You are on page 1of 44

மமமமமமமமமம மமமமமமம மமமமமமமமமம?

மமமமமமமமமம மமம / மமமம மமமமமமம


மமமமமமம/மமம. மமமமமமமமமமமமம

சாயந்தரங்களிலும், இப ோபோத ோபோல சனி மதியத தக கத தககோகவ ம ஜோக தனத மகள


ோஜாவுக்கு உடான்சாய்க் கைத ொசால்வான். அவளது ொரண்டு வயசில் ஆரம்பித்த பழக்கம் இது.
இபோபோத பழககததகோக ெரணட வயத ஆகிபோபோயிறற. அவன் கற்பைன வறண்டுோபாய்,
பதசோய எதம கைதெசோனனோல பைழய கைத ஒணைண உலடடோ பணணிததோன இபோபோத
ொசால்கிறான். ோராஜர் என்று ொபயர் ஆரம்பிக்கிற சின்ன மிருகம். ோராஜர் மீன், ோராஜர் அணில்
அல்லது ோராஜர் குரங்கு... எோதா ஒண்ணு. அதுக்கு ஒரு கஷ்டம் வரும். அைதத் தீர்த்து ைவக்க
பததிசோலி கிழடட ஆநைத ஒணண. ஆந்ைத மந்திரவாதியிடம் ோராஜைர அனுப்பி ைவக்கும். அவர்
என்னமாச்சும் மந்திரம் ோபாட்டு அதன்மூூலம் ோராஜரின் சங்கடத்ைதப் ோபாக்கினார். அது
மாத்திரமில்ைல, அதனிடத்தில் இருக்கிற காைச விட அதிகமான கூூலி ோகட்டார். அந்தப் பணம்
எங்ோக எப்படி அதற்குக் கிைடக்கும், அைதயும் ொசால்லித் தந்தார். ோராஜர் இதர விலங்குகோளாடு
ஆட்டம் ோபாட்டுவிட்டு, போஸடனில இரநத அபபோ வரம ரயிலின விசிலகக அமமோகட வீடடல
இரநதத. அவர்களுைடய ராத்திரிச் சாப்பாட்ைட விவரிப்பதுடன் முடியும் கைத... இநதப போணி
கைதகள் குறிப்பாக சனிக்கிழைமகளில் இப்பொவல்லாம் எடுபடுவதில்ைல. மதியம் ோஜா
தூூ ூூூூ ூூ ூூ ூூூ அவ த ூூ
ங்கினாளில்ைல. ங ்க மாட்டான்னு ொதரிஞ்ச பின்னால் கைத ொசால்லோவ அவனுக்கு
ஆயாசமாகி விட்டது.

ோஜா வளர்ந்து விட்டாள். உடம்பு சுகமில்லாமல் அவள் மதியங்களில் படுத்துக் ொகாள்ளும்


கட்டிலில் காைல மடக்கிக் கிட்டாலும் பாதி இடத்ைத அைடத்துக் ொகாள்கிறாள்... ோஜா படுத்துக்
ொகாண்டாள். தைலயைண உள்ளமுங்கியிருந்தது. நிழலும் சூூர்ய ொவளிச்சப் பளபளப்புமான
குண்டு முகம். எந்த அற்புதத்ைதயும் நம்புகிற மாதிரியான அப்ராணி முகம் அல்ல அது. கைத
ோகட்டமா த ூ ங அ்கினமான்னு வள் அடங்குவாள்ன்றோத சந்ோதகந்தான். அவளுைடய தம்பி பாபி -
ொரண்டு வயசு - வாய்ல பாட்டில்... எப்போவா தூூங்கியாச்சு. ஜாக் ோகட்டான் - ''இனனிகக எைதப
பததிக கைத ெசோலலலோம?...''
''ோராஜர் ... ...'' ோஜா கண்மூூடி புன்னைகத்தபடி ோயாசைன ொசய்தாள். திறந்தாள் கண்ைண -
அம்மாவின் நீலக் கண்கள்! - ''ோராஜர் ஸ்கங்க்'' என்றாள் தீர்மானமாக.

அவள்ோபாய் பள்ளிக்கூூடத்தில் இந்த ஸ்கங்க் பத்திச் ொசால்லலாம்1 - பத மிரகம. ''ம்'' என்று


அவன் ஆரம்பித்தான். ''ொராம்ப நாைளக்கு முன்னால, ஒர அடரநத கோடடல, சின்ன மிருகம்
ஒணண... ோபர ோரோஜர ஸகஙக, இரநதிசச... நாத்தமா நாறிச்சு அந்த மிருகம்!''

''ம்'' என்றாள் ோஜா.

''அதுங்கூட
எ ந்த மிருகமும் விைளயாட வராதளவுக்கு அது நாத்தமா நாறிச்சு...'' சமர்த்தாய்
அப்பாைவப் பார்த்தாள். கைத இப்பிடி எடுக்கும்னு அவள் எதிர்பார்த்தாளில்ைல. ''ோராஜர் ஸ்கங்க்
எங்க ோபானாலும்...'' அவன் உற்சாகமாய்த் ொதாடர்ந்தான். தனது சிறுவயதுப் பாடுகைள நிைனத்துப்
போரததக ெகோணடோன. ''அது கிட்டத்ல வந்தாோல மத்த மிருகங்கல்லாம் வன்ட்டாண்டா நாத்தம்
பிடசச ஸகஙகன கவிடோட ஓடரம. தனிோய ஸ்கங்க் அப்பிடிோய நிக்கும். அதுங் கண்ணுோலர்ந்து
ொரண்டு ொசாட் - கண்ணீர், அப்டிோய க்கீ... ழ... இறஙகி வரம.'' குழந்ைதயின் மூூக்கு வழியாக
கண்ணீர் இறங்கும் பாவைனயில் ோகாடு இழுத்துக் ொகாண்ோட வந்தான். ஐோயா வாய ்ல ோபாயிர ோ ு மா,
குழந்ைத கீழுதட்ைடக் ோகாணிக் ொகாண்டது.

''அது ோபாயி ஆந்ைதையப் பார்க்குமாப்பா?'' கரகரத்திருந்தது குரல்.

ொமத்ைதயில் குழந்ைதயருோக அவன். ோபோரைவககள அவள அைசவில கோல உளோள விைறதத


இறகியத. நிஜம்ோபாலோவ, அவளுக்கு ஆர்வம் கிளர்த்துகிற விதமாகோவ கைத ொசால்லிக்
ொகாண்டிருக்கிறதாக அவனில் திருப்தி. கைத ொசால்ல அவசரப்பட அவன் விரும்பவில்ைல - ஆனால்
கீோழ நாற்காலி இழுபடும் சத்தம். கிளாரா கூூடத்தில் மர சாமானுக்ொகல்லாம் ொபயின்ட் அடித்துக்
ொகாண்டிருக்கிறாள். அவன் ோபாய் உதவி ொசய்ய ோவண்டியிருந்தது.

''ோராஜர் ஸ்கங்க் ொராம்ப வருத்தமா நடந்து ோபாச்சு. ெபரரிய ஒர மரம. அதுக்கடியில வந்து
ோசர்ந்தது. அந்த மரத்ோதாட உச்சாணிக் ொகாம்பு. அங்கதான்... ெபரிய, பததிசோலியோன, வயசாளி
ஆந்ைத!''

''ம்''
''ஆந்ைத மாமா, ஆந்ைதமாமா-ன்னுது ஸ்கங்க். எல்லா மிருகமும் என்ைனக் கண்டாோல எட்டிப்
ோபோயிரத - ஆமாமா, என்றது ஆந்ைத. ஆனாலும் நீ ொராம்பத்தான் நார்ோற! - நான் என்ன
பணணணமன ோகககறசசோய ஓனன அழதிடடத ோரோஜர ஸகஙக.''

''மந்திரவாதி! மந்திரவாதி!'' என்று ோஜா கத்தினாள். படகைகயில ெநடடககததோய உடகோரநத


விட்டாள். படகைகயில கிடநத சினன தஙகவணணப பததகம ஒனற நழவிக கீோழ விழநதத.

''போரட, கைத ொசால்றது நான். அப்பா உனக்குக் கைத ொசால்லணுமா ோவணாமா?''

''இலலபபோ - நீ ொசால்லு.''

''அப்பன்னா படு. கண்ைண மூூ ூ


டு!''

அவள் அப்பிடிோய தைலயைணயில் மல்லாக்கக் கவிழ்ந்தாள். ''-ம்''

''ஆந்ைத ோயாசிச்சி ோயாசிச்சிப் பார்த்தது... அப்றமா, மந்திரவாதிையப் ோபாய்ப் பாோரன்னுது...''

''அப்பா?''

''ம்''

''மந்திரம் கிந்திரம்லாம் நிஜமாப்பா?'' இநத ஒர மோதமோய இபபடெயலலோம ோகடக


ஆரம்பித்திருந்தாள். சிலந்தி மூூட்ைடப்பூூச்சி சாப்பிடும், என்று அவன் ொசான்னால், திரும்பி
அம்மாவிடம் ''அப்டியாம்மா?'' என்று ோகட்டாள். கடவுள் வானத்தில் இருக்கிறார், நம்ைமச்
சுற்றியுள்ள எல்லாத்திலும் அவர் இருக்கிறார், என்று கிளாரா ொசான்னால், அப்பா பக்கமாய்த்
திரும்பினாள். நம்பியும் நம்பாமலும், ''நிஜந்தானாப்பா?'' என்கிறாள்.

''கைதயில் அொதல்லாம் நிஜம்!'' சட்ொடன்று ஜாக் ொசான்னான். திடுதிப்னு அவள் ோகள்வி


ோபோடடதில ெசோலலிடடரநத கைத மறநதிரநதத. ''ஆந்ைத ொசால்லிச்சு - அடர்த்தியான
காட்டுக்குள்ளாற, ஆப்பிள்த் ோதாப்பு வழியா, தாண்டி சதுப்பு நிலம், அது வழியா சின்ன நதி...
அதுந் தாண்டிப் ோபானா, மந்திரவாதிோயாட வீடு-ன்னுது ஆந்ைத. அோத மாதிரிப் ோபாச்சு ோராஜர்.
அோதாடா - தூூரத்தில் ொவள்ைளயா ஒரு வீடு! ோராஜர் அங்க ோபாயிக் கதைவப் படபடன்னு
தட்டிச்சு!'' - படகைகயரோக ஜனனைலத தடட சபதம எழபபினோன. டக் டக். ோபோரைவககள
அந்தப் ொபரிய ோதகம், குழந்ைதத்தனமான பரபரப்புடன் இறுகியது. ''உள்ோளர்ந்து வந்தாரு, குள்ளமா,
ஒர வயசோன தோததோ. நைரச்ச நீ...ளத் தாடி. கூூர்ைமயான நீலத் ொதாப்பி. யார்ரு... என்...னது...
என்னா ோவா...ணும் உனக்கு. இன...னா நாத்...தம்டா இது...'' எப்பவுோம மந்திரவாதி மாதிரி அவன்
ரசித்துப் ோபசுவான். முகம் அஷ்டோகாணல். உருளும் கண்கள். குரல்க் கரகரப்பு. கிழவனாட்டம்
ோபசவோத தனககப ெபோரநதகிறத, என நிைனத்துக் ொகாண்டான்.

''ஆமா தாத்தா. நான் ொராம்ப நார்ோறன்... எனக்ோக ொதரியுது-ன்னுது ோராஜர் ஸ்கங்க். எல்லாக்
குட்டீஸ¤ம் என்ைனக் கண்டாோல ஓட்டொமடுக்குது. அந்த ஆந்ைத மாமா, அதுதான் நீங்க
நிைனச்சா எதும் உதவி ொசய்வீங்கன்னு ொசால்லி யனுப்பிச்சு.''

''ோஹா ோஹா அப்-பிடயோ... இர..ருக்...கும். இரரககம. உள்...ள வா நீயி... ொராம்பக் கிட்டத்ல


வரப்டாது!... உள்ள எல்லா ோமஜிக் சாமானும் குவியலா குப்ைபயாப் ோபாட்டு ொவச்சிருந்தாரு தாத்தா.
அவருக்கு வீட்டுோவைல ொசய்ய, ோவைலக்காரி யாருங் கிைடயாது...''

''ஏம்ப்பா?''

''ஏன்னா அவரு மந்திரவாதியாச்ோச. அோதாட வயசாளி!''

''வயசாளின்னா... அவரு ொசத்துருவாராப்பா?''

''ம்ஹூூ
ம்.ூ மந்திரவாதிங்கல்லா சாக மாட்டாங்கடி. சரியா, அவரு அங்க சுத்திச் சுத்தித் ோதடினாரு. ஒர
பைழய கமப. அது ஒரு மந்திரக் ோகால்! அைத எடுத்துக்கிட்டு, இநதோ ோரோஜர ஸகஙக, உன்ைன
என்ன வாசைனயா மாத்தலாம்?-னு ோகட்டாரு. ோராஜர் ஸ்கங்க் ோயாசிச்சி ோயாசிச்சிப் பாத்தது. ோராஜா
வாசைன!- அப்டின்னுது.''

''நல்லாருக்கும்ப்பா!''

தாத்தாவின் பாவைன. சகிக்கொவாண்ணாத மந்திரவாதியின் மூூப்பான குரல்.


''ஜீ... பம... போ!
ோராஜர் ஸ்கங்க்! ோராஜர் ஸ்கங்க்!
போர இபப -
கண்ைண ம ூ ட ொ ு சா ல்ோறன் !
ஜிகிரி ஜிகிரி ஜக்கா...
ோராஜாப்பூூ கூூஜாப்பூூ
உடோன வா உடம்புல!
பயபபடோோத...
ஹா ஹ¥ ஹ்ரூூ ூ
ம்!''

அவன் நிறுத்தினான். ோஜாவின் மூூச்சில் ஒரு லயிப்பு வந்திருந்தது. பரவம ெநறிபடடத.


கீழுதடு சாய்த்து ஒரு முறுவல். எங்காவது ொவளிோய கூூட்டிப் ோபாகிற சந்தர்ப்பங்களில் அவன்
ெபணடோடட ெகோணடோடம சநோதோஷ மறவல அபபடோய கழநைதயிடம இரநதத. கிசுகிசுப்பாய்
ொம ல் ல ச் ொசான்னான் - ''அப்ப... திடீர்னு... மந்திரவாதி வீடு பூூராவும்... ோராஜா வாசைன! ஆகாகா,
ோராஜா - அப்டின்னு அந்த ோராஜர் மீன் கத்திச்சு!... மந்திரவாதி அதுங்கிட்ட, (கரகரப்பான குரலில்)
ஏழு ரூூவ்வா குடு-ன்னாரு.''

''அப்பா?''

''என்ன?''

'''ோராஜர் ஸ்கங்க்-பபோ. நீ ோராஜர் மீன்-னிோய!''

''ஆமாமா, ஸ்கங்க்த்தான்.''

''நீ மீன்னுட்ோட - அசடுப்பா நீ!''

''ஹாமாமா, உங்க அப்பன் ஒரு அசட்டுக் குப்பன். எங்க விட்ோடன்?... ம், உனக்கு துட்டுன்னா
என்ன ொதரியும்லியா?''

''ஓ. நீ ொசால்லிர்க்கிோய.''

''ைரட். ோராஜர் ஸ்கங்க் ொசால்லிச்சு. என்ட்ட ஏழு ரூூவ்வா இல்லிோய? நாலுதாோன


இரககனனத. ொசால்லும்ோபாோத ஓன்னு அழ ஆரம்பிச்சது...'' ோஜா தானும் அழுகிறாப்ோபால
ைவத்துக் ொகாண்டாள். என்றாலும் இப்ோபாது முன்னத்தைனக்கு இப்ோபாது ஈடுபாடு அவளிடம்
இலைல. அவனுக்கு ஏமாற்றம். கீோழ சாமான்கள் ோமலும் கீழுமாய் இழுபட்ட வண்ணமிருந்தன.
கனமான சாமான்கைள அவள் நகர்த்தக் க ூ ூ ட ூூூ
ாோத ... ஆறு மாத கர்ப்பிணி. மூூணாம் குழந்ைத.

''உடோன தாத்தா ொசான்னாரு - சரி, பரவோலல. ோநர்ரா இந்த சந்ோதாட முக்கு வைர ோபா. மர்மக் கிணத்ைத
ம ூ ோண
ம ணூுச ுத்து . உள்ள எட்டிப் பாரு - மூணு
ர ூக
வ்வா ிைடக்கும் , சீக்கிரம்னாரு. உடோன
ோராஜர் ஸ்கங்க் ொதரு முக்கு வைர ஓடி, மர்மக் கிணத்ைத மூூணு சுத்து சுத்தி வந்து பார்த்தா...
கிணத்துல இருந்தது மூூணு ரூூவ்வா! அைத எடுத்திட்டு தாத்தா கிட்ட குடு குடுன்னு
ஓடிப்ோபாயிக் குடுத்தது. ெபறக கோடடககளளோற ஒோர ஓடடம! இபப எனனடோனனோ, எல்ல்-ல்லா
மிருகமும் இதுங்கிட்ட ஓடி வருது. நம்மாள்தான் இப்ப வாசைனோயா வாசைனயா ஆயிட்டுோத!... இபப
எல்லாமா பாண்டி - ொசதுக்கு முத்து - கிட்டிப்புல் - தாயக்கட்டம் - கள்ளன் ோபாலிஸ் -
விைளயாடினாங்க...''

''கள்ளன் ோபாலிசாப்பா?''

''ஆமாண்டி. அது ஒரு விைளயாட்டு. ஒோர ோவடகைக. சிரிப்பு. அவங்க மத்தியானம் பூூரா
ொகாட்டமடிச்சாங்க. இரடட ஆரமபிசசதம... அவங்கவங்க அவங்கவங்க வீட்டுக்கு, அம்மாட்ட
ஒடடடோஙக.''

ோஜா ொசாடக்கு முறித்தாள். ஜன்னலுக்கு அப்பால் மாைலயின் சாய்ொவயில், நிழல்கள் நீண்டு


கிளம்பி விட்டிருந்தன. கைத முடிஞ்சிட்டதாய் அவள் நிைனத்தாள் - ெபோமமனோடடகள தோஙகோள
முடிவுகள் எடுப்பது அவனுக்குப் பிடிக்காது. அவர்கள் அவைன முகம்பார்த்து தைலயாட்ட
ோவண்டும், என அவன் விரும்புகிறவன்.

''ோஜா - கவனிக்கிறியா?''
''ம்''

''ஏன்னா, இபப ெரோமப சவோரஸயமோன விஷயம! ோராஜர் ஸ்கங்ோகாட அம்மா ோராஜர் ஸ்கங்க்கிட்ட,
என்ன கண்றாவி நாத்தம்டா இது-ன்னுது!''

''அ...பபோ?''

''உடோன ோராஜர் ஸ்கங்க் ொசால்லிச்சு - என்ோனாடதும்மா. ஹி ஹி நாந்தான் ோராஜாப்பூூவாட்டமா


மணக்கிோறன் இப்ப... அம்மா அதுக்கு, யாருடா உன்ைன இப்பிடி மாத்தித் ொதாைலஞ்சதுன்னு
ோகட்டாள். - மந்திரவாதிம்மா! - ஓோகா. ோடய் நான் ொசால்றதக் ோகளு. நீ இப்போவ என்கூூட வோர. அந்த
படவோ மநதிரவோதிடட நோம இபப ோபோோறோம.''

எழுந்து உட்கார்ந்தாள் ோஜா. ோபோரைவயிலிரநத ெவளிோய வநதிரநதன ைககள. நடுங்கின


ோலசாய். ''அம்மா, ோவணாம்மா, அப்பறம் எந்தக் குட்டியும் என்ோனாட விைளயாட வராதுன்னு
அம்மாட்ட அது ொசால்லித்தாப்பா?''

''அப்டிோய ொவச்சிக்கலாம்'' என்றான் அவன். ''ஆனா அதுக்கு அம்மா ொசால்லிச்சு - அைதப்பத்தி


எனக்குக் கவைல இல்ோல. எல்லா ஸ்கங்க் குட்டிங்க மாதிரிதான் நீயும் இருந்ோத. அதுனால, நாம
இபபோவ மநதிரவோதிகிடட ோபோணம... அம்மா ைகல குைட ஒண்ைண எடுத்துக் கிட்டது.
குட்டிையயும் கூூட்டிட்டுப் ோபாயி... மந்திரவாதி மண்ைடல... குைடயால... ஒர ோபோட!''

''இலலபபோ இலலபபோ'' - ோஜா அவன் வாையப் ொபாத்த வந்தாள். யதார்த்தம் சார்ந்த ோபச்சு அவளுக்கு
ருசிப்படவில்ைல. அதற்குள்ோள அவளில் இன்ொனாரு ோயாசைன. ''அப்பறம், அந்த மந்திரவாதி அம்மா
மண்ைடல ோபாட்டாரு ஒரு ோபாடு! அவரு குட்டி ஸ்கங்ைக மாத்தோவ இல்ைல!...''

''அொதல்லலாமில்ைல'' என்றான் அவன். ''மந்திரவாதி சரின்னு ஒத்துக்கிட்டாரு. குட்டி ஸ்கங்க்


திரும்பவும் நாத்தமா நாற ஆரம்பிச்சிட்டது...''

''ஆனா... மத்த ம... மத்த மிருகம்...''

''ோஜா, இத அபபோோவோட கைத. அப்பா இனிோம கைத ொசால்லணுமா ோவணாமா?'' - அகல முகத்தில்
நிழல் பரவ திைகப்பாய்ப் பார்த்தாள் அவைன. ''அதாண்டி நடந்தது. ோராஜர் ஸ்கங்க்கும் அம்மாவும்
வீட்டுக்கு வந்தாங்க. வந்தா, ரயில்ச் சத்தம். கூ - சிக்கு புக்கு சிக்கு புக்கு... போஸடனோலரநத
அப்பா வந்திட்டிருக்கிற சத்தம். அப்றம் அவங்க ொவங்காய சாம்பார், மாங்காய்ப் பச்சடி, அப்பளம்,
வைட, போயசமன ஒர கடட கடடனோஙக. ோராஜர் ஸ்கங்க் ோபாய்ப் படுத்துக்கிட்டதும் அம்மா
வந்து அைதக் கட்டிக்கிட்டது. என் ராஜாக்குட்டி, இபபதோணட நீ வோசைனயோ இரகோக.
இபபதோன எனகக உனைன ெரோமப ெரோமப பிடசசிரகக-ன்னது. அவ்ளதான். கைத முடிஞ்சது.''

''ஆனா அப்பா?''

''என்ன?''

''மத்த மிருகம்லாம் அைதப் பார்த்து ஓடிப் ோபாயிருோம...''

''அதா இல்ல. காலப்ோபாக்குல அோதாட நாத்தம் அதுங்களுக்குப் பழகிட்டோத. அப்பறம் அதுங்க


அோதாட நாத்தத்ைதக் கண்டுக்கைல...''

''காலப்ோபாக்குல-ன்னா என்னப்பா?''

''நாளாக நாளாக-ன்னு அர்த்தம்.''

''அந்த அம்மா ஒரு முட்டாள்ப்பா!''

''ோசச்ோச, அப்டில்லாம் ஒண்ணில்ல'' - என்றான் அவசரமாய். அபூூர்வமாய்த் தன் அம்மா ஞாபகம்


எப்படிோயா வந்திருந்தது அவனில். ''இபப நீ உன பபளிமோஸ மஞசிையத தலோணில
அமுக்கிக்கிட்டு ோதோமன த ூ ூ ங ூூ
்குூ .'' ொவளிச்சம் புகாவண்ணம் ஜன்னல் திைரையச் சரி ொசய்தான்.
அவள் தூூங்கி விட்டாப் ோபாலோவ பாவித்து, முன்காலில் அடிோமலடி ைவத்துக் கதைவ ோநாக்கிப்
ோபோனோன. திரும்பினான். ோபோரைவககள ெநளிநதபட அவைனோய அவள போரததவோறிரநதோள.
''ஏய் ோபாத்திண்டு நிம்மதியாத் தூூங்கு. போபி போரததியோ, எப்போவா தூூங்கியாச்சு...''

அவள் படுக்ைகயில் எழுந்து நின்றாள். ஸ்பிரிங் குலுங்கியது. ''அப்பா?''


''ம்''

''நாைளக்கு, மந்திரக்ோகாலால மந்திரவாதி அம்மாைவ அடிச்சதாக் கைத ொசால்லணும்ப்பா...'' அடிக்கிற


ைசைகயும் ொசய்தாள். ''மண்ைடலிோய நச்னு ோபாடறாப்ல...''

''ச். அப்டியில்லடி ொசல்லம். குட்டிக்கு அம்மான்னா ொராம்ப இஷ்டம். அம்மா எது ொசஞ்சாலும்
தனக்கு நல்லதுதான் ொசய்வான்னு அதுக்குத் ொதரியும்.''

''இலலபபோ - நாைளக்கு மந்திரவாதி அம்மாைவ அடிக்கறாரு... அப்டிதான் நீ கைத ொசால்லணும்...''


காைல உைதத்து அப்படிோய கட்டிலில் அவள் உட்கார, கட்டில் முனகியது. உற்சாக நிமிஷங்களிலும்
அவள் இப்படிோய உட்கார்வாள் - இபோபோத அநதக கலகலபப இலைல.

''சரி - போரககலோம. இபப நீ ோபசோம ெரஸட எட. நல்ல ொபாண்ணில்ல, படததகக ோபசோம...''

கதைவச் சாத்தினான். கீழிறங்கி வந்தான். ொசய்தித்தாள்கைளத் தைரொயங்கும் பரப்பி ொபயின்ட்


டின்ைனத் திறந்திருந்தாள் கிளாரா. தளர்ந்த கர்ப்பிணி உைட - ோமோல அவனது பாடாவதிச் சட்ைட
ஒணைண அணிநதிரநதோள. பிரஷைஷ மககி நோறகோலிப படைடகளில தீறறிக
ொகாண்டிருந்தாள். முதுகுப்பக்கம் படிகளில் அதிர்வு. ''ஏய் நிமிட்டாம் பழம் ோவணுமா?'' படகள
தயங்கின.

''ெபரிய கைத'' என்றாள் கிளாரா.

''குழந்ைத... போவம!'' - மைனவி பாடுபடுவைத அவன் அலுப்புடன் பார்த்தான். அவைளச் சற்றிலும்


கூூ ூூ ூூூ ூ பலைககள, படைடகள. மங்கிய நிறங்கள். சில சாயம் பூூசிப் புதுசாய். தந்த
ண்டுகள்,
வண்ணம். மத்தியில் தான் அசிங்கமாய், என நிைனத்தான். அவளும் அப்படித்தான் இருக்கிறாள்,
என்று உணர்ந்தாலும் ொபண்டாட்டியுடன் ோபசோவா, கூூட ோவைல ொசய்யோவா, கிட்ோட ோபாய்
அவைளத் ொதாடோவா, எைதயும் அவன் விரும்பினானில்ைல.

Should wizard hit mummy? - short story by John Updike from his collection of short stories /pigeon feathers/

- மமமமமமம மமம. மமமமமமமமமமமமம(storysankar@gmail.com)


மமமமமமமமமமமமம
மமமமமம மமமமமம - மமமமமம ; மமமமமமம/மமம. மமமமமமமமமமமமம

இவோன டமிடரிச கிைடககிற சமபளோம யோதஷடம என வோழகிற


நடுத்தரன். இரவ உணைவ மடததக ெகோணட ெசயதிததோைள
வாசிக்க ோசாபாவில் உட்கார்ந்தான்.

ோமைஜைய சுத்தம் ொசய்துொகாண்ோட ொபண்டாட்டி 'இனனிககப ோபபபைரப


போரககோவ விடடடடத' என்றாள். 'குலுக்கல் முடிவு வந்திருக்கா
போரஙக.'

'ஆமா, இரகக,' என்றான் டிமிட்ரிச். 'ஆனா உன் சீட்டு


காலாவதியாவல்லியா?'

'இலலலல, வட்டிொயடுக்க நான் ொசவ்வாயன்னிக்குதாோன ோபாயிருந்ோதன்...'

'நம்பர் என்ன?'

'வரிைச 9499 - எண் 26'

'சரி... போததிரலோம. 9499 அப்புறம் 26...'

