Αρ.

Φύλλου 13
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Διανέμεται Δωρεάν

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο πρόβατο
3. Μερικές αλήθειες - Τάσεις και ενστάσεις

10. Παλιοκαταστάσεις

4. Αντίσταση στον πολυκερματισμό της Αριστεράς - Περί «Λαμπηδόνας»...

11. Συλλέκτες (sic) απορριμμάτων

5. Τάσεις και ΑΝΤΙστάσεις -

12. Μιντιακές Τάσεις- Λέξεις...

6. Ρε τον ΚΕΡΑΤ-Ε-Α το Σοσιαλισμό - Δρομολόγια

13. Σχόλια - Πάρε τη στάση του βοδιού, τώρα

7. Σελίδα Αναγνωστών

14. Η μάχη της μπάμιας

8. Διαδρομές στα όρια ΥΠΕΡτασης

15. Rock ‘n Roll

9. Γιατί ΟΧΙ στις συγχωνεύσεις

16. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 13

2

Πάσχα σαν έξοδος, Πάσχα σαν λύτρωση.
Πάσχα σαν αντίσταση…στο θάνατο.
Πάσχα στη Μεσόγειο… Αίγυπτος, Τυνησία, Λιβύη σε εξέγερση
Ελλάδα σε…ποιός θα πει τη λέξη?
Στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ σκαλίζουμε αντι-στάσεις εν-στάσεις επανα-στάσεις
Για το Πέρασμα από το θάνατο στη ζωή και την Άνοιξη. Για να μη χαθεί ο σπόρος
της θυσίας. Να γίνει πραγματικότητα το όνειρο. Να πιάσει τόπο το ταξίδι.
Ιχνηλατούμε στα μονοπάτια που πορεύεται ο ποιητής μας,

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Κοίταξα στον καθρέφτη, είδα μια παράξενη σκιά,
Τρόμαξα.
Φταίει ο φωτισμός σκέφτηκα. Άναψα το φως.
Ένα πουκάμισο αδειανό χωρίς πρόσωπο.
Βγήκα στο δρόμο ακολουθώντας τον ίσκιο μου.
Περίεργη σιωπή.
Η πόλη ήταν εκεί, ο κόσμος βάδιζε – μιλούσε – αγόραζε.
Δεν άκουγα τίποτα. Κάθισα σ’ ένα σκαλοπάτι έκλεισα τα μάτια
μου, πώς είναι δυνατόν σκέφτηκα.
Από κάποιο ανοικτό παράθυρο ακούστηκε το σήμα του
δελτίου ειδήσεων του MEGA.

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ
Το δωμάτιο είναι σκοτεινό και με τρομερή υγρασία που σε κανονικές
συνθήκες θα με περόνιαζε. Ευτυχώς που το πλούσιο αγνό παρθένο μαλλί
μου, με προστατεύει από την λασπουριά και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Εδώ
και δύο μέρες γύρω μου νιώθω μια βουβή αναταραχή. Κανένας δεν μιλάει,
δεν έχει διάθεση να σπρώξει λίγο την πόρτα μήπως και μπορέσουμε να
βρεθούμε έξω στον καθαρό αέρα. Τον καταλαβαίνω αυτόν τον καθαρό αέρα

μπαίνει από τις χαραμάδες που αφήνουν οι προχειροβαλμένες σανίδες του
δωματίου μας. Από εκεί μπαίνει και το λιγοστό φως. Η τροφή έχει λιγοστέψει
και το νερό μας τελείωσε προ πολλού. Ο αφέντης έχει μέρες να φανεί..
Κανείς μας δεν γνωρίζει γιατί και δεν το συζητάμε κιόλας. Σιωπή. Σιωπή των
αμνών. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα σε λίγο ένας - ένας θα
αρχίσουμε να πεθαίνουμε. Οι άλλοι με αποφεύγουν. Βλέπω τις οικογένειες
να μαζεύονται κοντά ο ένας στον άλλο και απλά να κοιτιούνται στα μάτια.
Εμένα δεν μου έχουν εμπιστοσύνη, τους φαίνεται παράξενο το κατάμαυρο
μου τρίχωμα. Οι ώρες περνούν δεν κινείται κανείς. Ξαφνικά σηκώνομαι, δεν
αντέχω άλλο απλά να περιμένω. Ξέρω δεν ταιριάζει στη φύση μας η κίνηση,
η εξέγερση. Μέσα μου καίει όμως μια αστείρευτη διάθεση για ζωή και
ελευθερία. Πέφτω με το κεφάλι πάνω στην πόρτα. Βλέπω αστεράκια αλλά
συνεχίζω. Δεύτερη, τρίτη, αμέτρητες. Κάθε χτύπημα με εξουθενώνει αλλά τα
ρουθούνια μου μυρίζουν το φρέσκο χορτάρι που υπάρχει απέξω. Οι άλλοι
με παρακολουθούν ασάλευτοι. Όταν βρίσκομαι στα όρια της λιποθυμίας
ακούω δίπλα μου ένα νέο χτύπημα μετά το δικό μου. Γκουπ, γκαπ, γκουπ,
γκαπ και μετά και άλλα πολλά. Όλο το κοπάδι σπρώχνει με δύναμη την
πόρτα. Οι πρώτες ρωγμές έχουν εμφανιστεί. Αναπτερωνόμαστε. Δάκρυα
τρέχουν από τα μάτια μου από συγκίνηση και πόνο. Ξαφνικά η πόρτα
ανοίγει. Πεταγόμαστε έξω. Πρώτα εγώ με όση δύναμη μου απομένει και μετά
σωριάζομαι. Οι υπόλοιποι μαζεύονται γύρω μου επιτέλους βελάζοντας…
Αφιερωμένα σε όλα τα μαύρα πρόβατα που επιμένουν να αντιστέκονται…

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στην Κοινωνία

Μερικές αλήθειες
Δεν έχουμε συνηθίσει να μας λένε αλήθειες. Λέξεις που έχουν βαθιά μέσα τους
την  αυτοκριτική σαν αξία  βαλμένη στο πάνω σκαλί, μιας σκάλας ετοιμόρροπης
και γερασμένης από καιρό. Η πίκρα μου είναι που αφήνουμε τον αμείλικτο νόμο
της βαρύτητας να μας φτάνει στο πάτο και μετά να πολεμάμε να σώσουμε μια
χαμένη(;) παρτίδα.
  Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν
με  θάρρος και αυτογνωσία τα λέγαμε με τ΄ όνομα τους; Όλοι. Κοινωνία, φορείς, συνδικάτα,
κόμματα και κυβερνήσεις. Πάντα θεωρούμε ότι
εμείς έχουμε δίκιο και για όλα φταίει ο Χατζηπετρής. “Νόμος είναι το δικό μας δίκιο”. Δύσκολο θα πείτε το θέμα. Συμφωνώ. Όλα έχουν το
τίμημα τους όμως. Έτσι κερδίζεις την αξιοπιστία  και τη διαφορετικότητα σου μέσα σ΄ ένα
κόσμο που χάνεται πνιγμένος στην ιδιοτέλεια
και τον ωφελιμισμό.

  Και τι κάνουμε τώρα; Τι μπορεί να σωθεί, αν σώζεται;  Μια καλή ευκαιρία
για αυτογνωσία και αυτοκριτική είναι η προσπάθεια εκπαιδευτικών, γονιών και
μαθητών του 2ου Γυμνασίου και Λυκείου Βύρωνα. Λένε πολλά στην επιστολή
τους στους αρμόδιους. Αχ αυτοί οι αρμόδιοι να ήταν αναρμόδιοι και να  έλυναν
τα προβλήματα τους οι κοινότητες και οι συλλογικότητες. Αυτοί που βιώνουν το πρόβλημα και
όχι οι κάθε λογής ειδικοί. Το σχολείο τους καταργείται και μαζί με αυτό μια προσπάθεια χρόνων, όπως λένε, για να επαναπροσδιοριστούν
φαινόμενα  και καταστάσεις.
  Είναι αλήθεια ότι δεν ακούς από εκπαιδευτικούς, τουλάχιστον εύκολα, έστω και με τον τρόπο που το καταθέτουν στην επιστολή τους για
τον ρόλο των φροντιστηρίων,  για τις ευτελισμένες καταλήψεις, για την εθελοντική πρόσθετη
βοήθεια στους μαθητές εκτός ωραρίου, για την
παρουσία των μαθητών της Γ΄ Λυκείου μέχρι το
τέλος της χρονιάς στο σχολείο. Ναι. Εκεί φτάσαμε. Να αποτελεί είδηση η παρακολούθηση των
μαθημάτων μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η απαξίωση του δημόσιου σχολείου.

  Σαρωτικές οι αλλαγές στην εκπαίδευση. Περισσότερο μου θυμίζουν λογιστές  οι εμπνευστές τους παρά πνευματικούς ανθρώπους που
αγωνιούν για τη μόρφωση και τη γνώση. Από τη
μύγα ξίγκι και στον αγύριστο οι αγωνίες και οι
ελπίδες ενός ανθού που πριν ακόμα ανοίξει τον
έχουν καταδικασμένο στην απελπισία  και την
απόγνωση.

  Όλα αυτά λοιπόν δε συγκινούν, δεν αποτελούν
στοιχείο επιβράβευσης, αντίθετα αποτελούν μια
ακόμα μπίλια σε ένα γελοίο αριθμητήριο.

  Ναι, στο Καστελόριζο, στα Βαρδούσια,  στις
εσχατιές της Πρέσπας, στην επαρχία, πρέπει να
μείνει το σχολείο με ένα παιδί. Για να μείνει η
εικόνα του. Γι΄ αυτό.  Γιατί είναι σχολείο και όχι εμπόρευμα. Δεν είναι λογιστική.
Έτσι θα ζήσει ο τόπος μας. Ναι η ποιότητα στην εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι
σχολεία τέρατα στο όνομα μιας “εξέλιξης” με λογιστικό μανδύα.    

  Και η εκπαιδευτική κοινότητα; Η κοινωνία και
οι φορείς της; Είναι μια μεγάλη ευκαιρία τώρα
που μπατάρουν όλα να  κερδιθεί αυτό που έχει
χαθεί: Η αξιοπιστία. και η ειλικρίνεια. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και τα παιδιά
γνωρίζουν και τα στραβά και τα ίσια. Να βγουν και να τα πουν πριν αυτή η ελεύθερη πτώση γίνει θανατηφόρα. Θα έχει πόνο και πίκρα, αλλά αξίζει.
κείμενο - φωτογραφία, Γιώργος Τζανίνης

Τάσεις και ενστάσεις
Ο Βύρωνας ορίζεται από την εξουσία ενός ανδρός με συμπτώματα κόπωσης. Στηρίζεται βέβαια,
σε ένα κύκλο ανθρώπων (Δημοτικοί Σύμβουλοι,
συνεργάτες, σύμβουλοι), διατεθειμένων να παίξουν
το παιχνίδι της συγκάλυψης, της αποτυχίας και της
εξαπάτησης, καλύπτοντας μεγάλα προβλήματα της
πόλης, που σιγοκαίνε. Συνεργάτες, σύμβουλοι και
εκλεγμένοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, χωρίς θέσεις και
λόγο στα θεσμικά όργανα του Δήμου, που δείχνει
να τους επέλεξαν με αποκλειστικό προνόμιο την
προσωπική υπακοή. Διοίκηση με επιείκεια απέναντι στις μικρο-παρεκτροπές και ανοχή απέναντι σε
κάθε είδους αυθαιρεσίες, καταπατήσεις δημοσίων
χώρων, πεζοδρομίων, δρόμων. Άσκηση διοίκησης
που αναπαράγεται, με τρόπο ώστε ο ελέγχων και
ο ελεγχόμενος να είναι ο ίδιος, περιορίζοντας τη
διαφάνεια με την ελλειπή ενημέρωση. Κάποιος κόμπος, φαίνεται, έφτασε στο χτένι. Αυτός ο τρόπος
διοίκησης πρέπει ν’ αλλάξει. Μας αξίζει καλύτερη
διοίκηση. Άντεξε δεκαέξι περίπου χρόνια. Δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε , αν και κάποιοι το βλέπουν
διαφορετικά γιατί θεωρούν ότι… ξεγράφουν τη ζωή
τους. Δεν αξίζει στα παιδιά μας και δεν μπορεί να
ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής.
Ενδιαφέρον έχει και ο αντιφατικός, συγκεχυμένος

τρόπος με τον οποίο το Σωματείο των εργαζομένων
του Δήμου Βύρωνα διαχειρίζεται τα προβλήματα της
πόλης. Η παρέμβαση για τη διαχείριση των σκουπιδιών έτυχε προβολής, όχι όμως και συνέχειας. Όπως
άλλωστε και άλλες, προηγούμενες πρωτοβουλίες,
περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο και λιγότερο
εστιασμένες στα καθημερινά προβλήματα και τις
λύσεις τους. Η υποδοχή που επιφύλαξαν οι συνάδελφοι (περίπου εξήντα συμμετέχοντες μαζί με τους
προσκεκλημένους), είναι απόδειξη ότι το Σωματείο
λειτουργεί ως η ισχυρότερη συντεχνία στην πόλη
και δίνει τον τόνο και το παράδειγμα. Η σημερινή
εικόνα που επικρατεί στο Δήμο μας οφείλεται, σε ένα
βαθμό, στο μοντέλο που ανέχτηκαν, καλλιέργησαν
και σίγουρα συμμετείχαν με απαιτήσεις συνδιοίκησης (δημοτική επιχείρηση, Νομικά Πρόσωπα). Δημιούργησαν ένα χώρο ιδανικό, για μια ατμόσφαιρα
χύμα και χαλαρή ροκανίζοντας το δημόσιο χρήμα.
Παραδοσιακά αρέσκεται σε ακραίες μορφές πάλης.
Δείχνει να ενοχλείται, γιατί το πάρτι δεν διαρκεί κι
άλλο, κρατώντας όμηρο –όπου μπορεί- την κοινωνία και ξεχνώντας ότι τον μισθό τους πληρώνουν οι
άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι «καταραμένοι» της
πόλης με τις οικονομίες τους. Το Σωματείο έχει ευθύνη για το τι θα γίνει ο Δήμος και πρέπει να την

