You are on page 1of 3

1

ਪਾਃ ੧੦ ਕਿਬ੍ਯੋਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ॥ ਚੌਪਈ ॥
ਹਮਰੀ ਕਰੋ ਹਾਥ ਦੈ ਰੱਛਾ ॥ ਪੂਰਨ ਹੋਇ ਿਚਤ ਕੀ ਇੱਛਾ ॥
ਤਵ ਚਰਨਨ ਮਨ ਰਹੈ ਹਮਾਰਾ ॥ ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਕਰੋ ਪਿਤਪਾਰਾ ॥੧॥
ਹਮਰੇ ਦੁਸਟ ਸਭੈ ਤੁਮ ਘਾਵਹੁ ॥ ਆਪੁ ਹਾਥ ਦੈ ਮੋਿਹ ਬਚਾਵਹੁ ॥
ਸੁਖੀ ਬਸੈ ਮੋਰੋ ਪਿਰਵਾਰਾ ॥ ਸੇਵਕ ਿਸੱਖ ਸਭੈ ਕਰਤਾਰਾ ॥੨॥
ਮੋ ਰੱਛਾ ਿਨਜ ਕਰ ਦੈ ਕਿਰਯੈ ॥ ਸਭ ਬੈਰਨ ਕੋ ਆਜ ਸੰਘਿਰਯੈ ॥
ਪੂਰਨ ਹੋਇ ਹਮਾਰੀ ਆਸਾ ॥ ਤੋਰ ਭਜਨ ਕੀ ਰਹੈ ਿਪਆਸਾ ॥੩॥
ਤੁਮਿਹ ਛਾਿਡ ਕੋਈ ਅਵਰੁ ਨ ਿਧ੍ਯਾਊਂ ॥ ਜੋ ਬਰ ਚਹੋਂ ਸੁ ਤੁਮ ਤੇ ਪਾਊਂ ॥
ਸੇਵਕ ਿਸੱਖ ਹਮਾਰੇ ਤਾਰੀਅਿਹ ॥ ਚੁਿਨ ਚੁਿਨ ਸਤ ਹਮਾਰੇ ਮਾਰੀਅਿਹ ॥੪॥
ਆਪ ਹਾਥ ਦੈ ਮੁਝੈ ਉਬਿਰਯੈ ॥ ਮਰਨ ਕਾਲ ਕਾ ਤਾਸ ਿਨਵਿਰਯੈ ॥
ਹੂਜੋ ਸਦਾ ਹਮਾਰੇ ਪੱਛਾ ॥ ਸੀ ਅਿਸਧੁਜ ਜੂ ਕਿਰਯਹੁ ਰੱਛਾ ॥੫॥
ਰਾਿਖ ਲੇਹੁ ਮੁਿਹ ਰਾਖਨਹਾਰੇ ॥ ਸਾਿਹਬ ਸੰਤ ਸਹਾਇ ਿਪਯਾਰੇ ॥
ਦੀਨ ਬੰਧੁ ਦੁਸਟਨ ਕੇ ਹੰਤਾ ॥ ਤੁਮਹੋ ਪੁਰੀ ਚਤੁਰ ਦਸ ਕੰਤਾ ॥੬॥
ਕਾਲ ਪਾਇ ਬਹਮਾ ਬਪੁ ਧਰਾ ॥ ਕਾਲ ਪਾਇ ਿਸਵਜੂ ਅਵਤਰਾ ॥
ਕਾਲ ਪਾਇ ਕਰ ਿਬਸਨੁ ਪਕਾਸਾ ॥ ਸਕਲ ਕਾਲ ਕਾ ਕੀਆ ਤਮਾਸਾ ॥੭॥
ਜਵਨ ਕਾਲ ਜੋਗੀ ਿਸਵ ਕੀਓ ॥ ਬੇਦਰਾਜ ਬਹਮਾ ਜੂ ਥੀਓ ॥