பரிசக கலககல அதிரஷடததில அவனகக நமபிகைக கிைடயோத. ெபோதவோக கலககல


முடிவுகைள அவன் சட்ைட ொசய்வதும் கிைடயாது. ஆனாலும், இபோபோத ோவற ெசயய எதவம
இலலோததோலம, ைகயில் ோபப்பர் இருக்கிறதாலும், பரிச ெபறற எண வரிைசயில விரைலக
கீழ்ோநாக்கி ஓட்டினான். அவனது அசிரத்ைதையக் கிண்டலடிக்கிற மாதிரி, ோமலிருந்து இரண்டாவது
வரியிோலோய அவன் கண்கள் சிக்கிக் ொகாண்டன. 9499! அசந்து விட்டான் அவன். தன் கண்ைணோய
நம்ப இயலாமல் ைக நடுங்கி மடியில் விழுந்தது ொசய்தித்தாள். ோமற்ொகாண்டு எண்ைணப் பார்க்க
முடியவில்ைல. உள்ோள சிலீொரன யாோரா தண்ணிையக் ொகாட்டினாப் ோபால ஒரு குளிர். வயிற்றில்
கிச்சு கிச்சு. இதமோன அபோரமோன தளமபல.

''அடி மாஷா 9499 இரகக'' ொமல்லச் ொசான்னான். ொவலொவலத்துப்ோபான திைகப்பான அந்த முகத்ைத
அவன் ொபண்டாட்டி பார்த்தாள். அவர் முகம் ொபாய் ோபசினாப்ோபால இல்ைல.

''9499-தா?'' ோமைச விரிப்ைபத் தவற விட்டபடி அவள் முகம் ொவளிறக் ோகட்டாள்.

''ஆமாண்டி ஆமா. நிசம்மா, இரககட இரகக!''

''சரி, நம்ம நம்பர்... அது இருக்கா பாருங்க...''

''ஆமாமா. நம்ம சீட்டின் நம்பர், அதுவும்... ஆனால், இர. இலலட... போரககோறன போரககோறன.
ஆனாக்கூட ந ம்ம வரிைச - அது இருக்கு. அத்ோதாட... பரியதோ?...''

பரநத, அர்த்தம் இல்லாத அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தபடி மைனவிையப் பார்த்தான் டிமிட்ரிச். ோஜாரான
விைளயாட்டு சாமாைனப் பார்த்ததும் குழந்ைத அப்படித்தான் சிரிக்கும். ெபணடோடடயம
பனனைக சிநதினோள. அவள் வாங்கிய வரிைசயில் பரிசு வந்திருக்கிறது, என்றாலும் குறிப்பிட்ட
அவள் எண்ணுக்குப் பரிசு பற்றித் ோதட அவசரப்படவில்ைல அவன். ஓராைளக் கிண்டலும்
கவைலயுமான காத்திருப்புக்கு உட்படுத்தி அதிர்ஷ்டம் சார்ந்த எதிர்பார்ப்ைப ஏற்படுத்தினா,
என்ன சுகம். என்ன சுவாரஸ்யம்...
ஒர நீணட ெமளனம. ''நம்ம வரிைசக்குப் பரிசு'' என்றான் டிமிட்ரிச். ''ஆக நாம பரிசு அடிக்க
வாய்ப்பு இருக்கு. ஒர யகமதோன... ஆனா அந்த வாய்ப்பு... அது இருக்கத்தான் இருக்கு!''

''நல்லதுய்யா, ோமல பாரும்...''

''ெபோறைம. நாம ஏமாற இன்னும் நிைறய ோநரம் இருக்கு. ோமலயிருந்து ொரண்டாவது வரி - ஆக பரிசு
75000. அது ொவறும் துட்டு இல்லடி. சக்தி! மூூ ூூூூூூ! இோதோ படடயைலப போததிரோறன. ஆ இோதா
லாதாரம்
26! - அதானா? நாம ொநஜமா ொஜயிச்சா எப்பிடி இருக்கும்?''

பரஷனம ெபணடோடடயம ஒரததைர ஒரததர ெமளனமோயப போரததபட பனனைக ெசயத


ொகாண்டார்கள். ொஜயிக்கிற அந்த சமாச்சாரோம அவர்கைளத் திக்குமுக்காட்டியது. அந்த 75000
துட்டு அவர்களுக்கு எதற்கு? அைத ைவத்துக் ொகாண்டு என்னொவல்லாம் வாங்க,
எங்ோகொயல்லாம் ோபாய்வர... என்ொறல்லாம் அவர்கள் ோபசவில்ைல. கனவு கூடக்க ாணவில்ைல .
ொவறும் 9499 என்ற எண், மற்றும் 75000 என்ற எண் அவற்ைற மாத்திரோம மனதில் நிைனத்துப்
போரததோரகள. என்னோவா, அந்த எண்கள் ொகாண்டு வரப் ோபாகிற சந்ோதாஷங்கைள, அதன் விரிவான
சாத்தியங்கைள அவர்கள் நிைனக்கோவ இல்ைல.

டிமிட்ரிச் ொசய்தித்தாைளக் ைகயில் பிடித்தபடி அைறயில் மூூைல முதல் மூூைலவைர நைட


பயினறோன. ொமல்ல நிதானப்பட ஆரம்பித்தோபாதுதான் ொமல்ல அவனில் கனவுகாண ஆரம்பித்தான்.

''பரிச மடடம விழநதிடடரநதோ...'' என்றான். ''வாழ்க்ைகோய புதுசா ஆயிரும். எல்லாோம பூூரா


மாறிப்ோபாகும். பரிசச சீடட உனனித. என்னிதா இருந்தா, ொமாதல் காரியமா - ஒர 25000 எடுத்து
பணைணநிலம நீசசனன ோபோடணம. உடனடிச் ொசலவுன்னு ஒரு பத்தாயிரம். பத கடடல, பீோரோ,
ோமைஜ... அப்புறம் உல்லாசப் பயணம்... கடன் கிடன் அைடக்க, இநத மோதிரி. மிச்ச 40000 ஒர
வங்கில ோபாட்டுட்டா வட்டி கிைடக்கும்...''

''ஆமாம், ஒர பணைண - அது நல்ல விஷயம்...'' உட்கார்ந்த வண்ணம் மடியில் ைக ைவத்தபடி


அவள் ோபசினாள்.

''துலா அல்லது ஓர்ோயால் மாகாணப் பக்கம் எங்கியாவது... இபப சததிகக நமகக ோகோைட
வாசஸ்தலம்லாம் ோதைவயிராது. நம்ம தங்காட்டியும், வாடைக கீடைகன்னு வருமானம் வருமில்ல?''

வீட்டில் மாட்டியிருக்கும் அழகழகான புைகப்படங்கைள மனசில் பார்த்தான் அவன். முதல்


படதைத விடவம அடததத சபபர எனகிற தினசில. எல்லாத்திலும் அவன் அத்தைன அம்சமா
ஆோராக்கியமா ொகாழுொகாழுன்னு இருந்தான். அப்பிடி நிைனக்கோவ நல்ல ொவதுொவதுப்பு. அட
உடம்ோப சூூடாயிட்டது.

அந்தக் ோகாைட இரவில் அப்ோபாதுதான் சில்லிட்டுப் ோபான சூூப் குடித்து முடித்திருந்தான்.


மனசினால் அவன் இருந்த இடோம ோவறு - நதிக்கைரொயான்றின் கதகதப்பான மணலில் மல்லாக்கக்
கிடக்கிறான். அல்லது ோதாட்டத்து எலுமிச்ைச மரத்தடி.. இபோபோதம எனன ெவகைக! ைபயனம
ெபணணம அரோக மணைண அைளநதபடோயோ, அல்லது பச்ைசப்புல்தைரயின் சிறு
பசசிகைளப பிடததபடோயோ. இனிைமயோன அைரததககம. ஒர ோயோசைனயங கிைடயோத.
இனனிகக அலவலகம ோபோக ோவணோம எனகிறோபோபோல அவிழததவிடட நிைல. இனனிகக
மாத்திரங் கூூட இல்ைல. நாைள - நாைளமறுநாள் கூூட ோபாக ோவண்டியதில்ைல. சும்மா
ொகடந்துருவள அலுத்துப் ோபாச்சா, ைவக்கப்படப்பு பக்கம் ோபாகிறான். காடுகளில்
குைடக்காளான் ோதடிப் ோபாகிறான். வைலவீசி சம்சாரிகள் மீன் பிடித்துக் ொகாண்டிருக்கறைத
ோவடிக்ைக பார்க்கிறான். சூரியன்
அ ைடயுதா , துண்டும் ோசாப்பும் எடுத்துக்கறான்... குளியல்
மைறவுக்குள் புகுந்து ொகாள்கிறான். நிதானமா உைடகைளக் கழற்றிக் ொகாள்கிறான். ொமதுவா
ொநஞ்ைச விரல்களால் நீவிக்ொகாண்ோட தண்ணீரில் இறங்குகிறான். நுைரத்து வழியும் ோசாப்பு.
சிறு மீன்கள் பதறி விலகினாப் ோபால... நீர்க்ொகாடிகள் ோலசாய் ஆடுகிறாப் ோபால. குளியைலத்
ொதாடர்ந்து, ோதநீர். கூூட கடித்துக் ொகாள்ள பால் மற்றும் கிரீம் பிஸ்ொகட்டுகள். அதற்கப்பால்
ஒர உலோவல, அல்லது பக்கத்துட்டு மனுஷாோளாடு அரட்ைட.

''ஆமாமா, பணைண வோஙகறத நலல விஷயம'' என்றாள் ொபண்டாட்டி. போரககோவ அவளம


கனவுோலாகத்தில் மிதந்து ொகாண்டிருப்பது ொதரிந்தது.

இவோன டமிடரிச இைலயதிர கோலம மறறம அதன மைழ பறறி எணணமிடடோன. குளிரான அந்த
மாைலப்ொபாழுதுகள். அைதத் ொதாடரும் இந்தப் பக்கத்து ோவனில். இககோலஙகளில அவன தனத
ோதாட்டத்தில் மற்றும் நதிப்பக்கமாக அதிகம் நடந்து உடற்பயிற்சி ொகாள்ள ோவண்டியதிருக்கும்.
அப்ோபாதுதான் உடம்பு முழுசும் தகிப்படங்கும். அைதயடுத்து ொபரிய டம்ளரில் ஓட்கா மது.
சாப்பிட உப்புோபாட்ட காளான். ெபோடச ெபோடசோ நறககிய ெவளளிரிப பிஞச... திரும்ப இன்ொனாரு
டம்ளர்... சைமயல் அைறப் பக்கத்துச் சிறு ோதாட்டம். பிளைளகள அஙகிரநத ோகெரடோடோ
முள்ளங்கிோயா மண்வாசைனயுடன் பிடுங்கி வருகிறார்கள். இவன நலலோக கோலநீடட ோசோபோவில
படததபட, படமலோம ோபோடட பததிரிைககைளப பரடடதல. அதாோலோய முகத்ைத ம ூ ூ டூ ூ ூூூூூ ூூ ூ
ிக்ொகாண்டு
இடபப இறககஙகைளத தளரததிககிடட ஹோயோன கடடத த¡க்கம்.

ோவனில் ஓய, வருகிறது ோமக மூூட்டமான பருவம். ராப்பகலான விடாக்கண்டன் மைழ. ொமாட்ைட
மரங்கள் திணறும். காற்று சிலீொரன வீசும். நாயும் குதிைரயும் ோகாழிகளும் எல்லாோம நைனஞ்சு
ொநாந்து நூலாய்
அ சமந்தமாய்க் ொகடக்கும். நாள்க் கணக்கா ொவளிய வர முடியாது. உலாப் ோபாக இடங்
கிைடயாது. சாத்திக் கிடக்கிற ஜன்னைலப் பார்த்துக்கிட்டு வீட்டுக்குள்ளிோய நைட. மகா இம்ைச!

சுதாரித்துக் ொகாண்டு இவான் டிமிட்ரிச் மைனவிையப் பார்த்தான்.

''நான் ொவளிநாடு கூூடப் ோபாலாம் மாஷா?'' என்றான் அவன்.

இைலயதிரகோல மடவில ெவளிநோடடப பயணம - பிரோனசின ெதனபகதிகள... இததோலி...


இநதியோ!... என்ொறல்லாம் ோயாசைன நீண்டது.

''நானும் நிச்சயம் ொவளிநாொடல்லாம் ோபாணும்'' என்றாள் ொபண்டாட்டி. ''ஆனா பரிசு விழுந்த


எண்ைணப் பாருங்க...''

''ெபோற! ெபோற!''

திரும்ப அைறக்குள் நடக்க ஆரம்பித்தபடி நிைனைவ நீளவிட்டான். இவளோ... ொவளிநாடு ோபாயி


என்ன பண்ணுவா இவ? தனியாத்தான் நான் ோபாகணும். அல்லது அந்தந்தக் கணங்களுக்காக
வாழ்கிற ஸ்திரீகளுடன் ோபாகலாம். சில ொபண்கள் பிரயாணம் பூூராவும் ொதாணொதாணத்துக்கிட்ோட
வரும். வாய் ஓயாமல் ோவற ோபச்ோச ோபசாமல் தன் பிள்ைளங்கைளப் பத்திோய ொசால்லிச் ொசால்லி
அலுத்துக்கும். எதுக்ொகடுத்தாலும் விதி விதின்னுக்கிட்ோட வரும். இவோன டமிடரிச தன
ெபணடோடட ரயிலில தனகட வரவதோக ோயோசிததோன. சுத்தி வர ைபகள், கூூூ ூூ ூ
ைடகள்,
ெபோடடலஙகள. ஸ்ஸப்பா - என ஒரு சலிப்பு. இநத ரயிலல வநததல தைலவலி மணைடயப
ெபோளககத. எம்மாஞ் ொசலவுடியம்மா... ஸ்ோடஷன்ல வண்டி நிக்குோதா இல்லிோயா ொவந்நித்
தண்ணிக்கு, ொராட்டிக்கு ொவண்ைணக்குன்னு ஓடணும் அவன். ராப்ொபாழுதுக்கு அவள்
சாப்பாடு சாப்பிட மாட்டாள். ஸ்ோடஷன்ல நல்ல சாப்பாடு கிைடக்காதில்ைலயா?.

என்னியப் ோபாட்டு நப்பி எடுத்துருவா, என அவைளப் பார்த்தபடிோய நிைனத்துக் ொகாண்டான்


அவன். ஆ - பரிசசசீடட அவளித, என்னிதில்ல. அதிருக்கட்டும், இவ ெவளிநோட ோபோயி எனன
ொசய்யப்ோபாறா! அங்க அவளுக்கு என்ன இருக்குன்னு நிைனக்கிறா? ஏதாவது ோஹாட்டல்ல ோபாயி
முடங்கிக்குவா. ொவளிய வரோவ மாட்டா. என்னியும் ொவளிய விடமாட்டா... எனக்குத் ொதரியும்!

தன் வாழ்க்ைகயிோலோய முதன்முதலா அவன் தன் ொபண்டாட்டிைய எதுக்கும் லாயக்கில்லாத


கிழவியாக நிைனத்தான். அவ கிட்ட ோபானாோல சைமயல் ொநடி. நான் எப்பிடி இளைமயா ஆோராக்கியமா
மலர்ச்சியா இருக்கிோறன்! இனனிககம மோபைளயோகலோோம...

ஆனா அொதல்லாம் மடத்தனமான கற்பைன, என நிைனத்தான். என்னாத்துக்கு அவ ொவளிநாடு ோபாறா?


அங்க அவளுக்கு என்ன இருக்கு?... ஆனாலுங் கூூட அவ ோபாவாள். உண்ைமயிோலோய ோநப்பிள்ோஸா
கில்ன்ோனா... எல்லா இடமும் அவளுக்கு ஒண்ணுதான். தானும் அனுபவிக்க மாட்டா.
என்ைனயும் அனுபவிக்க விட மாட்டா... ஒணெணோணணததககம நோன அவகிடட ைகோயநதி
நிக்கணும்! எனக்குத் ொதரியும் - எல்லாப் ொபாம்பைளகைளயும் ோபாலோவ அவளும் ைகக்குப்
பணம வநததம எலலோதைதயம அபடோய ோபோடட அமககி ெவசசிககவோ. தன் ொசாந்தக்காரன்
ோசக்காளின்னு கவனிச்சுக்குவா. என்ைனயத் தான் ோபாட்டு ோநாண்டுவா...

அவளது ொசாந்தக்காரர்கைளப் பற்றி இவான் டிமிட்ரிச் நிைனத்தான். அண்ணந்தம்பி அக்கா தங்கச்சி


அத்ைத மாமா... எல்லாச் ொசன்மங்களும் பரிசு விழுந்திருக்குன்னு ோகள்விப்ட்டாப் ோபாறும்
உருண்டு ொபாரண்டு ஓடி வந்துருவாங்க. பிசைசககோரச சிரிபபம ெகஞசலம. ோகடுொகட்ட
சனியன்கள். கண்றாவிக் கும்பல்... எதும் குடுத்தியா இன்னுங் குடுன்னுவாங்க. குடுக்கலியா
வண்ைட வண்ைடயாத் திட்டுவாங்க. நாசமாப் ோபான்னு சாபம் விடுவாங்க...

தன் ொசாந்தக்காரர்களிடம் இவான் டிமிட்ரிச் முன்பு ோவற்றுமுகம் காட்டாதவன், இபோபோத


அவர்கைள ொவறுப்ோபாடும் எதிர்ரிகளாகவும் பார்த்தான். எல்லாம் மனுஷாோளாடோவ ோசர்த்தி
கிைடயாது... என்று நிைனத்துக் ொகாண்டான்.
தன் ொபண்டாட்டி முகம் கூூட அவனுக்குப் பிடிக்காமலும் ொவறுப்ோபத்தக் கூூடியதாகவும்
இரநதத. அவைளயிட்டும் உள்ோள ஆத்திரம் கிளர்ந்ொதழுந்தது. கடுப்பான கடுப்பு. பணதைதப
பததி இவளகக எனனோ ெதரியம. பிசினோறிப ெபோமபைள. பரிச அடசசோ அவ எனகக ஒர நற
ரூூபிள் தருவா. ொசாச்சத்தப் ொபட்டில ோபாட்டுப் பூூட்டிக்குவா.

இபோபோத ெபணடோடடைய கடைமயடன ெவறபபடன அவன போரததோன. அவளும் அவைன அோத


மாதிரியான எதிர்ப்புணர்வுடன் பார்த்தாள். அவளுக்குோம தன் பகல்கனாக்களும், திட்டங்களும்,
ஆைச அபிலாைஷகளும் இருந்தன. தன் கணவரின் கனவுகள் அவளுக்குத் ொதளிச்சியாகத்
ொதரிந்தது. பரிசனன விழநதோ அவளிடமிரநத ெமோதலல யோர லபக-கிக்குவாங்க என்று
அவளுக்குத் ொதரிந்தது!

பிறததியோளக கோசில பகலகனவனனோ நலலோததோன இரகக இலோல?... அவள் கண்கள் அைதச்


ொசால்லிக் காட்டின. அொதன்ன அத்தைன தினாொவட்டு இந்தாளுக்கு?

போரைவககப போரைவ பதிலோய அைமநதத அவனககம பரிநத விடடத. அதுோவ அவன்


ஆத்திரத்ைத இன்னும் து¡ண்டிவிட்டது. அவைளப் ோபாட்டுத் தாக்குகிற ஆோவசத்துடன் அவன்
நாலாம் பக்கம் ொசய்தித்தாைள அவசர ோநாட்டம் விட்டான். உற்சாகமாக வாசித்தான்.

''வரிைச 9499. எண் 46! இரபததியோற இலைல...''

ொவறுப்பு மற்றும் நம்பிக்ைக - இரணடோம அநதக கணோம அவரகளிடம இரநத மைறநதன.


அவர்கள் ொரண்டு ோபருக்குோம சட்ொடன்று அந்த அைறகள் சிறியதாகவும் தைலயிடிக்கும்
கூூைரயுடனும் இருளடித்துப் ோபாயும் இருப்பதாகப் பட்டன. அவர்களின் ராச்சாப்பாடு
பிரோயோஜனோமயிலைல. ொசரிப்போதயில்ைல... நகரோவ நகராத அலுப்பான மாைலப் ொபாழுதுகள்.

''இெதலலோம எனன?''- இவோன டமிடரிச திரமப ெவறபபடன ோபசினோன. ''உள்ளாற வந்தாோல துசி
தும்பு கிழிச்சிப் ோபாட்ட காகிதம். அைறையப் ொபருக்கினாத்தாோன? ஆைளோய ொவளிய ொவரட்டிருது...
வங்ொகாடுைமயப்பா. நான் ொசத்துத் ொதாைலயிோறன். ொவளியோபாயி ொமாதல் பார்க்கிற மரத்தில்
நாண்டுக்கிட்டு சாகோறன்...!''

- மமமமமமம மமம. மமமமமமமமமமமமம(storysankar@gmail.com)

மமம: மமமமமமம மமமமமமம


மமமமமமமமமமமம - மமம.மமமமமமம

ோநற்றிரவு தான் அந்த மருைவப் பற்றி கனாக் கண்ோடன். நான் அந்த வார்த்ைதைய மட்டும்
ொசான்னால் ோபாதும், நீ புரிந்து ொகாள்வாய். அந்த மரு - எத்தைன முைற அதனால் நான் உன்னிடம்
ஏச்சு வாங்கி கட்டியிருக்கிோறன்.

என் வலது ோதாளில், அல்லது சரியாய் ொசால்வதானால், என் முதுகின் ோமல் அது உள்ளது.

“ஏற்கனோவ அது ஒரு அவைர விைதயளவு ொபரிதாகி விட்டது. அைதத் ொதாட்டு விைளயாடிக்
ொகாண்டிரு, ஒரநோள உடமெபலலோம மைளககப ோபோகிறத”.

நீ அைதச் ொசால்லி என்ைன வழக்கமாய் ோகலி ொசய்வாய். ஆனால் நீ ொசான்னது ோபால், அது ஒரு
மருைவ விட ொபரிது ொபரிதாய், ஆச்சரியப்படும் படியாய், வீங்கிப் ோபாய் உருண்ைடயாய் ஆகிவிட்டது.
குழந்ைதயாய் இருக்ைகயில், படகைகயில படததக ெகோணோட நோன அைதத ெதோடட
விைளயாடுோவன். நீ முதன் முதலில் அைத கவனித்தோபாது எவ்வளவு அவமானமைடந்ோதன்
ொதரியுமா!

நான் அழுதுகூூட விட்ோடன்; உன் ஆச்சரியம் நிைனவிருக்கிறது.


“நிறுத்து சோயாக்ோகா.. நீ ொதாடத் ொதாட அது ோமலும் ொபரிதாகும்”. அம்மாவும் என்ைன
கண்டித்தாள். நான் அப்ோபாது சிறு குழந்ைத, 13-ன்று கூடஆயிருக்காது ; பிறபோட நோன இநதப
பழககதைத தகக ைவததக ெகோணோடன.

அைதத் தவிர எல்லாவற்ைறயும் நான் மறந்து ோபாயிருந்ோதன்; அது மட்டும்தான் ொதாடர்ந்தது.

நீ முதன் முதலில் அைத கவனித்தோபாது, நாொனாரு மைனவி என்பைத விட குழந்ைதயாய் இருந்ோதன்
என்போத ொபாருத்தம். ஒர ஆணோகிய உனனோல என அவமோனதைத பரிநத ெகோளள மடயமோ
என்பது சந்ோதகம் தான். ஆனால் ொவறும் இழிவு என்று ொசான்னால் அர்த்தமாகாது. ‘இத
பயஙகரமோனத’, நான் நிைனத்ோதன். திருமணம் அக்கணம் ஓர் அச்சமூட்டும்
வ ிஷயமாக
ோதான்றியது.

என் எல்லா ரகசியங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாய் உணர்ந்ோதன் - நான் கூடஅ றிந்திராத


ரகசியங்கைள ஒவ்ொவான்றாய் நீ நிர்வாணப்படுத்தி விட்டது ோபால் - எனக்கு எந்த புகலிடமும்
இலலோதத ோபோல நீ ஆனநதமோய தஙகிப ோபோனோய; சிறிது ோநரம் நான் சற்று ஆசுவாசம்
அைடந்ோதன், ொகாஞ்சம் தனியாய் உணர்ந்ோதன். சில ோநரம் என் ைக பைழயபடி அந்த மருைவ
ோநாக்கிப் ோபானதாய் திடுக்கிட்டு எழுந்ோதன்.
“என் மருைவக் கூூட என்னால் இனிோமல் ொதாட முடியாது”. அம்மாவுக்கு கடிதம் எழுத
நிைனத்ோதன். ஆனால் அப்படி நிைனத்த கணோம முகம் கன்றி சிவப்பைத உணர்ந்ோதன்.

“ஒர மரைவப பறறி கவைலப படவத வீண மடடோளதனம”, என்று நீ ஒருமுைற ொசான்னாய்.
நான் சந்ோதாஷமாக தைலயாட்டிோனன். ஆனால் திரும்ப ோயாசிக்காமல், என்னுைட அந்த நாசமாய்
ோபோன பழககதைத நீ இனனம ெகோஞசம ோநசிததிரககலோகோதோ எனற ோதோனறகிறத.

நான் அந்த மருைவப் பற்றி ொராம்போவ எல்லாம் வருத்தப்படவில்ைல. யாரும் ொபண்களின்


கழுத்துக்குக் கீோழ உற்றுப் பார்த்துத் திரிவதில்ைல. “படடபபடட அைறையப ோபோல
தூூ ூூூ ூ ூூ ூ ூ ூ என்ற பிரோயாகம் சிலோநரம் ஒரு விகாரமான ொபண்ைண வர்ணிக்க
ய்ைமயானவள்”
பயனபடததபபடகிறத. ஆனால் ஒரு மருைவ, அது எவ்வளவு ொபரிதாக இருந்தாலும், ோகாரம்
என்ொறல்லாம் ஒரு ோபாதும் ொசால்ல முடியாது.

அந்த மருைவ ொதாட்டு விைளயாடும் பழக்கம் என்ைனத் ொதாற்றிக் ொகாண்டொதன்று ஏன்


கற்பித்துக் ொகாள்கிறாய்? அந்த பழக்கம் ஏன் இப்படி உன்ைன எரிச்சலைடய ொசய்கிறது?

“அைத நிறுத்து”, நீ ொசால்வாய். “அைத நிறுத்து”. எத்தைன நூறு


ம ுைறகள் நீொயன்ைன
கண்டித்துள்ளாய் என்பைத அறிோயன்.

“உன் இடது ைகையத்தான் பயன்படுத்தி ஆக ோவண்டுமா?”, கடும் எரிச்சலில் நீ ஒருமுைற


ோகட்டாய்.

“என் இடது ைகையயா?”, அந்த ோகள்வி என்ைன திடுக்கிடச் ொசய்தது.

அது நிஜம்தான். நான் முதலில் கவனித்திருக்கவில்ைல, நான் எப்ோபாதும் இடது ைகையத் தான்
பயனபடததி உளோளன.

“அது உன் வலது ோதாள் ோமல் உள்ளது. வலது ைக இன்னும் ொசௌகரியமாயிருக்கும்”

“ஓ”, நான் என் வலது ைகைய உயர்த்திோனன். “ஆனால் இது அபத்தமாய் உள்ளது”

“அதில் ொகாஞ்சம் கூூட அபத்தமில்ைல”

“ஆனால் இடது ைகதான் இயல்பாக வருகிறது”

“வலது ைகதாோன பக்கமாய் உள்ளது”

“வலது ைகொயன்றால் அைத நான் பின்புறமாய் அல்லவா ொகாண்டு ொசல்ல ோவண்டும்”

“பினபறமோகவோ?”

“ஆமாம், கழுத்துக்கு முன்னால் ைகைய ொகாண்டு வருவதா அல்லது முதுகுபுறமாய் இப்படி


வைளத்துக் ொகாண்டு வருவதா என்பதுதான் ோகள்வி”
அதற்கு ோமல், நீ ொசான்னதற்கு எல்லாம் அப்பிரணியாய் தைலயாட்ட நான் ஆளில்ைல. உனக்கு
பதில ெசோலலிக ெகோணடரககம ோபோோத எனககத ோதனறியத: நான் முன் பக்கமாய் இடது
ைகைய வைளப்பது உன்னிடமிருந்து என்ைன பாதுகாப்பது ோபால், என்ைன நாோன அைணப்பது
ோபோல உளளத. “அவரிடம் நான் அநியாயமாய் நடந்து ொகாண்டுள் ோளன்” என்று எனக்கு
ோதான்றியது.

நான் ொமல்லக் ோகட்ோடன், “இடத ைகைய பயனபடததவதில எனனதோன தவற?”

“இடகைகோயோ வலகைகோயோ, அதுொவாரு ொகட்டப் பழக்கம்”

“எனக்குத் ொதரியும்”

“ஒர மரததவரிடம ெசனற அதைன அகறறிவிடட வோ எனற நோன திரமபத திரமப


கூூூ ூூ ூூூ ூ ூ
றவில்ைலயா?”

“ஆனால் அது என்னால் முடியவில்ைல. இழிவோக உளளத”

“அது மிக சுலபமான காரியம்”

“மருைவ அகற்றுவதற்காக யாராவது மருத்துவரிடம் ொசல்வார்களா?”