αναλάβει. Τώρα που ο λαός βιώνει πρωτοφανείς
θυσίες, πρέπει κι αυτοί, με περισσότερη αλληλεγγύη
και καλύτερη δουλειά να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη
στους πολίτες. Αυτή την ώρα δεν μπορούμε να λέμε
«η κρίση δεν αφορά εμένα». Πρέπει θαρραλέα να
υιοθετήσει μια θετική δημόσια στάση που να είναι
εποικοδομητική και να προτάσσει τη λογική της προσωπικής ευθύνης και του συλλογικού συμφέροντος.
Δεν θα αλλάξει τίποτα αν πρώτα δεν σπάσει αυτή η
βολική συνενοχή.
Είναι γεγονός,ότι το Σωματείο δεν ασκεί διοίκηση με τις πράξεις του όμως αμφισβητεί το σύστημα
για να γίνει πιο ανθρώπινο, δίκαιο, πιο δημοκρατικό
εν τέλει. Παράλληλα, αφού τόσα μέτρα κατάφεραν
μόνο τη διόγκωση των προβλημάτων, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν μπορούν να πράξουν τίποτα και
οφείλουν να αφήσουν λόγο και τόπο στην κοινωνία
να μιλήσει. Να ξεπηδήσουν κινήματα από «κάτω»,
ομάδες με «εκλογικευμένο θυμό», έχοντας προτάσεις για οριζόντιες δράσεις και όχι παθητικά να περιμένουμε το σοσιαλισμό να λύσει τα προβλήματά
μας (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε φιλοξενούμενος
του Σωματείου).
Β. Πάγκαλος

Αρ. Φύλλου 13

4

...στην Πολιτική

Αντίσταση στον πολυκερματισμό της Αριστεράς

Από την μια η κρίση. Δ.Ν.Τ., Τρόϊκα. Μείωση μισθών και συντάξεων. Αυξήσεις στα είδη πρώτης
ανάγκης, στα εισιτήρια των Μ.Μ.Μ., στα διόδια.
Μείωση κοινωνικών δαπανών, κλείσιμο καταστημάτων. Ανεργία. Οι νέοι ψάχνουν δουλειά στο εξωτερικό. Μεγάλες αλλαγές προς το χειρότερο. Κατακτήσεις δεκαετιών καταλύονται. Τέλος οι Συλλογικές
συμβάσεις. Προγραμματισμοί και όνειρα κάθε νοικοκυριού, στο καλάθι των αχρήστων. Και το αγωνιώδες ερώτημα. Καλά εμείς, αλλά τι θα κάνουν τα
παιδιά μας; Από την άλλη. Ένα κατακερματισμένο
συνδικαλιστικό κίνημα, που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του μέσα στους εργαζόμενους. Που οι όποιες
απεργίες και κινητοποιήσεις γίνονται κυρίως από
τους «ασφαλείς» εργαζόμενους του Δημόσιου και
ευρύτερου δημόσιου τομέα, συμπεριλαμβανομένων
των απολυμένων, των νέων και των άνεργων. Μια
κοινωνία που έχει ευαισθησίες, θέλει να αντιδράσει,
αλλά δεν ξέρει πού και πώς να τις εκδηλώσει. Που
έχει σοβαρά προβλήματα, αλλά δεν ξέρει σε ποιόν
να εναποθέσει τις ελπίδες της. Γιατί και οι πολιτικές δυνάμεις, το μόνο που έχουν καταφέρει είναι η
σύγχυση. Δύο κόμματα που κυβέρνησαν, αλληλοκατηγορούνται εκ του πονηρού, για το ποιος φταίει.
Η φυσιολογική ανάπτυξη ενός ακροδεξιού κόμματος
που λαϊκίζει πάνω σε υπαρκτά προβλήματα. Και η
αριστερά διασπασμένη όσο ποτέ άλλοτε. Να μην
περνάει μέρα, όπου κάποιος «φωτισμένος» να πατάει πάνω στο δικό του «αλάθητο» και να δημιουργεί
την δικιά του συλλογικότητα. Να εξυπηρετεί δηλαδή
την στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, που
δεν είναι άλλη από την πολυδιάσπαση της αριστεράς. Τώρα που οι πολίτες βλέπουν τη διαχρονική
δικαίωση των θέσεων της Αριστεράς για τον καπιταλισμό και τον δικομματισμό. Τώρα που οι μάσκες

έπεσαν και οι συντηρητικοί πολιτικοί ξεγυμνώθηκαν,
όσον αφορά το ρόλο που έπαιξαν όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα που οι μίζες και τα λεφτά πέταξαν για Ελβετία και ουδείς πρόκειται να καταδικασθεί Τώρα η
Αριστερά δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.
Τώρα βρέθηκε ο κάθε «πικραμένος», να διατυπώσει την διαφωνία του και να την βροντοφωνάξει. Και
ορισμένες φορές μάλιστα με τέτοια οξύτητα, που νομίζει κανείς ότι αντίπαλος δεν είναι ο καπιταλισμός,
αλλά η αντίθετη άποψη του χώρου της Αριστεράς.
Πόσοι πολίτες σήμερα δεν αναρωτιούνται. Ναι τα
δύο μεγάλα κόμματα μας εξαπάτησαν, αλλά τι να
ψηφίσουμε; Την Αριστερά ; Αυτοί δεν μπορούν να
τα βρουν μεταξύ τους. Και δίκιο έχουν. Η Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές, έχει να προσφέρει τον

ορισμό της «σύγχυσης». Ας μην πάμε μακριά. Στο
δημοτικό Συμβούλιο του Βύρωνα εκτός από τις 2 παρατάξεις του Δικομματισμού, εκπροσωπούνται και 3
παρατάξεις της Αριστεράς. Από τις πρώτες ημέρες
λειτουργίας του Δημοτικού Συμβούλιου και από τα
πρώτα θέματα που μπήκαν για συζήτηση, έλαμψε
δια της παρουσίας της, η διαφωνία.. Ναι οι μεν, όχι

Περι "ΛΑΜΠΗΔΟΝΑΣ" και άλλων δαιμονίων

οι δε, όλα θα λυθούν στον σοσιαλισμό οι άλλοι. Σωστοί οι αγώνες, αναγκαίες οι κινητοποιήσεις, αλλά
στο βαθμό που δεν δίνουν πολιτικό διέξοδο, δεν
φοβίζουν την άρχουσα τάξη. Και προπάντων δεν
φαίνεται να αλλάζουν συνειδήσεις σε πλατιά λαϊκά
στρώματα. Οι πολίτες οδηγούνται στην απαξίωση
της πολιτικής, την αποχή και την περιθωριοποίηση,
καταστάσεις που και αυτές, ανήκουν στην στρατηγική της άρχουσας τάξης. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι
δεν υπάρχει πρόβλημα. Ότι η εναλλακτική πρόταση
στον καπιταλισμό υπάρχει και είναι ορατή. Αλλά ότι
αυτό, σε τέτοιες συνθήκες κρίσης, μπορεί να δημιουργεί τακτικές και πολιτικές ώστε να βαράει ο ένας
στο καρφί και ο άλλος στο πέταλο, είναι θλιβερό και
για να γίνω πιο καυστικός, ορισμένες φορές είναι
και ύποπτο. Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή όλοι αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους παντογνώστες,
που κόπτονται για τα συμφέροντα του λαού, να σταθούν αυτοκριτικά και να προσπαθήσουν με κάθε
τρόπο για την ενότητα της Αριστεράς; Ακόμα δεν
βγάλανε το συμπέρασμα ότι τόσα χρόνια δεν γίνεται
τίποτα; Όλοι καλούν τον λαό σε αγώνες, αλλά ποτέ
δεν συζητούν για την πολιτική ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς. Μια ενότητα που σίγουρα δεν θα
λύσει τα πάντα, αλλά μπορεί να δώσει την ώθηση
και την ελπίδα σε μεγάλα τμήματα των πολιτών, κάτι
που χρειάζεται επιτακτικά σήμερα. Για να είμαι και
στο πνεύμα του θέματος των Διαδρομών. Αντίσταση
στην μονολιθικότητα. Αντίσταση στην διάσπαση.
Αντίσταση στις προσωπικές επιλογές. Αντίσταση
στον πολιτικό κομπλεξισμό. Αντίσταση στις μοναχικές διαδρομές. Αντίσταση στην περιθωριοποίηση.
Αντίσταση στην πολιτική βλακεία.

Δημήτρης Κόκαλης

Κρίση, Καλλικράτης, ΔΝΤ, οικονομικά προβλήματα στο Δήμο, όπως και στον καθένα μας.
Κι όταν αυτό συμβαίνει στο σπίτι σου τι κάνεις?
Κάποιοι αντιστέκονται, όπως μπορεί ο καθένας και κάποιοι άλλοι αρχίζουν να κόβουν.
Να κόβουν την έξοδο για ουζάκια, το σινεμά, τις αγορές βιβλίων, αξεσουάρ και πάει λέγοντας.
Κόβουν τα λιγότερο σημαντικά (κατά τη γνώμη τους) μέχρι που φτάνουν στα απαραίτητα.
Κάπως έτσι σκέφτεται κι ο Δήμαρχος (λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν) και αρχίζει, λέει, να κόβει πρώτα απ’
τον πολιτισμό και συνεχίζει στην ψυχαγωγία.
Αυτά κατά τον Δήμαρχο είναι τα λιγότερο σημαντικά. Κάποια μάλιστα είναι και παράνομα, όπως
η Λαμπηδόνα.
Όμως η Λαμπηδόνα είναι ανάσα ζωής για πολλούς συμπολίτες μας και φυσικά δεν έγινε παράνομη χτες.
Είναι η Λουίζα, με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις (μαθαίνω ότι τελικά δεν θα την εγκαταλείψει κι αυτό
είναι καλό σημάδι), είναι αυτά τα λίγα, που ανεβάζουν το ποιοτικό επίπεδο της ζωής στο Βύρωνα.
Ρίχνοντας το επίπεδο της ποιότητας της ζωής μας, οδηγούμαστε απλά στην επιβίωση και η διαφορά μεταξύ ζωής και επιβίωσης είναι τεράστια.
Είναι διαφορά ποιοτική κι όχι μια οικονομική – ποσοτική διαφορά.
Μη ξεχνάμε ότι ο Δήμος μας έχει σημαντική ιστορία διεκδικήσεων.
Το θέατρο βράχων που σήμερα κάνει το Βύρωνα γνωστό σε όλη την Ελλάδα και τους δημότες περήφανους, είναι αποτέλεσμα αυτών των διεκδικήσεων.
Γι’ αυτό αν δεν θέλουμε, απλά να επιβιώνουμε σε μια πόλη χωρίς «ζωή», η Λαμπηδόνα πρέπει να γίνει το νέο θέατρο βράχων.
Η νέα διεκδίκηση όλων μας, πολιτών, δημοτικής αρχής, και δημοτικών παρατάξεων κι αν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας δεν «μπορούν» να ηγηθούν σε μια τέτοια
διεκδίκηση, τότε οφείλουμε εμείς, οι δημότες, να τους αναγκάσουμε να το κάνουν και να αντισταθούμε στην υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας.
Διαδρομές

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

...στην Κοινωνία

Τάσεις και ΑΝΤΙστάσεις
Tελικά γιατί έγιναν όλα αυτά;
Ποιος είναι ο βασικός τους στόχος;
Δεν μπορεί να υπάρξει πλέον αμφιβολία ότι θέλουν
να τελειώσουν μια κι έξω με τα βασικά δικαιώματα
και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, να μειώσουν
δραματικά την αξία της εργατικής δύναμης.
Τη δεκαετία του ’90 σμπαράλιασαν τις κοινωνίες του
«υπαρκτού σοσιαλισμού», τη δεκαετία του 2000 τελειώνουν με τις κοινωνικές κατακτήσεις του «υπαρκτού καπιταλισμού».
Φαίνεται ότι μέσα σε περίπου 20 χρόνια ο παγκόσμιος καπιταλισμός πήρε ιστορική ρεβάνς, διαμορφώνοντας παγκοσμίως ένα κοινωνικά παγωμένο
τοπίο.
Το τοπίο είναι στατικό και αμετάβλητο; Διαμορφώθηκε μια κι έξω; Τελειώσαμε και τα κεφάλια μέσα;
Προφανώς όχι.
Διαμορφώνεται αργά και βασανιστικά σαν κοινωνική τάση και όχι ευθύγραμμα και χωρίς σκαμπανεβάσματα και πισωγυρίσματα.
Οι αντιστάσεις μας είναι δεδομένες, υπαρκτές, αξιόλογες αλλά δεν επαρκούν.
Δεν φαίνονται ικανές να ανατρέψουν την κυρίαρχη
τάση – την κίνηση της ιστορίας προς τα πίσω.
Μας θόλωσαν το μυαλό, μας χώρισαν και τώρα κλέβουν και την ψυχή μας, τις αξίες μας.
Πλιατσικολογούν καθημερινά, κάνοντας εμπόριο με την κοινωνική δικαιοσύνη,
την ελευθερία, την δημοκρατία, το διεθνισμό και τον πατριωτισμό, την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό.
Αφήσαμε έκθετες ιστορικά τις αξίες και τα οράματα και πέσαν πάνω τους σαν
τα κοράκια.
Φαίνεται πλέον ότι έχουμε μπει για τα καλά με τις αλυσίδες μας στην αρένα με
τα θηρία.
Πάμε για την τελική μάχη.
Αυτό που παίζεται πλέον για τις επόμενες γενιές είναι αν θα υπάρχει ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ όρθιος στα δυο του πόδια, με τη δική του σκέψη να διαμορφώνει συλλογικά
την τύχη του ή η μετάλλαξή του θα ολοκληρωθεί προκύπτοντας το «συναλλασσόμενο ανθρωποειδές» της «κοινωνίας» των τραπεζών και των αγορών.
Βέβαια, το τελευταίο διάστημα, τα διάφορα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ δυσκολεύονται.
Δεν είναι πια τόσο εύκολο να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο για τα αδιέξοδα
και τη σκληρότητα τις πολιτικής του μνημονίου.
Υπάρχει μια άλλη κίνηση από τα κάτω της κοινωνίας. Δεν είναι μόνο η συμμετοχή στις μεγάλες απεργίες – διαδηλώσεις που δείχνουν ένα δρόμο. Είναι και
οι 300 μετανάστες που σήκωσαν την αξιοπρέπεια μιας κοινωνίας, τα διόδια –
εισιτήρια του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», ο Πάγκαλος που δυσκολεύεται να κυκλοφορεί
και να τρώει, η Κερατέα που αναστατώνει τις δυνάμεις καταστολής, οι μαθητές
στους δρόμους που παίρνουν στα χέρια τους το δημόσιο σχολείο.