ਜਵਨ ਕਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਸਵਾਰਾ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤਾਿਹ ਹਮਾਰਾ ॥੮॥
ਜਵਨ ਕਾਲ ਸਭ ਜਗਤ ਬਨਾਯੌ ॥ ਦੇਵ ਦੈਤ ਜੱਛਨ ਉਪਜਾਯੋ ॥
ਆਿਦ ਅੰਿਤ ਏਕੈ ਅਵਤਾਰਾ ॥ ਸੋਈ ਗੁਰੂ ਸਮਿਝਯਹੁ ਹਮਾਰਾ ॥੯॥
ਨਮਸਕਾਰ ਿਤਸ ਹੀ ਕੋ ਹਮਾਰੀ ॥ ਸਕਲ ਪਜਾ ਿਜਨ ਆਪ ਸਵਾਰੀ ॥
ਿਸਵਕਨ ਕੋ ਿਸਵਗੁਨ ਸੁਖ ਦੀਓ ॥ ਸਤੱਨ ਕੋ ਪਲ ਮੋ ਬਧ ਕੀਓ ॥੧੦॥
ਘਟ ਘਟ ਕੇ ਅੰਤਰ ਕੀ ਜਾਨਤ ॥ ਭਲੇ ਬੁਰੇ ਕੀ ਪੀਰ ਪਛਾਨਤ ॥
ਚੀਟੀ ਤੇ ਕੁੰਚਰ ਅਸਥੂਲਾ ॥ ਸਭ ਪਰ ਿ ਪਾ ਿਦਸਿਟ ਕਰ ਫੂਲਾ ॥੧੧॥
ਸੰਤਨ ਦੁਖ ਪਾਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ॥ ਸੁਖ ਪਾਏ ਸਾਧੁਨ ਕੇ ਸੁਖੀ ॥
ਏਕ ਏਕ ਕੀ ਪੀਰ ਪਛਾਨੈਂ ॥ ਘਟ ਘਟ ਕੇ ਪਟ ਪਟ ਕੀ ਜਾਨੈਂ ॥੧੨॥
ਜਬ ਉਦਕਰਖ ਕਰਾ ਕਰਤਾਰਾ ॥ ਪਜਾ ਧਰਤ ਤਬ ਦੇਹ ਅਪਾਰਾ ॥
ਜਬ ਆਕਰਖ ਕਰਤ ਹੋ ਕਬਹੂੰ ॥ ਤੁਮ ਮੈ ਿਮਲਤ ਦੇਹ ਧਰ ਸਭਹੂੰ ॥੧੩॥

2 ਜੇਤੇ ਬਦਨ ਿਸਸਿਟ ਸਭ ਧਾਰੈ ॥ ਆਪੁ ਆਪਨੀ ਬੂਝ ਉਚਾਰੈ ॥ ਤੁਮ ਸਭਹੀ ਤੇ ਰਹਤ ਿਨਰਾਲਮ ॥ ਜਾਨਤ ਬੇਦ ਭੇਦ ਅਰ ਆਲਮ ॥੧੪॥ ਿਨਰੰਕਾਰ ਿਨਿਬਕਾਰ ਿਨਰਲੰਭ ॥ ਆਿਦ ਅਨੀਲ ਅਨਾਿਦ ਅਸੰਭ ॥ ਤਾ ਕਾ ਮੂੜ ਉਚਾਰਤ ਭੇਦਾ ॥ ਜਾ ਕੌ ਭੇਵ ਨ ਪਾਵਤ ਬੇਦਾ ॥੧੫॥ ਤਾ ਕੌ ਕਿਰ ਪਾਹਨ ਅਨੁਮਾਨਤ ॥ ਮਹਾ ਮੂੜ ਕਛੁ ਭੇਦ ਨ ਜਾਨਤ ॥ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋ ਕਹਤ ਸਦਾ ਿਸਵ ॥ ਿਨਰੰਕਾਰ ਕਾ ਚੀਨਤ ਨਿਹ ਿਭਵ ॥੧੬॥ ਆਪੁ ਆਪਨੀ ਬੁਿਧ ਹੈ ਜੇਤੀ ॥ ਬਰਨਤ ਿਭੰਨ ਿਭੰਨ ਤੁਿਹ ਤੇਤੀ ॥ ਤੁਮਰਾ ਲਖਾ ਨ ਜਾਇ ਪਸਾਰਾ ॥ ਿਕਹ ਿਬਿਧ ਸਜਾ ਪਥਮ ਸੰਸਾਰਾ ॥੧੭॥ ਏਕੈ ਰੂਪ ਅਨੂਪ ਸਰੂਪਾ ॥ ਰੰਕ ਭਯੋ ਰਾਵ ਕਹੀ ਭੂਪਾ ॥ ਅੰਡਜ ਜੇਰਜ ਸੇਤਜ ਕੀਨੀ ॥ ਉਤਭੁਜ ਖਾਿਨ ਬਹੁਰ ਰਿਚ ਦੀਨੀ ॥੧੮॥ ਕਹੂੰ ਫੂਲ ਰਾਜਾ ਹੈ ਬੈਠਾ ॥ ਕਹੂੰ ਿਸਮਿਟ ਿਭਯੋ ਸੰਕਰ ਇਕੈਠਾ ॥ ਸਗਰੀ ਿਸਸਿਟ ਿਦਖਾਇ ਅਚੰਭਵ ॥ ਆਿਦ ਜੁਗਾਿਦ ਸਰੂਪ ਸੁਯੰਭਵ ॥੧੯॥ ਅਬ ਰੱਛਾ ਮੇਰੀ ਤੁਮ ਕਰੋ ॥ ਿਸੱਖ ਉਬਾਿਰ ਅਿਸੱਖ ਸੰਘਰੋ ॥ ਦੁਸ਼ਟ ਿਜਤੇ ਉਠਵਤ ਉਤਪਾਤਾ ॥ ਸਕਲ ਮਲੇਛ ਕਰੋ ਰਣ ਘਾਤਾ ॥੨੦॥ ਜੇ ਅਿਸਧੁਜ ਤਵ ਸਰਨੀ ਪਰੇ ॥ ਿਤਨ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਿਖਤ ਹੈ ਮਰੇ ॥ ਪੁਰਖ ਜਵਨ ਪਗ ਪਰੇ ਿਤਹਾਰੇ ॥ ਿਤਨ ਕੇ ਤੁਮ ਸੰਕਟ ਸਭ ਟਾਰੇ ॥੨੧॥ ਜੋ ਕਿਲ ਕੋ ਇਕ ਬਾਰ ਿਧਐ ਹੈ ॥ ਤਾ ਕੇ ਕਾਲ ਿਨਕਿਟ ਨਿਹ ਐਹੈ ॥ ਰੱਛਾ ਹੋਇ ਤਾਿਹ ਸਭ ਕਾਲਾ ॥ ਦੁਸਟ ਅਿਰਸਟ ਟਰੇਂ ਤਤਕਾਲਾ ॥੨੨॥ ਿ ਪਾ ਿਦਸਿਟ ਤਨ ਜਾਿਹ ਿਨਹਿਰਹੋ ॥ ਤਾ ਕੇ ਤਾਪ ਤਨਕ ਮੋ ਹਿਰਹੋ ॥ ਿਰੱਿਧ ਿਸੱਿਧ ਘਰ ਮੋ ਸਭ ਹੋਈ ॥ ਦੁਸ਼ਟ ਛਾਹ ਛੈ ਸਕੈ ਨ ਕੋਈ ॥੨੩॥ ਏਕ ਬਾਰ ਿਜਨ ਤੁਮੈ ਸੰਭਾਰਾ ॥ ਕਾਲ ਫਾਸ ਤੇ ਤਾਿਹ ਉਬਾਰਾ ॥ ਿਜਨ ਨਰ ਨਾਮ ਿਤਹਾਰੋ ਕਹਾ ॥ ਦਾਿਰਦ ਦੁਸਟ ਦੋਖ ਤੇ ਰਹਾ ॥੨੪॥ ਖੜਗ ਕੇਤ ਮੈ ਸਰਿਣ ਿਤਹਾਰੀ ॥ ਆਪ ਹਾਥ ਦੈ ਲੇਹੁ ਉਬਾਰੀ ॥ ਸਰਬ ਠੌਰ ਮੋ ਹੋਹੁ ਸਹਾਈ ॥ ਦੁਸਟ ਦੋਖ ਤੇ ਲੇਹੁ ਬਚਾਈ ॥੨੫॥ ਿ ਪਾ ਕਰੀ ਹਮ ਪਰ ਜਗ ਮਾਤਾ ॥ ਗੰਥ ਕਰਾ ਸੁਭ ਰਾਤਾ ॥ ਿਕਲਿਬਖ ਸਕਲ ਦੇਹ ਕੋ ਹਰਤਾ ॥ ਦੁਸਟ ਦੋਿਖਯਨ ਕੋ ਛੈ ਕਰਤਾ ॥੨੬॥ ਸੀ ਅਿਸਧੁਜ ਜਬ ਭਏ ਦਇਆਲਾ ॥ ਪੂਰਨ ਕਰਾ ਗਰੰਥ ਤਤਕਾਲਾ ॥ ਮਨ ਬ ਛਤ ਫਲ ਪਾਵੈ ਸੋਈ ॥ ਦੂਖ ਨ ਿਤਸੈ ਿਬਆਪਤ ਕੋਈ ॥੨੭॥ .

3 ਅਿੜੱਲ ॥ ਸੁਨੈ ਗੁੰਗ ਜੋ ਯਾਿਹ ਸੁ ਰਸਨਾ ਪਾਵਈ ॥ ਸੁਨੈ ਮੂੜ ਿਚਤ ਲਾਇ ਚਤੁਰਤਾ ਆਵਈ ॥ ਦੂਖ ਦਰਦ ਭੌ ਿਨਕਟ ਨਾ ਿਤਨ ਨਰ ਕੇ ਰਹੈ ॥ ਹੋ ਜੋ ਯਾਕੀ ਏਕ ਬਾਰ ਚੌਪਈ ਕੋ ਕਹੇ ॥੨੮॥ ਚੌਪਈ ॥ ਸੰਬਤ ਸੱਤਹ ਸਹਸ ਭਿਣੱਜੇ ॥ ਅਰਧ ਸਹਸ ਫੁਿਨ ਤੀਿਨ ਕਿਹੱਜੇ॥ ਭਾਰਵ ਸੁਦੀ ਅਸਟਮੀ ਰਿਵਵਾਰਾ ॥ ਤੀਰ ਸਤੁੱਦਵ ਗੰਥ ਸੁਧਾਰਾ ॥੨੯॥ ਸੈਯਾ ॥ ਪ ਇ ਗਹੇ ਜਬ ਤੇ ਤੁਮਰੇ ਤਬ ਤੇ ਕੋਊ ਖ ਤਰੇ ਨਹੀਂ ਆਨ ੋ ॥ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਪੁਰਾਨ ਕੁਰਾਨ ਅਨੇਕ ਕਹੈਂ ਮਤ ਏਕ ਨ ਮਾਨ ੋ ॥ ਿਸੰਿਮਤ ਸਾਸਤ ਬੇਦ ਸਭੈ ਬਹੁ ਭੇਦ ਕਹੈਂ ਹਮ ਏਕ ਨ ਜਾਨ ੋ ॥ ਸੀ ਅਿਸਪਾਨ ਿ ਪਾ ਤੁਮਰੀ ਕਿਰ ਮੈ ਨ ਕਹਯੋ ਸਭ ਤੋਿਹ ਬਖਾਨ ੋ ॥੧॥ ਦੋਹਰਾ ॥ ਸਗਲ ਦੁਆਰ ਕਉ ਛਾਿਡ ਕੈ ਗਿਹਓ ਤੁਹਾਰੋ ਦੁਆਰ ॥ ਬ ਿਹ ਗਏ ਕੀ ਲਾਜ ਅਸ ਗੋਿਬੰਦ ਦਾਸ ਤੁਹਾਰ ॥੨॥ .