ ဒီေတာ့
ရထားတဲ့ အခြင့္အေရးေတြနဲ႕ ညီမွ်ေအာင္ သူမကလဲ စာေတြ ေအာ္က်က္ျပပါသည္။ ျပဌာန္းစာအုပ္ထဲမွာ
အဂၤလိပ္ပံုျပင္ေတြကို အလြတ္က်က္သံၾကားေတာ့ အေမက ပါးစပ္ၾကီး ဟျပီး ေျပာသည္။

“ငါ့သမီးေလးက ေတာ္လိုက္တာေနာ္။ ဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ ငါ့သမီးေလးကိုမ်ား စာေမးပြဲခ်ၾကတာ။ အဲဒီဆရာမေတြ
ငါ့သမီးေလးေလာက္ မသိလို႕ပဲ ျဖစ္ရမယ္”တဲ့။

အေမ့အသံ အဆံုးမွာ မၾကီးနဲ႕ မလတ္တို႕ကလဲ အထင္ၾကီးသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကသည္။ သူမ
ဒီမ်က္လံုးမ်ားကို

သိပ္ႏွစ္ျခိဳက္ပါသည္။

အေတာ္ဂယက္ရိုက္သြားသည္။
စာေမးပြဲၾကီးပါလားလို႕

သူမကို

ထင္သြားၾကတာ

သို႕ေပမယ့္

အရပ္ထဲမွာေတာ့

အထင္မေသးၾကေပမယ့္
ျဖစ္သည္။

ေဒၚၾကီးပုကလဲ

သူမ

ဆယ္တန္းက်သည္က

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲဆိုတာ
ကိုးတန္းတက္ေနတဲ့

သိပ္ခက္တဲ့

သူ႕သားေလးကို

ေက်ာင္းမွ ႏွဳတ္ျပီး ၀ပ္ေရွာ႕တခုမွာ အလုပ္သြားလုပ္ခိုငး္ သည္။ ေဒၚၾကီးပု ေျပာတဲ့စကားက “ဒီေလာက္စာက်က္တဲ့

မိသင္းေတာင္ မေအာင္တာ။ နင္ဆိုရင္ေတာ့ ေ၀းျပီ” တဲ့။

(၃)

ဒီလိုႏွင့္ ညစဥ္ညတိုင္း စာေအာ္က်က္ေနေသာ သူမ ဘ၀ထဲသို႕ မထင္မွတ္ပဲ မႏြယ္ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။
မႏြယ္က သူမအေဖ ကားေမာင္းသည့္ အိမ္မွ အလုပ္ရွင္၏ သမီး။ မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနျပီး၊
ေက်ာင္းပိတ္လို႕ ခဏျပန္လာလည္တာတဲ့။ သူမအေဖေျပာတာ ၾကားရေပမယ့္ သူမဆီသို႕ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္
ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မထားမိ။ သူမေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးမွာက ေျမအပို၊ အလိုမရွိေအာင္ပင္
တဲအိမ္ေလးမ်ား

ဆက္ေနၾကသည္။

ေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲမွာမို႕

ကားႏွင့္လာလွ်င္

လမ္းမၾကီးေပၚမွာ

ရပ္ခဲ့ျပီး

တဲၾကိဳတဲၾကား လမ္းေလွ်ာက္ျပီးမွ အိမ္သို႕ ေရာက္သည္။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးွသို႕ ေရာက္လာတာဆိုေတာ့ သူမမွာ
အံ့ၾသလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။

“ဦးေလး

ဦး၀င္းျမင့္

ေျပာကတည္းက

ညီမေလးကို

အစ္မ

စိတ္၀င္စားေနတာ။

ညီမေလးက

စာအရမ္းၾကိဳးစားတယ္ဆို”

ဖန္ခြက္လံုးေလးထဲမွ

အခါးရည္

(ေရေႏြးၾကမ္း)ကို

အားရပါးရ

ေမာ့ေသာက္ရင္း

မႏြယ္က

စကားစသည္။

သူမမ်က္လံုးကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ျပီး ေမးသည္မို႕လဲ အေနရခက္သြားသည္။ သူမစာေမးပြဲက် ထားတာကို
မသိေသးဘူးထင္ပ။

“အဲေလာက္လဲ မဟုတ္ပါဘူးအစ္မ။ စာေတာ့ က်က္ျဖစ္ပါတယ္”
“အင္း။ ဦးေလးေျပာတယ္။ ဦးေလးက ညီမေလးကို စာေမးပြဲ သိပ္ေအာင္ေစခ်င္တာ။ အစ္မကလဲ စာၾကိဳးစားတဲ့
ေက်ာင္းသားေလးေတြကို စာေမးပြဲေအာင္ေစခ်င္တာပဲ။ ဒီေတာ့ ခု အစ္မ ခဏျပန္ ေရာက္ေနတုန္း ညီမေလးနဲ႕
စာကူက်က္ေပးမယ္ေလ။ စာေမးပြဲေျဖနည္းေတြ သင္ေပးမယ္။ ဘယ္လိုလဲ”

ေရေႏြးခြက္ေလးကို အသာခ်ရင္း အစ္မက ေျပာေတာ့ သူမအံ့ၾသသြားေလသည္။ အေဖလဲ အံ့ၾသသြားပံုရသည္။
“ေဒါက္တာက ခြင့္ျပဳပါ့မလား မမေလး”
“ဦးေလးကလဲ လုပ္ေတာ့မယ္။ က်ြန္မတို႕ အိမ္မာွ ကားေမာင္းတာပဲ ၾကာလွျပီ။ က်ြန္မ မွန္တယ္ထင္လို႕ လုပ္တဲ့

အလုပ္ေတြမွာ ဘယ္တုန္းက ေမေမ့ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းဖူးလုိ႕လဲ”

အေဖ့အေျပာကို အစ္မက ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ျပန္ေျပာသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ သူမ စာၾကည့္စားပြဲေဘးသို႕
အစ္မ ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

(၄)

“ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ဘာျဖစ္လို႕ ေျဖခ်င္တာလဲ”
စာသင္ေပးဖို႕၊ စာကူက်က္ေပးဖို႕ ဆိုျပီး ေရာက္လာေသာ အစ္မက စာအုပ္ေတြကို ဘာမွမကိုင္ပဲ ဒီေမးခြန္းကို
စေမးလာတာမို႕

သူမေၾကာင္သြားသည္။

အေဖေျပာတဲ့

သမီးေလးကို

ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုေသာ

စကားကို သတိရသြားသည္။
“ပညာတတ္ ျဖစ္ခ်င္လို႕ပါ အစ္မ”
“ပညာကို တတ္ခ်င္တာလား။ ပညာတတ္ပါလို႕ လူေတြက အသိအမွတ္ ျပဳတာကို ခံခ်င္တာလား”
သူမ မ်က္လံုးျပဴးသြားရံုမက ပါးစပ္ပါ ဟသြားမိသလား မသိ။ ျပီးမွ ေမးလိုက္မိသည္။
“အဲဒီႏွစ္ခု မတူဘူးလား အစ္မ”

“အစ္မ အျမင္မွာေတာ့ မတူဘူး။ ပညာကို တတ္ခ်င္တာက အဲဒီပညာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ တန္ဖးို ထားျပီး တတ္ခ်င္၊
သိခ်င္တာ။ ဒါက တေယာက္တည္းနဲ႕ ဆိုင္တဲ့ ကိစၥေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီပညာကို ကိုယ္တေယာက္တည္း သိေန၊
တတ္ေနလို႕က

မျပီးဘူး။

ျပန္ျပီး

ျဖန္႕ျဖဴးရမယ္။

အသံုးခ်ရမယ္။

ဒီလို

အသံးု ခ်ဖို႕အတြက္က်ေတာ့

ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာက ပါလာျပီ။ ကိုယ့္ပညာကို အသံုးခ်ရမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ကိုယ္ဟာ
အဲဒီပညာရပ္ကို

တတ္က်ြမ္းနားလည္ပါေၾကာင္း

စာေမးပြဲေအာင္လက္မွတ္ေတြ၊
အဲဒီေအာင္လက္မွတ္ေတြ

ပတ္၀န္းက်င္က

ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြ

ဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိ

လူ႕ဘ၀မွာ

ပညာကို

တကယ္

အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႕
လိုအပ္တယ္ဆိုတာ
မတတ္ရင္လဲ

လိုအပ္လာတယ္။
အဲဒါပဲ။

ပတ္၀န္းက်င္က

ဒါေပမယ့္
ၾကာရင္

သိလာတာပဲ။ ဒီေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႕က အေရးၾကီးလား၊ ပညာတတ္ဖို႕က အေရးၾကီးလားလို႕ အစ္မကို
ေမးလာခဲ့ရင္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးအေရးၾကီးတယ္လို႕ အစ္မကေတာ့ ေျဖရလိမ့္မယ္။ အခု ညီမေလးက ဆယ္တန္းေျဖဖို႕
ၾကိဳးစားေနတယ္ေနာ္။ အဲဒီမွာ ဆယ္တန္းအဆင့္နဲ႕ ညီမွ်တဲ့ ပညာကို တတ္ဖို႕ လိုလာသလို၊ ဆယ္တန္းကို
ေအာင္ဖို႕လဲ လိုလာတယ္။ ဟုတ္ျပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္မ”
“ဒီေတာ့

စာေတြကို

က်က္မွတ္ေလ့လာဖို႕

ဦးေလးေျပာစကားအရ

ညီမေလး

လိုသလို၊

စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္

စာက်က္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့

ျပင္ဆင္ဖို႕ကလဲ

အစ္မသိထားတယ္။

လိုတယ္။

စာေမးပြဲအတြက္

ဘယ္ေလာက္ျပင္ဆင္ထားခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အစ္မ မသိဘူး။ ဒီေတာ့ ညီမေလး က်က္ထားျပီးသား
စာေတြ၊ ရထားျပီးသား စာေတြကို အစ္မကို အရင္ေျပာ”

အစ္မရဲ့

စကားအဆံးု မွာ

ဘာသာစံုသင္ရိုးစာအုပ္မ်ား၊

သူမအာဂံုေဆာင္က်က္ထားခဲ့သမွ်ကို
အလြတ္ရေၾကာင္း

ေျပာေတာ့

ေျပာျပလိုက္သည္။
အစ္မက

ျပံဳးရင္း

အထူးထုတ္မွတ္စုမ်ားကို
အဂၤလိပ္စာ

အက္ေဆး

အံ့ၾသဟန္ျပသည္။

လွန္ေလွာျပျပီး
အပုဒ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္

သခ်ာၤပုစာၦေတြကို

အေျဖပါ

အလြတ္ရေၾကာင္းေျပာေတာ့ ပါးစပ္ပါ ဟသြားသည္။ သူမအလြန္ ေက်နပ္သြားေလသည္။ ဒါမွငါကြဟု စိတ္ထဲ
ေၾကြးေၾကာ္လိုက္မိသည္။

“ကဲ-ဟုတ္ျပီ။

ညီမေလး

စာေတြ

အရမ္းက်က္ထားတယ္

အစ္မသိျပီ။

ညီမေလး

တကယ္ေတာ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕စာေတြဆို အစ္မေတာင္ အလြတ္မက်က္ခဲ့ဘူးဘူး။ ဒီေတာ့ ဘိုင္အိုစာအုပ္ထဲက ညီမေလး စိတ္ထဲမွာ
အပိုင္ဆံုးထင္တဲ့ စာတပုဒ္ကို ခဏျပန္ေႏႊးလိုက္။ ရရင္ အစ္မကို ေျပာ”

အလြယ္ေလးပဲဟု

သူမေတြးလိုက္သည္။

ယုန္ေတြအေၾကာင္းကို

သူမအလြတ္ရျပီးသား။

စာအုပ္ဖြင့္ဖတ္ျပီး

စာျပန္ေႏႊးလိုက္သည္။
“ရျပီအစ္မ”
စာအုပ္အား အစ္မကို ေပးလိုက္သည္။ အလြတ္ဆိုျပမည္ေပါ့။ သို႕ေပမယ့္ အစ္မက သူမကို အလြတ္မဆိုခိုင္းပါ။

“ေမးခြန္းက

သံုးနာရီ

ျမန္ျမန္ေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့

ေမးခြန္းဆိုေတာ့
ဘိုင္အိုအတြက္

ဘိုင္အိုအတြက္

အခ်ိန္နည္းနည္း

တနာရီအခ်ိန္ရတယ္။

ခိုးလို႕ရတယ္။

ဓာတုနဲ႕

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊

ရူပမွာ

တနာရီနဲ႕ပဲ

တြက္ၾကရေအာင္။ ပံုဆြဲဖို႕ အခ်ိန္ေတြက ၾကာတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ အခုညီမေလး က်က္ထားတဲ့ အပုဒ္သာ
စာေမးပြဲမွာ ပါရင္ ဆယ့္ငါးမိနစ္အတြင္း အျပီး ေရးခ်ရမယ္။ ကဲ - ေရာ့။ ဒီဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ခုန က်က္ထားတာကို
ခ်ေရးၾကည့္ပါဦး။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ျပည့္ရင္ အစ္မ ေျပာမယ္”

အစ္မက ေျပာရင္းဆိုရင္း ဗလာစာအုပ္ကို ထိုးေပးေလသည္။ မတတ္သာျပီမို႕ ေဘာပင္ကိုင္ျပီး စေရးလိုက္မိသည္။
တကယ္ခ်ေရးေတာ့

ႏွဳတ္က

ရြတ္သလို

မျမန္ေတာ့ပါ။

စာလံုးေပါင္းေတြကလဲ

မသဲမကြဲ။

မႏွစ္က

စာေမးပြဲေျဖရသလို ျပန္ျဖစ္လာသည္။ စာလံးု ေပါင္းမ်ားကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕စာေၾကာင္း အစမ်ား
ေမ့သြားျပန္သည္။ ဒီလိုႏွင့္ ဆယ့္ငါးမိနစ္က ဘာမွ မၾကာလိုက္။ သူမေရးထားသည္ကိုမ်ား ဖတ္ရင္း အစ္မက
မ်က္လံုးေ၀့ျပီး

ၾကည့္သည္။

တေထာင္ေထာင္

စိတ္ထဲ

လုပခ
္ ေ
ဲ့ ပမယ့္

ဘယ္လို

ျဖစ္သြားမွန္းမသိ။

တကယ္တတ္သိသူေရွ႕မွာေတာ့

ဘာမွ

မသိနားမလည္သမ
ူ ်ားေရွ႕မွ

တေထာင္ေထာင္

လုပလ
္ ႕ို

မရေၾကာင္း

သူမသေဘာေပါက္သာြ းျပီ။ အစ္မက မွတ္ခ်က္ တခုပဲ ေပးေလသည္။

“ႏွဳတ္ကေန တတြတတ
္ တ
ြ ္ ရြတ္တတ္ေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာက်ေတာ့ အသံုးတကယ္ ၀င္ခ်င္မွ ၀င္တယ္ ဆိတ
ု ာကို
ညီမေလး နားလည္ျပီလား” တဲ့။

(၅)

“ဒါေတြ ေရးထားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ”

နံရံေပၚမွ သူမေရးကပ္ထားေသာ စာရြက္မ်ားကို ၾကည့္ျပီး အစ္မက ေမးေလသည္။ အစ္မနဲ႕ စာက်က္ရတာ
သံုးေလးပတ္ျဖစ္လာေတာ့
ၾကက္တူေရြးက်က္

သူမတို႕ႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ

မက်က္ပဲ

တကယ္နားလည္ေအာင္

ရင္းႏွီးမွဳက

ပိုခိုင္မာ

အရင္ေလ့လာျပီးမွ

သြားခဲ့သည္။

စာကို

က်က္မွတ္သင့္ေၾကာင္း၊

ေမးခြန္းေဟာင္းမ်ားကို ျပန္လွန္က်က္မွတ္တာထက္ ေလ့က်င့္ေျဖဆိုတာေတြ လုပ္သင့္ေၾကာင္း၊ အက္ေဆးမ်ားကို
အလြတ္မက်က္ပဲ သူမ်ားေရးထားသည္မ်ားကို နမူနာယူျပိး ေရးသားေလ့က်င့္သင့္ေၾကာင္း၊ သခ်ၤာပုစၦာမ်ားကို
အေျဖမွတ္မိေအာင္

ထပ္တလဲလဲ

တြက္ေနသည္ထက္

တြက္နည္းတြက္ဟန္ကိုသာ

ပိုင္ႏိုင္ေအာင္

ေလ့က်င့္သင့္ေၾကာင္း၊ ဘိုင္အိုမ်ားကို က်က္ျပီးတိုင္း အလြတ္ေရးၾကည့္သင့္ေၾကာင္း စသည့္ စာက်က္နည္း၊
က်က္ဟန္မ်ားကို

အစ္မက

စိတ္ရွည္လက္ရွည္

ရွငး္ ျပခဲ့ပါသည္။

စာေမးပြဲသ႑ာန္

ေမးခြန္းမ်ားကိုလဲ

ေျဖဆိုေစခဲ့သည္။ ဒီေန႕လဲ သံုးနာရီၾကာ ေမးခြန္းမ်ား ေျဖၾကည့္ေနရတာမို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ခဏသြား
နားေစရန္

သူမတို႕

ညီအစ္မတေတြရဲ႕

အိပ္ခန္းေလးထဲ

ေခၚသြားမိတာျဖစ္သည္။

ေခါင္းရင္းမွာ ကပ္ထားေသာ စာရြက္ေလးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး အစ္မက ေမးေလသည္။

အိပ္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့

သူမ

ေရးထားသည္က

“ဒီႏွစ္စာေမးပြဲ

ေအာင္ကို

ေအာင္ရမယ္”

အစခ်ီျပီး

ယေန႕

ျမန္မာစာက်က္ရန္၊

အဂၤလိပ္စာက်က္ရန္ စသျဖင့္ လုပ္ရမည့္အရာမ်ားကို ေရးထားတာ ျဖစ္သည္။

သူမ အစ္မကို ၾကည့္ရင္း လွ်ာေလး တစ္လစ္ ထုတ္လိုက္မိသည္။ စာမ်ားက မႏွစ္ကတည္းက ကပ္ထားသည္ကိုး။

“ၾကာျပီအစ္မ။ မႏွစ္က ကတည္းက”
“ဒီေကာင္မေလး။ ဒါေၾကာင့္ မႏွစ္က က်တာ”
အစ္မက ေျပာရင္း သူမေခါင္းကို ဖြဖြေလး လွမး္ ထုေလသည္။
“အစ္မကလဲ။ ညီမကိုဆို အျပစ္ပဲ ေျပာေနတာပဲ”

သူမက မနာေပမယ့္ ေခါင္းကို ပြတ္ျပရင္း ခ်ြဲမိပါသည္။ အစ္မကိုလဲ မၾကီးတို႕၊ မလတ္တို႕လိုပဲ စိတ္ထဲ
ရင္းႏွီးေနမိသည္။

“အျပစ္တင္တာ

မဟုတ္ပါဘူး။

ေသခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည့္ေနာ္။

အျဖစ္မွန္ကို

ေျပာေနတာပါ။

အခုညီမေလး

ထိပဆ
္ းံု က ေအာင္ျမင္ရမယ္ဆုတ
ိ ာက ပန္းတိင
ု ၊္

ေရးထားတာေတြကို

ဘာေတြ

လုပမ
္ ယ္

ဆိတ
ု ာက

ရည္မန
ွ း္ ခ်က္။ ဒါေပမယ့္ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ဖို႕ လုပရ
္ မယ့္ ရည္မန
ွ ္းခ်က္ေတြကို ဘယ္လလ
ို ပ
ု ္မယ္ဆတ
ို ဲ့ စီမခ
ံ ်က္ေတြ၊
လုပန
္ ည္းလုပဟ
္ န္ေတြက တြဲျပီး မရွခ
ိ ဘ
ဲ့ းူ ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား”

အစ္မရဲ႕ စကားကို သူမေသခ်ာ ေတြးေနမိသည္။ ဟုတ္သည္ပဲ။ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႕ စာေတြ က်က္ရမယ္ဆိုတာပဲ
သူမသိခဲ့သည္။ ဒီစာေတြကို ဘယ္လိုအခ်ိန္အတိုင္းအတာ သတ္မွတ္ျပီး ဘယ္လိုက်က္ရမယ္ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့။
သင္ရိုးေတြကို

အလြတ္ရေနဖို႕ပဲ

သူမအာရံုစိုက္ခဲ့သည္။

စာေမးပြဲမွာ

ဘယ္လိုေမးခြန္းလာရင္

ဘယ္လို

ေျဖရမယ္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ မျပင္ဆင္ခဲ့မိ။
“ညီမေလးက

ကိုယ္ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကိုပဲ

အရင္မေလ့လာခဲ့ဘူး။

စာေမးပြဲကို

စေတြးတယ္။

ရင္ဆိုင္ဖို႕

စာေမးပြဲေမးခြန္းေတြရဲ႕

ညီမေလးမွာ

သေဘာသဘာ၀ေတြကို

ျပင္ဆင္ထားတာေတြ

မျပည့္စံုခဲ့ဘူး။

စာေမးပြေ
ဲ အာင္ဖ႕ို က အဓိကလား၊ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ငါစာက်က္ေနတယ္ဆတ
ို ာ သိေစခ်င္တာက
အဓိကလားဆိုတာေတြမာွ မသဲကခ
ြဲ ဲ့ဘူး။ ဆယ္တန္းစာေမးပြအ
ဲ ေၾကာင္းကို ဘာမွ ေသခ်ာ မသိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က
လူေတြက ခ်ီးက်ဴးအထင္ၾကီးေနတာကို သာယာခဲတ
့ ယ္။ အစ္မေျပာတာေတြ၊ မွန္လား၊ မမွန္ဘးူ လား”

အစ္မကို အံ့ၾသတၾကီးႏွင့္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သူမျဖစ္ခဲ့တာေတြကို အစ္မဘယ္လိုမ်ား သိေနသလဲ မသိ။

“အစ္မ၊ ဘယ္လိုသိတာလဲ”
“လူေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ သေဘာသဘာ၀ေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထိုးျပီး ေျပာလိုက္တာပါ။ ဒါဟာ လူ႕သဘာ၀ေတြပဲ
ညီမေလး။

ညီမေလးတင္

မဟုတ္ပါဘူး။

လူတိုင္း

ဘ၀မွာ

တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္ေတာ့

ဒီလိုစိတ္ေတြ

၀င္လာတတ္ပါတယ္။ တခုပဲ။ ဒီလိုစိတ္ေတြဟာ အၾကာၾကီး ရွိလို႕ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႕အမွ်

စိတ္ေဖာက္ျပန္မွဳေတြ

ျဖစ္လာတတ္တယ္။

ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ေတြကို

ကိုယ္မျမင္ေတာ့ဘးူ ။ ေဘးကျမင္လို႕ ေထာက္ျပရင္လဲ ရန္လိုလာတတ္တယ္။ လက္သင့္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ
စိတက
္ းူ ယဥ္ပန္းတိင
ု ဆ
္ က
ီ ို ေရာက္ေအာင္သြားဖို႕ စနစ္တက် အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ့္ စီမခ
ံ ်က္ေတြ မရွပ
ိ ဲ
ဆုပက
္ င
ို ္ထားတဲ့

ဘာလုပမ
္ ယ္၊

ညာလုပမ
္ ယ္

ရည္မန
ွ ္းခ်က္ေတြ

တေပြ႕တပိုကန
္ ဲ႕

လမ္းေလွ်ာက္ရင္း

လမ္းေပ်ာက္ေနၾကသူေတြ လူ႕ေလာကမွာ အမ်ားၾကီးပဲ ညီမေလး။ ဒီလို လူေတြထဲမွာ ညီမေလး ဘယ္ေတာ့မွ
မပါသြားေစနဲ႕”

အစ္မရဲ႕

စကားမ်ားက

ေလးနက္ေနတာမို႕

သူမျငိမ္ျပီး

နားေထာင္ေနမိသည္။

စာေမးပြဲအတြက္သာမကပဲ

ဘ၀တခုလံုးအတြက္ပါ အက်ိဳးရွိေစမည့္ စကားမ်ား ျဖစ္တာကို သူမစိတ္ထဲက အလိုလို သိေနခဲ့သည္။ စိတ္ထဲမွာ
ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနသည့္ ကိစၥကိုေတာ့ ေမးမိသည္။

“ဒါဆို လူေတြက စိတ္ကူးမယဥ္သင့္ဘူးလားအစ္မ။ ညီမ ၾကားဖူးတာကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြက
ဘ၀ကို တိုးတက္ေစႏိုင္တယ္တဲ့”

“အစ္မက စိတက
္ းူ ယဥ္ ရည္မန
ွ ္းခ်က္ေတြ မရွရ
ိ ဘူးလို႕ မဟုတဘ
္ ူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ စိတက
္ ူးထဲက ပန္းတိုငေ
္ တြကို
တမ္းတျပီး စိတက
္ ူးယဥ္အပ
ိ မ
္ က္ထဲမာွ အိပမ
္ ေနဖို႕ ေျပာတာ။ ဥပမာေျပာရရင္ ေလွေလွာတ
္ အ
ဲ့ ခါ ေလွာတ
္ က္ကို
ဆုပ္ျပီး ေလွာေ
္ နရံုနဲ႕ မျပီးဘူးေလ ညီမေလးရယ္။ ကိယ
ု ေ
့္ လွက ပန္းတိင
ု ္ကို ဦးတည္ေနသလား၊ ေလွာလ
္ ာတဲ့
လမ္းေၾကာင္းက မွနရ
္ ႕ဲ လား၊ ေလွက ေရွ႕တိုးေနလား၊ ပတ္ခ်ာလည္ေနလား ဆိတ
ု ာ ျပန္ျပီး ဆန္းစစ္ႏုင
ိ ရ
္ မယ္လို႕
ဆိလ
ု တ
ို ာ။

လက္ထမ
ဲ ာွ

ေလွာတ
္ က္ရွိတင
ို း္

ပန္းတိင
ု ေ
္ ရာက္ေအာင္

ဘယ္လက
ို င
ို ္ရမယ္ဆတ
ို ာ သိဖု႕ိ က အရမ္းအေရးၾကီးတယ္လို႕ အစ္မျမင္တယ္”

မေလွာႏ
္ င
ို ္ဘူး။

ေလွာတ
္ က္ကို

(၆)

“ကို၀င္းျမင့္။ ရွင္လုပ္ပံုကလဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ မိသင္းေလးကို စာသင္ေပးဖို႕ ဆိုျပီး ရွင့္သူေဌးသမီးေလးကို
ေခၚလာတာေလ”

“ဘာျဖစ္လို႕လဲဟ”

အေဖႏွင့္

အေမ

ေျပာေနသံေၾကာင့္

ဓာတုေဗဒ

ညီမွ်ခ်င္းမ်ားကို

ႏွစ္ဘက္ညီေအာင္

ညွိေနရင္းမွ

သူမနားစြင့္လိုက္မိသည္။

“သူေရာက္လာျပီးမွ က်ဳပ္သမီးေလးရဲ႕ စာက်က္သံေတြ သိပ္မၾကားရေတာ့ဘူးေတာ့”
“ဒါေပမယ့္ စာၾကည့္စားပြဲမွာေတာ့ ထိုင္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ စာက်က္ေနမွာေပါ့။ မင္းကလဲကြာ။ ျပႆနာမဟုတ္
ျပႆနာလုပ္ေနတယ္”
“သိဘူးေလေတာ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ စာက်က္သံ မၾကားရရင္ စာက်က္ေနတယ္လို႕ကို မထင္ဘူး”
အေမ့ဘုက်က် စကားသံေၾကာင့္ သူမ ျပံဳးလိုက္မိသည္။

“စာက်က္သံ မထြကတ
္ င
ို း္ စာက်က္မေနဘူးလိ႕ု ေျပာလို႕ မရသလိ၊ု စာက်က္သေ
ံ တြ ထြက္တင
ို း္ လဲ စာေမးပြဲ
ေအာင္ေအာင္ ေျဖႏိင
ု မ
္ ယ့္ စာက်က္သေ
ံ တြ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မာွ ပါ အေမ။ အေရးၾကီးတာက စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္
စာက်က္တတ္ဖို႕ပါ။ အေမ့သမီး သင္းသင္းခိုင္ စာက်က္ေနတယ္ဆိုတာကို ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ ေန႕က်ရင္
အေမသိလာရမွာပါ”

သူမ ရင္ထဲမွ စကားသံမ်ားကို မည္သူမွ မၾကားခ်င္လဲ ေနပါေစ။ သူမဂရုမစိုက္ပါ။ အခုေတာ့ သူမ တကယ္ကို
စာက်က္တတ္သြားပါျပီ။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၁၊ ၁၊ ၂၀၁၀)

မန္ေနဂ်ာၾကီး လုပ္ခ်င္တယ္

(၁)

အခ်ိန္ကား (၁၉၉၇) ခုႏွစ္။
ေနရာကား အထက္ျမန္မာျပည္ မႏၱေလးျမိဳ႕။

နံနက္ မိးု လင္းကတည္းက သူမ စိတ္ေတြ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနသည္။ အႏွစ္ႏွစ္၊ အလလ မက္ခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕
အိပ္မက္ေလးတခုက

ဒီမနက္ခင္းမွာ

အေကာင္အထည္

ေပၚလာေပေတာ့မည္။

နံနက္ခုနစ္နာရီခြဲ

မွာ

အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရန္ မမၾကီးက ေျပာထားတာမို႕ အေစာၾကီးထျပီး ၀တ္စားျပင္ဆင္ထားရသည္။ မမၾကီးက
အခ်ိန္မတိက်လွ်င္ မၾကိဳက္။ ကိုယ့္အခ်ိန္ကို မႏွေျမာရင္ေတာင္ သူတပါးရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး အခ်ိန္ေလးေတြကိုေတာ့
ေလးစားဖို႕လိုတယ္လို႕ ငယ္စဥ္ကတည္းက အျပတ္ေျပာျပီး ေလ့က်င့္ေပး ထားျပီးသားမို႕ သူတပါးအခ်ိန္ကို
အက်ိဳးမရွိပဲ မျဖဳန္းမိေစရန္ သူမသတိထား ေနတတ္သြားခဲ့သည္။

နံနက္စာဆင္းစားေတာ့

အတူစားေနေပမယ့္

မမၾကီး

မ်က္ႏွာက

အနည္းငယ္

တည္ေနသည္။

ခါတိုင္းလို

စကားသိပ္မေျပာ။ ေဒၚၾကီးေသးေသး ခ်က္ထားေပးေသာ မုန္႕ဟင္းခါးကို မတို႕တတို႕ စားရင္း မမၾကီးကို
လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။

“စားလို႕ မေကာင္းဘူးလား မ်ိဳးမ်ိဳး”
“ေကာင္းပါတယ္

မမၾကီး။

ပထမဆံုး

အလုပ္၀င္ရမယ့္ေန႕

ဆိုေတာ့ေလ

စိတ္ေတြမ်ား

နည္းနည္း

လွဳပ္ရွားေနသလားလို႕”
“အင္း-

ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္

လုပ္ငန္းခြင္မွာ

သိသင့္သိထိုက္မယ့္

အခ်က္ေတြကိုလဲ

မမၾကီး

ေျပာျပထားတယ္ေလ။ လိုအပ္တဲ့ အသိပညာေတြကိုလဲ အစပ်ိဳးေလ့လာခိုင္းထားတယ္။ က်န္တာေတြ ကေတာ့
လုပ္ငန္းခြင္မွာ သင္ရင္းလုပ္ရင္းေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ မမၾကီး”

“ကဲကဲ- အဆင္သင့္ျပင္ေတာ့။ ရွစ္နာရီအိမ္က ထြက္မယ္”
“အားလံးု အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီးမွ မ်ိဳးမ်ိဳး ဆင္းလာတာပါ”
မမၾကီးက သူမလက္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။

“ညာဘက္လက္က ဟမ္းဒ္ ခ်ိန္းရယ္၊ လက္စြပ္ရယ္ကို သြားခ်ြတ္လိုက္ပါ။ ပြဲလမ္းသဘင္ သြားတာမဟုတ္ဘူး။
လုပင
္ န္းခြင္သာြ းတာမွာ ရတနာပစၥည္းအေဆာင္အေယာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ဆင္ယင္သာြ းဖိ႕ု ထက္ ကိယ
ု က
့္ ယ
ို က
္ ို
ယံုၾကည္မွဳနဲ႕ ေတြးေခၚဆံုးျဖတ္တတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ယသ
ူ ာြ းဖို႕က ပိအ
ု ေရးၾကီးတယ္”

မမၾကီးေျပာေတာ့မွ

သူမလက္ေလးကို

သတိထားၾကည့္မိျပီး၊

အေပၚထပ္သို႕

ျပန္တက္လာလိုက္သည္။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ သိပ္မေက်နပ္လွ။ ဒီေန႕မွ အလုပ္၀င္မယ့္ မန္ေနဂ်ာအသစ္စက္စက္ေလး တေယာက္အေနနဲ႕
ရွိဳးေလးေတာ့ နည္းနည္းေပးခ်င္ေသးတာေပါ့။

“လူငယ္ေတြကို ဘာမွလဲ နားမလည္ေပးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေနတာ”

မေက်မနပ္ႏွင့္ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေပမယ့္ အသက္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကြာတာမို႕
အမၾကီး

အမိအရာဆိုသလို

ငယ္ငယ္ကတည္းက

မမၾကီးလက္ေပၚမွာ

ၾကီးခဲ့ရသည္။

မိဘေတြ

မရွိတဲ့

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ဒီအစ္မၾကီးတေယာက္ကိုပဲ အားကိုးတြယ္တာ ရေတာ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ မမၾကီးက သူမကို
ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာသာ ေပးေလ့မရွိ။ ဆယ္တန္းေျဖျပီးစမွာ သူမဘ၀နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ေမးသည္။
သူမကလဲ ဘာေျဖရမွန္းမသိ။ မမၾကီးက ကုမၸဏီမာွ ဦးေဆာင္ဒါရိုက္တာဆိုေတာ့ ဒါရိုက္တာနဲ႕ တြဲျပီး လုပ္ဖို႕ဆို
မန္ေနဂ်ာပဲ

လို႕

ေတြးမိတာမို႕

“မန္ေနဂ်ာၾကီး

လုပ္ခ်င္တယ္”လို႕

ေျဖလိုက္ေလသည္။

မမၾကီးက

စီစဥ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ သူမမွာ ေပ်ာ္လိုက္သည္ျဖစ္ခ်င္း။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီး ၾကြားရသည္။

“ဟဲ့။ ငါ့အစ္မက ငါမန္ေနဂ်ာလုပ္ဖို႕ စီစဥ္ေပးမယ္တဲ့”

ရန္ေနာင္က “နင္က ဘာလုပ္တတ္လို႕လဲ” လို႕ ျပန္ေမးသည္။ သူမကလဲ အားရပါးရ ျပန္ပက္လိုက္ပါသည္။

“ဟဲ့။ ငါ့အစ္မက အမ္ဒီပဲဥစၥာ။ ငါဘာသိဖို႕ လိုေသးလို႕လဲ”

တကယ္တမ္းက်ေတာ့

သူမထင္သလို

မျဖစ္လာခဲ့ပါ။

မမၾကီးက

သူမကို

လုပ္ငန္းခြင္ဆီ

မေခၚသြားပဲ

လက္ႏွိပ္စက္တလံုးႏွင့္ လက္ႏွိပ္စက္သင္ေသာ ဆရာမတေယာက္ကို ေခၚလာခဲ့ေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာေခတ္မွာ
လက္ႏွိပ္စက္စသင္ရတာကို သူမက မေက်မနပ္ဆိုေတာ့ အခ်ိဳ႕ဌာနဆိုင္ရာ ရံုးမ်ား၊ လုပ္ငန္းမ်ားဆီ ေခၚသြားသည္။
သံုးေနေသာ လက္ႏွိပ္စက္မ်ားကို ျပျပီး ေျပာသည္က

“ေခတ္မီတာနဲ႕ ေခတ္လြန္တာ မတူဘးူ မ်ိဳးမ်ိဳး။ ေခတ္နဲ႕အညီ လိက
ု ေ
္ လ်ာညီေထြတဲ့ ပညာေတြကို သင္ထားရမယ္၊
သိထားရမယ္။

ဒါေပမယ့္

ျပန္ျပီးအသံးု ျပဳႏိင
ု မ
္ လဲဆတ
ို ဲ့

လက္ေတြအ
႔ သံးု ခ်မွဳမွာ
အတိုင္းအတာကိလ
ု ဲ

ဘယ္ေလာက္အထိ

တြကခ
္ ်က္ရမယ္။

ဒီလို

ကိယ
ု လ
့္ ႕ူ အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ
မတြက္ခ်က္ပဲ

ကိယ
ု လ
္ ပ
ု ္ခ်င္တာပဲ

လုပေ
္ နရင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႕ ကင္းကြာသြားတတ္တယ္။ ေခတ္လြန္သြားတတ္တယ္။ ျမိဳ႕က ေဟာ္တယ္မွာ
က်င္းပတဲ့ မဂၤလာေဆာင္မာွ လွလွပပ၊ ၾကြၾကြရြရြေလး၀တ္ျပီး ေရခဲမုန္႕တဇြန္းႏွစ္ဇြန္း ဟန္ျပစား၊ ကိတ္မုန္႕ေလး
တဖဲ့ႏွစ္ဖဲ့စားတာဟာ ေခတ္မီတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ဒီလိုမလုပ္လို႕လဲ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာက
တရြာလံုးမီးခိးု တိတ္ ေက်ြးတဲ့ အလွဴပြဲမွာလာျပီး လက္ေရတျပင္တည္း စားဖို႕ကို တြန္႕ဆုတ္ေနရင္ေတာ့ ဒါဟာ
ေခတ္လြန္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေခတ္မီတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တခ်ိန္မွာ ရံးု လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြအားလံုးမွာ
ကြန္ပ်ဴတာေတြ

ျဖစ္ခ်င္လဲ

အေျခအေနမွာေတာ့

ျဖစ္လာမွာပါ။

ကြန္ပ်ဴတာေခတ္

လက္ႏွိပ္စက္ေတြပဲ

ျဖစ္လာျပီကိုး။

သံုးေနက်ေသးတယ္။

ဒီေတာ့

ဒါေပမယ့္

လက္ရွိပကတိ

တခ်ိန္မွာမွ

အသံးု ၀င္မယ့္

ကြန္ပ်ဴတာကိုလဲ သင္ဖို႕ လိုအပ္သလို လက္ရွိမာွ မရွိမျဖစ္ သံုးဖို႕ လိုေနတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္ကိုလဲ သင္ရမွာပဲ”

ဒီတုန္းက

မမၾကီးကိုင္ေနတဲ့

ကြန္ပ်ဴတာကို

ၾကည့္ျပီး၊

လက္ႏွိပ္စက္

တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ရိုက္ေနရတာကို

စိတ္ဆိုးလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ႏွိပ္စက္ေလးရိုက္တတ္လာေတာ့ မမၾကီးက ရံုးစာအေရးအသား၊
စာအမွတ္တြဲပံု

ေတြကို

သမ၀ါယမေက်ာင္းမွာ

စနစ္တက်

ဖြင့္တဲ့

ျပန္သင္ေပးေလသည္။

စာရင္းကိုင္သင္တန္းကို

မမၾကီးက

သြားတက္ခိုင္းျပန္သည္။

ဒီေလာက္နဲ႕
လန္ဒန္က

မျပီးေသး။
က်င္းပတဲ့

အယ္လ္စီစီအိုင္ စာရင္းကိုင္သင္တန္းေတြ ဒီေလာက္နာမည္ၾကီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမမွာေတာ့ တကုတ္ကုတ္ႏွင့္
ျမီစား၊ ျမီရွင္ ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး စာရင္းမ်ားကို တြက္ခ်က္ေနရေလသည္။ မန္ေနဂ်ာလုပ္မယ္လို႕ ၾကြားထားမိတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အယ္လ္စီစီအိုင္ အဆင့္ (၂) စာေမးပြဲမွ Balance Sheet စာရင္းမ်ားေျပာျပီး သူမကို
ေလွာင္ၾကေတာ့သည္။

မမၾကီးကို

စိတ္ဆိုးလိုက္သည္ျဖစ္ခ်င္း။

ေလးလၾကာစာရင္းကိုင္သင္တန္းကို

သူမ

ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့ဘးူ ေျပာေတာ့ မမၾကီးက အလုပ္ထဲမွ စာရင္းမ်ားကို ယူလာျပသည္။ ျမိဳ႕ၾကီးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္

ပတ္သက္သည့္

ေငြစာရင္း၊

ႏိုင္ငံတကာ

ကုန္သြယ္ေရးႏွင့္

ပတ္သက္သည့္

ေငြစာရင္း၊

နယ္ပြဲရုံမ်ားႏွင့္

ပတ္သက္သည့္ ေငြစာရင္း။

“မ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေတာ့ လုပင
္ န္းၾကီးတခုလံုးရဲ႕ မန္ေနဂ်ာလုပမ
္ ယ္ဆို။ ကိုယလ
့္ ပ
ု င
္ န္းရဲ႕ ဘ႑ာေရး စာရင္းေတြကေ
ို တာင္
ဘယ္လေ
ို ရးဆြထ
ဲ ားမွန္း၊ ေခၚေ၀ၚသံးု စြဲမန
ွ း္ မသိပဲ ဘယ္လပ
ို စ
ံု ံန႕ဲ စီမခ
ံ န္႕ခြဲမွာလဲ”
“၀န္ထမ္းေတြခန္႕ထားတာပဲ မမၾကီးရဲ႕။ သူတို႕ကို ျပန္ေမးလိုက္မွာေပါ့”

“မ်ိဳးမ်ိဳးဆိုလိုတာက ၀န္ထမ္းေတြကိုပဲ လႊဲထားျပီး အားလံးု လုပ္ခိုင္းလိုက္မယ္။ ျပီးရင္ သူတို႕ကို ျပန္တင္ျပခိုင္းမယ္။
သူတို႕ လုပ္ထားတာေတြလဲ ဘာေတြမွန္း မသိပဲ ကိုယ္ကေတာင္ ျပန္ေမးဦးမယ္လို႕ ဆိုလိုတာလား။ အဲလိုဆိုရင္
လုပ္ငန္းေတြမွာ မန္ေနဂ်ာေတြ၊ ဒါရိုက္တာေတြေတာင္ လိုပါဦးမလား ငါ့ညီမရဲ႕။ မန္ေနဂ်ာဆိုတာ စီမံခန္႕ခြဲသူ။
စီမံခန္႕ခြဲေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ လုပ္ရမယ္။ စီမံခန္႕ခြဲေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြဆိုတာက စီမံကိန္းေတြ
ခ်ရမယ္၊

ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ့

အဖြဲ႕အစည္းကို

ဦးေဆာင္ရမယ္၊

လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို

စနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ရမယ္၊ ျပီးေျမာက္ထားတဲ့ အလုပ္တခုရဲ႕ အရည္အေသြး၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕က
လူေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကို စဥ္ဆက္မျပတ္ အကဲျဖတ္ေနရမယ္၊ လိုအပ္တဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မွဳနဲ႕ ကြပ္ကဲမွဳ ရွိရမယ္။
စီးပြားေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိင
ု ္ငေ
ံ ရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမွဳေရးပဲျဖစ္ျဖစ္ စီမခ
ံ န္႕ခြေ
ဲ ရးကို ႏိုငန
္ င္းတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ လိအ
ု ပ္တယ္။
စီမံခန္႕ခြဲေရးဆိုတာဟာ လူအမ်ားစုစည္းျပီး ခ်မွတ္ထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္
လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို

စုစည္းေဆာင္ရြက္ေစတာ

ျဖစ္တယ္။

မန္ေနဂ်ာစီမံခန္႕ခြဲသူ

ေတြဟာ

ကိုယ့္အစုအဖြဲ႕ထဲမွာရွိတဲ့ လူေတြရဲ႕ က်ြမ္းက်င္မွု အရည္အခ်င္းေတြကို လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ျပီးေျမာက္ေစဖို႕
စုစည္းေပါင္းစပ္ေပးရသူေတြပဲျဖစ္တယ္။

ဒီအတြက္

ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္

ေရတိုလုပ္ရမယ့္

လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ၊ ေရရွည္လုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ၊ အလုပ္ခြဲေ၀မွု သ႑ာန္ေတြဟာ တိတိက်က်
ရွိေနဖို႕ စီမံခန္႕ခြဲသူေတြက ၾကိဳးပမ္းၾကရမယ္။ လူအင္အားရွတ
ိ င
ို ္း အလုပ္ျပီးေျမာက္တာ မဟုတဘ
္ းူ ။ ေဘးမွာ
လူေတြအမ်ားၾကီး
တာ၀န္ခြဲေ၀ေပးရမွနး္

ျခံရေ
ံ နျပီးမွ
မသိလ႕ို

ဒီလေ
ူ တြကို

ဘယ္လိုလပ
ု င
္ န္း

ရည္မန
ွ ္းခ်က္

ပန္းတိုငန
္ ဲ႕

ေဆာင္တာေတြအတြက္

ေ၀းကြာေနတဲ့

ဘယ္သေ
ူ တြကို

လုပင
္ န္းၾကီးေတြ

အမ်ားၾကီးပဲ။

ဒီေခတ္ၾကီးဟာ ရုပျ္ ပေခါင္းေဆာင္ေခတ္ မဟုတေ
္ တာ့ဘူး ညီမေလး။ ရုပ္ျပေခါင္းေဆာင္လအ
ို ပ္တယ္ ဆိရ
ု င္ေတာင္
သူနဲ႕အတူ

စီမခ
ံ န္႕ခြေ
ဲ ရးႏိင
ု ္နင္းတဲ့

အဖြဲ႕အစည္းၾကီးတခုလးံု ရဲ႕

ေခါင္းေဆာင္ေတြ

လုပင
္ န္းလည္ပတ္မွု

တြျဲ ပီး

ယႏၱရားေတြ

ရွေ
ိ နဖိ႕ု

လိအ
ု ပ္တယ္။

ေႏွာင္ေ
့ ႏွးမယ္၊

Efficiency

မဟုတရ
္ င္
ပိင
ု း္ မွာ

အားနည္းခ်က္ေတြရမ
ွိ ယ္။ အလုပေ
္ တြက လုပလ
္ က
ို တ
္ ာေတြပဲ ရွိေနျပီး ထိေရာက္မွဳ (Effectiveness) ရွမ
ိ ာွ

မဟုတဘ
္ းူ ။

ဒီလိုေတြျဖစ္လာမွေတာ့

ေအာင္ျမင္ပါေတာ့မလဲ။

ဒါေၾကာင့္

ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ကို
စီမံခန္႕ခြဲသူ

ဘယ္ေရာက္ပါေတာ့မလဲ။

တေယာက္ဟာ

ဘယ္လိုလုပ္ျပီး

ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ့

လုပ္ငန္းထဲမွာ

ဘယ္လိုလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြရွိမယ္ ဆိုတာကို သိေနရမယ္၊ လုပင
္ န္းလည္ပတ္မွု ယႏၱရားၾကီး တခုလးံု ကို
က်ြမ္းက်ြမး္ က်င္က်င္

ေလ့လာထားရမယ္။

ဘယ္က႑မွာ

ဘယ္လုိ

အရည္အခ်င္းရွတ
ိ ဲ့

လူေတြကို

တာ၀န္ခြဲေပးရမယ္ဆတ
ို ာလဲ သိရမယ္”

မမၾကီးဆီက ဒီစကားမ်ားၾကားျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းမွာ မမၾကီး တက္ခိုင္းတဲ့ သင္တန္းေတြ၊ အိမ္မွာ ဆရာေတြ
ေခၚျပီး သင္ေပးတာေတြကို သူမ ကလန္ကဆန္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့။ ဘ႑ာေရး၊ စီမံခန္႕ခြဲေရး၊ စာရင္းအင္းပညာ၊
စီးပြားေရးရာ ဆက္သြယ္မွဳ၊ အဖြဲ႕အစည္းေရးရာ စိတ္ပညာ၊ စီးပြားေရး ဥေပေဒ စတာေတြကို ေခတ္နဲ႕လဲ အမွီျဖစ္၊
ေခတ္ကိုလဲ မလြန္သြားေစရန္ လက္ေတြ႕ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ျပီး မမၾကီးက လမ္းညြန္ေပးခဲ့သည္။ ေန႕လည္ပိုင္းမွာ
သူမေလ့လာရသည္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္ျခင္း (Decision-Making) အေၾကာင္းျဖစ္လွ်င္ ညဘက္တြင္ မမၾကီးက
လုပ္ငန္းထဲမွာ

အမွန္တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္

အေျခအေနမ်ားႏွင့္

ယွဥ္ျပီး

သူမကို

ဆံးု ျဖတ္ခိုင္းသည္။

မွားယြင္းမွဳမ်ား၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျပန္ေဆြးေႏြးေပးသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုလဲ သူမမွာ မနားရ။ သုတျဖစ္ျဖစ္၊
ရသျဖစ္ျဖစ္၊

ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းျဖစ္ျဖစ္

စေနဆိုလွ်င္

ျမန္မာလိုေရးထားတဲ့စာ၊

တနဂၤေႏြဆိုလွ်င္

အဂၤလိပ္လို

ေရးထားတဲ့ စာဖတ္ရမည္ဆိုတာေၾကာင့္ စာအုပ္နဲ႕ မ်က္ႏွာ မခြာရျပန္။ ၾကာေတာ့လဲ အလိုလိုေနရင္း စာအုပ္
ေကာက္ကိုင္မိသြားပါေတာ့သည္။

သူမ်ားတေတြက

သင္တန္းေလးေတြ

အေပ်ာ္တက္လိုက္၊

ဟိုသြားလည္၊

ဒီသြားလည္ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ သူမမွာေတာ့ အေပ်ာ္သင္တန္းမ်ား တက္ေနရတာ မဟုတ္ပဲ မမၾကီးဆြဲေပးထားသည့္
တေန႕တာ အခ်ိန္ဇယားမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ဘ၀။ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါမည္လဲ။ မန္ေနဂ်ာၾကီး လုပ္ခ်င္တယ္လို႕
ေျပာခဲ့မိသည္ကိုး။

“သမီးေရ။ သမီး မမၾကီးက ေခၚခိုင္းလိုက္တယ္။ သြားမယ္တဲ့”

အေတြးမ်ားျဖင့္ အတိတ္ကို ျပန္တူးဆြမိေနေသာ သူမသည္ အခန္းျပင္မွ ေဒၚၾကီးေသးေသး အသံၾကားေတာ့မွ
သတိျပန္၀င္ျပီး ေအာက္ထပ္သို႕ အေမာတေကာ ေျပးဆင္းလာခဲ့ပါေတာ့သည္။

(၂)
“ဟယ္၊ ဘယ္သူမွလဲ မေရာက္ေသးဘူး”

သူမရဲ႕

မေနႏိုင္၊

မထိုင္ႏိုင္

တိုးတိုးလ်လ်

အသံၾကားေတာ့

မမၾကီးက

လွည့္ၾကည့္ေလသည္။

သူမရဲ႕

မန္ေနဂ်ာစိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းထဲတြင္ေတာ့ ကားကကုမၸဏီေရွ႕မွာရပ္၊ ၀န္ထမ္းတေယာက္က တံခါးလာဖြင့္၊
၀င္သြားတာနဲ႕

ဧည့္ၾကိဳ၀န္ထမ္းက

ရံုးသူရံုးသားေတြက

မတ္တပ္ရပ္ၾကိဳ၊

မတ္တပ္ရပ္ၾက၊

မမၾကီးက

အမ္ဒီရံုးခန္းနဲ႕

သူမကို

ဂ်ီအမ္ရံုးခန္းထဲ

၀န္ထမ္းေတြနဲ႕

ျဖတ္အ၀င္မွာ

မိတ္ဆက္ေပး၊

အမ္ဒီညီမ

ဂ်ီအမ္အသစ္စက္စက္ေလးအေနနဲ႕ သူမက ဟန္ေဆာင္မူကာပို အျပံဳးေလး ျပံဳးျပလို႕။

“မ်ိဳးမ်ိဳး။ မ်က္ႏွာက ျပံဳးစိစိနဲ႕၊ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ။ ကုေျႏၵရရ ေနစမ္း”

သူမအေတြးနဲ႕ ျပံဳးလိုက္မိလား မသိ။ မမၾကီးက လွမ္းမာန္ေလသည္။

“ဒီေန႕ လုပ္စရာ ကိစၥေတြ မွတ္မိတယ္ေနာ္။ နံနက္ပိုင္းမွာ ၀န္ထမ္းမိတ္ဆက္ပြဲရွိတယ္။ ေျပာမယ့္စကားေတြ
အကုန္ေလ့က်င့္ျပီးျပီလား။
ဒီတၾကိမ္ဆိုရင္ေတာ့

ဒါရိုက္တာ

ခြင့္လႊတ္မွာ

အစည္းအေ၀းတုန္းကလို

မဟုတ္ဘူး။

ဌာနခြဲေတြ၊

ေပါက္တီးေပါက္ရွာေတြ

လူနာမည္ေတြေကာ

မလုပ္နဲ႕ေနာ္။

မွတ္မိျပီလား။

ဟိုမွာ

Organization Structure ဖိုင္ရွိတယ္။ ေသခ်ာ ျပန္သြားၾကည့္။ အုပခ
္ ်ဳပ္ေရးမွာ လည္ပတ္ေနတဲ့ ယႏၱရားပံစ
ု က

အေရးၾကီးဆံးု ပဲ။ ဒါေတြကို ေသခ်ာမသိပဲ ေခါင္းေဆာင္လပ
ု ဖ
္ ႕ို ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားနဲ႕”

မမၾကီးက ဖိုင္တြဲေတြဘက္သို႕ သူမကို ေမးေငါ့ျပသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကည့္ျပီး အလြတ္ရျပီးသားမို႕ သူမ
စိတ္မ၀င္စားမိ။ ဒီအတြက္မ်ား အေစာၾကီး လာစရာ မလိုပါဘူးလို႕ စိတ္ထဲေတြးလိုက္မိသည္။