Είναι στιγμιότυπα αντίστασης που δείχνουν πόσο επίκαιρο και διαχρονικό εξακολουθεί να παραμένει το σύνθημα: «δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη».
Ταυτόχρονα στη γειτονιά μας άναψε το φυτίλι των αραβικών εξεγέρσεων, λαών
που ζητάνε τη χαμένη τους αξιοπρέπεια και περισσότερη δημοκρατία, ανατρέποντας απολυταρχικά καθεστώτα, δημιουργώντας νέες ελπίδες για προοδευτικές εξελίξεις.
Την ίδια στιγμή η ΕΕ και το ΝΑΤΟ από τη μία αλυσοδένουν τους λαούς της Ευρώπης με το νέο σύμφωνο της 25ης Μάρτη και από την άλλη με τη στρατιωτική
επέμβασή τους στη Λιβύη θα προσπαθήσουν για άλλη μια φορά να ελέγξουν τις
εξελίξεις για τον προσανατολισμό αυτών των χωρών μετά τις εξεγέρσεις προς
όφελος των οικονομικών – στρατιωτικών συμφερόντων και των πολυεθνικών του
πετρελαίου.
Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν πόσο έχει «χοντρύνει» πλέον το παιχνίδι. Η αστάθεια
και στο εσωτερικό της χώρας και διεθνώς βαθαίνει.
Οι αριστερές δυνάμεις βρίσκονται μπροστά σε τέτοια ιστορική πρόκληση για
πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση.
Το στοίχημα μπορούμε να το κερδίσουμε.
Πρέπει να έρθουμε πιο κοντά.
Για να γίνει το Σύνταγμα – πλατεία «Ταχρίρ», ας γεμίσουμε πρώτα την πλατεία
της γειτονιάς.
Βασίλης Τζαφάς

Αρ. Φύλλου 13

6

...στην Κοινωνία

Ρε τον ΚΕΡΑΤ«Ε»Α

Το Σωματείο εργαζομένων του Δήμου Βύρωνα διοργάνωσε ημερίδα για την διαχείριση
των απορριμμάτων. Η εισήγηση
του σωματείου ήταν πλήρης και
έθετε τους προβληματισμούς από
την δράση του Σωματείου.

Στην ομιλία του ο Δήμαρχος παρουσίασε το έργο του,
ζήτησε αυτοκριτική από όλους και
επέπληξε κάποιους εργαζόμενους
που τεμπελιάζουν. «Μπράβο Δήμαρχε» του είπα «ανέλυσες την
γραμμή σου, ζήτησες από τους
άλλους να κάνουν την αυτοκριτική
τους, εσύ αυτοκριτική δεν έκανες,
είσαι στον σωστό δρόμο της Αριστεράς».

Στην συνέχεια ένας Πολιτικός Μηχανικός-Υγιεινολόγος,
στην εισήγησή του μας είπε πολλά, κατήγγειλε την αστυνομική βία
στην Κερατέα και κατέληξε ότι αν
δεν αλλάξει ο καπιταλισμός και
δεν καταργηθεί η εκμετάλλευση
ανθρώπου από άνθρωπο δεν
πρόκειται να λυθεί το πρόβλημα
των σκουπιδιών.

Κατέληξε σε μια ηθική
διάσταση του θέματος, τύπου ο
σοσιαλισμός είναι καλός και ο καπιταλισμός κακός.

Μια ηθική διάσταση
τέτοιου τύπου θα εμπόδιζε τον
πρωτόγονο άνθρωπο να ανακαλύψει τον τροχό αφού δεν θα είχε
πρώτα καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο
.

Ο Δημόσιος Χαρακτήρας της διαχείρισης των σκουπιδιών έγκειται στην πρωτογενή
μόνιμη και ανυπέρβλητη ευθύνη
που έχει ο πολίτης που παράγει
απορρίμματα έναντι των συμπολιτών του και του περιβάλλοντος.

Αυτή η σχέση είναι αντικειμενική και χρίζει κατανόησης
από τον πολίτη, μέσω της διαπαιδαγώγησης και της αναζήτησης
ατομικών και συλλογικών συστημάτων περισυλλογής και διαχείρισης των απορριμμάτων του.
Δημόσιος χαρακτήρας διαχείρισης των απορριμμάτων σημαίνει
να παραμένει εμφανής η ευθύνη
του δημότη που παράγει τα απορρίμματα και του Δήμου που έχει
τη διεύθυνση να τα διαχειρίζεται.

Αυτή την ανυπέρβλητη
κοινωνική σχέση ευθύνης πρέπει
να υπηρετούν όλες οι δραστηριότητες γύρω από τα απορρίμματα.
Δεν πρέπει να υποκαταστήσει ο
Δήμος την επιχειρηματική δραστηριότητα που αναπτύσσουν
σήμερα εταιρείες γύρω από την

το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

διαχείρ ι σ η
σκουπιδιών.
Δ ε ν
ζητάμε
να μην
χρησιμοποιούνται
νέες τεχνολογικές ανακαλύψεις
και να μην υπάρχει έρευνα για την
καλύτερη διαχείριση των απορριμμάτων.

Η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του συστήματος
διαχείρισης των απορριμμάτων
έχει ως στόχο να διαρρήξει την
αντικειμενική σχέση ευθύνης του
πολίτη που παράγει τα απορρίμματα έναντι των συμπολιτών του
και του περιβάλλοντος. Ο στόχος
αυτός εν μέρει έχει επιτευχθεί και
με την πολιτική που ασκεί ο Δήμος μας τις τελευταίες δεκαετίες..

Εφόσον ο πολίτης θεωρήσει ότι δεν πρέπει να αισθάνεται υπεύθυνος έναντι των άλλων
και του περιβάλλοντος για τα
απορρίμματα που παράγει, για
τον πολίτη τα απορρίμματά του
θα αποτελούν « ύλη-ανύπαρκτη»
με την οποία δεν ασχολείται και
για αυτό πρέπει να υπάρχει ένα
ιδιωτικό σύστημα διαχείρισης
της «ευθύνης» των απορριμμάτων «που δεν έχουν δημιουργό».
Όταν διαρρηχθεί η αντικειμενική
ευθύνη του πολίτη για τα απορρίμματα που παράγει, τότε παύει
να υφίσταται ο δημόσιος χαρακτήρας της διαχείρισης των σκουπιδιών. Υποκαθίσταται από τα
σχέδια της ιδιωτικοποίησης της
ευθύνης εν είδη εργολαβίας και
εμφανίζονται τα συγκεντρωτικά
συστήματα διαχείρισης όπου τα
σκουπίδια ολόκληρων περιοχών
ή και χωρών θα τα διαχειρίζονται
ιδιωτικές εταιρείες ή Δημοτικές
αρχές ή Δημοτικές αρχές και ιδιωτικές εταιρείες, ερήμην των πολιτών παραγωγών τους και πολλές φορές σε περιοχές όπου ζουν
πολίτες που δεν τα παράγουν. Το
σύστημα ιδιωτικής ευθύνης των
απορριμμάτων θα οδηγηθεί στη
μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση
(συσσώρευση κεφαλαίου) των
απορριμμάτων, των συστημάτων
διαχείρισης και των εταιρειών-κολοσσών που θα τα διαχειρίζονται
ως εμπόρευμα..

Αυτόν τον σκοπό προσπαθεί να υλοποιήσει ο σχεδιασμός της κυβέρνησης για κεντρική επιλογή χώρων που θα

Για την ιστορία των ονομάτων των δρόμων της Πόλης μας
Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Μυκάλης

εκμεταλλεύονται τα απορρίμματα
της Αττικής.

Στον αντίποδα αυτού
του σχεδιασμού βρίσκονται οι
αντιστεκόμενοι κάτοικοι της Κερατέας οι οποίοι ζητούν να διαχειριστούν εντός του αστικού ιστού της
πόλης τους τα απορρίμματα τους .
Έχουν δίκιο ακολουθούν την σωστή δημόσια ευθύνη των πολιτών
για τα απορρίμματα. Όσοι θέλουν
να τους υπερασπιστούν θα πρέπει να ζητήσουν να διαχειριστούν
οι δήμοι τα σκουπίδια που παράγουν οι δημότες τους εντός του
αστικού ιστού των πόλεων τους.
Όταν οι Δήμαρχοι ζητήσουν να
διαχειριστούν τα σκουπίδια που
παράγουν οι πόλεις τους εντός
των αστικών ιστών των πόλεών
τους τότε θα βρει νόημα ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας.
Τότε οι δηλώσεις του Δημάρχου
της Φυλής για κορεσμένη χωματερή δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ως αντιπερισπασμός
στον αγώνα των κατοίκων της
Κερατέας και θα αρχίσει η πραγματική δουλειά διαπαιδαγώγησης
των πολιτών στην δημόσια ευθύνη που έχουν για τα απορρίμματα
που παράγουν.

Ο αγώνας των κατοίκων
της Κερατέας είναι σημαντικός
όχι γιατί συγκρούονται με τα ΜΑΤ,
αλλά γιατί θέτουν το πρόβλημα
της διαχείρισης των σκουπιδιών
στην σωστή βάση της δημόσιας
ευθύνης των πολιτών κάθε πόλης.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι οι κάτοικοι της Κερατέας
βάζουν ένα λιθαράκι στον μετασχηματισμό της κοινωνίας διότι
συγκρούονται με την αστυνομία.
Εγώ πιστεύω ότι θέτουν τον θεμέλιο λίθο της δημόσιας ευθύνης
των πολιτών για τα απορρίμματα
που παράγουν, που μπορεί να
οδηγήσει σε μια Αττική με υπεύθυνους πολίτες ικανούς να διαχειριστούν όχι μόνο το μέλλον των
απορριμμάτων τους αλλά κυρίως
το μέλλον της ζωής τους..


Ιθαγενής-Βύρωνος
Κώστας Σταθόπουλος

Η Μυκάλη είναι μικρή χερσόνησος της Μ.
Ασίας απέναντι απ’ τη Σάμο.
Η Μυκάλη ήταν πολύ σημαντική τοποθεσία κατά την αρχαιότητα αφού εκεί βρισκόταν το Πανιώνιο, θρησκευτικό κέντρο
και έδρα των Ιώνων. Στο Πανιώνιο υπήρχε
σημαντικό ιερό αφιερωμένο στον Ελικώνιο Ποσειδώνα προς τιμήν του οποίου διοργανώνονταν γιορτές από τους Ίωνες, τα
Πανιώνια.
Η Μυκάλη ωστόσο είναι κυρίως γνωστή
απ’ τη μάχη που έγινε εκεί το 479 π.Χ, μια
από τις δύο σημαντικές μάχες οι οποίες
σήμαναν το τέλος της δεύτερης περσικής
εκστρατείας στην Ελλάδα.
Τον προηγούμενο χρόνο οι Έλληνες με τη
νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, εμπόδισαν την κατάληψη της Πελοποννήσου
από τους Πέρσες. Ο Ξέρξης υποχώρησε,
αφήνοντας ωστόσο τον στρατηγό Μαρδόνιο με στρατό για να τελειώσει την εκστρατεία τον επόμενο χρόνο.
Το καλοκαίρι του 479 π.Χ., οι Έλληνες
κατατρόπωσαν τον στρατό του Μαρδόνιου. στη μάχη των Πλαταιών. Παράλληλα,
ο ελληνικός στόλος είχε πλεύσει προς τη
Σάμο με 110 τριήρεις, υπό τον Σπαρτιάτη
Λεωτυχίδη και τον Αθηναίο Ξάνθιππο.
Οι Πέρσες αποφάσισαν να μην αναμετρηθούν με τους Έλληνες στη θάλασσα κι
έστειλαν το στόλο τους από τη Σάμο στη
Μυκάλη. Ο Ξέρξης παρέταξε εκεί το στρατό του υπό την ηγεσία του Τιγράνη.
Οι Έλληνες αν και πολύ λιγότεροι αριθμητικά δέχτηκαν την πεζομαχία. Αποδείχθηκαν ανώτεροι στον αγώνα και ανάγκασαν
τους Πέρσες να υποχωρήσουν στο στρατόπεδό τους. Με τη βοήθεια των Μιλησίων
και των Σαμίων κατατρόπωσαν τελικά
τους Πέρσες, σκότωσαν τον Τιγράνη και
πυρπόλησαν τον περσικό στόλο.
Η καταστροφή του περσικού στόλου στη
Μυκάλη, σε συνδυασμό με την ήττα του
Μαρδόνιου στις Πλαταιές, η οποία έγινε
την ίδια μέρα, έφεραν το τέλος της περσικής εισβολής στην Ελλάδα.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

7

...των Αναγνωστών

Χρειαζόμαστε

ένα κοινωνικό κέντρο
στο Βύρωνα;

Έγινε την Κυριακή 10 Απρίλη στο Στέκι Νεολαίας στο
Ταπητουργείο η πρώτη ανοιχτή συνέλευση - συζήτηση για τη δημιουργία
Κοινωνικού και Πολιτιστικού Κέντρου στην πόλη μας. Σκοπός ήταν η
ανταλλαγή γόνιμων απόψεων για το αν καταρχάς χρειαζόμαστε έναν
τέτοιου χαρακτήρα χώρο και τι είδους ανάγκες μας θα έρθει να καλύψει,
τι είδους δραστηριότητες θα περιλαμβάνει, τι διαθεσιμότητες και
προτάσεις υπάρχουν για την υλοποίησή του και πού θα μπορούσε να
στεγαστεί.

