You are on page 1of 2

ကေလးေတြ….

ပုတ္သင္ညိဳျဖစ္မွာ စိုးတယ္
လူထုစိန္၀င္း

“ ပဲျပားပင္ကဲ႔သို႕ မက်င့္မူဘဲ သစ္ပင္ႀကီးကဲ႔သို႔ က်င့္ၾကံခဲ႔သျဖင့္ ရာဇ၀တ္ေဘး သင့္ခဲ႔ရေပသည္တကား”

ငယ္ငယ္က ရာဇ၀င္သင္ေတာ့ ရွင္ဘုရင္က ရာဇမာန္ရွၿပီး တစ္နယ္တစ္ေက်း ပို႔ေစ အမိန္႔ေတာ္ခ်ခံရတာေၾကာင့္ မိမိရဲ႕ အိုးအိမ္နဲ႔


ေ၀းရာေရာက္ေနတဲ႔ အမတ္ႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ေရရြတ္ျမည္တမ္းသံ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလျပင္းမုန္တုိင္း အျပင္းအထန္တိုက္ခတ္တဲ႔အခါ
ပင္စည္တုတ္ခုိင္ႀကီးမားတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးေတြက အလဲလဲ အၿပိဳၿပိဳျဖစ္ၾကၿပီး ေျမမွာကပ္ေပါက္တဲ႔ ပဲဲျပားပင္လို အပင္ေတြကေတာ့
ေလတိုက္ရာဘက္ကို အလုိက္သင့္ ယိမ္းလိုက္ႏြဲ႕လုိက္လုပ္ရင္းနဲ႔ ရွင္သန္က်န္ရစ္တာကို ျမင္ေတြ႕ရတဲ႔ ပညာရွိ အမတ္ႀကီး
သံေ၀ဂစကား ျမြက္ၾကားလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရလုိက္ငါးလိုက္ေနမယ္တဲ႔
ခပ္ငယ္ငယ္ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္းအရြယ္က သင္ခဲ႔ရတာျဖစ္ေပမဲ႔ အမတ္ႀကီးရဲ႕ စကားနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ မွတ္မိေနေသးပါတယ္။
မၾကာခဏ လူႀကီးသူမေတြက ပံုခိုင္းၿပီး ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ႔ၾကလို႔ မွတ္မိေနတာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကို ေခါင္းမာမာနဲ႔
ေျပာဆိုမိတဲ႔ အခါမ်ားမွာ ေခါင္းမာတာမေကာင္းဘူး၊ အလိုက္အထို္က္ ၊ ေရလိုက္ငါးလိုက္၊ ေျပာတတ္ဆိုတတ္၊
ေနတတ္ထုိင္တတ္ရတယ္လို႔ ဆံုးမေလ႔ရွိၾကတယ္။ အခ်ိဳႀကိဳက္သူကို အခ်ိဳေပး၊ အခ်ဥ္ႀကိဳက္သူကို အခ်ဥ္ကိုေပးၿပီး
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္ဖုိ႔လည္း ၾသ၀ါဒေပးၾကတယ္။ လူႀကီးသူမမ်ားရဲ႕ စကားမို႔ ေစာဒကမတက္ေပမဲ႔ စိတ္ထဲေတာ့ တယ္ၿပီး
ဘ၀င္ မက်လွဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ “ မျငင္းနားမေထာင္” ဆုိသလုိပဲ တစ္သက္လံုးက်င့္သံုးေနလာခဲ႔တယ္။

ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္းတတ္ေအာင္လား
ငယ္ဘ၀လြန္ေျမာက္ၿပီး အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၊ ခုႏွစ္ဆယ္နီးပါးအရြယ္ေရာက္တဲ႔အထိလည္း သစ္ပင္ႀကီးကဲ႔သို႔ မက်င့္နဲ႔၊
ပဲျပားပင္ကဲ႔သို႔ က်င့္ ဆိုတဲ႔စကားကို လက္ခံလို႔ မရေသးပါဘူး။ ဒီစကားက ကေလးသူငယ္ေတြကို ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္းလုပ္တတ္ေအာင္၊
လိမ္တတ္ေအာင္၊ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးတတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးသလိုပဲလို႔ ခုထိ ယံုၾကည္ေနဆဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါတင္မက ဒီစကားဟာ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အညံ႔ခံေအာက္က်ိဳ႕ခုိင္းတဲ႔ စကားျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကေလးငယ္ေတြကို သိမ္ငယ္စိတ္၀င္ေစတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ေအာက္က်ိဳ႕အညံ႔ခံစိတ္ဆိုတာ မညွာမတာေျပာရရင္ေတာ့ “ကြ်န္စိတ္”ပါပဲ။