“நிைறய ோபர் ோபாகிறார்கள்”

“முகத்தின் மத்தியிலுள்ள மருவிற்காக இருக்கலாம், கழுத்திலுள்ள மருைவ நீக்குவதற்காக


யாோரனும் ோபாவார்களா என்ன? மருத்துவர் ோகலியாக சிரிப்பார். கணவனுக்கு பிடிக்காததால் தான்
நான் அைத நீக்க அங்கு வந்திருக்கிோறன் என்பது அவருக்குப் புரிந்து விடும்”

“அைதத் ொதாட்டு விைளயாடும் பழக்கம் உனக்கு இருப்பதால் தான் நீ வந்திருப்பதாய்


ொசால்லலாம்...”

“அப்படியா... அதுவும் யாரும் கவனிக்காத இடத்திலுள்ள ஒரு சாதாரண மருவுக்காக. அந்த


அளவிற்ோக நீ என்ைன ொபாறுத்துக் ொகாள்ளலாம் அல்லவா”

“நீ அந்த மருைவ சீண்டாமல் இருந்தால் நான் எதற்கு கவைலப்படுகிோறன்”

“நான் ோவண்டுொமன்ோற ொசய்ய வில்ைல”

“நீ ஒரு பிடிவாதக்காரி. ோபோதம. நான் என்ன ொசான்னாலும் நீ திருந்தப் ோபாவது இல்ைல”

“நான் நிஜமாகோவ முயற்சிக்கிோறன். நான் அைதத் ொதாடாமல் இருப்பதற்காக, உயர்ந்த கழுத்துப்


படட உளள இரவ அஙகிையக கட அணிநத போரதோதன”

“எத்தைன நாட்கள்?”

“அைத நான் ொதாடுவது தவறா என்ன?”

நான் எதிர்த்துப் ோபசுவதாய் அப்ோபாது உனக்குத் ோதான்றியிருக்கும்.

“அைதத் தவொறன்று எல்லாம் ொசால்ல முடியாது. எனக்குப் பிடிக்கவில்ைல என்பதால் தான்


நிறுத்தச் ொசான்ோனன்”

“ஆனால் ஏன் இைத இப்படி ொவறுக்கிறாய்?”

“காரணொமல்லாம் ொசால்ல ோவண்டிய அவசியமில்ைல. நீ அந்த மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடக்


கூூ ூூூ ோமலும் அதுொவாரு ொகட்டப் பழக்கம். நீ அைத நிறுத்த ோவண்டும் என்று
டாது.
விரும்புகிோறன்”

“நான் நிறுத்த மாட்ோடன் என்று ஒருோபாதும் ொசால்லவில்ைலோய”

“ோமலும் நீ அைதத் ொதாடும் ோபாது எப்ோபாதும் அந்த விபரீதமான தன்னிைல மறந்த பாவம் உன்
முகத்தில் ோதான்றுகிறது. அைத நான் நிஜமாகோவ ொவறுக்கிோறன்”
நீ ொசான்னது ஒருோவைள சரியாக இருக்கலாம் - ஏோனா அந்த கருத்து என் இதயத்தில் ஆழமாய்
ொசன்று பதிந்தது; ‘ஆமாம்’ என்று தைலயாட்ட விரும்பிோனன்.

“அடுத்த முைற நான் அப்படி ொசய்வைத பார்த்தால் என் ைகயில் சுளீொரன்று அடித்து விடு. என்
கன்னத்தில் கூட
அ ைறந்து ொகாள்”.

“இரணட மனற வரடஙகளோய மயறசிதத பினனரம இத ோபோனறெதோர அறபப பழககதைத


விட்டு விட முடியாதைத நிைனத்து உனக்ோக கஷ்டமாய் இல்ைலயா?”

நான் பதில் அளிக்கவில்ைல. நான் உனது இந்த ொசாற்கைளோய அைச ோபாட்டுக் ொகாண்டிருந்ோதன்;
“நான் அைதத்தான் நிஜமாகோவ ொவறுக்கிோறன்”

இடத ைகைய கழததிறக இறககமோய இடட நிறகம எனத போணி தனிதத ைகவிடபபடடதோன,
பிடபபறற ஒர ோதோறறதைத உனகக அளிததிரகக ோவணடம. “தனிைம” என்ொறாரு
பிரமமோணடமோன ெசோலைல இஙக பயனபடததத தயஙககிோறன. அைதவிட, அலங்ோகாலம்
எனவும் கீழ்த்தரம் எனவும் கூூறலாம். தனது சிறிய சுயத்ைத காப்பாற்ற மட்டுோம விரும்பும்
ஒர ெபணணின போணி அத. நீ வர்ணித்தது ோபாலோவ என் முகத்தின் ொவளிப்பாடு இருந்திருக்க
ோபணடம, “விபரீதமாய், தன்னிைல மறந்த முகபாவம்?”

நான் என்ைன உன்னிடம் முழுைமயாக ஒப்பைடக்காததன், அல்லது நமக்குள் இைடொவளி ஒன்று


உருவாகி உள்ளதன் அறிகுறியாய் அது உனக்கு ோதான்றியதா? குழந்ைதப் பருவத்தில் ொசய்தது ோபால்
அந்த மருைவத் ொதாட்டவாறு பகற்கனவில் நான் ஆழ்ந்து விட்டோபாது, என் உண்ைமயான
எண்ணங்கைள முக பாவோம ொவளிப்படுத்தியதா?

ஆனால் ஏற்கனோவ நீ என்னிடம் அதிருப்தி உற்றிருந்ததால் தான் இத்தைகயொதாரு அற்ப விஷயத்ைத


ஊதிப் ொபரிதுபடுத்தினாய். நீ என்னிடம் மனநிைறவு அைடந்திருந்தால், இைதக கணட சிரிதத
விட்டு அப்ோபாோத மறந்திருப்பாய்.

எனக்குள் கலவர மூூட்டும் எண்ணோம இதுதான். ோவறுசில ஆண்களுக்கு இந்த பழக்கம்


கவர்ச்சியாய் ோதான்றலாம் என்ற எண்ணம் திடீொரன்று ஒரு ொநாடி ோதான்றிட நான் நடுங்கிப்
ோபோோனன. உன்னுைடய காதல் காரணமாகத்தான் நீ அைத முதலில் கவனித்தாய். இபோபோதம கட
எனக்கதில் ஐயமில்ைல. இததைகய சிற எரிசசலதோன வளரநத, மாறுதலைடந்து திருமண
வாழ்வில் தன் அடிோவைரப் பாய்ச்சும். லட்சிய கணவன் மைனவி இைடோய தனிப்பட்ட
குணாதிசியங்கள் ஒரு ொபாருட்டல்ல. அோத ோநரத்தில், எல்லாவற்றிலும் முரண்படும் தம்பதிகளும்
இரபபர. ஒரவோரோட ஒரவர ஒததப ோபோகம தமபதியர கோதலிககினறனர எனோறோ எபோபோதம
சதா முரண்படுபவர்கைள ஒருவைர ஒருவர் ொவறுக்கிறார்கள் என்ோறா ொசால்ல முடியாது. ஆனால்
நான் நிைனப்பதும், நிைனத்து மாளாததும் இதுோவ; மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடும் எனது இந்த
பழககதைத நீ கவனிககோமல விடககடோதோ!

நீ என்ைன நிஜமாகோவ அடித்து உைதக்க வந்தாய். நீோயன் ொகாஞ்சம் அைமதியாக நடந்து ொகாள்ளக்
கூூ ூூூ ஒர மரைவத ெதோடடதறகோக நோன ஏனிபபட அலலலபட ோவணடம எனற நோன
டாது,
அழுதவாோற ோகட்ோடன். அது உன் ோகாபத்தின் ோமல் மட்டம் மட்டுோம. குரல் நடுங்கிட, “எப்படி
நாமிைத குணப்படுத்துவது?” என்று நீ ோகட்ட ோபாது, உன் அப்ோபாைதய மனநிைலயும், உன்
ொசய்ைகைய எண்ணி நீ வருந்தவில்ைல என்பதும் எனக்கு நன்றாகோவ புரிந்தது.

நான் ொவளிோய யாரிடம் இைதப் பற்றி ொசால்லியிருந்தாலும், உன்ைன ஒரு முரட்டு, ொகாடுைமக்கார
கணவன் என்று கருதியிருப்பர். சிறு அற்ப விஷயம் கூூட நம்மிைடோய உள்ள புைகச்சைல
ெபரநதீயோக மோறறிவிடம பளளிைய அைடநத விடடதனோல, நீொயன்ைனப் ோபாட்டு அடித்தது
எல்லா குமுறல்களுக்கும் ஒரு வடிகாைலத் தந்தது.

“நான் ஒருோபாதும் அைத விடப்ோபாவதில்ைல, ஒரோபோதம! என் ைககைள கட்டி விடுங்கள்”


என்ைன என் முழுைமைய உன்னிடம் ஒப்பைடப்பது ோபால், ைககைள இைணத்து உன் ொநஞ்சிற்கு
ோநராக நீட்டிோனன்.
நீ குழப்பம் அைடந்தாய் ோகாபத்தின் முடிவில் உணர்ச்சிகொளல்லாம் வடிந்து ோபாக, பலவீனமோய
ோதான்றினாய். என் முந்தாைனைய கிழித்து கயிறாக்கி ைககைளக் கட்டினாய்.

கட்டப்பட்ட ைககளால் நான் கூூந்தைல நீவும் ோபாது, உன் கண்களில் மிளிர்ந்த அந்த
போரைவைய நோன ரசிதோதன. எனக்குத் ோதான்றியது, “இமமைற இநத ெநடநோள பழககதைத
மறந்து விடலாம்”. அப்ோபாதும் கூூட, யாோரனும் மருைவ உரசி விட்டால் ஆபத்ோத.
பிறபோட அநத பழககம திரமபி வநததோல தோன உன மிசசமளள அனபம ஒோரயடயோய வறறிப
ோபோனதோ? நான் உன்ைன ைகவிட்டு விட்ோடன், என்ன ோவண்டும் எனிலும் ொசய்து ொகாள் என்று
ொசால்ல நிைனத்தாயா? நான் அந்த மருைவத் ொதாட்டு மீண்டும் விைளயாடிய ோபாது, நீ பார்க்காதது
ோபோல நடததோய, எதுவும் ொசால்லாமல் மவுனம் சாதித்தாய்.

பிறக அநத விசிததிரமோன சமபவம நடநதத. அடி உைதயால், கண்டிப்பால் மைறயாத அந்த
பழககம, ஒரநோள கோணோமல ோபோனத. எந்த தீவிரமான சிகிச்ைச முைறயும் பயன் அளிக்கவில்ைல.
அதுவாகோவ மாயமாய் மைறந்து விட்டது.

“உனக்ொகன்ன ொதரியும் - நான் இப்ோபாொதல்லாம் மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடுவது இல்ைல”,


அந்த ொநாடி தான் கவனித்தது ோபால் நான் உன்னிடம் ொசான்ோனன்.

நீ முணுமுணுத்து விட்டு, “எனக்ொகன்ன அக்கைற” என்பது ோபால பார்த்தாய்.

நான் ோகட்க நிைனத்ோதன், “உனக்கு அது முக்கியோம அல்லொவன்றால் ஏன் என்ைன அப்படி
ைவதாய்”.

நீ உன் பாட்டுக்கு, “இநத பழககம இவவளவ எளிதில கணமைடயக கடயத எனறோல,


என்னால் ஏன் அைத ொசய்ய முடியவில்ைல” என்று ோகட்க நிைனத்திருப்பாய். ஆனால் நீ
என்னிடம் ோபசக்கூூட மாட்டாய்.

உன் முகபாவம் இைதத்தான் ொசால்வதாய் ோதான்றியது; “மருந்துமல்ல, விஷமுமல்ல. எதற்கும்


உதவாத ஒரு பழக்கம் - ோபோ! ோபோய நோள பரோவம அதிோலோய மழகியிர”.

நான் மிகுந்த ோசார்வும், ஏமாற்றமும் அைடந்ோதன். உன்ைன சீண்டுவதற்காகோவ உனக்கு


முன்னால் மீண்டும் அந்த மருைவத் ொதாடும் எண்ணம் ோதான்றியது. உன்ைன
ோகாபப்படுத்துவதற்காகோவ உன் முன்னால் அந்த மருைவத் ொதாட ோவண்டும் என்று
நிைனத்ோதன், ஆனால் விசித்திரமாய் என் ைககள் அைசய மறுத்தன.
நான் தனியாய் உணர்ந்ோதன். ஆத்திரம் வந்தது. நீ அருகாைமயில் இல்லாதோபாது கூூட
அைதத்ொதாட நிைனத்ோதன். ஆனால் ஏோனா, அது ஒரு ொவட்கக்ோகடாய், அருவருப்பானதாய்
ோதான்றியது; என் கரங்கள் மீண்டும் அைசய மறுத்தன.

தைரைய ோநாக்கியவாறு உதட்ைடக் கடித்ோதன். “என் மருவுக்கு என்னவாயிற்று” என்று நீ


ோகட்பாய் என்று எதிர்பார்த்திருந்ோதன். ஆனால் நம் உைரயாடலிலிருந்து “மரு” எனும் ொசால் நழுவி
விட்டிருந்தது. ஒரோவைள ோமலம பல விஷயஙகளம அதோனோட மைறநத விடடனோவோ?

உன்னால் கண்டிக்கப்படும் நாட்களில் என்னால் ஏதும் ொசய்ய முடியாதது ஏன்? என்னொவாரு


உதவாக்கைர ொபண் நான். அம்மா வீட்டில் அவோளாடு குளித்ோதன்.

“நீ முன்பு ோபால் அழகாய் இல்ைல, சோயாக்ோகா” நீ ோமலும் க ூ ூ


றூ ூ ூூ ூ, “வயதாவைத யாரால்
ினாய்
தவிர்க்க முடியும், இலைலயோ”

நான் திடுக்கிட்டு அவைளப் பார்த்ோதன். அவள் எப்ோபாதும் ோபால் பளபளப்பாக,


ொகாழுக்ொமாழுக்ொகன்று இருந்தாள்.

“ோமலும் அந்த மரு உன்ைன ொராம்ப கவர்ச்சியாய் காட்டியது”

அந்த மருவால் எவ்வளவு துயருற்றிருக்கிோறன் - ஆனால் அம்மாவிடம் அைதொயல்லாம் ொசால்ல


முடியவில்ைல. நான் ொசான்னது என்னொவனில்:

“அந்த மருைவ ஒரு மருத்துவரால் எளிதில் அகற்றிவிட முடியும் என்று எல்ோலாரும்


ொசால்கிறார்கள்”

“ஓ மருத்துவரிடமா... அதனால் தழும்பு உருவாகுோம”. அம்மாவால் எவ்வளவு அைமதியாகவும்,


சகஜகமாகவும் இருக்க முடிகிறது.

“நாங்கள் அைதப் பற்றி கூூடிப்ோபசி சிரிப்ோபாம். சாயக்ோகா கல்யாணத்திற்கு பின்னர் இப்ோபாதும்


கூூட ஒருோவைள அந்த மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடிக் ொகாண்டிருப்பாள் என்று ொசால்லிக்
ொகாண்ோடாம்”

“நான் அைதத் ொதாடங்கி விைளயாடிக் ொகாண்டிருந்ோதன்”


“அப்படித்தான் ொசய்வாய் என்று நாங்கள் நிைனத்துக் ொகாண்ோடாம்”

“அது ஒரு ொகட்டப்பழக்கம். நான் அைத எப்ோபாதிலிருந்து ஆரம்பித்ோதன்?”

“குழந்ைதகளுக்கு எப்ோபாது மரு உருவாகும் என்று ொதரியவில்ைல. வியப்பாக உள்ளது”

“என் குழந்ைதகளுக்கு மருோவ இல்ைல”

“ஓ! அைவ வளர ஆம்பித்தவுடன் மருக்களும் ோதான்றிவிடும். ஆனால் இந்த அளவிற்கு ொபரிதாக
ஒனைறக கோணபத அரித. உன் சின்னஞ்சிறு பிராயத்தில் அது ோதான்றியிருக்க ோவண்டும்”.

அம்மா என் ோதாைள பார்த்து சிரித்தாள். நான் சின்னஞ்சிறு குழந்ைதயாய் இருக்கும் ோபாது
அம்மாவும், சோகாதரி களும் மருைவக் குத்திப் பார்த்தது நிைனவுக்கு வருகிறது; அப்ோபாது
அதுொவாரு அழகுப் புள்ளியாய் இருந்தது, அதனால் அல்லவா அைதத் ொதாட்டு விைளயாடும்
பழககம எனைனயம பறறிக ெகோணடத?

படகைகயில படதத மரைவ விரலோல தடவியவோோற கழநைதப பரவததின ோபோதம, பரவ


வயதிலும் அது எப்படியிருந்தது என்பைத ஞாபகப்படுத்த முயன்று ொகாண்டு இருந்ோதன். அைதத்
ொதாட்டு விைளயாடி நீண்ட காலம் ஆகி விட்டது. எத்தைன வருடங்கோளா!, நான் வியந்ோதன்.
நீயில்லாத என் பிறந்த வீட்டில் இப்ோபாது நான் விரும்பிய ோபாொதல்லாம் அைதத் ொதாட்டு
விைளயாடலாம் யாரும் என்ைன தடுக்க மாட்டார்கள்.
ஆனால் அதனால் எந்த பிரோயாஜனமும் இல்ைல.

என் விரல் அந்த மருைவத் ொதாட்டதுோம, குளிர்ந்த கண்ணீர்த் துளிகள் ொபருகின. என் குழந்ைதப்
பரவதைத நிைனவில மீடகோவ அைதத ெதோடோடன, ஆனால் ொநஞ்ொசல்லாம் நிைறந்தோதா நீ
மட்டும் தான்.
நான் ஒரு ோமாசமான மைனவி என்று சபிக்கப்பட்டு விட்ோடன். ஒர ோவைள எனைன நீ
விவகாரத்தும் ொசய்து விடுவாய்; ஆனால் இங்ோக என் வீட்டில் படுக்ைகயில் கிடந்தும் கூூட
அவைனப் பற்றிோய எண்ணுோவன் என்று எதிர்பார்க்வில்ைல.

என் ஈரத் தைலயைணையத் திருப்பிப் ோபாட்ோடன் அந்த மருைவப் பற்றி கனாக் க ூூ ட கண்ோடன்.
அது எந்த அைற என்று விழித்த பிறகு ொசால்ல முடியவில்ைல. ஆனால் நீ அங்கிருந்தாய்; ோவறு ஒரு
ெபணணம நமமடன இரநதோெளனற நிைனககிோறன. நான் மது அருந்திக் ொகாண்டிருந்ோதன்.
நிஜமாகோவ, நான் ோபாைதயில் இருந்ோதன். நான் எதற்காகோவா உன்னிடம் ொதாடர்ந்து ொகஞ்சிோனன்.

என் ொகட்டப்பழக்கம் திரும்பி வந்தது. எப்ோபாதும் ோபால் இடது ைகைய மார்புக்குக் குறுக்ோக
இடட மரைவத ெதோட விைழநோதன. ஆனால் அந்த மரு - என விரல்களிைடோய அது பிய்ந்து வந்து
விடவில்ைலயா? உலகிோலோய மிக இயல்பான ொசயல் என்பது ோபால் வலியில்லாமல் அது விரோலாடு
வந்து விட்டது. என் விரல்களிைடோய வறுத்த அவைர விைதயின் உலர்ந்த ோதாைலப் ோபான்று உைத
உணர்ந்ோதன்.

ொசல்லம் ொகாடுத்து ொகடுக்கப்பட்ட குழந்ைதையப் ோபால் நான் உன் மூூக்கின் பக்கமுள்ள


அந்த மருவின் பள்ளத்தில் என் மருைவ ைவக்கும்படி உன்ைனக் ோகட்ோடன். என் மருைவ
உன்னிடம் நீட்டிோனன். அழுது ஆர்ப்பாட்டம் ொசய்ோதன்; உன் சட்ைட ைகப் பட்ைடைய பற்றிக்
ொகாண்டு, உன் ொநஞ்சில் ொதாங்கிோனன்.
விழித்தோபாது, என் தைலயைண அப்ோபாதும் ஈரமாய் இருந்தது. அப்ோபாதும் நான்
அழுதவாறிருந்ோதன். முழுக்க முழுக்க ோசார்வைடந்து விட்ோடன். அோத ோநரத்தில் ொபரும் பாரத்ைத
இறககி ைவததத ோபோல ோலசோக உணரநோதன.

சிறிது ோநரம் புன்னைகத்தவாோற படுத்துக் கிடந்ோதன். அந்த மரு நிஜமாகோவ மைறந்து விட்டதா
என்று வியந்ோதன். மிக சிரமப்பட்டு அைத மீண்டும் ொதாட்ோடன். என் மருவின் கைத இவ்வளவு
தான். என் விரல்களிைடோய ஒரு கரிய அவைர விைதயாய் இப்ோபாதும் என்னால் அைத உணர
முடிகிறது.

உன் மூூக்கின் பக்கத்திலுள்ள அந்த சிறிய மருைவப் பற்றி நான் ோயாசிக்கோவா உன்னிடம் ோபசோவா
இலலோமலிரநத ோபோதம, எனக்குள் எப்ோபாதும் அது இருந்திருக்க ோவண்டும். என் மருைவ உன்
மருவின் ோமல் ைவத்து அது ொபரிதாய் வீங்கி இருந்தால், ஒர அறபதமோன ோதவைதக கைதகக
அது வித்திட்டு இருந்திருக்கும்.
என் பங்கிற்கு நீயும் என் மருைவப் பற்றி கனவு கண்டிருப்பாய் என்ற எண்ணம் எனக்கு
எவ்வளவு சந்ோதாஷம் அளித்திருக்கும்.
ஒர விஷயதைத நோன மறநத விடோடன.

“அைதத்தான் நான் ொவறுக்கிோறன்”, என்று நீ ொசான்னாய்; உன்னுைடய இந்த கருத்ைதக் கூூட


என் ோமலான ோநசத்தின் குறிப்பாய் எடுத்துக் ொகாள்ளும் அளவு நான் அைதத் தவறாய் புரிந்து
ொகாண்டிருந்ோதன். அந்த மருைவ விரலால் ொநருடும் ோபாது எனது அைனத்து கீழ்ைம
குணங்களும் ொவளிப்படுவதாய் நிைனத்ோதன்.
நான் அம்மாவிடம் ோகட்ோடன், “பல வரடஙகளகக மன நோன அநத மரைவத ெதோடட
விைளயாடும் ோபாது நீ என்ைன கண்டித்தாய் அல்லவா?”

“ஆமாம் கண்டித்ோதன், ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு முன்ொபல்லாம் இல்ைல.

“ஏன் அந்த மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடுவைதப் பார்த்தோபாது உனக்கு என்ன ோதான்றியது?”

“எப்படிொயனில்...” அம்மா தைலைய ஒரு பக்கம் சாய்த்துக் ொகாண்டாள். “அது நன்றாயில்ைல”

“அது நிஜம்தான். ஆனால் அது எப்படித் ோதான்றியது? எனக்காக வருந்தினாயா? அல்லது அது
அசிங்கமாக, ொவறுப்பூூட்டும்படி இருந்ததா?”

“நான் ொராம்பொவல்லாம் ோயாசிக்கவில்ைல. உன் முகத்தில் ோதான்றும் அந்த தூூக்க


போவைனையயம ோசரதத, நீ அைத விட்டுத் ொதாைலக்கலாம் என்று நிைனத்ோதன்”.

“எரிச்சலாக இருந்ததா?”

“ொகாஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது”

“நீயும் மற்றவர்களும் என்ைன சீண்டி ோகலி ொசய்வதற்காகோவ அந்த மருைவ குத்திப்


போரததீரகளோ?”

“அப்படித்தான் என்று நிைனக்கிோறன்”

அது உண்ைமொயனில், சிறு குழந்ைதயாக இருக்ைகயில் என்னிடம் அம்மாவும், சோகாதரிகளும்


ொகாண்டிருந்த பிரியத்ைத நிைனவில் ொகாண்டு வருவதற்காக அல்லவா நான் அந்த மருைவ
சுயஉணர்வற்று விரல்களால் வருடியது?

நான் ோநசிப்பவர்கைள பற்றி நிைனப்பதற்காக அல்லவா நான் அப்படிச் ொசய்ோதன்? இைதததோன


நான் உன்னிடம் ொசால்லியாக ோவண்டும். ஆரம்பம் முதல் கைடசி வைர நீ தவறாக அல்லவா புரிந்து
ொகாண்டு விட்டாய்? உன்னுடன் இருக்ைகயில் உன்ைனத் தவிர ோவறு யாைரப் பற்றிோயனும்
எண்ணுோவனா? நீ இவ்வளவு ொவறுக்கும் அந்த ைசைக வார்த்ைதகளால் விளக்க முடியாத என்
காதலின் ொவளிப்பாடு தாோனா என்று மீண்டும் மீண்டும் மைலக்கிோறன்.

அந்த மருைவத் ொதாட்டு விைளயாடும் என் பழக்கம் அற்பமானோத; அதற்கு சமாதானங்கள்


ொசால்வது என் ோநாக்கம் அல்ல. என்ைன ஒரு ோமாசமான மைனவியாக மாற்றிய ோமலும் பல
விஷயங்களும் இோத ோபான்ோற ஆரம்பித்திருக்கக் கூூடாதா? அைவயும் என் காதலின்
ொவளிப்பாடுகளாய் ஆரம்பித்து, நீ சரியாய் கண்டுணர மறுத்ததால் ோமாசமான மைனவியின்
குணநலன்களாய் மாறி விட்டனோவா?

நான் இைத எழுதும் ோபாோத தவறிைழக்கப்பட்டதான ோதாற்றத்ைத ஏற்படுத்த ஒரு ோமாசமான மைனவி
ொசய்யும் முயற்சியாக இது ோதான்றுோமா என்று வியக்கிோறன். உன்னிடம் ொசால்வதற்கு இன்னும்
நிைய விஷயங்கள் உள்ளன.
மமமமமமமம மமமமமமமமமமம மமமமமமம மமமம
மமமமம மமமமம: மமமமமம மமமம / மமமமமமமமமமமம: மம.மம.மமமமமமமமம மமமமமமமமம / மமமமமமம : மமம.மம.மமமம

அதிக உயரமில்லாத சிறுவன் கதைவத் திறந்தான். ைககள் இரண்ைடயும் குவித்து வணங்கியவாறு,


“ராம்! ராம்! சார் உள்ோள வாங்க” என்று வரோவற்றான். அவனது நடத்ைத ொசௌகானுக்கு ஆச்சரியமாக
இரநதத. அவன் பல நகரங்களுக்கும் ோபாய் வந்திருக்கிறான். ஆனால் இப்படி யாரும் வரோவற்றது
கிைடயாது. இததோன அநத நகரததிலிரநத பகழெபறற ோஷோரம. மிகப் பிரம்மாண்டமாகவும்
குளுகுளு வசதியுடனும் இருந்தது. ொவளியில் வீசும் ொவப்பமான காற்று உள்ோள வருவதில்ைல.
உள்ோள இருக்கும் குளிர் காற்று ொவளியில் ொசல்வதுமில்ைல. எட்டுமாடிக் கட்டிடம், ஒவெவோர
மாடியிலும் துணிகள், ொசருப்புகள், அலங்காரப் ொபாருள்கள் என ஒவ்ொவாரு ொபாருள்களுக்கும்
தனித்தனி கவுண்டர்கள். அப்பா அம்மாைவத் தவிர மற்ற எல்லா ொபாருள்கைளயும் அங்ோக
வாங்கிவிடலாம். விைல குைறவாகவும் இருந்தது. இரவ பனனிரணட மணிகக வநதோலம
திறந்திருக்கும். அதற்குள் கைடைய அைடத்துவிடுவார்கோளா என்று பயப்பட ோவண்டாம்.
உங்களுக்கு எப்ோபாது ோநரம் கிைடக்கிறோதா அப்ோபாது வந்து வாங்கிக் ொகாள்ளலாம்.

தன்ைனப் ோபான்ற ஒரு சாதாரண மனுசனுக்கு ராத்திரி பதிோனாரு மணிக்கு இப்படி ஒரு மரியாைத
கிைடக்குொமன்று பரத் ொசௌகான் நிைனத்துக் கூூட பார்த்ததில்ைல. திரும்பி பார்த்தோபாது
உயரமான ஒரு ைபயன் கும்பிட்டபடி நிற்பைதக் கவனித்தான். நல்ல உயரம். பதத பனனிரணட
வயதிருக்கும், சுருட்ைட முடி. காதுகளில் சிறு கடுக்கங்கள், முகம் கறுத்தும் மங்கியும்
இரநதத. பகல மழவதம ோவைல போரதத கைளததிரநதைத பனனைகயோல மைறததக
ொகாண்டு ொசௌகாைன வரோவற்றான். அருகில் ொசல்லும் முன்னால் ொகாஞ்ச ோநரம் அவைனோய
கவனித்துக் ொகாண்டு நின்றவன் சாைலயின் எதிர்பக்கத்திலிருந்து ஒலித்த ோகாஷங்கைள உற்றுக்
ோகட்டான்.