Σύμφωνα με το κείμενο του καλέσματος που γράψαμε και μοιράσαμε κάτοικοι του Βύρωνα και των γύρω περιοχών: “Καλούµε όλους
και όλες σε διάλογο για τη δηµιουργία ενός δηµόσιου κοινωνικού/πολιτιστικού κέντρου στην περιοχή µας µε βάση το παρακάτω πλαίσιο.
Θέλουµε ένα κέντρο:

χώρο καθηµερινής επαφής, όπου ο καθένας µε το ελάχιστο
αναγκαίο αντίτιµο να µπορεί να πιεί έναν καφέ, ένα ποτό κλπ, καθώς
και χώρο πολιτιστικής έκφρασης και δηµιουργίας. Με προβολές ταινιών, θεατρικες οµάδες, συναυλίες, συζητήσεις, σηµείο συνάντησης επιτροπών κατοίκων, σωµατείων, σχολείων κλπ.

χώρο συνεύρεσης, επικοινωνίας, ζύµωσης ιδεών και απόψεων, γιατί θεωρούµε ότι υπάρχει ένα µεγάλο δυναµικο της κοινωνίας
που ασφυκτιά κάτω από τη σηµερινή πραγµατικότητα του µνηµονίου,
των απολύσεων, της ανεργίας, της φτώχιας, του ατοµισµού και της
µοιρολατρίας. Ένα µεγάλο δυναµικό που αναζητά µέσα, τρόπους
και διεξόδους για να εκφραστεί, για να µπορέσει -συν τοις άλλοις- να
συµβάλλει και στην ανασύνθεση του κοινωνικού ιστού. Ανεξάρτητο και
ακηδεµόνευτο από την τοπική και την κεντρική εξουσία, όπου ο καθένας θα µπορεί να συµµετέχει ισότιµα µέσα από αµεσοδηµοκρατικές
διαδικασίες. * χώρο που θα δοµεί καθηµερινά ένα νέο πολιτισµό ισότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας. Που θα
συµβάλλει µε την παρουσία και τη δράση του στο ξέσπασµα και τον
συντονισµό αγώνων στη γειτονιά µας για όλα όσα µας αφορούν και
µπορούµε συλλογικά να κερδίσουµε!”
Γιάσννης Φραγκιαδάκης

ΙΔΟΥ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ιδού ο άνθρωπος… αρχίζει την ζωή του με κλειστά μάτια, παίρνει την πρώτη του ανάσα όταν τον γυρνούν ανάποδα, ρουφάει τις πρώτες γουλιές το
γάλα απ’ της μάνας του το στήθος, ανοίγει τα μάτια και παίρνει τις πρώτες
του εικόνες και γίνεται η καταγραφή από τα πρώτα του βιώματα μέσα στην
ψυχή, αυτή την ανεξήγητη και γεμάτη μυστήριο λέξη. Η ψυχή, αυτό το σύνολο των εσωτερικών προσλήψεων, που έχει μέσα της όλη την αρχέγονη
εμπειρία, όλα τα ορμέμφυτα, όλη την θυμική υπόσταση του ανθρώπου.Το
τιμόνι που αρχικά οδηγεί την ανθρώπινη ύπαρξη, σαν όχημα στον δρόμο
της ζωής του. Έρχεται σε σύγκρουση πολλές φορές με την λογική, που πατάει φρένο. Την λογική, που αρχίζει να κρατάει το ισοζύγιο των εμπειριών
και που προσπαθεί να βγάζει αποτελέσματα κερδοφόρα και έτσι ξεκινάει
ο αγώνας επικράτησης μεταξύ των δυο δυνάμεων της ασύμβατης ψυχής
και της συμβατικής λογικής και εν τέλει κερδίζει η δυνατότερη δύναμη ,
δυστυχώς η λογική, γιατί έχει επιχειρήματα, απτά υλικά και πάνω απ’ολα
εγωιστικά...Μεγαλώνοντας λοιπόν ο άνθρωπος χρησιμοποιεί πιότερο την
λογική και ξεχνάει αυτά που η ψυχή ζητάει. Ενσωματώνεται σε λογικές
που η κοινωνία έχει εγκαθιδρύσει ... έτσι είναι αποδεκτός...Καταπιέζει, ότι
η ψυχή του έχει ανάγκη. Σιγά σιγά την ξεχνά... και αλλοτριώνεται. Το τιμόνι
τώρα το κρατάει η λογική και η ψυχή προσπαθεί να βάλει φρένο, σε πορείες ξένες από αυτές που εκείνη θα ήθελε...Αυτή η κόντρα λοιπόν, και η τελική ήττα της ψυχής, είναι η αιτία των ψυχικών διαταραχών. Είναι η αιτία της
αίσθησης δυστυχίας σε ανθρώπους, ενώ επέτυχαν ευτυχή αποτελέσματα
( κατά την κοινή λογική). Είναι η αιτία της κοπιαστικής βαθειάς ανάσας
που όμως δεν είναι για τα πνευμόνια μα για την ψυχή που είναι φιμωμένη
και κλεισμένη στο κλουβί της λογικής. Είναι ο βαθύς αναστεναγμός που
βγαίνει κάποιες στιγμές για να ανακουφίσει την κλειδωμένη ψυχή. Ποναει
η ψυχή και αυτός ο πόνος σωματοποιείται. Το κορμί αρχίζει και δυσανασχετεί...Το όχημα αρχίζει και βαραίνει και τότε η λογική προσπαθεί να
βρει, τι φταιει;Ψαχνει ο άνθρωπος να βρει τις αιτίες , αναζητά τρόπους
να απαλύνει τον πόνο του σώματος και της ψυχής. Πάλι όμως ξεχνά την
πραγματική αιτια.Τρεχει στους γιατρούς , παίρνει φάρμακα...χάπια για το
σώμα και χάπια για την κατακαημένη του ψυχή....ψυχοτροπες ουσίες που
προσπαθούν πια να κατευνάσουν την ψυχική τρικυμία, να την κοιμίσουν,
που όμως την εξαθλιώνουν ακόμη περισσότερο… Κάποιες στιγμές γυρνά
πίσω και θυμάται ...την χαμένη αθωότητα των παιδικών και νεανικών του
χρόνων...γλυκειες αναμνήσεις που όμως τον κάνουν να νιώθει περισσότερο την πίκρα της απώλειας και της διαταραχής...Άραγε πως θα μπορούσε
να ξαναφέρει πίσω, όλα αυτά που έχασε, ενώ δίνει προτεραιότητα στις
λογιστικές καταμετρήσεις της λογικής του....πως θα μπορούσε πια να φέρει την ψυχή και την λογική σε αγαστή συνεργασία .... είναι ένα θέμα που
ακόμα το ερευνούν οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι ... που όμως από
την άλλη πλευρά είναι ένα πρόβλημα άλυτο σχεδόν όσο ο άνθρωπος ζει
σε κοινωνίες που έχουν σαν μέτρο την αξία της ύλης και όχι των αξιών που
η ψυχή έχει ανάγκη για να αισθανθεί ελεύθερη...και σίγουρα είναι πολλές,
αλλά οι κυριότερες που είναι η αγάπη, ο αλληλοσεβασμός, η ελευθερία σε
όλα τα επίπεδα, η αλήθεια, η κοινωνική ασφάλεια, η ειρήνη, η δικαιοσύνη…δύσκολα πια να εννοηθούν με αντικειμενικότητα και ευθυκρισία από
τον άνθρωπο της καταναλωτικής κοινωνίας…
Απιδοπούλου Νίκη

Αρ. Φύλλου 13

8

Διαδρομές στα όρια ΥΠΕΡτασης
Αντιγράφω από το medlook.net
Υπέρταση: η συστολική πίεση της καρδιάς πάνω
από 140mmHg και η διαστολική πάνω από
90mmHg.
Υπόταση: η συστολική πίεση της καρδιάς κάτω
από 100mmHg και η διαστολική κάτω από
70mmHg.
Όπου mmHg: χιλιοστά στήλης υδραργύρου.
Ανάμεσα στις δύο παραπάνω ενδείξεις του πιεσόμετρου κινείται ένας φυσιολογικός και υγιής
άνθρωπος. Οι αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν υπέρταση –πάντα σύμφωνα με την ιατρική
επιστήμη- είναι ο σύγχρονος τρόπος διατροφής
και διαβίωσης.
Μεταφράζω: κοψίδια και κρασιά από τη μία, άγχος και προβληματικός ψυχισμός από την άλλη.
Στη περιοχή των Καλυβίων τα κοψίδια και τα κρασιά είναι πανταχού παρόντα. Αρκεί μία βόλτα ένα
σαββατοκύριακο για να διαπιστώσεις τη ροπή για
υπέρταση ενός μεγάλου κομματιού του πληθυσμού,
που παλεύει τη κρίση γύρω από ένα ζουμερό, μέτρια
ψημένο Τ-Bone-steak. Και επειδή «η κρίση θέλει
κράσο» το συνοδεύει με ένα Χατζημιχάλη κόκκινο
γιατί το λευκό θα το πιεί αύριο στο λαγονήσι με τα
μπαρμπούνια.
Μέχρι εδώ καλά, ποιος δεν λαχταρά κοψίδια και
κρασιά.
Στην ίδια περιοχή συχνάζει ένα επικίνδυνο μίγμα
υπέρτασης, προβληματικού ψυχισμού και ακόρεστου πάθους για εξουσία.
Η πρόσθεση της εξ-ουσίας σε κάθε υπερτασικό κάνει το πρόσωπο να συσπάται και να αναψοκοκκινίζει, το μάτι να γυαλίζει και τα χείλη να ανοιγοκλείνουν περιοδικά προσπαθώντας να ανασύρουν τις
λέξεις από το βάθος του λάρυγγα.
Ο λόγος του σερβίρεται σαν
σαλάτα
ακροβατώντας
ανάμεσα στο παρόν και
το παρελθόν όπως το
ψωμί που ψαχουλεύει το λάδι παραμερίζοντας
αγγούρια,
ντομάτες
και κρεμμύδια, «λέει
και αλήθειες
ο
υπερτασικός»
κυκλοφορεί στη
πιάτσα από
στόμα σε

στόμα
σαν μεζές.
Η εξέλιξη της πάθησης

συνήθως
καταλήγει σε λιποθυμία ή
εγκεφαλικό αλλά στη
περίπτωσή μας η χορήγηση ακόμη μεγαλύτερης δόσης εξουσίας-χοληστερόλης
έχει σαν αποτέλεσμα
την εξωστρέφεια και
την ανάγκη επικοινωνίας με το λαϊκό
παράγοντα.
Έτσι ο υπερτασικός
μας, προσπαθεί να
κάνει ομοτράπεζους
του, τους κατοίκους
της περιοχής.
Μη έχοντας διάθεση
για διάλογο με το
παρόν και θέλοντας να τους προκάρει, χρησιμοποιεί
αόριστο χρόνο και αντί για ένα «ελάτε όλοι μαζί να
φάμε και να πιούμε» αποφεύγει το κέρασμα και αναφωνεί: «όλοι μαζί τα φάγαμε» δείχνοντας τα απομεινάρια από τα κοψίδια.
Με μια δεύτερη κίνηση δείχνει τα άδεια μπουκάλια
του Χατζημιχάλη, και ξαναλέει «όλοι μαζί τα ήπιαμε».
Ταυτόχρονα κάνει να φύγει αφήνοντας να εννοηθεί
ότι δεν θα πληρώσει κιόλας. Ούτε κάν το μερτικό του.
Η κίνησή του αιφνιδιάζει τους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι αργούν να συνειδητοποιήσουν τι γίνεται καθώς τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρούνται
απο συμπτώματα υπότασης.
Σε χώρες που εφαρμόζουν τη θεραπεία του ΣΟΚ για
τις κοινωνίες τους, η υπόταση είναι επιθυμητή όταν
ακολουθείται από κατάθλιψη και αδράνεια.
Αν η υπέρταση γίνεται επικίνδυνη συνοδευόμενη με
εξ-ουσία, η υπόταση είναι εξίσου επικίνδυνη όταν
δεν οδηγεί στην κατάθλιψη και την αδράνεια, αλλά
στη απότομη αύξηση της πίεσης, στη λεγόμενη «νευροπίεση».
Το φαινόμενο παρατηρείται συχνά στη περιοχή και οφείλεται, όπως λένε οι ειδικοί, στην
συσσώρευση δύο διαφορετικών νεφών που
επηρεάζουν την ατμόσφαιρα και ευθύνονται για τη κλινική εικόνα των κατοίκων.
Από τη μία ο καπνός από τη τσίκνα της παρέας του υπερτασικού
και από την άλλη τα δακρυγόνα
και τα χημικά που ρίχνουν οι
φύλακες του υπερτασικού στο
διπλανό χωριό της κερατέας, ανεβοκατεβάζουν τη πίεση των ανθρώπων
και επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους.
Όμως οι κάτοικοι αρχίζουν να μαθαίνουν και να
αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της υπότασης.
Σιγά-σιγά, όχι γρήγορα, όχι απότομα, όχι αρπαχτικά.
Ξέρουν την διαφορά ανάμεσα στο κοκκινιστό
και στον αναψοκοκκινισμένο.