“၀န္ထမ္းေတြလဲ မလာၾကေသးဘူးေနာ္”
“သူတို႕ အလုပ္ခ်ိန္မွ မစေသးတာပဲ။ အလုပ္ခ်ိန္က ကိုးနာရီက ငါးနာရီေလ”
“သူတို႕ေတာင္ ကိးု နာရီမွ စတာ။ မမၾကီးက ဘာလို႕ အေစာၾကီး လာရတာလဲ”

“မမၾကီးက ဒီလိုပဲ အလုပ္အေစာၾကီး လာတတ္တာပဲေလ။ မ်ိဳးမ်ိဳးလဲ သိရဲ႕သားနဲ႕။ ဘာလို႕ ခုမွ လာေမးေနတာလဲ”
“ဘာမွ

မဟုတ္ပါဘူး။

အရင္က

ေသခ်ာ

သတိမထားလိုက္မိလို႕ပါ။

အရင္ၾကိဳေရာက္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွလဲ ၾကိဳမယ့္လူ မရွိ”

အခုလိုမ်ိဳးဘယ္သူမွလဲ

မရွိေသးပဲ

“ဘယ္လို- ဘယ္လို”

မမၾကီးက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ေပါက္ျပီးနဖူး မထူးျပီမို႕ သူမဆက္ေျပာလိုက္ေလသည္။

“ဟိုေလ- ဘယ္သူမွလဲ ၾကိဳမယ့္လူမရွိဘူး”

မမၾကီး

ဆူမည္ကိုေတာ့

စိးု ရိမ္မိသား။

သို႕ေပမယ့္

မမၾကီးက

မဆူပါ။

သူမေခါင္းကိုသာ

ခပ္ဖြဖြေလး

လွမ္းထုေလသည္။

“ျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕ ညီမ ျဖစ္ေနျပီး ဒီေလာက္ေတာင္ ညံ့ရလား ညီမေလးရယ္”တဲ့။

သူမအား ညံ့တယ္လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ စိတ္တိုသြားမိသည္။
“မညံ့ပါဘူး။

မမၾကီးကလဲ။

မယံုရင္ေစာင့္ၾကည့္ေပါ့။

ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြင္း

ေဒၚျမတ္မ်ိဳးႏြယ္

ညီမက

အလာၾကီးပါလားေဟ့ လို႕ လူေတြက ေျပာလာေစရမယ္”

သူမေဘာက္ဆတ္ဆတ္ႏွင့္ ျပန္ေျပာေတာ့ မမၾကီးက ျပံဳးသည္။
“မမၾကီးကေတာ့

ေဒၚျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ညီမ

ေဒၚထက္မ်ိဳးႏြယ္က

သူ႕အစ္မထက္ေတာင္

စြမ္းေသးတယ္

ဆိုတဲ့

အသံေတြကိုပဲ ၾကားခ်င္တယ္”

မမၾကီးက ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ ေျပာတာမို႕ သူမမ်က္ႏွာေလးကိုလဲ တည္လိုက္ရသည္။ သူမစိတ္ထဲ ရွိေနသည့္
အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ရွင္းျပမိေလသည္။

“အဲဒီလို

မတ္တပ္ရပ္ႏွဳတ္ဆက္ၾကတာေတြဟာ

လုပ္ငန္းအတြက္

ဘာအက်ိဳးေက်းဇူး

ရွိတယ္လို႕

မ်ိဳးမ်ိဳး

ထင္သလဲ။ ဧည့္ၾကိဳကေတာ့ ထားေတာ့။ သူ႕အလုပ္။ ျပံဳးျပမယ္။ ႏွုတ္ဆက္စကားေျပာမယ္။ ဖုနး္ လာရင္ကိုင္မယ္။
လိုတဲ့ နံပတ္ကို ျပန္ခ်ိတ္ေပးမယ္။ ဒါပဲ။ တျခားလူေတြကက်ေတာ့ ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႕ကိုယ္၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္
လုပ္ေနၾကတာေလ။

အမ္ဒီ၀င္လာတာေတြ၊

ဂ်ီအမ္၀င္လာတာေတြ

သတိထားမိခ်င္မွ

သတိထားမိမယ္။

အလုပ္ထဲမွာ

အာရံုစိုက္လုပ္ေနရတာ။

ဒါကို

လုပ္ငန္းပိုင္ရွင္၀င္လာရင္၊

အမ္ဒီ၀င္လာရင္

မတ္တပ္ရပ္

ႏွုတ္ဆက္ရမယ္ဆိုေတာ့ မ၀င္လာခင္ ကတည္းက အာရံုက မေထြျပားဖူးလား။ ၀င္လာျပီး မမၾကီးရံုးခန္းထဲ
ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိဆို ႏွစ္မိနစ္ၾကာတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ဆိုတာ အခ်ိန္ဟာ မၾကာလွေပမယ့္ အာရံုေထြျပားတာ၊
အာရံုက တခုစီ ေရာက္သြားတာ၊ ျပီးမွ ျပန္အာရံုစိုက္ရတာေတြက အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တခုၾကာတယ္။ ဒါေတြဟာ
အလကားသက္သက္ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ။ အလုပ္ခ်ိန္မွာ ဒီလို Waste of Time ေတြ ပါလာေတာ့
ေနာက္ဆံုးဘယ္သူပဲ နစ္နာလဲ။ လုပ္ငန္းပဲ နစ္နာတာေနာ္။ ေနာက္တခ်က္။ အမ္ဒီေတြ၊ ဂ်ီအမ္ေတြ ဆိုတာကလဲ
လုပ္ငန္းထဲမွာ ရွယ္ယာအမ်ားၾကီး ပိုင္ထားလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါရိုက္တာအဖြဲ႕က တိုက္ရိုက္ခန္႕အပ္ထားလို႕ျဖစ္ျဖစ္၊
ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေနလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္။

လုပင
္ န္းကို

ဦးေဆာင္ျပီး

စီစဥ္ညန
ြ ၾ္ ကားဖို႕၊

ရယူထားရသူေတြျဖစ္တယ္။

၀န္ထမ္းေတြ

မတ္တပ္ရပ္ႏတ
ွု ဆ
္ က္ျပီး

စီမခ
ံ န္႕ခြဖ
ဲ ႕ို

တာ၀န္ကို

အရိအ
ု ေသေပးတာခံဖ႕ို

ဒီရာထူးေတြ

ေပၚလာတာမဟုတဘ
္ းူ ။ ကိုယ့္တာ၀န္ကို ကိုယေ
္ က်ျပြနေ
္ အာင္ လုပဖ
္ ႕ို နဲ႕ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွု ရွိဖို႕ပဲ လိတ
ု ယ္။
ရာထူးယစ္မးူ တာေတြ၊ မလိုအပ္ပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာေတြ၊ အထက္ဖား၊ ေအာက္ဖိ လုပ္တာေတြ ဒီလုပ္ငန္းထဲမွာ
မရွိဘူး။

မမၾကီးကေတာ့

အားလံုးကို

အလုပ္တာ၀န္ခ်ြတ္ယြင္းမွုရွိလာရင္လဲ

တိတိက်က်

မွ်မွ်တတနဲ႕

ေလးေလးစားစားပဲ

အေရးယူတယ္။

ဘယ္၀န္ထမ္းကိုမွ

ဆက္ဆံတယ္။
လိုတာထက္

ပိုတဲ့

အခြင့္အေရး မေပးသလို၊ ဘယ္၀န္ထမ္းရဲ႕ လိုတာထက္ပိုတဲ့ နီးကပ္မွဳမ်ိဳးကိုမွလဲ ခြင့္မျပဳဘူး။ လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕
အလုပလ
္ ပ
ု ္တအ
ဲ့ ခါ ပံမ
ု န
ွ ္ဆက္ဆေ
ံ ရးပဲ ေကာင္းတယ္ ညီမေလး။ ဆရာေမြး၊ တပည္ေ
့ မြး စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ
အဖြဲ႕အစည္းၾကီး တခုလးံု ကို ရိုကခ
္ ်ိဳးဖ်က္ဆးီ ပစ္လိုကႏ
္ င
ို တ
္ ယ္။ ညီမေလး ဒီအခ်က္ကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး
မွတ္ထား။

ဘယ္ေတာ့မွ

ပတၱျမားမွန္ရင္

ဆရာမေမြးမိေစနဲ႕။

ဘယ္ေတာ့မွ

ႏြံမနစ္ဘူး။

မေမြးမိလို႕

လူဆိုတာက

အခြင့္အေရးေတြ

ဘယ္သူမွ

ဆံုးရွံဳးရင္လဲ

Perfect

ဆံုးရွံဳးခံလိုက္။

မျဖစ္ဘူးေလ။

ဆရာေမြးတဲ့

စိတ္ဓာတ္ရွိသူဟာ သူ႕ဆရာ လုပ္သမွ် အေကာင္းပဲလို႕ တြက္ထားတတ္တယ္။ အဲဒီမွာ အားနည္းခ်က္ေတြ
ျမင္လာရင္ စိတ္ပ်က္သြားျပီး ဆက္ဆံေရး ထိခိုက္တတ္တယ္။ မဟုတ္ရင္လဲ ကိုယ့္ဆရာကို မ်က္စိမွိတ္ယံု၊
နားပိတ္ျပီး အားနည္းခ်က္ေထာက္ျပသူေတြနဲ႕ ရန္ျဖစ္ျငင္းခံုမိတတ္တယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းၾကီးပဲ
မေမွ်ာ္လင့္ထားနဲ႕။
ေကာင္းတာေတြကေန

ေကာင္းတာေတြလဲ
ပညာယူ၊

အခ်ိန္အတိုင္းအတာတခုအထိ

ရွိသလို၊

ဆိုးတာေတြလဲ

ဆိုးတာေတြကေန

လက္တြဲ။

ရွိမာွ ပဲလို႕

သင္ခန္းစာယူ။

လက္တြဲျဖဳတ္ခဲ့ရျပီးရင္လဲ

ၾကိဳျပီးျမင္ထားလိုက္။

လက္တြဲလုပ္လို႕

သူ႕ဆီကေန

ရႏိုင္တဲ့

ကိုယ္ပညာယူခဲ့တာေတြ

အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ကိယ
ု န
္ ဲ႕ အေတြးအေခၚ မတူညီတဲ့အခါ အေတြးအေခၚကိပ
ု ေ
ဲ ၀ဖန္၊ လမ္းေၾကာင္း
မတူညတ
ီ ဲ့အခါ

လမ္းေၾကာင္းကိပ
ု ဲ

အဲဒီအတိုင္းပဲ။

ဘယ္ေတာ့မွ

ေ၀ဖန္၊

လူကို

တပည့္မေမြးနဲ႕။

ပုဂဳၢိ လ္ေရး

မေ၀ဖန္န႕ဲ ။

လုပ္စရာရွိတာကို

လုပ္။

တပည့္ေမြးတယ္
သင္စရာရွိရင္

ဆိုတာမွာလဲ
သင္ေပးလိုက္။

လူ႕စိတ္ဆိုတာက

ေမ်ာက္စိတ္နဲ႕

တူတယ္။

ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္တတ္တယ္။

လိုတမ်ိဳး၊

မလိုတမ်ိဳး

ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္တာ၀န္ရွိတဲ့အတိုင္းပဲလုပ္၊ “သူကေတာ့ ငါ့လူယံုလုပ္လို႕ ရမွာပဲ။ သူ႕ကိုေတာ့
ဒီအခြင့္အေရးေတြ ေပးလိုက္ရင္ ငါနဲ႕ပဲ တသက္လံုး လက္တြဲေတာ့မွာပဲ။ သူကေတာ့ ငါ့ကိုဆို ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးေလး
ဆက္ဆံတယ္။ ဟိုတေယာက္ကက်ေတာ့ ေဘာက္ဆတ္ဆတ္နဲ႕။ ငါသူ႕ေဘးက ေလွ်ာက္သြား တာေတာင္ ငါ့ကို
အရိုအေသ မေပးဘူး” စတာမ်ိဳးေတြ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ထဲ ၀င္လာရင္ အဖြဲ႕ထဲမွာ မွ်မွ်တတ အုပ္ခ်ဳပ္မွုေတြ
မရွိေတာ့ပဲ ဟန္ခ်က္ေတြ ပ်က္တတ္တယ္။ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳကို အေျခမတည္ေတာ့ပဲ သူ႕လူ၊ ကိုယ့္လူေတြ
ျဖစ္လာတယ္။ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ တပည့္ကလဲ အမ်ားၾကားထဲမွာ သူကေတာ့ ဘယ္သူ႕လူဆိုျပီး အခြင့္အေရးယူ
ေမာက္မာျပတတ္လာတယ္။

ၾကာေတာ့

မေက်မနပ္ျဖစ္လာတတ္တယ္။

မွ်မွ်တတနဲ႕

လုပ္ငန္းခြင္တခုရဲ႕

မဆက္ဆံတတ္တဲ့

အေရးၾကီးဆံုး

Motivation

ေခါင္းေဆာင္ကို

လူေတြက

က်သြားမယ္။

ေနာက္ဆံုး

လုပ္ငန္းၾကီးတခုလံုး ရပ္ဆိုင္းသြားမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တပည္ေ
့ မြး၊ ဆရာေမြး စိတဓ
္ ာတ္ေတြ၊ ရာထူးယစ္မးူ လိုတဲ့
စိတေ
္ တြကို

မ်ိဳးမ်ိဳးေလွ်ာက္ရမယ့္

ဘ၀ခရီးတေလွ်ာက္

ဘယ္ေတာ့မွ

မသယ္သြားမိေစနဲ႕။

ကဲ-

မမၾကီးလဲ

ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ဆင္လိုက္ဦးမယ္။ စီမံခန္႕ခြဲေနသူေတြ၊ ဦးေဆာင္ေနသူေတြဟာ သူမ်ားထက္ ပိုျပီး
၀ီရိယရွိရတယ္

ငါ့ညီမရဲ႕။

အလုပ္ခြင္ကို

ေစာေရာက္ျပီး

တေန႕တာ

လုပ္ငန္းအတြက္

လိုအပ္ခ်က္ေတြကို

ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရတယ္။ အလုပ္ခြင္ကေနလဲ ေနာက္က်မွ ျပန္ျပီး တေန႕တာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကေန
တင္ျပလာတဲ့

အစီရင္ခံစာေတြ၊

ေသခ်ာဆန္းစစ္ရတယ္။

စာရင္းဇယားေတြ၊

အိမ္မွာ

အခ်ိန္ပို

လုပ္ဖို႕

မွတ္တမ္းေတြ၊
လိုအပ္တာ

ရည္မွန္းခ်က္
ရွိမရွိကို

ျပည့္မီမွဳ

ထည့္သြင္း

ရွိမရွိေတြကို

စဥ္းစားရတယ္။

အဖြဲ႕အစည္းတခုရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ သိခ်င္ရင္ ေခါင္းေဆာင္ကုိ ေလ့လာလိက
ု ္။ အားလံးု ထက္ ေနာက္က်ျပီးမွ
ေရာက္လာ၊

ဘာမွ

ၾကိဳေတြးလာတာ

မရွပ
ိ ဲ

ဟိလ
ု ဒ
ူ လ
ီ က
ူ ေ
ို မး၊

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို

လြယ္လယ
ြ ္ခ်ေပးလိက
ု ၊္

တေန႕တာ အလုပေ
္ တြအားလံုး ဘယ္သမ
ူ ွ မျပီးေသးခင္ ေစာေစာျပန္၊ အစည္းအေ၀းေတြ လုပရ
္ င္ ေနာက္က်မွ
လာတက္၊ ဖိုင္တြဲေတြကို ေရာက္မွ ေကာက္ဆြဲ၊ ေကာက္ခါငင္ခါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်။ အဲဒါေတြ ေတြ႕ရင္ မလြမ
ဲ ေသြ
ေကာက္ခ်က္ခ်လိက
ု ေ
္ တာ့။ အဲဒအ
ီ ဖြ႕ဲ အစည္း ဘယ္ေတာ့မွ မတိုးတက္ဘးူ ။ ဒီေတာ့ နက္ျဖန္ကစျပီး မ်ိဳးမ်ိဳးလဲ
မမၾကီးနဲ႕တူတူ ရံုးကို အေစာၾကီးလာရမယ္၊ ေနာက္က်မွ ျပန္ရမယ္။ ၾကားလား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ မမၾကီး”

မန္ေနဂ်ာၾကီး

လုပ္ခ်င္ေသာ

တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။

သူမ

တေယာက္

ခပ္သြက္သြက္

ေခါင္းညိတ္လိုက္ရံုမွ

တပါး

ဘာမ်ား

(၃)

“မမၾကီးေရ။ မ်ိဳးမ်ိဳး ဒီည အျပင္ထြက္လို႕ရမလား”

ဘုရားသိၾကားမလို႕

အလုပ္တာ၀န္ေတြ

ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕

ျပီးသြားျပီး

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ

မမၾကီးကို

စကားစရသည္။ စမ္းၾကဴတို႕၊ နီလာတို႕ေတြက သူမ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ တ၀ိုငး္ ေက်ြးဖို႕
ေျပာထားသည္။ မ်ိဳးမင္းေအာင္ကလဲ မူစယ္၊ ေရႊလီဘက္တက္ျပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနတာကေန ခဏျပန္ေရာက္ေန၊
ခင္ေမာင္ျမင့္တို႕ကလဲ ဖားကန္႕ဘက္ တက္မယ္

ဆိုေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

တေခါက္ေတာ့

ဆံုဖို႕သင့္သည္။

တကၠသိုလ္ေတြ ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ သူမတို႕တေတြလဲ အသက္ဆယ့္ကိုး၊ ႏွစ္ဆယ္နဲ႕ စီးပြားေရး ေလာကထဲ
ေရာက္ေနၾကျပီ။

“ဘာကိစၥလဲ။ စတိတ္ရွိဳးရွိလို႕လား”
“မဟုတ္ပါဘူး မမၾကီး။ မ်ိဳးမင္းေအာင္လဲ ျပန္ေရာက္ေနတယ္၊ ခင္ေမာင္ျမင့္ကလဲ ဖားကန္႕ဘက္ သြားေတာ့မွာ၊
ရန္ေနာင္ကလဲ ႏိုင္ငံျခား ထြက္မလိုလို၊ စမ္းၾကဴနဲ႕ နီလာတို႕ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ဆံုခ်င္တယ္ ဆိုလို႕”
“သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုတာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စေန၊ တနဂၤေႏြက်မွ ေန႕လည္ပိုင္းေတြ ဆံုလို႕
ရသားပဲ”
“မမၾကီးရယ္။ အားလံုးခ်ိန္းျပီးသား ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ ဒီတခါေလးပဲ ခြင့္ျပဳပါေနာ္”
“ညဘက္ဆိုေတာ့ မမၾကီး စိုးရိမ္တယ္”
“မစိုးရိမ္ပါနဲ႕ မမၾကီးရဲ႕။ နီလာတို႕ေတြလဲ ပါတာပဲကိုး”
“ေအး။

ပါလို႕

ပိုစိုးရိမ္တာ။

ရွင္တို႕

ေပါက္ေက်ာ္မသံုးေယာက္ေလ။

က်ဳရွင္လစ္ျပီး

ေတာင္သမန္က

စားေသာက္ဆိုင္မွာ ထန္းရည္ ခိုးေသာက္ဖို႕ လုပ္ၾကတာ။ က်ဳပ္နဲ႕ ဆံုသြားလို႕ မဟုတ္ဘူးလား”

မမၾကီး

ေျပာမွ

ဆယ္တန္းတုန္းက

က်ဴရွင္ေျပးျပီး

ေတာင္သမန္ဘက္

အလည္ေရာက္သြားၾကတာကို

သတိရမိသည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဒီတုန္းက မမၾကီးနဲ႕ တည့္တည့္တိုးသြားခဲ့ဖူးေသးသည္။

“မမၾကီးကလဲ မ်ိဳးမ်ိဳးက အဲလိုေတြ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ကေလးမွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ ခုပဲ ဂ်ီအမ္ လုပ္ေနျပီ”

“အင္းေလ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အာမခံခ်က္ ေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ သြားလို႕ရတယ္။ ည ကိုးနာရီ ထက္ေတာ့
ျပန္လာတာ ေနာက္မက်ေစနဲ႕။ မမၾကီးက မ်ိဳးမ်ိဳးကို ယံုၾကည္လို႕ အခြင့္အေရး ေပးလိုက္ျပီေနာ္။ အလြဲသံုးစား
မလုပ္နဲ႕။ ဟုတ္လား”
“မလုပ္ရဲပါဘူး မမၾကီးရယ္။ မမၾကီး ခြင့္ျပဳေပးတာပဲ ၀မ္းသာလွပါျပီ။ ပိုျပီး ၀မ္းသာရေအာင္ မုန္႕ဖိုးေလးပါ
ထပ္မစေပးပါလား။ ဟဲဟဲ”
“ဒီေကာင္မေလးေတာ့ေလ။ ငါလုပ္ရင္ နာေတာ့မယ္။ သြားသြား။ ဘီဒိုထဲမွာ သြားယူ”
“ဘယ္ေလာက္ ယူရမလဲ မမၾကီး”

မမၾကီးက လက္တေခ်ာင္းေထာင္ျပေတာ့ သူမ ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္သည္။ မရေသး။
သံုးေခ်ာင္းေထာင္ေတာ့မွ ၀မ္းသာအားရ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ဂ်ီအမ္ေပါက္စေလးအေနနဲ႕ ေငြကို ေရလိုသံုးျပီး
ဒကာ ခံလိုက္ဦးမည္။

နီလာ့အိမ္မွာ

ကနဦးဆံုျဖစ္ၾကသည္။

ေအာင္ကတည္းက

ေခၚၾကေပမယ့္

နီလာ့မိဘေတြက
နီလာက

မသြား။

ဂ်ာမဏီမွာ
အဖြားနဲ႕

ေနသည္။

ေနျပီး

နီလာ့ကို

လုပ္ခ်င္ရာ

ဆယ္တန္း

လုပ္ေနရသည္က

ပိုလြတ္လပ္တယ္လို႕ ဆိုသည္။ သူမကေတာ့ နီလာ့ကို တခုခု လုပ္ဖို႕ တိုက္တြန္းျဖစ္ေလသည္။ ပညာလဲ မရွာ၊
ဥစၥာလဲ မရွာပဲ အခ်ိနေ
္ တြ အလဟႆကုနသ
္ ာြ းရင္ ႏွေမ်ာစရာၾကီးလိ႕ု ေျပာျဖစ္သည္။ မၾကာပါ။ စမ္းၾကဴလဲ
ေရာက္လာသည္။ သူကေတာ့ ဆရာ၀န္ပဲ ျဖစ္ခ်င္သူ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္လာမယ္ မသိသည့္ ေဆးေက်ာင္းကို
ထိုင္ေစာင့္ရင္း ဂိုက္ဆရာမေလး လုပ္ေနသည္။ သံးု ေယာက္သား ထိုင္စကားေကာင္းေနတုန္း ခင္ေမာင္ျမင့္ႏွင့္
ရန္ေနာင္တို႕ပါ ေရာက္လာၾကသည္။ မ်ိဳးမင္းေအာင္ကေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚကားသစ္ၾကီး ေမာင္းျပီး ေနာက္ဆံုးမွ
ေရာက္လာသည္။

လူစံုေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႕ မ်ိဳးမင္းေအာင္ကားေပၚ စုျပီး ေရႊဘဲစားေသာက္ဆိုင္ကို ဦးတည္ၾကသည္။ သူမတို႕
ျမိဳ႕မွာက

အသားကင္ဆိုင္ေတြ

အမ်ားအျပား။

သို႕ေပမယ့္

ညပိုင္းမွာ

စည္ဘီယာနဲ႕

အသားကင္ကို

အျမီးေကာင္းသူမ်ားေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တာမို႕ ေရႊဘဲကိုပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကသည္။ အခ်ိဳရည္မ်ား မွာၾကေတာ့
မ်ိဳးမင္းေအာင္က

စေဖာက္သည္။

ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ

အခ်ိဳရည္ေသာက္ရတာ

အရသာမရွိလို႕

ဘီယာပဲ

မွာမယ္ေျပာသည္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္မယ့္ ရန္ေနာင္နဲ႕ ဖားကန္႕တက္မယ့္ ခင္ေမာင္ျမင့္တို႕ကိုလဲ ဟိုေရာက္ရင္
လူရာ၀င္ေအာင္ အရက္ေသာက္က်င့္ထားဖို႕ ဆိုသည္။ ေျပာဆိုေနၾကဆဲမွာပင္ စမ္းၾကဴက မ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ေနျပီ။

ထိုင္မရ၊ ထမရ။ နီလာကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနေလာက္ျပီထင္သည္။

ရန္ေနာင္ႏွင့္

ခင္ေမာင္ျမင့္တို႕ကို

ေယာက်္ားေတြျဖစ္ျပီး

အရက္ေတာင္

မေသာက္ရဲဘူး

ေျပာကာ

ဘီယာမွာျပလိုက္ေလသည္။ ရန္ေနာင္ႏွင့္ ခင္ေမာင္ျမင့္တို႕လဲ ဘယ္ခံခ်င္မည္လဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမွားဦးက
သူမဆီပါ

လွည့္လာျပီ။

ႏိုင္ငံျခားနဲ႕

ဆက္စပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့

လုပ္ငန္းၾကီး

တခုရဲ႕

ဂ်ီအမ္အသစ္စက္စက္။

ဧည့္ခံပြဲေတြမွာ အခ်ိဳရည္ ဖန္ခြက္ေလး တကိုင္ကိုင္နဲ႕ ေနေတာ့မလား ဆိုလာေတာ့ သူမ စိတ္ေ၀၀ါးလာျပီ။
မမၾကီးကို ေၾကာက္ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီလိုဖြင့္ေျပာလို႕ မျဖစ္။ သူမလဲ အသက္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ ရွိျပီပဲ။
အရြယ္ေရာက္လာလို႕ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတာင္ ယူႏိုင္ေနျပီးမွ အစ္မကိုေၾကာက္လို႕ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္က
အဓိပၸာယ္ သိပ္မရွိလွ။ ဒီလိုနဲ႕ ေခါင္းညိတ္ျဖစ္သြားသည္။

အရက္ဆိုသည္က လူရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ၊ အသိဥာဏ္ေတြကို က်ြမ္းထိုးေမွာက္ခံု ျဖစ္တတ္ေစတဲ့အရာ။
ခုပဲၾကည့္- စားေသာက္ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာျပီး မ်ိဳးျမင့္ေအာင္က ရန္ကင္းေတာင္ဘက္ သြားရေအာင္ ဆိုလာေတာ့
ကန္႕ကြက္သူက

စမ္းၾကဴတေယာက္သာရွိသည္။

အားလံုးက

အေပ်ာ္လြန္ေနၾကျပီ။

မမၾကီးက

ကိုးနာရီအေရာက္ျပန္လာဖို႕ မွာထားတာလဲ သတိမရေတာ့။

တခါမွ

မေသာက္ဖူးတာေၾကာင့္

ေဆာင္းေလေလးက

လူက

ေအးတျမျမ။

မူးေ၀ေနသည္။

ဆိုင္ကယ္ေတြ

တကိုယ္လံုးပူေနသလိုလဲ

မယူလာမိတာေတာင္

ခံစားရသည္။

ေနာင္တရမိသည္။

ညဘက္

စဥ္းစားရင္း

ေလပိုရေစရန္ ကားမွန္တံခါးဘက္သို႕ နည္းနည္း ယိမး္ ထိုင္လိုက္ေတာ့ ေဘးမွ ယွဥ္လိုက္လာေသာ ကားကို
ေတြ႕ရသည္။ ေအာ္ေနသံေတြလဲ ၾကားရသည္။

“ဟဲ့။ မ်ိဳးမင္းေအာင္ ဘာေတြလဲဟ။ ကားရပ္ခိုငး္ ေနတယ္”
“ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စေတြပါ။ ထားလိုက္”

မ်ိဳးမင္းေအာင္က ကားကို အရွိန္ျမွင့္ရင္း ဆိုသည္။
“ဟဲ့။ နင္တို႕ေတြ ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႕ေနာ္”
စမ္းၾကဴက ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕ႏွင့္ ၀င္ေအာ္သည္။ ဒီလိုအခ်ိန္၊ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ဒီလိုမူးေနသူေတြ
ဆံုၾကရင္ ရန္ျဖစ္ၾကတာက ထံးု စံမဟုတ္လား။

ရန္မျဖစ္နဲ႕ေနာ္ အသံၾကားေတာ့ သူမေခါင္းေထာင္မိသည္။ မျဖစ္။ လံုး၀မျဖစ္။ ျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ လီမီတက္က ဒုတိယ
တာ၀န္အၾကီးဆံုး လူတေယာက္ ဆိုတဲ့ အသိက ျပန္၀င္လာသည္။ လူငယ္ခ်င္း ရိုက္ပြဲေတြမွာ ပါျပီး ရံုးေရာက္၊
ဂတ္ေရာက္လို႕ကေတာ့ မမၾကီးက သူမကို အမွဳန္႕ေခ်ပစ္လိမ့္မည္။

“ဟဲ့၊ မ်ိဳးမင္းေအာင္။ ကားရပ္ေပးလိုက္ဟာ။ ေျပေျပလည္လည္နဲ႕ ညွိမယ္”
သူမေျပာစကားကို
မၾကာခင္မွာ

နားေထာင္သည္လား၊

မ်ိဳးမင္းေအာင္က

အေျခအေနက

ကားရပ္ေပးေလသည္။

မရပ္ေပးရင္

မရလို႕ပဲလား

တဘက္ကားက

ဆိုတာေတာ့

သူမတို႕အရြယ္

မသိ။

လူငယ္မ်ားလဲ

ဆင္းလာသည္။

“ေဟ့ေကာင္ မ်ိဳးမင္းေအာင္။ ေရႊလီမာွ တုန္းက ငါတို႕၀ယ္လက္ကို မင္းျဖတ္ခုတ္သြားတာ။ ခု -ဘယ္လိုရွင္းမလဲ”
“မေက်နပ္ရင္လဲ ရဲစခန္းသြားျပီး အမွုဖြင့္လိုက္ေလကြာ။ လိမ္လည္မွဳနဲ႕”
“ေဟ့ေကာင္- လုပ္လို႕ မရတဲ့ ပစၥည္းေတြမို႕ေပါ့ကြ။ လုပ္လို႕ရရင္ မင္းေျပာစရာေတာင္ မလိုဘူး”

တဘက္စကားေၾကာင့္ မ်ိဳးမင္းေအာင္ကို လွမ္းၾကည့္ျပီး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေမးမိသည္။

“ဟဲ့။ နင္က ဘာေတြအေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ေနတာလဲ”
“ထားလိုက္ပါ။

နင့္ကိစၥ

မဟုတ္ပါဘူး။

တႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း

ငါ့အေျခအေန

ဒီေလာက္တိုးတက္လာမွေတာ့

နင့္ဘာသာ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့”
သူမ မ်က္လံုး ျပဴးရေလျပီ။ စမ္းၾကဴနဲ႕ နီလာလဲ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသား။ သာလိကာလို စကားေျပာတတ္တဲ့
နီလာတေယာက္ ပါးစပ္ပင္ မဟရဲ။ ရန္ေနာင္နဲ႕ ခင္ေမာင္ျမင့္တို႕ကေတာ့ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။
မ်က္မွန္တ၀င္း၀င္းနဲ႕ ခင္ေမာင္ျမင့္တေယာက္ မ်က္မွန္ကိုေတာင္ ခ်ြတ္ထားလိုက္ျပီဆိုေတာ့ အဆင္သင့္ ျပင္ထားပံု
ေပၚသည္။
“မ်ိဳးမင္းေအာင္။

နင္တို႕

နည္းနည္းမူးေနတယ္ရွင္။
မေျဖရွင္းသင့္ဘူး။

ကိစၥေတြ

အစ္ကိုတို႕လဲ

က်ြန္မတို႕ေတြ

က်ြန္မေတာင္းပန္တယ္”

ေနာက္မွ

ရွင္းၾကဟာ။

ေသာက္ထားမွန္း
ေနာက္ရက္က်မွ

ဒီက

အစ္ကိုတို႕။

သိသာတယ္။
ေအးေအးေဆးေဆး

ဒီညမွာ

က်ြန္မတို႕ေတြလဲ

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ

ျပႆနာ

ရွင္းၾကရေအာင္ေနာ္။

တင္းမာေနတဲ့ အေျခအေနကို ေျပေလ်ာ့သြားေအာင္ သူမ၀င္ေျပာလိုက္မိသည္။

“လွ်ာရွည္ၾကခ်ည္လားကြ။

ေနစမ္းပါဦး။

ဘယ္သူမ်ားလဲ

မွတ္တယ္။

ထိတ္ထိတ္က်ဲ

ေဒၚျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕

တဦးတည္းေသာ ညီမေလးပါလား။ ေဟ့ေကာင္- မင္းထက္။ မင္းဦးေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြေဟာင္းၾကီး”

ေျပလည္မလားလို႕

၀င္ေျပာမိကာမွ

ျပႆနာတခုကပါ

ထပ္တက္လာျပန္ျပီမို႕

သူမ

စိတ္ညစ္သြားမိသည္။

မမၾကီးမွာ ေက်ာင္းတုန္းက ခ်စ္သူတေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတာကိုေတာ့ သူမ သိထားခဲ့ပါသည္။ မာနေတြျပိဳင္ျပီး
ကြဲခဲ့ၾကသည္တဲ့။ မမၾကီးခ်စ္သူက လက္ထပ္ျပီးလွ်င္ မိသားစုႏွစ္စုရဲ႕ စီးပြားကို တစီးပြားထဲ ေပါင္းျပီး အလုပ္လုပ္ဖို႕
ဆိုေလသည္။

မမၾကီးကလဲ

မိနး္ မေတြဟာ

အိမ္ေထာင္က်တာနဲ႕

ကိုယ့္မိဘ

လက္ငုတ္လက္ရင္းေတြကို

ေယာက်္ားလက္ထဲ လံုး၀ ထည့္ေပးလိုက္ရမွာကို သေဘာမက်ေၾကာင္း၊ ကိုယ့္စးီ ပြား၊ သူ႕စီးပြားကို သပ္သပ္စီပဲ
ထားသင့္ေၾကာင္း၊

ဒါမွ

တဘက္က

အေျခအေနမေကာင္းရင္

တျခား

တဘက္နဲ႕

ျပန္ထိန္းလို႕ရသည္လို႕

ဆိုခဲ့ေလသည္။ မမၾကီး ခ်စ္သူက အေၾကာင္းျပခ်က္ကို သေဘာမေပါက္။ ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ ကြဲခဲ့ၾကဖူးသည္။
မမၾကီးဘက္က ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္ တဘက္ကေတာ့ မမၾကီးကို အင္မတန္ မာနၾကီးေသာ မိန္းမဆိုျပီး
ရန္ညွိဳးထား ျပိဳင္ဆိုင္မွုေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။

“မွန္းစမ္း။ ေၾသာ္- မဟာမ၀ါဒီ မ်ိဳးဆက္နဲ႕ လာဆံုေနတာကိုး။ မင္းတို႕ မိနး္ မေတြကေလ။ ေယာက်္ားေတြနဲ႕
တန္းသိပ္ညွိခ်င္ၾကတယ္။

မင္းအစ္မနဲ႕

ျပိဳင္ပြဲမွာ

ငါ့ဦးေလး

ရွံဳးခဲ့ဖူးတယ္။

အခုငါ့အလွည့္။

မင္းကို

အႏိုင္ျပန္ယူျပမယ္။ စိန္ေခၚတယ္ကြာ။ ျပိဳင္မလား”

စိန္ေခၚသံၾကားေတာ့ သူမ ေသြးေတြ ဆူပြက္လာသည္။ စေန ဇာတိက ျပျပီ။
“ဘယ္လို ျပိဳင္မွာလဲ။ ရတယ္ေလ။ စိန္ေခၚတာကို ဘြာခတ္မယ့္ လူမ်ိဳးထဲမွာ က်ြန္မ မပါဘူး”
“ဟဲ့။ ထက္ထက္။ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ”

စမ္းၾကဴက အလန္႕တၾကားတားသည္။ ရန္ေနာင္က သူမကို မ်က္ရိပ္မ်က္ေခ်ျပသည္။ ဆက္မေျပာနဲ႕ ဆိုတဲ့
သေဘာ။

“ညေလးကလွတယ္ကြာ။ ကားလမ္းေတြကလဲ ေကာင္းတယ္။ မင္းတို႕ေတြ ကားေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ၾကည့္ၾကပါလား။
အေရးေပၚ အခ်ိန္မွာ မိန္းမေတြနဲ႕ ေယာက်္ားေတြ ဘယ္သူေတြက ပိုျပီး ေသြးေအးလဲ ဆိုတာ သိရတာေပါ့ကြာ။
အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ကားႏွစ္စီး ေမာင္းလာရမယ္။ က်ံဳး ထိပ္တဘက္စီကေန။ ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ရမယ္။
ဒါေပမယ့္ မတိုက္မိေစရဘူး။ တိုက္မိတဲ့ ဘက္က အရွံဳး။ ကဲ- ဘယ္လိုလဲ”

မင္းထက္တို႕ဘက္မွ တေယာက္က ေျပာေလသည္။ သူမ စဥ္းစားခ်ိန္ပင္မရေတာ့။ မ်ိဳးမင္းေအာင္ လက္ထဲမွ
ကားေသာ့ကို ဆြဲယူျပီး ကားေပၚ တက္သည္။ ထက္မ်ိဳးႏြယ္ကို ဒီလိုလာစမ္းလို႕ ဘယ္ရပါ့မလဲ။ မ်ိဳးမင္းေအာင္က
အလန္႕တၾကား လွမ္းေအာ္သည္။

“ထက္ထက္။ ငါ့ကားက ဘရိတ္မေကာင္းဘူး”
က်ံဳးတဘက္ထိပ္ဆီကို
သူမေတြးေနမိသည္။

ကားေမာင္းလာရင္း
သူ႕ကားက အသစ္ၾကီးပဲ။

မ်ိဳးမင္းေအာင္တေယာက္
ဘာမေကာင္းစရာရွိလဲ။

ေတာ္ေတာ္ေသြးေၾကာင္တာပဲလို႕
သူမ

ဒီတိုက္ပြဲကို

မႏႊဲျဖစ္ေအာင္

လွမ္းေျခာက္တာပဲ ျဖစ္မည္။ ခ်ြတ္ယြင္းခ်က္ေတြရွိေနလို႕ ေအာက္ေစ်းနဲ႕ ထုတ္တာကို ႏွိဳက္လာတာမွနး္ သာ
သူမၾကိဳသိခဲ့ပါရင္----။

(၄)
ဒီလိုနဲ႕ မႏၱေလးက က်ံဳးေဘး လမ္းမၾကီး တခုေပၚမွာ ၀ုန္းဆိုေသာ အသံက်ယ္ၾကီး တခု ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။
ဒီအသံၾကီး ထြက္လာေတာ့ ကားေပၚမွ ဆင္းျပီး အိမ္သို႕ အျမန္ ျပန္ေျပးလာခဲ့ရသည္။ ဟိုဘက္လူက ေသလား၊
ရွင္လား မသိ။ ေျပးမွရမည္။ မမၾကီးကို ျခံေရွ႕ထြက္ျပီး ေမွ်ာ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ မမၾကီး ပံုစံက
အလြန္အမင္း စိုးရိမ္ေနသည့္ပံု။ မ်ိဳးမ်ိဳး ျပန္လာပါျပီ မမၾကီးရ။ စိတ္မပူပါနဲ႕ေတာ့။ မမၾကီးဆီ အေရာက္လွမ္းေနရင္း
သူမတီးတိုး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။

“ဒီေကာင္မေလးေတာ့ေလ။ နာရင္းကို နာနာတီးပစ္ဦးမယ္”
သူမေရွ႕မွာ ေရာက္လာတာ သိလို႕ တမင္ ေျပာေနတာပဲလို႕ ေတြးလိုက္မိသည္။ မမၾကီး တကယ္မလုပ္ပါဘူး။
လုပ္မယ္ဆိုရင္ ခုဆို မမၾကီး လက္သံေၾကာင့္ သူမ ၾကယ္ျမင္လျမင္ ျဖစ္သြားမွာေပါ့။
“ညသန္းေခါင္နီးေနျပီ။ ခုထိ ေပၚမလာေသးဘူး။ ဒုကၡပါပဲ”
“အမ္”

မမၾကီး ဆက္ေျပာသံၾကားေတာ့ သူမေၾကာင္သြားသည္။ လူတေယာက္လံုး ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတာကိုမ်ား မျမင္ရဘူး
ရယ္လို႕။

“သမီးေရ။ ဖုန္းလာတယ္”
အိမ္ထဲက

ေဒၚၾကီးေသးေသး

အသံထြက္လာေတာ့

မမၾကီး

ကပ်ာကယာ

ေျပး၀င္သြားသည္။

သူမလဲ

လိုက္ေျပး၀င္သည္။ သို႕ေပမယ့္ ၀င္လို႕ မရ။ တစံုတရာက တားဆီးေနသလိုလို။ သူမစိတ္ညစ္သြားသည္။ အိမ္ထဲ
၀င္မရမွေတာ့ ရံုးကို သြားမည္ေပါ့။ ဒီည ရံးု မွာပဲ အိပ္ေတာ့မည္။ မနက္ မမၾကီး ရံးု ကို လာေတာ့မွ အားရပါးရ
ေျပးဖက္ျပီး

အထုအေထာင္း

ခံလိုက္ေတာ့မည္။

အိမ္ထဲမွာက

မမၾကီး

စိတ္မထင္ရင္

မထင္သလို

ေကာက္ဆြဲတတ္သည့္ ၾကက္ေမြးေလး တေခ်ာင္း ရွိေသးသည္။ ရံးု မွာက မမၾကီးလက္ထဲကို ဒီလိုအရာေတြ
အလြယ္တကူ မေရာက္ႏိုင္။ ျပီးေတာ့ အမ္ဒီက ဂ်ီအမ္ကို ရိုက္တယ္ဆိုရင္ လူၾကားမေကာင္း၊ သူၾကားမေကာင္း။

ဒီလိုနဲ႕

သူမရံုးဘက္သို႕

ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။

အရက္ရွိန္ေၾကာင့္လား

မသိ။

လူက

ေတာ္ေတာ္

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္ေနသည္ပဲ။ ရံုးထဲ ၀င္ဖို႕က်ေတာ့ အခက္အခဲက သိပ္မရွိလွ။ ေသာ့မရွိပဲ ဘယ္လို ၀င္လာခဲ့မိတယ္
မသိ။ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္လာခဲ့တာ အေသအခ်ာ။ နံနက္ပိုင္း ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ပြဲျပီးကတည္းက
တေန႕လံုး ထိုင္လာခဲ့တဲ့ မန္ေနဂ်ာထိုင္ခံုေလးေပၚကို တက္ထိုင္လိုက္သည္။

“အင္း။

နက္ျဖန္က်ရင္

ဘုရင့္ေနာင္ပြဲရံုကိုလဲ

လုပ္မယ့္အလုပ္ေတြကုိ

ဖုနး္ ေခၚရဦးမယ္။

ႏိုင္ငံျခား

ၾကိဳစဥ္းစားထားမွ။
ဖက္စ္ေတြ

မံုရြာက

ပြဲရံုစာရင္းေတြ

၀င္စရာရွိတယ္လို႕လဲ

မမၾကီး

စစ္ရမယ္။
ေျပာတယ္။

အလုပ္ေတာ့ ရွဳပ္ဦးမွာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာရင္းေတြ ၾကိဳစစ္ထားရင္ မမၾကီး စိတ္ဆိုးေျပသြားမွာပါ”

ဒီလိုနဲ႕ ျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ လီမီတက္၏ အေထြေထြ မန္ေနဂ်ာ ရံးု ခန္းထဲတြင္ေတာ့ အသစ္စက္စက္ မန္ေနဂ်ာမေလး
ေဒၚထက္မ်ိဳးႏြယ္

တေယာက္

နာေရးကိစၥေၾကာင့္

အမ္ဒီ

အလုပ္ကိစၥေတြ

ေဒၚျမတ္မ်ိဳးႏြယ္

စဥ္းစားရင္း

တေယာက္

ထိုင္ေနပါသည္။

ရံုးလာတက္မာွ

ေနာက္တေန႕

နံနက္မာွ

မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့

သိႏိုင္ပါမည္တဲ့လား။

ခင္မမမ်ိဳး (၅၊ ၁၊ ၂၀၁၀)

သူမ

ပိုးစုနး္ ၾကဴးေလးမ်ား

(၁)

“ကဲ- ဒါဆို ဒီေန႕ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ။ တေန႕စာတေန႕ မွန္မွန္က်က္ၾကေနာ္။ ေၾကြးလည္ပင္း နစ္တယ္ဆိုတာ
ၾကားဖူးၾကတယ္မဟုတ္လား။

ေအး-

ပိက
ု ္ဆေ
ံ ၾကြး

လည္ပင္းနစ္ရင္

တျခားလူေတြက

၀င္ကလ
ူ ႕ို

ရတယ္။

စာေၾကြးလည္ပင္းနစ္ရင္ ဘယ္သမ
ူ ွ ၀င္ကလ
ူ ႕ို မရဘူးေနာ္။ ပညာသင္ေနတုန္းမွာ စာေၾကြးေတြ လည္ပင္း မနစ္ေစနဲ႕”

ေဆာ့ပင္အဖံုးကို ပိတ္ရင္း ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဆံုးမ စကားေျပာမိသည္။ အေျခအေနအရသာ ဆရာ၊ တပည့္
ျဖစ္ေနေပမယ့္

သူမနဲ႕

ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕

အသက္ေတြက

သိပ္ကြာလွတာ

မဟုတ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြလို စိတ္ထဲမွာ သတ္မွတ္ထားမိသည္။ ဆယ္တန္းဆိုေသာ
ေတာင္ေလးတေတာင္ကို ေက်ာ္သြားေစခ်င္မိသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ
စုျပီး ဒီဆယ္တန္းက်ဴရွင္ေလးကို ဖြင့္ျဖစ္သြားၾကတာ ျဖစ္သည္။

“ကဲ- အားလံးု သြားလို႕ ရျပီေနာ္။ အိမ္ကို တန္းျပန္ၾကဦး”

ကေလးေတြကို အတန္းဆင္းေပးလိုက္ရင္း ခဏရပ္ေစာင့္ေနျဖစ္သည္။ သီးသန္႕စာေမးလိုေသာ ကေလးေတြ၊
အခက္အခဲေလးမ်ားကို ဖြင့္ဟတိုင္ပင္လိုေသာ ကေလးေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ သူမနား ေရာက္လာတတ္သည္
မဟုတ္လား။

သို႕ေပမယ့္

ဒီေန႕ေရာက္လာတာက

ကေလးမ်ား

မဟုတ္။

သူမရဲ႕

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္

သူငယ္ခ်င္းမ်ား

ျဖစ္ေလသည္။
“ဟဲ့။ ထက္ထက္။ အစုတ္ပလုတ္မ”

ႏွဳတ္ဆက္ေနက်

ထံးု စံအတိုင္း

ေက်ာ္စြာက

လွမ္းႏွဳတ္ဆက္သည္။

ေျပာင္စပ္စပ္

မ်က္ႏွာက

သူမ

ခပ္တည္တည္ႏွင့္

လွည့္ၾကည့္မွ

ျပန္တည္သြားသည္။

ကိုယ္လဲ

ဆရာတေယာက္ျဖစ္ေနျပီမို႕

မ်က္ႏွာကို

တည္တည္တံ့တံ့ထားဖို႕ သူမေျပာေပါင္းလဲ မ်ားလွျပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ နားေထာင္ေလ့မရွိ။

“ေက်ာ္စြာ။ နင္ဟာေလ။ ကေလးေတြေရွ႕မွာဆို တည္တည္တံ့တံ့ေနပါလို႕ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ”
လူေတြအားလံုး ရွင္းသြားေတာ့ စိတ္တိုတိုႏွင့္ သူမ ေျပာမိသည္။

“သူတို႕ေတြမ်ားကြာ။ ငါနဲ႕ဆို Peace ပါတယ္။ အိုေကပါပဲ”
“ေအး။ နင္ကသာ အိုေကေျပာတယ္။ စည္းကမ္းပိုင္းနဲ႕ ပတ္သက္လာတဲ့အခါက်ရင္ မအိုေကပဲ နင့္ဆိုျပီးျပီးေရာ
လုပ္ေနၾကလို႕ ငါ၀င္ကိုင္ေနရတာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ရွိျပီလဲ။ မရဘူးဟ။ လူေတြမာွ သူ႕စည္း၊ ကိုယစ
့္ ည္း ဆိတ
ု ာ ရွရ
ိ တယ္။
အေရာတ၀င္ေနတာနဲ႕ ရင္းရင္းႏွးီ ႏွးီ ေနတယ္ ဆိတ
ု ာကေန ထြကလ
္ ာတဲ့ ရလာဒ္ေတြက တျခားစီပဲ။ ငါဒီလိုေျပာလို႕
ငါက ဆရာဆိုျပီး ေက်ာင္းသားေတြကို မေလးမစား ဆက္ဆံတာကို ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါတို႕
ဆရာေတြဘက္ကလဲ သူတို႕ကို ေလးေလးစားစားနဲ႕ ဆက္ဆံမယ္၊ ရင္းရင္းႏွးီ ႏွီး ရွိရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ႕စည္း၊
တပည့္စည္းဆိုတာေတာ့
သံုးေယာက္ေလာက္ကို

ထားဖို႕

ေျပာေနတာ။

အျပင္ေခၚထုတ္ျပီး

ငါေျပာတာ

ဘီယာတူတူ

နင္မယံုရင္

အဲဒီထဲက

ေက်ာင္းသားၾကီး

သြားေသာက္ၾကည့္လိုက္ပါလား။

ေပါက္ကရ

ေလးဆယ္ေတြ သြားေျပာၾကည့္ပါလား။ သိပ္မၾကာဘူး။ တပတ္ပဲ။ ဒီစာသင္ခန္းကို နင္ထိန္းလို႕ ရေတာ့မယ္
မထင္နဲ႕”

“ေအးပါ ထက္ထက္ရယ္။ နင့္စကားကို ငါနားေထာင္ပါ့မယ္။ ငါက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္လို႕ပါဟ”
“နင့္သဘာ၀ကို ငါနားလည္ပါတယ္ဟာ။ ငါလဲ ေလာကၾကီးထဲမွာ ဟန္ေဆာင္ေနရတာေတြကို မုန္းတဲ့လူပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ လူေတြဆတ
ို ာက လုပေ
္ နတဲ့ အလုပအ
္ ကိုငန
္ ဲ႕ ကိုက္ညီတဲ့ သြင္ျပင္လကၡဏာကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾကတယ္။
လူ႕အဖြ႕ဲ အစည္းရဲ႕

ျပင္ပမွာ

မလုပႏ
္ ိုငေ
္ သးသေရြ႕ကေတာ့
ေရခ်ိနေ
္ တြကို

ေစာင္ထ
့ န
ိ း္ မွဳ

သီးျခား

မေနႏိင
ု ္ေသး

လူထလ
ု ူတန္းစားေတြထမ
ဲ ာွ
တစံတ
ု ရာေလး

ရွိဖို႕

သေရြ႕၊

ဒါမွ

မဟုတရ
္ င္လဲ

သတ္မတ
ွ ္ထားတဲ့
လိုအပ္တယ္။

ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕

စာရိတေ
ၱ ရခ်ိနန
္ ဲ႕

ေျမၾကီး

ဆန္သင္တ
့ ဲ့

လူမေ
ွု ရး
ေနရာမွာ

ေျမၾကီးဆန္ဖ႕ို လိသ
ု လိ၊ု ေကာင္းကင္ဆန္သင့္တဲ့ေနရာမွာလဲ ေကာင္းကင္ဆန္ဖ႕ို လိလ
ု မ
ိ ့္မယ္။ အဲဒီလို မဟုတ္ရင္
တျခားလူေတြအသာထားလို႕ ကိုယ့္သားသမီးအရင္းကေတာင္ ကိုယ့္ကို မေလးမစား လုပ္မွာပဲ”

ေက်ာ္စြာက မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူမကို ၾကည့္သည္။ ေျပာမယ့္သာေျပာရေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးထဲမွာ

သူက သေဘာအေကာင္းဆံုး။ အႏြံအတာ အခံႏိုင္ဆံုး။ သေဘာေကာင္းတယ္ ဆိုျပီး သူမ်ားေတြက ဂုပ္ခြစီးသြားမွာ
စိုးလို႕သာ သတိေပးေနရျခင္းျဖစ္သည္ေလ။

“ကဲ-ကဲ။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ ေတာ္ၾကေတာ့။ မိထက္မ။ ပစၥည္းသိမ္း။ မုန္႕သြားစားမလို႕ လာေခၚတာ။ ငါတို႕တံခါးေတြ
ပိတ္ေပးမယ္”

နန္းက ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ က်ဴရွင္တံခါးမ်ားကို လိုက္ပိတ္ေပးသည္။

“ဟဲ့။ ေနဦး။ ညာဘက္ေထာင့္က ေနာက္ဆံုးခံုနားမွာ ေနၾကာေစ့ခြံေတြ ရွိလိမ့္မယ္။ မို႕မို႕တို႕ေတြ၊ ငါစာသင္ေနတုန္း
ခိုးစားေနၾကတာ။ သြားသိမး္ လိုက္ၾကဦး”
“ဟဲ့။ နင္က ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ”

“သိတာေပါ့ဟ။ ငါက အေပၚစီးက ၾကည့္ေနတဲ့သူပဲ။ မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္လိုက္ရင္ သိသာေနတာပဲ ဥစၥာ။ ေနာက္ျပီး
ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ လုပ္တတ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာက သိသာတယ္ဟဲ့။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ပိုဆးို တာေပါ့။
ဒီေကာင္မေလးေတြကို

ငါၾကည့္ေနတာ

ႏွစ္ရက္ရွိျပီ။

အတန္းထဲမွာ

ဆူဆူပူပူ

မလုပ္ခ်င္လို႕။

နက္ျဖန္အတန္းျပီးရင္ေတာ့ ေခၚေျပာမွရေတာ့မယ္”

“နင္ဟာေလ။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက်ရင္လဲ

မသိခ်င္ေယာင္

ေဆာင္ေနလိုက္ပါဟာ။

၀င္ေျပာေနရင္

လူမုန္းမ်ားလိမ့္မယ္”