“இனகலோப ஜிநதோபோத!
இனகலோப ஜிநதோபோத!
பழிவோஙகோோத பழிவோஙகோோத!
ொதாழிலாளர்கைளப் பழிவாங்காோத!
நியாயம் ோகட்ட ஊழியைர
ோவைலயிலிருந்து விரட்டாோத!
எட்டு மணிக்குோமல் ோவைல வாங்கி
ஊழியர் உைழப்ைபச் சுரண்டாோத!
-என்று ோகட்டது பாவமா? ோவைலையப் பறித்தது நியாயமா?

நிர்வாகோம நிர்வாகோம!
சர்வாதிகார ோபாக்ைக ைகவிட்டு
அைழத்துப் ோபசு அைழத்துப் ோபசு
உடனடியாக அைழத்துப் ோபசு!”
பரத ெசௌகோன அைதோய ோகடடக ெகோணட சிறித ோநரம நினறோன. இநத அரதத
ராத்திரியிலுமா ோகாசம்?! ொசௌகான் ோராட்டின் எதிர் பக்கத்ைத எட்டிப் பார்த்தான். நாற்பது ஐம்பது
ோபர ோசரநத நினற ோகோஷம ோபோடடக ெகோணடரநதோரகள.

“நீங்க உள்ோள வாங்க சார்” ஒர சிறவனின கரல அவனத கவனதைதத திரபபியத. பககததில
இரநத சிறவனிடம “இவரகள எலலோம யோர?” என்று ோகட்டான்.

அவன் பதில் ொசால்வதற்குப் பதிலாய்க் ைககைளக் கூூப்பி வணங்கியவாறு, “நீங்க வாங்க கைடைய
கட்டுற ோநரமாயிடுச்சி” என்றான்.

ொசௌகான் கைடையப் ப ூூ ட ்டியிருப்பாங்கோளா என்ற சந்ோதகத்துடன்தான் வந்தான். கைட


திறந்திருந்தைதப் பார்த்ததும் மனசுக்குள் சந்ோதாசம். “இவவளவ ோநரததகக கைட
திறந்திருக்குமா?’ என்று ோகட்டுக் ொகாண்டு உள்ோள நுைழந்தான்.

“ஆமாம் சார்! உங்கள ோபான்றவங்க வசதிக்காகத் தான்” என்றான்.

“சரி இரவு கைடைய மூூடமாட்டீங்களா?”

ொசௌகான் தனது ஆச்சரியத்ைத ொவளிப்படுத்தினான்.

“எல்லாம் உங்க வசதிக்காகத் தான்” என்று சிரித்தபடிோய சிறுவன் பதில் கூூறினான்.

“ெபடஷீட எஙக இரகக?”

“மூூணாவது மாடிக்குப் ோபாங்க சார்” என்று மாடிப்படிகைளக் காட்டினான்.

ொசௌகான் படிோயறும்ோபாது, மற்ொறாரு சிறுவன், “லிப்டிோல ோபாங்க” என்று ொசால்ல ொசௌகான்


“ோவணாம் படிகளின் வழியா ோபாறதுதான் நல்லது. உடற்பயிற்சியாக இருக்கும்” என்று பதில்
ொசால்லிவிட்டு மாடிப்படிகைளக் கடக்க ஆரம்பித்தான். ோஷோரமில உளளவரகளின
ெபரமபோனைமயோனவரகள சிறவரகளோய இரபபத ெதரிநதத. அந்த ோநரத்திலும் நல்ல
கூூ ூூ ூ ூ தன்ைனப் ோபான்றவர்கள் பகலில் ோவைலக்குப் ோபாக ோவண்டியுள்ளதால் இரவில்தான்
ட்டம்.
ோநரம் கிைடத்திருக்கிறது என்று நிைனத்துக் ொகாண்ோட பரத் ொபட்ஷீட் கவுண்டைர
ொநருங்கினான்.

“வாங்க சார்”

அங்ோகயும் பதிைனந்து பதினாறு வயதுள்ள சிறுவன் சிரித்த முகத்ோதாடு “என்ன ோவணும் சார் ?” -
என்று வரோவற்றான்.

“நல்ல ொபட்ஷீட்டா எடுத்துப் ோபாடு” என்றான் ொசௌகான். ொராம்ப நாளாக ோபாட்டிருந்த திட்டம்
இபோபோததோன நிைறோவறபோபோகிறத எனற மனசககள ெசோலலிக ெகோணடோன. “சரிங்க சார்”
என்று ொசால்லிய சிறுவன் ொபட்ஷீட்டுகைள எடுத்துப் ோபாட்டான். இரவ பதிோனோர மணிககம
பதத பதிைனநத ோபர ெபோரளகைள வோஙகவதில மழகிக கிடநதோரகள. ஆச்சரியமான
விஷயந்தான்! ஏொழட்டு வருசங்களுக்கு முன்ொபல்லாம் இந்த மாதிரியான விஷயங்கள் கிைடயாது.
இரோததிரி பதத பதிோனோர மணிகெகலலோம ெபோரளகள வோஙக கைடதெதரவகக வரவைத
கனவிலும் நிைனத்திருக்க மாட்டார்கள். இரவில இநத ோநரததகக கைடையக கடட விடவோரகள.
எவ்வளவு சீக்கிரத்தில் உலகம் மாறிப் ோபாயிருக்கிறது! விடிய விடிய கைடையத் திறந்து
ைவத்திருந்தாலும் மக்கள் கூூட்டம் குைறயாது ோபாலிருக்கிறது என்று நிைனத்தான் ொசௌகான்.
அதற்குள் “இெத போரஙக சோர. ஸாங்ோகறி ொபட்சீட் ோபமஸானது சார்” என்று சிறுவன் இரண்டு
மூூன்று ொபட்சீட்டுகைள விரித்துக் காட்டினான்.

நல்ல சிவப்பு நிறத்தில்... பிரினட. ோபோரததவோோற ைபயனின ோபைரக ோகடடோன. ைபயன ெசோலல
தடுமாறினான். வந்தவன் ொபட்சீட்டின் விைலையக் ோகட்பான் என்றுதான் எதிர்பார்த்தான். இபபட
ஒர ோகளவிைய அவன எதிரபோரககவிலைல. அதனால்தான் தடுமாற்றம்.

“என் ோபரா.... ராமானந்த் சார்” என்றான். பனமறவைல உதிரததவோற. ஒர கணம அவன மகம
பிரகோசிததத.

“ஒனகக எநத ஊர?”


“ோஜாத்பூூர்... சார்” என்றான் ொமல்லிய குரலில். இனைனகெகலலோம அவனகக பதிைனநத
வயதுக்கு ோமோல இருக்காது. சுருட்ைட முடி, நல்ல உயரம், சிறிய கண்கள், கழுத்தில் ொசயினும்
காதில் கடுக்கனுமாய்...

“நீ காதுொல என்ன ோபாட்டிருக்ோக?”

“கடுக்கன். எங்க ஊர்ோல எல்லாருோம ோபாட்டுக்குோவாம் சார்”

“எதுக்காக ோபாட்டுக்கிறீங்க?”

“ொதரியாது சார்” என்றான் கள்ளங்கபடமில்லாமல். அவனிடம் ொசௌகான், “எங்க ஊர்ோல


ெபோமபைளஙக தோன ோபோடடககவோஙக” என்றான்.

“எங்க ஊர்ோல ஆம்பள ொபாம்பைள எல்லாரும் ோபாட்டுக்குோவாம். எங்க அம்மாவும்


அப்பாவும்கூூட ோபாட்டிருக்காங்க... என்று கூூூூ ூூ ூூ ூ
றிவிட்டு “ோவற ரகத்ைத பார்க்கிறீங்களா
சார்” என்று அவனது கவனத்ைதத் திைசதிருப்பினான். ொசௌகான் திரும்பி பார்த்தோபாது அந்த
கவுண்டரின் மூூைலயில் சூூப்பர்ைவசர்ோபால ஒருத்தன் அவர்கைளக் கவனித்துக்
ொகாண்டிருப்பைதப் பார்த்தான். “இெத போரஙக சோர! நிறம் பிடிச்சிருக்கா? பஜரோ பிரினட ஸெபஷல
ஐட்டம்.” அவன் குரலில் உற்சாகம் ொதானித்தது. இத போட ோமரி பிரினட, இத ெஜயபபர பிரினட”
என்று ஒவ்ொவாரு ோபராகச் ொசால்லி சுமார் இருபது முப்பது ொபட்ஷீட்டுக்கைளயாவது
காட்டியிருப்பான். பரத ெசௌகோன அவறைறப ெபோறைமயோக போரததக ெகோணடரநதவன,

“ொகாஞ்சம் திைரச்சீைலகைளக் காட்டு பார்க்கலாம்” என்றான்.

ோவறு ஒரு பக்கத்திலிருந்து ஒரு குரல்:

“ராமானந்தா இங்ோகயும் ொகாஞ்சம் கவனிச்சுக்ோகா”

சூூப்பர்ைவசரின் குரல். ராமானந்த் விரித்துக் காட்டிய ொபட் ஷீட்டுகைள அப்படிோய ோபாட்டு


விட்டு எதிர்பக்கத்திற்கு ஓடினான். ஒர ெநோடககள பல நிறமோன திைரசசீைலகைள அளளி
வந்து காட்ட ஆரம்பித்தான். கடவுள்கள், பறைவகள, விலங்குகள், இயறைக கோடசிகள பிரினட
ோபோடபபடடரநதன.

“இெதலலோம ோஜோதபரிலிரநத வரத சோர. ொநசவில் ைகோதர்ந்தவங்க உங்கொள


ோபோனறவஙகளககோக தயோரிசசத”.

“இெதலலோம ோஜோதபரிலிரநதோ வரத?”

“ஆமாம் சார், எங்க பாக்டரியிலிருந்து... அங்ோக நூூற்றுக்கணக்கான ொதாழிலாளிங்க ோவைல


ொசய்யிறாங்க...”

தைலப்பாைக, ொசருப்பு, குர்தா, ைபஜோமோ மறறம அலஙகோர ெபோரளகள எனற அநத கவணடர
முழுவதும் ோஜாத்பூூர் ொபாருள்கள்தான். அழகாகவும் கண்ைணக் கவர்வதாகவும் இருந்தன.

“இதெல அபபட எனன விோசஷம?”

“அப்படி இருக்கறதாோலதான் சார் உங்கொள ோபால உள்ளவங்க விரும்பி வாங்குறாங்க” என்று


சிரித்துக் ொகாண்ோட கூூறிய ொசாற்களில் ோஜாத்பூூரின் மீது அவன் ைவத்திருந்த ஆழமான பற்று
ொவளிப்பட்டது. ஒர ெபண மணிபரஸ ஒனைற எடததக கோடட, “இநத பரஸ எவவளவ?”

ராமானந்த் ோவகமாக அங்ோக ொசன்று அவளது ைகயிலிருந்த பர்ைஸ வாங்கிப் புரட்டிப்


போரததவிடட விைலையக கறினோன.

“ொவல ொராம்ப ொகாறச்சலா இருக்ோக!” ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“அப்படின்னா மூூணு பார்ஸ் வாங்கிக்கங்கோளன்” என்றான் ராமானந்த்.

அவள் ோவறு சில பர்ஸ்கைள எடுத்துப் பார்த்தான்.

“ெபடசீட படசசிரககோ சோர. ோவற பார்க்கறீங்களா?”


“ோவண்டாம் இதிலிருந்ோத எடுத்துக்கிோறன்”

ராமானந்த் ோவறு பக்கத்திலிருந்து ஒட்டகங்கள் ோபாட்ட ொபட்சீட்டுகைளக் ொகாண்டு வந்து


காட்டி “இெத போரஙக சோர. ஒடடகஙகள ோபோடட ஸெபஷல ஐடடம சோர” என்ற அவனது குரலில்
சந்ோதாசம் கலந்திருந்தது.

“அசராமல் உைழக்கிற உங்களுக்கு கைளப்பு வராதா?”

ெபடஷீடடகைள விரிததக கோடடய ரோமோனநதின ைககள அவைனயம அறியோமல திடககிடட


நின்றன. ‘என்ன இப்படி ஒரு ோகள்வியா? இபபடயம ஒர மனசனோ!?’

“இலோல சோர. கைளப்பைடய என்ன இருக்கு? உங்கொளோபால உள்ளவங்களுக்கு ோசைவ


ொசய்யத்தாோன நாங்க இருக்ோகாம். ோஜாத்பூூர் ஷீட்டுகைள எடுத்துக்குங்க சார்.”

“ஒனகக ோஜோதபரோ?”

“ஆமாம் சார்”

“இஙோக ோவைல போரககிற எலோலோரோம ோஜோதபரகோரஙகளோ?”

“ஆமாம் சார்”

ொசௌகானுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“ஏன் எல்ோலாரும் ஒோர ஊர்க்காரவங்களா இருக்கீங்க?”

“எங்க ொமாதலாளிக்கு ொசாந்த வூூரு ோஜாத்பூூர்தான். அதனாோல தான் அங்கிருந்து ஆளுகொள


ொகாண்டாந்திருக்காரு”

“நல்லதுதாோன?”

அவன் அைத மறுக்கும் பாவத்தில் “அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமிோல”

“ஏன் அப்படிச் ொசால்லுோற?”

“இத ஒர ெஜயில சோர” அவனது ொசாற்களில் ொவறுப்பு கலந்திருந்தது.

“ஏன் ொஜயிலுன்னு ொசால்லுோற?”

“நான் ொசால்லுறது ொநஜந்தான் சார்?”

“எத்தைன மணிவைரக்கும் ோவைல பார்ப்பீங்க?”

“குறிப்பிட்டுச் ொசால்ல முடியாது. ராத்திரி பன்னிரண்டு மணிவைரக்கும்கூூட ோவைல பார்க்க


ோவண்டியிருக்கும். வாடிக்ைகயாளர்கள் வர்றத ொபாறுத்தது. தீபாவளி சமயத்தில் கைட கட்ட
காைலயிோல ம ூ ணம ு ணிக ூ டஆ யிடும் சார். ஏன்தான் இப்படி வாங்கிக் கட்டுறாங்கன்னு
ொதரியோல” என்றான் ொமல்லிய குரலில்.

“நீங்கொளல்லாம் எங்ோக தங்கியிருக்கீங்க?”

“ோசட்டு ொபரிசா ஒரு ஹால் கட்டிப் ோபாட்டிருக்காரு அதுொலதான்”

“காைலயிோல எத்தைன மணிக்குக் கைட திறப்பீங்க?”

“எட்டு மணிக்ொகல்லாம்”

“நீங்க எட்டு மணிக்ோக வந்திடுவீங்களா?”

“அதுக்கும் முன்னாோலோய வந்திடுோவாம்”

“நீங்க ொஜய்பூூருக்கு வந்திருக்கீங்களா சார்? பல இடஙகளிலிரநத வரறோஙக”


“வந்திருக்ோகன்”

“இஙோக ரோஜபவைன அலஙகரிதத வசசிரககிறதோ ோகளவிபபடோடன. நாைளக்கு சுதந்திர


தினமில்லியா? நீ ோபாய் பார்த்தியா?” என்று ோகட்டான் ொசௌகான்.

“எங்களுக்கு சுதந்திரம் கிைடத்தால் ோபாய்ப் பார்ப்ோபாம்” என்றான் நக்கலாய். “ராஜ்பவைன


அலங்கரித்துள்ள விஷயம் உனக்கு எப்படித் ொதரியும்?”

“இஙோக வநத யோோரோ ெசோலலிததோன ெதரியம”

“அவசியம் ோபாய் பாரு”.

“எங்களுக்கு அதற்ொகல்லாம் ஏதுசார் ோநரம்! இநத ோஷோரம தோன எஙகோளோெட உலகம கோைல
எட்டு மணியிலிருந்து ராத்திரி பன்னிரண்டு மணி வைரக்கும் இந்த ஏர்கண்டிஷனிோலோய எங்க
வாழ்க்ைக மூூழ்கிப் ோபாயிடுது”

ோராட்டில் ோபாடும் ோகாஷம் இந்த நாலாவது மாடியிலும் ொதளிவாகக் ோகட்டுக் ொகாண்டிருந்தது.

“யாரு ராத்திரி பன்னிரண்டு மணிக்கு ோகாஷம் ோபாடுறது?”

“எங்க ொசாந்தக்காரவங்க தான் சார்”

“எப்படி ொசாந்தம்?”

“அவங்களும் இந்த ோஷா ரூூமிோல ோவைல பார்த்தவங்க தான். ோசட்டு ோவைலயிலிருந்து


தூூூூூூ ூூ ூூூ ”
க்கிட்டாரு

“எதுக்கு தூூூூூூ ூூூ


க்குனாரு?”

“அவங்க ஊருக்கு ோபாக லீவு ொகாடுக்கோல. எட்டு மணி ோநரத்துக்கு ோமோல ோவைல பார்க்க
முடியாதுன்னு மறுத்திட்டாங்க”

“அப்புறம்?”

“ோசட்டு அவங்கைள ோவைலயிலிருந்து நீக்கிட்டாரு” என்று ொசால்லிப் ொபருமூூச்சுவிட்டான்.

“இஙோக எவவளவ சமபளம தரறோஙக?”

“ஒர நோைளகக அமபத ரபோ”

“ஒனகக?”

“எனக்கும் அவ்வளவுதான்”

“நீ ோஜாத்பூூருக்கு ோபாக ோசட் சம்மதிப்பாரா?”

“ம்க்கும். மாசத்தில் ஒரு நாள் கூூட லீவு தரமாட்ோடங்கிறாரு”

“அப்ோபா நீங்களும் ோகாஷம் ோபாடுறவங்கோளாொட ோசர ோவண்டியதுதாோன?” என்ற ொசௌகானின்


ோகள்விக்கு உடன் பதில் ொசால்லாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். யாரும் அவர்கைளக்
கவனிக்கவில்ைல. கைடையக் கட்டுவதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். ராமானந்த் ொமல்லிய குரலில்
“நாைளக்கி” என்றான்.

“ஏன் நாைளக்கின்னு முடிொவடுத்ோத?”

“ோசட்டு நாைளக்குத்தான் சம்பளம் தருவாரு. அைத வாங்கிக் கிடத்தான்.”

அவனது குரலில் சகோதாழர்கள் மீதிருந்த நியாயமும் ோதாழைமயுணர்வும் ொவளிப்பட்டது.


ோஷோரமகள சோததபபடடன. ொதாழிலாளர்கைளத் தவிர ோவறு ஆட்கள் இல்ைல. ோமோனஜர் ர ூ ைம ூூ
அைடத்து விட்டு கீோழ வருமாறு ஜாைட காட்டினார். பரத ெசௌகோன எடதத ைவததிரநத
இரணட ெபட சீடடகைளயம ரோமோனநத ோபககிங ெசயய மயனறோபோத ைபகள
கிைடக்கவில்ைல. எல்லாவற்ைறயும் பீோராவில் ைவத்து பூூட்டிவிட்டார்கள். ராமானந்த்
இனடரகமமில ோபசி இரணட ைபகைள எடதத வரமோற கறினோன.

“ஒன அபபோ அமமோ எலலோம எஙோக இரககோஙக?”

“ோஜாத்பூூருோல சார்”

“அப்பா என்ன ொசய்யுறாரு?”

“ொவள்ைளயடிப்பாரு. ோஜாத்பூூருொலதான் சூூரியன் அதிக ோநரம் பிரகாசிக்கும் என்பது


உங்களுக்கு ொதரியுமா சார்? சூூரியோனாட கிரணங்கள் ொசங்குத்தா விழுவதாோல நல்ல உஷ்ணமா
இரககம”

“இஙோக இரககறதவிட அதிகமோகவோ?”

“ஆமாம் சார். இஙோக இரககிறதவிட அதிகம”

“நீ ஏன் ஒங்க அப்பாோவாட ோவைலைய ொசய்யோல?”

“எனக்கு அது ஒத்துவர்ோல சார். யாரும் மதிக்கமாட்ோடங்கிறாங்க. காரணமில்லாமோல திட்டுறாங்க.


அதனாோல எனக்கு அந்த ோவைல புடிக்கோல” என்றதிலிருந்து அவனது ோவதைன புரிந்தது.

“நீ படிக்கலியா?”

“படககததோன ெநனசோசன. அம்மாவும் ொகாறஞ்சது பத்தாவது வைரக்குமாவது படி என்று


ொதாந்தரவு பண்ணினா. எனக்கு படிக்க பிடிக்கோல. படசச பிறக எனன ெசயயறத, சுண்ணாம்பு
அடிக்கத்தாோன ோபாகணும். அந்த படிப்புக்கு ோவற என்ன ோவைல கிைடக்கும்? ோஜாத்பூூோர
ோசட்டுங்க ைகோலதான். பணம, பதவி, அதிகாரம், அந்தஸ்து, அரண்மைன, ஆடம்பரம் எல்லாம்
அவர்களுக்குத்தான் ொசாந்தம். அதனாோலதான் இங்க வந்ோதன்” என்று தனது கைதையச்
சுருக்கமாகச் ொசால்லி முடித்தான் ராமானந்த்.

“இஙோக அவரகளைடய அதிகோரமிலைலயோ?”

ொசௌகானின் ோகள்விக்குப் பின்னால் சிறிது ோநரம் ஏோதா சிந்தித்த ராமானந்த் “இஙோகயம


அவர்களின் அதிகாரந்தான். இஙோக இரபபைத போரததோல ோஜோதபோர ோதவலோம ோபோல இரகக
சார்”

“ஏன்?”

“அங்ோக ொவயில், காற்று, மைழ முதலானைவ ொசாந்தமாக இருந்துச்சு. ஆனால் இங்ோக அைவ
எங்களுக்கு அந்நியமா ஆயிடுச்சு. இஙோக ஒர வைகயோன சிைறவோசம. இரணட கைகயில
சிைற ைவத்திருக்கிறார்கள். ொவளியில் மைழ ொபய்வதுகூூட எங்களுக்குத் ொதரியாது. நைனந்து
ொகாண்டு உள்ோள வருவைதப் பார்த்துதான் ொதரிந்து ொகாள்ள முடியும். ோஜாத்பூூருோல இொதல்லாம்
எங்களுக்குச் ொசாந்தமாக இருந்தது. அவனது குரலில் தளர்ச்சி ொவளிப்பட்டது. கண்களில்
கண்ணீர் ததும்பியது. அவனுடன் ோவைல பார்க்கும் ஒரு சிறுவன் இரண்டு ைபகைள எடுத்து
வந்து ொகாடுத்துவிட்டு “சீக்கிரம்... கல்லா கட்டப்ோபா றாங்க எல்ோலாரும் ஒனக்காக
காத்துக்கிட்டு இருக்காங்க” என்று ொசால்லிவிட்டுப் ோபானான்.

ராமானந்த் ொபட்சீட்டுகைளப் பாக்கிங் ொசய்து எடுத்துக் ொகாண்டு பில்ைலக் ொகாடுத்து, “கீோழ


கவுன்டரிோல பணத்ைத கட்டுங்க நான் பின்னாோல வர்ோறன்” என்றான். ொசௌகான் பில்ைல
வாங்கிக் ொகாண்டு மாடிப்படிகளில் இறங்கினான். எல்லா கவுன்டர்களிலும் சிறிய கடுக்கன்கள்
அணிந்த ோஜாத்பூூர் சிறுவர்கள் ொசௌகாைனோய பார்த்துக் ொகாண்டிருந்தனர். கீோழ ொசன்ற
ொசௌகான் பில்லுக்கான பணத்ைதக் கட்டினான். அவனுக்குப் பின்னால் ராமானந்த் இைரக்க
இைரகக ெபடசீடடகளடன வநத நினறோன. மாடிப்படிகளில் ஓடி வந்திருக்க ோவண்டும். பரத
ொசௌகான் ொபட்சீட்டுகளுடன் ொவளியில் ொசன்றான். இரவ பனனிரணட மணிையத
தாண்டியிருந்தது. ோஷோரமகைள மடவிடடோரகள. வாசலில் ஒரு ொபரிய கார் காத்துக்
ொகாண்டிருந்தது. ோஷோரம மதலோளியைடயதோக இரகக ோவணடம. அந்தக் காைர பார்த்ததும்
ோகாஷங்கள் உச்சகதிைய அைடந்தது. இரவின அைமதிையக கிழிததக ெகோணட அககம பககம
உள்ளவர்களின் காதுகளில் எதிொராலித்தன.
மமம மமமமம மமமமமமம
மமமமமமமமமமம

ோஜாகூூ அந்தக் குவைளையத் தன் உதட்டருோக ொகாண்டு ொசன்றான். ஆனால் அதிலிருந்து சகிக்க
முடியாத ஒரு நாற்றம் வீசியது. அவன் கங்கிையப் பார்த்து, “இத எனன தணணீர? இநத நோறறம
வீசும் தண்ணீைர என்னால் குடிக்க முடியாது. என் ொதாண்ைட வறண்டு ோபாகிறொதன்று
தண்ணீர் ோகட்டால், நீ, இநத நோறறமடககம தணணீைரக ெகோடககிறோோய?” என்றான்.

கங்கி தினம் மாைல ோவைளயில் தண்ணீர் இழுத்துக் ொகாண்டு வருவாள். கிணறு


ொவகுதூூரத்திலிருப்பதால், அடிக்கடி ோபாய் தண்ணீர் ொகாண்டு வருவது அவளுக்குச்
சிரமமாயிருந்தது. ோநற்று மாைல தண்ணீர் ொகாண்டு வந்த ோபாது, அதில் ஒருவித
நாற்றமுமிருக்கவில்ைல. இனற நோறறம எபபட ஏறபடடத? அந்தக் குவைளைய எடுத்து தன் நாசி
அருோக ொகாண்டு ோபானாள். உண்ைமதான்; அதிலிருந்து ஏோதா நாற்றம் வீசிக் ொகாண்டிருந்தது.
ஏதாவது மிருகம் அந்தக் கிணற்றில் விழுந்து இறந்து ோபாயிருக்கும். இபோபோத சததமோன
தண்ணீைர அவள் எங்கு ோபாய்க் ொகாண்டு வருவாள்?

தக்கூூரின் கிணற்றருோக ோபாக அவைள யாரும் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். தூூரத்திலிருக்கும்ோபாோத


அவைள விரட்டிவிடுவார்கள். சாஹுவின் கிணறு கிராமத்தின் மறுோகாடியில் இருக்கிறது; ஆனால்,
அங்கும் அவைளத் தண்ணீர் எடுக்கவிட மாட்டார்கள். இவரகளகெகனற கிரோமததில ஒர
கிணறும் கிைடயாது.

கடந்த பல நாட்களாக ோஜாகூூ உடல் நலமில்லாமல் இருக்கிறான். சிறிதுோநரம் தன் தாகத்ைதச்


சகித்துக் ொகாண்டிருந்தான். கைடசியில் அவன், “என்னால் இனி ோமல் தாகத்ைதச் சகிக்க
முடியாது. அைதக் ொகாடு! நான் மூூக்ைகப் பிடித்துக் ொகாண்டு சிறிது குடித்து விடுகிோறன்”
என்றான்.

கங்கி அந்தத் தண்ணீைர அவனிடம் ொகாடுக்கவில்ைல. அந்த அசுத்தமான நீைர அருந்தினால்


அவன் உடல்நிைல இன்னும் ோமாசமாகிப்ோபாகும். அவளுக்கு இந்த மட்டும் விஷயம் ொதரியும்;
ஆனால், அந்தத் தண்ணீைரக் ொகாதிக்க ைவத்தால், அதிலிருக்கும் கிருமிகள் இறந்துவிடும் என்ற
விஷயம் மட்டும், ொதரியாது. ஆகோவ, அவள், “இநதத தணணீைர எபபடக கடபபத? கிணற்றில்
என்ன மிருகம் இறந்தோதா, யாருக்குத் ொதரியும்? நான் கிணற்றிலிருந்து சுத்தமான தண்ணீைரக்
ொகாண்டு வருகிோறன்” என்றாள்.

ோஜாகூூ அவைள வியப்புடன் பார்த்து, “சுத்தமான தண்ணீைர எங்கிருந்து ொகாண்டு வருவாய்?”


என்று ோகட்டான்.
“இனனம இரணட கிணறகள இரககினறன. தக்கூரின் க ிணறும் , சாஹுவின் கிணறும், ஒர
குவைள தண்ணீர் எடுத்துக் ொகாள்ளக் கூடவா
அ வர்கள் என்ைன அனுமதிக்க மாட்டார்கள்?”