Ξέρουν ότι την πίεση στην ανεβάζουν πέρα από
τις τροφές, το καθημερινό σπάσιμο των νεύρων,
γι’αυτό την ονομάζουν «νευροπίεση».
Η νευροπίεση κάποιες φορές έχει ξεσπάσματα, μη
ελεγχόμενα, μη κοινώς αποδεκτά (sic), έτσι ρε γαμώτο «πάνω στα νεύρα μου».
Τα βράδια συνηθίζουν να τριγυρνούν στα στέκια
των υπερτασικών-εξουσιαστών και να μιλάνε ήρεμα
στην αρχή, λόγω της υπότασης, αλλά ξαφνικά τους
πιάνει η «νευροπίεση» και οργίζονται.
Στο άκουσμα της κραυγής του υπερτασικού γίνονται
έξαλλοι .
«Ούτε τα φάγαμε, ούτε τα ήπιαμε μαζί», …….
«ούτε κοψίδια, ούτε Χατζημιχάλη» ……...
Στη θέα δε της αποφυγής πληρωμής και του σημερινού λογαριασμού από τον υπερτασικό αποφασίζουν να τον προκαλέσουν, κερνώντας το γλυκό,
«γιαούρτι με μέλι» φώναξε ένας από τους νεαρούς
της ομήγυρης.
Ο γηραιός κάτοικος όμως που πήγε να το φέρει,
λόγω της ηλικίας και της νευροπίεσης, άκουσε «γιαούρτι θέλει» και εκτέλεσε την παραγγελία με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.
Την επόμενη ημέρα στα ΜΜΕ η κυβέρνηση υπερασπίστηκε το δικαίωμα του υπερτασικού να κάνει ότι
θέλει και ζήτησε από όλους να καταδικάσουν την
υπόταση, όταν εξελίσσεται σε νευροπίεση.
Ο υπερτασικός αποκάλυψε ότι πίσω από την νευροπίεση κρύβεται συγκεκριμένος πολιτικός χώρος που
έχει στοχοποιήσει τους υπερτασικούς.
Η αριστερά κάλεσε τους υποτασικούς να ενωθούν
και να κάνουν τη νευροπίεση δημιουργική δύναμη
ανατροπής.
Κάποιοι άλλοι φοβήθηκαν μήπως μετά από το γιαούρτι με μέλι περάσουνε στα αλμυρά.
Και εγώ που σας τα εξιστορώ, χρόνια υποτασικός,
αρχίζω να νιώθω………………..ΝΕΥΡΟΠΙΕΣΗ !
Υ.Γ. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις
είναι τυχαία και φανταστική…..χε…χε….
Κώστας Πανόπουλος

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

Γιατί όχι στις συγχωνεύσεις

Εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει ένας αγώνας της
εκπαιδευτικής κοινότητας ενάντια στις συγχωνεύσεις των σχολείων. Ειδικά στο Βύρωνα, το πρόβλημα εστιάστηκε στο συγκρότημα των σχολείων της
Μυρακτής (1ο,2ο Γυμνάσιο και 1ο,2ο Λύκειο). Κατηγορηθήκαμε από κάποιους για ανώφελους συναισθηματισμούς, για ναρκισσισμό, για αριστερισμό,
για στείρα αντιπο-λιτευτική διάθεση. Νομίζω όμως
ότι η σοβαρή διαπραγμάτευση του συγκεκριμένου
θέματος πρέπει να βασίζεται σε επιχειρήματα και
μόνο και όχι σε ιδεοληψίες, ούτε σε προσωπικές ή
κομματικές γραμμές.
Εμείς καταθέσαμε στο διάλογο (που, ειρήσθω εν
παρόδω, δεν έγινε ποτέ από την πλευρά των προϊσταμένων) τους λόγους για τους οποίους τασσόμαστε κατά της συγχώνευσης και τους οποίους θα
απαριθμήσω και εδώ σύντομα.
1.
Τα μεγάλα σχολεία ευνοούν την παραβατικότητα (συμμορίες, διακίνηση ναρκωτικών κλπ),
κάτι που υποστηρίζεται ευρύτατα και από τη σύγχρονη επιστημονική βιβλιογραφία. Αντί-θετα στα
σχολεία μας, όπου γνωριζόμαστε όλοι κυριολεκτικά
με το μικρό μας όνομα, τέ-τοιου είδους συμπεριφορές πολύ ευκολότερα γίνονται αντιληπτές και προλαμβάνονται.
2.
Η στενή σχέση με τους μαθητές βοηθάει
και στην αντιμετώπιση διαφόρων παιδαγωγικών,
μαθησιακών αλλά και κοινωνικών προβλημάτων.
Στα σχολεία μας αναπτύσσεται μια αί-σθηση «κοινότητας», για την οποία όλοι είναι υπεύθυνοι, αλλά
και από την οποία όλοι έχουν προσδοκίες.
3.
Όλα τα σχολεία του συγκροτήματος έχουν
αναπτύξει εξαιρετικές εξωδιδακτικές δραστη-ριότητες (πολιτιστικές, περιβαλλοντικές κ.α.) που τώρα
πια δε θα έχουν χώρο να στεγα-στούν. Δεν υπάρχει
χώρος, όχι μόνο μέσα στο σχολείο , αλλά και σε ολόκληρο το Βύρωνα, όπου να μπορούν να συγκεντρωθούν όλοι οι μαθητές των υπό διαμόρφωση συγχωνευόμε-νων σχολείων. Κατά συνέπεια δεν μπορούν
πια να γίνονται ούτε σχολικές γιορτές, ούτε άλλου
είδους εκδηλώσεις.
4.
Δεν μπορούν πια να συγκεντρωθούν για
οποιοδήποτε λόγο όχι μόνο όλοι οι μαθητές ή οι
γονείς των μαθητών, αλλά ούτε και οι ίδιοι οι καθηγητές του κάθε συλλόγου. Οι συνεδριά-σεις του
συλλόγου των διδασκόντων θα γίνονται πια μόνο με
τηλεδιάσκεψη.
5.
Θα περιμέναμε πως η διοίκηση είχε κάνει
μια σοβαρή μελέτη πριν προχωρήσει στην εξαγ-γελία της συγχώνευσης. Στην πράξη όμως διαπιστώ-

σαμε πως δεν υπήρχε απολύτως τίποτε. Δεν είναι
άλλωστε τυχαίο ότι μόλις σήμερα (7/4) το Υπουργείο
εξήγγειλε διαβούλευση για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων στην οποία αναφέρει ότι πρόκειται
να δρομολογή-σει πρωτοβουλίες για να αποτυπώσει το προσωπικό και τις υποδομές, ώστε να έχει
μια βά-ση προκειμένου να «επιτύχει στη συνέχεια
το ικανοποιητικό μέγεθος Σχολείου, σύμφωνα με τις

θούν οι οργανικές θέσεις των διδασκόντων. Άρα κάποιοι καθηγητές θα μετακινηθούν, για να καλύψουν
άλλα κενά που θα δημιουργηθούν από τη συνταξιοδότηση παλαιότερων συναδέλφων. Τι σημαίνει αυτό
πρακτικά; Μηδενικοί διορισμοί. Μήπως τελικά μόνο
αυτός είναι ο λόγος;
Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι τους οποίους θα
μπορούσα να επικαλεστώ. Θα προτιμήσω όμως

εκπαιδευτικές ανάγκες».
6.
Ένας πειστικός λόγος για τη συγχώνευση,
στις σημερινές τουλάχιστον δύσκολες ώρες που
περνάει η χώρα, θα ήταν η εξοικονόμηση κονδυλίων. Όμως στα συγκεκριμένα σχολεία δεν ισχύει ούτε
αυτό. Δεν πληρώνουμε ενοίκιο, όπως συμβαίνει αλλού, ούτε υπάρχουν πολλα-πλές υποδομές που θα
μπορούσαν να ενοποιηθούν.
7.
Προβλήθηκε ακόμη ως αιτιολογία η δημιουργία του νέου λυκείου. Πράγματι το νέο λύκειο
όπως παρουσιαζόταν στα σχέδια που είχαν διαρρεύσει (;) προ καιρού απαιτούσε μεγαλύτε-ρες
σχολικές μονάδες. Το τελικό σχέδιο όμως, που
εξαγγέλθηκε από την κα Διαμαντοπού-λου, μπορεί
να λειτουργήσει πολύ καλά -ίσως και καλύτερα- στα
υπάρχοντα σχολεία.
8.
Με τη συγχώνευση των σχολείων θα μειω-

να θέσω ένα ερώτημα. Μήπως αντί να καλούμαστε
εμείς να απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί όχι στη
συγχώνευση, θα έπρεπε κάποιοι να μας πουν γιατί
γίνεται αυτή η συγχώνευση; Υ-πάρχουν συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί, παιδαγωγικοί, κοινωνικοί και
λειτουργικοί λόγοι που συνομολογούν πως τα αποτελέσματα της συγχώνευσης θα είναι σαφέστατα
αρνητικά. Ποια είναι τα επιχειρήματα υπέρ της αντίθετης άποψης;
Υπάρχουν βέβαια πολλά πολλά πράγματα που
πρέπει να αλλάξουν στην Ελλάδα του 2011. Χωρίς
όμως σχεδιασμό, χωρίς μελέτη, χωρίς στοιχειώδη εκτίμηση των δεδομένων οι αλλαγές δε θα είναι
απλώς τουφεκιές στον αέρα· θα είναι οπισθοδρόμηση.
Γιώργος Πλακίδας, καθηγητής 2ου Λυκείου Βύρωνα

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;
ΚΑΝΑΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΔΙΑΝΟΜΕΩΝ (ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΣ;)
ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΑΛΛΑ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΤΙΣ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ
Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com Η΄ ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 640250

Αρ. Φύλλου 13

10

...στην Κοινωνία

Παλιοκατασ-τάσεις

Πολωνία - Ελλάδα

ALUMNI

Είναι στα 18, γεννημένη από
Πολωνούς μετανάστες στην
Αθήνα. Τα Πολωνέζικα τα
έμαθε εδώ, στο πολυπολιτισμικό δημοτικό σχολείο. Σήμερα
είναι μαθήτρια της Β΄ Λυκείου.
Δουλεύει από τα δεκατέσσερα, ολόκληρα τα καλοκαίρια
αλλά και κατά τη διάρκεια
της σχολικής χρονιάς. Όπου
βρει, σε μια καντίνα, μοιράζει
φυλλάδια, ποτίζει κήπους, κατά
περίσταση. Καθαρίζει και ένα
δικηγορικό γραφείο που είναι
το μονιμότερο. Της αρέσει
η μουσική και ο χορός. Α,
γράφει και στίχους. Δεν ξέρω
αν είναι στα Πολωνέζικα η στα
Ελληνικά. Μπορεί να είναι και
στα δύο Θέλει να γίνεται όλο
και καλύτερη. Ελπίζει τουλάχιστον. Άμα μεγαλώσει; Άμα
μεγαλώσει θέλει να σπουδάσει
φυσικοθεραπεία.
Πως το λέει; Αυτή η διαδρομή
είναι πολύ πιο μεγάλη από
ότι Πολωνία - Ελλάδα. Θέλει
κότσια και θέληση. Μα περισσότερο θέλει την αλλαγή μέσα
σου. Τη διάθεση να ανατρέψεις, να βάλεις “φωτιά στα
τόπια”, να βγάλεις τη γλώσσα
στη μοίρα σου, να θες να
γίνεις άλλος, καλύτερος. Καλό
δρόμο……………