“မုန္းေတာ့လဲ ဘာျဖစ္လဲဟာ။ ငါေျပာတာေတြက ငါ့အတြက္မွ မဟုတ္တာ။ ေစတနာနဲ႕ ေျပာတာပဲ။ ယူတတ္တဲ့လူ
ယူေပါ့။ ေအး- မယူလို႕လဲ ငါက လိုက္ခံစားေနမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာဖို႕ လိုအပ္လို႕ ငါေျပာတယ္။ ဒါဆို
ငါ့တာ၀န္ေက်ျပီ”

“ကဲကဲ။

ေတာ္ၾကေတာ့။

ဗိုက္ဆာေနတာ”

ျမန္ျမန္လုပ္ၾကဟာ။

ငါဗိုက္ဆာလွျပီ။

နင္စာသင္ေနသံ

ၾကားကတည္းက

ငါက

သင္းသင္းက

၀င္ေျပာသည္။

ေျပာျပီး

စိတ္ေကာက္သည့္

လကၡဏာအျဖစ္

ပါးေလးကလဲ

ေဖာင္းထားလိုက္ေသးသည္။ အစားအင္မတန္ ၾကိဳက္လွေသာ သင္းသင္းကို သူ သင္ေနသည့္ ဓာတုေဗဒ
ဘာသာထဲမွ အက္ဆစ္မ်ားကိုေရာ ေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူးလားလို႕ သူမတို႕ ၀ိုငး္ ေနာက္ေနက်။

“ဟဲ့။ ငါစာသင္ေနတဲ့အသံၾကားျပီး နင္က ဗိုက္ဆာလာတယ္ဆိုေတာ့ ငါကဘာေျပာေနလို႕တုန္း”
“နင္က အပင္ေတြအေၾကာင္း သင္ေနတာကိးု ”
“ေဟာေတာ့”

သူမ ဒါပဲ ေျပာလိုက္ႏိုင္ေတာ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ ေက်ာ္စြာနဲ႕ ေအာင္ႏိုင္တို႕ကေတာ့ သူတို႕ ေခၚေနက်အတိုင္း
ထေအာ္လိုက္ၾကပါသည္။
“အစားပုပ္မ၊ ငတ္ၾကီးက်”

(၂)

“ဒီကိစၥကို လံုး၀ မေက်နပ္ဘူးဟာ။ ငါသြားရွငး္ မယ္”
ေအာင္ႏိုင္က ရွဴးရွဴးရွားရွားႏွင့္ ေျပာသည္။
“ဟဲ့။ ေနဦး ေအာင္ႏိုင္ရဲ႕။ ဒီကိစၥမ်ိဳးဆိုတာ ဒီလို ရွင္းလို႕ ရတာ မဟုတ္ဘူး”

ကားေသာ့ေကာက္ဆြဲေသာ ေအာင္ႏိုင့္ ရွပ္အက်ီၤကို လွမး္ ဆြဲရင္း တားရသည္။ ဒီျပႆနာကို စၾကားရေတာ့
ေအာင္ႏိုင္တင္

မဟုတ္။

သူမတို႕အားလံးု

စိတ္တိုသြားၾကတာေတာ့

အမွန္ျဖစ္သည္။

သို႕ေပမယ့္

ျပႆနာဆိုတာက ေသြးပူတုန္း ရွင္းလွ်င္ ပိုျပီး ၾကီးထြားလာတတ္တာမို႕ ျပန္ထိန္းေနရျခင္းျဖစ္သည္။

ျဖစ္သည့္ ျပႆနာကလဲ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္။ ျမိဳ႕မွ နာမည္ၾကီး က်ဴရွင္ဆရာမ်ား ေပါင္းထားသည့္
က်ဴရွင္ၾကီးတခုမွ ဆရာမ်ားက သူမတို႕ က်ဴရွင္ေလးကို တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုလာၾကတာ ျဖစ္သည္။

“မေလာက္ေလး၊ မေလာက္စားေတြကမ်ား ငါတို႕ကို ပခံုးခ်င္း လာယွဥ္တယ္”
“ခုမွ ဆယ္တန္း ေအာင္ၾကရံုရွိေသး။ ဂုဏ္ထူးေလးေတြ ပါတာနဲ႕ပဲ သူတို႕ဟာသူတို႕ သိပ္ထင္ေနၾကတာ”

“တို႕က ဒီေလာကထဲမွာ အေတြ႕အၾကံဳေတြအမ်ားၾကီးရယ္။ တို႕ကို လာယွဥ္ရင္ ကြဲသြားမွာေပါ့”

အသံမ်ားက တစတစ ပ်ံ႕ႏွံ႕ျပီး သူမတို႕ဆီ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူမတို႕ဆီမွာ ဘာသာရပ္အခ်ိဳ႕ လာတက္ျပီး၊
သူတို႕ဆီမွာ

တျခားဘာသာရပ္တက္ရေသာ

ဘာလုပ္ရမွန္း

မသိ။

ငယ္ႏိုင္ေက်ာင္းသား

ေက်ာင္းသားမ်ားလဲ
အခ်ိဳ႕ကို

ၾကားညပ္ေနၾကသည္။

သူမတို႕ဆီ

မသြားၾကဖို႕

ၾကားကေန

ေျဗာင္ဖြင့္ေျပာျပီး

တားေနၾကတာေတြေတာင္ ရွိလာသည္။

“တကတည္းဟာ။ လူၾကီးေတြျဖစ္ျပီး အဲလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ ရွိတယ္တဲ့”

သင္းသင္းက စိတ္ပ်က္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ၀င္ေျပာသည္။ အစားအင္မတန္ပုပ္ေသာ သင္းသင္းတေယာက္ ေရွ႕မွ
ၾကက္ဆီ ထမင္း ပန္းကန္ကိုပင္ ေမ့ေနပံု ေပၚသည္။

“တကယ္ဆို

သူတို႕က

ငါတို႕ထက္

အသက္ႏွစ္ဆေလာက္ၾကီးေနတဲ့

ဆရာၾကီးေတြဟာ။

ငါတို႕ကို

လက္ကမ္းၾကိဳျပီး လိုအပ္တာေတြေတာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးရဦးမွာ”
“ေအးေလ။

ဒီျမိဳ႕မွာ

သူတို႕ေသေတာ့

သူတို႕ပဲ

သင္မယ္ဆိုျပီး

ဘယ္သူေတြက

လုပ္ေနလို႕

ဆက္သင္ၾကမွာတုန္း။

ရမလား။

သူတို႕

အဲလိုျဖစ္ရင္

ျမိဳ႕က

အသက္ေတြက

ၾကီးေနျပီ။

ကေလးေတြပဲ

နစ္နာမွာ

မဟုတ္ဘူးလား။ ေက်ာင္းေတြမွာက စာေကာင္းေကာင္းသင္ၾကေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ က်ဴရွင္ေတြရွိေနလို႕
ဒီျမိဳ႕က ကေလးေတြ ေအာင္ခ်က္ေကာင္းေနတဲ့ဟာကိုး”

“ဟဲ့။ ျမိဳ႕ေကာင္းစားေရးေတြ ဘာေတြ ေျပာမေနနဲ႕။ သူတ႕ို ေတြဆမ
ီ ာွ ငါလုပမ
္ ၊ွ ငါေျပာမွ ဆိတ
ု ဲ့ စိတေ
္ တြ
၀င္ေနၾကမွေတာ့ ျမိဳ႕ေကာင္းစားေရးေတြ၊ ျမိဳ႕အနာဂတ္ေတြ ဘယ္ေတြးႏိင
ု ္ၾကေတာ့မာွ လဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ငါတို႕
လူငယ္ေတြက တတ္ႏိုင္တာေလးေတြ လုပ္ေနတာကိးု ဒီလိုေျပာေနၾကတာေပါ့”

“သူတို႕က ငါတို႕ဘာေတြလဲ ဆိုတာကို ထည့္ေတြးဖို႕ ေမ့ေနတာလဲျဖစ္မွာေပါ့။ ငါတို႕က ဒီအလုပ္ကို တသက္လံုး
လုပ္မယ့္လူေတြလဲ မဟုတ္ဘူး။ မလုပ္ရင္လဲ အေနသာၾကီး။ သူတို႕သာ ဒါနဲ႕ နာမည္ၾကီးျပီးသားမို႕ ဒါနဲ႕
ဆက္ရပ္တည္ေနၾကရမွာ။
တည္ေဆာက္ေနႏိုင္တာပဲ။

ငါတို႕က
ေတာ္ျပီဟာ။

ဒါေတြမလုပ္ပဲ၊
နင္တို႕ေခၚလို႕

ဒီေလာကနဲ႕
ငါက

မပတ္သက္ပဲနဲ႕လဲ

ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕

ငါတို႕ဘ၀ကို

ပါလာရတာ။

သူတို႕

တႏွစ္ေလာက္ အာေပါက္မတတ္ ေျပာျပီး ရွာရတဲ့ ပိုက္ဆံ သိန္းသံုးဆယ္၊ ေလးဆယ္ဆိုတာ ငါ တေန႕တည္း
စိန္တလံုး ၀ယ္ေရာင္း ျဖစ္သြားသေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဘာအက်ိဳးမွ မရွိပဲ သူတို႕ ဟိုေျပာ၊ ဒီေျပာတာ ခံဖို႕
အခ်ိန္ကုန္၊ လူပမ္း အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး”
“ေအးဟာ။ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ လုပ္မေနၾကနဲ႕ေတာ့။ ငါတို႕က အနာဂတ္ေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္။
ပညာသင္ယူၾကရဦးမွာ။

ဘ၀ေတြ

တည္ေဆာက္ၾကရဦးမွာ။

ဒီၾကားထဲကမွ

ရတဲ့

အခ်ိန္ေလးေတြ

ဖဲ့ျပီး

လုပ္သင့္တာေလးေတြ လုပ္ေနၾကတာ။ တကယ္ဆို စိတ္ထားေတြသာ မွန္ရင္ သူတို႕ကေတာင္ ၀မ္းသာၾကရဦးမွာ။
သူတို႕က

ေက်ာင္းသားတေထာင္ကို

စာသင္ေပးေနႏိုင္တဲ့

အခ်ိန္မွာ

ငါတို႕က

ႏွစ္ရာေလာက္ကို

သင္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ေထာင့္ႏွစ္ရာ မျဖစ္သြားဘူးလား”

“ဟဲ့။ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ။ သူတို႕ဆီမွာက အဲလို ေတြးႏိုင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ မရွိေတာ့လို႕ပဲ ဒီလိုေတြ
ျဖစ္လာတာေပါ့။

“ငါတို႕ပဲသိတယ္၊

ငါတို႕ပဲတတ္တယ္၊

ငါတို႕ပဲ

အေတြ႕အၾကံဳရွိတယ္၊

ငါတို႕လုပ္တာမ်ိဳး

လာမလုပ္နဲ႕၊ ငါတို႕ကို လာမေက်ာ္နဲ႕။ ငါတို႕နဲ႕ လာမယွဥ္နဲ႕” ဆိုတဲ့ အတၱစိတ္ေတြ ၾကီးစိုးေနတာကိုး။ ေကာင္းတဲ့
အလုပတ
္ ခုကို

လုပတ
္ ဲ့

လူေတြမ်ားလာေလေလ

လူေတြအတြက္

အက်ိဳးေက်းဇူး

ပိမ
ု ်ားေလေလ

ဆိုတာကို

ဘယ္ထည့္တြက္ၾကေတာ့မွာလဲ”

“ေတာက္။ ငါက အျပိဳင္အဆိုင္ေတြ သိပ္မ်ားျပီး၊ ခုတ္မယ္၊ ထစ္မယ္၊ ပါးပါးလွီးတဲ့ ေလာကလို႕ လူေတြ
ေျပာေနၾကတဲ့ ေက်ာက္ေလာက၊ ကားေလာကေတြမွာ က်င္လည္ေနတဲ့ ေကာင္ပါကြာ။ ငါတို႕ ေလာကမွာလဲ
ဒီလိုလူစားေတြ

အမ်ားၾကီး

ေတြ႕ဖူးတာပဲ။

ဒါေပမယ့္ကြာ၊

ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕

ပညာေရးအတြက္၊

ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ဆိုရရင္ကြာ၊ လူေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေတြအတြက္ လုပ္ေပးေန ပါတယ္ ဆိုတဲ့ လူေတြရဲ႕
စိတ္ဓာတ္ေတြ ဒီေလာက္ေအာက္တန္းက်ေနတာကို ငါက အံ့ၾသတာ”
“ေဟ့ေကာင္။ ဘာမွ အံ့ၾသမေနနဲ႕။ မပတ္သက္နဲ႕ေတာ့ကြာ။ ျပီးတာပဲ။ ဒီေလာကထဲမွာ မေနနဲ႕ေတာ့။ မိထက္။
က်ဴရွင္ပိတ္လိုက္ၾကရေအာင္ဟာ။

နင္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႕သာ

ငါတို႕က

၀ိုင္းလုပ္ေပးေနတာ။

ဒီလို

ဗိုလ္က်စိုးမိုးေရး ၀ါဒၾကီးစိုးေနတဲ့ ေလာကနဲ႕ ငါတို႕နဲ႕ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အလကားပဲ။ အခ်ိန္ကုန္တယ္”

တေယာက္တေပါက္

ေဒါသစြက္ေနေသာ

က်ယ္ေလာင္ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနခဲ့ေလသည္။

အသံမ်ားက

စားေသာက္ဆိုင္ေလးထဲမွ

သီးသန္႕ခန္းေလးမွာ

(၃)

“ေနၾကပါဦးဟယ္။ အဲလတ
ို ေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကတာထက္ ျပႆနာကို ဘယ္လရ
ို ွင္းၾကမလဲ ဆိတ
ု ာကို
အရင္ေတြးၾကရေအာင္ပါ။ ခဏေလး စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ထမင္းအရင္စားၾကစို႕ဟာ။ ၾကက္ဆီထမင္းေတြ ေအးကုန္ျပီ။
ဟဲ့။ မိသင္း။ ငါေလ။ နင္နဲ႕ ေပါင္းလာတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက။ အစားအရင္မစားပဲ စကားအရင္ေျပာတာ
ဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူးေသးတယ္။ ဟီးဟီး”

သူမက ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေျပာေတာ့ မိသင္းက မျပံဳးခ်င္ပဲ ျပံဳးေလသည္။
“မိထက္။ အစုပ္ပလုပ္မ။ ငါတို႕ ဒီေလာက္ ေဒါသထြက္ေနတာကိးု ။ နင့္မ်က္ႏွာက ဘာလို႕ ျပံဳးစိစိ ျဖစ္ေနရတာလဲ။
ဒီက်ဴရွင္ကို နင္က ေခါင္းခံဖြင့္ထားတာ။ နင့္ကို ေျပာေနၾကတာေတြ နင္မၾကားဘူးလား”
စပ္ျဖီးျဖီး ေက်ာ္စြာမ်က္ႏွာကလဲ ဒီတခါေတာ့ အေတာ္တည္ေနေလသည္။
“ၾကားသားပဲ။ ဘာျဖစ္တုန္းဟ။ သူတို႕မွာ ပါးစပ္ရွိလို႕ ေျပာႏိုင္တာပဲေလ။ တကယ္ဆို သူတို႕မွာ ပါးစပ္ရွိေနတာ
ကိုပဲ ငါတို႕က ၀မ္းသာေပးရဦးမွာ”
“ဟဲ့။ နင္ရူးေနလား”

“မရူးပါဘူးဟဲ့။ တကယ္ေျပာတာပါ။ သူတို႕ဆီမွာ ပါးစပ္ပါေတာ့ စာသင္ႏိုင္တယ္ဟာ။ စာသင္ႏိုင္ေတာ့ သူတို႕နဲ႕
ဆက္စပ္တဲ့ တပည့္ေတြ အက်ိဳးေက်းဇူးရွိတာေပါ့။ ခုကိစၥမွာလဲ ငါ့ဘက္က သူတို႕ကို နားလည္တယ္။ ဘာေၾကာင့္
သူတို႕ ဒီလို ျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာကိုး”

“နင္ ဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ”
သင္းသင္းက မ်က္လံုးၾကီးျပဴးရင္း ၀င္ေျပာသည္။
“ငါဆယ္တန္း ေျဖျပီးစတုန္းက ငါ့အစ္မက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးပညာ၊ လူအစုအဖြဲ႕ စိတ္ပညာနဲ႕ ေဘာဂေဗဒ
ပညာေတြကို ဆရာေခၚျပီး သင္ေပးခဲ့တယ္ဟ။ အဲဒါေတြ ေလ့လာရင္းနဲ႕ ေစ်းကြက္ရဲ႕ သေဘာတရားေတြနဲ႕
ေစ်းကြက္ထဲမွာ က်င္လည္ေနၾကသူေတြရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြကို ဆက္စပ္ေတြးမိလာတယ္။ ေစ်းကြက္ကို
ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႕ အုပ္စုဖြဲ႕ယွဥ္ျပိဳင္မွဳေတြကို ေလ့လာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခုလဲ ဒီလိုပါပဲဟာ။ က်ဴရွင္ေလာက ဆိုေတာ့
အလြတ္သင္ပညာေရး

ေစ်းကြက္လို႕

နာမည္ေတြၾကီးလာတယ္။

ဒီေတာ့

ေျပာရမွာေပါ့။

ဒီေလာကထဲမွာ

နာမည္ၾကီးလာသူေတြရ႕ဲ

တဦးခ်င္းစီ

၀င္ျပီး

သေဘာသဘာ၀အတိင
ု း္

ပါ၀င္ေနၾကရင္း

ငါဆိုတဲ့

အတၱေတြ

ကိင
ု စ
္ ြဲမိၾကတယ္။ ဒီဘာသာရပ္ကို ငါကမွ မသင္ရင္ တျခားသူေတြ တတ္ေတာ့မာွ မဟုတဘ
္ းူ ။ ငါမွ ငါဆိတ
ု ဲ့
စိတေ
္ တြျဖစ္လာတယ္။ ပိုျပီး ဆိုးလာတာကေတာ့ ဒီလစ
ို တ
ိ ္အေျခခံ ရွသ
ိ ေ
ူ တြအားလံုး အုပစ
္ ဖ
ု ြဲ႕လိက
ု ႏ
္ င
ို ္မွဳပဲ။ ဒီေတာ့
တကယ့္ အင္အားၾကီး အုပစ
္ ုျဖစ္လာတယ္။ ဒီအုပစ
္ ထ
ု မ
ဲ ာွ လဲ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း အားျပိဳင္ၾကတာပဲဟ”
“ေအး။ အဲဒါေတာ့ ငါသိတယ္။ ငါ့ညီတ၀မ္းကြဲက အဲဒီမွာ တက္ဖူးတယ္။ သူတို႕အခ်င္းခ်င္းလဲ ျပိဳင္ေနၾကတာပဲ”

“သူတို႕အခ်င္းခ်င္းလဲ

ျပိဳင္ေနၾကသလို

တျခားသူေတြက

သူတို႕နဲ႕

ယွဥ္ျပိဳင္လာမွာကိုလဲ

အျမဲ

သတိနဲ႕

ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ သူတို႕က ဒီေစ်းကြက္တခုလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားခ်င္တာကိုးေနာ္”
“ရမလားဟ။ အဲလိုလုပ္လို႕”
“မရဘူးေလ။

မရလို႕လဲ

သတ္မွတ္ထားတဲ့
ငါတို႕ေတြက

ငါတို႕က်ဴရွင္ဖြင့္ေတာ့

ေစ်းႏွဳန္းနဲ႕

ေက်ာင္းသားသစ္ေတြ

သူတို႕က်ဴရွင္ေတြကို

က်ဴရွင္လခေတြ

မတက္ႏိုင္သူေတြလဲ

ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႕

ေရာက္လာၾကတာေပါ့။
အမ်ားၾကီးပဲ

ဖြင့္လိုက္တယ္ဟာ။

သူတို႕

ရွိေနတာပဲကိုး။

မတတ္ႏိုင္သူေတြဆို

အလကားေတာင္ သင္ေပးၾကတယ္ မဟုတ္လား”

“ေအးေလ။

တကယ္ဆို

သူတို႕

မလုပ္ေပးႏိုင္တာေတြကို

ငါတို႕က

လုပ္ေနတာကို

အျမင္က်ယ္က်ယ္နဲ႕

၀မ္းသာေပးရဦးမွာပဲကိုး”
“သီးျခားကုလားထိုငေ
္ တြေပၚ
ေရာက္လာရင္

တျခားကိစေ
ၥ တြထက္

ငါ့ကလ
ု ားထိင
ု ္ကမ
ို ်ား
မေပးႏိုင္တဲ့

ထိင
ု ေ
္ နသူေတြရဲ႕

ကုလားထိင
ု ေ
္ နရာ

လာလုေလမလားေပါ့ေနာ္။

လူေတြကို

ငါတို႕က

စိတဆ
္ တ
ို ာက

ဖယ္ေပးရမွာကို

ခုကိစၥမာွ လဲ

၀င္ေပးေနပါလား

အဲလမ
ို ဟုတဘ
္ ူးဟ။

အဲလိုပဲ။

ဆိုတာကို

သူတို႕

ကုလားထိင
ု ္နား

အရင္ၾကိဳေတြးေလ့

ေစ်းကြက္ထဲက

အရင္မစဥ္းစားၾကပဲ

ရွၾိ ကတယ္။

သူတို႕၀န္ေဆာင္မွဳ
သူတို႕ေတာ့

ငါတို႕

လုပ္သလိုေတြ လုပ္ေနျပီ။ ၾကာရင္ ငါတို႕လူေတြ သူတို႕ဆီေရာက္သြားရင္ ဒုကၡပါပဲ။ ငါတို႕ ေနရာေပ်ာက္ေတာ့မယ္
ဆိုတာေတြကို ေတြးကုန္ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူတို႕သားသမီးအရြယ္ေလာက္ ရွိေနတဲ့ ငါတို႕လူငယ္ေတြကို
မၾကိဳဆိုၾကေတာ့ပဲ အရင္ ၾကိဳကန္ထားဖို႕ စဥ္းစားၾကတာ”

“ေအးေလ။ ဒါကို ေျပာေနတာ။ ငါတို႕က ျငိမ္ခံေနၾကရမွာလား။ မဆီမဆိုင္ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီးေတာ့
အျမင္မက်ယ္တဲ့လူေတြ မ်ားေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ ေနၾကဖို႕ လိုအပ္သလား”

“ဒီလိုေလာကၾကီးထဲမွာ

ေနဖို႕

လိုအပ္သလား၊

မလိုအပ္ဘူးသလားဆိုတာကေတာ့

ဒီေလာကထဲကို

ငါတို႕ဘာေၾကာင့္

၀င္လာခဲ့သလဲ

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဟာ။

ဆိုတာနဲ႕ပဲ

ပတ္သက္မယ္ထင္တယ္။

ငါတို႕အားလံုးက

ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားဆဲ ကာလေတြမွာ

ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြေတြ

တကၠသိုလ္
ရွာရင္းနဲ႕

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လဲ ရပ္တည္ေနႏိုင္တဲ့ လူေတြ။ ငါတို႕ရဲ႕ အသက္အရြယ္၊ ငါတို႕ရဲ႕ ပညာေရး၊ ငါတို႕ရဲ႕
အနာဂတ္ေတြအတြက္ ငါတို႕ကိုယ္ ငါတို႕ တည္ေဆာက္ဖို႕ အမ်ားၾကီး လိုေသးတယ္။ ဒီအတြက္ အခ်ိန္ေတြဟာ
စကၠန္႕နဲ႕ မလပ္ ငါတို႕ေတြအတြက္ အေရး ၾကီးေနတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းဟာ ေငြ မဟုတ္ရင္ ပညာေတြ ခ်ည္းပဲ။
အဲဒီလို အဖိုးတန္ အခ်ိန္ေတြကို ငါတို႕ ဒီေလာကအတြက္ ဖဲ့ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနတဲ့
ေထာင့္တေနရာကေန ပါ၀င္ျပီး၊ ကြက္လပ္ေလးေတြကို ျဖည့္ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ငါတိ႕ု ရည္ရယ
ြ ခ
္ ်က္က
ကြက္လပ္ေလးေတြကို ျဖည္ဖ
့ ႕ို ေလ၊ သူတ႕ို ထင္သလို သူတို႕ ကုလားထိုင္ၾကီးေတြကို ၀င္လဖ
ု ို႕မွ မဟုတ္တာပဲ။
အခ်ိနတ
္ န္ရင္ ငါတိ႕ု လမ္းကို ငါတိ႕ု ဆက္ေလွ်ာက္ၾကမွာ။ ဒီေတာ့ သူတ႕ို ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာေနတာကို
ဘာဂရုစက
ို စ
္ ရာလိလ
ု ဲ။ ငါတို႕ ျဖည့္ႏင
ို တ
္ ဲ့ ကြက္လပ္ေလးေတြကို ျဖည္ေ
့ ပးႏိင
ု ္ဖို႕အတြက္ သူတု႕ိ ရဲ႕ ခြငျ့္ ပဳခ်က္လဲ
မလိဘ
ု းူ ။

ေထာက္ခမ
ံ ွဳလဲ

မလိုသလို

ကန္႕ကြက္မွဳလဲ

မလိုအပ္ဘးူ ေလ။

ဒီေတာ့

ေထာက္ခတ
ံ ယ္ေျပာေျပာ၊

ကန္႕ကြက္တယ္ေျပာေျပာ၊ ငါတို႕ လုပစ
္ ရာရွတ
ိ ာကို ဆက္လပ
ု ္ၾကရမွာပဲ”

“သူတို႕က ငါတို႕က်ဴရွင္ကို လာမတက္ၾကဖို႕ လိုက္ေျပာေနတဲ့ကိစၥကိုး”
“အဲဒီလို ေျပာေနရံုနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ထြက္သြားမယ္လို႕ နင္ထင္လို႕လား။ ငါေတာ့ မထင္ဘူး။
ငါ့ေက်ာင္းသားေလးေတြထဲမွာ သူတို႕ လခကို မတတ္ႏိုင္သူေတြက အမ်ားၾကီးရယ္။ သူတို႕က အားလံုးကို
အလကား ေခၚသင္ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ဟာ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ ဒီလို လုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
ငါသိေနတယ္။ ငါတို႕ အလုပ္က သူတို႕နဲ႕ ျပိဳင္ဖို႕ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကြက္လပ္ျဖည့္ဖို႕။ ငါတိ႕ု ျဖည့္ဖို႕ လိတ
ု ဲ့
ကြက္လပ္ေလးေတြကို ျဖည္ႏ
့ ိုငသ
္ ာြ းရင္ ငါတို႕ ေအာင္ျမင္တာပဲ”

“ခုကိစၥက ငါတို႕က ျပိဳင္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ သူတို႕ကသာ မေလာက္ေလး မေလာက္စားေတြက လာယွဥ္တယ္လို႕
လိုက္ေျပာေနၾကတာ”
“လူေတြအားလံုးဟာ အတၱရဲ႕ ေက်းက်ြန္ေတြပါပဲဟာ။ သူတို႕က ငါဆိုတဲ့ အတၱၾကီးေတြကေန စတြက္ၾကတာကိုး။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၾကီးျမတ္ေနပါလားလို႕ ထင္ေနေတာ့ အဲလိုပဲ ေျပာမွာေပါ့။ ငါတို႕ကသာ သူတို႕ကို ေျပာေနတယ္။
ငါတို႕လဲ အတၱေတြ ရွိၾကတာပဲေလ။ သူတို႕က အဲလိုေျပာလာေတာ့ ငါတို႕ကလဲ “သူဘာလဲ၊ ငါဘာလဲ” ဆိုျပီး
စေတြးမိၾကေတာ့တာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒီ ”ငါဘာလဲ၊ သူဘာလဲ” ဆိုတဲ့ အတၱေတြေၾကာင့္ စစ္ေတြျဖစ္ၾက၊
တိုက္ၾကခိုက္ၾကေတြ ကမၻာမွာ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေျမစာပင္ ျဖစ္ေနၾကရသူေတြလဲ မနည္းေတာ့ဘူး။ ခုသူတို႕က

သူတ႕ို ရဲ႕ အတၱေတြန႕ဲ ငါတိ႕ု ကို ရန္ဘက္လို သေဘာထားေျပာေနၾကျပီ။ ဒါကို ငါတိ႕ု က ”ငါဘာလဲ၊ သူဘာလဲ”
အတၱေတြနဲ႕ တုန္႕ျပန္ျပီး ေဘးထြကေ
္ နလိုက္ၾကရင္ ဘယ္သေ
ူ တြ ေျမစာပင္ျဖစ္မလဲ။ ငါတို႕ ေက်ာင္းသားေလးေတြ
ျဖစ္ကုန္မွာ။ ဒါေၾကာင့္ ငါနင္တို႕ကို ေတာင္းပန္တယ္။ စာသင္ႏွစ္ကုန္ေအာင္ေတာ့ ျပီးေအာင္ သင္ေပးၾကပါဟာ”

သူမစကားဆံုးေတာ့ အားလံုးျငိမ္သက္သြားၾကသည္။ အတန္ၾကာျငိမ္ေနျပီးမွ ေက်ာ္စြာက စကားစသည္။
“ေျပာသာ

ေျပာေနရတာပါ။

ငါလဲ

ကေလးေတြကို သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနျပီဟ။

ကေလးေတြက ငါတို႕ကို

ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတာ။ ငါတို႕ဘက္က တပိုငး္ တစနဲ႕ ပိတ္လိုက္ရင္ ကေလးေတြ သနားပါတယ္”

ေက်ာ္စြာ့စကားေၾကာင့္ သူမ၀မ္းသာသြားသည္။ စိတ္ထဲ ေပၚလာသည့္ ဥပမာေလးကို ေျပာျပလိုက္မိသည္။

“လမင္းၾကီး

ရွေ
ိ နလိ႕ု

ဆိျု ပီးေတာ့

ပိးု စုန္းၾကဴးေလးေတြက

သူတို႕

အလင္းေရာင္ေလးေတြကို

မသိမး္

ထားၾကပါဘူးဟာ။ လသာညေတြမာွ ပိုးစုနး္ ၾကဴးေလးေတြရဲ႕ အလင္းေရာင္ေလးေတြက အက်ိဳးေက်းဇူး ရွခ
ိ ်င္မွ
ရွမ
ိ ာွ ေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ လမိက
ု ္ညေတြမွာေတာ့ သူတ႕ို အလင္းေရာင္ေလးေတြက အက်ိဳးေက်းဇူး တစံုတရာ ရွခ
ိ ်င္လဲ
ရွလ
ိ ာမွာေပါ့။

ငါတို႕ေတြလဲ

ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြလိုပဲ

ကိုယ့္ဟာကိုယ္

သေဘာထားျပီး၊

လုပ္စရာရွိတာ

ဆက္လုပ္ၾကရေအာင္ေနာ္”

သူမစကားအဆံုးမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေခါင္းညိတ္ျပၾကသည္။ အျမန္စားေသာက္ျပီး ကားကိုယ္စီျဖင့္ အသီးသီး
ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။

ေတြးရင္း၊

ေငးရင္း၊

ေဘးစကားမ်ား

နားေထာင္ရင္း

အခ်ိန္ကုန္ေနၾကလို႕

မရ။

ပိုးစုန္းၾကဴးမ်ားပီပီ ကိုယ္ေပးႏိုင္သည့္ အလင္းေရာင္ေလးေတြ ေပးႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အစမ္းစာေမးပြဲ အေျဖလႊာမ်ားကို
စစ္ၾကရဦးမည္။
ဥစၥာမ်ား

ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္ေလးေတြနဲ႕

ရွာေဖြၾကရဦးမည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္

အမီွအခိုကင္းကင္း

“ပိးု စုနး္ ၾကဴးေတြကလဲ

လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႕အတြက္
လမင္းၾကီး

သာတာ၊

ပညာ၊

မသာတာကို

စိတမ
္ ၀င္စား၊ လမင္းၾကီးကလဲ ပိးု စုန္းၾကဴးေတြကို အလင္းေရာင္ရိရ
ွ ပါ့မလားလို႕ ရန္လုက
ိ မ
္ ရွာပဲ” အတူတကြဲ
ယွဥတ
္ ြဲရပ္တည္ႏင
ို မ
္ ွဳေတြ ျပည္ႏ
့ ွကေ
္ နသည့္ သဘာ၀တရားၾကီးကိေ
ု တာ့ သူမ ႏွစ္ျခိဳက္မပ
ိ ါရဲ႕။

ခင္မမမ်ိဳး (၈၊ ၂၊ ၂၀၁၀)

ရွင္သန္ခြင့္

(၁)

“ကိုၾကီးသေဘာကေတာ့

သူ႕ကို

ဆက္ျပီး

မဆန္႕က်င္ၾကေစခ်င္ဘူး။

သူစီမံခန္႕ခြဲေပးတာေတြကိုပဲ

လိုက္နာေစခ်င္တယ္”

“ရွင္”
“ဗ်ာ”

အာေမ႗ိတ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာျပီး ေနာက္ပိုငး္ တြင္ ဧည့္ခန္းတခုလံုး အပ္က်သံပင္ မၾကားရ ေလာက္ေအာင္
ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“ခင္ဗ်ားမတရားဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ဆျို ပီး တပ္ဥးီ မွာ ထားခဲတ
့ ာ။ ခင္ဗ်ားကို ၀န္းရံေပးရမယ္ဆျို ပီး
နာစရာရွရ
ိ င္ က်ဳပ္တ႕ို က ေရွ႕ဆံုးကေန အနာခံခၾဲ့ ကတာ”

အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနမွဳကို ျဖိဳခြဲ၍ ထြက္ေပၚလာသည့္ အသံက ညီေထြးေလး အသံ။

“ဘာလဲ။ ခုေတာ့ ကိုၾကီးက ေၾကာက္ေနျပီလား။ ကိုၾကီးရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ မေလးတို႕က
ပါခဲ့ၾကတယ္။ ကိုၾကီးကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးကာမွ
ကိုၾကီးက ပေထြးဆန္႕က်င္ေရးဆိုတဲ့ စကားကိုေတာင္ ရဲရဲမေျပာလို႕ မေလးတို႕ ေျပာေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီလို ေျပာလို႕ အရိုက္ခံရ၊ အနာခံရရင္လဲ ကိုၾကီးက မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနတယ္။ ဒီအထိ မေလးတို႕
သည္းခံတယ္။

ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ေနခဲ့တယ္။

အေျခအေနအရ

ကိုၾကီး

လုိအပ္လို႕

လုပ္တာပါလို႕ပဲ

ေျဖသိမ့္ေတြးေပးခဲ့တယ္။ ကိုၾကီးကို မေလးတို႕ ယံုခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့ အလကားပဲ။ မေလးတို႕ ယံုၾကည္မွဳေတြကို
အလြဲသံုးစား လုပ္ခံလိုက္ရျပီ”

ညီေထြးေလးရဲ႕

စကားသံဆံုးေတာ့

မေလးက

၀င္ေျပာသည္။

ကိုၾကီးက

ငါနင္တို႕ကို

ဘယ္ႏွစ္ခါ

အင္းမလုပ္၊

အဲမလုပ္။

မွဳန္ကုပ္ကုပ္မ်က္ႏွာျဖင့္ အားလံုးကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

“မေလး။

နင္ဘာမွ

အပိုေတြ

ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။

ေျပာခဲ့လဲ။

ကိုၾကီးဆီမွာ

ငါတို႕တအိမ္လံုးကို ဦးေဆာင္ျပီး ဟိုလူယုတ္မာကို အာခံရဲတဲ့ သတၱိမရွိပါဘူးဆိုတာကိးု ။ ငါတို႕ အားလံုးက
အဲဒီလူယုတ္မာကို ဆန္႕က်င္ေနလို႕ သူက ငါတို႕ထဲ ပါလာတာ။ သူက ငါတို႕အားလံုးထဲမွာ အၾကီးဆံုးမို႕ ငါတို႕က
ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ ဘယ္ႏစ
ွ ္ၾကိမ္မ်ား
ငါတို႕ေရွ႕က

ရပ္တည္ေပးခဲလ
့ ႕ို လဲ။

သိပမ
္ တက္ၾကြဖ႕ို

သူက

ငါတိ႕ု

ေခၚျပီး

ေပၚေပၚထင္ထင္နဲ႕

လူယတ
ု မ
္ ာၾကီးကို

သတိေပးေနေသးတာပဲ။

ဆန္႕က်င္ရင္ေတာင္

ဒီကတည္းက

ငါေျပာေနတယ္။

လူယုတ္မာဆန္႕က်င္ေရးမွာ သူ႕ကိုပဲ ေရွ႕တန္းတင္ျပီး ပံုမအပ္ပါနဲ႕။ ရွံဳးလိမ့္မယ္လို႕။ နင္တို႕ လက္မွမခံၾကတာပဲ။
ငါ႕ကိုေတာင္ အျပစ္ျပန္တင္ေနေသးတယ္။ ခုေတာ့ နင္တို႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက လူယုတ္မာကို လက္ခံျပီး
လူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကိုေတာင္ လိုက္လုပ္ေပးမယ္ ေျပာေနတယ္။ ေကာင္းေသးလား။ ဒီမွာ ကိုၾကီး။ ၀ါအရ
ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လုပ္ရပ္နဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကိုေတာ့ မေလးစားႏိုင္ဘူး။
ခင္ဗ်ားက ဒူးေထာက္ဆိုတာနဲ႕ လိုက္ေထာက္ေပးမယ့္ သူငယ္ႏွပ္စားထဲမွာ က်ဳပ္မပါဘူး။ အခုကစျပီး ခင္ဗ်ားကို
ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္

အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္ဘူး။

ခင္ဗ်ား

လုပ္ခိုင္းတာေတြလဲ

က်ဳပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။

ရွငး္ ေအာင္

ေျပာထားမယ္”

“ေဖၾကီးရယ္၊ ရွက္ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ။ ဘာလို႕ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးေတြ ၀င္ေနရတာလဲ။ သမီးမွာေတာ့ ေဖၾကီးရဲ႕
မ်ိဳးဆက္ျဖစ္ရတာကို

ဂုဏ္ယူလိုက္ရတာ။

ေဖၾကီးဟာ

တအိမ္လံုးရဲ႕

အခက္အခဲေတြကို

ေျပလည္ေအာင္

လုပ္ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေနနဲ႕။ ခုေတာ့သြားျပီ။ သိပ္ရွက္ဖို႕ ေကာင္းတာပဲ”

ကိုၾကီးရဲ႕ သမီး ဇင္မာေအာင္ကပါ ၀င္ေျပာသည္။ ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ားက်ေနေပမယ့္ ကိုၾကီး မ်က္ႏွာေပၚက
ခက္ထန္္တင္းမာမွဳေတြက ေပ်ာက္မသြား။ သူလုပ္တာ မွန္သည့္အေနျဖင့္ ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေျပာသည္။

“ဇင္မာေအာင္။ ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္း။ ငါေမြးလို႕ နင္လူျဖစ္လာတာပါ။ ငါ့ကို ျပန္အာခံမေနနဲ႕။ ငါက ဒါဆို ဒါပဲလုပ္”

ကိုၾကီးရဲ႕

ေအာ္ေငါက္သံအဆံုးမွာ

ဇင္မာျငိမ္သြားသည္။

အသံထပ္မထြက္လာေတာ့ေပမယ့္

ကိုၾကီးကို

လွမ္းၾကည့္ေနေသာ ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သူမနားလည္သည္။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း အေပၚမွာ
မ်ိဳးဆက္သစ္တေယာက္ရဲ႕ အထင္ေသးေသာ အၾကည့္။

မိသားစုတြင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဌာနဆိုင္ရာ အလုပ္အကိုင္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း ေတြမွာ ပဲျဖစ္ျဖစ္
အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳ ဆိုတာက အလြန္အေရးပါလွသည္။ အိမ္ေထာင္ဘက္ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္ကို
တေယာက္ အထင္ေသးမွဳရွိလာျပီဆိုလွ်င္ ဒီအိမ္ေထာင္ေရး သာယာမည္မဟုတ္ေတာ့။ အနေႏၱအနႏၱဂိုဏး္ ၀င္
မိဘေပမယ့္လဲ

အက်င့္စာရိတၱ

ယိုယြင္းပ်က္စီးမွဳႏွင့္

လူအမ်ားကို

ဆုတ္ယုတ္

ပ်က္စီးေစမွဳေတြေၾကာင့္

သားသမီးမ်ားအား အရွက္ရေစသည္ဆိုလွ်င္ မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ အဖုအထစ္မ်ား ျဖစ္စျမဲ။
သိကၡာတရားႏွင့္ က်င့္၀တ္ကို မေစာင့္ထိနး္ ေသာ ဆရာမ်ားကိုလဲ ဘယ္လို ေက်ာင္းသားမ်ိဳးကမွ အထင္တၾကီး
ဆည္းကပ္မည္ မဟုတ္။ အဖြဲ႕အစည္းတြင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ားရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႕
လုပရ
္ ပ္ေတြကို မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက အထင္ေသးလာျပီဆုလ
ိ ွ်င္ အဖြ႕ဲ အစည္းရဲ႕ ရွငသ
္ န္ၾကီးထြားမွဳ ေႏွာင္ေ
့ ႏွးျပီး
အကြက
ဲ ြဲ၊ အျပဲျပဲ ျဖစ္လာေလ့ရိသ
ွ ည္။

ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားကို ၾကည့္ျပီး သူမအေတြးမ်ားက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီျပႆနာမ်ားရဲ႕ အစ၊ ဟိုး
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေျခအေနေတြကို သူမ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

(၂)

“မလတ္။ ဒါ ကိုစစ္ႏိုင္တဲ့။ ေက်ာင္းတုန္းက ငါတို႕က ေမဂ်ာတူတူပဲ။ ကြဲေနၾကတာ ၾကာျပီ။ တေလာကမွ
ျပန္ေတြ႕တာ”

ကိုၾကီးက

မိတ္ဆက္ေပးတာေၾကာင့္

ကိုစစ္ႏိုင္ကို

လွမး္ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့

မ်က္လံုးေတြကို

ျမင္ရစဥ္မွာပဲ

သူမရင္ထဲ ဒိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ စိတ္ပညာဘြဲ႕ရ တေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးကတဆင့္
အတြင္းစိတ္ကို

ျမင္ႏိုင္ေအာင္

ၾကိဳးစားေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသည္။

ကိုစစ္ႏိုင္မ်က္လံုးေတြက

မရိုးသား။

ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမွဳ သ႑ာန္ေလးေတြကို ေတြ႕ေနရသလိုလိုရွိသည္။ သို႕ေပမယ့္ လူမွဳေရး အရမို႕ သူမ

ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။

“ဟုတ္ကဲ့။ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆို ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွာ။ ကိုေအာင္နဲ႕ စီးပြားေရး တူတူ လုပ္မလားလို႕”
ကိုစစ္ႏိုင္က

လိုသည္ထက္

ပိုေနေသာ

အျပံဳးမ်ားျဖင့္

ျပန္ေျပာသည္။

ကိုၾကီးကို

လွမ္းၾကည့္မိေတာ့

ကိုၾကီးမ်က္ႏွာက အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆန္းေနတာေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မေျပာမိေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းႏွင့္
ျပန္ေတြ႕ရလို႕ ေပ်ာ္ေနပံုေပၚသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အတူစားၾက၊ ေသာက္ၾကရန္သာ သြားေရာက္ျပင္ဆင္
ေပးလိုက္သည္။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့

ကိုစစ္ႏိုင္က

အိမ္ကို

ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္လာသည္။

ကိုၾကီးႏွင့္အတူ

ပုလင္းတူဘူးစို႕

ေသာက္ၾက၊ စားၾကသည္။ သူမတို႕ တေတြ စိတ္ပ်က္မိေပမယ့္ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာေၾကာင့္ မကန္႕ကြက္ျဖစ္ၾက။
သတိႏွင့္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနရန္သာ သူမညီမေလးမ်ားကို သတိေပးရသည္။ သို႕ေပမယ့္ သူမ သတိေပးရန္
တေယာက္ေတာ့ က်န္ခဲ့ပါသည္။ ဒီေလာက္အထိ ယုတ္မာမယ္ မထင္ထားမိခဲ့တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္သည္။ အသက္
ငါးဆယ္ေက်ာ္ေပမယ့္

အလွေသြးေတြ

အပိုင္ၾကံသြားလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့
ကူလုပ္ေပးရင္း

ပိုက္ဆံေပး

သူမတို႕

လူအမ်ားအၾကားတြင္

ေမေမ့ေနာက္က

ေ၀ျဖာေနဆဲျဖစ္ေသာ

တြဲျပီး

တေကာက္ေကာက္

စီမံတာေတြ

ေတြးပင္

မေတြးမိခဲ့ၾကပါ။

နာမည္ထြက္ေအာင္

လိုက္တာေတြ

လုပ္လာေတာ့မွ

စီးပြားေရး

သူမတို႕

လုပ္ျပီး

လုပ္ငန္းရွင္

မုဆိုးမ

ေမေမ့ကို

မ်ားျပားလွေသာ

ေမေမ့အလုပ္ေတြကို

ၾကိဳးပမ္းတာေတြ၊

ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ

ဓာတ္ပံုေတြ

သတိထားမိေပမယ့္

အတူယွဥ္တြဲထြက္လာေအာင္

အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ

နာမည္က

ထြက္ေနခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ မတတ္သာသည့္အဆံုး တရွက္က ႏွစ္ရွက္ မျဖစ္ေအာင္ ေမေမက လက္ထပ္လိုက္သည္။

သို႕ေပမယ့္ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြေၾကာင့္ ေမေမ အသက္မရွည္ခဲ့ပါ။ ေမေမဆံးု ေတာ့ ကိုစစ္ႏိုင္လက္ထဲတြင္ စီးပြားေရး
လုပ္ငန္းအားလံုး ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ အိမ္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕သာ ဘယ္သူကမွ ေရာင္းဖို႕ သေဘာမတူၾကတာေၾကာင့္
အေမြဆိုင္အိမ္ၾကီးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူမ်ားလက္ထဲ မေရာက္ပဲ က်န္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲမွာ
အတုူေနၾကေပမယ့္ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ကိုစစ္ႏိုင္ကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာေၾကာင့္ သူမတို႕ အိမ္ရွင္မ်ားမွာ
တစတစႏွင့္

အရိုးအရင္းကိုက္ရေသာ

ကၽြန္ဘ၀သို႕

က်ေရာက္လာၾကသည္။

မေနႏိုင္ေသာ

ကိုငယ္က

ေက်ာင္းထြက္ျပီး သေဘၤာတက္သြားသည္။ အိမ္ကို ေငြျပန္ပို႕ျပီး မေလးနဲ႕ ညီေထြးေလးတို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ကို
ေထာက္ပံ့ရသည္ဆိုေပမယ့္

ေပးတာယူ၊

ေက်ြးတာစားေနရေသာ

ဘ၀မွာ

လူငယ္ေတြရဲ႕

အနာဂတ္ကား

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေနဆဲ။ သိပထ
္ က္ျမက္တဲ့ မိခင္ေတြရဲ႕ ေျခရာကို သားသမီးေတြ မွေ
ီ အာင္ လိက
ု ႏ
္ ိုငစ
္ ြမ္း မရွဖ
ိ းူ ဆိတ
ု ာ
မွနေ
္ နသလား မသိ။ ေမေမရွတ
ိ န
ု း္ က ေမေမ့ကသ
ို ာ အရာရာမွခ
ီ ေ
ို နၾကသည္မို႕ ေမေမမရွခ
ိ ်ိနေ
္ တြ သူမတိ႕ု အားလံးု
မလုပတ
္ တ္၊ မကိင
ု ္တတ္ႏင
ွ ့္ ကိုစစ္ႏိုင္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္သမွ်သာ ခံၾကရသည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ လက္သပ္ေမြးထားေသာ
လူဆိုးလူမိုက္မ်ား၏ ျခိမ္းေခ်ာက္အႏိုင္က်င့္မွဳေတြကိုလဲ ခံၾကရေသးသည္။

ေမေမတို႕

လက္ထပ္ျပီးစဥ္တုန္းက

ေမေမဆံုးျပီးေတာ့လဲ

ကိုစစ္ႏိုင္

ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနခ်ိန္တြင္

သူမတို႕တေတြ
အိမ္ေပၚက

ကိုၾကီးက

စုျပီး

ကိုစစ္ႏိုင္ကို

ဆင္းရေအာင္

စင္ေပၚေရာက္လာသည္။

အလိုမရွိ

ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေသးသည္။
သူရေအာင္

လုပ္ခဲ့ၾကသည္။
အျပင္းအထန္

ေဆြးေႏြးျဖန္ေျဖေပးမည္လို႕

ဆိုခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူမတို႕ အားလံုး တညီတညာတည္း ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္
ကိုစစ္ႏိုင္က သူ႕လက္ထဲ အကုန္ေရာက္ေနသည့္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္ခြင့္ကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ မစြန္႕။ တေမဂ်ာတည္း
အတူေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ ကိုၾကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မွဳ အရည္အခ်င္း ဆိုတာကိုလဲ သူက အတြင္းသိ၊ အစင္းသိ။

ပုလင္းတူ၊

ဗူးစို႕

ျဖစ္ခဲ့သူ

အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့

ဘယ္လို

အခ်ိန္ေရာက္ရင္

ဘယ္လိုအထာေပးရမည္ကို

နားလည္ျပီးသား။ “ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ကြာ။ မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြ မကၽြံလာေအာင္သာ မင္းထိန္းေပး” ဆိုျပီး
ငါးရံ့ဆီႏွင့္ ငါးရံ႕ျပန္ေၾကာ္ထားခဲ့သည္။ အေျခအေနေတြကို ေတြ႕ေနေပမယ့္ ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္
ေရြးထားခဲ့သည္မို႕ သူမတို႕ေတြ မေျပာရက္၊ မဆိုရက္၊ မေ၀ဖန္ရက္ၾက။ သူမတို႕ အခ်င္းခ်င္းကြဲေနရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က
ႏြားကြဲတုန္း၊ က်ားဆြဲ လုပ္လာမွာ စိးု လို႕ ျငိမ္ကုပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ အခုေတာ့ ေျပာရေတာ့မည္။
မေျပာလို႕ မျဖစ္ေတာ့။ ႏြားက ကြတ
ဲ ာ မဟုတပ
္ ဲ ေခါင္းေဆာင္ႏြားလားက က်ားရဲတင
ြ း္ ထဲကို ခုနဆ
္ င္းဖို႕ပင္
ခိင
ု း္ ေနျပီျဖစ္သည္။

သူမို႕

လုပ္ရက္ေလျခင္း၊

သူမို႕

ေျပာရက္ေလျခင္း။

အေတြးမ်ားႏွင့္အတူ

သူမ

မ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ မျဖစ္ေတာ့။ ကိုၾကီးကို သူမ စကားသြားေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ တားမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

(၃)

“ငါတို႕သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီဟာ။ ထိေရာက္မွဳမွ မရွိတာပဲ။ ပကတိအေျခအေနမွန္ကို
နားလည္လက္ခံရမယ္ေလဟာ”

ကိုၾကီးက စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ အသံျဖင့္ တိးု တိုးေလး ေျပာသည္။ မာရသြန္ခရီးကို မီတာ (၁၀၀) အေတြးနဲ႕

ကိုၾကီး ၀င္ ေျပးခဲ့တာ ျဖစ္မယ္လို႕ သူမ ေတြးလိုက္မိသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေျပာတာကို အရင္နားေထာင္ဖို႕
ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေမာင္ႏွမမို႕ သူမတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အနီးစပ္ဆံုး ရင္းႏွးီ ခဲ့ၾကပါသည္။

“ငါတို႕နဲ႕ သူနဲ႕ တသက္လံုး ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုဆို သူ႕ဘက္က ေလွ်ာ့လာျပီဟာ။ ဒီအိမ္ၾကီးကို
စီမံခန္႕ခြဲဖို႕

အဖြဲ႕ဖြဲ႕မယ္တဲ့။

သူ႕လူေတြ

လဲပါမယ္။

ငါတို႕ထဲကလဲ

ပါမယ္။

အတူတူ

စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕။

ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္လဲဟာ။ ငါလဲ အသက္ၾကီးျပီ။ သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနရတာလဲ ႏွစ္မ်ားစြာ
ၾကာခဲ့ျပီ။ ဘာမွ မရတာထက္စာရင္ ငါ့မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ခြင့္အတြက္ ရသေလာက္ေလး
၀င္ယူမွ ရေတာ့မယ္”

“ရွင္သန္ခြင့္။ ဟုတ္လား ကိုၾကီး။ ကိုၾကီး မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္အတြက္ သူစီမံတာကို လက္ခံဖို႕”

“ဟုတ္တယ္ေလဟာ။ အရင္တုန္းကဆို သူပဲ အားလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ။ ခုဆို လမ္းဖြင့္လာတာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို
သူအသိအမွတ္ျပဳဖို႕အတြက္

ငါၾကိဳးစားရမယ္။

ရွင္သန္ခြင့္

ဆိုတာ

လူေတြအတြက္၊

မိသားစုေတြအတြက္၊

ေနာက္ဆံုးဟာ တိုင္းျပည္တျပည္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အရာပဲ”

ဒီေလာက္ဆို ကိုၾကီးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို တြက္ခ်က္လို႕ ရျပီဆိုတာ သူမ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ သူမတို႕
မွားခဲ့ၾကပါျပီ။

အိမ္ၾကီးထဲမွာ

တခုတည္းကိုသာ

ကြက္ျပီး

ေနထိုင္တဲ့

မိသားစုသားခ်င္းေတြ

စဥ္းစားတတ္သူကိုမွ

အမ်ားၾကီး

တအိမ္လံုးရဲ႕

ထဲကေန

အေရးအတြက္

သူ႕မိသားစုေလး
ေခါင္းေဆာင္ေရြးမိ

ခဲ့ၾကပါပေကာလား။ယူက်ံဳးမရ စိတ္ေတြျဖင့္ သူမ စကားစလိုက္မိသည္။

“ျပႆနာေတြကို ငါျပန္ေတြးမိတယ္ဟာ။ ကိုစစ္ႏိုင္ အိမ္ေပၚ ေရာက္လာျပီးေတာ့ ပထမဆံုး ညီေထြးေလးနဲ႕
ျပႆနာ စတက္တယ္ေနာ္။ ျပႆနာစျဖစ္ျပီး ထိပ္တိုက္ျဖစ္ေနတုန္းမွာ နင္က ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ နင္က
ျပႆနာေတြကို နင္ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေပးမယ္ဆိုလို႕ နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ငါတိ႕ု
နင္က
့ ို