“நீ உன் கால்கைள உைடத்துக் ொகாள்ளப் ோபாகிறாய்; அது தான் நடக்கப் ோபாகிறது. அந்த
எண்ணத்ைத விட்டுவிடு. பிரோமணன உனகக ஆசி கறவோன; தக்கூூர் கம்பால் அடிப்பான்;
சாஹு ஒன்றுக்கு ஐந்தாக வாங்குவான்! யாரும் ஏைழகளின் துயர்கைள உணர்வதில்ைல. நாம்
ொசத்துக் ொகாண்டிருக்கலாம். அவர்கள் உதவி ொசய்ய தங்கள் கரங்கைளத் த ூ க
ோ ்க வ ண்டாம் . நம்
வீட்டு வாசைலக் கூூடக் கண்ொணடுத்துப் பார்க்க மாட்டார்கள். அவர்கள் உன்ைனத்
தண்ணீர் எடுத்துப் ோபாக விட மாட்டார்கள்.”

இநத வோரதைதகளில கசபபோன உணைம இரககிறத. கங்கியால் என்ன பதில் தர முடியும்?


ஆனாலும், அவைன அந்த அசுத்தமான தண்ணீைரக் குடிக்கவிடவில்ைல.

இரவ ஒனபத மணி இரககம. உைழத்து அலுத்துப் ோபான உழவர்கள் நித்திைரயிலிருந்தனர்.


ஆனால், தக்கூூரின் வீட்டருோக இன்னும் கூூட சில கவைலயற்ற சுகவாசிகள் குழுமியிருந்தனர்.
யுத்த களத்திோல தங்களுைடய வீரத்ைதக் காட்டுவதற்கு இப்ோபாது வாய்ப்புமில்ைல, அதற்கு
இத கோலமமிலைல. அவர்கள் இப்ோபாது சட்ட சம்பந்தமான யுத்தங்கைளப் பற்றி விவாதித்துக்
ொகாண்டிருந்தனர். ஒர மககியமோன வழககிலிரநத தககர ோபோலீஸ இனஸெபகடரகக லஞசம
ொகாடுத்து எப்படி, சர்வ சுதந்திரத்துடன் விடுதைல ொபற முடிந்தது; தன்ோமல் ொகாண்டு வரப்பட்ட
சட்ட சம்பந்தமான தாவாைவப் பற்றிய முழு வழக்குக் கட்ைடோய அவர் ொகாண்டு வந்துவிட்டார்;
குமாஸ்தாக்களும், அதிகாரிகளும் ஒரு பிரதி கூூடக் கிைடக்காது என்று மறுத்தனர். ஒரவன
ஐம்பது ரூூபாய் ோகட்டான்; மற்ொறாருவன் நூூறு ரூூபாய் ோகட்டான். ஆனால், ஒரவரககம
ஒனறோம ெகோடககோமல இவர நகல எடததக ெகோணட வநதவிடடோர. இநத
விவகாரங்களிொலல்லாம் எப்படி நடந்து ொகாள்ள ோவண்டும் என்று ொதரிய ோவண்டும் என்று ோபசிக்
ொகாண்டிருந்தனர்.

இதறகள கஙகி தணணீர எடகக அநத இடததிறக வநத விடடோள. ஒர மஙகிய விளககின
ஒளிககறைற கிணறறின கறகோக விழநத ஒளிெபரககிக ெகோணடரநதத. கிணற்ைறச்
சுற்றிப் பாவப்பட்டிருந்த திட்டின் பாதுகாப்பில் மைறத்துக் ொகாண்டு சரியான சந்தர்ப்பத்ைத
எதிர்பார்த்துக் ொகாண்டு இருந்தாள். அந்தக் கிராமம் முழுவதும் இந்தக் கிணற்றுத் தண்ணீைரத்
தான் அருந்தியது. இநத தரஅதிரஷடசோலிகைளத தவிர ோவற யோரககம தைட இரககவிலைல.

இநதச சமபிரதோயத தைடகைளயம ெகோடைமகைளயம எதிரதத கஙகியின பரடசிகரமோன


உள்ளம் ொகாதித்தது. “நம்ைம ஏன் தாழ்ந்தவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்? இவரகள எபபட
உயர்ந்தவர்கள்? அவர்கள் மார்பில் கயிறு ோபாட்டுக் ொகாள்ளுகிறார்கோள அதனாலா? அவர்கள்
யாவரும், ஒவெவோரவரம கைடநெதடதத சயநலமிகள! அவர்கள் திருடுகிறவர்கள்; ெபோயக
ைகொயழுத்திடுகிறவர்கள்; ோபோலி வழகககள ோபோடகிறவரகள. சிறிது நாள் முன்பு தான், இநதத
தக்கூூர் ஏைழ இைடயனிடமிருந்து ஒரு ஆட்ைடத் திருடி, அைதக் ொகான்று சாப்பிட்டான்.
பசோரியின வீடடல எநோநரமம சதோடடம நடநத ெகோணோட இரககம. சாஹு ொநய்யில்
எண்ொணய்ையக் கலந்து, சுத்தமான சரக்கு என்று விற்கிறான். அவன் ோபசுவதும் மிகவும்
பவயமோக இரககம. ஆனால், பணதைத வோஙகவதில மடடம மிகவம கறோரோக இரபபோன.

இவரகள எஙகைளவிட எபபட உயரநதவரகள? ொவறும் ோபச்சுக்குத் தான் அவர்கள் உயர் குடியில்
பிறநதவரகள. நாங்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று ஒவ்ொவாரு வீதியும் சந்துமாக நாங்கள் கூூவிக்
ொகாண்டு திரிவதில்ைல. நான் கிராமத்திற்குள் வரும் ோபாொதல்லாம் இவர்கள் என்ைன எவ்வளவு
ெபோறோைமக கணகோளோட மைறததப போரககிறோரகள? அவர்கள் அப்ோபாது மிகவும்
ெபோறைமயறறவரகளோக மோறி விடகிறோரகள. இவவளவககப பிறகம அவரகள தஙகைள
உயர்ந்தவர்கள் என்று கூூறிக் ொகாண்டு ொபருைமப்பட்டுக் ொகாள்கிறார்கள்!”

கிணற்ைற ோநாக்கி யாோரா வரும் காலடிோயாைச ோகட்டது. கங்கியின் உள்ளம் படபடத்தது. அவைள
யாராவது பார்த்து விட்டால் மிகவும் ஆபத்தாகப் ோபாய்விடும். எல்லா உைதயும் அவள்தான் வாங்க
ோவண்டும். தப்ப முடியாது. அவள் தன் குடத்ைதயும் கயிைறயும் எடுத்துக் ொகாண்டு எதிோர
இரநத மரததின நிழலில ோபோயப பதஙகிக ெகோணடோள. அவர்கள் யாரிடமும் கருைண காட்டுவோத
இலைல. கட்டாய உைழப்புச் ொசய்ய மறுத்த மங்கூூைவ அவர்கள் அடித்த அடியின் விைளவாக
அவன் பல மாதங்கள் இரத்தம் கக்கிக் ொகாண்டிருந்தான். இவவளவககப பிறகம அவரகள
தங்கைள உயர்ந்தவர்கள் என்று ொசால்லிக் ொகாள்கிறார்கோள!

இரணட ெபணகள தணணீர எடககக கிணறறகக வநதனர. அவர்கள் இருவரும்


தங்களுக்குள் ோபசிக் ொகாண்டனர்.
“அவர்கள் சாப்பிட உட்கார்ந்து ொகாண்டு நம்ைமப் ோபாய்த் தண்ணீர் ொகாண்டு வரும்படி
உத்தரவிடுகிறார்கள். ஒர கடம வோஙகககடக ைகயில கோசிலலோதவரகள.”

“நாம் நிம்மதியாக உட்கார்ந்திருப்பைதக் கண்டால் ஆண்களுக்குப் பிடிக்காது ோபாலிருக்கிறது!”

“ஆமாம்; குடத்ைத எடுத்துக் ொகாண்டு வந்து அவர்கோள தண்ணீர் எடுத்துக் ொகாள்ள


முடியாதவர்கைளப் ோபால, ொவறும் உத்தரவுகள் ோபாட்டுக் ொகாண்டிருக்கின்றனர். நாம் ஏோதா
அடிைமகைளவிட ோமலானவர்கள் அல்ல என்பது ோபால, ‘ோபோயத தணணீர ெகோணட வோ’
என்கிறார்கள்.”

“நாம் அடிைமகள் இல்லாமல் ோவொறன்ன? உனக்கு ோவண்டிய உணவும் உைடயும்


கிைடக்கிறதல்லவா? சமயத்தில் ொகாஞ்சம் பணமும் கிைடக்கிறது. அடிைமகளுக்கு இைதவிட ோவறு
என்ன கிைடக்கிறது?”

“என்ைன அவமானப்படுத்தாோத அக்கா! உைழப்பிலிருந்து ஒரு கணம் அைமதிக்காக நான் பலநாள்


வீோண கனவு கண்டிருக்கிோறன். ோவறு யாருக்காவது நான் இப்படி உைழத்திருந்தால், இைத விட
நல்ல சுகத்ோதாடு இருந்திருப்ோபன். அவர்கள் தங்களுக்குக் கிைடக்க ொபரிய வாய்ப்பாக
நிைனப்பார்கள். இஙக நோன உைழததைழதத ஓடோகியம, அதற்குப் பிரதியாக ொவறும்
திட்டுகைளத்தான் ொபறுகிோறன்.”

அந்த இருவரும் தண்ணீர் எடுத்துக் ொகாண்டு ொசன்றதும் கங்கி மரத்தின் நிழலிலிருந்து ொவளிோய
வந்து கிணற்றின் திட்டிைய அைடந்தாள். அந்தக் கவைலயற்ற சுகவாசிகளும் ொசன்றுவிட்டனர்.
தக்கூூர்கூூட கதைவ அைடத்துக் ொகாண்டு உள்ோள வாசலில் படுக்கச் ொசன்று விட்டான். கங்கி
அந்தக் கணத்தின் மகிழ்ச்சியில் திைளத்தாள். எப்படிோயா அவளுக்கு எல்லாத் தைடயும்
நீங்கிவிட்டன. அந்தக் காலத்தில் அமுதத்ைதத் திருடச் ொசன்ற அரச குமாரன்கூூட இவ்வளவு
ஜாக்கிரைதயாகவும், அக்கைறயுடனும் ொசன்றிருக்க மாட்டான்.

அவள் இதற்கு முன் இவ்வளவு ொபரிய ொவற்றி உணர்ச்சிைய அனுபவித்தது கிைடயாது. தன்
குடத்தின் கழுத்தில் சுருக்கிட்டாள். இரணட இரவில எதிரியின ோகோடைடககளோள ஒர
போைதைய வககக மயலம ஒர பைட வீரைனப ோபோல, இடத பககமம வலதபககமம
கவனித்தாள். இநதச சமயததில அவள அகபபடடக ெகோணடோல, அவளுக்குக் கருைணோயா,
பரிதோபோமோ கோடடவோரகள எனற நமபோவ மடயோத. கைடசியில் தன் ொதய்வங்கைள எல்லாம்
நிைனவுபடுத்திக் ொகாண்டு, ைதரியத்ைத வரவைழத்துக் ொகாண்டு, குடத்ைதக் கிணற்றுக்குள்
விட்டாள்.

குடம் மிகவும் ொமதுவாகத் தண்ணீருக்குள் அழுந்தியது. அது ஒருவித சப்தத்ைதயும்


ஏற்படுத்தவில்ைல. கங்கி கயிைற மிகவும் ோவகமாக இழுத்தாள். குடம் கிணற்றின் வாயருோக
வந்துவிட்டது. நல்ல உடற்பயிற்சியுள்ளவன்கூூட இவ்வளவு விைரவில் இழுத்திருக்க முடியாது.
கங்கி குனிந்து குடத்ைத எடுத்து கிணற்றின் திட்டின் ோமல் ைவக்க ஆரம்பித்தாள். திடீொரன்று
தக்கூரின்
க தவு திறந்தது. ஒர சிஙகததின திறநத வோயகட அவளகக அவவளவ அசசதைதக
ொகாடுத்திருக்க முடியாது!

கங்கியின் கரத்திலிருந்த தாம்புக்கயிறு நழுவியது. குடம் தடாொலன்று தாம்புக் கயிற்றுடன்


தண்ணீருக்குள் விழுந்து, பல நிமிஷஙகளககக கிணறறககள ‘தளதள’ொவன்ற சப்தத்ைத
உண்டாக்கியது.

தக்கூூர் கிணற்ைற ோநாக்கி, “யாரது?” என்று கத்திக் ொகாண்ோட வந்தான். கங்கி கிணற்றின் திட்ைட
விட்டு, மிகவும் ோவமாக ஓடினாள்.
அவள் வீட்ைட அைடந்ததும், ோஜாகூூ, அோத அசுத்தமான, நாற்றம் வீசும் தண்ணீர் நிைறந்த
குவைளையத் தன் வாயருோக ைவத்துக் குடித்துக் ொகாண்டிருப்பைதக் கண்டாள்.
மமமமம
மமமமமமம: மமம.மம.மமமமம / மமமமம: மமமமமம மமமமமமம

அநதப போடகியின ெபயர ஆஷோ. அவள இனற கோடசியளிபபைத விட இளைம நிைறநதவளோகவம,
அழக மிகநதவளோகவம இரநத கோலததில ஒரநோள அவளத அனபப பிைணபபில
அைடபடடககிடநத ‘நிகோகோலோ’ எனம ஆண அழகனடன அநத அழகப ைபஙெகோட ோவனலகோல
மோளிைகயில இைளபபோறிக ெகோணடரநதோள. சரியனின ெவபபெவறி இனனம அடஙகோத
ோவைள, மதககிணணதைத மததமிடடக ெகோணடரநத நிகோகோலோவின மனம நிைலதடமோறிப
பரணட ெகோணடரநதத. மோைல ோநரத ெதனறைல அவரகள அனபவிததக ெகோணடரநதனர.
மனம ெபோறைமெயனம கடைலத தோணடக கமமோளமிடடக ெகோணடரநதத....

அபோபோத தோன ெவளிககதவின ோமல ெபோரததபபடடரநத ‘அைழபப மணி’ ஒலிததத. மதவின


மோய அைணபபில மயஙகியிரநத ‘நிகோகோலோ’ மணிோயோைச ோகடடதம ஏோதோ ோதோனறியவனோயத
தளள எழநத ஆஷோவின ோநரோக கரநத போரததோன. அநதப போரைவயிோல ோகளவிக கறியின
அரதத பஷடயோன கோவியம ஒளிநதிரநதத.

“தபோலகோரனோகோவோ அலலத சகபோடகியோன ஏதோவத ெபணகளோகோவோ இரககக கடம” என


ஆஷோ தனெசமபவள அதரஙகளில பனனைக இைழோயோட பதில கறினோள.

‘தோன அஙகிரபபைத தபோலககோரோனோ சக போடகி ெபணகோளோ ெதரிநத ெகோளவதில


நிகோகோலோவிறக அவவளவ சஙோகோஜோமற படவிலைலெயனினம, ஏோனோ ஒர மன
எசசரிகைகககோக அவன உள அைறககச ெசனறோன. ஆஷோ அவசர அவசரமோகச ெசனற
கதைவத திறநதோள.

எதிரபோரததபட தபோலகோரோனோ.... சக போடகிகோளோ அலல எதிோர கோடசியளிததத.. பின யோர? ஒர


ெபண. சோதோரணப ெபண அலல. இளைம கிணணதைதயம, அழக வரணதைதயம தனனகதோத
ஏநதி வநதளள அழகப ைபஙெகோட. அவள சோதோரணமோன ஆைடகளதோன அணிநதிரநதோள.
இரநத ோபோதிலம அதவம அழகோகோவ கோணபபடடத.

ஆஷோ.. அநத அழக ெபணைணக கணட ஆசசரியமைடநதோள. அபைபஙகிளியின வதனததிோல


எததைனெயததைனோயோ ோசோகக கைதகள மைறநத கிடநதன. ெசஙகததோன மோடபபடவழியோக
வநதவள ோபோல அவள மோரபகம விமமி விமமித தோழநத ெகோணடரநதத.

“எனன ோவணடம. யோர நீ” ஆஷோ ோகளவிக கைணையத ெதோடததோள.

பதில இலைல.

அநத அழகத ோதவைத ஓரட மன கோெலடதத ைவததோள. அநத அைறையச சறறித தன


கணகைள ஒர மைற விரடடனோள. அவளத கோலகள ஏோனோ நடநடஙகிக ெகோணடரநதன.
ெசோலெலோணணோ மனப பளைவத தோஙகிக ெகோணடரநதைமயோோலோ எனனோமோ அைறயில
கோணபபடட ோசோபோவில அமரநதோள. அவள அதரஙகள எததைன ோநரம தடததக
ெகோணடரநதனோவோ.. எததைனெயததைன எணண அைலகள ெவளிபபட தவிததக
ெகோணடரநதனோவோ.. ? ஆனோல கரல ெவளிவரவிலைல...

இறதியில இநத அழகத ோதவைதயின கணகளில நீர ெபரகெகடததத... ெசவவோனம ோபோல


சிவநத கிடநத அககணகைள இைமகள ஒனறிரணட தடைவ வரடச ெசனறன.

“எனத கணவர இஙக இரககினறரோ?” இததோன அநதப ெபண ோகடட மதல ோகளவி.

“கணவரோ...?” ஆஷோவின அதரஙகள ோபசின. திடெரன ஏறபடட பயததோல அவளத ைககோலகள


களிரநத மரததப ோபோய விடடன.

“எனன..? யோர?” மீணடம அவள ோகடடோள.

“எனத கணவர நிகோகோலோ” ஒர நிமிட அைமதி பரணோடோடயத. அநத அழகி தனத ைகக
கடைடயோல அடககட தனத அதரஙகைளத தைடதத இதயததின அடததளததிோல உைறநத
கிடககம ோவதைனைய மைறகக மயனற ெகோணடரநதோள. ஆஷோ உணரவறற மரமோபோல நினற
ெகோணடரநதோள. அவள கணகள ஒரவிதமோன பயததிைனயம ஆசசரியதைதயம உணரததின.

“அபபடெயனறோல அவர இஙக இலைலெயனறோ நீ கறகிறோய.... ெபோய” அநதப ெபண


சறறகனதத கரலில தன இதழகளினோட அசோதோரணமோன பனனைக மலரக ோகடடோள.

“நீ யோைர நிைனதத ோகடகிறோய எனற கட எனககப பரியவிலைல”

“இலைல.. நீ ோவணடெமனோற நீசததனமோகப பதில கறகிறோய. நீ மிகவம ோகவலமோனவள”.


மனபின அறியோத அபெபண கறறம சோடடப ோபசினோள.

ெவடகமம ஒரவைக ெவறபபம கலநத போரைவயில ஆஷோைவ உறற ோநோககினோள. ஆம.. நீ..
மனித உரவததிோல நடமோடம மிரகம. ோநரிைடயோக அதவம ெவளிபபைடயோக உனைனக
கறிததக கற மடநதைமகக மிகவம மகிழசசியைடகிோறன....” மீணடம அவள ோபசினோள.

அபெபணணின போரைவயில, தோன ஒர பயஙகரமோனவளோகவம, மனித மிரகமோகவம


கோடசியளிககிோறோம எனபத ஆஷோவிறக பரிநதத. தனத ோரோஜோ நிறக கணணோடக
கனனஙகைளயம, ஒதககி விடடோல, ஒதஙகோத ெநறறியில தவழநத தோணடவமோடம
கநதைலயம கறிதத அவளகக ஒரவிதமோன ெவடகம ோமலிடடத. திடெரன தோன ெமலிநத
அழகிழநத அவலடசணமோகி விடடதோகவம ோதோனறியத. சறற ோநரம பரணடத. தோன மதிகக
மடயோதவள எனற உணைமையத தனனோல மைறதத ைவகக மடயெமனறம, பழககமிலலோத
அநத விசிததிரமோன ெபணணின மனனோல தோன இததைன தரம ெவடகபபடத ோதைவயிலைல
எனறம அவள மன வணட வீரோபபடன ரீஙகரிததத.

“எனத கணவர எஙோக?” அநத நஙைக மீணடம ோகடடோள. “அவர இஙக இரககினறோரோ?
இலைலயோ? எனபைதக கறிதத நோன அவவளவ கவைலபபடவிலைலெயனறோலம அவர
பணிபரியம அலவலகததில ெகோஞசம பணம ோமோசட ோபோயிரபபத கறிதத ோபோலீசோர கணவைரத
ோதட வரகிறோரகள எனபைத மடடம உனனிடம கற ோவணடயவளோயிரககிோறன. பின
விைளவகளகக ெபோறபபோளி நீோயதோன” சறற கடைமயோக கறிவிடடோள. திடெரன எழநத
மனக ெகோநதளிபபடன அஙகமிஙகம நடநதோள அவள.
அநதப ெபணணின மகதைதக கணடதம ஆஷோவிறக கற மடயோத ஒர பயம ோமலிடடத
எனனெவனற அவளோல பரிநத ெகோளள மடயவிலைல.

“ோபோலீசோர கணவைரக கணடபிடதத இனறதோோன ைகத ெசயவோரகள” எனற கறியபட


அபெபண ெபரமசச விடடக ெகோணடோள. அநத ெபரமசசிோல ஒர வைக ெவறபபம,
வரததமம நிழலோடக ெகோணடரநதத.

“என கணவைர இநநிைலகக ெகோணட வநதவிடடத. யோெரன எனககத ெதரியம! ோகவலமோன


ஒர பிரோணி! வியோபோரப ெபோரளோன ஒர ெபண” கறி மடககம மன அவளத பவளச ெசவவிதழ
படபடததத. மகம விகோரமைடநதத.

“ஏ.... நீலி. நோன ஆதரவறறவள எனபத உனககத ெதரியமோ? நோன சகதியறறவள. நீ எனைன விட
சகதி மிககவள. பரவப பரிபபில ெகோநதளிபபவள. சகதியறற எனைனயம, என சநததிகைளயம
கோகக அவர எஙகளகக இனறியைமயோதவர எனபத உனககத ெதரிகிறதோ? ஆணடவன
இதைனெயலலோம போரககிறோர. அவர ஒர நீதிபதி. நோன விடம ஒவெவோர தளி கணணீரககம,
நிததிைரயினறி தவிதத எணணறற இரவிறகம கடவள உனைனத தணடககோமலோ விடவோர.
எனைனக கறிதத சிநதிகக ோவணடய ோவைள ெநரஙகிக ெகோணட தோனிரககிறத.”
“ோபோதம உன அறிவைர எனகக அவைரப பறறி ஒனறோம ெதரியோத கறி மடககம மன
கணகளிலிரநத நீர தோைர தோைரயோக பரணெடோழகியத. ... அநதப ெபணணிறக அத. நீலி
வடககம ோபோலிக கணணீரோகோவ படடத. மீணடம ஆஷோைவ மைறததப போரததோள. “எனகக
விஷயஙகெளலலோம நனக ெதரியம. நீ யோர? எபபடபபடடவள எனபத ெதரியோததலல. கடநத
இரணட மோத கோலமோக எலலோ நோடகைளயம இஙோக உனெனோடதோன கழிதத வரகிறோர எனபத
எனகக நனறோகத ெதரியம.”

“உணைமதோன அதறெகனன ோவணடம? அபபடோய இரநதோலம எனனவோம. எததைனோயோ


அனபரகள எனைன நோட வரகினறனர. எவைரயம எனைனத ோதட வரமபட
கடடோயபபடததவிலைல. வரவதம வரோமலிரபபதம அவரகள விரபபமலலவோ” ைதரியதைத
வரவைழததவளோய ஆஷோ கறி விடடோள.

“பணம களவோபோனைதப ோபோலீசோர கணடபிடதத விடடனர. அலவலகததப பணதைதக ைகயோட


உனைனப ோபோனற மிரகததிறோக ெசலவிடடரககிறோர.” கரல உயரநத ெதோடரநதத. உனகக
ஒரவிதமோன வோழகைக லடசியமம இலைல. அடததவரகைள ெகடதோத வோழகினறோய. ஆனோல,
மனிதோபிமோனமகட உனனிடம இலலோமல ோபோயவிடெமன யோரம நிைனததிரகக மோடடோரகள.
அவரகக ஒர மைனவி இரககிறோள... கழநைதகள இரககினறன. அவைரச சடடம தணடதத
சிைறகக அனபபிவிடடோல எஙகள கதி எனன? சிநதிததப போர. அவைரயம, எனைனயம
கழநைதகைளயம தனபக கடலிலிரநத மீடக இனனம வோயபப இரககததோன ெசயகிறத.
இனற ெதோளளோயிரம ரபிளஸ ெகோடபபதோயிரநதோல தபபிததக ெகோளளலோம. ோகவலம
ெதோளளோயிரம ரபிளஸ ஆனோல, அத இனோற ோவணடம.”

“ெதோளளோயிரம ரபிளஸோ? ஆஷோ கரல தோழநதத. அவரிடமிரநத ெதோளளோயிரம ரபிளஸ நோன


வோஙகியோத இலைல. எனனிடம பணமமிலைல.”

“அதைன நோன எதிரபோரககவம இலைல. நோன ோவெறோனைறத தோன எதிரபோரககிோறன. உனைனப


ோபோனற ெபணகளகக ஆணகள விைல மதிபபோன பரிசகள ெகோடபபோரகளலலவோ? அபபட என
கணவர உனனிடம தநதிரககம பரிசகைள திரமபத தநதவிடடோல ோபோதம”.

“அபபட நிகோகோலோ எனகக எநதவிதமோன பரிசகைளயம தநததிலைல. தநதோலலலவோ திரமப...”

“எனனோல நமப மடயவிலைல. அபபடயோனோல அநதப பணெமலலோம எஙோக ோபோகம. எஙகள


ெபோரள ெசலவழிககபபடடத கறிதத நோன கவைலபபடவிலைல. இைதக கவனமோக ோகள. நோன
உணரசசி ோமலீடடோல ஏதோவத தவறோக ோபசியிரநதோல மனனிததவிட. ஒரோவைள எனைன நீ
ெவறககக கடம. ஆனோல, ெகோஞசமோவத கரைண இரககமோனோல எனத நிைலைமயிலிரநத
ஆோலோசிததப போர. தயவ ெசயத மைறககோமல அவர தநத பரிசகைள திரமப தநதவிட”

ெவறபப ோமலீடடோல ோதோளகள சிலிரததன ஆஷோவிறக. “நோன ெசோனனோல நமப மோடடோய. நோன
மகிழசசிோயோட பரிசகைள தரகிோறன. ஆனோல, கடவள சோடசியோக ெசோலகிோறன. அவர
எநதவிதமோன ெபரிய அனபளிபபம எனககக ெகோடககவிலைல. ஆனோல, ஏோதோ சினன ெபோரள
தநதளளோர. அதைன தநத விடகிோறன.”

ஆஷோ ோமைஜ டரோயைரத திறநதோள. எைட கைறநத தஙக வைளயைலயம ோமோதிரதைதயம


எடதத நீடட அவைள எடததக ெகோளளமபட ோவணடனோள.

இைதக கணடதம அழக ைபஙெகோடயின மகம சிவநதத. “நோன பிசைசக ோகடகவிலைல.


உனெபோரளகைள நோன ோகடகவிலைல. கணவீசசககளோலம, நயமோன ோபசசககளோலம நீ என
கணவரிடமிரநத ெபறறிரககம அநதப ெபோரளகைளத தோன திரமபக ோகடகிோறன. நிகோகோலோ
போவம ஒர ோகோைழ. கடநத வியோழககிழைம என கணவோரோட உலலோசமோகக கடறகைரயில
உலோவம ோபோத நைககள அணிநதிரநதோோய எனககத ெதரியோததலல! எனைன ஏமோறற
நிைனககோோத. கைடசியோக ோகடகிோறன. அநதப ெபோரளகைளத திரமப தரகிறோயோ எனன?”

“இைதத தவிர உஙகள கணவரத எநதப ெபோரைளயம நோன போரதததிலைல. ோவெறனன.. இனிபபப
பணடஙகள.

‘இனிபப பணடஙகள’ அப ெபண கலஙக கலஙக சிரிததக ெகோணடோள. வீடடல கழநைதகளின


பசிைய ோபோகக ெரோடட கட இலைல. இஙக இனிபப பணடஙகள.. சரி... அநதப ெபோரளகைள
திரபபித தர சமமதமிலைல அலலவோ!”