Δυστυχώς δεν είχα καμία διάθεση όταν ήμουν νεαρούλης να “μπω”
στο πανεπιστήμιο. Ακόμα και τώρα που “μεγάλωσα “ δυσκολεύομαι να
ξεχωρίσω τους πανεπιστημιακούς τίτλους. Πάντα όμως μου προκαλεί
έναν θαυμασμό ο καθηγητής πανεπιστημίου. Ακόμα και τον Doctor
που τον μπερδεύω με το γιατρό καταλαβαίνω ότι είναι κάτι ξεχωριστό
κάτι άλλο ρε παιδί μου. Βλέπω και εκείνες τις μεγάλες πινακίδες πίσω
από τα γραφεία τους με το Dr τοοόσο (μετά συγχωρήσεως) και λέω
πως βρίσκομαι σε καλά χέρια. Αναρωτιόμουν λοιπόν πως γίνεται κανείς Doctor γενικώς. Να που η τύχη μου χαμογέλασε και ένας καλός
φίλος αποφάσισε να περπατήσει σε αυτή την ατραπό εις τας βόρειας
Ευρώπας. Ευκαιρία να ξεστραβωθώ και εγώ από πρώτο χέρι τι είναι
όλο τούτο.
Μου μήνυσε λοιπόν ότι το συμβόλαιο(;) του λέει πως για κάνα τριάρι
χρόνια πρέπει να στρώσει τον κώλο του και να διαβάζει, δύσκολο μου
φάνηκε, αλλά θα έχει και μερικά καλά. Απ΄ αυτά που τέλος πάντων βρε
παιδί μου σου φτιάχνουν την ψυχολογία. Για ξεκίνα, του λέω. Λοιπόν
έχουμε:
Περίπου 1500euro καθαρά πρώτον.
Δεύτερον 38ώρες εργασία εβδομαδιαίως και 29 εργάσιμες μέρες
διακοπές.
Τρίτον έκπτωση στο ασφαλιστικό του πακέτο ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και σύνταξης.
Τέταρτον σε περίπτωση ύπαρξης κάποιου προβλήματος (κινητικού
π.χ.) έχει τη δυνατότητα παροχής αμαξίδιου, καρέκλας κλπ.
Πέμπτον κάλυψη εξόδων για φροντίδα παιδιού προσχολικής και όχι
μόνο ηλικίας (παιδιά δεν έχει, μια υιοθεσία αν μου κάνει μπορώ να
βολευτώ και ΄γω)
Έκτον κάλυψη μέρους εξόδων μετακίνησης (25euro/μήνα).
Έβδομον παροχή σύνδεσης intrnet στο σπίτι με ταχύτητες “σφαίρα”
και κόστος 3 με 4euro/μήνα. Ακόμα δυνατότητα αγοράς διαφόρων
προγραμμάτων Η/Υ με απίστευτη έκπτωση. Α, και δικό του site.
Όγδοο έκπτωση στην αγορά ποδηλάτου και δωρεάν συντήρηση……
ένατο….δέκατο….
Ξέχασα να τον ρωτήσω τι Διδακτορικό θα κάνει, από τη κατάθλιψη
που με έπιασε. Θα σας το πω την επόμενη φορά.
Υ.Γ. Alumni στα Ολλανδικά είναι το μόνιμο μέλος της πανεπιστημιακής
κοινότητας.
Κείμενα φωτογραφία Γιώργος Τζανίνης

Μύριοι σταυροί
Μύριοι σταυροί υψώθηκαν
σε μύριους Γολγοθάδες
χέρια μικρά να μαρτυρούν
στο σχήμα του θανάτου.
Χλωμά κεριά και λιώνουνε
στάζει η ζωή στο χώμα
φτιάχνει ποτάμια κόκκινα
της γης φλέβες κομμένες.
Πες μου γιατί;
Για δεν κοιτάς;
Γιατί στρέφεις το βλέμμα;
Τον πόνο να λησμόνησες
ή μάτια εσύ δεν έχεις;
Μαυροντυμένες Παναγιές
θρηνούν για το Χριστό τους
και στο χορό της άνοιξης
μαύρο χειμώνα σέρνουν.
Περνά τελάλης άνεμος
αρπάει το μοιρολόι
σ' όλη τη γη το διαλαλεί
κι εκείνη ανατριχιάζει.
Πες μου γιατί;
Για δε μιλάς;
Γιατί κλείνεις το στόμα;
Ο πόνος να μη σ' άγγιξε
ή πια φωνή δεν έχεις;
Στίχοι, φωτογραφία, Κάτια Ρίσκα

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στο Βύρωνα

Συλλέκτες
Στις 16 του Μάρτη το Σωματείο των εργαζομένων
στο Δήμο Βύρωνα μας
κάλεσε σε μια συνάντησησυζήτηση για τη διαχείριση των απορριμμάτων στο
Δήμο μας.
Μου άρεσε που μας προσέφεραν καφέ και κρύο νεράκι οι διοργανωτές. Μου
άρεσε και η εισηγητική
ομιλία του Χρίστου γιατί
ίσως εμπεριείχε αλήθειες που συνήθως δεν τις
ακούμε. Δεν μου άρεσε
όμως που μετά από περίπου 3ωρη διάρκεια ούτε
ένας δημότης δεν είχε καταφέρει να πει δύο λόγια.
Μίλησε ο Δήμαρχος, δεύτερος, πριν ακόμα ακούσει
τι θα πουν οι προσκαλεσμένοι επιστήμονες και οι
παρατάξεις για να μας πει
τέλος πάντων τι προτίθεται να κάνει από όλα όσα
ακούστηκαν. Δεν λέω πως
άρπαξε το μικρόφωνο. Το
λόγο του τον έδωσαν οι διοργανωτές, αλλά έτσι νομίζω πως πρέπει να είναι
η σειρά.
Ας είναι. Την επόμενη φορά ίσως να είναι ακόμα
καλύτερα τα πράγματα. Τώρα στο δια ταύτα.
Θυμάμαι όταν ήμουν στο Πολεμικό Ναυτικό και
έκανα τη θητεία μου, στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας
υπήρχε η Διοίκηση Κρατουμένων. Η Δ.Κ. όπως τη
λέγαμε. Αν έκανες καμιά χοντρή ματσαραγκιά σε
περνάγανε ναυτοδικείο και σε στέλνανε πακέτο εκεί.
Λοιπόν τι έκανες όσο διαρκούσε η ποινή σου; Μάζευες τα σκουπίδια του Ναυστάθμου. Οπότε λέω για
να σε βάζουν να κάνεις αυτή τη δουλειά δεν θα είναι
και τόσο ευχάριστη. Διαφορετικά θα σε έβαζαν π.χ.
να μεταφέρεις την αλληλογραφία. Λέω τώρα. Εκτός
αν πει κάποιος ότι άμα πληρώνεσαι γι΄ αυτό, γίνεται
ευχάριστο. Εγώ πάντως που κοντεύω πια τα εξήντα
δεν έχω ακόμα πειστεί. Για να μην πω για τα σκουπίδια του κάθε ΄να μας. Να φύγουν απ΄ το σπίτι όσο
γίνεται πιο γρήγορα και μετά βλέπουμε. Άσε που
έρπει και ένας ρατσισμός , για τον εργαζόμενο στην
αποκομιδή των απορριμμάτων .
Νομίζω λοιπόν ότι θα βοηθήσει όλους τους πολίτες του Βύρωνα να έχουν “κοντά” τους την εισήγηση
του σωματείου που αναφέρεται στη διαχείριση των
απορριμμάτων.. Δεν χαϊδεύει, δεν λέει υπερβολές,
δεν ζητά το αδύνατο. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς σε όλα. Ούτε ΄γω συμφωνώ σε όλα. Είναι
ένα κείμενο όμως που έχει ΠΡΟΤΑΣΗ και δεν πετά
“πέτρες”. Αναγνωρίζει τα θετικά, λέει τι συμβαίνει,

(sic)

απορριμμάτων

κριτικάρει τα αρνητικά και επαναλαμβάνω προτείνει.
Θα σταθώ σε τρία σημεία αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συνάντησης. Το ένα θα το μεταφέρω
όπως ακριβώς το αναφέρει το κείμενο.
Σελ. 8 ΄πάνω από τη μέση…..Τα αποδυτήρια που
φτιάχτηκαν δεν εξοπλίστηκαν ποτέ με ατομικούς φωριαμούς, ενώ όταν τελειώνουν την εργασία τους οι
εργαζόμενοι δεν πλένονται (μπάνιο). Αυτό σχετίζεται
και με τη νοοτροπία που διαπερνά και τους ίδιους
αφού υποκλίνονται στη δύναμη της συνήθειας και
στο βαθμό που δεν κατανοούν και οι ίδιοι ότι δεν
πρέπει να μεταφέρουν τα μικρόβια στο ίδιο τους το
σπίτι, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα στο να αλλάξουν……………
Το δεύτερο αναφέρθηκε από τον κ. Ραχιώτη Γ. ειδικό ιατρό εργασίας. Μας είπε πόσο ευάλωτος είναι
ο εργαζόμενος στα απορρίμματα από την νόσο της
ηπατίτιδας Α΄ κα Β΄ σε σύγκριση με έναν άλλο δημοτικό υπάλληλο.
Και άφησα τελευταία την τοποθέτηση του κ. Ζιώγα
Χ., ο οποίος με μεγάλη αγωνία και ανησυχία στο
λόγο του, μας είπε μαζί με άλλα πολύ ενδιαφέροντα,
ότι όλα όσα σήμερα συζητάμε και απασχολούν τον
σύγχρονο άνθρωπο θα λυθούν στο σοσιαλισμό. Δυστυχώς έχω να πω ότι το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ,
η λίμνη Αράλη που έχει ένα ποτήρι νερό πια, τα
προβλήματα στο Σεμπαλατίνσκ του Καζαχστάν από
τις πυρηνικές δοκιμές, τα πουλιά της ειρήνης (πυρη-

νικοί πύραυλοι στην τότε Τσεχοσλοβακία) και άλλα
πολύ δυσάρεστα δεν παρουσιάστηκαν στο Μεξικό,
στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρο και στην παγωμένη Ανταρκτική, αλλά σε έναν κόσμο που πολλοί
από εμάς τον είπαμε σοσιαλιστικό.
Θα περιμένω τέλος, με μεγάλο ενδιαφέρον, τι από
όλα αυτά που ακούστηκαν θα εφαρμοστεί.
Δημοτική αρχή, εργαζόμενοι και δημότες έχουν
μπροστά τους ένα μεγάλο στοίχημα. Θα έλεγα ακόμα ότι λιγόστεψαν οι δικαιολογίες. Για να δούμε.
Κείμενο και φωτογραφία Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 13

12

...στην Κοινωνία

ΜΙΝΤΙΑΚΕΣ

ΤΑΣΕΙΣ
Η εποχή μας είναι μια
παράξενη μεταξύ των
άλλων χαρακτηρισμών
εποχή. Η μέρα ενός μέσου ανθρώπου ξεκινάει
αγχωμένα,
συνεχίζει
αγχωμένα και τελειώνει
αγχωμένα. Πως το έλεγε
εκείνος ο παλιός στίχος
του Λαυρέντη; αγχωμένη
μαλακία…Μας έχει πέσει λοιπόν ο ουρανός στο κεφάλι και μαζί με
αυτό και όλα τα τσιράκια της εξουσίας που σε
διατεταγμένη υπηρεσία μας λένε όλη μέρα από
τις τηλεοράσεις το ίδιο μονότονο ποίημα. Στην
γλώσσα της επικοινωνίας αυτό που κάνουν
λέγεται ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ. Δηλαδή ρίχνουν
απανωτές πληροφορίες -πάντα φυσικά επιλεγμένες με δικά τους κριτήρια- και στην συνέχεια
ο καημένος ο «δέκτης» παθαίνει τα εξής: ή δεν
μπορεί να τις επεξεργαστεί καθόλου όλες αυτές
τις πληροφορίες ή ακούει τις μισές ή δεν ακούει
τελικά τίποτα. Μέσα από αυτή την διαδικασία
το τελικό αποτέλεσμα είναι σύγχυση, άγχος
και φυσικά μια απέραντη ανοησία. Γιατί είναι
προφανές ότι ανόητους μας θέλουν. Ας θέσουμε λοιπόν στον εαυτό μας μερικά απλά ερωτήματα:
1. γιατί κάθε συλλογική διεκδίκηση βαφτίζεται
ως συντεχνιακή (δεν λέω ότι δεν είναι) ενώ το
ατομικό βόλεμα, οι προσωπικές λύσεις, και
γενικά η ατομική ευθύνη του καθενός στη λογική του «μαζί τα φάγαμε» είναι αποδεκτή και
εντάξει; Τι είναι δηλαδή αυτό που επιβάλει την
κυριαρχία του ατομικού και την ηθική αποδοχή
του σε σχέση με το ομαδικό;
2. γιατί ο κάθε πικραμένος που του βάζουν
μπροστά του ένα μικρόφωνο στο ζωντανό ρεπορτάζ αναδεικνύεται εξαρχής σε «κοινή γνώμη»; Ικανή να μετατοπίσει τη συζήτηση από το
βασικό δηλαδή ποια είναι ακριβώς η είδηση. Η
απεργία ας πούμε είναι η είδηση και τα αιτήματα των απεργών - σωστά-λάθος δεν το εξετάζουμε εδώ- ή η ταλαιπωρία που νιώθει το κοινό
από την απεργία; και θα μου πει κάποιος δεν
είναι και αυτό είδηση; προσέξτε είναι ΚΑΙ αυτό.
3. πως είναι δυνατόν η ατζέντα της επικαιρότητας να αλλάζει μέσα σε μια μέρα ανάλογα με τα
συμφέροντα αυτού που πληρώνει ή εξυπηρετεί; ένα μικρό παράδειγμα τελικά τι απέγινε με
τον ιό Η1Ν1; πόσοι πέθαναν πέρυσι και πόσοι
προσβλήθηκαν και τι απέγινε φέτος; κατατροπώσαμε τον ιό ή μήπως ο πανικός και ο φόβος
μπορεί να στηθεί και με άλλη θεματολογία;
4. όλες οι τύπου ψυχαγωγικές εκπομπές της
τηλεόρασης γιατί ασχολούνται με άτομα που
είναι είτε ανόητα είτε άρρωστα νοητικά; η απάντηση είναι απλή μάλλον, γιατί πουλάνε τα ξεφτιλίκια. Και γιατί δεν πουλάνε άνθρωποι που
διακρίνονται στους τομείς που καταπιάνονται

Από το βιβλίο του Τάκη Nαστούλη

«Κρατάει φανάρι»