ေရြးခဲၾ့ ကတာက

နင့္မသ
ိ ားစုရ႕ဲ

ေခါင္းေဆာင္

အေနနဲ႕မဟုတဘ
္ ူး။

တအိမလ
္ းံု ရဲ႕

အနာဂတ္ကို

ဦးေဆာင္ပဲ့ကင
ို ႏ
္ င
ို ္မယ့္ အိမေ
္ ခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႕ ေရြးခဲၾ့ ကတာ။ ငါတို႕ နင့္ကို အရာရာ ပံုအပ္ခဲ့ၾကတယ္။
ငါတို႕အိမ္ေပၚမွာ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ အုပ္စိုးျခယ္လွယ္မွဳ အာဏာပေပ်ာက္ေရးအတြက္ လုပ္ဖို႕ တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့ၾကတယ္။
တအိမ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ မတရားမွဳေတြကို ဆန္႕က်င္ဖို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို

သိပ္အထင္ၾကီးတယ္။ နင္ေျပာရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က လက္ခံမယ္လို႕ ထင္တယ္။ ဆန္႕က်င္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို
ေသြဖည္ျပီး၊

ေတာင္းဆိေ
ု ရး

လမ္းစဥ္ကို

လိုကတ
္ ယ္။

ကိုစစ္ႏိုင္ကလဲ

နင့္သူငယ္ခ်င္း

အရင္းၾကီးဆိုေတာ့

နင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ ေပးျပီး နင့္ကို ၾကိဳးရွည္ရွည္နဲ႕
လွန္ထားတယ္။ နင္ကလဲ ဒါကို မသိဘူး။ အေမတေယာက္လံုး ေပးလိုက္ရတာေတာင္ မမွတ္ေသးဘူး။ ယံုတုန္းပဲ။
ေနာက္ဆံုး နင့္ကို ငါတို႕အားလံးု က ေရြးျပီး၊ ေယာက်္ားခ်င္း စိန္ေခၚ အႏိုင္ယူဖို႕ ၀န္းရံေပးခဲ့တာေတာင္ နင္က
ေညာင္နာနာလုပ္ေနလို႕ နင့္မိန္းမနဲ႕ အငယ္ေကာင္ေလး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားရတဲ့ အထိပဲ မဟုတ္လား။
နင့္မိန္းမက အေ၀းမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္လဲ ငါတို႕ကို ေမ့မသြားပါဘူးဟာ။ အိမ္ရဲ႕ အေရးအတြက္ ဆက္ျပီး
လုပ္ေနတုန္းပဲ။

ကိုစစ္ႏိုင္ကို

ဘယ္လို

ဆန္႕က်င္ျပီး

သူ႕က်ြန္ဘ၀ကေန

ငါတို႕

တအိမ္လံုးလြတ္ေအာင္

ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ခုအခ်ိန္အထိ ၾကံဆေပးေနတုန္းပဲ။ နင္က နင့္မိသားစု အေရးပဲ ၾကည့္မယ္လို႕
ေျပာတယ္။ နင့္အေပၚ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကတဲ့ ငါတို႕ေတြကို ထည့္မတြက္ရင္ေနပါ။ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ နင့္မိန္းမနဲ႕
နင့္သားအငယ္ေလးကေကာ နင့္မိသားစု မဟုတ္ဘူးလား။ ျပီးေတာ့ နင့္သမီး။ နင့္သမီးဟာ ငါတို႕ တအိမ္လးံု ရဲ႕
လက္ေပၚမွာ ၾကီးလာခဲ့တာ။ နင္ကသာ နင့္မိသားစုဆိုျပီး ခြဲျခားဆက္ဆံေနေပမယ့္ နင့္သမီး၊ နင့္မ်ိဳးဆက္ကို
ငါတို႕က ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ ဒီအိမ္ၾကီးတခုလံုးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္လို႕ သေဘာထားခဲ့ၾကတာ။ သူ႕စိတ္ထဲမွာကလဲ နင့္လို
နင္တို႕ မိသားစု ရွင္သန္ခြင့္၊ နင္တို႕ မိသားစု အနာဂတ္ကိုပဲ ၾကည့္ျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ၾကိဳးကိုင္အုပ္စီးမွဳကို ခံခ်င္တဲ့
စိတ္မရွိဘူး။ ေအး- ရွင္သန္ခြင့္ဆိုလို႕လဲ ငါက ေျပာရဦးမယ္။ နင္က နင့္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ပုလင္းတူဘူးစို႕
လူယုတ္မာကို

ေတာ္ေတာ္ယံုတယ္

ဟုတ္လား။

သူေျပာတာက

ရွင္းရွင္းေလးေနာ္။

သူ႕ရဲ႕

စီမခ
ံ န္႕ခြေ
ဲ ရး

အဖြဲ႕ဆိတ
ု ာမွာ သူ႕ေမြးစားသားေတြဆျို ပီး အိမထ
္ မ
ဲ ာွ ဓားတကိင
ု က
္ ိုငန
္ ဲ႕ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ စစ္ေသြးရယ္၊
အရက္မးူ ျပီး ရမ္းကားေနတဲ့ ျဖိဳးေအာင္ရယ္၊ အားအာယားယား အက်ီခ
ၤ ၽြတ္ျပီး သူ႕ဗလ ၾကီးေၾကာင္း လိုက္ျပေနတဲ့
စြမ္းအားရယ္ေတြက အဓိက ပါမွာ။ ျပီးေတာ့ အိမလ
္ ျံု ခံဳေရး တာ၀န္ခက

ကိုစစ္ႏင
ို ္ကိုယတ
္ င
ို ပ
္ ။ဲ သူေရးထားတဲ့
အဖြဲ႕အေၾကာင္း နင္ေသခ်ာေကာ ဖတ္ျပီးျပီလား။ အဲဒီ စီမခ
ံ န္႕ခြဲေရး အဖြဲ႕ကို အိမလ
္ ံုျခံဳေရးအရ အခ်ိနမ
္ ေရြး
ဖ်က္သမ
ိ း္ လိ႕ု

ရပါတယ္ဆုေ
ိ နမွ။

သူၾကိဳးကိုငတ
္ ာမဟုတလ
္ ႕ို

ဘာလဲ။

နင့္ကေ
ို ကာ

သူက

ဘယ္ေလာက္ထိ

အေရးေပးမယ္ ထင္လ႕ို လဲ။ ျခံထဲမွာ တံျမက္စည္းလွဲဖို႕၊ ပန္းပင္ေရေလာင္းဖို႕ တာ၀န္ေလာက္ ရရင္ေတာင္
ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ။

နင့္ကို

ထင္လို႕လား။

အစ္ကို

နင္က

သူက

လူလိုသူလို

အၾကီးဆံုးဆိုေတာ့

သေဘာထားျပီးမ်ား
နင့္ကို

သူ႕အဖြဲ႕ထဲ

ခ်ိဳးထားႏိုင္ရင္

ငါတို႕

ပါဖို႕

ေခၚေနတယ္

အားလံးု

သူ႕ကို

ဆန္႕က်င္ေနတာေတြ ရပ္သြားႏိုင္ျပီဆိုျပီး ပါခိုင္းေနတာ ကိုၾကီးရဲ႕။ ငါတို႕က နင့္ကို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံေနရတဲ့
ငါတို႕

တအိမ္လံုးက

ထားခဲ့ၾကတာပါဟာ။

လူေတြရဲ႕
တပ္ဦးမွာ

ေရွ႕မွာမားမားမတ္မတ္

ထားခဲ့ၾကတာပါ။

ရွင္သန္ခြင့္

ရပ္တည္ေပးဖို႕
ဆိုတာကို

ေခါင္းေဆာင္ၾကီး

နင္က လူယုတ္မာ

ေနရာမွာ
ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕

အသိအမွတ္ျပဳမွဳလို႕ သေဘာေပါက္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ ငါတို႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္
ဆိုတဲ့ တျခား အမ်ိဳးအစားလဲ ရွိေသးတယ္လို႕ ထင္တာပဲ။ နင္ကလူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကို လက္ခံမယ္လို႕
စကားစရံု ရွိေသးတယ္။ နင့္အေပၚ ၀န္းရံခဲ့သူေတြရဲ႕ နင့္အေပၚ ျမင္သြားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ ေနာက္ဆံုး နင့္မ်ိဳးဆက္
ကိုယ္တိုင္က နင့္ကို ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို နင္မေတြ႕ဘူးလား။ နင္လက္ခံလိုက္တာနဲ႕ တအိမ္လံုးရဲ႕
အေရးကို လုပ္ေနတဲ့ တပ္ဦးေနရာကေန နင္ဘာသာနင္ ဖယ္ရွားလိုက္ျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္စမ္းပါဟာ ငါတို႕ရဲ႕
ေခါင္းေဆာင္ၾကီး လုပ္ခဲ့ဖူးသူက လူယုတ္မာရဲ႕ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခ်ည္ေပးေနရတာကိုေတာ့ ငါ မျမင္ပါရေစနဲ႕။
ငါရင္နာလြန္းလို႕ပါ။ အတိုခ်ဳပ္ဆိုရရင္ နင္ေျပာေနတဲ့ ရွငသ
္ န္ခြင့္ဆတ
ို ာမွာ ႏွစမ
္ ်ိဳးရွိတယ္ဟာ။ လူယတ
ု မ
္ ာက နင့္ကို
အသိအမွတျ္ ပဳျပီး သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္ေနရာမွာ ထားတာကို ခံယဖ
ူ ႕ို အတြက္ ရွငသ
္ န္ခြငန
့္ ဲ႕ တအိမလ
္ ံုးက နင္က
့ ို တပ္ဥးီ မွာ
ထားျပီး လူယတ
ု ္မာကို ဆန္႕က်င္ဖယ္ရွားတာေတြမာွ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ရွငသ
္ န္ခင
ြ ။့္ ဒီႏစ
ွ ခ
္ ုမာွ နင္တခုခေ
ု တာ့
ေရြးရလိမမ
့္ ယ္။

ငါကေတာ့

နင့္ကို

ဒုတိယရွင္သန္ခြင့္ကို

ေရြးေစခ်င္တယ္။

ေအး-

အဲလိုဆိုလို႕။

ငါတို႕ေတြအားလံးု ထဲမွာ နင္က မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနလြန္းလို႕ေတာ့ မထင္နဲ႕။ နင္မရွိပဲနဲ႕လဲ ညီေထြးေလး
ဦးေဆာင္ျပီး သူ႕ကို ငါတို႕ ဆန္႕က်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္ဟာ။ နင္က ေနာက္မွ ေပၚလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို
ငါတို႕အားလံုးက

ေခါင္းေဆာင္တင္ခဲ့ပါတယ္။

အျမင့္ကို

ပို႕ခဲ့ပါတယ္။

ျမင့္တယ္ထင္ျပီး

ခုန္ခ်ရင္ေတာ့လဲ

နင့္သမိုင္းေပါ့။ ငါဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ နင္က ငါ့ထက္ အသက္ၾကီးပါတယ္။ ငါ့ထက္လဲ ပိုျပီး စဥ္းစားဥာဏ္
ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ငါယံုပါတယ္။ နင္ေသခ်ာ စဥ္းစားေနာ္ကိုၾကီး။ ဘ၀မွာ ျပင္လ႕ို ရတဲ့ အမွားရွသ
ိ လို ျပင္လို႕
မရတဲအ
့ မွားလဲ ရွိတယ္။ ေနာက္ျပန္ဆတ
ု ္လို႕ ရတဲ့ လမ္းဆိတ
ု ာ ရွသ
ိ လို ေရွ႕တလွမး္ တိးု မိတာနဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ
က်သြားတတ္တာေတြလဲ ရွိတယ္။ ငါေျပာသင့္လို ေျပာျပီးျပီဟာ။ နင့္ဘာသာပဲ ဆံးု ျဖတ္ေတာ့”

ျငင္းခုန္ဖို႕ သြားျခင္း မဟုတ္သည့္အတြက္ သူမ ထထြက္လာခဲ့သည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ဖိနပ္ကို ၾကိဳးခ်ည္ေပးေနရေသာ
ကိုၾကီးရဲ႕ ဘ၀ကို မေတြ႕ရပါေစနဲ႕ လို႕ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဆႏၵေတြ အျပည့္ႏွင့္။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၂၊ ၃၊ ၂၀၁၀)

ခ်ီနာဆာ

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလး
ပတ္ၾကားအက္ေနျပီး၊

ျဖစ္ပြားခဲ့တာ

ဇန္န၀ါရီလမွာလို႕

ေျခာက္ေသြ႕တဲ့

က်ြန္မထင္ပါတယ္။

ေလေတြေၾကာင့္

က်ြန္မရဲ႕

ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့

ေျမေတြဟာ

အေရျပားေပၚမွာ၊

အိမ္ေပၚမွာ၊

သစ္ပင္ေလးေတြဆီမွာ အ၀ါေရာင္ဖုန္မွဳန္႕ေလးေတြ ကပ္လာခဲ့လို႕ပါ။ ဒီခုႏွစ္ေလးဟာ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ဆိုတာကိုေတာ့
က်ြန္မ

စြဲစြဲျမဲျမဲ

စစ္ပြဲကာလ

မွတ္မိေနပါတယ္။

ေန႕စြဲေလးေတြကို

ဒီဇင္ဘာလ၊

က်ြန္မေသခ်ာ

ေဖေဖာ္၀ါရီလေလးေတြလဲ
မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္၊

ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ

ေနသာတဲ့

နံနက္ခင္းေလး တခုမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တာ ဆိုတာကိုေတာ့ မွတ္မိသတိရေနဆဲ ------။

ေပါက္ကြဲသံေတြ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္မွာ က်ြန္မဟာ တျခားမိသားစုႏွစ္စုနဲ႕ အတူစုေနေနတဲ့ အိမ္ေလးရဲ႕ ၀ရန္တာမွာ
ထိုင္ရင္း၊ Camara Laye ေရးသားတဲ့ The Africa Child ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ေနခ်ိန္မွာပါ။ က်ြန္မရဲ႕
စာအုပ္ေဟာင္းေလးက စုတ္ျပဲေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ ဒီစာအုပ္ေလးကိုပဲ က်ြန္မထပ္ဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ က်ြန္မေနတဲ့
အိမ္ေလးရဲ႕ အိမ္ရွင္က စစ္မျဖစ္ခင္ကာလတုန္းက က်ြန္မအေဖကို သိတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ က်ြန္မရဲ႕
ျမိဳ႕ေလး က်ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ အထုပ္ကေလးပိုက္ျပီးေရာက္လာခဲ့တဲ့၊ ဘယ္သြားလို႕ ဘယ္လာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတဲ့
က်ြန္မကို ေနစရာအခန္းငယ္ေလးတခု ေပးခဲ့ပါတယ္။ က်ြန္မအေဖက သူ႕အေပၚ အရမ္းေကာင္းခဲ့တာေၾကာင့္လို႕
ဆိုျပီး အခန္းခေတာ့ မယူခဲ့ပါဘူး။

အိမ္မွာရွိတဲ့ တျခားအမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ က်ြန္မက ညတိုင္း၊ ညတိုင္း အိမ္ရွင္ရဲ႕ အခန္းကို သြားေပးတာေၾကာင့္
အခန္းခေပးစရာ

မလိုတာဆိုျပီး၊

အတင္းေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

အဲဒီေန႕မနက္က

ဒီလိုက်ြန္မအေၾကာင္း

အတင္းေျပာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြထဲက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္လဲ က်ြန္မနဲ႕အတူ ၀ရန္တာမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
သူမဟာ က်ိဳးပဲ့ေနတဲ့ ေက်ာက္တံုးေလွခါးေလးမွာထိုင္ျပီး၊ သူမရဲ႕ ကေလးငယ္ေလးကို ထိန္းေနခဲ့ပါတယ္။ သူမကို
က်ြန္မအခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ သူမရဲ႕ ရင္သားဟာ အရည္ေတြ အကုန္လံုး စုပ္ယူခံလိုက္ရလို႕
ပိန္ရွံဳ႕ေနတဲ့

လိေမၼာ္သးီ လိုပဲ

ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

စုပ္ယူလိုက္တာလားလို႕ က်ြန္မေတြးေနမိခဲ့တယ္။

သူမရဲ႕

ကေလးငယ္ေလးကမ်ား

ႏို႕ရည္ေတြအားလံုးကို

ေပါက္ကြဲသံေတြလဲ ထြက္လာေရာ၊ သူမဟာ ကေလးငယ္ကို အျမန္ေကာက္ခ်ီလိုက္ျပီး၊ တျခားကေလးေတြကို
ေခၚဖို႕ အိမ္ထဲကို ေျပး၀င္သြားပါတယ္။

၀ုန္း-----

ေပါက္ကြဲသံၾကီးဟာ

မိုးၾကိဳးပစ္သံၾကီးလိုပါပဲ။

က်ြန္မစိတ္ကူးယဥ္လိုက္မိတယ္။
အိမ္ေလးဆီကို

အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာတဲ့အထိ

က်ြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ေလ-

က်ြန္မျပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ။

စစ္ပြဲေတြ

ျခံ၀န္းၾကီးထဲက

ဒါဟာ

မိုးၾကိဳးပစ္တာပါလို႕

မျဖစ္ခင္တုန္းက

သစ္ပင္ၾကီးေအာက္မာွ

က်ြန္မအေဖရဲ႕
မိုးရြာလာတာကို

ေစာင့္ေနရသလိုပါပဲ။ က်ြန္မအေဖရဲ႕ ျခံ၀န္းထဲမွာ စားပင္၊ သီးပင္ေတြက အစံုပဲ ရွိတာေလ။ သစ္ပင္ၾကီးေတြေပၚကို
တက္ရတာ

က်ြန္မအရမ္းၾကိဳက္တာပဲ။

သစ္ပင္တက္တာ

မေကာင္းဘူးတဲ့။

အေဖကေတာ့
သူ႕ဆီကို

ေျပာတတ္တယ္။

၀ိုင္ပုလင္းယူလာမယ့္

ငယ္ရြယ္တဲ့

အမ်ိဳးသမီးေလးေတြ

ေယာက်္ားေလးတခ်ိဳ႕က

က်ြန္မ

ေယာက်္ားေလးလို ျပဳမူေနတာကို ေတြ႕ရင္ စိတ္ေျပာင္းသြားမွာ စိးု ရတယ္တဲ့။ အေဖက စေနာက္ျပီး ေျပာခဲ့တာပါ။
က်ြန္မကို ဆူတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖဟာ က်ြန္မသစ္ပင္တက္တာကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မတားဆီးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္လဲ အေဖဟာ က်ြန္မကို ပ်က္စီးေအာင္ အလိုလိုက္တာပါလို႕ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိ
တခ်ိဳ႕အမ်ိဳးေတြက က်ြန္မဒီအခ်ိန္အထိ အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ ေနတာဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ပါလို႕ ေျပာေနၾကတုန္းပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊

အဲဒီေန႕နံနက္ကေတာ့

မိးု ၾကိဳးပစ္သံလို

ေပါက္ကြဲသံၾကီးေတြဟာ

တစတစနဲ႕

ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာခဲ့ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ကေလးေလးေတြနဲ႕ တူတူ ထြက္ေျပးၾကပါေလေရာ။
က်ြန္မလဲ သူတို႕နဲ႕ တူတူ ေျပးခ်င္ေနေပမယ့္၊ က်ြန္မရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြက မေရြ႕ဘူးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့

ဒီအသံေတြကို

ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားခဲ့ျပီ။

က်ြန္မၾကားရတာ

က်ြန္မမိဘေတြလဲ

အုကီက

ပထမဆံုးအၾကိမ္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒုကၡသည္စခန္းမွာ

ေသသြားခဲ့ျပီ။

စစ္ျဖစ္ေနတာ
က်ြန္မအေဒၚလဲ

အိုကီဂ်ာမွာ ေသသြားခဲ့ျပီ။ က်ြန္မအဘိုးအဖြားေတြနဲ႕ ၀မ္းကြဲေတြလဲ နက္ကိုေစ်းကို ဗံုးခ်ဲတုန္းက အာပါကနားမွာ
ေသသြားခဲ့ျပီ။ အဲဒီတုန္းကေလ၊ ဗံးု ဒဏ္ေၾကာင့္ က်ြန္မအေဖအိမ္ေခါင္မိုးၾကီး ပ်က္စီးသြားတာ၊ က်ြန္မတေယာက္ထဲ
အသက္ရွင္

က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္။

ပထမဆံုးမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္

အဲဒီ့ေန႕မနက္မွာ

ေပါက္ကြဲသံၾကီးေတြကို

ၾကားရတာ

၀ုန္း-

ေဟာ- ေပါက္ကြဲသံၾကီး ထပ္ထြက္လာျပန္ျပီ။

က်ြန္မရပ္ေနတဲ့ ေျမျပင္ဟာ

တုန္ဟဥ္းသြားသလိုပဲ။

ဒါေပမယ့္

က်ြန္မေျပးလို႕

မရေသးျပန္ဘူး။

အသံဟာ

က်ယ္ေလာင္လြန္းလို႕ က်ြန္မေခါင္းေတြ မူးေနာက္သြားတယ္။ က်ြန္မစိတ္ထဲမွာ နားထဲကို အရမ္းပူုတဲ့ အရည္ေတြ
တစံုတေယာက္က

လာေလာင္းထည့္ေနသလိုပဲ

ေပါက္ကြဲမွဳေၾကာင့္ျဖစ္ေနတဲ့
သစ္သားစေတြ၊

အရမ္းၾကီးတဲ့

ဖန္စေတြ၊

သံစေတြ

ခံစားေနရတယ္။

ေနာက္ေတာ့

အေပါက္ၾကီးေတြကို
ေလထဲမွာ

က်ြန္မေဘးက

ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

၀ဲပ်ံေနတာကို

ေျမျပင္မွာ

မီးခိးု ေတြအူေနတာ၊

က်ြန္မေတြ႕ေနရတယ္။

ဖုန္လံုးေတြ

လိမ့္တက္လာတာကို ျမင္ေနရတယ္။

က်ြန္မအားလံုးကို

မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

မိနစ္အတန္ၾကာေလာက္

က်ြန္မရင္ထဲမွာ

တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတယ္။

ဒီဗံုးေတြဟာ က်ြန္မကိုပါ အဆံုးသတ္လိုက္ပါေစေတာ့လို႕ က်ြန္မဆႏၵရွိခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း

က်ြန္မဘာေတြထပ္လုပ္လဲဆိုတာ

မမွတ္မိေတာ့ဘးူ ။

ထိုင္လိုက္မိသလား၊

ေျမေပၚမွာ

ေမွာက္လိုက္မိသလား။ က်ြန္မမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဗံုးေတြ ရပ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဒဏ္ရာရသူေတြနားမွာ
၀ိုင္းအံုေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးရွိရာ လမ္းေပၚကို က်ြန္မေလွ်ာက္သြားလိုက္မိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေျမေပၚမွာ လဲေနတဲ့ ဒဏ္ရာရသူတေယာက္ကို က်ြန္မအာရံုစိုက္လိုက္မိတယ္။ ေကာင္မေလး
တေယာက္ပါ။

အသက္

ေသြးေတြထြက္ေနတယ္။
ဒီကေလးမေလးကို

ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္
ဒီအခ်ိန္ဟာ

ျမင္ရတာ

ရွိပါလိမ့္မယ္။

ဟာသလုပ္ရမယ့္

ပိုးတုန္းလံုးေကာင္ေလးနဲ႕

သူမရဲ႕

အခ်ိန္မဟုတ္ပါဘူး။
တူေနတယ္။

လက္ေမာင္းေတြကေန
ဒါေပမယ့္

ဒီကေလးမေလးကို

ဒဏ္ရာနဲ႕
က်ြန္မအိမ္ကို

ဘာေၾကာင့္ ေခၚလာခဲ့မိလဲ။ က်ြန္မမသိပါဘူး။

ဒီအခ်ိန္မတိုင္ခင္ကလဲ

ဒီလိုပဲ

က်ြန္မေရာက္ေနခဲ့တဲ့ေနရာက
သန္႕စင္ေပးတာေတြ

ဗံုးၾကဲခံရတာေတြ

ျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ။

ျဖစ္ေနခဲ့တာပဲ။

ဒဏ္ရာရသူေတြကို

လုပ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ က်ြန္မအခန္းေလးဆီကိုေတာ့

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့
ကူညီေပးတာ၊

ဘယ္သူ႕ကိုမွ

မသယ္လာခဲ့

ေဆးေၾကာ
ဖူးပါဘူး။

အခုက်ြန္မေခၚလာခဲ့တဲ့ ကေလးမေလး နာမည္ကေတာ့ ခ်ီနာဆာ တဲ့။

က်ြန္မသူ႕ကို

ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ

အတင္းေျပာတတ္ၾကတဲ့

ေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုခဲ့ပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့

အိမ္ရွင္ကလဲ

အကူအညီေပးခဲ့သလို၊

လက္ေဆာင္ပစၥည္းေသးေသးေလးေတြ

လာေပးတတ္ၾက

ပါတယ္။ သူမဟာ ပိန္ပိန္ေလးပါ။ အရြယ္နဲ႕စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေသးေကြးတယ္လို႕လဲ ဆိုရပါမယ္။ စစ္မက္ၾကားက
ကေလးေလးေတြ ဘ၀ဟာ

ဒီလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္

သူမဟာ

တဘက္သားမ်က္လံုးကို ေသခ်ာျပန္စိုက္ၾကည့္

ေလ့ရွိတယ္။ မယဥ္ေက်းတဲ့ အမူအရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီအမူအက်င့္ဟာ သူမအရြယ္ထက္ ပိုၾကီးသေယာင္
ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ သူ

မရဲ႕ဒဏ္ရာေလးေတြကို

အိမ္လုပ္အရက္ပ်ံနဲ႕

ေဆးေၾကာေပးတဲ့အခါတိုင္း

သူမဟာ

မနာက်င္ဟန္

ေဆာင္ေနတတ္ေပမယ့္ မ်က္၀န္းေလးေတြထဲက မ်က္ရည္စေလးေတြကိုေတာ့ က်ြန္မျမင္ေနခဲ့ရပါတယ္။ က်ြန္မလဲ
သူမရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္အေနနဲ႕ ရင့္က်က္လာမွဳေလးေတြ၊ စစ္မက္ကာလမွာ အရမ္းျမန္လာတာကို ၾကည့္ျပီး
မ်က္ရည္က်မိတာပါပဲ။

ခ်ီနာဆာက က်ြန္မကို ေက်းဇူးတင္စကားအျမဲဆိုတတ္တယ္။ က်ြန္မခ်က္ျပဳတ္တာ၊ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တာကို
ကူညီႏိုင္ဖို႕အခ်ိန္ေတြကို မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕ သူမေျပာေလ့ရွိတယ္။ ညေနခင္းအခ်ိန္ေလးေတြဆို၊ သူမကို
ညစာေက်ြးျပီးတိုင္း၊ သူမေဘးမွာထိုင္ျပီး၊ က်ြန္မစာဖတ္ျပေလ့ရွိတယ္။ သူမရဲ႕လက္ေလးေတြဟာ ပတ္တီးေတြနဲ႕
ျငိမ္သက္ေနေပမယ့္
ေရနံဆီမီးအိမ္ရဲ႕

သူမရဲ႕

မ်က္ႏွာမွာေတာ့

မွဳန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္ေလးမွာ

ခံစားမွဳအရိပ္အေယာင္ေလးေတြ
က်ြန္မေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။

ေပၚထြက္ေနတယ္ဆိုတာ

က်ြန္မစာဖတ္ျပေနတဲ့အခ်ိန္မွာ

ျပံဳးေန၊ ရယ္ေနေလ့ရွိတယ္။

စစ္ပြဲကာလမွာ တျမိဳ႕ေနတျမိဳ႕ေျပာင္းရင္း က်ြန္မရဲ႕ ပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပား ဆံုးရွံဳးခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
စာအုပ္ေလးတခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ က်ြန္မရေအာင္ သယ္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးေတြကို သူမကို ဖတ္ျပရတာ
က်ြန္မသိပ္၀မ္းသာတာပဲ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ခ်ီနာဆာရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြကေနတဆင့္ ဒီစာအုပ္ေလးေတြရဲ႕
သစ္လြင္ေတာက္ပမွဳကို က်ြန္မျမင္ေတြ႕ေနရလို႕ပါ။ သူမဟာ ေမးခြန္းေလးေတြ စေမးလာတယ္။ ပံုျပင္ေတြထဲက
ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့တာေတြအေပၚမွာ စိန္ေခၚဆန္းစစ္လာတယ္။

စစ္ပြဲနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးလာတယ္။ က်ြန္မရဲ႕အေၾကာင္းေတြ ေမးလာတယ္။ က်ြန္မက က်ြန္မကို
ပညာတတ္တေယာက္ ျဖစ္ေစရမယ္လို႕ စိတ္ပိုင္းျခားဆံးု ျဖတ္ခဲ့တဲ့၊ ဆရာျဖစ္ေကာလိပ္ေက်ာင္းကို ပို႕ေပးခဲ့တဲ့
က်ြန္မရဲ႕ မိဘေတြအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ စစ္မျဖစ္ခင္တုန္းက ဆရာမလုပ္ခဲ့ရတာေလးကို က်ြန္မဘယ္ေလာက္
၀မ္းသာမိတယ္ဆိုတာ၊ က်ြန္မရဲ႕ ေက်ာင္းေလး စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္းေလး ျဖစ္သြားတဲ့အခါ က်ြန္မဘယ္ေလာက္
၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္ဆိုတာေလးေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ သူမက က်ြန္မကို စိတ္၀င္တစားနဲ႕ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္းညေနပိုင္းတခုမွာ သူမက က်ြန္မကို ကစားနည္းတခုသင္ေပးျပီး၊ ေျမၾကီးေပၚက ေသတၱာေလးေတြ
အၾကားမွာ ေက်ာက္တံုးေလးေတြ ေရႊ႕ဖို႕ ေျပာရင္း သူမကို စာဘယ္လိုဖတ္ရမလဲဆိုတာ သင္ေပးမလားလို႕
က်ြန္မကို

ေမးလာခဲ့တယ္။

က်ြန္မမွင္သက္မိသြားတယ္။

သူမစာမဖတ္တတ္ဘူးဆိုတာ

က်ြန္မ

မသိခဲ့ဘူး။

အခုေတာ့ က်ြန္မစဥ္းစားရေတာ့မယ္။ က်ြနမ
္ တဘက္သား အေၾကာင္းကို ေသခ်ာမသိပဲ ၾကိဳတင္သးံု သပ္ခ်က္
လုပဖ
္ ႕ို မသင္ခ
့ ဲ့ဘူး။

သူမရဲ႕

ဘ၀ေလးကေတာ့

လယ္သမားေတြ။
ထားခဲ့ၾကတယ္။

ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ

သားႏွစ္ေယာက္ကို

အေနအထားအတိုင္းပါပဲ။

သာသနာျပဳေက်ာင္းကို

သူမဘယ္အရပ္ကလာလဲဆိုတဲ့

အျဖစ္မွန္ကို

သူမရဲ႕

ပို႕ေပးခဲ့ေပမယ့္၊
ေတြးဖို႕

မိဘေတြက

အဂုလာက

သူမကိုေတာ့

က်ြန္မေမ့ခဲ့တာကေတာ့

အိမ္မာွ ပဲ
သူမရဲ႕

ျဖတ္လတ္မွဳ၊ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္မွဳနဲ႕ တက္ၾကြမွဳေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီေန႕ညမွာပဲ က်ြန္မတို႕ သင္ခန္းစာေတြ စခဲ့ၾကတယ္။ သူမက သင္ပုန္းၾကီးကို သိျပီးသား။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့
သူမအစ္ကိုေတြရဲ႕

စာအုပ္ေတြကို

အရမ္းၾကိဳးစားတာေတြကိုေတာ့

က်ြန္မ

ၾကည့္ခဲ့ဖူးလို႕ပါပဲ။
မအံ့ၾသေတာ့ပါဘူး။

သူမေလ့လာသင္ယူတာ
ေနာက္ပိုင္းလအတန္ငယ္ၾကာမွာ

အရမ္းျမန္တာ၊
က်ြန္မတို႕ရဲ႕

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ လက္နက္ခ်ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေကာလဟလ သတင္းေလးေတြ ပ်ံ့ႏွံ႕လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမဟာ The
African Child ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို က်ြန္မကို ဖတ္ျပေနခဲ့ပါျပီ။

စစ္ၾကီးျပီးသြားတဲ့ေန႕မွာ၊ သူမနဲ႕ က်ြန္မတို႕တေတြ အတင္းေျပာတတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ အိမ္ေအာက္ထပ္က
အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႕ အတူစုမိသြားျပီး ငိုယိုၾက၊ သီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ရယ္ေမာကခုန္ခဲ့ၾကတယ္။ ငိုေနၾကတဲ့
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕

မ်က္လံုးေတြထဲမွာ

ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မွဳ၊

မေသခ်ာမေရရာမွဳ၊

စိတ္ခ်မ္းသာရာရမွဳေတြကို

ကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ မ်က္ရည္ေလးေတြ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့ၾကတယ္။ က်ြန္မတို႕ေတြလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲရွင္။ ေနာက္ျပီး

က်ြန္မဆီမွာ ငိုစရာ ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းအရာ တခုကလဲ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ က်ြန္မ ခ်ီနာဆာကို က်ြန္မအိမ္ေလးဆီ
ေခၚသြားခ်င္တယ္။

က်ြန္မဘ၀မွာ

မရွိခဲ့ဖူးတဲ့

က်ြန္မရဲ႕

သမီးေလး

ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

စစ္မက္ေၾကာင့္

ခ်စ္ခင္သူေတြအားလံးု နဲ႕ ေသကြဲကြဲသြားခဲ့ရတဲ့ က်ြန္မဘ၀နဲ႕တူတူ မွ်ေ၀ခံစားေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမက
က်ြန္မကို

လွမး္ ဖက္ထားရင္း၊

ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။

သူမရဲ႕

ေဆြမ်ိဳးေတြ

က်န္ရစ္ဦးမလား

ဆိုတာကို

သူမသြားရွာခ်င္တယ္တဲ့။

က်ြန္မရဲ႕

လိပ္စာနဲ႕

က်ြန္မအလုပ္ျပန္၀င္ဖို႕

က်ြန္မေပးလိုက္ပါတယ္။

က်ြန္မဆီမွာရွိေနတဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့
ေငြစေလးေတြကိုလဲ

ေက်ာင္းေလးရဲ႕
သူမကို

အမည္ကို

က်ြန္မေပးလိုက္တယ္။

သူမကို
သူမက

ေျပာတယ္။ မၾကာခင္မာွ က်ြန္မဆီျပန္လာေတြ႕မယ္တဲ့။ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ေက်းဇူးတင္ မ်က္၀န္းေလးနဲ႕
သူမက

က်ြန္မကို

လွမ္းၾကည့္တယ္။

က်ြန္မသူ႕ကို

တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္

ဖက္တြယ္ထားမိတယ္။

ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ကာလေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းမွဳကိုလဲ က်ြန္မရင္ထဲမွာ ခံစားေနရတယ္။ သူမရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြကို
ျပန္ေတြ႕ျပီး၊ သူမဘ၀အတြက္ ေကာင္းမြန္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြရသြားမွာပါ။ သူမက်ြန္မဆီကို ဘယ္ေတာ့မွ
ျပန္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၂၀၀၈) ခုႏွစ္ကာလရဲ႕ တျမန္ေန႕ မနက္ခင္းမွာပါ။

အဲဒီမနက္ခင္းေလးကေတာ့ ဟိုး- လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္တုန္းက နံနက္ခင္းေလးနဲ႕ မတူေတာ့ပါဘူး။
က်ြန္မအိမ္ထဲက ဧည့္ခန္းေလးထဲမွာ ဂါဒီးယန္း သတင္းစာေလးကို က်ြန္မ စလွန္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ြန္မ
ေန႕စဥ္လုပ္ေနက် နံနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္တာေလးကေန ျပန္လာခါစပါ။ က်ြန္မမိတ္ေဆြေတြက ေျပာပါတယ္။
က်ြန္မအရြယ္ အသက္ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္လို႕ မထင္ရတာ က်ြန္မေန႕စဥ္လမ္းေလွ်ာက္လို႕တဲ့။

သတင္းစာထဲမွာ အစိုးရက ၀န္ၾကီးအသစ္ေတြ ခန္႕အပ္တဲ့ သတင္းပါလာပါတယ္။ အစိုးရဦးေဆာင္မွဳ တခုကေန
တခု

ေျပာင္းေနက်ျဖစ္ေနျပီမို႕

ပညာေရး၀န္ၾကီးဟာ
ပါလာခဲ့ျပီပဲ။

သိပ္မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။

အမ်ိဳးသမီးဆိုတာကို

က်ြန္မေက်နပ္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္

က်ြန္မေတြ႕လိုက္ရတယ္။
အစိးု ရထဲမာွ

က်ြနမ
္ တိ႕ု

သတင္းစာထဲမွာ
သူမရဲ႕

အသစ္ခန္႕လိုက္တဲ့

ပထမဆံုးအင္တာဗ်ဴးေတာင္

အမ်ိဳးသမီးေတြလဲ

လိုအပ္တယ္။

ႏိုက္ဂ်ီးရီးယားမွာတုန္းက အမ်ိဳးသမီး ဘ႑ာေရး၀န္ၾကီး ဘယ္ေလာက္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့လဲ ဆိုတာ က်ြန္မတို႕
မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ရျပီးျပီ။

ေနာက္ေတာ့

သတင္းစာ၊

စာမ်က္ႏွာ

တ၀က္ကို

ေနရာယူထားတဲ့

ပညာေရး၀န္ၾကီးအမ်ိဳးသမီးရဲ႕

အျဖဴအမည္းဓာတ္ပံုကို က်ြန္မေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကို က်ြန္မသိပ္ရင္းႏွးီ ေနသလိုပဲ။ က်ြန္မသူမကို
စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူမနာမည္ကို မဖတ္မိခင္ကတည္းက ဒါဟာ ခ်ီနာဆာဆိုတာ က်ြန္မသိလိုက္ရပါျပီ။ သူမရဲ႕
ပါးေလးေတြက ျပည့္ေဖာင္းလာျပီ။ ငယ္ရုပ္သြင္ျပင္ေလး နည္းနည္းေျပာင္းသြားတယ္။

သူမရဲ႕

အင္တာဗ်ဴးကို

က်ြန္မအျမန္

ဖတ္လိုက္မိတယ္။

က်ြန္မလက္ေတြ

နည္းနည္းတုန္ေနတယ္။

စစ္ျဖစ္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ထိခိုက္ခံစားၾကရတဲ့ လူငယ္ေတြကို ကူညီတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ
ေအဂ်င္စီတခုအကူအညီနဲ႕ သူမႏိုင္ငံျခားကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူမစေကာလားရွစ္ေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့တယ္။
သူမအိမ္ေထာင္က်ခဲ့ျပီး

ကေလးသံုးေယာက္ရွိတယ္။

သူမ

စာေပပိုငး္ ဆိုင္ရာ

ပါေမာကၡ

ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူမစာအုပ္ေတြကို ဘယ္လိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့လဲဆိုတာကို ေျပာၾကားတာ ဖတ္ရခ်ိန္မွာေတာ့ က်ြန္မလက္ေတြ အရမ္းကို
တုန္ေနခဲ့ပါတယ္။

စစ္ပြဲအတြင္းတုန္းက

သူမမွာ

နတ္သမီးလို

အေမ

တေယာက္

ရွိခဲ့ပါတယ္တဲ့။

သူမၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့

ဘ၀ေလးကို

သူမဒီစကားေလးကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။

သူမမ်က္ႏွာေလးကို

က်ြန္မအခ်ိန္တန္ၾကာ

ၾကည့္ေနမိခဲ့တယ္။

က်ြန္မျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူမနဲ႕ အတူတူ ကစားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ။ သတင္းစာကို ပိတ္ျပီး၊
ေဘးမွာ မခ်ထားခင္ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ က်ြန္မဘ၀မွာ တခါမွ မခံစားဖူးခဲ့တဲ့ ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္မွဳေတြကို
ခံစားေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာ က်ြန္မပဲ အသိဆံုးျဖစ္မွာပါေလ။

မူရင္းစာေရးသူ- Chimamanda Ngozi Adichie

ဘာသာျပန္သူ- ခင္မမမ်ိဳး

ရည္ညႊန္း-

Adichie, C.N. (2009) “Chinasa” in The Thing around Your neck, Fourth Estate

စိတ္အင္အား

(၁)

အခ်ိန္ကား (၂၀၀၁) ခုႏွစ္။
ေနရာကား ရွမး္ ျပည္နယ္အေရွ႕ပိုင္း၊ တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕နယ္၊ ၀မ္ပါခရြာ။

“နင္တို႕ မယုတ္မာနဲ႕ေနာ္။ ငါ့မွာ ေယာက်္ားရွိတယ္”

နန္းမိုခမ္းတေယာက္

ေၾကာက္လန္႕တၾကားျဖင့္

ေအာ္မယ့္သာေအာ္ေနရေပမယ့္
အလိုလိုသိေနသည္။

ေအာ္ဟစ္ေနမိသည္။

သူမေအာ္သံကို

သို႕ေပမယ့္လဲ

မည္သူမွ

မတတ္ႏိုင္။

ရြာမွ

အတန္ငယ္ေ၀းသည္မို႕

ၾကားႏိုင္မည္မဟုတ္မွန္း

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ

စိတ္ထဲက

မိနး္ မသားတေယာက္အေနနဲ႕

ေအာ္ရံုကလြဲ၍ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါမည္လဲ။ ျပီးေတာ့ သူမရင္ဆိုင္ေတြ႕ေနရသည္က ဗမာစစ္တပ္က လက္မရြံ႕
လူသတ္သမားမ်ား။

အိမ္က

ေယာက်္ားျဖစ္သူ

ထြက္လာခဲ့မိတာျဖစ္သည္။

စိုင္းေက်ာက္

ေနမေကာင္းတာေၾကာင့္

ယာခင္းထဲသို႕

သူမတေယာက္ထဲ

ဗမာစစ္တပ္မွ

ေပၚတာဆြဲတာ

ခဏခဏခံေနရတာမို႕

စိုင္းေက်ာက္မွာလဲ

နလန္မထူႏိုင္။ သံုးႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ေလးကလဲ ရွိတာမို႕ မိသားစု၀မ္းေရးအတြက္ သူမပဲ ရုနး္ ကန္ေနရသည္။

“ေကာင္မ။ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားစမ္း။ ေသသြားခ်င္လား”

စစ္သားမ်ားက

သူမအား

သမီးမ်က္ႏွာေလးကို

အတင္းဆြဲျပီး

ျမင္လိုက္မိသည္။

အနီးမွ

ခ်ံဳထဲသို႕

ေခၚသြားသည္။

သူမေသလို႕မျဖစ္ပါ။

ထြက္ေျပးဖို႕

ေနာက္ဆးံု ေတာ့

စဥ္းစားေနတုန္း

မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္

ရုန္းရင္းကန္ရင္း၊ ဗမာစစ္သားမ်ား၏ အဓမၼျပဳက်င့္မွဳကို ခံလိုက္ရေလသည္။ စစ္သားမ်ား ထြက္သြားေသာအခါမွ
အားရပါးရ ငိုေၾကြးရင္း ရြာသို႕အေျပးျပန္လာခဲ့သည္။ ဒီတပ္ကို သူမသိသည္။ တပ္ရင္း (၃၅၉)။ သူမတို႕ရြာသို႕

၀င္ထြက္သြားလာေနက်

တပ္ရင္း။

သူမေယာက်္ားကို

ေခၚျပီး

ရြာလူၾကီးဆီသြားေျပာရမည္။

သူမအား

မတရားျပဳက်င့္သည့္ စစ္သားမ်ားအား သူတို႕ အထက္လူၾကီးဆီ သြားတိုင္ရမည္။

(၂)

(၂၀၀၁)ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ။
ခမရ (၃၅၉)။ တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕။

“ဘာလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႕က တပ္မေတာ္ကိုနာမည္ဖ်က္ေနတာလား”
“မဟုတ္ပါဘူး ဗိုလ္မွဴးရယ္။ ဒီကေလးမက ယာထဲသြားရင္း အမွန္တကယ္ ၾကံဳလာရတာပါ”

တပ္မွဴးဆိုသူ၏

အေမးကို

ရြာလူၾကီးမွ

ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ျဖင့္

ျပန္ေျဖေနဆဲ

သူမကေတာ့

အံကို

တင္းတင္းၾကိတ္ထားလိုက္မိသည္။ လူၾကီးတေယာက္အေနျဖင့္ မတရားမွဳကို လာေရာက္ တိုင္တန္းခဲ့ျခင္းသာ
ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ သူ႕လူေတြကိစၥ တာ၀န္မယူသည့္အျပင္ သူမတို႕ကိုပင္ တရားခံလို ျပန္ေမးေနေလသည္။

“ဒါကေတာ့

ဦးအိုက္ပန္ရယ္။

မိန္းမေတြဆိုတာ

လူမိရင္

ဒီလိုပဲ

ေျပာမွာေပါ့။

သူ႕ဟာသူ

ဘယ္က

ရြာသားေတြနဲ႕မွန္းသိ ျဖစ္တဲ့ကိစၥမွာ က်ဳပ္တို႕စစ္တပ္ကို တရားခံလာမရွာစမ္းပါနဲ႕။ ခင္ဗ်ားလဲ ရြာလူၾကီးျဖစ္ျပီး
ဒီေလာက္မွ နားမလည္ဘူးလား”

ဦးအိုက္ပန္စကားအဆံးု မွာ သူမေယာက်္ား စိုင္းေက်ာက္ တေယာက္ ၀ုန္းကနဲ ထရပ္လိုက္တာကို ေတြ႕ရသည္။

“ခင္ဗ်ား၊ က်ဳပ္မယားကို မေစာ္ကားနဲ႕။ ခင္ဗ်ားတိ႕ု စစ္တပ္ ရြာတကာမွာ မိနး္ ကေလးေတြ ဖ်က္ဆးီ ေနတာ
လူတင
ို း္ အသိ”

“ေဟ့ေကာင္။

မင္းပါးစပ္ကို

အေသခံတိုက္ေပးေနရတာ”

ပိတ္ထားစမ္း။

ေစာ္ကားေနတာက

မင္း။

မင္းတို႕ေတြအတြက္

ငါတို႕က

“ဘာ ငါတို႕ေတြအတြက္လဲ။ မင္းတို႕ ဗမာစစ္တပ္ေတြလာမွ ငါတို႕ေတြ ဒုကၡေရာက္တာ။ ငါတို႕ဘာသာေနရင္
ဘာမွမျဖစ္ဘူး”

“ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ ဒီေကာင့္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္စမ္း”

တပ္မွဴးဆိုသူ၏

အမိန္႕ေပးသံအဆံုးတြင္

စစ္သားမ်ားေျပးလာျပီး၊

စိုင္းေက်ာက္ကို

ရိုက္ႏွက္

ထုေထာင္းၾကေတာ့သည္။

“မလုပ္ၾကပါနဲ႕ရွင္။ မလုပ္ၾကပါနဲ႕”

သူမအလန္႕တၾကားေအာ္ဟစ္မိသည္။ ရြာလူၾကီးမွာလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။

“ဘာမလုပ္ပါနဲ႕လဲ။

ေကာင္မ။

နင့္ကို

ငါ့တပ္ထဲက

လူေတြအားလံုးကို

တန္းစီေခၚျပမယ္။

နင့္ကို

ဟိုဟာလုပ္သြားတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြကို ေရြးထုတ္ျပ။ မျပႏိုင္လို႕ကေတာ့ နင္ေကာ၊ နင့္အေကာင္ေကာ အေသပဲ။
တပ္မေတာ္ကို ေစာ္ကားမွဳနဲ႕ ေထာင္ထဲ ထည့္ပစ္မယ္”

“မလုပ္ပါနဲ႕ရွင္။ မလုပ္ပါနဲ႕။ က်ြန္မ အဲဒီလူေတြကို မွတ္မိပါတယ္။ တေယာက္က ပုခးံု မွာ အပြင့္ႏွစ္ပြင့္နဲ႕ပါ”

ဒီတပ္ကဆိုတာကို သိေနတာမို႕ သူမအခိုင္အမာ ဆိုလိုက္မိသည္။

“ညေနက်ရင္ ျပန္လာခဲ့။ ငါ့လူေတြ မစံုေသးဘူး။ နင့္ေယာက်္ားကိုေတာ့ ငါတို႕ဖမ္းထားမယ္”
“က်ြန္မကိုသနားပါရွင္။ မတိုင္နဲ႕ဆိုလဲ မတိုင္ေတာ့ပါဘူး။ က်ြန္မေယာက်္ားကို ျပန္လႊတ္ေပးပါ”

“မင္းတို႕ကို

ငါမသကၤာဘူး။

စစ္ေဆးစရာရွိတယ္။

ငါတို႕တပ္မေတာ္ကို

မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။

ဦးအိုက္ပန္။

နာမည္ဖ်က္ခ်င္တဲ့

သူပုန္ေတြပဲ

သူ႕ကို ေခၚသြားေတာ့။

ေကာင္မေတြေျပာတိုင္း မယံုနဲ႕။ ခင္ဗ်ားပါ အသက္နဲ႕ကိုယ္ အိုးစားကြဲသြားမယ္”

ျဖစ္ရမယ္။

ညေနျပန္လာခဲ့။

သူ႕ကို

ေနာက္ဆိုရင္

“ဟုတ္။ ဟုတ္ကဲ့။ က်ြန္ေတာ္ေနာက္ကို ဘယ္သူမွ မေခၚလာေတာ့ပါဘူး”

ဦးအိုက္ပန္ေနာက္သို႕ သူမငိုယိုရင္းလိုက္ပါလာခဲ့ရသည္။
ညေနေရာက္ေတာ့ သူမတို႕ ေနာက္တခါ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ စိုငး္ ေက်ာက္ကို ေတြ႕ခြင့္ရဖို႕ ေတာင္းပန္ေျပာေပမယ့္
စစ္ဆင္ေရးမွာ

ေပၚတာလိုလို႕

ထည့္လိုက္သည္ဟု

ဆိုသည္။

သူမကို

မုဒိမ္းျပဳက်င့္သြားသူမ်ားကိုလဲ

မေတြ႕ရေတာ့။ တန္းစီျပီးေခၚျပသူမ်ားထဲမွာ ထိုသူမ်ား မပါ။

“တပ္မေတာ္ကို

ေစာ္ကားမွဳနဲ႕

ဒဏ္ေငြ

တသိန္းေဆာင္ရမယ္။

ဒဏ္ေငြလာေဆာင္မွ

နင့္အေကာင္ကို

ျပန္လႊတ္ေပးမယ္”လို႕ ဆိုလိုက္သည္။ သူမဘာလုပ္ရပါမည္လဲ။ လူကလ
ို ဲ ေစာ္ကားသည္။ လင္ေယာက်္ားကိုလဲ
ဖမ္းထားသည္။ ေငြကလ
ို ဲ ေတာင္းသည္။ အဲဒါ သူမတိ႕ု ျပည္သေ
ူ တြအတြက္ အသက္အေသခံ တိုကေ
္ ပးေနတဲ့
စစ္တပ္တ။ဲ့

“မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ လူသတ္ေကာင္ေတြ၊ မုဒိမ္းေကာင္ေတြ၊ ျပန္ေပးသမားေတြ”

အေတြးႏွင့္အတူ သူမ နာနာၾကည္းၾကည္း ငိုခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။

(၃)

အခ်ိန္ကား (၂၀၀၄) ခုႏွစ္။
ေနရာကား ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ခ်င္းမိုင္ခရိုင္။

“နန္းခမ္းေရ။ အန္တီေခၚေနတယ္”

ဘ၀တူ အလုပ္သမေလး နန္းလွအသံေၾကာင့္ သူမ ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားရသည္။ တေယာက္ေယာက္ ကမ်ား
သူမကို တိုင္သြားေလသလား။ သူမတို႕လို လိင္က်ြန္ဘ၀မွာ အလုပ္ရွင္ကိုလဲ ေၾကာက္ရသည္။ အဆီတ၀င္း၀င္း
မ်က္ႏွာၾကီးမ်ားျဖင့္

ကာမရမက္ေက်းက်ြန္ၾကီးမ်ားကိုလဲ

ေၾကာက္ၾကရသည္။

ထိုကာမေက်းက်ြန္ၾကီးမ်ားက

စိတ္တိုင္းမက်ပဲ တိုင္ေတာသြားလွ်င္ အန္တီက အညွာအတာမရွိ ရိုက္ႏွက္တတ္ေလသည္။ အန္တီဆိုသူက
ျမန္မာစကား၊

ရွမး္ စကားကို

က်ြမ္းက်င္စြာ

ေျပာတတ္သည့္

ထိုင္းအမ်ိဳးသမီးၾကီး။

ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးဆီသို႕

သူမေရာက္ခဲ့ရသည္မွာ သူမဆႏၵပါခဲ့၍ မဟုတ္ပါ။

စိုင္းေက်ာက္ကို ေငြတသိန္းႏွင့္ ေရြးရမည္ဆိုေတာ့ ေငြရလုိရျငား ရြာမွ အဆက္အသြယ္ျဖင့္ တဘက္ကမ္းသို႕
ေရာက္လာခဲ့ရသည္။

ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ရင္

ေငြေတြအမ်ားၾကီးရမယ္ဆိုေသာ

စကားလံးု ေတြကို

သူမယံုစားခဲ့မိသည္။ သမီးေလးရဲ႕ ေနာင္ေရးကလဲ ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဖြတ္မရ၊
ဓားမဆံးု ဘ၀သို႕ သူမက်ေရာက္ရေတာ့သည္။ ဘ၀ကို ရိုးရိးု သားသားနဲ႕ ေတာင္ယာစိုက္စားခဲ့သည့္ သူမမွာ
ဒီလိုဗဟုသုတေတြ မရွိ။
ထိုအလုပ္သည္

ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ရင္ အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုတာသာ

လိင္က်ြန္အလုပ္မွန္းသာ

ႏွမခ်င္းကိုယ္ခ်င္းမစာသည့္

သူမၾကိဳသိခဲ့ပါလွ်င္------။

လူပစ
ြဲ ားမ်ား

သူမတို႕တိုင္းျပည္မာွ

သူမအတြက္ေတာ့

ဘ၀ဆိုသည္မွာ

သိထားခဲ့သည္။

သားသမီးခ်င္း

အမ်ားအျပား

ရွေ
ိ နျပီ

အကယ္၍

ကိယ
ု ခ
္ ်င္းမစာ၊
ဆိုတာကိုသာ

သူမၾကိဳသိခဲ့ပါလွ်င္--------။

ဘာကိုမွ

ၾကိဳမသိခဲ့သူ၊

ျငင္းဆန္စဥ္က

ကိုယ္ေပၚသို႕က်ေရာက္လာသည့္

အဖတ္ဆယ္မရေတာ့ပါ။

တုတ္ခ်က္မ်ားကို

သူမ

အရမ္းပဲ

နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္

ေၾကာက္ပါသည္ေလ။

ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္နဲ႕ ထားခဲ့ရသည့္ သမီးေလးကိုလဲ လြမ္းလွျပီ။ သမီးေလး အသက္ရွင္ရက္မွ ရွိပါေသးရဲ႕လား။
စိုင္းေက်ာက္ေကာ ေငြနဲ႕လာေရြးမယ့္လူ မရွိလို႕ အသတ္ခံလိုက္ရျပီလား။ ဒါေတြကို သူမမသိပါ။ တမ္းတမိလို႕
ငိုေၾကြးခဲ့ရသည့္ မ်က္ရည္ေတြ၊ ဘ၀ပ်က္လို႕ ငိုေၾကြးရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ၊ ရြံစရာေကာင္းလွတဲ့ မ်က္ႏွာၾကီးေတြကို
ေအာ့ႏွလံုးနာစြာ ျမင္ေတြ႕ေနရလို႕ ၾကိတ္ျပီး က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ။ ဒီမ်က္ရည္ေတြကိုသာ ေပါင္းလိုက္ရင္
သူမေနရတဲ့ အခန္းေလးထဲမွာ မ်က္ရည္အို္င္ၾကီး ျဖစ္ေနတာ ၾကာလွေရာေပါ့။

“မင္း၊ ဟိုဘက္ကမ္း ျပန္ရမယ္”
“ရွင္။ တကယ္လား အန္တီ။ ၀မ္းသာလိုက္တာ”
“၀မ္းသာမေနနဲ႕။ မင္းမွာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ျဖစ္ေနျပီ။ ငါတို႕ဆီမွာ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေန႕ပဲျပန္ရမယ္။ ငါ့လူေတြ
ကားဂိတ္လိုက္ပို႕ေပးလိမ့္မယ္”

ေအအိုင္ဒီအက္စ္ဆိုေသာ အသံၾကားရေတာ့ သူမလန္႕သြားသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာမွနး္ မသိေပမယ့္ ကုမရတဲ့

ေရာဂါဆိုးၾကီးဆိုတာေတာ့

ၾကားဖူးသည္။

ဘာလို႕ျဖစ္ရမွာလဲ။

သူမဆီကိုမွ

ဒီေရာဂါၾကီးက

ဘာလို႕ေရာက္လာရတာတဲ့လဲ။

(၄)

(၂၀၀၅) ခုႏွစ္။
တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕။ -----------ရံးု ခန္း။

လူမွဳေထာက္ကူျပဳ

အန္ဂ်ီအိုအဖြဲ႕တဖြဲ႕မွ

အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီေရာဂါပိုး

ကူးစက္ခံရသူမ်ားအတြက္

လိုအပ္ေသာ

ေဆး၀ါးေတြ ပံ့ပိုးေနသည့္ ေနရာသို႕ သူမေရာက္ရွိေနပါသည္။ ရြာကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ သတင္းဆိးု မ်ားကို
ဆိုင္းမဆင့္၊

ဘံုမဆင့္

ေသျပီဆိုေသာ

ၾကားရေတာ့သည္။

သတင္းသာ

သူမေယာက်္ား

ေရာက္လာခဲ့သည္တဲ့။

အသက္ရွင္ရက္

သမီးငယ္ေလးလဲ

ရြာကို

ျပန္ေရာက္မလာခဲ့ပါ။

အသက္မရွင္ခဲ့ပါ။

ဖ်ားနာျပီး

ေသဆံုးသြားသည္တဲ့။ သတင္းဆိးု မ်ားေၾကာင့္ သူမ သတ္ေသခ်င္စိတ္ပင္ ေပါက္သြားခဲ့ရသည္။ သို႕ေပမယ့္ ရြာမွာ
ရွိေနေသာ သူမလိုမ်ိဳးပင္ ေရာဂါပိုးကူးစက္ခံရသည့္ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕က သူမကို ကူညီအားေပးခဲ့ၾကသည္။
မိနး္ မသားအခ်င္းခ်င္း
လက္တြဲျဖစ္ခၾဲ့ ကသည္။
ဘာပဲေျပာေျပာ

ကိယ
ု ခ
္ ်င္းစာနာစိတ္ျဖင့္
သူတို႕အကူအညီျဖင့္

ေရနစ္သူ

တေယာက္လက္မ်ားကို

အန္ဂ်ီအိုဆိုေသာ

၀ါးကူထးို တတ္ၾကတဲ့

တေယာက္

အဖြဲ႕ၾကီးတခုနဲ႕လဲ

ဒီေခတ္ၾကီးထဲမာွ

ခိုငခ
္ င
ို မ
္ ာမာ

ဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေကာက္ရးို တမွ်င္ဟာလဲ

တန္ဖးို ရွိစျမဲ

မဟုတပ
္ ါလား။

“လာ၊ ညီမေလး”

မစိုးစိုးအသံက

ၾကည္လင္ေႏြးေထြးလို႕ေနသည္။

ေရာဂါသည္သူမကို

ေဖးေဖးမမ

ဆက္ဆံသည္မို႕

မစိုးစိုးနဲ႕ေတြ႕တိုင္း သူမ စိတ္ေတြ လန္းဆန္းသြားတတ္စျမဲ။

“က်ြန္မ နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္”
“ရပါတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ရံးု မွာ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့တာနဲ႕ အေတာ္ပဲ။ က်ြန္မလဲ နန္းမိုခမ္း အေၾကာင္းေလးေတြ

တစြန္းတစ ၾကားရကတည္းက ေမးခ်င္တာေလးေတြ ရွိေနလို႕”

“ဘာေမးစရာရွိလုိ႕လဲဆရာမ”
“က်ြန္မကို ဆရာမလို႕ မေခၚပါနဲ႕။ မစိုးလို႕ပဲေခၚပါ။ ရင္းရင္းႏွီးႏွးီ ေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့။ မစိုး”
“ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေလ နန္းမိုခမ္းရဲ႕ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေလးကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုေလးသိခ်င္လို႕ပါ”
“ရွင္”

“ဒီလိုပါ။

က်ြန္မက

ဒီေဒသက

မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီေဒသနဲ႕

အေ၀းၾကီးမွာ

ေနထိုင္ၾကီးျပင္းခဲ့သူပါ။

က်ြန္မေက်ာင္းျပီးေတာ့ အလုပ္ရာွ ရင္း ဒီအလုပ္ေလးကို မထင္မွတ္ပဲ ရခဲ့တယ္။ လုပ္ရင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္
မြန္ျမတ္တဲ့အလုပ္ဆိုတာကိုလဲ တစတစ သိနားလည္ခဲ့ရတယ္။ က်ြန္မဘ၀မွာ မနီးစပ္ခဲ့တဲ့ တေျမတည္းေန၊
တေရတည္းေသာက္ေနရတဲ့ လူအမ်ားကိုလဲ သိက်ြမ္းခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုသိက်ြမ္းလာရင္း လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို
က်ြန္မစိတ္၀င္စားလာမိလို႕ပါ။ နန္းမိုခမ္း ေျပာခ်င္မွ ေျပာပါေနာ္။ က်ြန္မက သိခ်င္ရံု သက္သက္ပါ”

“ရပါတယ္

မစိးု ရဲ႕။

က်ြန္မလဲ

ဒီကိစၥေတြကို

တေယာက္ေယာက္ကို

ေျပာျပခ်င္ေနတာ။

ဟိုေလ-

ဒီမွာ

ေျပာလို႕ျဖစ္ပါ့မလား”
“ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႕မွ မရွိေတာ့တာပဲ”

ဘာလိုလိုနဲ႕

ေမးသူကလဲရွိ၊

ရင္ဖြင့္ျဖစ္သြားသည္။

သူမကလဲ

ေျပာေနသူ၊

တေယာက္ေယာက္ကို

သူမက

ရင္ဖြင့္ခ်င္ေနသူမို႕

မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕

ေျပာေနသလို

ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းစံုကို
နားေထာင္ေနသူကလဲ

မ်က္ရည္၀ဲျပီး လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတာ သတိထားမိသည္။ သူမသမီးေလးဆံးု သြားတဲ့
အေၾကာင္းကို

ေရာက္ေတာ့

သူမမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ

ငိုခ်လိုက္မိခ်ိန္မွာ

သူမလက္ကို

မစိုးက

လာဆုပ္ကိုင္လိုက္ေလသည္။

“ညီမနန္းမိုခမ္း။ ဘာမွအားမငယ္နဲ႕ ညီမေလး။ တကယ္ေတာ့ ဒီအျဖစ္ဆိုးေတြဟာ ညီမေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာမွ
မဟုတ္ပဲကြယ္။

တရားဥပေဒ

စိုးမိုးမွဳ

မရွတ
ိ ဲ့

တိင
ု း္ ျပည္မာွ

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕

ဘ၀လံုျခံဳေရးကို

ဥပေဒနဲ႕

ကာကြယေ
္ စာင္ေ
့ ရွာက္မဳွ မေပးႏိင
ု လ
္ ႕ို ၊ လူေတြရဲ႕ အသက္ကုိ ကာကြယ္ေပးရမယ့္ စစ္တပ္ဟာ မင္းမဲစ
့ ရိက
ု ဆ
္ န္ဆန္

ျပဳမူေနလိ႕ု ၊ သူတပါးမ်က္ရည္စက္လက္ကို ေငြေၾကးနဲ႕လဲလယ
ွ ္ၾကတဲ့ လူပြဲစား လူယတ
ု မ
္ ာေတြရေ
ွိ နလို႕ ညီမေလးလို
အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေတြ
ညီမေလးရဲ႕

ဒုကေ
ၡ ရာက္ၾကရတာပါ။

စိတ္အင္အားကို

အတတ္ႏိုင္ဆံုး

ဒါေၾကာင့္

ညီမေလးရဲ႕

ခိုင္မာေအာင္

စိတ္ဓာတ္ကို

စုစည္းထားပါ။

လံုး၀အက်မခံပါနဲ႕။

ဒီစစ္အာဏာရွငေ
္ တြေၾကာင့္

ဘ၀ပ်က္ခရ
ဲ့ ေပမယ့္ စိတဓ
္ ာတ္ကေ
ို တာ့ လံးု ၀ ယိုငလ
္ ဲ မခံပါနဲ႕။ စိတဓ
္ ာတ္မက်ေသးသေရြ႕ ညီမေလးဘ၀ကို
ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ဒီလေ
ူ တြကို ညီမေလး မရွဳံ းေသးဘူး။ ညီမေလးကို အမတို႕လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ဘာသာျပန္ ရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလး တပုဒ္ ရြတ္ျပမယ္ေနာ္-----။

မစိုးစိုးရဲ႕ ကဗ်ာရြတ္ဆိုသံေလးက ပီပီျပင္ျပင္၊ ျပတ္ျပတ္သားသားႏွင့္ ထြက္ေပၚလို႕ လာပါသည္။ အားလံုးကို
မမွတ္မိေပမယ့္ စာသားေလးတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူမႏွလံုးသားထဲကို စိမ့္၀င္သြားခဲ့ေလသည္။

“မင္းမွာ စိတ္အင္အားကလြလ
ဲ ႕ို
ဘာဆိဘ
ု ာမွမရွိေတာ့တအ
ဲ့ ခါ
အဲဒစ
ီ တ
ိ ္အင္အားကို
ခိင
ု မ
္ ာစြာနဲ႕ပဲ
လက္ဆပ
ု လ
္ က္ကင
ို ္
ထားႏိင
ု ္မယ္ဆရ
ို င္” တဲ႕။

မစိုးဆီမွ ျပန္လာေသာ သူမေျခလွမ္းမ်ားက ျဖတ္လတ္လို႕ေနသည္။ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမရဲ႕ စိတ္အင္အားကို
ခိုင္မာစြာ လက္ကိုင္ထားျပီး၊ ဘ၀ရဲ႕ က်န္ရွိေနေသာ အခ်ိန္ေလးမ်ားကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႕ သူမၾကိဳးစားရပါဦးမည္။
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးက သူမဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးခဲ့ပါသည္။ သို႕ေပမယ့္ သူမစိတ္အင္အားကိုေတာ့
မဖ်က္ဆီးႏိုင္ေအာင္ ခိုင္မာစြာလက္ကိုင္ထားမည္ဟု သႏၷိဌာန္ခ်ရင္း--------။

ခင္မမမ်ိဳး (၃၁၊ ၃၊ ၂၀၀၉)

ဘယ္သူ တရားခံလဲ

(၁)
ၾသဂုတ္လ ၂၃ရက္၊ ၂၀၀၇ခုႏွစ္

“ဓာတ္ဆီေစ်းေတြတက္လို႔ ကားခေတြတက္ကုန္ျပီ“

ေစ်းထဲသို႔

ပ်ံ့လြင့္လာသည့္

ကားခေတြေစ်းတက္သည္ဆိုလွ်င္

သတင္းစကားေၾကာင့္

မေအးတင္

ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြလဲ

တစ္ေယာက္

စိတ္ညစ္သြားရသည္။

လိုက္တက္ေတာ့မွာပဲဆိုသည့္

ဘ၀ေပးအသိက

ခ်က္ခ်င္း၀င္လာသည္။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းတက္လွ်င္ အျခားေစ်းႏွဳန္းေတြလဲ လိုက္တက္ေတာ့မည္။ အေမ့ေရာဂါအား
ျပေပးေနရသည့္ ဆရာ၀န္ကလဲ ေဆး၀ါးေတြတက္သည္ဆိုကာ ေဆးဖိုး၀ါးခ ပိုေတာင္းေတာ့မည္။

“ဟဲ့ေအးတင္၊ ဟိုမွာ မမျမလာေနတယ္ေလ“

ဆိုင္ရွင္အစ္မၾကီးက
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္သို႔

လွမး္ ေအာ္ေျပာမွ

အေတြး၀ကၤဘာမ်ား

လာေနက်ေဖာက္သည္။

သူမအား

ရပ္တန္႔သြားသည္။
ပိုက္ဆံေခ်းေပးေနသူမို႔

မမျမဆိုသည္က

သူမတို႔

ေက်းဇူးရွင္ဆိုလဲမမွား။

အတိုးေပးရသည္ ဆိုေသာ္လဲ အေပါင္မပါပဲ ေငြေခ်းေပးေနသည္ကပင္ ေက်းဇူးၾကီးလွသည္။ ေငြဆိုသည္မွာ
သူမဘ၀အတြက္ေတာ့ ငရဲျပည္သို႔တိုင္ ဆင္းေနသည့္ တြင္းနက္ၾကီး။

သူမရွစ္တန္းအေရာက္တြင္
သမီးတခုဘ၀မို႔

ကုန္စိမ္းသည္

ပညာတတ္

အေမၾကီး

ေလျဖတ္ကာ

ဆရာမေလးျဖစ္ခ်င္ေသာ

အိပ္ယာထဲလဲသြားသည္။

အိပ္မက္တို႔

ပ်က္စီးသြားကာ

အေမတခု၊
ၾကံဳရာက်ပန္း

စလုပ္ရေတာ့သည္။ “ကံဆိုးမသြားရာ၊မိုးလိုက္လို႔ရြာ“ ဆိုသည္မွာ အမွန္ပဲလားမသိ။ ရွာေဖြစားေသာက္ရသည္မွာ
အလြန္ပင္ ခဲယဥ္းလွေလသည္။

အေမစုထားေသာ

ေငြပိုေငြလွ်ံေလးမ်ားမွာလဲ

ေဆးဖိးု ႏွင့္ပင္

ကုန္သြားသည္မို႔

သူမတြင္

ေစ်းေရာင္းရန္

အရင္းအႏွီးပင္မရွိ။ နံနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ အိမ္ရွိ အ၀တ္အစားလက္က်န္ေလးမ်ား၊ ဒယ္အိုးဒယ္ခြက္မ်ားယူကာ
ေန႔ျပန္တိုးအိမ္သို႔

သြားရသည္။

အေပါင္ပါလွ်င္

အတိုးႏွဳန္းေလ်ာ့သည္မို႔

ေပါင္လို႔ရတာ

အကုန္ေပါင္ႏွံျပီးမွ

ေငြေခ်းရသည္။ ရသည့္ပိုက္ဆံေလးႏွင့္ အေၾကာ္ဖိုသို႔ ေျပးရသည္။

တေန႔လံုး ေျခေညာင္းေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးေသာ အခါတြင္ေတာ့ တေန႔တာ တြက္ေခ်ေလးကိုက္ေလသည္။
အျမတ္ေလးႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္စရာေလး နဲနဲပါးပါး၀ယ္ကာ ေန႔ျပန္တိုးအိမ္သို႔ ေျပးရျပန္သည္။ ေန႔ျပန္တိုးအိမ္ေလးတြင္
အတိုးအရင္းေပး၍ ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ္ျပန္ယူရန္ကလဲ အေတာ္ပင္ၾကာလွသည္။ သူမတို႔လို လူေတြက အမ်ားၾကီး။

အေမ့ကိုကား ေဘးအိမ္မွ နဲနဲ၀ိုင္းေစာင့္ေရွာက္ေပး၍ ေတာ္ေတာ့သည္။ သူမတို႔ ေဘးအိမ္မွ မစိမ္းကေတာ့
ႏွစ္လံုးထီဒိုင္ခံသူျဖစ္၍
အဖမ္းအဆီးလဲ

အနည္းငယ္ေျပလည္သည္

ေၾကာက္စရာမလိုသျဖင့္

အိမ္ပြဲစားလုပ္သျဖင့္

သူမတို႔

ဆိုရမည္။

ရဲစခန္းမွ

အလုပ္ျဖစေလသည္။

ရပ္ကြက္ထဲတြင္ေတာ့

ရဲအုပ္မိန္းမႏွင့္

တြဲလုပ္ေနသူျဖစ္၍

ေယာက်္ားျဖစ္သူ

အသင့္အတင့္

ကိုတိုးေမာင္ကလဲ

ေခ်ာင္လည္သူမ်ားျဖစ္သည္။

သူမအား

စက္ခ်ဳပ္သင္ရန္လဲ မစိမ္းပဲ တိုက္တြန္းကာ ေငြထုတ္ေခ်းေပးခဲ့တာျဖစ္သည္။ က်ြမ္းက်င္လာေတာ့ ေစ်းထဲမွ
ဆိုင္ေလးတဆိုင္တြင္

အလုပ္ရသည္။

ေန႔ျပန္တိုးအိမ္ေလးသို႔

သြားစရာ

မလိုေတာ့သျဖင့္

အလြန္ပင္

ေက်းဇူးတင္ရသည္။

သို႔ေပမယ့္ တဘက္က အလုပ္ကေလး နဲနဲအဆင္ေျပလာေသာ္လဲ အေမ့က်န္းမာေရးအေျခအေနက တစတစ
ပိုဆိုးလာသည္မို႔
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးမွ

၀င္ေငြႏွင့္

ထြက္ေငြကား

ေဖာက္သည္ျဖစ္ေသာ

မမွ်လွ။

စားစရိတ္မ်ားကလဲ

မမျမႏွင့္

ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားျပီး

ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်

တက္ေနသည္။

ေနာက္ပိုငး္

သူမလိုေနေသာ

ေငြေၾကးမ်ားကို ထုတ္ေပးေန၍သာ ေတာ္ေသးသည္။

“မေအးတင္။ မ်က္ႏွာလဲမေကာင္းပါလား။ ေနမေကာင္းဘူးလား“
မမျမက သူမအား ၾကည့္ရင္းေမးသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးမမျမရယ္၊

ကားခေတြ

ေစ်းတက္ကုန္ျပီ

ၾကားလို႔ပါ၊

က်ြန္မတို႔

ဘ၀မွာ

ဘတ္စ္ကားပဲ

အားကိးု ေနရတာ။ ကားကလဲ ႏွစ္ဆင့္စီးရတယ္။ ကားေပၚတခါတက္ (၁၀၀)ဆိုေတာ့ တေန႔ကို (၄၀၀)ထြက္ေနျပီ။
စားဖို႔ေတာင္ နဲနဲပဲက်န္တယ္။ အေမလူမမာနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာတဲ့လဲ“

“အဲဒါေၾကာင့္ ငါေျပာတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ ေျပာေနတာေပါ့“

မမျမက ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာထာေပမယ့္ သူမတကိုယ္လံုးကေတာ့ ရွက္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ တုန္သြားရ
ေလသည္။ အပ်ိဳစင္သူမဘ၀မွာ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးလုပ္ဖို႔မေျပာႏွင့္။ ၾကားတာႏွင့္ပင္ နားကရွက္လွျပီ။

“မမျမရယ္။ အဲလိုမ်ိဳးၾကီးေတာ့ မလုပ္ပါရေစနဲ႔“
“ညည္းစဥ္းစားေပါ့ေအ။

ငါ့ဆီမွာလဲ

ညည္းယူထားတဲ့

အေၾကြးေတြက

သိန္းနဲ႔ခ်ီေနျပီေနာ္။

လူမွဳေရးအရ

မေျပာခ်င္လို႔သာ ၾကည့္ေနတာ“
“အတိုးမွန္မွန္ေပးပါ့မယ္ မမျမရယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိေတာ့ ရုနး္ ကန္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္“

(၂)

“အေမ၊အေမ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ“
အိမ္ထဲသို႔ ျပန္၀င္၀င္ခ်င္း ရပ္ကြက္ထဲမွ လူမ်ားအား ေတြ႔ရသျဖင့္ အလန့္တၾကား ေမးမိသည္။ သတိလစ္ေနေသာ
အေမ့အား ၀ိုင္း၀န္းေပြ႔ထားၾကသည္။

“အခုပဲ မစိမ္းေအာ္ေခၚလို႔ေရာက္လာတာ။ တို႔ေရာက္လာေတာ့ ညည္းအေမက သတိလစ္ေနျပီ“
“မစိမ္းေကာ။ ေဆးရံု။ ေဆးရံုကို ျမန္ျမန္ပို႔ၾကရေအာင္ေလ“

သူမတကိုယ္လံုး ေသြးရူးေသြးတန္းျဖစ္ကာ တုန္ေနသည္။ အေမ့အသက္ကိုမွ မွီပါ့မလား။
“လမ္းထိပ္သြားတယ္။ ကကသြားေခၚမယ္တဲ့“
အိမ္နားနီးခ်င္းမ်ား ေကာင္းလို႔ေတာ္ေသးသည္။

“ဟဲ့၊ ဘာေၾကာင္ေနတာလဲ။ ေဆးရံုကို ယူရမယ့္ ပစၥည္းေတြထည့္ေလ“
ေဘးမွမိန္းမတေယာက္ကသတိေပးမွ သတိ၀င္လာသည္။ ေဆးရံုကို ယူသြားသည့္ ပစၥည္းေတြ ထည့္ရမည္။
သို႔ေပမယ့္ အေရးၾကီးဆံုး ယူရမည့္အရာ သူမဆီမွာမရွိ။ ေငြ။ေငြ။ ေဆးရံုသြားရင္ ေငြထုတ္ပိုက္သြားဖို႔ လိုသည္

မဟုတ္လား။

စဥ္းစားေနဆဲတြင္ မစိမး္ ၀င္လာသည္။
“ေအးတင္ျမန္ျမန္လုပ္။ ဘာမွစဥ္းစားမေနနဲ႔။ ငါ့မွာပါတယ္“

ကကသြားငွားရင္း

သူ႔အိမ္သို႔၀င္ကာ

တခါတည္း

ပိုက္ဆံယူခဲ့ပံုေပၚသည္။

အေမ့အား

ကကကားထဲသို႔

အျမန္ဆံုးမတင္ၾကရသည္။

“ဘယ္ေဆးရံုကို ေမာင္းရမလဲ“
ကားေမာင္းသူကေမးသည္။
“ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီး“
သူမေယာင္အအျဖင့္ေျဖသည္။

“ဟဲ့ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေဆးရံၾု ကီးသြားလိရ
ု႔ မလား။ ေဆးရံၾု ကီးမွာ ေဆးမွ မရွတ
ိ ာ။ အနီးဆံုး အထူးကုေဆးခန္းကို
ေမာင္းပါ ဦးေလး“
မစိမ္းက၀င္ေျပာေတာ့ သူမ မစိမ္းအားၾကည့္မိသည္။ သူမအၾကည့္ကို မစိမး္ သေဘာေပါက္ပံုရသည္။
“ေငြကျပန္ရွာလို႔ရပါတယ္ေအ။ အေမတေယာက္ရဲ့ အသက္က ျပန္၀ယ္လို႔မရဘူး၊ ငါစုထားတာေလးေတြရွိတယ္။
နင္ခဏ ယူထားေလ“

မစိမ္းအား

ေက်းဇူးတင္စြာၾကည့္မိသည္။

အေမတေယာက္ရဲ့

ေသေရးရွင္ေရးမွာ

ေငြေရးေၾကးေရးကို

စစဥ္းစားရေလာက္ေအာင္ အျဖစ္ဆိုးေနရပါလား။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ပ်က္ေဒါသထြက္လိုက္တာ။ ေငြ၊ေငြ၊ေငြ။

အထူးကုေဆးရံုမွ
လိုသည္မ်ားကို

ဆရာ၀န္မ်ားကေတာ့

ေဆးရံုၾကီးမွ

ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးၾကသည္။

ေငြမ်က္ႏွာေတာ္ေတာ္ၾကီးပါကလား။

သို႔ေပမယ့္ ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ပါ။

ဆရာ၀န္မ်ားႏွင့္မတူပါ။

လိုသည့္ေဆး၀ါးမ်ားကလဲ

ျဖတ္လတ္သြက္လက္စြာျဖင့္
ေဆးရံုထဲမွာတင္ရွိေနသည္။

“စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ အခ်ိန္နည္းနည္းသာ ေစာေရာက္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့“တဲ့။

ဆရာ၀န္ၾကီးေျပာလိုက္တဲ့
ေစာေရာက္ခဲ့ရင္တဲ့။

စကားသံအဆံုးမွာ

သူမနားထဲသို႔

ေလထပ္ျဖတ္ျပီးလဲေနတာ

သူမဒူးေတြ

ညႊတ္ေခြသြားရသည္။

သံရည္ပူေလာင္းသလို

ဘယ္ေလာက္ၾကာသည္မသိ။

အခ်ိန္နည္းနည္းသာ

စီးဆင္းသြားည့္စကား။
အလုပ္မွအျပန္တြင္

အေမအိမ္ထဲမွာ

စီးေနက်ကားလိုင္းက

ဆီေစ်းတက္သည္ကို မ၀ယ္ႏိုင္ဆိုကာ လိုင္းဆြဲတာရပ္ထားသည္တဲ့။ ၾကားကားေစာင့္စီးရတာမို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္
ခ်ိန္မွာ

ျပန္မေရာက္လိုက္။

နဲနဲေမွာင္လာျပီး၊

သူမတို႔အိမ္ဘက္တြင္

လူရိပ္လူေျခမေတြ႔သျဖင့္

မစိမ္းက

အိမ္ထဲ၀င္ၾကည့္ေတာ့မွ အေမ့ကို ေတြ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါဆို တကယ္လို႔မ်ား ဓာတ္ဆီေစ်းေတြ မတက္ခဲ့ဘူးဆိုရင္
အေမ့အသက္ကို မွီမွာေပါ့။ အေတြးႏွင့္အတူ သူမနာနာၾကည္းၾကည္း ငိုခ်မိသည္။

(၃)

“ငါလဲေခါင္းမီးေတာက္ေနျပီ။ သူတို႔ေတာင္းတဲ့ပိုက္ဆံ၊ ငါ့မွာလဲ မက်န္ေတာ့ဘူး။ စားဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ဆိုေတာ့၊
ငါ့ပြဲစားအလုပ္ကလဲ အဆင္ေျပတာမဟုတ္ဘူး“
ကိုတိုးေမာင္၏

စကားသံက

သူမနားထဲ

၀င္တခ်က္၊

မ၀င္တခ်က္။

အေမ့ရက္လည္ပင္

မရွိေသးပါ။

ၾကမၼာဆိုးတခုက ထပ္မံ၀င္ေရာက္လာျပန္သည္။

သည္တခါကိစၥကား
ေပးထားေသာ

အထူးကုေဆးခန္းမွ

မစိမ္းအဖမ္းခံ

က်သင့္ေငြသာမက

ထားရျခင္း။

အေမ့စ်ာပနကိစၥမ်ားကိုပါ

အထူးစီမံခ်က္ဆိုကာ

မစိမး္ တို႔

ႏွစ္လံုး၊

ကူညီေဆာင္ရြက္
သံးု လံုးေရာင္းသူမ်ား

အဖမ္းခံလိုက္ရသည္။ မစိမ္းႏွင့္ တြဲလုပ္ေနသူ ရဲအုပ္မိန္းမေတာ့ပါမသြား၊ ယခု ရဲမ်ားက ပိုက္ဆံေတာင္းေနျပီ။
အမွဳေပါ့ရန္ ေငြေပးမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

“ငါ့မိန္းမနင့္အေပၚဒီေလာက္ေကာင္းခဲ့တာ

နင္အသိပါဟာ။

နင္ယူထားတဲ့

ပိုက္ဆံေတြျပန္ရမွ

ျဖစ္ေတာ့မွာမို႔

မလႊဲသာလို႔ ေတာင္းရတာပါ“
ကိုတိုးေမာင္က ခခယယေျပာေတာ့ သူမပိုအားနာသြားသည္။ မစိမး္ သည္ သူမေက်းဇူးရွင္။ သူမေၾကာင့္ မစိမ္းအား
ဒုကၡမေရာက္ေစလိုပါ။

ႏွဳတ္ခမ္းကို ဖိကိုက္ျပီး တစံုတရာကို သူမဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
“ကိုတိုးေမာင္။ နံနက္ျဖန္ကိုေစာင့္ေပးပါေနာ္။ က်ြန္မ၊ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ယူလာေပးပါ့မယ္“
“နင္ကတိေပးတယ္ေနာ္“
“ေပးပါတယ္“

ကိုတိုးေမာင္ထျပန္သြားေတာ့ သူမမ်က္၀န္းထဲမွ မ်က္ရည္မ်ား လွ်ံထြက္လာသည္။

(၄)

“ဒီလိုမွေပါ့ကြယ္။

ေစာေစာကတည္းက

လိုတဲ့ေငြၾကိဳထုတ္ေပးမယ္ေလ။

လိမၼာရင္

မင္းဘက္ကသာ

ဒီလိုေတြေတာင္

ကတိတည္ရမယ္။

ျဖစ္လာမွာ
ဒီညကစျပီး

မဟုတ္ဘးူ ။
အိမ္မျပန္နဲ႔ေတာ့။

အလုပ္စရမယ္“

မမျမေပးထားေသာ လိပ္စာသို႔လိုက္သြားျပီး သူမဆံုးျဖတ္ခ်က္အား ဖြင့္ေျပာေတာ့ မမျမေျပာသည့္စကား။

ေငြေၾကးအတြက္ ခႏၵာကိုယ္ကို ေရာင္းစားရတာ လိမၼာတယ္တဲ့လား မမျမရယ္။ ကမာၻၾကီးဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲ။
အေမေရ-အေမ့သမီးရဲ့အျဖစ္ဆိုး၊ ဘ၀ဆိးု ကို ထၾကည့္လွည့္ပါဦး အေမရဲ့။

တကယ္တမ္းနဖူးေတြ႔၊ဒူးေတြ႔ၾကံဳမွ မမျမသည္ အဆက္အသြယ္ပြဲစား လုပ္ေနသည္တင္မဟုတ္ပဲ အိမ္တြင္ပင္
ျပည့္တန္ဆာခန္းဖြင့္ကာ
သူမလိုပင္

လုပ္ကိုင္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း

ေလွေလွာ္ရင္းနစ္ေနၾကသူမ်ားကိုလဲ

အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္လွျပီျဖစ္ေသာ

သိရေတာ့သည္ .

ေတြ႔ရွိရေလသည္။

ေပါက္သည့္နဖူးကား

သူမ၏

စစ္ဘက္အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ေလည္။

ကနဦးည

မထူးေတာ့ျပီ။

ေဖာက္သည္သည္

ကိယ
ု ့္အသက္ကပ
ို င္

ကိုယ္မအားနာ၊

ကိယ
ု သ
့္ မီးအရြယေ
္ လးႏွင့္ လာေပ်ာ္ပါးေနသည့္ မ်က္ႏာွ ၾကီးကို ျမင္ရသည္မာွ ရြရ
ံ႔ ာွ ဖြယ္ ေကာင္းလိုက္ပါဘိျခင္း။
ထိုသူျပန္သြားေတာ့

ေခတ္ပ်က္သူေဌးတစ္ဦးအား

မမျမက

ထပ္သြင္းလာသည္။

ပထမဆံုးအပ်ိဳရည္ပ်က္သည့္ညသည္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းစြာပင္ ျပီးဆံုးသြားခဲ့ရသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့

သူမ၏

နံနက္မိုးလင္းခါနီး ျပိတၱာလို သတၱ၀ါမ်ား ထသြားၾကေသာအခါတြင္မွ သူမတို႔အားလံးု အိပ္ခြင့္ရခဲ့ေလသည္။
သူမေဘးမွ ခင္ခင္ဆိုသူ ေကာင္မေလး ၾကိတ္ငိုေနသျဖင့္ တိးု တိုးတိတ္တိတ္ေမးၾကည့္ေတာ့ ညကေဖာက္သည္
တေယာက္အား စိတ္ဆိုးေအာင္ လုပ္မိသျဖင့္ မမျမက ၾကိမ္လံုးျဖင့္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရိုက္ထားတာ ခံရသည္တဲ့။
သူမ၏ ေရွ႔ဘ၀ခရီး အတြက္ ရင္ေလးသြားရသည္။

ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ ၾကားဖူးပါသည္။

“ပိုးဖလံမ်ိဳး၊ မီးကိုတိုး၊ ကိုယ္က်ိဳးနဲတတ္သည္“တဲ့။

သူမမီးကိုမွ တိုးခ်င္သည့္ ပိးု ဖလံမဟုတ္ပါ။ ဒီအိမ္ထဲမွာရွိေနေသာ ဘ၀တူ မိန္းကေလးမ်ားမွာလဲ ပိုးဖလံေတြ
မဟုတ္ၾကပါ။ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးကို ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးက လိုလိုခ်င္ခ်င္ လုပ္ခ်င္ပါမတဲ့လဲ။ သို႔ေပမယ့္ မီးကိုမွ
တိုးရသည့္ ပိုးဖလံဘ၀မ်ိဳးေရာက္ေအာက္ အေျခအေနမ်ားက တြန္းပို႔ခဲ့ေလျပီ။

“သြားပို႔ျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာေနာ္။ ထြက္ေျပးမယ္ေတာ့ မၾကံနဲ႔။ ငါ့လက္ထဲက လြတ္တဲ့လူ အခုထိ မရွိေသးဘူး“

လိုေနေသာ

ေငြေၾကးမ်ားကို

ထုတ္ေပးလိုက္ေသာ္လဲ

ျခိမ္းေခ်ာက္စကားႏွင့္

ျဖစ္သည္။

သူ႔လက္ခုပ္ထဲမွ

ေရျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ သူျပဳသမွ် ႏုရေတာ့မည္ေပါ့။ ေငြထုပ္ကို ပိုက္ျပီး ကားႏွစ္ဆင့္စးီ ကာ ေနအိမ္သို႔ ျပန္ရသည္။
အ၀တ္အစားအခ်ိဳ႔ကို

အိတ္ထဲထည့္သိမ္းျပီး၊

ကိုတိုးေမာင္အိမ္သို႔

၀င္ကာ

ပိုက္ဆံေပးရသည္။

ခရီးထြက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာရသည္။ သူမဘာျဖစ္ေနသည္၊ ဘာလုပ္ေနသည္ကို ရပ္ကြက္ထဲမွ လူအမ်ား
မသိေစလိုပါ။ ရွက္စရာေကာင္းလိုက္သည့္ကိစၥ။ သူမသည္ မိနး္ မေကာင္းပီသစြာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူေလးပါ။

အ၀တ္အစားအိတ္ကို

လက္တဘက္ကဆြဲရင္း

ေလးကန္ထိုင္းမွိဳင္းေနလသည္။
ျဖစ္ေၾကာင္း

သူမသိခဲ့ရျပီးျပီ။

မသြားလို႔လဲမျဖစ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

မမျမဆီသို႔
မမျမသည္

နဲနဲေတာ့

အျပန္ခရီးအတြက္

သူမေျခလွမ္းမ်ားက

အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ

အခ်ိန္ဆြဲထားခ်င္ေသးသည္၊

လြတ္ေနရင္လဲ အျမတ္ေပါ့၊ လွိဳင္ေစ်းဘက္သို႔သြားရန္ သူမစဥ္းစားလိုက္သည္။

မိနး္ မၾကီး

ငရဲခန္းမွ ခဏျဖစ္ျဖစ္

(၅)

“ဘာေၾကာင္ဒ
့ အ
ီ ခက္အခဲေတြ

ေရာက္ေနၾကတာလဲ။

က်ြနမ
္ တို႔ျပည္သူလထ
ူ ဟ
ု ာ

ေၾကာက္ေနလိ။ု႔

အဲဒါကို

မေၾကာက္န။ဲ႔ မေၾကာက္ရင္ က်ြနမ
္ တိရ
ု႔ ဲ့ အခက္အခဲေတြ အားလံးု ဟာ လမ္းပြငသ
့္ ာြ းလိမ့္မယ္“

ဦးတည္ရာမဲ့၊

စိတ္ညွိဳးႏြမ္းစြာ

ေလွ်ာက္ေနေသာ

သူမသည္

လွိဳင္ေစ်းၾကီးအေရွ႔တြင္

ၾကားလိုက္ရေသာ

အသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းတို႔ တုန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ခုနက ကိုယ့္အပူႏွင့္ ကိုယ္မို႔ သတိမထားမိ။ ယခုမွ ေစ်းၾကီး
ေရွ႔တြင္ လူအမ်ား စုေ၀းေနတာ သတိရမိသည္။ မိန္႔ခြန္းသံမ်ားကို ေသခ်ာစူးစိုက္၍ နားေထာင္မိသည္။

“ေလာင္စာဆီေစ်းႏွဳန္းက်ဆင္းေရးဟာ အစိုးရမွာ တာ၀န္ရပ
ွိ ါတယ္“

ဒီစကားသံကို

ၾကားလိုက္ရေတာ့

သူမဆတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။

ေစာေတာက

အခ်ိန္အထိ

သူမဘ၀၏

ဆိုး၀ါးလွစြာော အျဖစ္အပ်က္မ်ား၏ တရားခံသည္ မျမင္ရေသာ ကံၾကမၼာဟု သူမထင္ထားခဲ့သည္။ ယခုမွ
တရားခံအစစ္ကို ရွာေတြ႔ေတာ့သည္။

ဟုတ္သည္။ အကယ္၍မ်ား ေလာင္စာဆီေစ်းေတြ ထိုရက္မ်ားက ခုန္တက္မသြားခဲ့ဖူးဆိုလွ်င္ သူမဘ၀အေျခအေန
ဤမွ် ဆိးု ခ်င္မွ ဆိုးမည္။ အေမ့အသက္ကိုလဲ ကယ္ခ်င္ကယ္ႏိုင္ခဲ့မည္။
“မိမတ
ိ ရ
ို႔ ဲ့ ဆံးု ရွဳံ းေနတဲအ
့ ခြငအ
့္ ေရးေတြအတြက္“

မိန့္ခြန္းသံမ်ားက ဆက္လက္ထြက္ေပၚေနသည္။ မိနခ
္႔ န
ြ း္ သံမ်ား ၾကားရမွ သူမေက်ာင္းမျပီးခဲ့ရျခင္း၊ ေဆးရံုတင
ြ ္
အေမတိလ
ု႔ ို ဆင္းရဲသားလူမမာမ်ားအား ကုသေပးရန္ ေဆးမရွိျခင္းမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ အခြငအ
့္ ေရးမ်ား
ဆံုးရွံဳးေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သူမသိလက
ို ရ
္ သည္။

အကယ္၍ အခမဲ့ပညာေရးစနစ္သာ ရွိခဲ့လွ်င္ သူမပညာေရး ဆံးု ခန္းတိုင္ခဲ့လိမ့္မည္။ အကယ္၍ ျပည္သူ႔ေဆးရံုမွာ
ေဆး၀ါးမ်ားသာ

ရွိလွ်င္

အေမ့ကို

ေဆးကုဖိုွ႔

တရားခံမ်ားအေပၚတြင္ တစတစနာၾကည္းလာသည္။

ဤမွ်အထိ

ေငြကုန္ခ်င္မွ

ကုန္မည္။

အေတြးႏွင့္အတူ

ဟုတ္တယ္။
ငါ့အေမေသတာ-ဒီအစိုးရေၾကာင့္
ငါ့ဘ၀ပ်က္တာ-ဒီအစိုးရေၾကာင့္။

အေတြးႏွင့္အတူ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္မိသည္။

“ေလာင္စာဆီေစ်းတက္တာကို

ဆန္႔က်င္တဲ့အေနနဲ႔

ျပည္သေ
ူ တြကိုယ္စား

က်ြနေ
္ တာ္တေ
ို႔ တြ

လမ္းေလွ်ာက္ေပးေနတာပါ။ ဒါေၾကာင္မ
့ ို႔လို႔ က်ြနေ
္ တာ္တန
ို႔ ဲ့အတူ ပူးေပါင္းပါ၀င္ဖု႔ိ လွိဳက္လဳွိ က္လလ
ွဲ ွဲ ဖိတေ
္ ခၚပါတယ္“

မိန္႔ခြန္းသံက ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာသည္။

“ပါမယ္။ပါမယ္။

ဒုကမ
ၡ ်ိဳးစံေ
ု ရာက္ခရ
ဲ့ တဲ့

တရားခံၾကီးေၾကာင့္

ပ်က္ခရ
ဲ့ တဲ့

ျပည္သေ
ူ တြကိုယစ
္ ား

ငါ့ဘ၀အေၾကာင္း

ငါလဲ

လူေတြသေ
ိ အာင္

ပါ၀င္

ဆႏၵျပမယ္။

ေျပာျပရမယ္။

အဲဒီအစိုးရဆိတ
ု ဲ့
မေကာင္းတဲ့လူကို

မေကာင္းသလို ေဖာ္ထတ
ု ္ျပရမယ္“

ရင္ထဲမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပေနေသာ လူအုပ္ၾကီးထဲသို႔
သူမတိုး၀င္လိုက္ပါေတာ့သည္။

(စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆးို ၾကီး

ပ်က္သုဥ္း၍

စနစ္ဆိုးေၾကာင့္

ဘ၀ပ်က္ရသူမ်ား

ေလ်ာ့နည္း

ပေပ်ာက္ေစရန္

ရည္သန္လ်က္)

ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၀၇)

စစ္ကၽြန္

(၁)
အခ်ိန္ကား (၁၉၉၄) ခုႏွစ္။
ေနရာကား သန္လ်င္တဘက္ကမ္း။

အေၾကာ္သည္ ေဒၚေအးစိန္၏ အိမ္တြင္ လူစည္ကားေနသည္။ ဖတဆိုးသားေလး ေက်ာ္စြာမင္း ဆယ္တန္းကို
ႏွစ္ဘာသာဂုဏ္ထးူ ျဖင့္
လူအမ်ားကို

ေအာင္သည္မို႕

မုန္႕ဟင္းခါးပြဲေလးႏွင့္

အခမ္းအနားေလးတခု

ဧည့္ခံေနရင္း

က်င္းပေနျခင္းျဖစ္သည္။

ေဒၚေအးစိန္ရင္ထဲတြင္

ရပ္ကြက္ထဲမွ

၀မ္းနည္း၀မ္းသာခံစားေနရသည္။

၀မ္းနည္းသည္က ခင္ပြန္းသည္အတြက္၊ ၀မ္းသာရသည္က ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးအတြက္။ ခင္ပြန္းသည္ဆံုးပါး
သြားျပီေနာက္မွာ ဘ၀ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုနး္ ကန္ရင္း သားေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္ တာ၀န္ယူခဲ့ရသည္။
ေျခာက္ႏွစ္ဆိုေသာကာလမွာ

ပင္ပန္းပါဘိျခင္း။

အခုေတာ့

ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ပါသည္။

သားေလး

ဆယ္တန္းေအာင္သြားျပီ။ အေၾကာ္သည္ မုဆိုးမသားေလး ဘြဲ႕ရပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ၾကိဳးပမ္းရဦးမည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရဲ႕သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမငယ္ေစရ။

“အေမေပ်ာ္လိုက္တာသားရယ္၊

ငါ့သားေလးအတြက္

အေမဂုဏ္ယူတယ္သိလား။

တကၠသိုလ္

ဆက္တက္ေနာ္သား။ အေမထားေပးမယ္”
“အေမလဲ ပင္ပန္းေနပါျပီအေမရယ္။ အေမပိုက္ဆံ မကုန္ေအာင္ေလ သားစစ္တကၠသိုလ္ပဲ သြားေတာ့မယ္”
“ဘာ----”

သားေလးရဲ႕

စကားသံအဆံုးမွာ

သူမတကိုယ္လံုး

ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားသည္။

“အမယ္ေလး၊

ကိုေသာင္းမင္းရယ္”လို႕သာ တမ္းတဟစ္ေအာ္ျပီး ငိုလိုက္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။

“သားရယ္။

စစ္တကၠသိုလ္ေတာ့မသြားပါနဲ႕။

က်ည္ဆံေၾကာင့္ဆိုတာ သားလဲသိသားနဲ႕”

မင္းအေဖေသရတာ

စစ္တပ္က

ပစ္တဲ့

ေသနတ္

လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္က အတိတ္ဆိုးမ်ားကို ျပန္သတိရလာသည္။ ကိုေသာင္းမင္းက ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရး
(ကပရ)က ၀န္ထမ္း။ ရွစ္ေလးလံးု အေရးေတာ္ပံုမွာ ပါ၀င္ဆႏၵျပခဲ့ရင္း စစ္တပ္မွပစ္ေသာ ေသနတ္က်ည္သင့္ျပီး
ေသဆံုးခဲ့ရတာျဖစ္သည္။

“သားသိပါတယ္အေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ ေရြးစရာလမ္းမွ မရွိေတာ့တာပဲ။ သားတကၠသိုလ္တက္ျပီး
ဘြဲ႕ရေတာ့ေကာ အလုပ္ရမွာမွ မဟုတ္တာပဲ အေမရယ္။ အခုရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ ဘြဲ႕ရတကၠစီေမာင္းသမားေတြမွ
အမ်ားၾကီးရယ္။

စေဘာ္တင္စရာေလးရွိရင္ေတာ့

စေဘာ္တင္စရာေငြေတာင္

ရွိတာမွမဟုတ္တာပဲ။

တကၠစီေလး
ျပီးေတာ့

ေမာင္းလို႕ရမယ္။
အေမပင္ပင္ပန္းပန္း

ဒါေပမယ့္

သားတို႕မွာ

ရွာထားတဲ့

ေငြေတြနဲ႕

ေက်ာင္းမတက္ပါရေစနဲ႕ အေမရယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ စစ္တကၠသိုလ္တခုတည္းပဲ ထြက္ေပါက္ရွိေနတာ”

“ေက်ာ္စြာမင္း၊ သားေလးရယ္။ သားအတြက္ အေမၾကိဳးစားလာခဲ့သမွ်ဟာ လူသတ္သမားျဖစ္ဖို႕ မဟုတ္ဘူးေနာ္။
မလုပ္ပါနဲ႕”
“သားဆံးု ျဖတ္ျပီးျပီအေမ။ သားဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ဒီအက္စ္ေအကိုပဲသြားခ်င္တယ္”

(၂)

အခ်ိန္ကား (၂၀၀၅) ခုႏွစ္။
ေနရာကား ရန္ကုန္ျမိဳ႕ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္။

“သမီး၊ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီလား”

ေမေမ့ရဲ႕

ေအးစက္စက္အသံေၾကာင့္

လင္းလင္းႏြယ္

မ်က္ႏွာေလးငယ္သြားရသည္။

ခ်စ္သူက

လက္ထပ္ခ်င္သည္ဆို၍ ေမေမ့အား ေျပာျပ အသိေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္မွ အရာရွိငယ္ေလးမို႕ ေမေမ
မျငင္းေလာက္ပါဘူး ထင္ထားမိသည္။

“ေမေမကသေဘာမတူလို႕လားဟင္”

“မတူရံုတင္မကဖူးသမီး။ အဲလိုလူစားမ်ိဳးေတြနဲ႕ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး”
“ဘာျဖစ္လို႕လဲေမေမ”

“ေမေမဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့မ်ိဳးရိုးက ဆင္းသက္လာေပမယ့္ လူတန္းစားလံုး၀ မခြဲတတ္တာ သမီးသိတယ္ေနာ္”
“သိပါတယ္ေမေမ”
“ေမေမလူတိုင္းကို ေမတၱာထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအထဲမွာ ဒီလိုလူေတြမပါဘူး။ လူသတ္သမားေတြ မပါဘူး”

ေမေမ့ မ်က္၀န္းထဲက နာၾကည္းမွဳ အရိပ္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာမို႕ သူမမွာ အသံပင္မထြက္ရဲ။

“လူနာေတြကို
ကယ္ဖို႕။

ေမေမသိပ္ခ်စ္တယ္သမီး။

ေဆးရံဆ
ု တ
ို ာ

ေမေမတို႕ဆရာ၀န္၊

လူ႕အသက္ေတြကို

ဆရာမေတြ

တတ္ႏင
ို ္သမွ်

အလုပ္ဆိုတာက

လူနာေတြကို

ၾကိဳးစားကယ္တင္ေနတဲ့ေနရာ။

လြနခ
္ တ
ဲ့ ဲ့

ဆယ္ႏစ
ွ ္ေက်ာ္က စစ္တပ္ဟာ လူ႕အသက္ေတြကို ကယ္တင္ေနတဲ့ ေဆးရံု၀င္းထဲကို ေသနတ္ေတြန႕ဲ ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။
လူသတ္ပေ
ြဲ တြကို

ရပ္ပါေတာ့လု႕ိ

ေတာင္းဆိခ
ု တ
ဲ့ ဲ့

ဆရာ၀န္၊

ဆရာမေလးေတြကို

ေသြးေအးေအးနဲ႕

သတ္ပစ္ခၾဲ့ ကတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ထားရတဲ့ ေမေမဟာ ဒီလိုလူမ်ိဳးတေယာက္ကို
ကိုယ့္မိသားစုထဲ အ၀င္မခံႏိုင္ဘူးေနာ္သမီး”

“ေမေမရယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုကိုတို႕ပါခဲ့တာမွမဟုတ္တာ။ အခုတပ္မေတာ္ၾကီးကလဲ ေျပာင္းလဲေနပါျပီ ေမေမရဲ႕။
အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး”

“ေတာ္စမ္းလင္းလင္းႏြယ္။ မင္းသားေခါင္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စြပ္ထားႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ေမေမတခြန္းပဲ
ေျပာမယ္ေနာ္သမီး။

လံုး၀သေဘာမတူႏိုင္ဘူး။

ေယာက်္ားမရွားပါဘူးသမီးရယ္။

သမီးၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္

လမ္းေဘးက ဆိုက္ကားသမားကို ေရြးလာလဲ ေမေမသေဘာတူမယ္။ ဒါေနာက္ဆံုးေျပာတာ”

အင္မတန္ျပတ္သားထက္ျမက္လွေသာ ေမေမ့ကို သူမ ဘာမွျပန္မေျပာရဲေတာ့ပါ။ သို႕ေပမယ့္ ကိုကို႕ကိုလဲ မခြဲႏိုင္။
အခ်စ္အတြက္ စြန္႕စားဖို႕ သူမဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တဦးတည္းေသာ သမီးေလးကို
ေမေမ မစြန္႕ပစ္ရက္ႏိုင္ပါဘူးေလ။

(၃)
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ။
တပ္ရင္း ( ) အရာရွိအိမ္ယာ။

“မင္းကို ၀တ္တာ၊ စားတာ၊ ေနတာ၊ ထိုင္တာ ဂရုစိုက္ပါလို႕ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ”
“အဲလိုေျပာရေအာင္ က်ြန္မက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႕လဲကိုကို”

“ဒီေန႕အခမ္းအနားမွာ မင္း၀တ္လာတဲ့ စိန္နားကပ္ၾကီးကို ေျပာေနတာ”
“ဒါဘာထူးဆန္းလို႕လဲကိုကို။

စိန္အပါး၀ိုင္းနားကပ္။

က်ြန္မတို႕

မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္

ဒီလိုပဲ

၀တ္ခဲ့ၾကတာပဲ။

အခမ္းအနားပဲကိုကို။ ၀တ္မွာေပါ့”

“မင္း၀တ္ထားတာေတြၾကည့္ျပီး၊

တပ္ရင္းမွဴးကေတာ္

ဘယ္ေလာက္မ်က္ႏွာ

ပ်က္ေနတယ္ဆိုတာ

မင္းမျမင္ဘူးလား”

“ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲကိုကို။ ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္၀တ္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ ဒါက သူတို႕လို မတရားသျဖင့္ စီးပြားရွာ
လာဘ္စားျပီး၊ ရထားတဲ့ ရတနာေတြမွမဟုတ္တာ။ မိဘအေမြပဲေလ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေတြ”
“မင္းစကားေတြ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆိုတာ မင္းသိသင့္တယ္ေနာ္။ မင္းအခုေနေနတာ စစ္တပ္ကြ။ မင္းယူထားတဲ့
ေယာက်္ားက စစ္သား”

“ဘာလဲကိုကို။ စစ္တပ္ဆိုတာ ဒီလၾို ကီးႏိင
ု င
္ ယ္ညဥ
ွ ္း လုပေ
္ နတဲေ
့ နရာမ်ိဳးလား။ ေယာက်္ားရဲ႕ အထက္အရာရွိ
မိနး္ မေတြေရွ႕မွာ ကိယ
ု ့္မိဘ အေမြရတနာေလးကိေ
ု တာင္ ထုတမ
္ ၀တ္ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးလား”

“စစ္တပ္ဆိုတာ အထက္လူၾကီးေတြကို ရိုေသေလးစားရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကြ။ လူၾကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲကို
သိရတယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရမယ္။ လူၾကီးကေတာ္က စိန္၀င္ရင္ ကိုယ္က ေရႊပဲ၀တ္ရမယ္။ သူတို႕ကို
တုျပိဳင္သလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ရဘူး”

“ေတာ္စမ္းပါကိုကိုရာ။ အဲဒီၾသ၀ါဒေတြကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျခြေနဦးမွာလဲ။ မေျပာခ်င္လို႕ ၾကည့္ေနတာေနာ္ကိုကို။
က်ြန္မ ပညာတတ္မိန္းမ။ ပညာ၊ ဥစၥာရွိေပမယ့္ က်ြန္မ မေမာက္မာဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွ လူတဘက္သားကို
ႏိွမ့္ခ်မဆက္ဆံဘူး။ ကိုကို႕ကို ခ်စ္လြန္းလို႕သာ ကိုကို႕ လူၾကီးမိန္းမေတြရဲ႕ ေမာက္မာမွဳေတြကို သည္းခံေနတာ
ေနာ္။ လူၾကီးကေတာ္ဆိုတာေတြကို ေျခသလံုးဖက္ ဒူးတုပ္ခယေနရတဲ့ဘ၀ကို သိပ္ျပီး ေက်နပ္လြန္းတယ္မထင္နဲ႕”

“မေက်နပ္ေတာ့ မင္းကဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ မင္းဟာ ငါ့မိန္းမ။ ဗိုလ္ၾကီးေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕ မိန္းမ။ ဒီေတာ့ ငါ့အထက္က
အရာရွိကေတာ္ေတြအားလံးု ဟာ မင္းရဲ႕ အထက္လူၾကီးေတြပဲ။ ရိုေသေလးစားရမယ္။ ခိုင္းတာလုပ္ရမယ္။ ဒါပဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္။

ဘာလုပ္လို႕ရမွာလဲ။

က်ြန္မကိုက

က်ြန္ေယာက်္ားကို

ယူခဲ့မိတာကိုး။

က်ြန္မိန္းမပဲ

ျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့”

သူမရဲ႕ ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သံအဆံုးမွာ ဗိုလ္ေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕ လက္က ေလထဲသို႕ေျမာက္တက္သြားသည္။

“မင္းလက္ကို ခ်လိုက္စမ္း၊ ေက်ာ္စြာမင္း”

သူမမ်က္စိပိတ္လိုက္မိစဥ္မွာ ကယ္တယ္ရွင္ ေမေမ့အသံက ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ သမီးကို စိတ္မခ်သူ ေမေမက
ေဆးခန္းအျပန္ဆို တခါတေလ ၀င္လာေနက်။

“မင္းကိုဒို႕က ေယာက်္ားေကာင္းတေယာက္လို႕ ထင္ထားတာ။ လက္စသတ္ေတာ့ တကယ့္ လူဖ်င္းလူညံ့ပါလား”
”လင္မယားၾကားမွာ ၀င္မပါခ်င္ပါနဲ႕ အန္တီ”
“ပါရမယ္ေက်ာ္စြာမင္း။

ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့

လင္းလင္းႏြယ္ဟာ

ဒို႕သမီးျဖစ္ေနလို႕ပဲ။

သမီးတေယာက္ရဲ႕

အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ဖို႕ အေမတေယာက္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္”

“အန္တီ့သမီးမွာ

ဘာအႏၱရာယ္မွ

က်ေရာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။

မလိမၼာလို႕၊

လူအရိပ္အကဲနားမလည္လို႕

က်ြန္ေတာ္က ဆံုးမေနတာ”

“ဒို႕သမီးကို လူရာ၀င္ေအာင္ အေမတေယာက္အေနနဲ႕ ဆံုးမလမ္းညႊန္ခဲ့ျပီးသား။ လူအရိပ္အကဲ ဆိုတာကိုလဲ
သူနားလည္တယ္။

သူ႕အခြင့္အေရးကိုလဲ

သူနားလည္တယ္။

ဧည့္ခံပြဲဆိုတာကို

ဘယ္လို၀တ္စားသြားရမယ္၊

အသုဘဆိုတာကို

ဘယ္လို

၀တ္စားသြားသင့္တယ္ဆိုတာလဲ

သူသိတယ္။

ေအး-

တခုေတာ့ရွိတယ္။

က်ြန္ခံနည္းကိုေတာ့ ဒို႕မသင္ေပးခဲ့ဖူးဘူး”

“အန္တီက က်ြန္ေတာ့္ကို ေစာ္ကားေနတာလား”
”မင္းအေၾကာင္းမင္းသိမာွ ေပါ့။ ကိယ
ု မ
့္ န
ိ ္းမတေယာက္ကို သူတပါးေရွ႕မွာ ဒူးတုပခ
္ စားဖိ႕ု က်ြနဇ
္ ာတ္သင
ြ ္းေနတဲ့
ေယာက်္ားမ်ိဳး

ဒိ႕ု တသက္မာွ

ဒီတခါပဲ

ေတြ႕ဖူးေသးတယ္။

ကိုယ့္မိန္းမကိုယ္

မကာကြယ္ေပးႏိုင္ပဲ

အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မွဳလုပ္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္းတေယာက္လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ဘယ္လိုစိတ္ခ်ရမလဲ”

ေမေမနဲ႕ သူ စကားေျပာေနစဥ္မွာ သူမေခါင္းထဲတြင္ အေတြးမ်ား ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနသည္။ သူ႕ကိုခ်စ္တာမွန္ေပမယ့္
ဒီလိုဒဏ္ေတြကို

သူမမခံႏိုင္။

မဆီမဆိုင္

ၾကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းျဖစ္ရပ္မ်ားစြာကိုလဲ
အၾကိမ္မ်ားလဲ

မနည္းေတာ့။

သူတပါးေအာက္က်ိဳ႕ေနရသည့္

သူမေတြ႕ေနခဲ့ရျပီ။

ေယာက်္ားမ်ား

ဘ၀ကိုလဲ

အထက္လူၾကီးကေတာ္

အလုပ္သြားေနစဥ္၊

သူမစိတ္ကုန္လွပါျပီ။

ေျခသလံုးကို

ႏွိပ္ေပးရတဲ့

အရာရွိငယ္မိန္းမမ်ားကို

အိမ္ေခၚျပီး

ညစ္ညမ္းေခြမ်ားျပေနသည့္ လူၾကီးကေတာ္ကလဲ ရွိေသးသည္။ စေကာ့ေစ်းေခၚသြားျပီး သူတို႕ စေမာေလးမ်ားႏွင့္
ခ်ိန္းေတြ႕သည္ကို မဆီမဆိုင္ အေဖာ္လိုက္ေပးရသည္ကလဲ ရွိေသးသည္။

အထက္ကိုဖားျပီး ေအာက္ကိုဖိရသည္ကိုလဲ ရြံ႕မုန္းလွျပီ။ သူမတသက္လံုး အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ႕ ၾကီးလွခဲ့တာဆိုေပမယ့္
ပိုက္ဆံေပးျပီး အကူအညီ ေခၚထားခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အခုက်ေတာ့ သူတို႕ေယာက်္ား စစ္သားျဖစ္တာနဲ႕ပဲ
တပ္ၾကပ္ၾကီးအိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္၊ အရာခံဗိုလ္အိမ္ကေခၚခိုင္းလုိက္၊ အရာရွိအိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္လုပ္တာကို
ခံေနၾကရရွာသည္။ လက္ေအာက္က စစ္သားမိန္းမမ်ား ဘ၀ကိုလဲ သနားလွသည္။

“က်ြန္မတခုေျပာမယ္ကိုကို။

ထမင္းတလုတ္ရွာစားဖို႕ဆိုတာ

မခက္ခဲပါဘူး။

ကိုကိုတပ္ကေန

ထြက္လိုက္ပါ။

က်ြန္ခံျပီး စားရတဲ့ ထမင္းကို မက္မေနစမ္းပါနဲ႕”
“မင္းပါးစပ္ပိတ္ထားလို႕

ငါေျပာေနတယ္ေနာ္။

ကဲ-အန္တီ။

ျမန္ျမန္ျပန္ပါေတာ့ဗ်ာ။

က်ြန္ေတာ္တို႕

လင္မယားခ်င္းကိစၥ အခ်င္းခ်င္းရွင္းပါရေစ”

“ေဆာရီးပဲ။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း။ မင္းလိုလူတေယာက္ လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ထားခဲ့ဖို႕ ဒို႕စိတ္မခ်ဘူး။ သမီး -လာ။
ေမေမနဲ႕လိုက္ခဲ့”

ေမေမ့ေခၚသံအဆံုးမွာ သူမအခန္းထဲ၀င္ျပီး ပစၥည္းသိမ္းမိခဲ့ေတာ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကိုသာ
သူမလိုခ်င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေလး တခါျပဳမိကာမွ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက်္ားကိုသာမက ရွိသမွ်
လူအားလံုးရဲ႕ က်ြန္သေဘာက္ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္ကို သူမဘ၀င္မက်ပါ။ မရီမျပံဳးခ်င္ပဲ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပေနရသည့္
ဘ၀ေတြကိုလဲ သူမျငီးေငြ႕လွျပီ။

(၄)
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ။
သန္လ်င္တဘက္ကမ္း။

ေဒၚေအးစိန္တေယာက္

ဘုရားရွိခးုိ ျပီး

တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ

ေမတၱာသုတ္တရားေတာ္ကို

သားေလးေဘးအႏၱရာယ္

ရြတ္ဖတ္ေနမိသည္။

ကင္းေ၀းဖို႕ကိုလည္း

ဆုေတာင္းေနမိသည္။

သားေလးတပ္က ရန္ကုန္မွာဆိုေပမယ့္၊ မိသားစုအိမ္ေလးကို မခြာရက္တာေၾကာင့္ သားေလးႏွင့္ သြားမေနျဖစ္ပါ။
တလတခါ

ေရာက္ေရာက္လာတဲ့

အခုတေလာေတာ့

ဘာျဖစ္တယ္မသိ။

သားေလးနဲ႕

ေခ်ြးမကိုပဲ

လူေတြေပၚမလာပဲ

ေငြပဲ

အိမ္ကေန

ေစာင့္စားေတြ႕ရေတာ့သည္။

ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။

ေနထိုင္ပဲ

မေကာင္းလို႕လား။

“ေဒၚၾကီးစိန္ေရ။”

ရပ္ကြက္ထဲက ေမာင္ေအးအိမ္ေပၚတက္လာတာေၾကာင့္ ဧည့္၀တ္ျပဳရသည္။ ဒီသူငယ္ေလးက ရပ္ကြက္ထဲက
လူမွဳေရးကိစၥမွန္သမွ်
ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။

တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္တတ္သည္။
အင္တာနက္ဆိုလား၊

သူမကိုလဲ

ဘာဆိုလားေတာ့မသိ။

အသက္ၾကီးအမယ္အိုဆိုျပီး

ေကာ္ဖီဆိုင္လို႕ေတာ့

ၾကားဖူးသည္။

အဲဒီဆိုင္ၾကီးကိုလဲ ဖြင့္ထားေသးသည္။

“ေဒၚၾကီးရယ္။ ေဒၚၾကီးသား၊ ကိုေက်ာ္လုပ္ရက္တယ္ဗ်ာ”
“ေဟ”
သားအသံၾကားေတာ့

သူမေသခ်ာနားစြင့္မိသည္။

ေမာင္ေအးမ်က္လံုးမွာ

မ်က္ရည္စေတြကို

ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။

“ဘာျဖစ္လို႕လဲကြယ္။ ေဒၚၾကီးကို ေသခ်ာေျပာျပမွေပါ့”
“အခုတေလာ ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္ေဒၚၾကီး။ ျမန္မာျပည္ၾကီး
ျငိမ္းခ်မ္းသာယာဖို႕အတြက္
ေမတၱာပို႕၀တ္ျပဳေနတဲ့
စစ္ကားၾကီးေတြန႕ဲ

လမ္းေလွ်ာက္ျပီး

ဘုနး္ ၾကီးေတြကို
ဖမ္းေခၚၾကတယ္။

ေမတၱာပို႕ၾကတာ။
ေခါင္းရိက
ု ္ချြဲ ပီး

လမ္းေပၚမွာလဲ

အဲဒါဗ်ာ။

ဟိုေန႕က

သတ္ၾကတယ္။
လူေတြနဲ႕

ေရႊတဂ
ိ ံုဘရ
ု ားေပၚမွာ

သံဃာေတာ္အမ်ားၾကီးကိလ
ု ဲ

သံဃာေတြနဲ႕ကို

ေသနတ္ေတြနဲ႕ပစ္၊

ဒုတ္ေတြနဲ႕ရိက
ု ္ၾကတယ္”

“အို-ဘုရား။

ဘုရား။

မၾကားရက္စရာေတြ။

ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္မွာ

ဒီလိုေတြျဖစ္ေနတယ္ဟုတ္လား။

ေရႊတဂ
ိ ံုဘရ
ု ားေပၚမွာ ၀တ္ျပဳေနတဲ့ သံဃာကို ေခါင္းရိုကခ
္ ြဲသတ္တယ္၊ ဟုတလ
္ ား။ တိရစာၦနေ
္ တြ၊ လူစင္စစ္က
ျပိတာၱ ျဖစ္မယ္ဟ
့ ာေတြ”

“ဟုတ္တယ္ေဒၚၾကီးရယ္။

ၾကားရတဲ့လူတိုင္းလဲ

ငိုယိုမ်က္ရည္က်ေနၾကရတယ္။

လူမဆန္ဘူးဗ်ာ။

လူေတြမဟုတ္ဘူး။ ပိုျပီးဆိုးတာက။ ဒီမွာၾကည့္ပါဦးေဒၚၾကီးရာ။ အင္တာနက္မွာ ပါလာတဲ့ဓာတ္ပံု။ အဲဒါေတြကို
စီစဥ္ကြပ္ကဲေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္က ကိုေက်ာ္မွကိုေက်ာ္အစစ္ဗ်။ ေဒၚၾကီးသားကိုေက်ာ္ဗ်”

မယံုႏိုင္စရာ ပံုရိပ္ကိုၾကည့္ရင္း သူမၾကက္ေသေသသြားသည္။
သူမအေၾကာ္ဆီပူအိုးေဘးမွာ

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ

အပူခံျပီး

ဒါဟာ သူမေမြးထုတ္ခဲ့တဲ့ သားတဲ့။
ပညာသင္ေပးခဲ့တဲ့

သားတဲ့။

ဘုရားသားေတာ္ေတြကို ေစာ္ကားသတ္ျဖတ္ေနတဲ့သားတဲ့။ ဘုရား။ ဘုရား။
ဘုရားစင္ေရွ႕သို႕ သူမေျပးသြားလိုက္သည္။

“အရွင္ဘုရား။ ဒီလိုသားဆိုးသားမိုက္ကို လူလားေျမာက္ေစခဲ့တဲ့ တပည့္ေတာ္မကို ခြင့္လႊတ္ပါဘုရား”

(၅)
(၂၀၀၇) ေအာက္တိုဘာလ။
စင္ကာပူႏိုင္ငံ။

ဒါဟာ
ဒါဟာ

ေမြးဖြားျပီး

ေဆးရံုမွဆင္းလာကာစမို႕

သူမတကိုယ္လံုးႏြမ္းနယ္ေနသည္။

ကိုကိုနဲ႕

လမ္းခြဲခဲ့စဥ္ကတည္းက

သူမဆီမွာက ကိုကို႕ကိုယ္၀န္ပါလာခဲ့သည္။ သမီးကို အင္မတန္ခ်စ္တာမို႕ ေမေမက စင္ကာပူအထိ တကူးတက
ေခၚလာျပီး

ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။

သားေလးကိုေတြ႕ေတာ့

ကိုကို႕ကို

သတိရသြားသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ဓာတ္ပံုေလးေတာ့ ပို႕ေပးဦးမွ။ သားေလးကိုျမင္ရင္ ကိုကို႕စိတ္ေတြေျပာင္းလာမွာပါ။ တပ္ထဲက ထြက္လာျပီး၊
သူမတို႕မိသားစုနဲ႕ ေနခ်င္လာမွာပါ လို႕ ေတြးလိုက္မိသည္။

“သမီးအြန္လိုင္းတက္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ေမေမ”
သူမကေျပာေတာ့

ေမေမက

အလုိက္တသိပဲ

သားငယ္ေလးကို

လာခ်ီေပးသည္။

ကံအေၾကာင္းမလွေသာ

သမီးေလးကို ေမေမက အစြမ္းကုန္အလိုလိုက္ေလသည္။

သူမအီးေမးလ္ထဲသို႕ မ၀င္စဖူး အီးေမးလ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရာက္ေနတာေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ဘာေတြမ်ား
ျဖစ္ေနသလဲ။

သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။

အေျခအေနေတြကို

သူမသတိျပဳမိသြားေတာ့သည္။

ျမန္မာေတြ

ဘာလို႕

ဒီေလာက္ အီးေမးလ္ေတြ forward လိုက္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာလဲ ရိပ္မိသြားသည္။ ယုတ္မာလိုက္ၾကတာ။
မိုက္ရိုင္းလိုက္ၾကတာ။ သူမရင္ထဲက မခံခ်င္စိတ္မ်ားသည္ ေနာက္ထပ္အီးေမးလ္တေစာင္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည့္
အခ်ိန္မွာေတာ့ အဆံးု စြန္သို႕ ေရာက္သြားေတာ့သည္။

“တိရစာၦန္ေကာင္။ တိရစာၦန္။ အဲလိုလူမ်ိဳးဟာ ငါ့ေယာက်္ားတဲ့လား။ ငါ့သားရဲ႕ အေဖတဲ့လား”
သူမအသံ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ။ ေမေမက ပ်ာပ်ာယာယာနဲ႕ သူမအနီးသို႕ေရာက္လာသည္။

“ေမေမရယ္။ သူ-”
ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပဲ

လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္

တစ္စို႕စို႕ျဖစ္ေနသည္။

မ်က္ရည္မ်ားက

အလိုလို

လိမ့္ဆင္းက်လာသည္။

ေမေမက သူမေခါင္းအား ရင္ခြင္ထဲသို႕ ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။

“ေမေမသိျပီးပါျပီသမီးေလးရယ္။

ေမေမအားလံးု ကို

ျမင္ေတြ႕ခဲ့ျပီးပါျပီ။

ေဆးရံုမွာတုန္းက

သမီးေလးကို

တမင္ေျပာမျပခဲ့တာပါ”

“ေမေမရယ္။ သားေလးက သူ႕ရဲ႕ရင္ေသြးတဲ့။ သမီးဘယ္လို ----”

သူမရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကို ေမေမက လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ အုပ္ကာလိုက္သည္။

“အဲလိုမေျပာပါနဲ႕ သမီး။ ကေလးေလးမွာ ဘာအျပစ္မွမရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားသမီးေတြဟာ သူတို႕မိဘကို
ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္

အခြင့္အေရးေတြ

မရွိၾကရွာပါဘူး။

သိပ္သနားဖို႕ေကာင္းတဲ့

ကေလးေလးေတြပါ။

လူျဖစ္မယ္မၾကံေသးဘူး။ မိဘရဲ႕ ဆိုးေမြ၊ ေကာင္းေမြကို ခံၾကရရွာတာပါ။ ေလာကမွာ ယုတမ
္ ာမိက
ု ရ
္ ိုင္းတဲ့ ဖခင္က
ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြအားလံုး ဖေအတူျဖစ္လာမယ္ဆတ
ို ဲ့ နိယာမမရွပ
ိ ါဘူး သမီးရယ္။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕
ဖခင္ဟာ

လူေကာင္းလား၊

လုပ္ခဲ့တာဟာ

လူဆိုးလား

ေမေမတို႕

ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ။

သူ႕မိဘမဟုတ္ဘူးသမီး။

စနစ္ေလ။

သူဟာ

စနစ္ရ႕ဲ

ဒါေပမယ့္

သူ႕ကိုဒီလိုျဖစ္ေအာင္

သားေကာင္ဘ၀၊

စစ္က်ြနဘ
္ ၀ကို

သြတ္သင
ြ ္းခံလက
ို ရ
္ တာပါ။ သူ႕မိဘနဲ႕ မဆိင
ု ပ
္ ါဘူး။ ဒီလိုပဲ အခုသမီးရဲ႕သားေလး၊ ေမေမ့ရဲ႕ ေျမးေလးဟာလဲ
သူ႕အေဖလိုပဲ ျဖစ္လာမယ္လို႕ ဘယ္သူက တပ္အပ္ေျပာႏိုင္မာွ လဲကြယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ မေတြးပါနဲ႕ သမီးရယ္။
ေျမးေလးကို

သူ႕အေဖရဲ႕

အရိပ္မည္းေတြ

မရွိတဲ့ေနရာမွာ

ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကရမယ္။

ေမေမ့ေျမးေလး

တသက္လံုး စစ္က်ြန္မျဖစ္ေစရဘူး။ သမီးနားလည္တယ္ေနာ္”

ေမေမ့စကားသံအဆံုးမွာပဲ

အခန္းထဲက

သားေလးငိုသံၾကားေတာ့

သူမအေျပးအလႊား

သြားေရာက္ေပြ႕ခ်ီမိေလသည္။ သားေလးကို ခ်ီထားရင္း သူမေျပာမိတဲ့စကားက

“ေမေမ့သားေလးဘယ္ေတာ့မွ စစ္က်ြန္မျဖစ္ေစရဘူး” ဟူသတည္း။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၂၊ ၁၂၊ ၂၀၀၈)

ၾကယ္နီတပြင့္
(၁)

အခ်ိန္ကား- (၂၀၀၇)ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၆) ရက္။
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖံုး ရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေျမးေလးကလဲ ေနာက္က်လိုက္တာကြယ္။ ဘာမ်ား ျဖစ္ေနသလဲ မသိဘူး'
ေမွာင္ရိပ္က

သန္းေနေပမယ့္

ထမင္းလက္ဆံုစားၾကရမွာမို႕

လက္က်န္

ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို

ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို

မီးညွိလို႕

မီးမညွိရဲ။
မျဖစ္ႏိုင္။

ေျမးေလးျပန္လာျပီးမွ
ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ထဲ

ရွိေနတဲ့ဘ၀မွာ ေျမးေလးမ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ျပီးမွ ထမင္းစားလို႕ ျမိန္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြက
ၾကာခဲ့ပါပေကာလား။

'ဒီကေလးႏွယ္ေနာ္။ ဒုကၡပါပဲ'
က်ိဳးတို႕က်ဲတဲ

ၾကမ္းျပင္ေလးေပၚမွာ

ခင္းထားတဲ့

ဖ်ာစုတ္ေလးေပၚမွာ

လွဲခ်ရင္း

ေျမးေလးအလာကို

ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ အသက္ရွစ္ဆယ္အရြယ္ ဇရာက ဖိစီးလာတာေၾကာင့္လား မသိ။ စိတ္က နည္းနည္း
ပန္းလိုက္တာနဲ႕ လူက ေမာျပီး ႏံုးခ်ိေနတတ္သည္။ ျမိဳ႕ထဲမွာ ေစ်းသြားေရာင္းေသာ ပ်ံက်ေစ်းသည္ ေျမးေလး
ျပန္လာမွသာ

ညေနစာဟင္းေလးမ်ား

ပါလာတာမို႕

ေန႕လည္စာ

မစားထားရသည့္

၀မ္းဗိုက္ထဲက

တၾကဳတ္ၾကဳတ္ျမည္ေနျပန္သည္။

အျပင္က အေမွာင္ထုက တစတစ ၾကီးစိုးလို႕ လာေနသည္။ ေျမးေလး အရိပ္အေယာင္ကား ေပၚမလာေသး။
စိတ္ပူပန္ရလြန္း၍
ေမတၱာသုတ္ကို

ရင္ဘတ္ထဲက

ရြတ္ဆိုပြားမ်ားေနမိသည္။

ျမန္မာျပည္ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္
ေနၾကသည္တဲ့။

ေအာင့္သလို

ျဖစ္လာသည္။

အခုတေလာ

သံဃာေတာ္မ်ားက

ေအာင့္ေနေသာ

ရင္ဘတ္ေလးကို

ေျမးေလးျပန္ေျပာေနတာေတာ့

စီတန္းလွည့္လည္ျပီး

ေမတၱာပို႕

ဖိရင္း

ၾကားရသည္။
ဆုေတာင္းေပး

'အဖြား၊ သားျပန္လာျပီ'
ရုတ္တရက္ ေျမးေလးရဲ႕အသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာသြားမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေျမးေလးအသံက ခါတိုင္းလို
မဟုတ္။ ေမာပန္းေနသည္။ တိမ္၀င္ေနသည္။ တခုခုမ်ား ျဖစ္ေနေလေရာ့သလား။

'ဖိုးသားေလးေရ၊ အဖြားဒီမွာ'
အေမွာင္ထဲမွာမို႕ ေျမးေလးကို အသံျပဳရသည္။ ေျမးေလးက အဖြားနားသို႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္လာသည္။

'အဖြား၊ သားေခါင္းကို အရိုက္ခံရတယ္'
'ေဟ'

လွဲေနရာမွ

ကပ်ာကယာ

ထထိုင္မိသည္။

နံရံေပၚမွ

မီးျခစ္ေလးကို

ယူျပီး၊

ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို

အျမန္ထြန္းလိုက္မိသည္။ ေျမးေလးက ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖ်ာေပၚမွာ လွဲခ်လိုက္သည္။

'ဒီေန႕ ဆင္မင္းေစ်းဘက္မွာ စစ္သားေတြနဲ႕ ၾကံ့ဖြတ္ေကာင္ေတြက လူေတြကို ေသနတ္ေတြနဲ႕ပစ္၊ တုတ္ေတြနဲ႕
ရိုက္ၾကတယ္ အဖြား'
'ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ေျမးေလးရယ္'

'သားက ေစ်းေရာင္းေနတာပါ။ ဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္း ေရာက္လာေတာ့ သားလဲ တျခားလူေတြလိုပဲ အားေပးတာေပါ့။
အဲဒီမွာ

စစ္သားေတြနဲ႕

ၾကံဖ
့ တ
ြ ေ
္ ကာင္ေတြက

ေရွ႕ေနာက္ညပ
ွ ျ္ ပီး

လူမန
ွ သ
္ မွ်ကို

ထြက္ေျပးတဲလ
့ ူေတြကိုလဲ ေသနတ္န႕ဲ ပစ္တယ္။ သားေတာင္ အေျပးေကာင္းလို႕ လြတ္လာတာ'

'ဖက္ဆစ္ေတြ၊ ေၾကးစားစစ္သားေတြ။ ျပည္သက
ူ ို ဒုကေ
ၡ ပးျပန္ျပီ'
အဖြားႏွဳတ္က နာၾကည္းစြာ ပြင့္အန္လိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

'ေခါင္းအရမ္းမူးတယ္ အဖြား'
' ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေျမးေလးရယ္။ အဖြား ဆရာ၀န္ သြားပင့္ေပးမယ္ေနာ္ '

ဆီးရိုက္ျပီးတာ။

ေျမးေလးက ေခါင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးခါသည္။

'ပိုက္ဆံမရွိဘူးအဖြား။ သားမွာ ပိုက္ဆံနည္းနည္းေလးပဲ က်န္တာ။ ဒီေန႕ည အဖြားစားဖို႕ ဘာမွ ပါမလာဘူး။
နံနက္က်မွ ဒီပိုက္ဆံေလးနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးသြားစားေနာ္အဖြား'
ေျမးေလးက အိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံအႏြမ္းေလးမ်ားကို ထုတ္ျပီး အဖြားလက္ထဲ ထည့္ေပးသည္။

'အဖြားအတြက္ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္။ ေျမးေလး အခုေခါင္းမူးေနတယ္မလား။ အိပ္လိုက္ေနာ္။ မနက္က်ရင္
ေကာင္းသြားမွာပါ'

ေျမးေလးရဲ႕ နဖူးေပၚက ဆံစေလးမ်ားကို သပ္ေပးရင္း အဖြားရဲ႕ မ်က္လံုးက မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။
ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးဆီမွာ စစ္က်ိန္စာမ်ား သင့္ေနေလေလ်ာ့သလား။ ဒီအတိုင္းပဲ အဖြားေတြးမိသည္။ အဖြားရဲ႕
အေတြးစမ်ားကေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ကာလဆီသို႕။

(၂)

အခ်ိန္ကား- ၁၉၄၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ။
ေနရာကား- ပဲခူးရိးု မ အေနာက္ျခမ္းေဒသ။

'သခင္သိန္းျမင့္ကို ဖက္ဆစ္ေတြ မိသြားျပီ။ သူနဲ႕ အတူ ေၾကညာစာတမ္းေတြပါ မိသြားတယ္ '
'ဘာစာတမ္းလဲဗ်'

'ဖတပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးက ထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ဖက္ဆစ္ဒျမ ဂ်ပန္လူရိုင္းမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ၾက ဆိုတဲ့
ေၾကညာစာတမ္း အမွတ္ (၁)ပဲ'
'ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ'

'က်ဳပ္တို႕ေတြ ကိယ
ု ေ
္ ယာင္ေဖ်ာက္ျပီး၊ အခုလပ
ု ေ
္ နတဲ့ ေျပာက္က်ားအေျခခံေဒသေဖာ္ထတ
ု ေ
္ ရးနဲ႕ ေျပာက္က်ား
တပ္ဖြဲ႕

ဖြဲ႕စည္းေရးေတြကို

အရွန
ိ ္ျမွင့္

လုပၾ္ ကဖို႕

လိုတယ္။

စစ္တပ္ကို

ဂ်ပန္ေတြက

မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနတာ။ လွဳပ္ရွားဖို႕ ခက္တယ္။ က်ဳပ္တို႕ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ဖက္ဆစ္ဆန္႕က်င္ေရး
လုပ္ငန္းေတြကို ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး နည္းနာေတြနဲ႕သာ ၾကိဳမလုပ္ထားရင္ ဒီေတာ္လွန္ေရးၾကီးကို ဆင္ႏႊဲဖို႕
မလြယ္ဘူး။

ေက်းရြာေတြမာွ

ေပးေနတဲ့

စစ္သင္တန္းေတြက

တဆင့္

ေတာ္လန
ွ ္ေရး

အင္အားေတြကို

က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ စုေဆာင္းထားၾကဖို႕ လိုတယ္။ လံုျခံဳေရးလဲ ဂရုစိုက္'

အတြင္းခန္းမွာ ေဆြးေႏြးေနၾကတာ ဆိုေပမယ့္ ထရံတခ်ပ္သာ ျခားသည္မို႕ တဘက္ခန္းမွ ေျပာဆိုသံမ်ားကို
ေအးမ တေယာက္ အတိုင္းသားၾကားေနရပါသည္။ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အရြယ္၊ ေက်းေတာသူတေယာက္အေနနဲ႕
နားလည္သည္လဲရွိ၊ နားမလည္သည္လဲရွိ။ သို႕ေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ကို ဆန္႕က်င္ရမည္ ဆိုသည့္ အသိတရားကေတာ့
ဘ၀ေပးအသိ

ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။

ေက်းရြာသူ၊

ရြာသားမ်ားအေပၚတြင္

အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ေနေသာ

ဖက္ဆစ္

လူရမ္းကားမ်ားကို ျမင္ရေလတိုင္း ေအးမ ရင္ထဲတြင္ နင့္ေနေအာင္ ခံစားခဲ့ရသည္။

'သမီး။ အေဖ ခရီးထြက္စရာရွိတယ္။ အရာရာတိုင္းမွာ သတိရွိပါေစ။ အေဖနဲ႕ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ ရြာဦးေက်ာင္း
ဆရာေတာ္ကို သြားေလွ်ာက္'

အေဖတခု၊ သမီးတခု ဘ၀ေပမယ့္ အေဖ့ခရီးကို ေအးမ မတားျဖစ္။ တတိုင္းျပည္လံုး ဖက္ဆစ္လက္ေအာက္က
လြတ္ေျမာက္ဖို႕ အေရးမွာ မိသားစုအေရးအတြက္ အေဖ့ကို ေနာက္ဆံ မတင္းေစခ်င္ပါ။

'လိုအပ္ရင္ သမီးလဲ တိုက္ပြဲ၀င္မယ္ အေဖ။ သမီးအတြက္ အေဖစိတ္ခ်ပါ'
အေဖက ေအးမကို တခ်က္စိုက္ၾကည္႕ျပီး၊ ခ်ာကနဲလွည့္ကာ သူ႕ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။
ဤသည္မွာ အေဖနဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆံုေတြ႕ခဲ့ရတာမွန္း သူမၾကိဳမသိခဲ့ပါ။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ သူမတို႕
နယ္ဘက္က

ျဖတ္သြားေသာ

ဂ်ပန္စစ္ေၾကာင္းကို

တိုက္ခိုက္ရင္း

ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ

က်ဆံုးသြားခဲ့သည့္

သတင္းကိုသာ ေတာ္လွန္ေရးအျပီး ရြာကိုျပန္လာေသာ အေဖ့ရဲေဘာ္မ်ားထံမွ ၾကားခဲ့ရပါေတာ့သည္။

(၃)

အခ်ိန္ကား - (၁၉၅၆) ခုႏွစ္၊ မတ္လ။
ေနရာကား- ပဲခူးရိးု မ အေနာက္ျခမ္းေဒသ။

'ငါတို႕က ဒီတခါေတာ့ ပြဲျပီးျပီ ထင္တာကြ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကလဲ ၅၅လမ္းစဥ္ကို ခ်ထားျပီ။ ပမညတကလဲ
ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေတာင္းဆိုေနျပီ။ ဖဆပလက ဘာထေၾကာင္တာလဲ '

ကိုသာဒင္ရဲ႕ စကားသံေၾကာင့္ ေအးမေခါင္းေထာင္သြားမိသည္။ ေအးမလဲ ဒီအေျဖကို ၾကားခ်င္ပါသည္။ ေအးမရဲ႕
ငယ္ခ်စ္ဦး

ကိုခ်စ္ေဖက

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္။

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲဖို႕

ထြက္သြားျပီး

ေနာက္ပိုင္းမွာ ရြာသို႕ တခါတရံသာ ျပန္ေရာက္လာတတ္သည္။ အခ်စ္ေရးထက္ စစ္ေရးကို အေလးပိုရမည့္
အခ်ိန္မို႕ အတူေနဖို႕ အေရးကို မေတြးျဖစ္ၾကေသး။ အသက္ေတြကသာ တစတစ ၾကီးလို႕လာေနသည္။

'အဲဒါေျပာတာေပါ့ကြ။
ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို

ျပည္တင
ြ း္ စစ္ရပ္စေ
ဲ ရး၊
က်ေတာ့

ျပည္တင
ြ း္ စစ္ရပ္စေ
ဲ ရးကို

ျပည္တင
ြ း္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး

လက္နက္ကိုငပ
္ န
ု က
္ န္ေနတဲ့

ေတာင္းဆိေ
ု နတဲ့

ပမညတကိက
ု ်ေတာ့

၅၅

လမ္းစဥ္ကို

ေဖာ္ေဆာင္ေနတဲ့

ေသာင္းက်န္းသူအဖြဲ႕လိ႕ု

သမုတတ
္ ယ္။

ေျမေပၚကြနျ္ မဴနစ္အဖြဲ႕လို႕

သမုတတ
္ ယ္။

ဖဆပလကက်ေတာ့ တတိင
ု း္ ျပည္လးံု မွာ ေသာင္းက်န္းရမ္းကားခဲတ
့ ဲ့ ခါးပိက
ု ေ
္ ဆာင္တပ္ေတြကို ပ်ဴေစာထီးဆိျု ပီး
အမည္ေျပာင္းဖြဲ႕တယ္။ တရား၀င္ လက္နက္ကင
ို ္ ရမ္းကားခြငေ
့္ တြ ေပးလိက
ု တ
္ ယ္။ ဒီႏွစ္ဦးမွာပဲ ေအာင္မာဃ
စစ္ဆင္ေရးၾကီးကို စျပီး ဆင္ႏႊဲျပန္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအသံကို စစ္သံနဲ႕ ဖံးု လႊမ္းပစ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေတြကို
ၾကည့္ရင္ ဖဆပလရဲ႕ သေဘာထားအမွန္ကို ေတြ႕ေနရျပီကြ။ ဖဆပလ လုပ္ေနတာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမဟုတ္ဘူး။
အတိုက္အခံ

ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြအားလံုးကို

ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္

ထိန္းခ်ဳပ္ျပီး

သူတို႕

အာဏာတည္ျမဲေရးကို လုပ္ေနတာပဲ'

'ဒါေၾကာင့္လဲ လာမယ့္ ဧျပီလမွာက်င္းပမယ့္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲၾကီးမွာ 'ဖဆပလၾကီး
အႏွစ္ေလးဆယ္

အာဏာတည္ေစရမယ္'

ျပည္တြင္းစစ္ေဘး

သင့္ေနၾကတဲ့

ဆိုတဲ့

ေၾကြးေၾကာ္သံကို

ျပည္သူေတြကိုမွ

ေၾကြးေၾကာ္ျပီး

အားမနာပါးမနာကြာ။

စည္းရံးု ေနတာေပါ့။
အာဏာတည္ျမဲေရး

ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကတာ'

'ငါကေတာ့ ပမညတရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံကို ၾကိဳက္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္မုခ် ရပ္စဲရမယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတာ။
ဒီအေျခအေနအတိုင္းဆိုရင္ လူထုက ပမညတကိုပဲ မဲေပးမွာပဲကြ။ ပမညတပဲ ႏိုင္လိမ့္မယ္ '

'မထင္နဲ႕ကြ။ ဖဆပလက အာဏာရွိတဲ့ အစိးု ရေလ။ သူတို႕အာဏာစက္ရယ္၊ ပ်ဴေစာထီးေတြရယ္ကို သံုးျပီး
ဖဆပလကိုယ္စားလွယ္ အႏိုင္ရေရးကို ကလိန္ကက်စ္ လုပ္ၾကမွာပဲ'

'ဒါျဖင့္ စစ္တပ္ကေကာ ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ။ ၾကားေနမယ္လို႕ ေျပာေနတယ္ မဟုတ္လား'
'မထင္စမ္းပါနဲ႕ကြာ။

စစ္တပ္မွာက

ဆိုရွယ္လစ္အႏြယ္၀င္ေတြ

အမ်ားၾကီးပဲ။

ျငိမး္ ခ်မ္းေရးဆိတ
ု ာကိုလဲ

စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက လက္ခခ
ံ ်င္ၾကတာမဟုတဘ
္ းူ လိ႕ု ၾကားတယ္။ သူပန
ု န
္ ဲ႕ မေဆြးေႏြးဘူး ဆိတ
ု ာမ်ိဳးေပါ့ကြာ'

'တင့္လြင္ေရ။

မင္းကေတာ့

သတင္းစံုတယ္ကြာ။

တို႕ရြာမွာ

မင္းလို

လူတေယာက္

ရွိေနလို႕

ႏိုင္ငံေရးနဲ႕

မ်က္ေခ်မျပတ္ရတာ'
'က်ဳပ္တို႕ရြာက ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မေ၀းပါဘူး။ မ်က္ႏွာျဖဴေကာင္ေတြကို ခ်ခဲ့တဲ့ လူေတြလဲရွိတာပဲ။ ေအးမအေဖတို႕လို
ဖက္ဆစ္ကို အသက္ေပး ဆန္႕က်င္သူေတြလဲ ရွိတာပဲ။ ခ်စ္ေဖတို႕လို ကြန္ျမဴနစ္ေတြလဲ ရွိတာပဲ။ တင့္လြင္တို႕လို
ျမိဳ႕ကို အေရာက္အေပါက္မ်ားတဲ့ လူေတြလဲ ရွိတာပဲ'

အေဖ့အေၾကာင္း၊ ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကေတာ့ ေအးမ မ်က္ႏွာေလး ငယ္သြားရသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက
ျငိမ္းခ်မ္းေရး

လမ္းစဥ္ခ်မွတ္သည္

ၾကားရေတာ့

ေအးမမွာ

၀မ္းသာလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။

အခုေတာ့

ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိတ
ု ာ တဘက္က လိလ
ု ားရံန
ု ဲ႕ မျပီးပဲ အျခားတဘက္ကပါ လိလ
ု ားမွသာ ရႏိင
ု သ
္ ည့္ အရာ ဆိုတာကို
ေအးမသေဘာေပါက္သြားပါျပီ။

'ခ်စ္ေဖဆိုလို႕ ဒီေကာင္ၾကီးကို သတိရလိုက္တာကြာ။ ခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိဘူး'
'ေအးမေျပာဖို႕လဲ

ထားပါဦးကြာ။

ဒီတခါ

လာရင္ေတာ့

တခါတည္းသာ

လိုက္သြားေတာ့

ေအးမေရ။

ခု

ေရြးေကာက္ပြဲမွာလဲ ဖဆပလပဲ ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္သြားမွာ။ ဖဆပလသာ ႏိုင္သြားရင္ေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ ေ၀းျပီ။
နင္တို႕လဲ နီးေတာ့မာွ မဟုတ္ဘူး'

'ကိုေအးႏိုင္ၾကီးကလဲေတာ္။ ပါးစပ္ပုပ္ၾကီးနဲ႕ မေျပာပါနဲ႕။ ေအးမလဲ ဆံးု ျဖတ္ထားျပီးပါျပီ။ ဒီတခါ သူလာရင္ေတာ့
တခါတည္းပဲ လိုက္သြားေတာ့မယ္'

ျငိမ္းခ်မ္းေရး မလိုလားတဲ့ ေၾကးစားစစ္သားေတြနဲ႕ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း က်ဆံုးသြားသည္မို႕ ကိုခ်စ္ေဖတေယာက္

ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့မည္ မဟုတ္သည္ကိုသာ ေအးမ ၾကိဳသိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္။

(၄)

အခ်ိန္ကား- (၁၉၇၄) ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၆) ရက္။
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေအးမေရ။ ဒီေန႕ည ငါ့ကို မေမွ်ာ္နဲ႕။ ငါျပန္လာခ်င္မွ ျပန္လာမွာ '

'ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုသာဒင္ရယ္။ မထိတ္သာ မလန္႕သာ ရွိလိုက္တာ'

အိမ္ေထာင္ဦးစီး လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူက ေျပာလာတာမို႕ ေအးမ လန္႕သြားရသည္။ ငယ္ခ်စ္ဦးႏွင့္ လြဲခဲ့ရျပီး
ေနာက္ပိုင္းမွာ ရြာမွ ကိုသာဒင္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္။ ကေလးေလး တေယာက္ရလာေတာ့ ကိုသာဒင္က
သားေလးေရွ႕ေရးအတြက္

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကို

ေျပာင္းမည္ဆိုသည္။

ဒီလိုနဲ႕

ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့

လက္လုပ္လက္စားဘ၀မွာ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားၾကရင္း ကိုသာဒင္က ဆင္မလိုက္သေဘၤာက်င္းမွာ အလုပ္ရသည္။

ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မ်က္ေခ်မျပတ္သူမို႕ အလုပ္သမားအၾကားတြင္ ကိုသာဒင္ရဲ႕ အမည္က ေရပန္းစားသည္။ ေအးမတို႕ရဲ႕
တဲအိမ္ေလးမွာ လာစုရင္း အလုပ္သမားအခြင့္အေရး ဆိုတာေတြကို ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္။ အေသးစိတ္ကို
နားမလည္ေပမယ့္ တေန႕တျခား က်ပ္တည္းဆင္းရဲေနတဲ့ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ဆံုးရွဳံ းေနတဲ့ အခြင့္အေရးတခ်ိဳ႕
ရွေ
ိ နတယ္ဆတ
ို ာကိုေတာ့ ေအးမ နားလည္ေနမိပါသည္။ အခုတေလာ ကိုသာဒင္တို႕ ေျပာေနတဲ့ ျမစ္ငယ္မီးရထား
စက္ေခါင္းျပင္စက္ရံုက အလုပ္သမားလွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြ၊ ေရနံေျမအလုပ္သမား လွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြမ်ား
ရန္ကုန္ကို ကူးစက္လာေလ့ေရာ့သလား။

'ေတာ္ အိမ္မျပန္လာမွာ ဟိုကိစၥေတြနဲ႕မ်ား ဆက္စပ္ေနသလားဟင္'

လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူအား မရဲတရဲႏွင့္ ေမးမိသည္။

'ဘယ္ကိစၥေတြလဲ ေအးမရ'
'ဟိုကိစၥေတြေလ။ ေတာ္တို႕ ေျပာေနတဲ့ အလုပ္သမားလွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြ '

'ဟုတ္တယ္ေအးမ။

မေန႕တုနး္ က

ရန္ကုန္က

မီးရထားအလုပ္သမားေတြ

အင္းစိန္ဘက္ကို

ခ်ီတက္သြားၾကတယ္လို႕ သတင္းၾကားရတယ္။ တို႕သေဘၤာက်င္းထဲမွာ ဒါပဲ ေျပာေနၾကတာပဲ။ ဒီေန႕ေတာ့
တခုခုထူးမွာေသခ်ာတယ္။

သပိတ္ျဖစ္လာရင္

ငါလဲ

၀င္ပါမယ္။

အလုပသ
္ မားေတြ

ဆံးု ရွဳံ းေနတဲ့

အခြင့္အေရးေတြအတြက္ တိုကပ
္ ြဲ၀င္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ည ငါအိမ္ျပန္လာခ်င္မွ လာမယ္လို႕ ေျပာတာ'

'ရပါတယ္ေတာ္။ အမ်ားအတြက္ အေရးပဲ။ ေအးမ အားေပးပါတယ္။ သားေရ။ ေမာင္ေအးခ်မ္း။ သားအေဖ
အလုပ္သြားေတာ့မယ္။ လာႏွုတ္ဆက္လိုက္ဦး'

ဘာလိုသေဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာမွန္း ေအးမ မသိပါ။ သို႕ေပမယ့္ အိမ္ထဲမွာ အိပ္ေနေသာ
သားေလးကို နံနက္အေစာၾကီးႏွိဳးျပီး အေဖကို ႏွုတ္ဆက္ဖို႕ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။

ကိုသာဒင္ထြက္သြားေတာ့

ေအးမလဲ

တေန႕တာအတြက္

ျပင္ဆင္ရသည္။

ေတာရြာကတက္လာေပမယ့္

ျမိဳ႕ေရာက္ေတာ့လဲ ျမိဳ႕နဲ႕အညီ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ရျပီ။ ေယာက်္ားလုပ္စာ နဲ႕တင္ အိမ္အတြက္ မဖူလံုေတာ့။
ဒါေၾကာင့္ ေစ်းထဲသြားျပီး စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္မ်ားမွ လက္ခ်ဳပ္ထည္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ျပီး အိမ္မွာ တႏိုင္တပိုင္
အလုပ္လုပ္ရသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ အင္းစိန္ေစ်းထဲက ယူလာေသာ ခ်ဳပ္ထည္မ်ားကို လက္စသပ္ျပီး ျပန္သြားပို႕ရမည္။

ေန႕လည္ပိုင္းတြင္ ေစ်းသို႕သြားမည္ဆိုျပီး ထြက္လာေသာ ေအးမတေယာက္မွာ ေစ်းသို႕မေရာက္။ အင္းစိန္
လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ လွ်ံက်ေနေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားက ေအးမစိတ္တို႕ကို ဆြဲညွိဳ႕ယူသြားသည္။

ဆန္လေ
ံု လာက္စာြ ရရွေ
ိ ရး - ဒို႕အေရး၊ ဒို႕အေရး
လုပခ
္ င
ြ သ
္ က္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး- ဒိ႕ု အေရး၊ ဒိ႕ု အေရး
ကုနေ
္ စ်းႏွဳန္းက်ဆင္းေရး - ဒိ႕ု အေရး၊ ဒိ႕ု အေရး
အလုပသ
္ မားေကာင္စ-ီ ဖ်က္သမ
ိ ္းေပး၊ ဖ်က္သိမ္းေပး

အလုပ္သမားထုၾကီး၏ ညီညီညာညာ ေတာင္းဆိုလိုက္ေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားက အင္းစိန္လမ္းမၾကီးေပၚတြင္
လွ်ံက်လို႕ေနသည္။

ေအးမေရာက္ေနေသာ

ေနရာႏွင့္

အနီးဆံုးမွ

စက္ရံုေရွ႕သို႕သြားၾကည့္လိုက္မိသည္။

သမိုင္းခ်ည္မွ်င္ႏွင့္

အထည္စက္ရံု။

စက္ရံုထဲမွ အလုပ္သမားမ်ားက ဂိတ္၀မွေနျပီး သပိတ္တရားမ်ားေဟာေနၾကသည္။ လူမ်ားကလဲ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး
စည္ကားေနသည္။

အလုပ္သမားၾကီးတေယာက္ရဲ႕

ဆန္လံုေလာက္စြာရဖို႕

အလုပ္လုပ္ရင္း

ေတာင္းဆိုေနရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း

ေျပာေနတာကို

ထမင္းငတ္ေနရေသာဘ၀မွာ
ၾကားရေတာ့

မိသားစုအားလံးု

၀၀လင္လင္စားဖို႕ ဘယ္ေတာ့မွ အလံုအေလာက္ မရွိေနေသာ အိမ္မွ ထမင္းအိုးေလးကို သြားသတိရမိသည္။

ကုန္ေစ်းႏွုန္းက်ဆင္းေရးကို ေတာင္းဆိုေသာ အလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကိုလဲ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္
ေထာက္ခံလိုက္မိသည္။ တေယာက္ျပီးတေယာက္ သပိတ္တရားတက္ေဟာသူမ်ားကို ၾကည့္ေနမိရင္း ကိုသာဒင္ကို
သတိသြားရမိျပန္သည္။ ကိုသာဒင္လဲ ဆင္မလိုက္သေဘၤာက်င္းမွာ ဒီလိုပဲ တရားတက္ေဟာေနျပီလား မသိ။

'ဟဲ့။ ဟိုမွာ စစ္ကားေတြ လာေနၾကျပီေတာ့'

ျမိဳ႕ထဲဖက္က
ထြက္လာသည္။

စစ္ကားေတြ

တန္းစီ၀င္လာၾကတာမို႕

ေရွ႕ဆံုးကားေပၚမွ

လူထုထဲ

စစ္သားမ်ားက

တေယာက္တေပါက္

ေၾကးစားစစ္သားမ်ားပီပီ

ေျပာေနၾကသံေတြ
ခံစားခ်က္မပါေသာ

ေက်ာက္ရုပ္မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ ကားေပၚမွ တဖြဲဖြဲ ဆင္းလာၾကသည္။ အသင္အ
့ ေနအထားနဲ႕ လွံစပ
ြ ္တပ္ေသနတ္မ်ားကို
ကိင
ု ျ္ ပီး

ရင္ေဘာင္တန္း

ရပ္ေနၾကေပမယ့္

လူထၾု ကီးက

ေနာက္ဆတ
ု မ
္ သြား။

အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ရဲ႕

သပိတ္တရားသံမ်ားကို ဆက္လက္နားစြင့္ေနၾကသည္။

ျပည္သူ

လူထုၾကီးနဲ႕

အလုပ္သမားထုတို႕

တသားတည္း

ျဖစ္သြားသည္။

အႏၱရာယ္အနံ႕ကို

ရေနေပမယ့္

ေအးမတေယာက္ ဆက္ျပီး ရပ္ေနမိသည္။ လူအုပ္ၾကီးကလဲ တစထက္တစ ပုိျပီး မ်ားလာသည္။

မၾကာပါ။ လွိဳင္ရဲစခန္းထဲက ပုလိပ္ေတြ ထြက္လာျပီး ေအးမတို႕ လူအုပ္ၾကီးကို ဘယ္ညာ၀င္ရိုက္ေတာ့တာေၾကာင့္

အားလံးု ၀ရုန္းသုန္းကားေတြ

ျဖစ္ကုန္သည္။

ေသနတ္ႏွင့္

ပစ္သံမ်ားလဲ

ၾကားရသည္။

သူမနားက

လူအုပ္ၾကီးကေတာ့ ေဆာက္လက္စတိုက္က အုတ္နီခဲေတြေကာက္ျပီး စစ္သားေတြကို ျပန္ပစ္ၾကသည္။

ရုတ္ရုတ္သဲသဲၾကားမွာ

ေျပးရင္းလႊားရင္း

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလကို

ေအးမ

ျပန္သိရသြားမိသည္။

တကယ္ဆို ဒီေၾကးစားစစ္သားေတြဟာ ဖက္ဆစ္လရ
ူ မ္းကားေတြထက္ေတာင္ ပိျု ပီး ယုတမ
္ ာ မိုက္ရင
ို း္ ေသးတာပဲ။
လက္နက္မဲ့