பதில இலைல.....
அபெபண ெதோடரநதோள. இனற ெதோளளோயிரம ரபிளஸ திரபபிக ெகோடககவிலைலெயனறோல,
‘நிகோகோலோ’ ைகத ெசயயபபடவோர. கடமபம பரிதவிததப ோபோகம. இநதக ோகவலமோன
ெபணைண ெகோைல ெசயவதோ அலலத அவளத கோலகளில விழநத பிசைச ோகடபதோ? சிநதைன
சிறகடததத. ைககடைடயோல மகதைத மைறததோள. கணணீர அதைன நைனததத.

நோன மணடயிடடக ோகடகிோறன. என கணவைர ெகோளைளயிடட நோசம ெசயதவிடடோய. இனி


அவைர கோபபோறற ோவணடம. எனத கழநைதைய நிைனததோவத இரககம கோடட கழநைதகள
தவற எதவம ெசயயவிலைலோய...!!

கழநைதகள வழியினினற கதறித தடபபதோக ஆஷோவின கறபைனயில ோதோனறியத. அவளம


மனமவிடட அழதோள.

“நோன எனன ெசயோவன. நோன ஒர ோமோசககோரியோகவம, ோகவலமோனவளமோக உன கறபைனயில


படடவிடோடன. ஆனோல கடவள ோபரில ஆைணயிடடக கறகிோறன. நீ நிைனககிறபட அவர
எனகெகோனறம தநததிலைல. எலோலோைரயம ோபோல எனைன எணண ோவணடோம. எஙகள
இனததில ஒர போடகியோன எனகக மடடம ஒர கோதலன ஒரவர உணெடனற எலோலோரககம
ெதரியம. ‘நிகோகோலோ’ நலல அறிவோளி. பழகவதறக ஏறறவர. என உளளதைதக கவரநதவர.
ஆகோவ அவைர நோன ஏறறக ெகோணடதில தவற ஒனறமிலோல... இதோவ உணைம”

“கைதெயோனறம ோதைவயிலைல நோன ோதடவதம, நோடவதம அவைர விடதைல ெசயவதறகோன


பணம. அைத தயவ ெசயத தநதவிட உனனிடம ெகஞசிக ோகடகிோறன. உன கோலடயிோல
மணடயிடட ோகடகிோறன.

ஆஷோவின ைககோலகள நடஙகின. தன மனனிைலயில திறைமயோக நடதத தன கோரியதைத


சமோளிககோவ அவவோற மணடயிடவதோகவம, தனைன இழிவபடததி தறெபரைமைய
நிைலநோடட மயறசிபபதோகவம அவளககத ோதோனறியத.

“சரி - நோன ெபோரளகைள தரகிோறன எலலோவறைறயம எடததக ெகோள. ஆனோல அைவகள


நிகோகோலோவிடமிரநத கிைடதததலல... ோவற சில அபிமோனிகள எனகக அளிதத பரிசகள.. மனம
ோபோல எடததகெகோள”

அவள ஒர அலமோரோைவத திறநதோள. அதனள இரநத ைவரஙகள பதிதத நைககள. பவள


மோைலகள. தஙக ோமோதிரஙகள ஆகியைவகைள எடதத அநத அழக ைபஙெகோடயிடம
ெகோடததோள.

“இவறைறெயலலோம எடததகெகோணட ோபோய விடஙகள. இனனம ஒனற ெசோலகிோறன.


நிகோகோலோைவ உஙகள உடைமயோகக கவனிததக ெகோளளஙகள. நோன அவைர இஙக வரமபட
அைழககவிலைல”

கணகளில கணணீர நிைறநதிட நைககைள ஒர மைற போரததோள. “இைவெயலலோம ோசரததப


போரததோல ஐநற ரபிளஸதோோன வரம”

ஆஷோ ஆோவசமைடநதோள. அலமோரோவின மறெறோர அைறயிலிரநத ோமலம சில நைககைள


எடததப ோபோடடோள. பினனர ைககைள விரிததபட அவள கறினோள. “இனி எநத விதமோன
ெபோரளம எனனிடமிலைல. ோவணடமோனோல ோசோதிதத போர!

அநத அழகி நடஙகம கரஙகளோல அபெபோரளகைளெயலலோம வோரிெயடதத ைகக கடைடககள


ைவதத ெபோதிநத பின ெமௌனமோக ெவளிோயறினோள. அைறககதைவ ோவகமோக திறநத
ெகோணட நிகோகோலோ ெவளிவநதோர. கணகளிோல நீர மததககள ததமபின.

“நீஙகள எனகக அனபளிபப தநதிரககிறீரகள... இலைல நோன எனன ோகடடரககிோறன...


ெசோலலஙகள” ஆததிரததடன ஆஷோ அவரிடம ோகடடோள.

“அதிரககடடம... அவள உன கோைல பிடதத எனககோக ெகஞசினோளலலவோ?”

“நோன ோகடடதறக பதில ெசோலலஙகள” ஆஷோ... மீணடம உரகக ோகடடோள.

“ஆஷோ” அவைளத தன கரலோல அடககினோர. அவள ெமௌனமோகிவிடடோள.

“களஙகமறற என மைனவி.. என விடதைலககோக ோகவலம உன மனனோல மணடயிடடோள...


அவைளயம கழநைதகைளயம கோபபோறற மறநத கயவனோன எனைன கோபபோறற அவள வநத
விடடோள - என தவற மனனிகக கடயதலல. ஒர கோலமம மனனிகக மடயோதத.”
ஆஷோ அவர பககம ெநரஙகினோள. “ெநரஙகோோத என அரகோைமயிலிரநத ோபோய விட...
தனைனோய ெவறதத நிகோகோலோ அவைளத தளளி விடட ெவளிோயறினோர.

ஆஷோ... கீோழ விழநதவள அலறினோள. நைககைள அபெபணணகக ெகோடதத


விடடைதெயணணிக கதறி அழதோள. சில வரடஙகளகக மன ஒர வரததக பிரமகர இவவோற
ெவறதத ஒதககிய கோடசி அவள நிைனவகக வநதத. அபபோடகியின சிநதைன ோசோக கீத
ெமழபபியத. ஆஷோ அபெபணணிடம ெகோடதத நைககள அவள நிகோகோலோ மீத ெகோணடளள
அனபின கோணிகைகெயனபத யோரககத ெதரியம.

மமமமம
மமமமமம மமமமம: ம.மமமமமமமமம மமமமமமம: ம.மமமமமமமமமமமம

இரவ ஒனபத மணி. தினசரி வழக்கப்படி நிைறந்த ோபாைதயில் ோகளன் கள்ளுக்கைடயிலிருந்து


இறஙகினோன. ோபரநத நிறதததைத ெநரஙகியோபோத இரணட ெபணகள நிறபைதப போரததோன.
இரவ எடட மணிககப பிறக ோபரநத நிறததததில ஒறைறயோகவம, இரடைடயோகவம நிறகம
ெபணகைளப போரதத அனபவபபடட ோகளன அவரகைள நனறோகக கரநத கவனிததோன.
ோபரநத நிறததததின எதிரில ெதர விளகக எபோபோதம எரியோத எனபத நிசசயம. அது என்ன
காரணத்தினால் என்பைதப் பற்றி யாருக்கும் கவைலயில்ைல. நிைனப்பதில்ைல. மற்ற விளக்குகள்
சுடர்ந்து எரிகின்ற ோபாது ோபருந்து நிறுத்த விளக்கு மட்டும் ஏனிப்படி? என்ோறனும் ஒருநாள் அது
எரியும். அடுத்த நாள் முதல் ப்யூூசாகிக் கிடக்கும்.

இரவரம இளவயதககோரரகள. அவன் ோயாசித்தான். காரிய சாத்தியம் குறித்த சிந்தைனயுடன்


அவன் இருளில் நிற்கும் உருவங்களின் வடிவ ோநர்த்திையக் கூூர்ந்து ஆராய்ந்தான். ஒரததி
ொகாஞ்சம் கனத்த சரீரமாகத் ொதரிந்தாள். மற்றவள் ொமலிந்திருந்தாள். மிகவும் சிறுவயதுக்காரி.
‘எப்படியிருந்தாலும் ொரண்டாவது ோவண்டாம். மூூத்தது ோபாதும்.’ அவன் அவர்களின் பக்கம்
ொநருங்கினான். எப்படித் ொதாடங்குவது? காரியொமல்லாம் சரிதான். அவன் இப்படிப்பட்ட
காட்சிகைளக் காணத்ொதாடங்கி ொகாஞ்ச காலம் ஆகிவிட்டது. நந்தினி அவைனப் புறக்கணித்துச்
ொசன்று ஓராண்டு முழுதாக முடிந்துவிட்டது. அன்று ொசான்னான்: “இநதக ோகளனகக ஒர
ெபண ோபோனோ ஆயிரம ெபணணஙக கிைடபபோஙகட.”

“எனக்கு மட்டும் ஆம்பைள யாரும் அகப்பட மாட்டங்களா...? நா ோபாோறன்.” நந்தினி ஐந்து வயது
மஞ்சுைவ இழுத்துக் ொகாண்டு நடந்தாள்.
வீட்டு வாசலில் நடப்பைத ோவடிக்ைக பார்த்து நின்ற இளம் வாலிபன் கூூட அவள் ொவளிோயறி
நடக்கும் அதிசயத்தில் திறந்த வாைய கள்ளுக்கைடயில்தான் ோபாய் மூூடினான். அது வாோயாட
விஷயம். மனித உடம்பில் ோவறு அவயங்களும் இருக்கின்றன. அைவகைளக் குறித்தும் பார்க்க
ோவண்டுமல்லவா? அதனால் தான் ோகளன் ோபருந்து நிறுத்தத்ைத அடுத்த இருளில் உருவங்கைள
ஆராய்ந்து பார்க்க ஆரம்பித்தான். ஆயிரக்கணக்கிலில்ைல. நான்கு, ஐந்து எண்ணிக்ைகயில்
மட்டும் இன்னமும் வாழ்க்ைக இருக்கிறதல்லவா?

ோகளன் அவர்கைள ொநருங்கிச் ொசன்றான். ொநருங்கியோபாது அவன் மிகவும் குழப்பமைடந்தான்.


மூூத்தவள் நல்ல ொபண்தான், சரி. ஆனால் மற்றவள்? சிறு வயது. அழகியும். ‘யாைரத்
ோதர்ந்ொதடுப்பது’ அவன் தனக்குள்ளாக ஒரு ோதர்வு நடத்தினான். மூத்தவள்தான்
ொ ஜ யித்தாள் .
அவன் அவளிடம் ொசான்னான்: “வா ோபாகலாம்.”

அந்தப் ொபண் அதிசயமாக அவைனப் பார்த்தாள். அவன் பக்கம் வருவைதப் பார்த்ததும் ‘ராத்திரி
தங்குறதுக்கு ஒரு இடம் ோதைவப்பட்ற அவசியத்தப் புரிஞ்சிதா வரச்ொசால்றான்’ என்னும்
நிைனவில் அவள் நடக்க ஆரம்பித்தாள். நகரத்தில் நிைறந்து கிடக்கும் ோசறு சகதிகளும், ஏமாற்றும்
பளளம படகழிகளம அவளககத ெதரியோத. ோபரநத நிறததததில எபபட இரைவக கழிபபத
என்றுதான் அவள் ோகட்க நிைனத்தாள். அப்ோபாது தான், அவன் இவளிடம் ொசான்னான்: “வா
ோபோகலோம.”

அவன் அந்த இளம்ொபண்ைணப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் பயம் ொதரிந்தது. அந்த மனிதனின்
சுவாசத்தில் கள் நாற்றம் வீசுவைத அவள் உணர்ந்து ொகாண்டாள். பளளியிலிரநத திரமபம
ோபரநத பயணஙகளில அவளகக அநத மணம அனபவமோகியிரநதத. எதுவும் ோபசாமல் அவள்
அம்மாவுடன் சமமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ோபரநத நிறததததின இரைளப பினனககத தளளிய அடதத ெதரவிளககின கீழ ெசனற


ோபோத, கூூட அைழத்துப் ோபாகும் ொபண்கைள நன்றாகப் பார்க்கும் எண்ணத்தில் ோகளன்
திரும்பிப் பார்த்தான் ஒன்றுக்குப் பதிலாக இரண்டு. இரணட ெபணகள. அவன் கண்கைள
விழித்துக் கூூர்ந்துப் பார்த்தான். ‘ஏ, இத கடசசதனோல ஏறபடட ோகட இலல. ொரண்டுதான். நான்
கூூப்பிட்டது ொபரியவைள மட்டும். சிறியவைளக் கவனிக்கல.’

‘அடக்கடவுோள! நான் ொரட்டிப்பா பணம் ொகாடுக்க ோவண்டி வருோம. ஆனா ொரண்டு ோபோராட ஒண்ணா
இரககறத நலலோதோ இரககம. அவங்களுக்கு இருக்கும் தாக்கத்துக்குச் சரியா சமாளிக்கும்
சக்தி ோகளனுக்கு உண்டு.’ ‘தாக்கம்’ என்ற வார்த்ைத ஏோதா ஹிந்தி சினிமாவிலிருந்து கிைடத்தது.
அது அவன் எப்ோபாதும் தனது பாலியல் திறத்ோதாடு சம்பந்தப்படுத்தி ொசால்லிக் ொகாள்வது.

“உங்க தாக்கத்துக்குச் சரியான சமாளிப்புச் சக்தி எனக்கு உண்டு” அவன் அவர்கைள ோநாக்கிச்
ொசான்னான்.

“என்ன?”

“இபோபோ இத பரிஞசோ ோபோதம. ோவள வரும் ோபாது எல்லாம் புரியும். பறபபடலோம.”

தாய் தைலைய ஆட்டினாள். பலி வோைலப பிடசசிடோடோமோ? தனக்கு முன்னால் ோவறு வழிகளும்
ொதரியவில்ைல. சாயங்காலத்திலிருந்து நிற்க ோவண்டியதாயிடுச்சி. மகளின் இண்டர்வியூூ முடியறப்ப
நான்கு மணியாயிடுச்சி. எவ்வளவு சிரமமாயிடுச்சி அங்க? இணடரவிய மடஞசி ஒர ஓடடலககப
ோபோயச சோபபிடடத திரமபினதம கிரோமததககோன பஸ ஸடோப விசோரிசசதல ெதரிஞசத, கைடசி
பஸ அஞசி மணிகக, அந்த பஸ்ஸூூல ோபானா எப்படின்னாலும் ொரண்டு பஸ் ஏறி இறங்கி மாறி
கிராமத்த ோபாய் ோசர்றதுக்குள்ள ராத்திரி பதிொனான்னு ஆயிடும். அந்த இடத்துக்கு ராத்திரில
ோபோறத சரியோ இரககோத. அதனாலதா குடும்பஸ்தங்க யாராவது ொதரிஞ்சா அவங்கோளாட இங்கோய
தங்கிடலாம்னு நிைனச்சது. கைடசி பஸ் உள்ள தைலகாட்ட முடியாத அளவுக்கு கூூட்டமா
இரநதத.

இரடடத ெதோடஙகிய பிறகதோன தோன, ொசய்த தவறு அவளுக்குத் ொதளிவாயிற்று.


கூூட்டொமன்றால் அப்படிொயாரு கூூட்டம். அந்தப் ோபருந்தில் தான் எப்படியாவது ஏறியாக
ோவண்டும். குடும்பஸ்தர் ஒருவரும் ோபருந்து நிறுத்தத்ததில் இல்ைல. ோபரநதிலிரநத யோரம
இறஙகவமிலைல. அது மட்டுமல்ல. பிரசசைன பணணபவரகள பககததில ெநரஙகவதம,
விலகுவதுமாக இருந்தார்கள். ஐோயா நகரத்தில்தான் எத்தைன ொதால்ைலகள்? அவ்வாறு இருக்கும்
ோபோததோன அநத மனிதன வநத ெசோனனோன. “வா ோபாகலாம்”. இனி ோமலம அஙோக நிறபத
குழப்பமுண்டாக்கும் என்று ோதான்றியது. இரவரம ஒரமிதத மடவடன ோகளனடன ஒனறோக
இறஙகி நடநதனர. ‘இநத ஆள வீடடல மைனவியம, குழந்ைதகளும் இருப்பாங்களா?’ வீட்டில்
யாரும் காத்திருக்கவில்ைல.

‘எனக்கு மகளும், மகளுக்கு நானும் மட்டும். ொரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்ன கணவன்


இறநதபபறம இபபடததோ இரகக. இவவளவ கஷடபபடட அரதத ரோததிரியில கிரோமததககப
ோபோக அவசர கோரியம எதவமிலல. மகளுக்கு இந்த ோவைல கிைடச்சிட்டா கிராமத்திலிருக்கற
நான்கு ொசன்ட் மைனைய குைறஞ்ச விைலக்காவது வித்துட்டு இங்க ஒரு சின்ன வீடு
வாங்கணும். அத்ோதாட கிராமத்ோதாட உறவு முடிவுக்கு வந்துடும். எல்லாத்ைதயும் ொகட்ட
கனவுன்னு மறந்துடலாம்.”

இரணட ெபணகள எனபத ோகளன மனைதக கழபபத ெதோடஙகியிரநதத. இதவைர இவவோற


ஏற்பட்டதில்ைல. அதனால்தான் என்ன ொசய்வது என்பதும் புரியவில்ைல. வயதும்
நாற்பத்ைதந்தாகி விட்டது. முன்பு ோபால என்றால் ைதரியமாகச் ொசால்லலாம். வீட்டுக்கு
நடக்கும் ோபாது அவன் அவர்களுக்கு இைணயாக நடந்தான். ‘இவஙக இபபடபபடட ெதோழில
ொசய்றவங்களா? ஆனா இவங்களும் மனுஷங்க தாோன? சாதாரண மனுஷங்களுக்கு ொகாடுக்கற
மரியாைதைய இவங்களுக்கும் ொகாடுக்க ோவண்டாமா? சில ோநரங்கள்ல அதுக்கு பதிலடி
கிைடக்கவும் கிைடக்கும். ‘நான் இவங்கள அைழச்சி வந்தது எதுக்காக? உண்ைமையச்
ொசால்லியிருக்கலாோமா? படட சிடடன கோரியதத மடசசி பணததக ெகோடதத அபபறப
படததணம இவஙகள...’ அதில் ொபரும்பாலும் பதிலடி கிைடக்குொமன்றாலும் அவன் அந்தக்
காரியத்ைத நிறுத்தியதில்ைல.

பல ெபணகளகக அதிரஷடோமறபடடத. அவர்கள் பதில் ொசால்வார்கள். சிலர் ொதாைலோபசி


எண்கைளயும் தருவார்கள். “அண்ணன் ொபரிய நண்பர்களுக்கு இந்த நம்பைரக் ொகாடுக்கலாம்.
நல்லவங்களா பார்த்துக் ொகாடுக்கணும். ோமாசமானவங்க கிைடச்சா அந்த நாள் அவ்வளவு தான்.”
அப்படிப்பட்ட ொபண்கள் கிைடத்தால் நல்லது. நாம் ொகாடுக்கும் முதன்ைமயாகத் ோதான்றும்.
அவர்கொளல்லாம் ோநர்ைமயாகத் ொதாழில் ொசய்பவர்கள். மூூன்றாவதாக ஒரு ஆள் குறுக்கிட்டு
கமிஷன் வாங்க மாட்டான். அப்படிப்பட்ட நபர்களுக்குத்தான் உதவி ொசய்ய ோவண்டும்.
ோகளன் நைடைய ொமதுவாக்கி பின்னால் நடந்து வரும் ொபண்களின் பக்கம் ொசன்றான். ஒர
உைரயாடைலத் ொதாடங்குவதற்காக பக்கம் ொநருங்கியவன் மூூத்தவளிடம் ோகட்டான்:

“உங்க ோபர் என்ன?”

“என் ோபர் சுமதி. இவ ோபர சஸமிதோ. நீங்க...”

“என் ோகள்விக்கு மட்டும் பதில் ொசான்னா ோபாதும்” இநதப ெபணகளிடததில விபரஙகள ெசோலல
ோவண்டியதில்ைல. தைலயில் ஏறுவார்கள்.

“சரி”

“என் வீடு அோதா ொதரியுது பாருங்க.” தனித்திருந்த வீட்ைடச் சுட்டிக்காட்டி ோகளன்


ொசான்னான்.

பதில இலலோத மறற ோகளவிகள சமதியின உதடகளககள அடஙகிவிடடன. “வீட்டுல யார் யார்
இரககிறோஙக? என்ன ோவைல ொசய்யறாங்க....?
அவர்களுக்கிைடோய இைடொவளி அதிகமாயிற்று. வாசற்கதைவத் திறந்த ோகளன் வீட்டினுள்
நடந்தான். ோகளைனத் ொதாடர்ந்தவர்களாக ொபண்களும் வீட்டினுள் நடந்தார்கள். வாசல் விளக்கின்
படடைன அழததிய அவன சடைடப ைபயிலிரநத சோவிைய ெவளியிெலடததோன. கதவின்
ொவளிதுவாரத்தில் சாவிைய நுைழக்கும் ோபாது சுமதி ோகட்டாள்:

“வீட்டுல மைனவியும், குழந்ைதகளும் இல்லியா?”

திறக்காமல் சாவி அப்படிோய திரும்பி நின்றது. அவன் குனிந்த நிைலயில் உைறந்து ோபானான். அந்தக்
ோகள்வி அவைனச் சிதறடிப்பதாக இருந்தது. அது புைதத்து மூூடிைவத்த நிைனவுகைளத்
ோதைவயில்லாத ோநரத்தில் ொவளிோய ொகாண்டு வந்தது. அவன் ோயாசைனயிலாழ்ந்தான். ‘இவ
எதுக்காக என் மைனவிையக் குறிச்சி விசாரிக்கிறா?’ அைதக் குறித்து ோயாசித்த ோபாதுதான்
பரிநதத. ‘காரியொமதுவும் நிைனக்கற மாதிரி இல்ல’ என்று கவைலப்பட்டான். ‘நான்
ஏமாந்துட்ோடன்’ என்றும் நிைனத்தான். கதைவத் திறந்து சுவர்ப் ொபாத்தாைன அழுத்தி விளக்ைக
எரிய ைவத்த அவன் ொசான்னான்:
“உள்ோள வா”

அம்மாவும், மகளும் உள்ோள வந்தார்கள். சாதாரணமான நல்ல அைற. அவர்களின் வீடு ோபாலத்தான்
இரநதத. அந்த அைறக்கு இரண்டு கதவுகள். ஒனற சைமயலைறகக எனபத பரிநதத. மற்றது
படகைக அைறகக கதவோக இரகக ோவணடம. அவன் ொதளிந்த ொவளிச்சத்தில் ஆராய்ந்தான்.
சுமார் இரண்டு நிமிட ஆராய்ச்சிக்குப் பிறகு அவன் ோகட்டான்:

“நீங்க அம்மாவும், மகளுந்தாோன?”

சுமதி தைலயாட்டினாள். அவளும் அவைன ஆராய்ந்தாள். கனத்த உடம்பு இல்ைல. தைலமுடி


நைரக்கத் ொதாடங்கியிருந்தது. சிறிய மீைச. கன்னங்கள் உலர்ந்து ஒடுங்கியிருக்கின்றன. ோவறு
எைதயும் முடிவு ொசய்ய இயலவில்ைல. ‘மைனவி பிரிஞ்சி ோபாய் எவ்வளவு நாளாச்ோசா?
கிராமத்துக்குப் ோபாயிருக்கணும்’

“அப்ோபா எதுக்காக நீங்க பஸ் ஸ்டாப்புல நின்னுட்டிருந்தீங்க?”

“மைனவி எப்ோபா வருவாங்க?”

அந்த மனிதனுக்கு மைனவி இருப்பாள் என்னும் யூூகத்தில்தான் அவள் இைதக் ோகட்டாள். வீடு
இரநத நிைலயிலம, அந்த மனிதனின் நடவடிக்ைகயிலும் ஒரு ொபண்ணுக்கு மட்டும் ஏற்படும்
ஏோதா ஒரு வித்தியாச உணர்வு அவளுக்குள் ஏற்பட்டிருந்தது.

“அவ இனிோம வர மாட்டாள்.”

“ஏன்?”

“அவ சண்ைட ோபாட்டுட்டுப் ோபாயிட்டா. என் ோவைல அவளுக்குப் ோபாதல. என்னால


முடிஞ்சதத்தாோன ொசய்ய முடியும்? அவளுக்கு அது ோபாதல. அதனாலதினம் சண்ைடதா.”

“நீங்க குடிக்கறதாலயா?”

“நான் ொதாட்டோத கிைடயாது. அவள் ோபான துக்கப்பறந்தா பழக்கம் அவ என் மகைளயும் ோசர்த்து
இழததடடப ோபோயிடடோ. அதிருக்கட்டும் நீங்க எதுக்காக அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில
நின்னுட்டிருந்தீங்க?”

“மகளின் இண்டர்வியூூ முடிஞ்சப்ோபா ோநரம் சாயங்காலம். பஸ பிடசசி கிரோமதத ோசரறதகக


மணி பன்ொனண்டு ஆயிடும். அப்ப என்ன ொசய்யறதுன்னு ோயாசிச்சிட்டிருந்தோபாது நீங்க
ோபோலோமோனன கபபிடடஙக. பககததல ஆளஙக ோவற ெதோலைல ெகோடகக
ஆரம்பிச்சிருந்தாங்க. அந்த ோநரம் ோநர்ைமயா ொதரிஞ்ச ஒருத்தர் வந்து கூூப்பிட்டப்ோபா ராத்திரி தங்க
பிரசசைனயிலலனன தீரமோனிசோசன. நாங்க காைலயில சீக்கிரோம கிளம்பிடுோவாம்.”

“யார் உங்கள ோபாகச் ொசான்னது?”

சுமதியின் ோபச்சு எங்ோகோயா உைதத்தது. ‘நானும் ஒரு காலத்துல ோயாக்கியனாயிருந்தான்.


அப்படின்னா இப்ப இல்ல. எப்படிப்பட்ட ோயாக்யன்? ராத்திரில ொவளிச்சமில்லாத பஸ் ஸ்டாப்புல
காத்திருந்த ொபாம்பைளங்கைள அைழச்சிக்கிட்டு வீட்டுக்குப் ோபாற ோயாக்யன்? யாரும்
காத்திருக்காத காலியான வீட்டுக்கு ஒத்ைதயில தான் மட்டும் தனிைமயில் இருக்கற வீட்டுக்கு?’

எத்தைனோயா ோபர் அவோனாடு வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரததிகட தஙகினதிலல. அவர்கள்


பணதைத எணணி வோஙகிக ெகோணட, கனவுகள் எைதயும் வழங்காமல் இடத்ைதக் காலி
ொசய்வார்கள். இபோபோத ‘ஒர ரோததிரி தஙகிப ோபோக வநததோ’ இோதோ ஒர ெபண ெசோலகிறோள.
அவர்கள் தாயும் மகளும், நான் இப்பவும் ோநர்ைமயானவன்தான். ோநர்ைமயானவன் இல்லன்னா
எதுக்கிந்த அவஸ்ைத? யார்கிட்ட எப்படி நடந்துக்கனுன்றது எனக்கு நல்லா ொதரியும்.’

“நீங்க சாப்பிட்டாச்சா?” தாய் ோகட்டாள்.

‘சாப்பாடு?’ அவன் ோயாசிக்க ஆரம்பித்தான். அவனுைடய இரவு உணவு என்ன?


அப்படிொயான்றுண்டா?

“நா இப்ோபா சைமச்சிட்ோறன். அதுக்குள்ள தூூங்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்கோள!”


“தூூூூூ ூ! அதுவும் சாப்பாடு மாதிரிதா. சில நாட்கள்ல மட்டும். இனனிகக மடடம எதககோக
க்கம்
அைத ஒரு திருவிழாவாக்கணும்? அவன் ொசான்னான். “எனக்ொகதுவும் ோவண்டாம்.”

சைமயலைறக்குப் ோபாகத் திரும்பிய அம்மாவும், பின ெதோடரநத மகளம திரமபி நினறோரகள.


அவன் புரிந்து ொகாண்டான். ‘இநதப போவபபடட சோதவோன ெபணகளம சோபபிடல. போவபபடடவஙக.
இவஙக எதககோகப படடனி கிடககணம?’

“சைமச்சிக்ோகா, மூூணு ோபருக்கும். காய்கறி எதுவும் இல்ைல.”

“அது பரவால்ல.”

அவன் ைகைவத்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி மயங்கிய நிைலயிலிருந்தான். கனவுகளில்லாத சிறு


வயதுக்கால உறக்கங்களில் எப்ோபாதும் கண்டறிந்த பூூக்களும், வானவில்லும் இல்லாத ொவறும்
இரள மடடோம நிைறநத உறககம....

“மாமா!”