από την επιστήμη, την τέχνη, τη μόδα, την εργασία κλπ;
5. και όταν φτάσουμε στον έντυπο τύπο πως
έχει εξελιχθεί ακριβώς το πράγμα σήμερα; μέχρι πριν κάποια χρόνια ξέραμε ότι η τάδε εφημερίδα είναι ας πούμε πράσινη, μπλε κλπ κλπ
συμπεριλαμβανομένων και των κάθε λογής
«οργάνων» κομμάτων που αυτά τουλάχιστον
το λέγανε. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν υπηρετούσαν με την θέληση τους μια συγκεκριμένη
πολιτική επιλογή αλλά είχαν και μια σχετική
ελευθερία να γράψουν και μια προσωπική
γνώμη ή να έχουν ένα προσωπικό στυλ. Σήμερα όποιος τολμήσει να το παίξει πραγματικός
δημοσιογράφος και το κυριότερο να έχει μια
προσωπική στάση κόντρα στο συγκρότημα
που εργάζεται πολύ απλά βρίσκεται χωρίς
δουλειά. Τυχαίο; δεν νομίζω.
6. τοπικός τύπος. Το απόλυτο αλλαλούμ. Δεν
υπάρχουν σοβαρές αμοιβές, υπάρχουν όμως
εξυπηρετήσεις ημετέρων, ρουσφετια, ρουσφετάκια, και άνοιγμα πορτών. ‘Η τέλος πάντων
μερικές στιγμές διασημότητας.
Συμπεράσματα, κλείνουμε τις τηλεοράσεις ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός και οι πλατείες
προσφέρονται για μπυρίτσα και κουβεντούλα.
Διαλέγουμε προσεκτικά τις πηγές πληροφόρησης μας ξέροντας ότι αυτά που διαβάζουμε
ή ακούμε επιδέχονται τρελής διασταύρωσης
και φυσικά κριτικής σκέψης. Ας το πάρουμε
απόφαση υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος
γύρω μας ακόμη και αν δεν τον αναφέρουν οι
τηλεοράσεις ας τον αναζητήσουμε. Μαζεύουμε
συμμάχους σε καμιά περίπτωση σήμερα δεν
μπορεί να τα καταφέρει μόνος του ο καθένας
ακόμη και αν η συλλογικότητα περιορίζεται στο
επίπεδο του κοινού καημού μιας και η αναζήτηση κοινών λύσεων είναι πιο προχωρημένη
ιστορία. Ας επιβραβεύσουμε την ποιότητα για
να μην μας λένε και χάπατα ότι μας ρίχνουν
τηλεοπτικά σκουπίδια γιατί μόνο αυτά λένε ότι
ξέρουμε να φάμε. Τέλος για να σώσουμε την
ψυχή μας και για ευλογήσουμε τα γένια μας διαβάζουμε μετά μανίας ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ που είναι
ποιοτική και δεν ρυπαίνει και φυσικά οι συντάκτες της δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥΥΥΥΥΥ ψώνια.
Πόπη Σταυροπούλου

«Κρατάει φανάρι» λέμε για κάποιον, που με
τη θέλησή του Βοηθάει έναν άλλον, συνήθως
φίλο του ή γνωστό του, σε ερωτοδουλειά. Και
η φράση αυτή έχει τρεις εκδοχές.
- Η πρώτη λέει: Πως, όταν μια προξενήτρα
στις Κυκλόδες πηγαίνει για προξενιό, φοράει
κάλτσες διαφορετικές σε χρώμα, μια κόκκινη
και μια άσπρη και κρατάει ένα αναμμένο λυχνάρι.
- Η δεύτερη εκδοχή αναφέρεται στα παλιό τα
χρόνια, που οι δούλοι συνόδευαν πάντα τη
νύχτα τ’ αφεντικό τους. πηγαίνοντας μπροστά.
- Η τρΙτη, ότι στα Δωδεκάνησα μετά τα «προξενιό ... που κανονιζόντουσαν όλες οι λεπτομέρειες του γάμου. γινόταν το μπάσιμο. Το
βράδυ οι συγγενείς και οι φίλοι του γαμπρού
ξεκινούσαν για το σπίτι της νύφης κρατώντας
φανάρια, καθώς και ένα μαστραπά με το μέλι.
Και ακολουθούσαν 6-12 κόρες, που κρατούσαν σουπιέρες με γλυκά. Μόλις έμπαινε η πεθερά, έδινε στη νύφη το μαστραπά με το μέλι
κι αυτή τη φιλούσε στο χέρι, τη φιλούσε κι η
πεθερά τότε και κρεμούσε στο λαιμό της ένα
χρυσογάιτανο με φλουριά. Όταν έμπαινε ο γαμπρός, μια καλοπαντρεμένη έκανε σταυρό στο
ανώφλι και στο κατώφλι της πόρτας και του
έβαζε ένα κουταλάκι μέλι στο στόμα. Μπαίνοντας ο γαμπρός έσπαζε με το πόδι του ένα
ρόδι, που συμβόλιζε την ευτυχία.
(Ημερολόγιο Στέγης θηλέων Καλύμνου 1971).

«Κρασοπατέρας»
Στη Βυζαντινή εποχή, οι καλόγεροι ήταν χιλιάδες.
Αλλ’ ενώ η εκκλησία τους απαγόρευε πολλά
πράγματα με τους πιο αυστηρούς κανόνες,
πολλοί απ’ αυτούς ξέφευγαν, συχνά, από το
δρόμο του θεού κι έκαναν του κεφαλιού τους.
Ένα από τ’ αμαρτήματά τους ήταν και το πιοτό.
Έπιναν τόσο πολύ, ώστε ξεχνούσαν το σχήμα
τους και το’ριχναν στο γλέντι και σ’ άλλες
παρεκτροπές. Τους ... γλεντζέδες αυτούς ρασοφόρους, ο λαός τους βάφτισε «κρασοπατέρες», σχηματίζοντας τη λέξη από το «κρασί»,
και το «πάτερ», όπως προσφωνούσαν τους
καλόγερους. Γι’ αυτό και στο δικά μας χρόνια,
τους μπεκρήδες τους λέμε: «κρασοπατέρες»

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Σχόλια...

Ο κ. Κόνσουλας έλειπε και από το Δημοτικό Συμβούλιο για τον

προϋπολογισμό του Δήμου στις 31/3 και από το Δ.Σ για το πρόγραμμα τεχνικών έργων στις 23/3.
Θέλει να στείλει κάποιο μήνυμα μέσω της απουσίας αυτής; Ή
απλώς ετοιμάζεται για αποχώρηση με ελαφρά πηδηματάκια;
Το ξέρει ότι στην 3η απουσία έχει κόκκινη κάρτα από τον «Καλλικράτη»;
Β.π

Ακούστηκε σε Δημοτικό Συμβούλιο πόσες ήταν οι μέρες απερ-

γίας του Σωματείου των εργαζόμενων στο δήμο μέσα στο 2010;
Σαράντα πέντε (45)! Περίπου μία μέρα απεργία την εβδομάδα.
Μέχρις εδώ καλά! Ωστόσο, ο Δήμαρχος ανέφερε, ότι όλες οι μέρες απεργίας έχουν πληρωθεί κανονικά! Είναι δικαίωμα; Είναι
κατάκτηση; Είναι παράδειγμα προς μίμηση;
Β.π

Στην Υπηρεσία Διαχείρισης Αναψυκτηρίων η Δημοτική Αρχή
απέτυχε, γιατί η υπηρεσία που προσέφερε ήταν χαμηλής ποιότητας και υψηλού κόστους. Ο δημότης πλήρωσε ακριβά το
«φθηνό» καφεδάκι. Δημότες μαζεύουν υπογραφές για την επαναλειτουργία των αναψυκτηρίων, υπό διαφορετικό καθεστώς
λειτουργίας.
Β.π

Ή αλλιώς «να κόψω του παιδιού το χέρι
να το κάνω κουτάλι»
Τώρα που καταλάγιασε η προεκλογική περίοδος και μπορέσαμε
και πήραμε μια ανάσα από τα απανωτά εγκαίνια του Δημάρχου
κ. Χαρδλιά ίσως ήρθε η ώρα με ψύχραιμο μάτι να δούμε μερικά
από τα έργα που εμφανίστηκαν στην πολυτελή έκδοση του. Θα
πει κάποιος τι σημασία έχουν αυτά από την στιγμή που ο “κυρίαρχος λαός” μίλησε και τον επανεξέλεξε Δήμαρχο; Νομίζω ότι
όλα έχουν την σημασία τους μιας και αρκετά από αυτά τα έργα
δεν έχουν ακόμη πληρωθεί και τα χρωστάμε και κυρίως ακόμη
και μια μικρή επιχείρηση οφείλει να κάνει έναν απολογισμό για
την αποτελεσματικότητα και τη λειτουργικότητα των έργων και
των επιλογών της. Η αναφορά μου είναι για το μικρό έργο της κατασκευής πίστας για skateboard μέσα στον Κουταλά και ακόμη
πιο μέσα πάνω στο υπάρχον γήπεδο μπάσκετ. Δηλαδή για να
καταλαβαινόμαστε χαλάσαμε το γήπεδο του μπάσκετ και σε ένα
τμήμα του φτιάξαμε πίστα skateboard. Άντε εγώ να συμφωνήσω
ότι κάτι τέτοιο έλλειπε και γήπεδα μπάσκετ έχουμε πολλά. Εσάς
που βλέπετε την φωτογραφία πως σας φαίνεται ακριβώς; Έχει
προηγηθεί μελέτη ας πούμε; Έχει πράγματι προδιαγραφές για
το σπορ στο οποίο επιδίδονται νέα παιδιά; Η επιλογή του χώρου
προέκυψε από κάποια ενδελεχή αναζήτηση του κατάλληλου σημείου για την κατασκευή του; Τα συμπεράσματα δικά σας...Π.Σ.

13

Πάρε τη Στάση Του Βοδιού, τώρα

«Τα χέρια στην ανάταση γλυκιά μου.
Ξεκινάμε το μάθημα Στάση».
«Ποια είναι η ανάταση Κυρία;»
Αφού της έριξα μια δυνατή ανάποδη
σφαλιάρα έβαλα στο cd player το
εμπνευσμένο σουξεδάκι «Χέρια Ψηλά»
ενός Κύπριου συντρόφου αγωνιστή και
την είδα να σηκώνει τα χέρια πάνω από
το πρόσωπό της που το αυλάκωναν δυο
δάκρυα.
«Μπράβο Τία, με την κατάλληλη
παρότρυνση αποδίδεις».
«Γιατί με λέτε Τία, το όνομα μου είναι
Δημοκρατία» διαμαρτυρήθηκε.
«Κρίση μωρό μου, λιτότητα, κόβουμε ότι
μπορούμε, Τία σε λένε από εδώ και πέρα»
αποκρίθηκα με ένα μειδίαμα.
«Οπότε μπορώ να σας φωνάζω και εγώ
Σία» τόλμησε να μου πει. Έπιασα την
αγαπημένη μου βδέλλα, την κόλλησα
πάνω στο γυμνό αριστερό της στήθος,
είχε μια φαντασίωση πως ήταν απόγονη
της Γαλλικής Δημοκρατίας, άφηνε πάντα
αυτό το βυζί γυμνό.
«Μόνο Εξουσία μπορείς να με φωνάζεις
εσύ βρώμα» της φώναξα «Και η
βδέλλα που σου κόλλησα, η Φία, θα σε
θεραπεύσει. Έχεις πολύ αίμα μέσα σου
που πρέπει να ρουφήξει» συνέχισα.
«Ποια είναι αυτή η Φία;» με ρώτησε ενώ
μια έκφραση πόνου ρυτίδωνε το μέτωπό
της.
«Ηλίθια!!! Δεν ξέρεις ποια είναι η Φία; Μα
η Δημοσιογραφία τούβλο, η αχώριστη
φίλη σου. Πάρε τώρα την Στάση Του
Βοδιού σαν τιμωρία».
Στήθηκε στα τέσσερα με το μάγουλο της
να ακουμπάει πάνω στο κρύο δάπεδο και
την γλώσσα της να κρέμεται έξω από το
στραβωμένο στόμα της.
«Άψογη εκτέλεση, είμαι περήφανη για
σένα Τία. Πες μου τώρα γιατί νομίζεις
πως ξεκινήσαμε σήμερα το συγκεκριμένο
μάθημα».
«Το μάθημα Στάση κυρία Εξουσία;»
«Ναι βούρλο, γιατί λες;»
«Για να βελτιωθώ, για να δώσω
στους οπαδούς μου την ευκαιρία να

εκφρασθούν με διάφορες τάσεις,
σκέψεις και στάσεις ζωής» απάντησε
ρητορεύοντας, συνήθεια που της είχε
μείνει από μια παλιά χίμαιρα που την
κατέτρυχε.
«Χα, χα… τελικά είσαι ζώο!!! Για να
κοροϊδέψουμε την Επανάσταση βρε.
Ανάπαυση, πάρε Την Στάση Του
Κάβουρα τώρα» της είπα.
Ξάπλωσε μπρούμυτα λυγίζοντας τα πόδια
προς τα μέσα και δένοντας τα χέρια πάνω
από το κεφάλι. Της σήκωσα τον χιτώνα,
ήταν ξεβράκωτη, κόλλησα πάνω στην
πίσω τρύπα της την επόμενη αγαπημένη
μου βδέλλα.
«Πάρε την Πία πάνω σου» είπα
χαμογελώντας.
«Ποια Πία κυρία;» ούρλιαξε
«Την Ουτοπία μικρή μου, την
ψευδαίσθηση πως κάνεις κουμάντο με
τις διαδικασίες και τις εκλογές και την
συμμετοχικότητα και τις πορείες σου»
απάντησα. Είχα κουραστεί, γδύθηκα
θαυμάζοντας το πλαδαρό κορμί μου και
έκλεισα τα μάτια μου ξαπλώνοντας δίπλα
της σίγουρη για την αξιωματική απόδειξη
των λεγόμενων μου. Όταν ένιωσα την
μολότοφ να χώνεται στο φρεσκοξυρισμένο
παχύ μουνί μου πέρα από λίγη ηδονή,
ένιωσα περίσσια περιέργεια.
«Αυτή είναι η Στάση Της Έγερσης»
άκουσα, «Όχι μην καυλώνεις, δεν είναι
το υποκοριστικό της διέγερσης αλλά
της εξέγερσης σκύλα» συνέχισε να μου
φωνάζει η Τία πριν λιποθυμήσω.
Όταν συνήλθα συνειδητοποίησα πως
δεν τα είχα τινάξει. Ένα κακό όνειρο
σκέφτηκα. Αλλά η Δημοκρατία δεν ήταν
στην Στάση της δίπλα μου. Τράβηξα
την κουρτίνα, την είδα να παραπατάει
στον δρόμο, κάποιοι την βοηθούσαν να
ορθοποδήσει, κάποιοι που στέκονταν
στην Στάση Της Πίδας.
Την μισούσα αυτή την Στάση, στην
πραγματικότητα το όνομα της ήταν Στάση
Της Ελπίδας…
Τέλος
Δημήτρης Νότας