ျပည္သလ
ူ ထ
ူ ၾု ကီးမ်ားကို

ေသနတ္နဲ႕

ပစ္သတ္ၾကရတယ္လို႕။

ျမန္မာျပည္သလ
ူ ူထုၾကီးဟာ

လူမ်ိဳးျခားဖက္ဆစ္ေတြကေ
ို တာင္ ရရာလက္နက္စြဲျပီး ညီညီညတ
ြ ည
္ ြတ္န႕ဲ ေတာ္လွနခ
္ ဲ့ၾကေသးတာပဲ။ ဘာျဖစ္လု႕ိ မ်ား
ကိယ
ု အ
့္ မ်ိဳးသားထဲကေန အသားထဲက ေလာက္ထက
ြ သ
္ လို ေပၚလာတဲ့ ဖက္ဆစ္ေၾကးစား စစ္သားေတြကက
ို ်မွ
တမ်ိဳးသားလံးု

ညီညည
ီ ြတ္ညတ
ြ န
္ ႕ဲ

ရရာလက္နက္စြဲျပီး

မေတာ္လန
ွ ၾ္ ကရေသးတာလဲ။

ေျပးရင္းလႊားရင္း

ေတြးေနမိသည္။

ကိုသာဒင္အတြက္လဲ စိတ္ပူမိသည္။

သေဘၤာက်င္းဘက္မွာေကာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနျပီလဲ မသိ။ ကိုသာဒင္

အိမ္ျပန္လာတဲ့ေန႕က်ေတာ့မွပဲ အေၾကာင္းစံု ေမးရေပေတာ့မည္။

တည၊ ႏွစ္ည။

ကိုသာဒင့္ ျပန္အလာကို ေအးမေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကိုသာဒင္ကား ေပၚမလာခဲ့။ ကိုသာဒင့္
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္သာ

ေရာက္လာသည္။

ေအးမသိခ်င္ေသာ

သေဘၤာက်င္းက

အလုပ္သမား

လွဳပ္ရွားမွဳအေၾကာင္းကိုလဲ သူကပဲ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

'မထင္ထားဘူး

မေအးမရာ။

ဒီေလာက္ရက္စက္လိမ့္မယ္လို႕။

လက္နက္မဲ့

အလုပသ
္ မားေတြကို

ကြန္မင္ဒတ
ို ပ္ေတြန႕ဲ ၀င္စးီ ျပီး ပစ္သတ္ၾကတာ။ သေဘၤာက်င္းက လမ္းေတြေပၚမွာ ေသြးေတြ ေစြးေစြးနီေနတာပဲ။
ကိုသာဒင္ၾကီးက

အလုပ္သမား

ရဲေဘာ္ေကာင္း

တေယာက္ပါဗ်ာ။

ဒီသပိတ္တိုက္ပြဲမွာ

ပါ၀င္သြားခဲ့တယ္'

ေအးမရဲ႕ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တသြင္သြင္ စီးက်လာရံုမွတပါး ဘာမ်ား ေျပာႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။

အသက္စြန္႕ျပီး

(၅)

အခ်ိန္ကား- ၁၉၈၈ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'အေမ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာခိုေတာ့မယ္'

စက္တင္ဘာလမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းျပီး ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕အေရးေတာ္ပံုၾကီးကို ျဖိဳခြင္းျပီးကတည္းက
သားဆီက ဒီလို စကားသံ ၾကားရေတာ့မယ္ဆိုတာ သူမသိေနခဲ့သည္။ သားနဲ႕ ေခၽြးမတို႕ တိုးတိးု ၾကိတ္ၾကိတ္
စကားေတြ ေျပာေနၾကတာကိုလဲ ရိပ္မိသည္။

ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး ထြက္ေပၚလာခ်ိန္မွာ သားက လုပ္သားေကာလိပ္ တက္ေနဆဲ။ ရံုးတရံုးမွာ
ေအာက္တန္းစာေရး ၀င္လုပ္ရင္း မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းေနေပမယ့္ ပညာေရးကိုလဲ ဆက္ၾကိဳးစားေနသည့္
လုပ္သားေက်ာင္းသား။

သားရဲ႕

ပါရမီျဖည့္ဘက္

ဇနီးသည္ေလးကလဲ

ေယာက်္ားျဖစ္သူရဲ႕

ပညာေရးကိုပါ

အားေပးသည္။ စက္ခ်ဳပ္ရင္း မိသားစုရဲ႕ ၀န္ကို တဘက္တလမ္းကေန ၀ိုင္းထမ္းေပးခဲ့သည္။

အေရးေတာ္ပံုၾကီး

ျဖစ္လာေတာ့

လင္မယားႏွစ္ေယာက္လးံု
ေမြးဖြားေပးလိုက္သည့္

ယံုၾကည္ခ်က္တူ၊

တက္တက္ၾကြၾကြ

ခံစားခ်က္တူၾကသည့္

ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။

အလုပ္သမားသမဂၢ၊

ပြင့္တူရြက္တူမ်ားျဖစ္သည္မို႕

လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူက

ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားမွာ

အေရးေတာ္ပံုက

ခ်ိတ္ဆက္လက္တြဲရင္း

ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္တြင္ ဇနီးသည္ကလဲ အိမ္ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး အေျခအေနကို တဘက္က
ထိန္းေက်ာင္းရင္း

အိမ္ရွင္မမ်ား

သမဂၢ

တခုတြင္

တက္တက္ၾကြၾကြ

ပါ၀င္ခဲ့သည္။

အေရာင္အေသြးစံုျဖင့္

လူထတ
ု က
ို ပ
္ ြဲ အေထြေထြသပိတ္ၾကီးအတြင္းမွာ စီးေမ်ာလာခဲေ
့ သာ သမဂၢမ်ားမွာလဲ အစံအ
ု လင္။ လူထတ
ု ရပ္လံုး
လက္တြဲျပီး ေသြးမုန္တင
ို း္ ထဲမာွ စီးေမ်ာခဲၾ့ ကသည္။ စနစ္ဆိုးကို တိက
ု ဖ
္ ်က္ခဲ့ၾကသည္။

'သား၊

ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီလား။

အေမက

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့

ခရီးၾကမ္းကို

မျဖတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္

ျဖတ္သန္းခဲ့သူေတြရဲ႕ အနီးဆံုးမွာ ရွိေနခဲ့ဖူးတယ္။ ပင္ပန္းမယ္၊ ဆင္းရဲမယ္။ လိုအပ္ရင္ အသက္စြန္႕ရလိမ့္မယ္ '

'သားဆံးု ျဖတ္ျပီးျပီ

အေမ။

လူထတ
ု က
ို ပ
္ တ
ြဲ ခုတည္းနဲ႕

ဒီစစ္ေခြးေတြကို

ႏိုငေ
္ အာင္

မတိက
ု ႏ
္ င
ို ္ဘူးဆိုတာ

သားသိသာြ းျပီ။ လူထတ
ု ိုက္ပြဲန႕ဲ လက္နက္ကိုငေ
္ တာ္လန
ွ ေ
္ ရးကို ဟန္ခ်က္ညီ ေပါင္းစပ္ႏုင
ိ ေ
္ အာင္ ၾကိဳးစားၾကရမယ္'

သားဆီက ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ စကားသံကို ၾကားရျပီးခ်ိန္မွာ ေခၽြးမ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။

'သမီးရဲ႕ သေဘာကေကာ။ သားရဲ႕ ရင္ေသြးေလးကိုလဲ သမီးလြယ္ထားရတယ္ မဟုတ္လား။ မိသားစု တာ၀န္ကို
မေက်ျပြန္ႏိုင္ေတာ့မယ့္ ခင္ပြန္းသည္တေယာက္ကို သမီးရဲ႕ စိတ္ထဲက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ရွိေနႏိုင္ပါ့မလား။
အေမ့ေျမးေလး ၾကီးျပင္းလာခ်ိန္က်မွ မင္းအေဖ တာ၀န္မေက်ဘူးလို႕ ေျပာဆိုမွာကို အေမစိုးရိမ္မိတယ္ '

'အေမရယ္။

ကိုေအးခ်မ္းက

မိသားစုအေရးထက္

ပိုျပီး

သမီးေက်နပ္တယ္

အေမ။

မိသားစုတာ၀န္ကို
အေရးၾကီးတဲ့

မယူခ်င္လို႕

ေရွာင္ဖယ္စြန္႕ခြာသြားတာမွ

တိုင္းေရးျပည္ေရးတာ၀န္ကို

အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္တိုငး္

ထမ္းေဆာင္ဖို႕

လိုက္မေသာက္ပဲ

မဟုတ္တာပဲ။

ထြက္ခြာသြားတာပဲ။

ေရၾကည္တေပါက္

အမ်ားကို

တိုက္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးပမ္းမယ့္ ခင္ပြန္းသည္ကို သမီးေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္လဲ သမီးဟာသမီး ေက်နပ္တယ္။
ေမြးလာမယ့္

ကေလးေလးကိုလဲ

တကိုယ္ေရဘ၀

တိုးတက္ေရးအတြက္

ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းကို

စြန္႕ခြာေရွာင္ဖယ္တာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့တဲ့ ဖခင္ရဲ႕ လုပ္ရပ္အေပၚ ဂုဏ္ယူနားလည္တတ္တဲ့ ကေလးေလးျဖစ္လာေအာင္
သမီး ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးမယ္'

သားနဲ႕ ေခၽြးမကို ၾကည့္ျပီး ေဒၚေအးမ အားရလွသည္။ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဖက္ဆစ္စနစ္
တိုက္ဖ်က္ေရး တိုက္ပြဲ၊ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးထဲက တိုက္ပြဲ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႕က်င္ေရး
တိုက္ပြဲအဆက္ဆက္မွာ ဖခင္၊ ခ်စ္သူ၊ လင္ေယာက်္ားတို႕ရဲ႕ အသက္ေတြကို စေတးခဲ့ရျပီးျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
သားတေယာက္က်န္ေသးသည္။

မျပီးေသးတဲ့

တိုက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းေတြေပၚက

ဆက္ျပီး သယ္ေဆာင္ေပလိမ့္ဦးမည္။
(၆)

အခ်ိန္ကား- ၂၀၀၀ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ
ေနရာကား- သာယာ၀တီေထာင္။

တိုက္ပြဲ၀င္အလံကို

သားက

တသက္နဲ႕တကိုယ္

သာယာ၀တီေထာင္သို႕

လာရလိမ့္မည္ဟု

ေဒၚေအးမ

တခါမွ

မေတြးခဲ့မိ။

လယ္သမားေခါင္းေဆာင္ ဆရာစံကို နယ္ခ်ဲ႕ေတြက ၾကိဳးေပးသတ္ခဲ့တဲ့ ေထာင္၊ ျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္
ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားေပါင္းမ်ားစြာကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့ေထာင္။

အခုေတာ့ ဒီလို သမိုင္းအစဥ္အလာရွိတဲ့ သာယာ၀တီေထာင္ကို သူမလာခဲ့ရျပီ။ ဒီေထာင္ထဲမွာ သူမရဲ႕ ေခၽြးမ
မ၀င္းမာကို

စစ္အစိးု ရက

ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္မွာ

ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။

ရွစ္ေလးလံုးအထိမ္းအမွတ္စာ

ျဖန္႕ေ၀မွဳ၊ ေတာတြင္း အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မွဳတဲ့။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖုန္း ရပ္ကြက္က သူမတို႕ တဲအိမ္ေလးကို
ေရွ႕တန္းက သူပုန္စခန္း တခုႏွယ္ လက္နက္ကိုင္စစ္သားမ်ားနဲ႕ လာ၀ိုင္းျပီး မ၀င္းမာကို လာဖမ္းသြားခဲ့ၾကသည္။
ဒီတုန္းက ေျမးေလးက ကိုးႏွစ္အရြယ္ေလးပဲ ရွိေသးသည္။ အေမကို လာဖမ္းသည့္ ေၾကးစားေတြကို မဖမ္းဖို႕
ဒူးေထာက္ငိုယို

ေတာင္းပန္ေနသည့္

ကေလးငယ္ေလးရဲ႕

ရင္၀ကို

စစ္ဖိနပ္ႏွင့္

ေဆာင့္ကန္သြားခဲ့သည့္

ဒီျမင္ကြင္းကို ေဒၚေအးမ ရင္ထဲက ဘယ္လို ေဖ်ာက္ရမည္မွန္းပင္ မသိ။

ေျမးေလးနဲ႕အတူ ဘ၀ကို ဆက္ရုန္းကန္ဖို႕ အေရး ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္ရသည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္
အရြယ္

ဇရာရဲ႕

ဖိေထာင္းျခင္းဒဏ္ကို

ေဒၚေအးမ

ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါ။

ေျမးေလးကို

ေက်ာင္းထားဖို႕အေရး၊

ထမင္းနပ္မွန္ဖို႕အေရး၊ ေခၽြးမေလးကို ေထာင္၀င္စာ ပံုမွန္သြားေတြ႕ဖို႕ အေရး ေတြအတြက္ က်ားကုတ္က်ားခဲ
ၾကိဳးစားရုန္းကန္ရေတာ့သည္။

သို႕ေပမယ့္

ေဒၚေအးမ

အားမေလွ်ာ့ပါ။

အားမေလွ်ာ့ေသးသေရြ႕၊

ေမွ်ာ္လင္ခ
့ ်က္ရေ
ွိ နေသးသေရြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မရွဳံ းေသးဘူးလိ႕ု ငယ္ခ်စ္ဦး ကိုခ်စ္ေဖက အၾကိမ္ၾကိမ္၊ အခါခါ
ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ စနစ္ဆိုး၊ေခတ္ဆိုးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳျပဳ၊ ေဒၚေအးမ လံုး၀ အားမေလွ်ာ့။
ေထာင္၀င္စာ ပံုမွန္ေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။

ဒီၾကားထဲမွာမွ

သမီးေလးလို

ခ်စ္ရေသာ

ေခၽြးမေလးကို

အင္းစိန္ေထာင္မွ

သာယာ၀တီေထာင္သို႕

ေျပာင္းလိုက္ၾကျပန္သည္။

ခရီးက ေ၀းသြားေပမယ့္ သမီးေလး အားမငယ္ေစရ။ ေထာင္၀င္စာသြားေတြ႕ဖို႕ ခက္သြားေပမယ့္ မျဖစ္၊ ျဖစ္ေအာင္
သြားဖို႕ ကိုေတာ့ ျခစ္ျခဳတ္ျပီး ပိုက္ဆံစုရသည္။

'ဒုကၡခံလို႕ အေမရယ္၊ ဒီအထိမ်ား လိုက္လာရတယ္လို႕'

'အေမမပင္ပန္းပါဘူး သမီးရယ္။ ပိန္သြားလိုက္တာကြယ္။ ေနထိုင္ေကာင္းရဲ႕လား'

အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရေသာ သမီးေလးကို အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ေတာ့ ေဒၚေအးမ
ေမးမထြက္ရက္ပါ။ မြဲေျခာက္ေျခာက္ အသားအေရ၊ ခႏၶာကိုယ္ ခပ္ပိန္ပိန္က သက္ေသျပေနခဲ့ျပီပဲ။ ဒါေပမယ့္
သမီးေလးရဲ႕

မ်က္လံုးေလးေတြကိုေတာ့

ေဒၚေအးမ

အားရသည္။

ဒီမ်က္၀န္းေလးေတြထဲမွာ

အႏိုင္မခံ၊

အရွံဳးမေပးလိုတဲ့ စိတ္အားမာန္ေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိေနဆဲ။

'သမီးအတြက္ စိတ္မပူပါနဲ႕ အေမ။ သားေလးေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လားဟင္ '
'ေျမးေလးက ေနေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းစာလဲ ၾကိဳးစားတယ္။ က်န္းမာေရးကိုသာ ဂရုစိုက္ေနာ္သမီး '

ရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ စကားေလးေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ ေထာင္၀င္စာမွာ ယူလာတဲ့
ပစၥည္းေလးေတြထဲမွာ ေျမးေလးရဲ႕ ေက်ာင္းအားရက္ စပယ္ပန္းကံုး ေရာင္းရင္း စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြနဲ႕
၀ယ္ထည့္ေပးထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေလးေတြပါ ပါလာတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေဒၚေအးမ ေျပာမျပရက္ခဲ့ပါ။

တေယာက္အေပၚ
ေဒၚေအးမကလဲ

တေယာက္က
ေခၽြးမကို

ညွာတာရင္း

ျမင္ေတြ႕ရေတာ့

ေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ

သားေမာင္ကို

စကားတခ်ိဳ႕ကလဲ

သတိရသလို၊

ရွိေနပါေသးသည္။

မ၀င္းမာကလဲ

ကိုေအးခ်မ္းကို

သတိရေနခဲ့ပါသည္။ သို႕ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာစိးု ၍ ကိုေအးခ်မ္းအေၾကာင္းကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ၾကသည္။

ျပည္သူလူထုကို ရန္သူလို သေဘာထားေသာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေတာ္လွန္ရင္း တနသၤာရီစစ္ေဒသမွာ
ကိုေအးခ်မ္း က်ဆံုးသြားခဲ့ျပီဆိုတာကို ေထာင္မက်ခင္ကတည္းက ေတာ္လွန္ေရးအဆက္အသြယ္မ်ားမွ တဆင့္
မ၀င္းမာက သိေနခဲ့ျပီးသားေပမယ့္ ေဒၚေအးမကို ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ဖခင္၊ ခ်စ္သူနဲ႕ ခင္ပြန္းသည္တို႕တုန္းက
အေတြ႕အၾကံဳေတြက

ဘ၀နဲ႕

ရင္းျပီး

ရွိခဲ့သူမို႕

သားျဖစ္သူရဲ႕

အျပန္ခရီးကိုလဲ

မ၀ံ့မရဲ

ျဖစ္ေနမိတာကို

ေဒၚေအးမကလဲ မ၀င္းမာကို ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ိန္ေစ့ျပီမို႕ ဖြင့္မေျပာျဖစ္ေသာ ရင္ထဲက စကားသံေလးမ်ားကို ကိုယ္စီသိမ္းဆည္းရင္း
လမ္းခြဲျဖစ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။

ေနာက္တၾကိမ္ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့မယ့္ မျမင္ႏိုင္ေသာ ကံၾကမၼာအခ်ိဳးအေကြ႕တခုက လက္တကမ္းမွာ ေစာင့္ၾကိဳေနျပီ
ဆိုတာကိုေတာ့ ၾကိဳမသိခဲ့ၾက။

သာယာ၀တီသို႕

ေနာက္တေခါက္ထပ္သြားႏိုင္ရန္

အသည္းေရာင္အသား၀ါ

ေရာဂါျဖင့္

ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္

ေထာင္ထဲတြင္

ကြယ္လြန္သြားေသာ

ပိုက္ဆံစုေနၾကဆဲမွာပင္
မ၀င္းမာ၏

သတင္းဆိုး

အေၾကာင္းၾကားခ်က္ကို မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ လက္ခံလိုက္ၾကရပါေတာ့သည္။

(၇)

အခ်ိန္ကား- ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၇) ရက္
ေနရာကား- ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေျမးေလး သက္သာရဲ႕လား'
အိပ္ေမာက်ေနရာမွ ႏိးု လာေသာ ေျမးေလးကို ေမးမိသည္။

'ဟင္။ အဖြားက အေစာၾကီး ႏိုးေနတာလား'

အတိတ္အေတြးမ်ားႏွင့္ တညလံုး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တာကို ေျမးေလးကို ေျပာမျပျဖစ္ေတာ့။

'ေခါင္းမူးေသးလားေျမးေလး'
'မူးတုန္းပဲ အဖြား။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ သားေစ်းေရာင္းသြားလိုက္ဦးမယ္ '

'မဟုတ္တာပဲ ေျမးေလးရယ္။ တရက္တေလေလး နားလိုက္ပါကြယ္။ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ အဖြားစားတတ္ပါတယ္။
ညက ေျမးေလးေပးတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ ငါးပိေလး သြား၀ယ္ဦးမယ္'

'သားသြားမယ္ေလ အဖြား'

ေျမးေလးက ကမန္းကတန္းထေပမယ့္ ေခါင္းမူးလို႕လားမသိ။ ျပန္ယိုင္သြားသည္။

ေျမးေလး

ေနမေကာင္းသည္မို႕

အဖြားအျမန္

ထြက္လာလိုက္သည္။

ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့

ငါးပိေလး၀ယ္ျပီး

အဖြား

ညက

ေႏွးေကြးေလးလံလို႕ေနသည္။

ရပ္ကြက္ထဲက

ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ေလးမွာ

ထမင္းေလးကို

ငါးပိနဲ႕

ေလြးလိုက္ရေပမယ့္

စားလို႕သိပ္မ၀င္လွ။

ျပန္လာခဲ့သည္။

ေျမးေလးအတြက္

မစားျဖစ္ခဲ့တဲ့

စိုးရိမ္လို႕ေနသည္။

ညေနက်ရင္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ေဆးခန္းေလးကို ေခၚသြားရမည္။

'ေဆးခန္းသြားရင္ ပိုက္ဆံလိုမွာပဲ'

ပိုက္ဆံဆိုေသာ အေတြးေလးက ေခါင္းထဲသို႕ ျဖတ္ကနဲ တိုး၀င္သည္။

'ေျမးေလး၊ အိမ္မွာပဲ ေနေနာ္။ အဖြား ျပန္လာခဲ့မယ္'

'အဖြားက ဘယ္သြားမလို႕လဲ'

'သကၤန္းကၽြန္းက ေျမးေလး အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကိုပါကြယ္။ အဖြားမၾကာပါဘူး '

သားရွိတုနး္ ကတည္းက
ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။

အိမ္ကို

၀င္ထြက္ေနက်

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က

အဖြားတို႕

ေျမးအဘြားကို

ေဆးဖိုး၀ါးခမ်ား ပံ့ပိုးေပးသည္။ ခုလဲ ေျမးေလး ကိစၥ ေျပာျပရင္ ကူညီမွာပဲလို႕

အဖြားေတြးမိသည္။

ဘတ္စ္ကားတတန္၊

ကုန္ေၾကာင္းတတန္ျဖင့္

သကၤန္းကၽြန္းဘက္ေရာက္လာေတာ့

မယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္ ေကာင္းလိုက္ေအာင္ ထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားက တိးု ၀င္လာသည္။

အဖြားရဲ႕

ျမင္ကြင္းထဲသို႕

ေဘးရန္ခပ္သမ
ိ း္ - ျငိမး္ ၾကပါေစ
ဆင္းရဲခပ္သမ
ိ ္း - ျငိမး္ ၾကပါေစ
ႏွလးံု စိတ၀
္ မ္း- ေအးခ်မ္းၾကပါေစ

သံဃာေတာ္မ်ားက ေမတၱာပို႕ရင္း စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ေနသည္ကို ျပည္သူမ်ားကပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္ေနၾကသည္။

ဘယ္သ႕ူ တြက္လ-ဲ ျပည္သူ႕အတြက္
ျပည္သူ႕ဆႏၵ- ျပည္၀
့ ပါေစ

ဆိုေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကလဲ ထြက္ေပၚလာသည္။

အဖြားမေနႏိုင္ေတာ့။
သားသူငယ္ခ်င္း

လူထုၾကီးနဲ႕အတူ

ေမာင္ျမင့္သူ

ဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္းမွာ

အိမ္ကိုသြားမည္။

ပါ၀င္ဖို႕

ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ညေနေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္အမွီ

အိမ္ကို

ဆႏၵျပပြဲျပီးမွ

အေရာက္ျပန္မည္ဟု

စဥ္းစားလိုက္သည္။

'လာ၊ အဖြားလာ။ ေဟ့- အဖြားကို တြဲၾက'

လူထုၾကီးက အဖြားကို လက္တြဲေဖးမၾကသည္။

လူငယ္ေလးမ်ားက ကူတြဲခ်ီမသြားသည္မို႕ တပ္ဥးီ အနီးသို႕

အဖြားေရာက္သြားသည္။

'ဟိုမွာ စစ္သားေတြေဟ့'

ေလးေထာင့္ကန္လမ္းမေပၚမွာ လူထုဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္းၾကီးႏွင့္ စစ္သားမ်ား၊ လံုထိန္းမ်ား ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကသည္။
စစ္သားမ်ား၊ လံုထိန္းမ်ားက အာဏာရွင္လက္ကိုင္ဒုတ္မ်ားပီပီ နံပါတ္တုတ္မ်ားျဖင့္ လူထုၾကီးကို ၀င္ရိုက္ၾကသည္။

'အဖြားကို ထမ္းေျပးၾက'

ဖရိုဖရဲ အေျခအေနမွာ လူအမ်ားၾကား ေရာက္ေနေသာ အဖြားကို ထမ္းေျပးဖို႕ ေအာ္ေနၾကသံ ၾကားရသည္။
ေအာ္ေနသံမ်ားဘက္သို႕ သြားဖို႕ ေျခလွမ္းျပင္စဥ္မွာ ခါးမွာ တခ်က္၊ ေခါင္းမွာ တခ်က္ နံပါတ္ဒုတ္ႏွင့္ ရိုက္တာကို
ခံလိုက္ရသည္။ နံပါတ္ဒုတ္ခ်က္မ်ားက ဆက္က်လာသည္မို႕ အဖြားလဲျပိဳသြားသည္။

'အဖြားၾကီးကို ရိုက္ေနျပီ။ လုပ္ၾကပါဦး။ ေဟ့ေကာင္ေတြ။ မင္းတို႕ လူမဟုတ္ဘူးလားကြ။ တိရစၦာန္ေကာင္ေတြ။
စစ္ေခြးေတြ'

စစ္သားမ်ားက ေအာ္ေနသူမ်ားထံသို႕ ေျပး၀င္သြားျပန္သည္။ လူငယ္တခ်ိဳ႕က စစ္သားမ်ားအလစ္မွာ အဖြားကို
၀င္ဆြဲျပီး ထမ္းေျပးၾကသည္။

'သတိထားအဖြား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ အဖြားကို ေဆးရံုပို႕ေပးမယ္'

စစ္သားမ်ား

မလိုက္လာေသာ

ေနရာေရာက္ေတာ့

လူငယ္ေလးမ်ားက

အဖြားကို

ေျမေပၚအသာခ်ေပးရင္း

ေျပာၾကသည္။

အဖြားေခါင္းမွာက ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနျပီ။

မ်က္လံုးမ်ားကို အားယူျပီး ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေျမးေလးတို႕အရြယ္ လူငယ္ေလးမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

လူငယ္ေလးမ်ားရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚက ရဲရင့္ ျပတ္သားေသာ ပံုရိပ္မ်ား၊ မ်က္လံုးမ်ားထဲက နာက်ည္းရိပ္မ်ားကို
သတိထားၾကည့္မိရင္း ခင္ပြန္းသည္ ကိုသာဒင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ရြတ္ဆိုခဲ့ေသာ စာေရးဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕
စကားလံးု ေလးမ်ားကို သြားသတိရမိသည္။

လူတေယာက္ရဲ႕

တန္ဖိုးဟာ

သူျဖတ္သန္းေက်ာ္လာႊ းေနတဲ့

ေခတ္ၾကီးက

သူ႕ပုခံုးေပၚ

သမိင
ု း္ တာ၀န္ကို သူဘယ္ေလာက္ သယ္ပိုးထမ္းရြကခ
္ ဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ တိုင္းတာရမွာပဲ

ဒီစကားလံုးေလးမ်ားကို အဖြားၾကိဳးစားျပီး တလံုးခ်င္း ျပန္ရြတ္သည္။

တင္ေပးလိက
ု တ
္ ဲ့

'အဖြားတာ၀န္ေက်ပါတယ္ေနာ္'

အဖြားကို ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ထားေသာ လူငယ္ေလးတေယာက္ကို လွမ္းေမးမိသည္။

လူငယ္ေလးက မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ ျပံဳးလိုက္သည္။

'တာ၀န္ေက်ပါတယ္ အဖြား'

လူငယ္ေလးရဲ႕ တိုးသဲ့သဲ့ အသံေလးေအာက္မာွ အဖြားမ်က္လံုးမ်ား မွိတ္သြားသည္။

ဖက္ဆစ္စနစ္ တိုကဖ
္ ်က္ေရး တိက
ု ပ
္ ြဲ၊ လူတန္းစားတိုကပ
္ ြဲ၊ ကုနထ
္ တ
ု လ
္ ပ
ု ္ေရးထဲက တိက
ု ္ပ၊ြဲ စစ္အာဏာရွငစ
္ နစ္
ဆန္႕က်င္ေရး

တိုကပ
္ ြဲစဥ္ေတြ

ပုခးံု ေပၚတင္ေပးလိုကေ
္ သာ

ျပည့္လွ်ေ
ံ နတဲ့

ေခတ္ၾကီးထဲမာွ

သမိင
ု း္ တာ၀န္ေတြကို

ျဖတ္သန္းေက်ာ္လာႊ းရင္း၊

သယ္ေဆာင္ထမ္းပိုးရင္း

ေခတ္ၾကီးက

ၾကယ္နတ
ီ ပြင့္ကေတာ့

လြင့္ေၾကြသာြ းခဲျ့ ပီ။

သို႔ေပမယ့္ ဒီလိုၾကယ္နီပြင့္ေတြကလဲ သူမနံေဘးမွာ ျခံရံလ်က္။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၆၊ ၉၊ ၂၀၁၀)

ျမိဳ႕ျပသူပန
ု ္
(၁)

အခ်ိန္ကား (၁၉၉၉) ခုႏွစ္။
ေနရာကား- ရွမး္ ျပည္တေနရာ။

ေတာင္ေပၚေဒသရဲ႕ ေဆာင္းတြင္း အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ သူမ လက္ဖ်ား ကေလးမ်ား ထံုေနသလို ခံစားေနရသည္။
သို႕ေပမယ့္ ခ်စ္သူနဲ႕ ေတြ႕ရတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အခ်ိန္ေလးကို အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ မကုန္ဆံုးေစခ်င္ပါ။ ေတြ႕ေနက်
ဒီေတာင္ေပၚဘုရားေလးေပၚမွာ

ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကို

တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း၊

သူေျပာေသာ

စကားေလးေတြကို

နားေထာင္ရတဲ့ အရသာကို သူမဘာနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ပါ။ ခ်စ္သူေျပာေသာ စကားေလးမ်ားက စံုလင္လွသည္။
ႏိုင္ငံေရး၊

တိုင္းရင္းသား

သူမနားလည္သည္မ်ားလဲရွိ၊

အေရး၊

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး၊

နားမလည္သည္မ်ားလဲရွိ။

သို႕ေပမယ့္

ပညာေရး၊

လူတန္းစားအေရး။

ခ်စ္သူေျပာေသာ

စကားလံုးေလးေတြမို႕

သူမအေတြးထဲမွာ အျမတ္တႏိုး သိမ္းရင္း နားေထာင္ျဖစ္သည္။

မိသားစု၊ အသိုငး္ အ၀ိုင္း၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း။

အရာရာကို

ဆန္႔က်င္ျပီး

ေလွ်ာက္ဖို႕

ၾကိဳးစားေနရတဲ့

ဒီလမ္းေပၚမွာ

ခ်စ္သူသည္သာ

လမ္းျပၾကယ္စင္။

ခ်စ္သူသည္သာ သူမရဲ႕ ဘ၀ေဖာ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ လမ္းမဟုတ္ေပမယ့္ သူမေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ
လမ္းေပၚမွာ ဆရာဆိုလဲဟုတ္၊ ေခါင္းေဆာင္ဆိုလဲဟုတ္၊ ခ်စ္သူဆိုလဲဟုတ္၊ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္လို႕ ရည္မွန္းထားသူ
ဆိုလဲဟုတ္တဲ့ ဒီလိုလူတေယာက္က အဆင္သင့္ ေပၚလာခဲ့တာ သူမရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ပဲ ထင္ပါရဲ႕။

“ညီမေလး

အရမ္းခ်မ္းေနျပီလား။

အေႏြးထည္က

ပါးပါးေလး

၀တ္လာတာကိုး။

၀တ္ထားလိုက္ေနာ္”
“မလုပ္ပါနဲ႕အစ္ကိုရဲ႕။ အစ္ကို႕က ဂ်ာကင္ခ်ြတ္လိုက္ရင္ ရွပ္အက်ီၤေလးနဲ႕ရယ္။ ပိုခ်မ္းမွာေပါ့”

အစ္ကို႕ဂ်ာကင္

“ရပါတယ္ညီမေလးရဲ႕။ အစ္ကိုက ေတာင္ေပၚမွာပဲေမြး၊ ေတာင္ေပၚမွာပဲ ေနလာတဲ့သူ”

“ေအာင္မာ။ ညီမေလးလဲ ေတာင္ေပၚသူပါပဲေနာ္”
“ခုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေျမျပန္႕မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတာကိုး။ ခုပဲၾကည့္။ အေႏြးထည္ ထူထူ
၀တ္မလာဘူး”

အစ္ကိုက ဆူသလိုေလး ေျပာရင္း ဂ်ာကင္အက်ီၤေလးကို ၀တ္ေပးသည္။ အသက္ခ်င္းကလဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္
ကြာတာမို႕ ခ်စ္သူတပိုင္း၊ ေမာင္ႏွမ တပိုင္းလို ျဖစ္ေနၾကသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အစ္ကို ဂရုဏာေဒါေသာ
အေျပာေလးေတြထဲက စိးု ရိမ္စိတ္ေလးေတြကို သူမသေဘာတက်နဲ႕ ၾကည္ႏူးေန တတ္ခဲ့ျပီ။

“မွန္းစမ္း။

လက္ေတြက

ေအးေနတာပဲ။

ေသြးပူသြားေအာင္

လမ္းထေလွ်ာက္ၾကရေအာင္။

လမ္းသြားရင္း

စကားေျပာၾကတာေပါ့”

အနီးက

ေတာတန္းေလးဘက္သို႕

သူမတို႕

ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။

အစ္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားေသာ

သူမ

လက္ကေလးက တစတစ ျပန္ေႏြးလာသလို ေျပာေနၾကေသာ စကားေလးေတြကလဲ အရွိန္ရလာသည္။ ဒီရိုးမ
ေတာင္တန္းၾကီးေပၚက လက္နက္ကိုငေ
္ တာ္လန
ွ ေ
္ ရးေတြအေၾကာင္း ၾကားရတိင
ု း္ သူမေသြးေတြ ဆူပြကေ
္ နၾက။
ဒီသမိုင္းေၾကာင္းေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မပါျဖစ္ခဲ့ရတာအတြက္ လူျဖစ္ေနာက္က်သလို ခံစားရတတ္စျမဲ။

“ညီမေလး

ေတာခိုခ်င္တယ္အစ္ကို။

ဒီစကားကို

ေျပာေနတာလဲ

အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ

မကေတာ့ဘူး။

ဆက္သြယ္ေပးဖို႕ အစ္ကို႕ကို ေျပာတိုင္းလဲ တားေနတာပဲ”

အၾကိမ္မ်ားစြာ

ဖြင့္ခဲ့ဖူးေသာ

အေျခအေနေတြအရ
သို႕ေပမယ့္

ဓာတ္ျပားေဟာင္းကိုပဲ

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး

ေခတ္

သူမျပန္ဖြင့္ျဖစ္သည္။

ေရခ်ိန္က်လာတာေတြကို
လံုး၀

ေခတ္ကာလအခ်ိန္၊

ႏိုင္ငံေရး

သူမ

မဟုတ္။

ကုန္သြားျပီလို႕ေတာ့

မသိလို႕ေတာ့

သူမ

မယူဆမိ။

မရွိမျဖစ္

လိုအပ္ခ်က္တရပ္လို႕ သူမစိတ္ထဲ ယံုၾကည္ထားမိသည္။

“ျမိဳ႕ေပၚမွာ ေနလို႕ ရေသးသေရြ႕ေတာ့ ေတာခိုတာကို အစ္ကိုက အားမေပးခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးကို

ျမိဳ႕ေပၚမွာပဲ

ေနခိုငး္ တာပါ။

ပညာဆက္သင္။

လူေတြကို

စည္းရံုး၊

စာေတြဖတ္၊

ျပင္ဆင္၊

တည္ေဆာက္။

အခ်ိန္အခါေစာင့္။ အစ္ကိုက ဒီတာ၀န္ေတြပဲ ညီမေလးကို ဆက္ယူေစခ်င္တယ္”

“ညီမေလးကေလ

အဲဒီေလ့လာေရးေတြလုပ္၊

ျပင္ဆင္၊

တည္ေဆာက္တာေတြကို

စိတ္မရွည္ေတာ့သလို

ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတည္း ေသနတ္ဆြဲျပီး ရင္ဆိုင္ပစ္ခ်င္တယ္”

“ကိယ
ု ထ
့္ က္ အဆမတန္ အင္အား ၾကီးမားတဲ့ ရန္သက
ူ ို ရင္ဆုင
ိ ္တဲ့အခါ စိတလ
္ ိုက္မာန္ပါ လုပလ
္ ႕ို မရတာေတြ
အမ်ားၾကီးပဲ ညီမေလး။ အားၾကီးသူကို အားနည္းသူက ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရင္ အားၾကီးသူက ႏိုင္မာွ ပဲ။ ဒီေတာ့
သြယ္၀ိုက္ျပီး ရင္ဆိုင္ရတယ္။ ဒီလိုရင္ဆိုင္တဲ့အခါမွာ ဥာဏ္ကို လႊာျပီး အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႕ လိုမယ္။ စစ္သံုးစကားနဲ႕
ဆိုရင္ေတာ့ ရန္သူက Conventional attack နဲ႕ ရင္ဆိုင္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္ဘက္က Conventional Defense နဲ႕
ျပန္ရင္ဆိုင္ဖို႕ လိုသလို ရန္သူရဲ႕ Barbarism ကို ကိုယ့္ဘက္က Guerrilla Warfare Strategy သံုးျပီး အႏို္င္ယူဖို႕
ၾကိဳးစားရမယ္”

“ဒါေၾကာင့္ အစ္ကို႕ကို ညီမေလး ေျပာတာေလ။ ေတာခိုပါမယ္ဆို။ Guerrilla လုပ္ခ်င္တာ။ သူပုန္လုပ္ခ်င္တာ”
“ညီမေလးက သူပုန္ျဖစ္ေနျပီပဲဥစၥာ”

“အစ္ကိုကလဲ လုပ္ျပန္ျပီ။ ညီမေလးက ဘယ္မာွ သူပုန္ျဖစ္ေသးလို႕လဲ။ ဘာလက္နက္မွလဲ ညီမေလးလက္ထဲမွာ
မရွိေသးဘူး။ ဘာတိုက္ပြဲမွလဲ မတိုက္ရေသးဘူး။ တိုက္ဖို႕ေနေနသာသာ ေတာခိုပါမယ္ဆိုတာလဲ အစ္ကိုက
ခြင့္မျပဳဘူး”
“ဟားဟားဟားဟား”

သူမစကားအဆံုးမွ အစ္ကိုက တဟားဟား ထရီတာေၾကာင့္ သူမ စိတ္တိုသြားရသည္။
“အစ္ကိုေနာ္။ လူကို မရီနဲ႕။ ဘာလဲ။ ညီမေလးက ေသနတ္မကိုင္ရဲဘူး ထင္လို႕လား”

“မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ညီမေလး လုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ရဲတာ ဘာမွ မရွိဘူးဆိုတာ အစ္ကို ယံုျပီးသား။ ညီမေလးေျပာပံုကို
သေဘာက်လို႕

ရီမိတာပါ။

အင္း-

တကယ္ေတာ့

အစ္ကို

လိုသြားတာ။

သူပန
ု ဆ
္ တ
ို ာမွာ

ေတာခိျု ပီး

အခိင
ု အ
္ မာစခန္းတည္ေဆာက္၊ ရန္သက
ူ ို ရင္ဆင
ို ္တဲ့ သူပန
ု ရ
္ ွိသလို ျမိဳ႕ျပသူပန
ု လ
္ ဲ ရွတ
ိ ယ္ဆိုတာ ညီမေလးကို

အစ္ကို မေျပာျပခဲ့မိဘူး”

“ျမိဳ႕ျပသူပုန္၊ ဟုတ္လား အစ္ကို”

စကားလံးု အသစ္ေလးက သူမ ႏွလံုး ခုန္သံကို က်ယ္ေလာင္သြားေစခဲ့သည္။

(၂)

“ျမိဳ႕ျပသူပုန္ (urban guerrilla) ဆိုတာကလဲ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ အေျခစိုက္ ေတာ္လွန္ေနၾကသူေတြလိုပဲ
ဖိႏွိပ္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြကို တိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္လွန္ေနသူေတြပဲ ညီမေလး။ တခုပဲ ကြာတာက operation area
ျဖစ္တဲ့ လွဳပ္ရွားနယ္ေျမပဲ။ ျမိဳ႕ျပသူပုန္ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး လွဳပ္ရွားနယ္ေျမက ျမိဳ႕ၾကီးေတြပဲ”

အစ္ကို ရွင္းျပေနသည္မ်ားကို သူမစိတ္၀င္တစားႏွင့္ နားေထာင္ေနမိသည္။ ျမိဳ႕ျပသူပုန္ဆိုေသာ စကားလံုးေလးကို
ၾကားလိုက္ရကတည္းက

သူမရင္ထဲက

ရင္ခုန္သံေတြ

က်ယ္ေလာင္လာခဲ့ဖူးသည္။

ဒီစကားလံုးေလးက

သူပုန္လုပ္ျပီး မတရားမွဳကို ပုန္ကန္လိုေသာ သူမရဲ႕ ေသြးေတြကို ပြက္ပြက္ဆူေနေစခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ
အေသးစိတ္ရွင္းျပဖို႕ အစ္ကို႕ကို သူမေျပာရသည္။ ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလမွာ အစ္ကိုလဲ အားေနသလို
သူမလဲ အားေနသည္။ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ေတြသြားမယ္ဆိုျပီး အိမ္ကကားေမာင္းသမားကို သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္မွာ
ခ်ခိုင္း၊ ေရာက္ရာေနရာမွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ေနျပီးမွ တကၠစီနဲ႕ တခါျပန္ထြက္၊ လာၾကိဳမယ့္အခ်ိန္မေရာက္ခင္
ၾကိဳျပန္လာရတာမွ လြဲ၍ သူမ ဆီမာွ အခက္အခဲက သိပ္မရွိလွ။ သူမသိခ်င္၊ လုပ္ခ်င္ျပီဆိုလွ်င္ ဒိထက္ခက္တဲ့
အခက္အခဲ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ မရရေအာင္ ၾကိဳးစားလုပ္ဖို႕ ဇြဲခတ္တတ္တာကလဲ သူမရဲ႕ ဗီဇစိတ္။

“ေတာမွာ သူပုန္ထရင္ သူပုန္နဲ႕ ဓားျပေတြ၊ ေမွာင္ခိုေတြကို ေရာေထြးျပီး အထင္လြဲေအာင္ အာဏာရွင္ေတြက
လုပ္တတ္တယ္။ ဒီလိုပဲ ျမိဳ႕မွာ သူပုန္ထရင္လဲ သူပုန္ေတြနဲ႕ ရာဇ၀တ္မွဳ လုပ္ေနသူေတြကို ေရာေထြးျပီး
အထင္လြဲေအာင္ လုပ္ခံရတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူပုန္ဆိုတာမွာက ဘာနဲ႕မွ မတူတဲ့ ၀ိေသသ ေတြရွိတယ္။
သူပန
ု ေ
္ တြဆိုတာက လူထုကို ထိခုက
ိ ေ
္ အာင္ မလုပဘ
္ ူး။ သူတို႕ရဲ႕ ပစ္မတ
ွ က

ဖိႏပ
ွိ တ
္ ဲ့ အာဏာရွငေ
္ တြနဲ႕
အာဏာရွငယ
္ ႏၱရားေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ သူပန
ု ္ေတြမာွ ႏိင
ု င
္ ေ
ံ ရး ရည္မန
ွ း္ ခ်က္ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူပန
ု ေ
္ တြဆိုတာက
ဖိႏပ
ွိ တ
္ ဲ့ အာဏာရွငေ
္ တြကို အဖိႏပ
ွိ ္ခံ ျပည္သူလူထဘ
ု က္က ရပ္တည္ေတာ္လန
ွ ္ေပးသူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္

ျမိဳ႕ျပသူပုန္တေယာက္ဟာ လိုအပ္လို႕ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲရတဲ့အခါမွာ ရန္သူစစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုပဲ
ပစ္မွတ္ထားရမယ္။ ျမိဳ႕ျပသူပန
ု ္တေယာက္ရဲ႕ အဓိက ရည္မန
ွ ္းခ်က္တာ၀န္ကေတာ့ ရန္သူစစ္အာဏာရွငေ
္ တြနဲ႕
စစ္အာဏာရွင္

ေဒါက္တုင
ိ ေ
္ တြကို

စိတ္ဓာတ္ပုင
ိ ္းဆိင
ု ရ
္ ာ

ဖရိုဖရဲျဖစ္ေစမွဳ၊

အက္ေၾကာင္းထေစမွဳ၊

လူထန
ု ဲ႕

ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရး ေပါင္းစပ္ႏုင
ိ ေ
္ အာင္ ျပင္ဆင္တည္ေဆာက္မွဳေတြန႕ဲ အာဏာရွငယ
္ ႏၱရားကို ျဖိဳလဲပစ္ႏင
ို ဖ
္ ႕ို ပဲ ျဖစ္တယ္”

“အဲလိုေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႕ ဘာေတြလိုမလဲအစ္ကို။ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ရမလဲ”
စိတ္အားထက္သန္စြာျဖင့္ သူမ၀င္ေမးမိသည္။

“အေရးၾကီးဆံုး

လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့

ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး

အရည္အခ်င္းပဲ

ညီမေလး။

သူပန
ု လ
္ ုပမ
္ ယ္လ
့ ူ

တေယာက္ဟာ သတိရ
ၱ ွိရမယ္၊ ဆံးု ျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ႏင
ို စ
္ မ
ြ း္ ရွရ
ိ မယ္၊ နယ္ေျမက်ြမး္ ေအာင္ ေလ့လာထားရမယ္။
ကိယ
ု လ
္ ဳွ ပ္ရွားရမယ့္ နယ္ေျမက ကိယ
ု န
့္ ယ္ မဟုတတ
္ အ
ဲ့ ခါ အစစအရာရာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ရမယ္။
ဓေလ့ထံုးစံ၊

လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ေတြ၊

နယ္ေျမခံလူထု

အေျခအေနေတြ၊

နယ္ေျမထဲက

ဒီနယ္ရဲ႕

ရန္သူ႕လူအ၀င္အထြက္

အေနအထားေတြ၊ ရန္သူ႕သတင္းေပးေတြကိုပါ တတ္ႏိုင္သမွ် ေလ့လာ ထားရမယ္။ ဆရာ၀န္၊ က်ဴရွင္ဆရာ၊
စာေရးဆရာစတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တခုခု ျပထားႏိုင္ရင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္လုပ္ငန္းေတြအတြက္ အသံုး၀င္တယ္။
မဟုတ္ရင္လဲ

နယ္ေျမခံလူထုနဲ႕

ရင္းႏွီးေအာင္

ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္တာမ်ိဳး၊

စာအုပ္အငွားဆိုင္ဖြင့္တာမ်ိဳး

စတာေလးေတြေပါ့။ ျမိဳ႕ျပသူပုန္တေယာက္မွာ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာ၊ လက္နက္ပစၥည္းစေတြက အားနည္းတယ္။
အလြယ္တကူ သယ္ယူေရႊ႕ေျပာင္းလို႕လဲ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့ ေနရာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အ၀င္လမ္း၊
အထြက္လမ္းေတြကို ေသခ်ာ ဂရုတစိုက္ ေရြးခ်ယ္ရမယ္။ ၀ိုင္း၀န္းပိတ္ဆို႕ ဖမ္းဆီးဖို႕ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးတဲ့
ေနရာမ်ိဳး၊ ရန္သူုကို ကိုယ့္ဘက္က ၾကိဳျပီး လက္ဦးမွဳ ယူႏိုင္မယ့္ ေနရာမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္။
ေနာက္တခ်က္က

လက္နက္ပစၥည္း။

တကယ္သာ

အသံးု ျပဳတတ္ရင္

မီးဖိေ
ု ခ်ာင္က

ဓားတေခ်ာင္းကလဲ

ေသနတ္တလက္လို အသံုး၀င္ပါတယ္”

အစ္ကို႕စကားေၾကာင့္ သူမ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။

“အစ္ကိုေျပာသလိုဆို ဓားေပါက္၊ ဓားထိုးနည္းေတာင္ သင္ထားရမလိုပဲ”

“လိုအပ္ရင္

ေျပာတာပါ။

ဘာပညာပဲျဖစ္ျဖစ္

သင္ထားရင္ေတာ့

မမွားဘူးေပါ့။

ျမိဳ႕ျပသူပုန္တေယာက္ဟာ

အေရးၾကံဳခ်ိန္မွာ အထက္က ညြန္ၾကားခ်က္ကို ေစာင့္လို႕ မရဘူး။ ကိုယ္ၾကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာ အခက္အခဲေတြကို
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အေကာင္းဆံုး ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကရတယ္။ ဒီအတြက္ ကိယ
ု ္ပင
ို ဆ
္ းံု ျဖတ္ခ်က္၊
အေတြးအေခၚေတြန႕ဲ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ လွဳပ္ရာွ းႏိင
ု မ
္ ွဳက အေရးၾကီးတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရမွာကို မေၾကာက္ရဘူး။
ရန္သန
ူ ႕ဲ ရင္ဆိုငဆ
္ မ
ံု တ
ိ အ
ဲ့ ခါ မေတြေ၀ရဘူး။ အေျခအေနေပၚ မူတည္ျပီး သူပစ္ကိုယ္ပစ္၊ သူသတ္ကိုယ္သတ္
လုပ္ရတာလဲ ရွိခ်င္ရွိမွာပဲ။ အဆိးု ဆံုးအေျခအေနေတြနဲ႕ ၾကံဳရတဲ့အခါ ေသြးေအးဖို႕ လိုတယ္။ သူပုန္တေယာက္ဟာ
အအိပ္အစားကိစၥေတြမွာ ဂ်ီးမမ်ားရဘူး။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနႏိုင္ရမယ္။ ရန္သက

မရိပမ
္ ခ
ိ င္မွာ
တျခားအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေတြ ေရွ႕က ျပျပီး ေနျပတတ္ဖ႕ို လိအ
ု ပ္သလို ရန္သက

ရိပမ
္ သ
ိ ာြ းခ်ိနေ
္ တြမွာ
ပုနး္ ေအာင္းေနထိင
ု ္နည္းေတြလဲ

သိရမယ္။

ပင္ပန္းတာ၊

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္တာ၊

ရာသီဥတုဒဏ္၊

ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒဏ္ေတြမွာလဲ စိတ္ဓာတ္ကို အက်မခံပဲ က်ားကန္ႏိုင္ရမယ္။ သူပုန္တေယာက္အတြက္
အေရးၾကီးဆံုးက
အင္အားၾကီးတဲ့

စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာမွဳပဲ။
ရန္သူ

ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့

ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။

ကိုယ္ရင္ဆိုင္ရတဲ့

ဒါေပမယ့္

ရန္သူက

ဒီလိုအင္အားၾကီးတာကို

ကိုယ့္ထက္
ဘာမွေတြးျပီး

စိုးရိမ္စရာေတာ့ မလိုဘူး။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ရန္သူအာဏာရွင္ေတြ ဆိုတာက လူထုကို ဖိႏွိပ္ေနတဲ့ လူထုရဲ႕
ခ်ဥ္ဖတ္ေတြ။

သူပုန္ေတြဆိုတာကက်ေတာ့

လူထုေရွ႕က

ရပ္တည္ေပးေနတဲ့၊

အမွန္တရားအတြက္

တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ သူေတြ ျဖစ္လို႕ပဲ။ တခ်ိနက
္ ်ရင္ တရားေသာစစ္ကပဲ အႏိင
ု ္ရပါတယ္ ညီမေလး။ တကမၻာလံုးက
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေတြ အားလံုး တစတစ ျပိဳလဲက်ေနျပီပဲ”

“အဲဒါကေတာ့ ယံုတယ္အစ္ကို။ ညီမေလးဆီမွာ ရန္သူက အင္အားၾကီးလို႕ အႏိုင္ရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ၊
စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၊ အားငယ္စိတ္ေတြ တခါမွ မ၀င္ဖးူ ဘူး။ အားၾကီးတဲ့လူက အားနည္းသူကို အႏိုင္ယူႏိုင္တယ္ဆိုတာ
တိရစာၦန္ေလာကမွာပဲ ရွိပါတယ္အစ္ကို။ လူ႕ေလာကမွာေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အားၾကီးတဲ့ အာဏာရွင္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္
တရားမွ်တတဲ့

ပုန္ကန္မွဳေတြကို

မႏွိမ္နင္းႏိုင္ပါဘူး။

ေတာ္လွန္ေရး

သမားေတြဆိုတာက

ဘိုးဘိးု ေအာင္

၀လံုးေလးေတြလိုပဲ လို႕ ညီမေလးေတာ့ ယံုတယ္။ တေယာက္ကို သတ္ရင္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ထြက္လာမွာပဲ။
ဆယ္ေယာက္ကို ေထာင္ခ်ရင္ အေယာက္တရာ ထပ္ထြက္လာဦးမွာပဲ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဖိႏိပ
ွ ခ
္ ံ ျပည္သူေတြ
ဆိတ
ု ာက ဖိႏပ
ွိ ္သမွ် လည္စင္းခံေပးေနမယ့္ တိရစာၦန္ေတြ မဟုတလ
္ ို႕ပဲ။ လူေတြ ျဖစ္ေနၾကလိ႕ု ပဲ။ အားမတန္လို႕သာ
ခဏမာန္ေလွ်ာ့ခ်င္ေလွ်ာ့ထားၾကမယ္။ ရင္ထက

ပုနက
္ န္လစ
ို ိတ္ေတြကေတာ့ အဖိႏပ
ွိ ခ
္ ံ ျပည္သေ
ူ တြရဲ႕ ရင္ထဲမာွ
ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကယ
ြ သ
္ ာြ းမွာ မဟုတဘ
္ ူး”

“အစ္ကိုလဲ ဒါကို ယံုတယ္ ညီမေလး။ အစ္ကိုတို႕ ျပည္သူေတြဟာ တခါတရံမွာ ေခါင္းငံု႕ခ်င္ ငံု႕ေနၾကမယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အာဏာရွင္ေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕ျပီး လုပ္သမွ် လည္စင္းခံေပးဖို႕ မဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းငံု႕ရင္း
ဓားေသြးေနၾကတာပါ။