அந்த இளம் ொபண்ணின் அைழப்புக்ோகட்டு ோகளன் விழித்துக் ொகாண்டான். அவள் ொநருங்கி


நின்று அவைன உலுக்கிக் கூூப்பிட்டாள். “அப்பா! என்ன தூூக்கம் இது!” ோசாற்ைறயும்,
குழம்ைபயும் ோமைஜயின் ோமல் எடுத்து ைவத்தாள். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு வீட்டில்
சைமத்த உணவின் வாசைன அவைனத்ோதடி வந்தது. மூக்கு வ ிைடக்க அந்த மணத்ைத நிைறத்துக்
ொகாண்டு அவன் எழுந்தான்.

எைதொயைதோயா ோயாசித்தபடி இரவு நீண்ட ோநரத்திற்குப் பிறகு ோகளன் படுத்தான். சாப்பிடுவதற்கு


முந்ைதய சிறிய உறக்கத்தின் காரணத் தினால் பிறகு அதிகோநரம் அவனுக்கு உறக்கம் வரவில்ைல.
‘மகள் ஒரு பத்து வருஷங்க ோபானா இந்த இளம் ொபண்ைணப் ோபால ொபரியவளா இருப்பா என்று
அவன் நிைனத்தான்.

படகைகயைறயில தோயம, மகளும் நல்ல உறக்கத்திலிருந்தார்கள். அவர்களின் கதவு ொகாஞ்சம்


சாத்திய நிைலயில் திறந்ோத கிடந்தது. அது அவைன மகிழ்ச்சிப்படுத்திற்று. தன் மீதான
நம்பிக்ைகைய அது காண்பிக்கிறது. ொவளி அைறயின் அருகில் ோபாட்டிருந்த ொபஞ்ச்சில் படுத்து
அவன் எப்ோபாோதா உறங்கிப்ோபானான்.

“அம்மா எங்க மகோள?”

காைலயில் மகள் ோதநீர் ொகாண்டு வந்த ோபாதுதான் ோகளன் எழுந்தான். அவள் குளித்து ொநற்றியில்
குறியிட்டிருந்த காரணத்தில் கூூடுதல் அழகுடன் ொதரிந்தாள். ோநற்று அணிந்திருந்த சுடிதாைர
மாற்றி நீண்ட பாவாைட, இரவிகைகயில இரநதோள இளம ெபண.

“அம்மா கஞ்சியும், துைவயலும் ொசஞ்சிட்டிருக்காங்க. என்ன சைமக்கலாம்னு ோகட்க ொகாஞ்ச


ோநரம் காத்திருந்தாங்க. மாமா நல்ல தூூூூூூூூூ ூூூூூூூூ ூூ .”
க்கத்திலிருந்தீங்க

அவன் சிரித்தான். மூூன்று ோபரும் ோமைசைய ொநருங்கியமர்ந்து ோதங்காய்த் துைவயலுடன்


கஞ்சிைய குடிக்கும் ோநரத்தில் ோகளன் தனது நல்ல காலங்கைள நிைனத்துக் ொகாண்டான். ‘ஆனா
அப்படிொயான்னும் எனக்கு வாய்க்கல. வாய்ச்ச வங்க கூூடுதல் புண்ணியம் ொசய்தவங்க.’

“எப்படி அண்ணனுக்கு நன்றி ொசால்றதுன்னு ொதரியல.”

‘நன்றி ொசால்ற அளவுக்கு நா ஒண்ணும் உங்களுக்கு அப்படி எதுவும் ொசய்துடலிோய’ அவன்


தனக்குள்ளாகச் ொசால்லிக் ொகாண்டான். நன்றி என்னும் வார்த்ைதையச் ொசால்ல ோவண்டியவள்
ோவறு ஒருத்தியாக இருந்திருக்க ோவண்டும். ஆனால், அவள் ொசால்லவில்ைல.
ோபரநத எடடைர மணிகக. அதில் ஏறி அமரும் முன்பு அம்மா ொசான்னாள்:

“அண்ணா, மகளுக்கு இங்ோக ோவல கிைடச்சிட்டா நாங்க இனிோமலும் வருோவாம். இபோபோ


பறபபடறம.”

ோபரநத பறபபடடப ோபோன பிறகம சிறித ோநரம அஙோகோய நினறிரநதோன ோகளன. பிறக
முகத்தில் இரண்டு நாள் வளர்ச்சிையக் கண்டிருந்த ோராமங்கைளத் தடவியபடி திரும்பி நடந்தான்.
ோபோனவரகள நிைறய கனவகைள அவனத வோழகைகயில தவியிரககிறோரகள. ‘அைவ
கனவுகள்தானா? அல்லது ஏமாற்றப்பட்ட ஆத்மாவின் ோதம்பல்களா?’ என்னொவன்று அறிய
இயலவிலைல.
நன்றி : ஜனசக்தி மைலயாள வார இதழ்

மமமமமமமமமமம மமமமமம
மமமமமமம மமமமமமமமமம
மமமமமமம: மம.மமமமமமமமமமமம

ெபலகியோ எனற எழதபபடககத ெதரியோத ெபண வோழநத வநதோள. அவளுைடய கணவோரா ஒரு
ோசாவியத் அதிகாரி. முன்பு அவர் எளிய விவசாயியாக இருந்திருந்தாலும் அவருைடய ஐந்தாண்டு கால
நகரத்து வாழ்க்ைக அவருக்குக் கல்விக்கு அப்பால் பலவற்ைறக் கற்றுத் தந்தது.

ஆனால், தன் மைனவி கல்வியறிவு அற்றவள் என்பது அவருக்கு மிகுந்த ோசாகத்ைதத் தந்தது. “ஏய்
ெபலகியோ, நீ உன் ொபயைரயாவது எழுதக்கற்றுக் ொகாள்ளடி” என்று அடிக்கடி ொசால்வார் இவான்
நிொகாோலாவிச். ெபலகியோ அைத கோறோறோட விடடவிடவோள.
“நான் எழுதப் படிக்கக் கற்றுக் ொகாண்டு என்ன சாதிக்கப் ோபாகிோறன். சிறு பிள்ைளகள் கற்றுக்
ொகாள்வதில் அர்த்தம் உள்ளது, நான் கற்று என்ன பயன்? இபபடோய என கோலதைதக கழிதத
விடுகிோறன். என்ைன விட்டுவிடுங்கள்” என்று கூூூ ூ ூூ ூ.
றினாள்

பலோவற ெபோறபபகைள ஏறறிரநத இவோன நிெகோோலோவிச தன மைனவியின ோபசசகக தைல


அைசத்துவிட்டு ொசன்று விடுவார். ஒர நோள இவோன தன ைககளில ஒர பததகததடன வீட
திரும்பினார். “இநதோ ெபலகியோ, இதபதிதோக எழதப படட கலவி அறிவ ெபறவதறகரிய
ொதாடக்கப் புத்தகம். இதில பலோவற எளிய வழிமைறகள உளளன. அவற்ைற நான் உனக்குக்
கற்றுத் தருகிோறன்” என்று கூூூூ ூூூ . ெபலகியோ சிரிததபட அநதப பததகதைத எடதத
றினார்
அலமாரியில் ைவத்துப் பூூட்டினாள். அது அங்கு உறங்கட்டும் என்று ொசால்லாமல் ொசான்னாள்.
“நமது ோபரக் குழந்ைதகளுக்குப் பயன்படட்டும்” என்று நைகத்தாள். இபபடோய சில நோடகள
கழிந்தன.

பினப ஒரநோள ெபலகியோ தன கணவரின கிழிநத சடைடப ைபையத ைதபபதறகோக அமரநதோள.


ஊசிைய எடுத்தபடிோய சட்ைடையப் புரட்டினாள். ொமல்லிய சலசலப்ொபாலி ோகட்டது. என்னொவன்று
போரகைகயில சடைடபைபயில ஒர கடதம ெதனபடடத. கடிதம் சுருக்கமானதாக இருந்தது. அதன்
நறுமணம் அவள் மனதில் சந்ோதகத்ைதத் த ூ ூ ண ூூ ூூ ூூ இவோன தனைன ஏமோறறவதோக அவள
்டியது.
கருதினாள். அது காதல் கடிதமாக இருக்குோமா என்று அவள் ொநஞ்சம் குருகுருத்தது. தான்
படககோததோல படதத ெபணைண இவோன ோநசிககிறோோரோ எனெறலலோம அவள கரஙக மனம
தாவியது.

ஆனால், ெபலகியோவோல ஒர வோரதைதையக கட வோசிகக மடயவிலைல. அவளுைடய


அறியாைமைய அன்று அவள் உணர்ந்தாள். ோவறு ஒருவரிடம் அந்தக் கடிதத்ைதக் ொகாடுத்து
வாசிக்கச் ொசால்வதற்கு அவள் மனம் கூூூ ூூூ . அந்தக் கடிதத்தின் ொபாருைளத் ொதரிந்து ொகாள்ள
சியது
அவள் உள்ளம் துடித்தது. ஆனால், அவள் அறிவின்ைம அைதத் தடுத்தது. அந்தக் கடிதத்ைத
அலமாரியில் ஒளித்து ைவத்தாள். வாசலில் அமர்ந்து துணிையத் ைதத்தபடிோய கணவைன
எதிர்பார்த்திருந்தாள். சிறிது ோநரத்தில் இவானும் வீடு திரும்பினான். ெபலகியோ எதவம
நடக்காதது ோபால் தன்ைன இயல்பாகக் காட்டிக் ொகாண்டாள்.

பினப ெமதவோக தன கணவனிடம தோன எழததறிவறறவளோக இரபபதறக மிகவம


வருந்துவதாகக் கூூறி அழுதாள். அைதக் ோகட்ட இவானின் உள்ளம் மகிழ்ந்தது. இநத நோைள
எண்ணி தான் காத்திருந்ததாகக் கூூூ ூ ூூ ூ இரணட மோதஙகள ெபலகியோ தன கணவனின
றினான்.
உதவிோயாடு வாசிக்கக் கற்றுக் ொகாண்டாள். ஒவெவோர நோளின மடவிலம அவள அநதக
கடிதத்ைத எடுத்து எடுத்துக் கூட்டி
வ ாசிக்க முயற்சி ொசய்வாள். ஆனால், அது அவ்வளவு
சுலபமாகத் ோதான்றவில்ைல. மூூன்றாம் மாதத்தின் முடிவில் ொபலகியா நன்றாக வாசிக்கக் கற்றுக்
ொகாண்டாள்.

ஒரநோள கோைலயில இவோன ோவைலககச ெசனறபினப, ெபலகியோ கடததைத அலமோரியில


இரநத எடததோள.

ொமதுவாக “அன்புள்ள இவான் நிொகாோலாவிச்” என்று வாசிக்கத் துவங்கினாள்.

“நான் உங்களிடம் ொசான்னவாோற கல்வியறிவு ொபறுவதற்குரிய ொதாடக்கப் புத்தகத்ைத


அனுப்பியுள்ோளன். உங்கள் மைனவி அைதக் கற்றுத் ோதர்வதற்கு சுமார் 3 மாதங்கள் பிடிக்கும்.
இவோன, உங்கள் மைனவியின் அறியாைமையப் ோபாக்குவதற்கு நீங்கள் உதவுவீர்கள் என்று
நம்புகிோறன். கல்வியறிவின்ைம ஒரு ஒழுக்கக்ோகடு என்பைத ொபலகியாவுக்கு எடுத்துக்
கூூூூ ூூூ ூ உலகத்தின் அறியாைமைய விலக்கப் பாடுபடும் நாம் சில ோநரங்களில் அருகில்
றுங்கள்.
இரபபவரகளகக ஒளியடடத தவறகிோறோம.

இைத மனதில ைவததக ெகோளளஙகள. இவோன நோன ெசோலவத சரிதோோன?

ோதாழைமயுள்ள,

மரியா புோலாகினா

ெபலகியோ கடததைத இரமைற வோசிததோள. தான் ரகசியமாக அவமதிக்கப்பட்டிருப்பைத எண்ணி


கண்ணீர் வடித்தாள்.
மமமமமம
மமமமமமமமம

ஜாரின் ொகாடுங்ோகாலாட்சி நடந்த ரஷ்ய ோதசத்தில், உலகினுக்ோகார் புதுைமயாய் எழுந்த பாட்டாளி


வர்க்கத்தின் ோசாசலிசப் புரட்சி ொவற்றி ொபற்றைதத் ொதாடர்ந்து, ொஜர்மன், அொமரிக்கா, பிரிடடஷ,
ஜப்பான் நாடுகள் இளம் ோசாவியத் புரட்சி அரசிைன முைளயிோல கிள்ளி எறிந்திட நாலா பக்கமும்
சுற்றி வைளத்து ஆக்கிரமிப்புப் ோபார் நடத்தின. ோசாவியத் அரசாங்கத்ைத வீழ்த்திட, ரஷ்ய
நிலப்பிரபுக்களும், ஆைல முதலாளிகளும் ொபரும் பைடொயான்று திரட்டினர். எதிர்விைனயாக
ோசாவியத் அரசாங்கமும், உைழக்கும் மக்கைளக் ொகாண்ட ொசஞ்ோசைனப் பைடயிைன நாொடங்கும்
உருவாக்கியது. இறதியில பல தியோகஙகளககப பிறக ெசஞோசைன ெவனறத எனபத
வீரவரலாறு. இநத உளநோடடப ோபோரின ஒர சமபவதைதச சிததரிதத, ோசாவியத் இலக்கிய ோமைத
ோஷோலோகோவ பைடதத சிறகைததோன இநத “மச்சம்.”

ோமைஜ மீது எரிந்துோபான கருமருந்து ொநடி வீசும் காலியான ோதாட்டாக் குப்பிகள், ஓர் ஆட்டுக்
குட்டி எலும்பு, ஓர் ோபார்க்கள வைரபடம், குதிைரயின் வியர்ைவ நாற்றம் இன்னும் அடிக்கும் ஒரு
கடிவாளம், ஒர ெரோடடத தணட ஆகியைவ சிதறிக கிடநதன. அதற்குப் பக்கத்தில் ஈரமான
சுவரில் படர்ந்த பாசிக் கைறகள் படிந்த ஒரு கரடுமுரடான ொபஞ்சு கிடந்தது. ஸ்குவாட்ரன்
கமாண்டரான நிக்ோகால்கா ோகாஷிவாய் தமது முதுைக ஜன்னல் கதவின் மீது அழுத்திச்
சாய்ந்தவாறு ொபஞ்சின் மீது அமர்ந்திருந்தார். அவரது மரத்துப்ோபான அைசவற்ற ைகவிரல்களில்
ஒர ெபனசில அைசயோத இரநதத: ோமைஜ மீது சில பைழய சுவொராட்டிகளுக்குப் பக்கத்தில்
அைரகுைற யாகப் பூூர்த்தி ொசய்யப்பட்ட ஒரு ோகள்விப் பட்டியல் ொதன்பட்டது அந்தப்
படடயலில பினவரம பதில மடடமதோன எழதபபடடரநதத. ோகாஷிவாய் நிக்ொகாலாய், ஸ்குவாட்ரன்
கமாண்டர், ஒர விவசோயி. ொதாழிலாளர், விவசாயி இைளஞர் கழகத்து உறுப்பினர்.

“வயது” என்று குறிக்கப்பட்டிருந்த காலி யிடத்தில், அவரது ைகயிலிருந்த ொபன்சில் ோவண்டா


ொவறுப்ோபாடு 18 என்று எழுதியது.

நிக்ோகால்கா தமது வயதுக்கு மீறிய ோதாற்றத் ோதாடு காட்சியளிக்கும் கட்டுமஸ்தான


இைளஞரோகோவ இரநதோர.

அவரது ஸ்குவாட்ரைனச் ோசர்ந்த நபர்கள் இவ்வாறு ோவடிக்ைகயாகப் ோபசிக் ொகாண்டனர்:

“இவர இனனம ஒர ைபயனதோன. போலமணம மோறோத ைபயன! ஆயினும் எந்த முதிய


கமாண்டைரக் காட்டிலும் திறைமோயாடு, இவைரபோபோல யோர அோநகமோக எநத உயிரிழபபககளம
இலலோமல இரணட எதிரபபரடசிக கமபலகைள ஒழிததக கடடவம, ஆறுமாத காலத்தில் இந்த
ஸ்குவாட்ரைனப் பல சண்ைடகளில் வழிநடத்திச் ொசல்லவும் முடிந்தது?”

ஆயினும் தமக்குப் பதிொனட்டு வயதுதான் ஆகியுள்ளைதக் கண்டு நிக்ோகால்கா ொவட்கப்பட்டார்.


‘வயது’ என்று குறிக்கப்பட்ட அந்த ொவறுக்கத்தக்க இடத்தில் பதிைல எழுத ோநரும்ோபாது, அவரது
ெபனசில எபோபோதம தடமோறியத; நகரோவ மறுத்தது. அோத சமயம் அவரது கன்னமும் எரிச்சலால்
சிவந்தது. நிக்ோகால்காவின் தந்ைத ஒரு ோகாஸாக். இதோவ அவைரயம அவரத தநைதையப ோபோல
ஒர ோகோஸோக ஆககிவிடடத எனலோம. தமக்கு ஐந்து அல்லது ஆறு வயதான காலத்தில் தமது
தந்ைத தம்ைம ஒரு குதிைர மீது ஏற்றி உட்காரச் ொசய்தைத, அவர் ஒரு கனைவப் ோபால இப்ோபாதும்
நிைனவு கூரம ுடிந்தது .

இெதலலோம ெநடஙகோலததகக மநதி நிகழநத விஷயம. ொஜர்மானியர்களுக்கு எதிராக நடந்த


ோபோரில நிகோகோலகோவின தநைத கோணோமல ோபோயவிடடோர. அதன்பின் அவைரப் பற்றி எந்தத்
தகவலும் ொதரிய வரவில்ைல. நிக்ோகால்காவின் தாயும் இறந்து விட்டாள். நிக்ோகால்கா தமது
தந்ைதயிடமிருந்து குதிைரகளின் மீது பிரியத்ைதயும், எல்ைலயற்ற துணிைவயும், அத்துடன் தமது
இடத கணககோலகக ோமல, பறோ மடைட அளவககிரநத மசசதைதயம சவீகரிததக
ொகாண்டார். தமக்குப் பதிைனந்து வயதாகும் வைரயிலும் அவர் பலவிதமான ோவைலகைளயும்
ொசய்து வந்தார். இறதியில ஒர ெசஞோசைன, கிராமத்தின் வழியாக ொசன்ற ோபாது அவரும் அந்தச்
ொசஞ்ோசைனோயாடு ொசன்றுவிட்டார். அந்தக்ோகாைடப் பருவத்தில் அவர் கமாண்டோராடு டான்
நதியில் நீந்தச் ொசன்றார். குண்டடி பட்ட அதிர்ச்சியால் ஆடிக் ொகாண்ோடயிருக்கும் தைலயும்,
திக்குவாயும் ொகாண்ட அந்தக் கமாண்டர், சூூரிய ஒளியால் பதப்பட்டிருந்த நிக்ோகால்காவின்
முதுைகத் தட்டிக் ொகாடுத்தவாோற இவ்வாறு திக்கித் திக்கிக் கூூறினார்: “அதிர்ஷ்டக்காரப் பயலடா
நீ! உண்ைமயிோலோய அதிர்ஷ்டக்காரன்! உன் காலில் உள்ள மச்சம் உனக்கு அதிர்ஷ்டத்ைதக்
ொகாண்டு வரும்”.

“நீங்கள் ொபாய் ொசால்கிறீர்கள். நான் ொநடுங் காலமாக அனாைதயாகோவ இருந்து வந்திருக்கிோறன்.


என் வாழ்க்ைக முழுவதிலும் முதுகு ஒடியக் கடுைம யாகப் பாடுபட்ோட வந்திருக்கிோறன். எனோவ,
என்னிடம் அதிர்ஷ்டத்ைதப் பற்றிக் கூூறாதீர்கள்!”

நிக்ோகால்கா இப்ோபாது வசித்து வந்த குடிைச டான் நதிக் கைரயிலிருந்த ஒரு குன்றின்
மீதுஇருந்தது. அதன் ஜன்னலிலிருந்து ஆற்றின் இருகைரகளிலும் அைசந்தாடும் பசுைமயான
மரம் ொசடிகைளயும், இரணட பளபளககம ஆறறின நீரபபரபைபயம அவர கோண மடநதத.

முற்றத்திலிருந்த ோவலிக் கதவு கிரீச்சிட்டது; இதைனக ோகடடதம நோய கைரததத.

“கமாண்டர் வீட்டில் இருக்கிறாரா?” இத பிளோடடன கமோணடர ஒரவரின கரல.

“இோதோ இஙகிரககிோறன. ஏன், என்ன விஷயம்?”

“கிராமத்திலிருந்து ஒரு தூூதர் வந்திருக்கிறார். சால்ஸ்க் பிரோதசத்திலிருந்து ஒரு கும்பல்


வந்திருக்கிறதாம். அந்தக் கும்பல் குருஷின்ஸ்கி அரசுப் பண்ைணைய ஆக்கிரமித்துக்
ொகாண்டுள்ளதாம்.”

“அந்தத் தூூதைர இங்கு வரச் ொசால்லுங்கள்!”

அந்தத் தூூதர் வியர்ைவ நைனந்து ோபாயிருந்த குதிைரைய லாயத்துக்கு ொகாண்டு வந்தார்.


ஆனால், முற்றத்தின் மத்திக்கு வந்ததுோம அந்தக் குதிைர முழங்காைல மடித்து விழுந்தது;
பினனர பககவோடடல சோயநத விழநதத. ஓர் உரத்தக் குரைல எழுப்பிக் கத்தியவாறு அது உயிைர
விட்டது; அதன் கண்ணாடி ோபான்ற கண்கள், சங்கிலியில் கட்டிப் ோபாடப்பட்டிருந்த, ோகாபத்ோதாடு
நிைல ொகாள்ளாது தவித்த நாயின் மீது பதிந்திருந்தன.

ஓரிடத்திலும் நிற்காமல் நாற்பது ொவர்ஸ்ட் தூூரத்துக்ககு ஓடி வந்த காரணத்தாோலோய அந்தக்


குதிைர மாண்டுவிட்டது.

நிக்ோகால்கா ொசய்திையப் படித்துப்பார்த்தார். அந்த அரசுப் பண்ைணயின் தைலவர் தமக்கு


உதவிக்கு வருமாறு அந்த ஸ்குவாட்ரனிடம் ொகஞ்சி முைறயிட்டுக் ொகாண்டிருந்தார். மீண்டும்
வீட்டுக்குள் வந்த நிக்ோகால்கா தமது இைடவாைரயும், உைடவாைளயும் எட்டி எடுத்தார். அோத
சமயம் அவர் இவ்வாறும் நிைனத்துக் ொகாண்டார்:

“நான் எங்காவது ொசன்று கல்வி கற்றாக ோவண்டும். மாறாக, நான் இந்தக் கும்பல்கைள எதிர்த்துச்
சண்ைட ோபாட ோவண்டியுள்ளது... எனக்கு ஒரு வார்த்ைதைய கூூடச் சரியாக எழுதத் ொதரியாது
என்றும், ஆனால், நான் ஒரு ஸ்குவாட்ரனுக்குத் தைலவனாக இருக்கிோறன் என்றும் கமாண்டர்
என்ைன எப்ோபாதும் ோகலி ொசய்கிறார்... நான் பள்ளிப் படிப்ைபப் படித்து முடிக்காது ோபானது எனது
தவறா என்ன? அவர் விஷயம் ொதரியாத முட்டாள்... இபோபோத மறெறோர கமபல வநத விடடத....
மீண்டும் ரத்தம் சிந்தப் ோபாகிறது. இைதெயலலோம நோன எவவளவ ெவறககிோறன....”
அவர் வராந்தாவுக்கு வந்ததும்; தமது துப்பாக்கியில் ோதாட்டாக்கைள நிரப்பிக் ொகாண்டார்.
ோசற்றில் சிக்கிக் ொகாண்டு ோபாராடும் குதிைரையப் ோபால் அவரது சிந்தைன ஒோர தடத்திோலோய
இனனம சிககிக ெகோணடரநதத; “நான் நகரத்துக்குச் ொசன்றாக ோவண்டும்... அங்கு ொசன்று
படகக ோவணடம....”

வாைழமரங்கள் தமது இைலகைளச் சுருட்டிக் ொகாண்டிருந்தன. ோமடும் பள்ளமுமான புல்ொவளி


களிலும் காற்றினால் சுத்தமாக்கப்பட்டிருந்த ோராட்டின் குண்டுகுழிகளிலும் அக்காரக் கிழங்குச்
ொசடிகள் அடர்த்தியாகச் ொசறிந்திருந்தன. ஸ்ொடப்பி ொவளியில் அம்பர் துளிகைளப் ோபால் ஆங்காங்ோக
இடம ெபறறளள சடடககம களஙகைள, ோநாக்கி இந்தப் புல் ொவளிகளின் வழிோய ஒரு காலத்தில்
அறுத்த கதிர்கள் வண்டிகளில் ொகாண்டு ொசல்லப்பட்டதுண்டு. தந்திக் கம்பங்களின் வரிைசைய
ஒடட, ஒர ெநோட போயநத வணடததடம ஏறற இறககஙகோளோட ெசனறத. அந்தப் பளபளக்கும்
போைத வழியோக, ோசாவியத் ஆட்சிையக் கண்டு அதிருப்தியுற்ற ஓர் ஆட்டமனும், ஐம்பது டான்
மற்றும் கூூபான் ோகாசாக்குகளும் ஒவ்ொவாரு தந்திக் கம்பமாகத் தாண்டி ோவகமாக குதிைரகளில்
ொசன்றனர். அந்தக் கும்பல ஆட்டு மந்ைதயின் மீது பாய்ந்த ஓநாய்கைளப் ோபால் மூூன்று நாள்
இரவம பகலமோக ஊரகைளக ெகோளைளயடததக ெகோணோட ஓடயத; இநதக கமபைல
நிழல்ோபால் ொதாடர்ந்து நிக்ோகால்கா ோகாஷிவாயின் பைடயும் ொசன்று ொகாண்டிருந்தது.

தப்பிோயாடிக் ொகாண்டிருந்த அந்த ஐம்பது ோபரும் எதற்கும் துணிந்தவர்களாக, முரடர்களாக


இரநதனர. என்றாலும் அந்த ஆட்டமன் தமது குதிைரயின் அங்கவடிகளில் கால்கைளயூூ ூூூ
ன்றி
அடிக் கடி எழுந்து நின்று, ஸ்ொடப்பி ொவளிகளில் கண்கைளப் பாய்ச்சி. டான் நதிக்கு அப்பாலுள்ள
காட்டின் நீலநிறமான எல்ைலோயாரத்துக்கு இன்னும் எத்தைன ொவர்ஸ்ட் தூூரம் இருக்கும்
எனக் கணக்கிட்டுக் ொகாண்ோடயிருந்தான்.

கதகதப்பான ோகாைட நாள்களில் ோகாதுைமக் கதிர்த்தாள்கள் டான் நதிக்கைரயிலுள்ள ஸ்ொடப்பி


ொவளிகளில் இனிைமயாகச் சரசரத்து ஒலித்தன. கார்ோனாவ்வா ோகாதுைமயின் கதிர்த்தாள்கள், இளம
வாலிபனின் முகத்தில் அரும்பும் முதல் தாடிையப் ோபால் ொமல்லக் கறுக்கத் ொதாடங்கும்.
அறுவைடக்கு முந்திய பருவத்தில் இந்த ஒலிகைள எப்ோபாதும் ோகட்க முடியும். ைர தானியக்
கதிர்கள் தம்ைம அறுவைட ொசய்ோவாைரக் காட்டிலும் உயரமாக வளர்வதற்கு உறுதி ொகாண்டது
ோபோல ெதோடரநத வளரப ோபோரோட வரம கோலததில இவவோற நிகழவதணட.

தாடிைவத்திருந்த ோகாஸாக்குகள் இைட யிைடோய கைளகள் வளர்ந்திருக்கும் களி மண்ணும்,


மணலும்கலந்த குறுகிய சால்களில் ைர தானியத்ைத விைதப்பர். அறுவைட எப்ோபாதும் ோமாசமாகோவ
இரநத வநதத. என்றாலும் ோகாஸாக்குகள் அதைன விைதக்கோவ ொசய்வர். ஏொனனில் அந்தத்
தானியத்தில் இருந்துதான் இளம் கன்னிப் ொபண்ணின் கண்ணீைரக் காட்டிலும் ொதளிவான
ோவாட்காைவ வடித்ொதடுக்க முடியும்; ோமலும் இவ்வாறு வடித்ொதடுப்போத ொதான் ொனடுங்காலம்
ொதாட்டு வழக்கமாகவும் இருந்து வந்துள்ளது. அவர்களது பாட்டன்களும், முப்பாட்டன் களும்
அந்த ோவாட்காைவ அருந்தினர். இைலயதிர கோலததில பணைண வீடகளிலம கடயிரபபகளிலம
ோவாட்காைவக் காய்ச்சும் தைலைய கிறுகிறுக்க ைவக்கும் மணோம நிரம்பியிருந்தது. ோமலும்
பதரோவலி களககப பினனோல உசசியில சிவபப வரணம ெகோணட ோகோஸோககத ெதோபபிகள
குடிொவறியில் தள்ளாடிச் ொசல்வைதயும் காண முடிந்தது.எனோவதான் அந்த ஆட்டமன் அத்தைகய
பரவததில மடோவயிலலோமல நோடகணககில கட ோபோைதயில இரபபைத நிசசயபபடததிக
ொகாண்டான்.