ေက်းဇူးႀကီးလုိ႔ နွေျမာတာ
ပဲျပားပင္နဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ပင္စည္တုတ္ခုိင္ၾကီးမားတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးဟာ ေလျပင္းဒဏ္ေၾကာင့္
ၿပိဳလဲက်သြားခဲ႔ရတယ္။ ေတြ႕ျမင္သမွ် လူတိုင္းက ႏွေျမာၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ နွေျမာၾကတာလဲ။ သစ္ပင္ႀကီးဟာ မလဲမၿပိဳခင္
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို ေအးျမတဲ႔ အရိပ္အာ၀ါသကိုေပးခဲ႔တယ္။ ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္၊ မုန္တုိင္းဒဏ္ေတြၾကားမွာ ဒဏ္ရာ
အနာတရ ရခဲ႔တဲ႔ ေက်းငွက္သာရကာအေပါင္းကို နားခုိစရာေပးတယ္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္သူမ်ားအတြက္ အာဟာရျဖစ္ေစတဲ႔
သစ္သီး၀လံေတြကိုေပးတယ္။ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္လာတဲ႔ ခရီးသြားေတြ အပန္းေျပေစဖုိ႔ ရန႔႔ံသင္းတဲ႔ ပန္းေတြ ပြင့္ေပးတယ္။
သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးဟာ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ ေျပာမျပနုိင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားတယ္။ အဲဒီလိုေက်းဇူးႀကီးမားလြန္းလို႔
တန္ဖုိးထားၾကတာ။ တန္ဖုိးထားလြန္းလို႔ ႏွေျမာၾကတာ။ လဲၿပိဳသြားၿပီးတဲ႔ေနာက္ေတာင္ အခ်ည္းႏွီး မျဖစ္ဘူး။ လူေတြအတြက္
ေနစရာ အိုးအိမ္ေဆာက္ရာမွာ သံုးနုိင္တယ္။ စားစရာေတြ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးဖို႔၊ ထြန္ေတြထယ္ေတြ၊ ထြန္တံုးထြန္တံေတြ
လုပ္နုိင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ မႏွေျမာဘဲ ဘယ္သူေနနုိင္မွာတဲ႔လဲ။

ဘာေက်းဇူးျပဳသလဲ
ပဲျပားပင္က ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ႏွေျမာစရာရွိသလဲ၊ ေလတိုက္ရာလိုက္ ယိမ္းႏြ႕ဲ ေနတတ္လို႔ ရွင္သန္ေနရစ္တာပဲ ရွိတယ္။
သတၱ၀ါအေပါင္းကို ဘယ္လို အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား ျပဳနုိင္တာ ရွိလို႔လဲ။ အရိပ္အာ၀ါသကိုလည္း မေပး၊ အာဟာရဆုိတာ ေ၀လာေ၀း၊
ႏြားတို႔ ဆိတ္တို႔ေတာင္ မစားဘူး မဟုတ္လား။ ရွင္သန္ေနတုန္းကလည္း သတၱ၀ါေတြကို အက်ိဳးမျပဳ၊ ေသသြားေတာ့လည္း ဘာမွ
အသံုးမက်၊ ဘယ္သူက ႏွေျမာေတာ့မွာလဲ။ ဒီလုိပဲျပားပင္မ်ိဳးကို အတုယူဖုိ႔ ဘာေၾကာင့္ၾသ၀ါဒ ေခြ်ၾကတာလဲ။ စဥ္းစားလုိ႔ေတာင္
မရနုိင္ပါဘူး။

တန္ဖုိးရွိတဲ႔လူျဖစ္ပါေစ။
ေလာကမွာ ဘယ္အရာမဆို အမ်ားသူငါကို အက်ိဳးျပဳမွ တန္ဖိုးထားၾကတာျဖစ္တယ္။ ကေလးေတြကို သြန္သင္ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ
ေခြ်ၾကတဲ႔အခါမွာ “တန္ဖုိးရွိတဲ႔လူ” ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔သာ ညႊန္ျပသင့္ၾကပါတယ္။ “ေလယူရာတိမ္းၿပီး ယိမ္းႏြဲ႕” ရွင္သန္ေနတဲ႔
ဘာတန္ဖုိးမွ မရွိတဲ႔ ပဲျပားပင္လို “တန္ဖုိးမဲ႔လူ” ျဖစ္မသြားေအာင္ ဂရုစိုက္ပ်ိဳးေထာင္ေပးဖို႔ လုိပါတယ္။

ပုတ္သင္ညိဳမျဖစ္ေစခ်င္
တန္ဖိုးရွိတဲ႔လူဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ပဲျပားပင္လို “ေလယူရာတိမ္း ၿပီးယိမ္းႏြဲ႔” မေနပါဘူး။ သစ္ပင္ႀကီးသဖြယ္ ခုိင္ခိုင္မာမာ၊
ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ ရပ္တည္ပါတယ္။ အမ်ားသတၱ၀ါအက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ဆိုတ႔ဲ ရည္မွန္းယံုၾကည္ခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ
ေရာင္းမစားပါဘူး။ ဘာနဲ႔မွလည္း မလဲပါဘူး။ အဲဒီယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ရမယ္ဆိုရင္လညး္ လိုလုိလားလားနဲ႔
စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ အနာဂတ္ရဲ႕ ကေလးသူငယ္ေတြကို ပဲျပားပင္ေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဥတုရာသီကိုလိုက္ၿပီး
အေရာင္ေျပာင္းေလ႔ရွိတဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳလို အျမဲတမ္းေခါင္းျငိမ့္ေနတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ အေရးႀကီးတာက တန္ဖိုးရွိတဲ႔
လူကေလးေတြ” ျဖစ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ၾကဖုိ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

(Weekly Eleven 27-8-2008 မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)