ဓားေတြ

ခုတ္ထစ္ေျခမြၾကလိမ့္မယ္။

ထက္လာတဲ့

ဒီလို

တေန႕မွာ

အာဏာရွင္ယႏၱရားေတြကို

မေျခမြႏိုင္ေသးခ်ိန္မွာေတာ့

တစစီ

အစစအရာရာ

ျဖစ္ေအာင္

ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျပီးမွ

တိုက္ပြဲ၀င္ၾကရမယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြ ၾကံ့ၾကံံ့ခိုင္ထားၾကရမယ္။ အာဏာရွင္ဘက္ေတာ္သားေတြဟာ ကိုယ့္ထက္
သာလြန္တဲ့ လက္နက္ေတြကို ကိုင္ထားႏိုင္မွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္လက္နက္မွာေတာ့ အစ္ကိုတို႕
သူပုန္ေတြကို

မမွီဘူး။

သူပန
ု တ
္ ေယာက္ရ႕ဲ

အာဏာရွငဘ
္ က္ေတာ္သားေတြရဲ႕
အစ္ကိုကေတာ့
အထဲက

အရာရာကို

ေၾကးစားစိတေ
္ တြထက္

ဆံးု ျဖတ္ထားျပီးသား။

အဆမတန္

အစ္ကို႕ဘ၀တသက္တာမွာ

တခုကိုပဲ ေရြးရေတာ့မယ္ဆိုရင္ အသက္ကိုပဲ

စြန္႕ထားရဲတဲ့

စိတဓ
္ ာတ္ဟာ

ပိုျမင့္ျမတ္တယ္။

ပိထ
ု က္ျမက္တယ္။

လူ႕အသက္နဲ႕

အေသခံမယ္။

ယံုၾကည္ခ်က္စိတ္ဓာတ္

စိတ္ဓာတ္ကိုေတာ့ အေသမခံဘူး။

ကိယ
ု ၀
့္ ည
ိ ာဥ္က အသက္မရွတ
ိ ဲ့ ကိယ
ု ခ
့္ ႏၶာကို ျပန္ျပီး အေလးျပဳႏိင
ု ္ေစရမယ္။ ယံၾု ကည္ခ်က္ေသျပီး အသက္ရင
ွ ေ
္ နတဲ့
ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ကိယ
ု မ
္ လိခ
ု ်င္ဘးူ ။ ရြရ
ံ ာွ စက္ဆပ
ု မ
္ ိလိမမ
့္ ယ္”

“ညီမေလးလဲ

အဲလိုပါပဲ။

ညီမေလးရဲ႕

ဘ၀မွာ

အသက္စြန္႕ဖို႕

လိုအပ္လာတဲ့

အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕

ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕လာရတဲ့အခါ ေနာက္တြန္႕ေတြေ၀မယ့္ ေသြးေတြ ညီမေလး ေသြးေၾကာထဲမွာ ရွိမေနေစရဘူး။
တကယ္လို႕မ်ား ညီမေလးရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာတေထာင့္ တေနရာမွာမ်ား ဒီေသြးေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ ညီမေလးကိုယ္တိုင္
ေဖာက္ထုတ္ပစ္မယ္”

စကားမ်ား

အဆံုးမွာ

သူမတို႕

တေယာက္ကိုတေယာက္

ႏွစ္ေယာက္

အၾကည့္ခ်င္း

ေလးစားတန္ဖိုးထားမိၾကသည္။

ဆံုမိၾကသည္။

တူညီေသာ

ဆုပ္ကိုင္မိၾကေသာ

စိတ္မ်ားအတြက္

လက္ဖ၀ါးႏွစ္ခုမွသည္

ေတာ္လွန္ေရးသစၥာတရားတို႕ အျပန္အလွန္ စီးဆင္းသြားခဲ့သည္ဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပင္။

(၃)

“အစ္ကို ညီမေလးကို ဟိုကိစၥ သင္ေပးမယ္ဆို”
သူမက အားတက္သေရာေျပာေတာ့ အစ္ကိုက ျပံဳးသည္။ မေန႕က နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္ထားသင့္သည့္
အခ်က္မ်ားကို

အစ္ကိုက

ေျပာျပေလသည္။

ေရကူးျခင္း၊

ေတာလမ္းခရီးသြားျခင္း၊

ကားေမာင္းျခင္း၊

ကားစက္ျပင္ျခင္း၊ ေရဒီယိုအသံုးျပဳျခင္း၊ တယ္လီဖုန္းသံုးျခင္း၊ ေျမပံုဖတ္ျခင္း၊ ဓာတုေဗဒႏွင့္ အီလက္ထေရာနစ္

နည္းပညာ

အေျခခံမ်ား၊

စာကူးနည္း၊

စာရိုက္နည္းမ်ား၊

တံဆိပ္တံုး

လုပ္နည္းမ်ား၊

ေရွးဦးသူနာျပဳ၊

ေဆး၀ါးအေျခခံစသည္မ်ားကို တတ္က်ြမ္းထားသင့္ေၾကာင္း အစ္ကိုက ေျပာရင္း မျဖစ္မေန သိထားသင့္သည့္
ကိစၥတခုကိုလဲ အေျခခံ သင္ေပးမည္ဟု ဆိုေလသည္။

“ေျပာသာေျပာရတယ္။ ညီမေလးကေလ မီးမလာရင္ေတာင္ ဖေယာင္းတိုင္ပဲ ထြန္းတယ္။ မွန္အိမ္မာွ မီးစာကို
မီးညွိတာေတာင္ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး”

သူမက ဆက္ေျပာေတာ့ အစ္ကိုက မျပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္ေလသည္။

“ဒါေပမယ့္လဲ

မတူဘူးေလေနာ္။

လိုအပ္မွာေတြအားလံုးကို

အစ္ကိုသင္ေပးထားသမွ်

ညီမေလး

ၾကိဳးစားသင္ထားမွာပါ။ တခ်ိန္မွာ မလိုလာဘူးလို႕ မွ ေျပာလို႕ မရတာပဲေနာ္”

သူမတို႕ ဆရာ၊ တပည့္ႏွစ္ေယာက္က အဲလိုပဲ အတိုင္အေဖာက္ညီ ၾကပါသည္။ ျမိဳ႕ျပ တိုက္ပြဲ ပံုေဖာ္ျခင္း
နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကိုလဲ အစ္ကိုက အေသးစိတ္ရွင္းျပပါသည္။ လူထုတိုက္ပြဲႏွင့္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ေရး၊ စည္းရံုးေရး၊
သတင္းေထာက္လွမ္းေရးမ်ား မည္မွ် အေရးၾကီးေၾကာင္းကိုလဲ ဆက္ေျပာျပသည္။

“အေရးၾကီးဆံုးကေတာ့

လက္ဦးမွဳ

ယူႏိုင္ဖို႕ပဲ

ညီမေလး။

အေျခအေနက

ကိုယ့္လက္ထဲမွာ

ရွိေနရမယ္။

ရန္သူ႕လက္ထဲ မရွိရဘူး။ ရန္သူ႕အင္အားကို ကိယ
ု သ
္ ရ
ိ မယ္၊ ရန္သ႕ူ ေနရာကို ကိယ
ု သ
္ ိရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိယ
ု က
့္ ို
ရန္သမ
ူ သိေအာင္ တတ္ႏုင
ိ ္သမွ် ဖုန္းကြယ္ေနရမယ္။ ကိုယေ
့္ နရာကို ရန္သမ
ူ သိေစရဘူး။ ကိယ
ု ့္အင္အားကို ရန္သူ
မသိေစရဘူး။ ဘာပဲလပ
ု ္လုပ္ လံျု ခံဳေရးကို နံပါတ္တစ္အေနနဲ႕ စိတထ
္ မ
ဲ ွာ ထားရမယ္။ သတင္းမွားေတြ ေပးရမယ္။
ဗယ္ေျခာက္ညာလွမး္ ေတြ လုပရ
္ မယ္။ နယ္ေျမက်ြမ္းက်င္ေအာင္ လုပရ
္ မယ္။ ကဲ- အခု ညီမေလး မႏၱေလးမွာ
ေက်ာင္းသြားတက္တယ္ေနာ္။ ညီမေလး ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ကို ညီမေလး ေလ့လာထားဖို႕လိုမယ္။ ျပီးေတာ့ ျမိဳ႕အႏွံ႕။
ျပီးရင္

ျမိဳ႕၀န္းက်င္။

ကားလမ္းခရီး၊

ကားဂိတ္ေတြ၊

တည္းခိုခန္းေတြ။

ဒီတေခါက္ျပန္ရင္

ညီမေလး

နယ္ေျမက်ြမ္းေအာင္ ေလ့လာၾကည့္ၾကည့္ပါလား။ ဒါေတြက ျမိဳ႕ျပသူပုန္တေယာက္အတြက္ အေရးၾကီးတယ္။
သူပုန္တေယာက္ဟာ ကိုယ္လွဳပ္ရွားမယ့္ နယ္ေျမရဲ႕ ၀င္လမ္း၊ ထြက္လမ္းေတြ၊ ရဲေတြ ရွိတတ္တဲ့ ေနရာေတြ၊
မီးပြိဳင့္ေတြ၊ လူ၀င္လူထြက္ နည္းတဲ့အခ်ိန္၊ မ်ားတဲ့ အခ်ိန္၊ တယ္လီဖုန္း ရွိတဲ့ ေနရာေတြ၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ၊
ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြကို သိေနရမယ္။ ေရွာင္ဖို႕ လိုတဲ့အခါ ေငြအင္အားရွိရင္ လမ္းမတူတဲ့

ကားလမ္းခရီးေတြကို အခ်ိန္ေတြ ခြဲ၀ယ္ျပီး ရန္သူကို ျပန္လွည့္စားဖို႕ လိုမယ္။ ေရွာင္မယ့္ အခ်ိန္ကာလအတြက္
နာမည္မတူတဲ့ ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသားကတ္ျဖစ္ျဖစ္ တခုခု ကိုင္ထားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္။ ဒီအခ်က္က
သတင္းအခ်က္အလက္နဲ႕လဲ

ပိုျပီး

ဆိုင္လိမ့္မယ္။

ရန္သူကို

သတင္းအခ်က္အလက္မွားေတြ

ေပးျပီး

အခ်ိန္ျဖဳန္းေပးဖို႕လိုတယ္။ ရန္သက

ကိယ
ု ဘ
္ ာလုပေ
္ နလဲ ဆိုတာကို မသိေစဖို႕ အထူးလွ်ိဳ႕၀ွက္ ထားရမယ္။
ဒါေပမယ့္ ရန္သူအေၾကာင္းကိုေတာ့ ကိယ
ု က

သိေနေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႕ လိအ
ု ပ္တယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ၀န္းက်င္က
ရန္သူ႕လူေတြကို

ခြဲျခားသိေနႏိုင္ရင္

ေနာက္ထပ္အေရးၾကီးဆံုး
ဘယ္ေလာက္ပဲ

အခ်က္ကေတာ့

စီမံခ်က္ေတြက

ပိုေကာင္းတယ္။
အခ်ိန္အခါနဲ႕

ေကာင္းေနပါေစ၊

အညီ

သူတို႕ေျခလွမ္းေတြကို

သိႏိုင္တယ္။

ဆံးု ျဖတ္လုပ္ကိုင္ႏိုင္တဲ့

အရည္အခ်င္းပဲ။

လုပ္မယ့္လူရဲ႕

ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္မွဳ

မေကာင္းရင္

ၾကန္႕ၾကာမွဳေတြ၊ စီမံခ်က္ ပ်က္သြားတာေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ညီမေလး”

“ျမိဳ႕ျပသူပုန္ထတဲ့အခါ ဘယ္လိုစီမံခ်က္ေတြ လိုလဲ အစ္ကို”

“ဒါကေတာ့ ကိုယ္တာ၀န္ယူရတဲ့ အေျခအေန၊ နယ္ေျမ၊ တာ၀န္အၾကီးအငယ္၊ အမာလိုင္း၊ အေပ်ာ့လိုင္းအရ
ကြာမွာပဲ။

တပ္အပ္ေျပာလို႕ေတာ့

မရဘူး။

လက္တင္အေမရိက

ႏိုင္ငံေတြမွာကေတာ့

အမ်ားစုက

လက္နက္ကိုင္တာဆိုေတာ့ ေခ်မွဳန္းေရး လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီလိုေခ်မွဳန္းတာမွာ ပစ္မွတ္ေနရာေတြကေတာ့
အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ရံုးဌာနေတြ၊ ရဲစခန္း၊ ယာဥ္တန္း၊ ရဲကား၊ စစ္ကား စတာေတြပဲ။ ေနာက္ထပ္တမ်ိဳးကေတာ့
အခ်ိန္အတိုင္းအတာတခုအထိ

၀င္ျပီး

စီးနင္းတာပဲ။

ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့

ပိုထိေရာက္တယ္။

အေစာင့္အေရွာက္နည္းတဲ့ ရံုးေတြကို ညဘက္ ၀င္စီးနင္း၊ လွ်ိဳ႕၀ွက္စာတမ္းေတြယူ၊ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးမလိုတဲ့
ဖိုင္ေတြဆို

ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြေပါ့။

ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့

လူထုတိုက္ပြဲေတြ

ျဖစ္လာတဲ့အခါ

တခ်ိဳ႕ေနရာေတြကို သိမး္ ပိုက္ထားတာပဲ။ ဥပမာ- စက္ရံု၊ ေက်ာင္း၀င္း စတာမ်ိဳးေတြ။ အဲဒီမွာ အေရးၾကီးတာက
သပိတ္စခန္းနားကို အာဏာရွင္ ေဒါက္တိုင္ေတြ အလြယ္တကူ မကပ္ႏိုင္ေအာင္ အရံအတားေတြ လုပ္တာမ်ိဳးပဲ။
ရန္သူ႕ယာဥ္တန္းကို သပိတ္စခန္းေတြဆီ မေရာက္ခင္ ျဖတ္တိုက္တာေတြ၊ ရန္သူ႕ေဒါက္တိုင္ေတြ စုတတ္တဲ့
ေနရာေတြကို ၾကိဳတင္ျပီး တိုက္ခိုက္တာေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာ ရပ္ကြက္၊ ျမိဳ႕နယ္ အစုအဖြဲ႕ေလးေတြက သူ႕နယ္နဲ႕သူ
ရန္သူ႕ေဒါက္တိုင္ျဖိဳဖ်က္ေရး
အာဏာရွင္ဆန္႕က်င္ေရးမွာ
လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို
လုပ္ဟန္ေတြေပၚမွာပဲ

လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ
အၾကမ္းမဖက္

လူထုတိုက္ပြဲပဲ

ေပါင္းစပ္တိုက္ပြဲ၀င္မွာလား

မူတည္ပါလိမ့္မယ္။

လုပ္တာမ်ိဳးေတြေပါ့။

ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရးတခုမာွ

ဆိုတဲ့

လုပ္မွာလား၊
ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕

ေခါင္းေဆာင္ရ႕ဲ

ဒါေတြကေတာ့
လူထုတိုက္ပြဲနဲ႕
လုပ္နည္း

လုပန
္ ည္းလုပ္ဟန္

အေပၚ

ေရြးခ်ယ္ ဆံးု ျဖတ္ခ်က္ဆိုတာက သားသမီးကို ဘာအ၀တ္၀တ္ေပးမလဲဆိုတဲ့ မိဘနဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕အတူတပ
ူ ဲ။
ကိယ
ု သ
့္ ားသမီး အရြယအ
္ စားနဲ႕ အေျခအေနကို သိျပီး မွနမ
္ န
ွ ္ကန္ကန္ ဆံးု ျဖတ္ႏိုငရ
္ င္ေတာ့ အျမင္သင့္ေတာ္ျပီး
ေအာင္ျမင္မာွ ေပါ့။ မေရြးခ်ယ္ႏင
ို ရ
္ င္ေတာ့လဲ ကိယ
ု သ
့္ ားသမီးကို အက်ီန
ၤ ီေလး ၀တ္ေပးျပီး ႏြားသိးု ေရွ႕ ေခၚသြားတဲ့
မိဘလိပ
ု ဲ

ျဖစ္မာွ ေပါ့။

ဒါကေတာ့

ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕

အရည္အခ်င္းနဲ႕

အေတြးအေခၚေတြ

အေပၚမွာပဲ

မူတည္တာမို႕ အစ္ကို သိပ္မေျပာေတာ့ဘးူ ။ ဘယ္လိုသ႑ာန္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ ေက်ျပြန္ဖို႕ကေတာ့
ျမိဳ႕ျပသူပုန္ တေယာက္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုးပဲ”

“ညီမေလး တခုေမးမယ္ေနာ္ အစ္ကို။ လူထုတိုက္ပြဲျဖစ္လာတဲ့အခါ လူေတြအမ်ားၾကီး လမ္းေပၚ ထြက္လာမွာပဲ။
လူထုစစ္ေၾကာင္းေတြဖြဲ႕ျပီး ခ်ီတက္ဆႏၵျပမွာပဲ။ အဲဒီမွာ လူထုနဲ႕ စစ္တပ္၊ ရဲေတြ ထိပ္တိုက္ေတြ႕တဲ့အခါ ဘယ္လို
လုပ္မလဲ။ ရန္သူက လူစုခြဲခိုင္းမယ္။ ကိုယ့္ဘက္က မခြဲဘူး။ တရားေဟာတာေတြ ဘာေတြလုပ္မယ္။ ပစ္ေတာ့မွ
ေျပးမယ္။ တေနရာမွာ ျပန္စုမယ္။ အဲလိုမ်ိဳးပဲလား”

“ညီမေလးကို ခုနတုနး္ က အစ္ကို ေျပာသလိုပဲ။ ဒီကိစၥက လူထုတိုက္ပြဲကို အၾကမ္းမဖက္ ဆႏၵျပတဲ့ အေနနဲ႕ပဲ
လုပ္မွာလား။

လက္နက္ကိုင္

တိုက္ခိုက္မွဳနဲ႕

ေပါင္းစပ္မွာလား

ဆိုတာေပၚမွာ

မူတည္တယ္။

ဥပမာ-

ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံတုန္းကေတာ့ လူထုအင္အားကိုပဲ လံုး၀ သံုးသြားတယ္။ သံခ်ပ္ကာကားေတြ ပင္မ သပိတ္စခန္းကို
ခ်ီတက္လာတဲ့အခါမွာ လူေတြက လမ္းမဖယ္ေပးပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး သံခ်ပ္ကာ
ကားေတြ

ဆုပ္သြားတယ္။

ဘရာဇီးတုနး္ ကေတာ့

ဒါက

အၾကမ္းဖက္မွဳ

ဘရာဇီးေက်ာင္းသားေတြက

လံုး၀မပါပဲ
ျပန္ျပီး

လူထုအင္အားတခုတည္းပဲ

ခုခံခဲ့ၾကတယ္။

ရဲေတြက

သံုးခဲ့တဲ့ပြဲ။

ေရွ႕တိုးလာျပီး

ဆႏၵျပသမားေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္လို႕ ယူဆသူေတြ၊ အလံကိုင္ေတြ၊ ေရွ႕တန္းက လူေတြကို ၀င္ဆြဲဖမ္းတဲ့အခါ
လူအုပ္က ျငိမ္မေနဘူး။ တိးု လာတဲ့ ရဲေတြကို လူအုပ္ထဲ က်ြံ၀င္လာေအာင္ လုပ္ျပီးမွ ျပန္၀ိုင္းလိုက္ၾကတယ္။
တဘက္မွာ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနတုန္း၊ အေရးပါတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဆြဲထုတ္သြားၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဲေတြ
ေနရာယူတတ္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြကို ၾကိဳျပီး ခန္႕မွန္းတာ၊ သတင္းရယူတာေတြ လုပ္ထားလို႕ရတယ္။ အဲဒီအခါ
ဆႏၵျပ စစ္ေၾကာင္းက ေရွ႕ေနာက္ပိတ္ျပီး ျပန္၀ိုင္းတာမ်ိဳး ဖန္တီးလို႕ ရတယ္။ နီးစပ္ရာ အေဆာက္ အဦးေတြကေန
ေနရာၾကိဳယူုျပီး တိုက္ခိုက္တာေတြ လုပ္လို႕ရတယ္။ ေနာက္တခု အေရးၾကီးဆံုးက လူထုအစည္းအေ၀းေတြ
လုပ္တဲ့အခါ escape plan ရွိဖို႕ပဲ။ ဒါေတြ မရွိပဲ ဘယ္ေတာ့မွ လူထုအစည္းအေ၀းေတြ မေခၚရဘူး။ ခ်ီတက္တဲ့
လမ္းေၾကာင္းကို
အာဏာရွင္

ေရြးတဲအ
့ ခါ

လက္ကင
ို ္ဒတ
ု ္ေတြ

ဘယ္လုေ
ိ နရာမ်ိဳးမွာ
စုေ၀း

ေထာင္ေခ်ာက္

ထားႏိင
ု ္တယ္

ဆိတ
ု ာေတြ

ဆင္ခရ
ံ ႏိင
ု ္တယ္။

ဘယ္လေ
ို နရာမ်ိဳးမွာ

ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျပီးမွ

စစ္ေၾကာင္းေတြ

လႊတသ
္ င္တ
့ ယ္။ မလႊတခ
္ င္ ကတည္းက စစ္ေၾကာင္းခ်ီတက္ရာ လမ္းတေလွ်ာက္က အားနည္းခ်က္ရေ
ွိ နႏိင
ု တ
္ ဲ့
ေနရာ ေတြကို ကိုယေ
့္ ရွ႕ေျပးေတြ ၾကိဳလႊတထ
္ ားသင္တ
့ ယ္။ ဒီလို လူထုနဲ႕ တြဲျပီး လူထုတိုက္ပြဲထဲမွာ ပါတဲ့
ျမိဳ႕ျပသူပုန္ကို လက္တင္ အေမရိကႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ျပဆႏၵျပသူပုန္လို႕ ေခၚၾကတယ္”

(၄)

“ဟိုေန႕က အစ္ကိုေျပာတဲ့ ျမိဳ႕ျပဆႏၵျပ သူပုန္အေၾကာင္းေလး ဆက္ပါဦးအစ္ကို”
“ ျမိဳ႕ျပဆႏၵျပသူပုန္ဆိုတာက လူထုတိုက္ပြဲေတြ ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ ျမိဳ႕ျပသူပုန္ေပါ့။ အစ္ကိုက ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးကို
ေျပာတာေလ။ သူပုန္လုပ္ခ်င္တယ္ ေျပာမေနနဲ႕။ ညီမေလးကိုယ္တိုင္ကိုက သူပုန္ျဖစ္ေနျပီးသား ဆိုတာ။ အဲဒါကို
ေျပာတာ။

လူထတ
ု က
ို ပ
္ ေ
ြဲ ဖာ္ေဆာင္ဖို႕

ဖြ႕ဲ စည္းတာေတြ

အားလံးု ဟာ

သိပ္ေၾကာက္ၾကတယ္။

ျပင္ဆင္တာ၊

လွဳံ ႕ေဆာ္တာ၊

ျမိဳ႕ျပဆႏၵျပသူပန
ု ေ
္ တြရဲ႕

ဘာေၾကာင့္လဲ

တည္ေဆာက္တာ၊

လုပင
္ န္းတာ၀န္ေတြပဲ။

ဆိုေတာ့

အစုအဖြဲ႕သမဂၢေတြ

အာဏာရွင္ေတြကလဲ

ၾကီးမားက်ယ္ျပန္တဲ့

ဒါကို

လူထုတိုက္ပြဲေတြဟာ

အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားကို ရပ္တန္႕ပစ္ႏိုင္လို႕ပဲ။ ဒီေနရာမွာ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရား ရပ္တန္႕တာနဲ႕
အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ေတြ တေယာက္က တေယာက္ ေျပာင္းသြားတာ မတူဘူး။ အစ္ကိုတို႕ ရွစ္ေလးလံးု တုန္းက
လူထုတိုက္ပြဲနဲ႕

အစိးု ရအဖြဲ႕၀င္ေတြ

ရံုးဌာနေတြ

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား

အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားရဲ႕

တေယာက္က

တေယာက္

သပိတ္တိုက္ပြဲေတြမွာ

အသက္၀င္ေနမွဳကို

ေျပာင္းသြားေအာင္ေတာ့
ပူးေပါင္းပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။

မရပ္တန္႕ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရး

လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္

ယႏၱရားသစ္တခုနဲ႕

အစားထိးု ျပီး တည္ဆဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အစားမထိုးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အာဏာျပန္သိမ္းခံခဲ့ရတာပဲ”

“ညီမေလးက

အဲလိုမသိထားခဲ့ဘူး။

အစိုးရသံုးခုျပဳတ္က်ခဲ့တယ္လို႕

လူေျပာသူေျပာတာေတြနဲ႕

ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႕ပဲ သိထားခဲ့တာ”

“မေအာင္ျမင္လို႕ပဲ ခုညီမေလးတို႕၊ အစ္ကိုတို႕ ဆက္တိုက္ေနရတာေပါ့ ညီမေလးရဲ႕။ ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရး လုပတ
္ ဲ့အခါ
အဲဒီ တ၀က္တပ်က္ ေအာင္ျမင္မွဳေတြနဲ႕ ကိုယက
့္ က
ို ယ
ို ျ္ ပန္ႏစ
ွ သ
္ မ
ိ ့္ျပီး သာယာမွဳေတြကို ေရွာင္ႏုင
ိ ရ
္ မယ္။ ဒီအခ်က္က
ေတာ္ေတာ္ အေရးၾကီးတယ္။ ဥပမာ- ဆယ္တန္းက်တဲလ
့ က
ူ ထုတထ
္ ားတဲ့ အမွတစ
္ ာရင္းၾကည္ျ့ ပီး သူဂဏ
ု ထ
္ းူ သံးု ခု
ရပါတယ္လု႕ိ

ၾကည္ႏူး၀မ္းသာ

ေနသလိန
ု ဲ႕

တူတယ္။

အမွတစ
္ ာရင္းအရ

ဂုဏ္ထူးသံုးခု

ပါေနေပမယ့္

ေျခာက္ဘာသာလံုး မေအာင္ေတာ့ က်တာက က်တာပဲေလ။ အဲဒီပကတိ အမွန္ကို သိျပီး၊ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္၊

အားသာခ်က္ကို

ျပန္ရွာႏိုင္ဖို႕ပဲ။

မဟုတ္ရင္

အထည္ၾကီးပ်က္စိတ္ေတြ

ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့ရတာကို အရသာခံ စိတ္ကူးယဥ္ေနလို႕ ဘာမွ မထူးဘူး။

ေပၚလာတတ္တယ္။

တခ်ိန္က

လက္ရွိ မိးု ေရထဲမွာ ဖိနပ္မပါပဲ

ေလွ်ာက္ေနရတဲဘ
့ ၀ကေန ဘယ္လို တိးု တက္ေအာင္ လုပမ
္ လဲဆတ
ို ာက ပကတိအေျခအေနရဲ႕ လိအ
ု ပ္ခ်က္တရပ္ပ”ဲ

“အစ္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့မွပဲ ညီမေလး သေဘာေပါက္သြားေတာ့တယ္။ ပကတိအေျခအေနကို သေဘာေပါက္
လက္ခံဖို႕လိုတယ္ဆိုတာ။ ဒီစကားက ေတာ္လွန္ေရးအတြက္တင္မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕ဘ၀အတြက္လဲ အေရးၾကီးတဲ့
စကားတရပ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ ညီမေလး တသက္လံုး မွတ္ထားမယ္ အစ္ကို”

“အေရးၾကီးတယ္ ညီမေလး။ လူတေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံပဲ
ျဖစ္ျဖစ္

ပကတိအေျခအေနကို

သိေနဖို႕

အေရးၾကီးဆံုးပဲ။

ျမိဳ႕ျပသူပုန္ေတြ၊

ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ

အတြက္ကေတာ့ ဒီအခ်က္ဟာ ကိုယ့္အသက္၊ ကိုယ့္ဘ၀၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ အသက္ေတြ၊
ဘ၀ေတြနဲ႕ပါ ရင္းရေလာက္တဲ့အထိ အေရးၾကီးတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ပကတိအေျခအေနကို နားလည္ရတယ္
ညီမေလး။ ငါဘာလဲဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ျပန္ေမးရမယ္။ ျမိဳ႕ျပသူပုန္လား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားလား၊
စာနယ္ဇင္းသမားလား၊ ေျမေအာက္ရဲေဘာ္လား၊ ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးသမား ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ေမးဖို႕
လိုတယ္။ ကိုယ့္အေျခအေနကို ကိုယ္သိဖို႕ လိုတယ္။ အဖိႏပ
ွိ ခ
္ ံ ျပည္သေ
ူ တြဘက္က ရပ္တည္ျပီး ဖိႏပ
ွိ တ
္ ဲ့
အာဏာရွငက
္ ို

ေတာ္လန
ွ ္ေနတဲ့

ကိယ
ု ရ
့္ ေ
ဲ ဘာ္ေတြန႕ဲ

ကိယ
ု က
့္ ို

ေတာ္လန
ွ ေ
္ ရးသမားတေယာက္ဟာ
ေထာက္ခေ
ံ နတဲ့

ျပည္သေ
ူ တြ

ကိယ
ု ရ
့္ ႕ဲ

နေမာ္နမဲႏ
့ င
ို မ
္ ွဳေၾကာင့္

ဒုကမ
ၡ ေရာက္ေအာင္

အတတ္ႏင
ို ္ဆံုး

ေစာင့္ထန
ိ း္ ႏိင
ု ္ရမယ္။ စကားသိပမ
္ ်ားတဲ့ လူေတြ ကိယ
ု က
့္ လာဘ္စည္းထဲ ေရာက္လာရင္ သတိသာ ထားေပေတာ့။
လွ်ိဳ႕၀ွက္ရမယ့္

လုပင
္ န္းေဆာင္တာေတြကို

လုပေ
္ နတဲ့

လူေတြန႕ဲ

ေျမေပၚႏိင
ု င
္ ံေရးမွာ

အစည္းအေ၀းေတြ၊

စည္းရံုးေရးေတြ ထင္ထင္ေပၚေပၚ လုပေ
္ နရသူေတြကို သီးျခားခြဲ ျပီး တာ၀န္ေတြ ေပးသင္တ
့ ယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့
လူ႕စိတ္ဆိုတာက ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္လို႕ပဲ။ တခါတရံမွာ ရန္ျဖစ္ျငင္းခံုမွုေတြ ရွိလာတဲ့အခါ လူေတြက
သူဘာလဲ၊ ငါဘာလဲ ဆိုတာ ဇာတိျပခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ငါဘာလဲဆိုတာ ျပႏိုင္ဖို႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ လုပ္ထားတဲ့
လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ခ်ေျပာျပီး ၾကြားတတ္ၾကတယ္။ လူေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္စရိုက္နဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို သိခ်င္ရင္
စိတ္ရွဳတ္ေထြးေအာင္ လုပ္ၾကည့္လိုက္၊ ရန္ျဖစ္ ျငင္းခံုၾကည့္လိုက္။ ေသခ်ာေပါက္ ထြက္လာတယ္”

“ဟုတ္တယ္အစ္ကို။ အဲဒါေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ညီမေလး အဲဒါမ်ိဳးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ဖူးတယ္။
တခါတေလလဲ အရက္၀ိုင္းမွာ မခံခ်င္ေအာင္ ဆြေျပာျပီးမွ သတင္းႏွိဳက္ယူတာမ်ိဳးလဲ ရွိတယ္တဲ့”

“အမွန္ပဲ ညီမေလးရ။ အရက္ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ သိကၡာနဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ဖရိုဖရဲျဖစ္ေစတယ္။ အရက္၀ိုငး္ မွာ
ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးရင္

ဘယ္လိုအက်ိဳးေက်းဇူးမွ

ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးသမားေတြအတြက္ေတာ့

ထြက္လာမွာ

အရမ္းၾကီးမားတဲ့

မဟုတ္ဘူး။

ျငင္းခုန္ျပီးပဲ

ျပႆနာမရွိေပမယ့္

အဆံးု သတ္မွာပဲ။

ေျမေအာက္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕

ျမိဳ႕ျပသူပုန္ေတြအတြက္ေတာ့ ဒီကိစၥဟာ အရမ္းအေရးၾကီးတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ အရမ္းမရင္းႏွီးသူတေယာက္နဲ႕ အတူတူ
မေသာက္စားမိဖို႕ ေရွာင္သင့္တယ္။ ေသာက္စားတာတင္ မဟုတ္ဘူး။ ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးတာေတြ၊ စကားအမ်ားၾကီး
ေျပာရတာေတြကိုပါ မလိုအပ္ရင္ ေရွာင္ေနသင့္တယ္”

“အစည္းအေ၀း ဆိုရင္ေကာ အစ္ကို”

“ေျမေအာက္ရဲေဘာ္ေတြ၊
ယူထားတာ

ျမိဳ႕ျပသူပန
ု ္ေတြအတြက္က

မဟုတဘ
္ းူ ဆိရ
ု င္

တတ္ႏင
ို သ
္ မွ်

စည္းရံးု ေရးနဲ႕

လူခ်င္း

မဆံပ
ု ဲ

ကြနယ
္ က္ခ်ိတ္ဆက္ေရး

အလုပလ
္ ပ
ု ႏ
္ ိုငရ
္ င္ေတာင္

တာ၀န္ေတြ

ပိေ
ု ကာင္းတယ္။

ဒီေခတ္ၾကီးမွာ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ လူခ်င္းမေတြ႕ပဲ လုပ္လို႕ ရေနတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ ညီမေလးရယ္။
အစည္းအေ၀းဆိတ
ု ာ

အခန္႕မသင္ရ
့ င္

ကိုယ့္အဖြဲ႕တဖြဲ႕လံးု

ရန္သက

ရိပမ
္ ျိ ပီး

ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ

ေရာက္သာြ းႏိင
ု တ
္ ယ္။ မဟုတရ
္ င္လဲ ဘယ္သေ
ူ တြဆတ
ို ာ ရန္သက

သိသာြ းျပီး ေနာက္ေယာက္ခံ လိုကခ
္ ရ
ံ တာေတြ
ျဖစ္ႏင
ို တ
္ ယ္။

တခ်ိဳ႕က

ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာကို

အစည္းအေ၀းလုပ္၊

ဟိုနားစုစု၊

ဒီနားစုစုလုပ္တာ၊

ႏိုင္ငံေရးစကားလံုး အၾကီးၾကီးေတြ ေျပာရတာေတြလို႕ ထင္ေနၾကတာ ညီမေလးရ။ ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးမွာေတာ့
အထိုက္အေလ်ာက္ လိုေပမယ့္ ေျမေအာက္ႏိုင္ငံေရးမွာ ဒါေတြ ပါသြားရင္ေတာ့ ျပႆနာေတြ တက္မွာပဲ။
ေျမေအာက္သပ
ူ န
ု ္

တေယာက္ဟာ

သူ႕လက္ခ်က္ဆတ
ို ာ

ေနာက္ဆံုးတိုကပ
္ ြဲေတြ

လူသမ
ိ ခံရဘူး။

ေျမေပၚနဲ႕

ဆင္ႏျႊဲ ပီးရင္ေတာင္

ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရးမွာ

မလိုအပ္ပန
ဲ ဲ႕

ဒါကို

ေျပာင္းျပန္ယူဆရမယ့္

အခ်က္ေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။ အေရးပါတဲ့ ေသာ့ခ်က္တခုကေတာ့ ေျမေအာက္ေတာ္လန
ွ ္ေရးမွာ လူအမ်ားက
ကိယ
ု လ
္ ပ
ု ေ
္ နတာေတြကို

မသိေလေလ၊

ကိုယ့္အတြက္

လုပစ
္ ရာ

အခြင့္အလမ္း

ပိမ
ု ်ားေလေလပဲ။

ေျမေပၚႏိင
ု င
္ ေ
ံ ရးက်ေတာ့ လူအမ်ားက ကိုယလ
္ ပ
ု ေ
္ နတာကို သိေလေလ၊ ကိယ
ု က
့္ ို ၀န္းရံမယ္လ
့ ူ မ်ားေလေလ၊
လုပင
္ န္းေဆာင္တာေတြ ပိေ
ု အာင္ျမင္ေလေလပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေျမေပၚနဲ႕ ေျမေအာက္ကို လိင
ု း္ မပူးပါနဲ႕ ဆိတ
ု ာကို
ေျမေအာက္ယဂ
ူ ်ီစည္းကမ္း တခုအေနနဲ႕ သတ္မတ
ွ ္ထားၾကတာေပါ့”

“အဲဒီ လိုင္းမပူးဖို႕ စည္းကမ္းက အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္ေနာ္”

“ခက္ေပမယ့္ ခံစားခ်က္ထက္ တာ၀န္ကို ဦးစားေပးတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ကိုင္စြဲျပီး လိုက္နာရမယ့္ သံမဏိစည္းကမ္း
တခုပဲ ညီမေလး။ အဲဒီစည္းကမ္းကို နည္းနည္းေလးပဲ စေဖာက္လိုက္မိရင္ေတာ့ ျပႆနာမီးပြားေတြ စေတာ့တာပဲ။
ယူဂ်ီလုပ္ငန္း က်ဆင္းရတာေတြထဲမွာ ဒီအခ်က္က နံပါတ္ (၁)ပဲ။ ေျမေအာက္ရေ
ဲ ဘာ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျမိဳ႕ျပသူပန
ု ပ
္ ဲ
ျဖစ္ျဖစ္ လံုျခံဳေရးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြကို အတိအက် လိုကန
္ ာဖို႕ လိုအပ္တယ္။ ဒီစည္းမ်ဥ္း၊
စည္းကမ္းေတြဆတ
ို ာက ျပီးစလြယ၊္ ေတြ႕ကရာ ခ်ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြ မဟုတဘ
္ ူး။ လူေတြအမ်ားၾကီးရဲ႕ ဘ၀နဲ႕
အသက္ေတြနဲ႕ ရင္းျပီး ေပးထားခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ။ ဒီစည္းကမ္းေတြထဲမွာ ေသြးေတြ၊ ေခ်ြးေတြ၊ အသက္ေတြ
အမ်ားၾကီးပဲ ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနတယ္လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္”

“ျမိဳ႕ျပသူပုန္ စည္းကမ္းေတြကေကာ အစ္ကိုတခါေျပာထားတဲ့ ယူဂ်ီစည္းကမ္းေတြနဲ႕ အတူတူပဲလား”

“တာ၀န္ေပၚ

မူတည္ျပီး

ကြဲျပားတာေလးေတြ

တခ်ိဳ႕ေတာ့

သပိတ္တိုက္ပြဲေဖာ္ေဆာင္ေရးကေတာ့

ကြဲျပားမွာေပါ့။

အခ်က္ေတြက

လိုင္းေတြ

ေတာ့

လိပ္စာစာအုပ္ေတြ၊

အတူတူပါပဲ။

ရွိတာေပါ့ညီမေလး။

ဒါေပမယ့္

မပူးရဘူး။

တယ္လီဖုန္းမွတ္တမ္းေတြကို

ဥပမာ-

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္

မလိုအပ္ပဲ

အသံုးျပဳျပီးတာနဲ႕

ေခ်မွဳန္းေရးနဲ႕

ေယဘုယ်အေျခခံ

စကားအမ်ားၾကီး

မေျပာရဘူး။

ခ်က္ခ်င္းဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ရမယ္။

စာရြက္စာတမ္းေတြ မသိမး္ ဆည္းထားရဘူး။ လူနာမည္ေတြ၊ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းေတြ၊ လိပ္စာေတြ၊ ေျမပံုၾကမ္းေတြ၊
စီမံခ်က္ေတြကို

ဦးေႏွာက္ထဲ

စြဲေနေအာင္

မွတ္ျပီးတာနဲ႕

ဆက္စပ္တဲ့

စာရြက္စာတမ္း

မွန္သမွ်

ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ရမယ္။ ဒါေတြက သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ဒီထက္ ပိုျပီး အေရးၾကီးတာေတြကေတာ့ ေရွာင္ရန္
အခ်က္ (၇) ခ်က္ပဲ။

ပထမ တခ်က္က ရန္သက
ူ ို အထင္ေသးတာ။ ေလွ်ာ့တက
ြ တ
္ ာ၊ လုပသ
္ မွ်အားလံးု အဆင္ေျပမယ္လ႕ို ယူဆျပီး
ေပါ့ဆတာေတြပဲ။

ရန္သူရဲ႕

ေထာက္လွမ္းေရး

ဆိုတာက

အခ်ိန္ေတြ၊

ေငြေတြနဲ႕

ရင္းျပီး

စနစ္တက်

ေလ့က်င့္ေပးခံထားရတာ။ ဒါကို အထင္ၾကီးေနရင္လဲ ကိုယ့္ဘက္က တြန္႕ဆုတ္တတ္တယ္။ အထင္ေသးျပန္ရင္လဲ
ကိုယ့္ဘက္က ေပါ့ဆတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ အထင္လဲ ၾကီးစရာ မလိုဘးူ ။ ဒါေပမယ့္ အထင္ေသးလို႕လဲ မရဘူး။
သဲလြန္စ ဘယ္ေတာ့မွ မက်န္ေစနဲ႕။ ဒါကို အထူး သတိထားရမယ္။

ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ၾကြားတာ။ ျမိဳ႕ျပသူပုန္ဆိုတာ

ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး အသြင္နဲ႕ လွဳပ္ရွားသူေတြ

ျဖစ္တယ္။ အစ္ကိုေျပာသလိုပဲ။ ကိုယ္တကယ္ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲဆိုတာ လုူေတြ မသိေလ၊ ကိုယ့္အတြက္
လုပ္စရာ

အခြင့္အလမ္းေတြ

ခံေစခ်င္လြန္းလို႕

ပိုမ်ားေနေလေလပဲ။

ဒီအခ်က္ကို

ကိုယ္ဘာလုပ္လိုက္တယ္ဆိုတာ

မသိနားမလည္သူေတြကေတာ့

မလိုက္နာပဲ

လိုက္ၾကြားတာဟာ

အထင္ၾကီးခ်င္ၾကီးလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္ကို

လူအထင္ၾကီးတာ

သိပ္ေၾကာက္ဖို႕

ေကာင္းတယ္။

ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရးကို

နားလည္ေန

သူေတြကေတာ့ အဲလိုလူနဲ႕ အလုပ္လုပ္ဖို႕ကို တစတစနဲ႕ ေရွာင္လာၾကမွာပဲ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးဟာ
သူ႕ကိုယ္သူသာမက သူနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ လူေတြကိုပါ ဒုကၡျဖစ္ေစတတ္လို႕ပဲ။

တတိယေရွာင္ရမယ့္

အခ်က္ကေတာ့

တပ္ဥးီ က်ြံတာပဲ။

ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ

လူတဦး

တေယာက္တည္း၊

တဖြဲ႕တည္းနဲ႕ လုပ္လို႕ မရဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြအားလံုး စုေပါင္းလုပ္မွသာ ေအာင္ျမင္မွာ ျဖစ္တယ္။
လူထုရဲ႕ ေရခ်ိန္၊ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ပကတိအေျခအေနစတာေတြကို စနစ္တက် တြက္ခ်က္လုပ္ရတယ္။ ဒါကို
ထည့္သြင္းစဥ္းစားျခင္း

မျပဳတဲ့

ေတာ္လွန္ေရး

ေခါင္းေဆာင္တေယာက္၊

အစုအဖြဲ႕တခု

စတာေတြဟာ

သူေအာင္ျမင္မယ္လို႕ ထင္တဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို အမ်ားနဲ႕ မညွိႏွိဳင္းပဲ တြန္းလုပ္တတ္ေလ့ရွိတယ္။
အဲဒီအခါမွာ အေျခအေနနဲ႕အညီ ခ်ိန္ကိုက္မထြက္လာပဲ က်ြံထြက္သြားတဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳေတြ ျဖစ္လာျပီး၊ ရန္သူကို
သြားဆြေပးလိုက္သလို

ျဖစ္လာတာပဲ။

ရန္သူက

တကယ္စစ္ဆင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့

ျပင္ဆင္ျပီးသား

မျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာ္လွန္ေရးတခုလံုး ေခ်မွဳန္းခံရတတ္တယ္။

စတုတအ
ၳ ခ်က္ကေတာ့

ကိယ
ု ့္အင္အားေတြကို ရွတ
ိ ာထက္

ပိျု ပီး

ျမင္တာပဲ။

အဲဒီလို

ျမင္လာတဲ့အခါ

ရွိတဲ့

လူအင္အား၊ ေငြအင္အားထက္ အဆမတန္ ပိုျပီး သာလြန္တဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာၾကီးေတြကို လုပ္မိတတ္တယ္။
ပဥၥမအခ်က္ကေတာ့

ေကာက္ခါငင္ခါ

ရန္သြားျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္

စိတလ
္ က
ို ္

စိတ္လိုက္မာန္ပါ

မာန္ပါ

သြားျဖစ္ရင္

တိက
ု ပ
္ ေ
ြဲ ဖာ္ေဆာင္တာပဲ။

ကိုယ္ပဲနာမွာ

လူဆိုတာက

အေသအခ်ာပဲ။

ေစာင့္သင့္တဲ့

အခ်ိန္အခါ၊ အခြင့္အလမ္းကို မေစာင့္ႏိုင္ပဲ စိတ္မရွည္ျဖစ္ျပီး၊ ရန္သူကို အလ်င္အျမန္ ထိပ္တိုက္သြားရင္ဆိုင္
မိတာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ အရွံဳးနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရတတ္တယ္။ ဒီအခ်က္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ညီမေလးကို
အစ္ကို သတိထပ္ေပးမယ္ေနာ္။ သူေသကိုယ္ေသ သြားခ်လိုက္ခ်င္တယ္တို႕၊ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘးူ တို႕ ဆိုတဲ့
စကားေတြကို ညီမေလးဆီကေန အစ္ကို ခဏခဏ ၾကားရတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္းဆိုတာ အခ်ိန္အခါ၊
အခြင့္အလမ္းကို

စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕

ေစာင့္ႏိုင္ရတယ္ညီမေလး။

မိုက္ရူးရဲ

မဆန္ရဘူး။

စိတ္လိုက္မာန္ပါ

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်လိုက္တာနဲ႕ အႏၱရာယ္ေတြ႕ေတာ့မယ္ဆိုတာကို ညီမေလး အျမဲ တြဲေတြးရမယ္ေနာ္”

သူမ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္မိသည္။ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ျဖစ္တတ္ေသာ သူမရဲ႕ အက်င့္ဆိုးေတြကို
ျပင္ႏိုင္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားရပါဦးမည္။

“ေနာက္တခ်က္ကလဲ

ခုနတုန္းက

အခ်က္နဲ႕

ဆက္စပ္တယ္။

ရန္သက
ူ ို

ေဒါသအရမ္းထြကေ
္ နခ်ိနမ
္ ာွ

သြားတိုကခ
္ က
ို တ
္ ာ။ လူတိုင္းဟာ ေဒါသထြက္ေနခ်ိန္ဆို အမွားေတြ လုပ္မိတတ္တယ္။ ေဒါသစိတ္နဲ႕ ရမ္း
မိတတ္တယ္။ ရန္သူရဲ႕ ဟာကြက္ေတြကို မျမင္ဘူး။ ဘာအလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္ ေသြးေအးေအးနဲ႕ အစီအစဥ္တက်
လုပ္တတ္သူကသာ

ယမ္းပံုမးီ က်

စိတ္မထိန္းႏိုင္

ေပါက္ကြဲတတ္သူေတြကို

အႏိုင္ယူႏိုင္တယ္။

ေဒါသနဲ႕

အလုပ္တခုကို လုပ္တိုငး္ ကိုယ္ရွံဳးေတာ့မယ္ဆိုတာ မွတ္ထားလိုက္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးတခုကေတာ့ အလုပေ
္ တြကို
အစီအစဥ္တက်

မလုပတ
္ ာနဲ႕

အလ်င္စလို

လုပတ
္ တ္တာေတြပဲ။

ဒါေတြဟာ

ေတာ္လွန္ေရး

သမားေတြရဲ႕

ေအာင္ပြဲကို အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္မယ့္ အခ်က္ေတြပဲ။ ေတာ္လွန္ေရး တခုေအာင္ျမင္မလား၊ မေအာင္ျမင္ဘူးလား
သိခ်င္ရင္ လူေတြကို ၾကည့္လိုက္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ေရွာင္ႏိုင္တဲ့လူ မ်ားေနရင္ ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ
ရန္သူကို

အထင္ေသးျပီး

ကိုယ့္ကိုယ္ကို

သိပ္ဟုတ္ျပီလို႕

ထင္ေနၾကရင္၊

လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားအပ္တဲ့

လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ၾကြား၀ါေနၾကရင္၊ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါကို မဆန္းစစ္ပဲ ဟန္ခ်က္မညီတဲ့
တြန္းအားေတြ ျဖာထြက္ေနရင္၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာထက္ ေက်ာ္လြန္ေနတဲ့ စီမံခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္
ေဖာ္ေနၾကရင္၊
ေျမာင္းထဲ

ေဒါသစိတ္ေတြနဲ႕

ထိုးဆင္းေနျပီဆိုတာ

စိတ္လိုက္မာန္ပါ
ယူဆလို႕ရတယ္။

အလုပ္လုပ္ေနၾကရင္
အဲဒီလကၡဏာေတြ

အဲဒီေတာ္လွန္ေရးဟာ
ေပၚေနရင္

အရွိန္နဲ႕

ေခါင္းေဆာင္ေတြ

တိုင္ပင္ညွိႏွိဳင္းျပီး ျပင္သင့္တာျပင္ဖို႕ လိုသလို ေတာ္လွန္ေရးသမားတိုင္းကလဲ ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႕ကိုယ္ ျပန္ျပီး
ထိန္းညွိႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္တယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ညီမေလး ေသခ်ာမွတ္ထားပါ။ ေရွာင္သင့္တာေတြ ေရွာင္ႏိုင္ဖို႕ကို
အထူးၾကိဳးစားရမယ္ေနာ္ ညီမေလး”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို။ စိတ္ခ်ပါ။ အစ္ကို႕ တပည့္မေလးပဲ ဥစၥာ။ ဆရာ့မ်က္ႏွာက္ုိ ဘယ္ေတာ့မွ အိုးမဲ မသုတ္ဘူး”
“အစ္ကိုက သိထားအပ္တာေတြ ေျပာတာပါ။ ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ”

“ဆရာလုပ္လုပ္၊ မလုပ္လုပ္။ ဒီကိစၥေရးရာေတြမွာေတာ့ အစ္ကိုက ညီမေလးရဲ႕ ဆရာရင္းပါ။ အစ္ကိုဖတ္ခိုင္းထား
တာေတြကိုလဲ ညီမေလး ညတိုင္း ဖတ္ျဖစ္တယ္ သိလား။ ေက်ာင္းစာသာ မဖတ္ခ်င္ေနမယ္။ တျခားစာေတြေတာ့
ေန႕တိုင္းဖတ္ျပီးမွကို အိပ္တာ”

“အဲလိုေတာ့

မလုပ္ပါနဲ႕

ညီမေလးရယ္။

စာေမးပြဲ

မေအာင္ပဲ

ေနပါဦးမယ္။

ဘြဲ႕ရပညာတတ္ေလး

ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

ဘြဲ႕ယူတယ္ဆိုတာက

ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

ပညာကို

ပညာဆိုတာက

က်ြမ္းက်င္တဲ့

ဆရာေတြက

ယူတာ။

စနစ္တက်

သင္ေပးလိက
ု ေ
္ တာ့

ညီမေလးကို

ေအာင္လက္မွတ္ကို

ကိုယဟ
့္ ာကိုယ္လဲ
နည္းလမ္းတက်

ယူလ႕ို

အစ္ကိုက
ယူတာကို

ရတာမွနေ
္ ပမယ့္

တတ္ေျမာက္လယ
ြ ္တာေပါ့။

ဆရာမျပရင္ ငါးပိဖုတ္ေတာင္ နည္းလမ္းက်ဘူးတဲ့ ညီမေလးရဲ႕”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာၾကီးရယ္။ ဆရာ့စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ပါ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါးပိဖုတ္တာေတာ့
သင္ခ်င္ဘူးေနာ္။

အစ္ကို

ဖုတ္ေက်ြးတဲ့

ပဲပုတ္မီးကင္ေလးနဲ႕

ထမင္းေၾကာ္ေလးေတာ့

စားခ်င္တယ္။

ဗိုက္ဆာျပီအစ္ကိုရဲ႕”

သူမက စပ္ျဖီးျဖီးေလးနဲ႕ ေျပာေတာ့ အစ္ကိုက သူမေခါင္းကို လွမ္းထုေလသည္။

“ေတာ္ေတာ္အားကိုးရတဲ့

တပည့္ေနာ္။

ထံနီးလုပ္ေက်ြးတဲ့။

တပည့္က်င့္၀တ္နဲ႕မ်ား

ညီပါ့။

ဆရာကေတာင္

ထမင္းျပန္ေၾကာ္ ေက်ြးရဦးမယ္”
“ဟဲဟဲ။ ေဘးကေန ကူလုပ္ေပးမယ္ေနာ္။ စကားလဲ ကူေျပာေပးမယ္”

“အင္းပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေလး အသံေလး ၾကားေနရရင္ပဲ ေတာ္ပါျပီ။ ဒီညေန ထမင္း၀ိုင္းေလးကေတာ့ ျမိဳ႕ျပသူပုန္
သင္တန္းဆင္းပြဲ ထမင္း၀ိုငး္ ေလးေပါ့။ ဟုတ္လား”

“ျမိဳ႕ျပသူပုန္ သင္တန္းဆင္းပြဲ ထမင္း၀ိုငး္ ”

စကားလံးု ေလးက

ရင္ထဲသို႕

တိးု ၀င္သြားသည္။

ဒီတညေန

ထမင္း၀ိုင္းေလးကို

သူမဘယ္လိုေမ့လို႕

ရႏိုင္ပါမည္တဲ့လဲ။

ခင္မမမ်ိဳး (၃၁၊ ၁၊ ၂၀၁၀)