அந்த ஆட்டமன் தனது ொசாந்தக் கிராமத்ைதப் பார்த்து ஏழு ஆண்டுகளாகிவிட்டன. முதலில்


அவன் ஒரு ொஜர்மன் ைகதி முகாமில் இருந்தான்; பின ரோஙகலிலம, பினனர கோணஸடோணட
ோநாபிலிலும், அதன்பின் மீண்டும் ைகதி முகாமிலும், பினனர ஒர தரககி நோடடப போயமரக
கப்பலிலும், அதன்பின் கூூபான் காட்டிலும் இருந்தான்: இறதியோக இநதக கமபோலோட வநத
ோசர்ந்து விட்டான்.

அவனது இதயம் ோகாைட ொவயிலில் காய்ந்து ொகட்டித்துப் ோபான எருதுகளின் குளம்புகள் பதிந்த
களிமண்ைணப் ோபால தடித்துப்ோபாய்விட்டது. அவ னது இதயத்துக்குள் ஏோதா ஒரு விசித்திரமான
ோவதைன உறுத்தி வருத்திக் ொகாண்டிருந்தது; அது அவனது தைசகைள ொவறிக் ொகாள்ளச் ொசய்தது.
அவன் எவ் வளவுதான் வீட்டில் வடித்த ோவாட்காைவக் குடித்துப் ோபாைதயில் மூூழ்கினாலும்,
அவனால் இந்த ோவதைன ைய ஒழிக்க முடியவில்ைல. அவன் புத்தித் ொதளிோவாடு இருந்தோத அரிது.

உதய காலத்தில் முதல் உைறபனி படிந்திருந்தது. நீரல்லிச் ொசடிகளின் விரியும் இைலகளில்


ொவள்ளிய ஒளி படிந்தது. லுக்கிச் ஒரு மாவு அைரைவக் கல்லிலும் கூூட, ைமக்காவின் நிறத்ோதாடு
பனிககடடயின ெமலலிய படவம படநதிரபபைதக கணடோர.

லுக்கிச்சுக்கு அன்று காைலயிலிருந்ோத உடம் புக்குச் சரியில்ைல. அவரது முதுகின் அடியில்


ஒர வலியிரநதத; கால்களிலும் கூூட இரும்பு முைளகளால் தைரோயாடு தைரயாய் மைரயிட்டு
அைறந்தவிட்டாற் ோபால் மரத்துப் ோபாயிருந்தன. அவர் கால்கைளத் ோதய்த்து நடந்து அந்த
அைரைவக் கல் பக்கம் ோபாக முயன்றார்; ஆனால் எலும்புகோளாடு ஒத்துப் ோபாகாத அவரது
ோமாசமான உடம்பினால் நகரோவ முடிய வில்ைல. மாவுக் குதிர் ஒன்றிலிருந்து ஒரு சுண்ொடலிக்
கூூட்டம் ஓடி வந்த ோபாது அவர் நீர் ததும்பும் கண்களால் அதைன ொவறுமோன பார்த்துக்
ொகாண்டிருக்கத் தான் முடிந்தது. ஒர பறோ விரெரனற பறநத வநத உததிரக கடைடயின மீத
அமர்ந்தது. களி மண்ணாலும், மணலாலும் ொசய்தது ோபால ோதான்றிய தமது நாசித் துவாரங்களின்
மூூலம் அந்தக் கிழவர் நசுங்கிப் ோபான வசந்த பருவ ைர தானியம் மற்றும் ோதங்கிக் கிடக்கும் நீர்
ஆகியவற்றின் வாைடையச் சுவாசித்தார். அைர ைவக் கல் எந்திரத்தின் அஸ்திவாரத்ைதச்
சுற்றிலும் தண்ணீர் களகளத்துத் தைரக்குள் உறிஞ்சப்படுவைத அவர் சிறிது ோநரம் காது
ொகாடுத்துக் ோகட்டார். இத ோமோசமோனத எனற எணணியவோோற அநதக கிழவர தமத
அடர்த்தியான தாடிையத் தடவிக் ொகாடுத்துக் ொகாண்டார்.

அவர் தமது ோதனிக் கூூடுகளுக்கருகில் ஓய் ொவடுப்பதற்காக கீோழ படுத்தார். அவர் தம் மீது
ோபோரததியிரநத ஆடடதோதோல பககவோடடல சரிநத விழநதவிடடத.அவரது வாய் திறந்திருந்தது;
எச்சில் அவரது தாடிக்குள் ொசாட்டுச் ொசாட்டாக ஒழுகியிருந்தது. மாைல மயக்கம் அந்தக் கிழவரின்
குடிைசயில் இருள் சூூழச் ொசய்தது. அந்த அைரைவக் கல் எந்திரம் பனி மூூட்டத்தில் சிக்கிச்
ொகாண்டிருந்தது.

அவர் விழித்ொதழுந்த ோபாது குதிைர மீது வரும் இரண்டு ோபர் காட்டுக்குள்ளிலிருந்து வருவைதக்
கண்டார்.

ோதனீக் கூூடுகளுக்குப் பக்கமாகச் ொசன்ற அந்தக் கிழவைர ோநாக்கி அவர்களில் ஒருவன், “ஏ


கிழவா! வா இங்ோக!” என்று கத்தினான்.

லுக்கிச் சந்ோதகத்ோதாடு ஏறிட்டுப் பார்த்தார். ொதால்ைலகள் மிகுந்த இந்த ஆண்டுகளின் ோபாது


அவர் இவ்வாறு ஆயுதம் தாங்கிய மனிதர்கள் பலர் வருவைதக் கட்டிருந்தார். அவர்கள் அவரது
சம்மதம் இல்லாமோல அவரது உணைவயும், மாைவயும் எடுத்துக் ொகாண் டனர். அவர் ோபதா
ோபதமினறி அவரகள அைனவைர யோம ெவறததோர.

“ஏ கிழட்டு ோவசி மகோன! இஙக வோ!”

லுக்கிச் மரத்தால் ொசய்யப்பட்டிருந்த தனது ோதனீக் கூூடுகளின் வரிைசகளுக்கிைடோய ொமதுவாக


நடந்து வந்தார்.

“கிழவோர, நாங்கள் ொசம்பைடயினர்தான்! எங்கைளக் கண்டு அஞ்ச ோவண்டாம்!” என்று அந்த


ஆட்டமன் அைமதியாகச் ொசான்னான்: “நாங்கள் ஒரு கும்பைலத் தவறிவிட்ோடாம். இநத வழியோக
ோநற்று ஏதாவது ஒரு பைட ொசன்றைதப் பார்த்தீரா?”

“ஆம் பார்த்ோதன்.”

“தாத்தா, அவர்கள் எந்தப் பக்கம் ோபானார்கள்?”

“யாருக்குத் ொதரியும்?”

“அைரைவ ஆைலயில் அவர்களில் யாோரனும் இருக்கிறார்களா?”

“இலைல” என்று சட்ொடன்று பதிலளித்து விட்டு கிழவர் திரும்பி ொசல்ல முயன்றார்.

“கிழவோர ஒரு நிமிடம்....” என்று ஆட்டமன் அவைரத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

அவன் தன் குதிைரயிலிருந்து இறங்கி, குடிோபாைதயினால் கால்கள், தள்ளவாடியவாோற நின்றான்.


“தாத்தா, நாங்கள் கம்யூூனிஸ்டுகைள ஒழித்துக் கட்டி வருகிோறாம்!” என்று மதுவாைட வீச
அவன் கூூூ ூ ூூ ூ “ோமலும் நாங்கள் யார் என்று ொதரிந்து ொகாள்வது உன் ோவைலயல்ல!” அவன்
றினான்:
தடுமாறிய வனாக, தன் குதிைரயின் கடிவாளத்ைத நழுவவிட்டான். “நீ ொசய்ய ோவண்டியொதல்லாம்
எழுபது குதிைர களுக்கான தானியத்ைத எங்களிடம் ஒப்பைடத்து விட்டு, வாைய மூடிக் ொ கா ண்டு
சும்மா இருக்க ோவண்டும் என்பதுதான். இதைன நீ உடோன விைரவில ெசயதோக ோவணடம.
பரிநததோ? சரி. தானியம் எங்ோக இருக்கிறது?”

“என்னிடம் தானியம் எதுவும் இல்ைலோய!” என்று லுக்கிச் ஒரு பக்கமாகப் பார்ைவையத்


திருப்பியவாோற கூூறினார்.

“பினோன அநதக கதிரில எனன இரககிறத?”

“பைழய ஓடைட உைடசலகளதோன. அதில் தானியம் எதுவும் இல்ைல.”

“சரி வா, போரககலோம.”

அவன் அந்தக் கிழவரின் கழுத்ைதப் பிடித்து அங்கு தைரயில் பாதியளவுக்குப் புைதயுண்டு


ோமாசமான நிைலயிலிருந்த குதிைரைய ோநாக்கி உைதத்து தள்ளிக் ொகாண்டு ொசன்றான். அங்கிருந்த
குதிர்களில் சாைம மற்றும் பார்லி தானியங்கள் இருந்தன.

“ஏ, கிழட்டு ோவைச மகோன! இத தோனிய மிலைலயோ?”

“ஆமாம், தானியம்தான்” என்று அவர் ஒப்புக் ொகாண்டார். “என்றாலும் இது ஏற்ொகனோவ அைரக்கப்
படடதோனியம. இதைன ஆணட மழவதம ஒவெவோர மணி தோனியமோக நோன ோசகரிதோதன.
ஆனால், நீங்கள் இதைன உங்கள் குதிைரகளுக்குக் ொகாடுக்க விரும்புகிறீர்கள்.”

“அப்படிொயன்றால எங்கள் குதிைரகள் பசியால் சாக ோவண்டும் என்பதுதான் உன் விருப்பமா? ோவறு
விதமாகச் ொசான்னால் நீ ொசம்பைடயின் ஆதரவாளனா? உனக்கு வாழ்க்ைக அலுத்துப்
ோபோயவிடடதோ?”

“இரககம கோடடஙகள எஜமோன! நான் என்ன குற்றம் ொசய்ோதன்?” லுக்கிச் தன் ொதாப்பிைய
அகற்றினார்: “என்ைனக் ொகான்று விடாதீர்கள்!” என்று அவர் அந்த ஆட்டமனின் பூூட்ஸ்
கால்கைளப் பற்றிப் பிடித்துக் ொகாண்டு மன்றாடினார்.

“நீ ொசம்பைடயின் ஆதரவாளன் அல்ல என்று சத்தியம் ொசய். ஊஹும், சிலுைவக் குறி ோபாட்டால்
ோபோதோத. இநத மணைணத தினற சததியம ெசய!”

அந்தக் கிழவர் ஒரு குத்து மண்ைண அள்ளித் தமது பல்லில்லாத வாய்க்குள் திணித்தார்: அந்த
மண் அவரது கண்ணீரால் நைனந்திருந்தது.

“நல்லது, இபோபோத உனைன நோன நமபகிோறன. எழுந்திரு!”

அந்தக் கிழவர் தமது மரத்துப்ோபான கால்கைள ஊன்றி மீண்டும் எழுந்து நிற்கச் சங்கடப்படும்
சிரமத்ைதக் கண்டு அந்த ஆட்டமன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். இதறகிைடயில அவனத ஆடகள
குதிர்களிலிருந்து சாைம மற்றும் பார்லி அைனத்ைதயும் காலி ொசய்து தைரயில் ொகாட்டி அந்தப்
ெபோனனிறமோன தோனியஙகைளத தமத கதிைரகளககோக விரநதோக பைடததனர.

மூூடுபனியிலும் ஈரமான பனி மூூட்டத்திலும் உதய காலத்தின் ோரைக ொதன்பட்டது.

லுக்கிச் காவலுக்கு நின்றவனின் கண்ணில் படாது நழுவிவிட்டார். அவர் ோராட்டுப் பாைதயில்


ொசல்லவில்ைல. மாறாக, தமக்கு மட்டுோம ொதரிந்த காட்டுப் பாைதயிோலோய ொநாண்டி ொநாண்டி நடந்து
ொசன்றார்.

அவர் காற்றாடி எந்திரத்திற்கு அருகில் வந்து ோசர்ந்தார். அங்கிருந்து மற்ொறாரு சந்து வழியாகத்
திரும்ப முற்படும்ோபாது அவர் தம் முன்ோன பல குதிைர வீரர்கள் வருவைதக் கண்டார்.

“யாரங்ோக?” என்று நாக்குழறிவாோற ொசான்னார் லுக்கிச். அவரது உடம்பு சில்லிட்டு நடுங்கியது.

“யார் நீ? உன் பாஸ் எங்ோக? இஙோக எனன ெசயத ெகோணடரககிறோய?”

“நான் தண்ணீர் மில்லில் ோவைல பார்ப்பவன். கிராமத்துக்கு ஒருோவைல நிமித்தமாகச் ொசன்று


ொகாண்டிருக்கிோறன்.”

“என்ன ோவைல? நீ என்ோனாடுவா, கமாண்ட ரிடம் ொசல்ல ோவண்டும், பறபபட!” என்று அவர்களில்
ஒரவன கததிக ெகோணோட தனத கதிைரைய அநதக கிழவனகக ோநரோக ஓடடக ெகோணட
வந்தான். இதனோல லககிச அநதக கதிைரயின ெவபபமோன நீரோவி கிளமபி வரம உதடகள
தமது கழுத்தில் படுவைதோய உணர முடிந்தது; அவர் எவ்வளவு விைரவாக முடியுோமா அவ்வளவு
விைரவாகக் ொகந்திக் ொகந்தி நடத்தார்.

அவர் சதுக்கத்திலிருந்த ஒரு ோவய்ந்த குடி ைசக்கு வந்ததும், அந்தக் குதிைர வீரன் முணு
முணுத்தவாோற குதிைரயிலிருந்து இறங்கி, அதைன ோவலியில் கட்டிவிட்டு, கடகடத்து ஒலிக்கும்
உைடவாோளாடு வராந்தாவில் ஏறினான்.

“என் பின்னால் வா!”ஜன்னல்களில் ொவளிச்சம் ொதரிந்தது. அவர்கள் உள்ோள ொசன்றோபாது, உள்ோள


மண்டி நின்ற ொநடிமிக்க புைகயிைலப் புைகயின் காரணமாக லுக்கிச் தும்மினார்; பினனர தம
ொதாப்பிைய அகற்றிவிட்டு, ொதய்வப் படிமம் இருக்க ோவண்டிய அந்தக் குடிைசயின் வலது
மூூைலக்கு முன்னால் சிலுைவக் குறி ோபாட்டுக் ொகாண்டார்.

“இநதக கிழவைர நோஙகள தடதத நிறததிோனோம. இவர கிரோமததககப ோபோவதோகச


ொசான்னார்.”

நிக்ோகால்கா மண்ணும் தூூவலும் படிந்து சிலிர்த்துக் ொகாண்டிருந்த தமது காடுோபான்ற


தைலைய உயர்த்தினார்.

“நீங்கள் எங்ோக; ோபோகிறீரகள?” என்று தூூக்கக் கலக்கத்ோதாடு எனினும் கண்டிப்ோபாடு


ோகட்டார்.

லுக்கிச் முன்னால் ஓரடி வந்தார்; பினனர மகிழசசியோல வோய பிளநதோர:

“நீயா? என் அருைமப் ைபயா! நீங்கள் நமது ஆட்கள்! நல்ல ோவைள! அந்தப் பிசாசுகள்தான்
என்ைனத் திரும்பவும் பிடித்துக் ொகாண்டு விட்டனோவா என்று முதலில் நிைனத்ோதன்.
என்றாலும் எனக்குக் ோகட்கப் பயம். நான் அைரைவ ஆைலயில் ோவைல பார்ப்பவன். நீ
ொமத்ோராகின் காட்டிலிருந்து வந்து எங்கள் ஊரில் தங்கியிருந்த ோபாது உனக்கு நான் பால்
ொகாடுத்ோதோன, நிைனவில்ைலயா?”

“நல்லது நீங்கள் என்ன ொசால்ல விரும்புகிறீர்கள்?”

“என் அருைமப் ைபயா! ோநற்று மாைல வாக்கில் சில ோபர் கும்பலாக என் வீட்டுக்கு வந்து, எனது
தானியம் அைனத்ைதயும் எடுத்து தமது குதிைரகளுக்கு உணவாகக் ொகாடுத்து விட்டார்கள்.
ொவறும் நீசப் பிறவிகள் அவர்கள்! அவர்களது தைலவன், நான் அவர்கைளச் ோசர்ந்தவன்தான்
என்று சத்தியம் ொசய்யச் ொசன்னான்; அதைன நிரூூபிக்க என்ைன மண்ைணக் கூூடத் தின்னச்
ொசான்னான். ”

“சரி, இபோபோத அவரகள எஙோக இரக கிறோரகள?”

“இனனம அஙகதோன இரககிறோரகள. அவர் களிடம் ோவாட்கா ஏராளமாக இருக்கிறது. அவர்கள்


அதைன என் அைறயில் குடித்துத் தீர்த்துக் ொகாண் டிருக்கிறார்கள். எனோவதான் அவர்கைள
நீங்கள் ஓரளவுக்கு ஒடுக்க முடியும் என்ற நம்பிக்ைகயில்தான் நான் விஷயத்ைத உங்களிடம்
ொதரிவிக்க இங்கு வந்திருக்கிோறன்.”

“சரி, குதிைரகளுக்குச் ோசணங்கைளப் பூூட்டச் ொசால்லுங்கள்” என்று நிக்ோகால்கா அந்தக்


கிழவைர ோநாக்கிப் புன்னைகோயாடு கூூறியவாோற தமது கம்பளிக் ோகாட்ைடக் கைளப்ோபாடு எட்டி
எடுத்தார்.

இபோபோத ெபோழத நனக விடநதவிடடத.

தூூக்கமற்ற பல இரவுகளால் கைளத்துச் ோசார்ந்து ோபாயிருந்த நிக்ோகால்கா எந்திரத் துப்பாக்கி


வண்டிைய ோநாக்கிச் சிரமப்பட்டுத் தான் குதிைர மீோதறிச் ொசன்றார்.

“நாம் தாக்குதைலத் ொதாடுத்தவுடோன அவர்கைள வலது பாரிசத்திலிருந்து தாக்குங்கள். நாம்


அந்தப் பக்கமாகத்தான் அவர்கைளத் தகர்த்ொதறிய ோவண்டும்.”

அவர் தமது குதிைரையத் திருப்பி தமது ஸ்குவாட்ரனின் பக்கமாகச் ொசன்றார்.


“குதிைரகைள விைரவாகச் ொசலுத்துங்கள்!” என்று உத்தரவிட்டார் நிக்ோகால்கா. அவர் தமது
குதிைரையச் சவுக்கினால் அடித்தார்; ோபெரோலி ெயழபபம அதன கோல களமபகளின ஓைச
அவருக்குப் பின்னால் ோகட்டது.

காட்டின் ஓரத்தில் எந்திரத் துப்பாக்கி படபட ொவன்று ொவறித்தனமாக ஒலிக்கத் ொதாடங்கியோபாது,


‘குதிைரயில் ொசன்றவர்கள் ஏோதா அணிவகுப்பில் ொசல்வது ோபால் பரந்து விரிந்து ொசன்றனர்.

உடம்ொபல்லாம் விைதகள் ஓட்டிக் ொகாண் டிருந்த ஓர் ஒநாய் புதருக்குள்ளிருந்து தாவி ொவளிோய
ஓடிவந்து, தனது தடித்த கழுத்ைத முன்னால் நீட்டி என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு கணம் காது
ொகாடுத்துக் ோகட்டது. சடசடொவன்று துப்பாக்கி ோவட்டுக்கள் வானில் சிதறி ொவடித்தன;
மனிதர்களின் கூூக்குரல்கள் அதைன ோநாக்கி வந்தன.

“படோர!” என்று பூூச்சமரத் ோதாப்பிலிருந்து ஒரு துப்பாக்கி ொவடித்தது. மற்ொறாரு துப்பாக்கி ஒரு
குன்றுக்குப் பின்னால் எங்ோகா இருந்து ொவடித்தது. பட! பட! பட ோமலம மனற ோவடடககள
ொவடித்தன.

குன்றுப் புறத்திலிருந்தும் பதிலுக்கு மூூன்று ோவட்டுக்கள் ொவடித்தன. அந்த ஓநாய் ோமலும்


ஒர கணம நினற போரததவிடட, பளளத தோகைக ோநோககி ஓட, இனனம அறககபபடோத பழதத
மஞ்சளாய்ப் ோபான புல்ொவளிக்குள் மைறந்துவிட்டது.

“உறுதியாக நில்லுங்கள்! எந்திரத் துப்பாக்கி வண்டிகைள விட்டுப் ோபாகாதீர்கள்! ொவட்ட ொவளிைய


ோநாக்கி முன்ோனறுங்கள்!” என்று அந்த ஆட்டமன் தன் குதிைரயின் அங்கவடிகளில்
எழுந்துநின்றவாோற கத்தினான்.

ஆட்டமன் தனது குதிைரைய ஒரு சுற்றுச் சுற்றித் திருப்பினான். அப்ோபாது ஒரு வாைளக் கழற்றிக்
ொகாண்டு, தனது ஆட்டுத் ோதால் சட்ைட காற்றில் அகலமாகப் பறக்க, ஒரவன தனைனத
தாக்குவதற்கு வருவைதக் கண்டான். குதிைர மீது வந்த வீரனின் மார்பில் கிடந்த ைபனாகுலரும்,
அவனது ஆட்டுத் ோதால் சட்ைடயும் அவன் ஒன்றும் சாதாரண ொசஞ்ோசைன வீரனல்ல என்பைத
ஆட்டமனுக்கு உடோன எடுத்துக் க ூ ூ றூூ . அவன் உடோன தன் குதிைரயின் கடிவாளத்ைத
ின
இழதத நிறததினோன. முகத்தில் மயிர் வளராத அந்த இைளஞனின் கண்கள் காற்றின்
ோவகத்தினால், சுருங்கிப் ோபாயிருந்தாலும், அவனது முகம் பைகைம உணர்ச்சியால் வக்கரித்
திருந்தது.

ஆட்டமன் ோதாலுைறயிலிருந்து தனது மாஸர் துப்பாக்கிைய உருவி எடுத்த ோபாது, அவனது குதிைர
ஒர தளளத தளளிப பின வோஙகியத.

“ெபோறககிப பயோல! வாைளயா சுழற்றுகிறாய்?”

அவன் அருகில் ொநருங்கி வந்து ொகாண்டிருந்த கறுப்பு ஆட்டுத் ோதால் சட்ைடைய ோநாக்கிச்
சுட்டான். குதிைரயில் வந்த வீரன் எட்டுகஜ தூூரத்தில் ோபாய் விழுந்தான். விழுந்தது
நிக்ோகால்காதான். அவர் தமது சட்ைடையக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, ஆட்டமைன ோநாக்கிச் சுட்டுக்
ொகாண்ோட ஓடினார்.

ொவட்டொவளிக்கு அப்பால் எங்ோகா ஒரு கூூக்குரல் ோகட்டு ஒடுங்கியது. சூூரியனுக்குக் கீோழ


ோவகமாகச் ொசன்று ொகாண்டிருந்த ோமகங்கள் ஸ்ொடப்பி ொவளியின் மீதும், ோராட்டின் மீதும்,
இைலயதிர கோலக கோறறினோல இைலகைள உதிரதத மளியோக நினற மரஙகளின மீதம
நிழல்கைளப் பரப்பின.

“தைலக்கனம் பிடித்த சின்னப் பயோல! இதறகோக நீ நிசசயம சோகப ோபோகிறோய!” என்று ஆட்டமன்
நிைனத்துக் ொகாண்டான். அவன் தனது எதிரி தனது துப்பாக்கியில் சகல ோதாட்டாக்கைளயும் காலி
ொசய்யும் வைர காத்திருந்தான். இதனபின அவன தனத தபபோககியோல கதிைரையத
தளரவிட்டுவிட்டு, அந்த இளம்வீரனின் மீது பாய்ந்தான்.

அவன் தனது ோசணத்தில் சாய்ந்தவாோற தனது வாளால் ஓங்கி ொவட்டினான். தனது எதிரி ொசயலிழந்து
கீோழ சாய்வைத அவன் கண்டான்.

குதிைரைய விட்டிறங்கிய ஆட்டமன் நிக்ோகால் காவின் மார்பில் ொதாங்கிய ைபனாகுலைரப் பறித்


ொதடுத்தான்; ொவட்டுப் பட்டுக் கீோழ விழுந்த வீரரின் கால்கள் இன்னும் நடுங்கிக்
ொகாண்டிருப்பைத அவன் பார்த்தான். பினனர அநதக கோலகளிலிரநத ெமரோகற றபபடட
படசகைள இழததப பறிபபதறகோகக கனிநதோன. இறநத ோபோன நபரின மழஙகோலின மீத தன
போததைத ஊனறிக ெகோணட, அவன் அந்த பூூட்சுகளில்ஒன்ைறத் திறைமோயாடு இழுத்துக்
கழற்றினான். அடுத்த பூூட்ஸ் அத்தைன எளிதாக ைகோயாடு வரவில்ைல. ஒரோவைள கோல உைற
உள்ோள திைரந்து சிக்கிக் ொகாண்டிருக்க ோவண்டும்.

அவன் வாய்க்கு வந்தபடி ைவது ொகாண்டு அந்த பூூட்ைச மீண்டும் இழுத்தான்; இதனபின
அது காலுைறோயாடு ோசர்ந்து கழன்று வந்துவிட்டது. அப்ோபாது அந்தக் காலில் கணுக்காலுக்கு
ோமல் புறா முட்ைட அளவுக்குப் ொபரிதாகக் காட்சியளித்த அந்த மச்சத்ைத ஆட்டமன் கண்டான்.
பினனர அவன அநத இளம வீரைர விழிபபறச ெசயதவிடக கடோத எனற அஞசியவன ோபோல,
அவன் அந்த வீரரின் வாயிலிருந்து ஒழுகிய ரத்தம் அவனது ைகவிரல்கைள நைனத்தது; பினனர
அவன் அந்த வீரரின் முக அைடயாளங்கைள ோநாக்கினான். அந்த வீரரின் கட்டு மஸ்தான அகன்ற
ோதாள்கைள முரட்டுத்தனமாகத் தழுவினான்.

“மகோன! நிக்ோகால்கா! என் கண்ோண!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

அவனது முகம் இருண்டது.

“நீ ஏன் பதில் கூூற மாட்ோடன் என்கிறாய்? என்ன விஷயம்?” என்று அவன் கத்தினான்.

அவன் இறந்து ோபான அந்தக் கண்கைள ொவறித்துப் பார்த்தவாறும், ரத்தக் கைற படிந்த
கண்ணிைமகைளத் தனது ைகவிரல்களால் திறந்து ைவத்தவாறும் கீோழ சாய்ந்தான். அவன் அந்த
உடம்புக்கு உயிரூூட்டும் முயற்சியில், தன் பலத்ைத ொயல்லாம் ொகாண்டு அந்த அைசவற்ற
உடம்ைப உலுக்கினான்.

ஆயினும் நிக்ோகால்கா தாம் ொசால்லக் கூூடாத ஒன்ைற மிகவும் முக்கியமான ொபரிய விஷயம்
ஒனைறச ெசோலலி விடோவோோமோ எனற பயநதத ோபோல தமத நோககின நீலம போரிதத மைனையக
கடித்தவாோற கிடந்தார். ஆட்டமன் தன் மகனின் குளிர்ந்து ோபான கரங்கைள முத்தமிட்டான்;
அவற்ைறத் தன் இருதயத் ோதாடு ோசர்த்து அைணத்துக் ொகாண்டான். பினனர அவன வியரைவ
படநத தனத மோஸர தபபோககியின வோையத தன பறகளோல பறறிக கடததக ெகோணட
துப்பாக்கிக் குதிைரைய இழுத்தான்.

மாைல ோநரத்தில் சில குதிைர வீரர்கள் பனி மூூட்டம் கவிந்த அந்த ொவட்டொவளிப் பரப்பின் பக்கம்
வந்த ோபாது, ஒர பரநத அநத ஆடடமனின கைலநத தைலைய விடதத ோவணடோ ெவறபபோகப
பறநத ெசனறத.