Αρ. Φύλλου 13

14

Η μάχη της
Μπάμιες και «αγγούρια» ρίχνονται στη μάχη για την
επικράτηση των τηλεοπτικών σεξιστικών στερεοτύπων που στόχο έχουν το κέρδος και την απαξίωση
της ανθρώπινης ύπαρξης

«Την κορούλα σου τη βλέπεις;», λέει ο γαμπρός
στην εμβρόντητη πεθερά του. «Λοιπόν, στην επιστρέφω όπως την πήρα: απείραχτη, αφόρετη
και στη συσκευασία της». Κι ύστερα απαριθμεί
τις δαπάνες που έχει κάνει για το «προϊόν»: «Μου
έχει κοστίσει τόσα γεύματα, τόσους καφέδες, τόσα
δώρα, τόσα σινεμά...»
Και η κορούλα, με ύφος δαρμένης γάτας, μένει αμίλητη.
Αιτία της «επιστροφής» του «κακού-ανεπιθύμητου
προϊόντος»: ένα πιάτο φαί. Μπάμιες (πάλι...)
«Σήκω πάνω ρε»! Της φωνάζει, αγανακτισμένος
από το γεύμα που του έχει ετοιμάσει και την οδηγεί πίσω στη μητέρα της, χωρίς εκείνη να βγάλει
άχνα.
«Τώρα με τη νέα υπηρεσία επιστροφής χρημάτων
(στον πελάτη)», ακούγεται μια φωνή να λέει, «θα
σας μπουν ιδέες...»
Το «κλου» της διαφήμισης της αλυσίδας καταστημάτων Γερμανός: «Σε περίπτωση που αλλάξεις γνώμη
για το κινητό που πήρες μπορείς να το επιστρέψεις
και να πάρεις τα χρήματά σου πίσω».
Θεωρητικά θα μπορούσε κανείς να γελάσει. Και εί-

μαι σίγουρη ότι πολλές και πολλοί όντως γέλασαν
με αυτή τη διαφήμιση. Αρκετοί και αρκετές, επίσης,
τη θεώρησαν πολύ έξυπνη και ότι πέτυχε το «στόχο» της λόγω του ντόρου που προκάλεσε. Πολλοί
«καταπιεσμένοι» σύζυγοι, μάλιστα, φαίνεται να
ταυτίστηκαν με τον πρωταγωνιστή, τον «αντιρρησία
μπάμιας», όπως, επίσης, τον αποκάλεσαν (εφημερίδα Καθημερινή 09/3).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, διαφημιστικό μήνυμα και στερεότυπα περιπλέκονται σε μια
επικίνδυνη σχέση, καθόλου αθώα ούτε τυχαία, η
οποία αποδεικνύεται ιδιαίτερα επικερδής για τους
εμπνευστές της. Ναι, «πουλάνε τα στερεότυπα»,
ταυτόχρονα, όμως, διαμορφώνουν και συνειδήσεις,
πολύ πιο βαθιά, εύκολα και γρήγορα, ιδιαίτερα όταν
προβάλλονται από ένα τηλεοπτικό μέσο. Και δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να πολυαπασχολεί την κοινή
γνώμη.

ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ
ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ
ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ
Τρία πράγματα, λοιπόν, με εξόργισαν περισσότερο
με αυτή τη διαφήμιση.
Πρώτον, η απροκάλυπτη αναπαράσταση της χυδαιότητας με την οποία αντιμετωπίζονται οι ανθρώπινες
σχέσεις σήμερα. Ζούμε μια εποχή όπου άνθρωποι, σχέσεις και συναισθήματα μπαίνουν στη λογική της συναλλαγής και του
κέρδους. Ακόμα-ακόμα και
ο ίδιος ο γάμος. Μια χυδαιότητα η οποία αναπαρίσταται
πολύ γλαφυρά σε αυτή τη διαφήμιση. Θα μου πείτε, δεν
είναι ούτε το πρώτο ούτε το
τελευταίο τηλεοπτικό σποτ,
σίριαλ ή ρεάλιτυ που κινείται
προς αυτή την κατεύθυνση.
Σωστά. Έχω την αίσθηση,
όμως, ότι όσο περνάει ο
καιρός, τόσο πιο κυνικά και
απροκάλυπτα αποτυπώνεται αυτή η πραγματικότητα
στην τηλεόραση. Η αναπαραγωγή, λοιπόν, αυτής της
πραγματικότητας, ενώ σαφώς αντανακλά μια υπαρκτή
κοινωνική κατάσταση, ταυτόχρονα τη διαιωνίζει, μέσω
της διαμόρφωσης αντίστοιχων κοινωνικών συνειδήσεων και πρακτικών.
Το δεύτερο που με εξόργισε ήταν η αναπαράσταση
μιας σειράς αναχρονιστικών
σεξιστικών στερεοτύπων
και για τα δύο φύλα, τα
οποία, δυστυχώς, επιβιώνουν σε αρκετές περιπτώσεις μέχρι και στις μέρες
μας, ταυτόχρονα με την απαράδεκτη από κάθε άποψη

εξίσωση της γυναίκας με ένα αντικείμενο- εμπόρευμα (στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα κινητό τηλέφωνο), με στόχο την προώθηση του διαφημιζόμενου
προϊόντος-υπηρεσίας!
Η γυναίκα παρουσιάζεται ως άψυχο αντικείμενο
το οποίο «ανήκει» είτε στον άντρα της, - ο οποίος
αποφάσισε να «επιστρέψει» το «προϊόν» από εκεί
που το πήρε- είτε στη μάνα της, στην οποία και επεστράφη το «προϊόν»! Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τα
στερεότυπα έχουμε τη γυναίκα στον κλασικό ρόλο
της νοικοκυράς, επιφορτισμένης με την ευθύνη να
μαγειρεύει (σε καθημερινή βάση) για το σύζυγο, ο
οποίος γυρνάει κουρασμένος από τη δουλειά και θέλει ένα καλό πιάτο φαί. Ακόμα, η γυναίκα κατηγορείται ότι έχει «κοστίσει» στον άντρα της το ΄΄χ΄΄ ποσό.
Ο άνδρας δηλαδή δουλεύει και πληρώνει, ενώ η ίδια
είτε δεν δουλεύει είτε είναι παθητικός δέκτης κερασμάτων.
Το τρίτο και «φαρμακερό» ήταν οι αντιδράσεις
που ακολούθησαν την καταγγελία της εν λόγω διαφήμισης από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας, αλλά
και διάφορες γυναικείες οργανώσεις, ως σεξιστικής.
Και εκεί έρχεται αυτό που λέω «σηκώθηκαν τα αγγούρια να δείρουν το μανάβη»!
Ξεδιπλώθηκε, δηλαδή, μια «ευφάνταστη» επιχείρηση διαστρέβλωσης των αυτονόητων: α. ότι η διαφήμιση είναι βαθιά σεξιστική (αναπαράγει δηλαδή
κοινωνικά κατασκευασμένα στερεότυπα σχετικά με
το ρόλο και τις δραστηριότητες των φύλων) και β. ότι
η διαφήμιση έχει τη δύναμη να επηρεάζει συνειδήσεις και να διαμορφώνει τάσεις.
Παραθέτω χαρακτηριστικά σχετικές δηλώσεις από
ρεπορτάζ της ιστοσελίδας www.tovima.gr:
Ο κ. Μιχάλης Λάιος, δημιουργικός διευθυντής της
διαφημιστικής εταιρείας και προϊστάμενος της ομάδας των γυναικών (!!!! βοήθειά μας…) που εμπνεύστηκαν το σενάριο λέει: … «Ας μην ξεχνάμε άλλωστε
ότι η διαφήμιση δεν έχει ρόλο ηθικοπλαστικό
(!!!!!) Προσπαθεί απλώς να διηγηθεί μια αστεία
ιστορία μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα, να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή και εν τέλει να πουλήσει
ένα προϊόν ή μια υπηρεσία»
Στο ίδιο πνεύμα, ο κ. Γιάννης Σκαρπέλος, αναπληρωτής καθηγητής Οπτικής Επικοινωνίας στο
Πάντειο Πανεπιστήμιο, τονίζει ότι - είτε μας αρέσει
είτε όχι- ρόλος της διαφήμισης είναι να χρησιμοποιεί στερεοτυπικές εικόνες για να πουλήσει ένα προϊόν: «Στην παρακαταθήκη των στερεοτύπων και των συμβόλων του λαϊκού πολιτισμού
υπάρχει ένα ευρύ φάσμα που παρουσιάζει, μέσω
της καρικατούρας, διαφορετικές όψεις της πραγματικότητας. Δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε
στους διαφημιστές να το αξιοποιούν»
Κι επειδή λοιπόν όλα έχουν να κάνουν με το κέρδος,
ας σωπάσουμε και ας το απολαύσουμε!
Κλείνω αυτές τις σκέψεις, με μια απορία: Γιατί δεν
βρέθηκαν άνδρες να καταγγείλουν αυτή τη διαφήμιση ως προσβλητική για τους ίδιους, καθώς τους
αναπαριστά σε ρόλο σατράπη;
Μαρία Βλαδημίροβιτς

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Μετά από ψηφοφορία η συντακτική ομάδα των διαδρομών αποφάσισε: ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ και κάμποσα
ακόμη ΑΝΤΙ θα είναι το «θέμα» του
13ου τεύχους.
Για να είμαι ειλικρινής (σαν μειοψηφία που ήμουν) σκέφτηκα με
έντονο αρνητισμό την απόφαση
της πλειοψηφίας και είπα μέσα
μου «άλλη μια χαοτική και μπερδεμένη ιδέα» Τι διάολο να πρωτογράψεις? Και τέλος άρχισα να
υποψιάζομαι ότι θα καταλήξουμε
σε κείνα τα «πατριωτικά» της
αριστεράς, ξέρετε τώρα … Αντισταθείτε στο ΔΝΤ, στον ιμπεριαλισμό, στην Ε. Ε. …Το μόνο που
μ’ άρεσε ήταν η αντίσταση στη Μέρκελ (είναι τόσο
ανοργασμική η εικόνα αυτής της γυναίκας που θα
μπορούσε να πυροδοτήσει μέσα μου τη φλόγα της
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, σε οτιδήποτε αυτή η κυρία εκφράζει).
Τελικά αφού κατάφερα να ξεπεράσω όλη αυτή την
«πολιτική» κατάθλιψη, (βοήθησαν βέβαια και οι
υπόλοιποι συντάκτες που φρόντισαν να με διαψεύσουν με τα κείμενά τους) αποφάσισα πως υπάρχει
μια αντίσταση που θα μπορούσε να με εκφράσει
και να μη χρειαστεί να καταφύγω στον οίστρο που
δημιουργεί η Μέρκελ. Θα γράψω για την αντίσταση
που λέγεται Rock ‘n’ Roll, ελπίζοντας πως μέσα απ’
αυτό θα μπορέσω να πιάσω όλους τους τομείς, που
αποφάσισε η συντακτική ομάδα.
Ας ξετυλίξουμε λοιπόν την ιστορία…
Το 1934 στην ταινία “Merry Go Round” ακούγεται
ένα τραγούδι με τίτλο ‘Rock and Roll’ αλλά και πολύ
πριν εμφανιστεί σαν είδος μουσικής στις ΗΠΑ, στα
μέσα της δεκαετίας του 50, οι μαύροι στην Αγγλία
χρησιμοποιούσαν τον όρο Rock ‘n’ Roll σαν σεξουαλικό υπονοούμενο (σκλήρυνε και κύλα).
Όμως αυτή η «επανάσταση» δεν ξεκινά από ένα
τραγούδι ή ένα σεξουαλικό υπονοούμενο αλλά ξεκινά από κάτι βαθύτερο. Ξεκινά από μια σειρά ιστορικών συγκυριών μέσα στις οποίες γεννιέται.
Και οι συγκυρίες αυτές είναι η δουλεία, η τεχνολογία και ο πόλεμος. Γιατί και το ‘Rock and Roll’
γεννιέται, ζει, μεγαλώνει και πεθαίνει.
Από τη δουλεία όσο αφορά το μουσικό αλλά και
κοινωνικό του λόγο ύπαρξης, από την τεχνολογία
(εφεύρεση του ραδιοφώνου) που του δίνει τη δυνατότητα να αναπνεύσει – ζήσει και να φτάσει σε όλο
τον κόσμο κι από τον πόλεμο γιατί αποκτά την ιδεολογική του ταυτότητα και εξελίσσεται.
Όταν στην Ευρώπη γεννιόταν ο ιμπρεσιονισμός
και ο σουρεαλισμός, όταν το πνεύμα του Ρουσσώ έχει μπολιάσει τη σκέψη των ευρωπαίων,
όταν ο Καρτέσιος και ο διαφωτισμός κυριαρχούν, όταν υπάρχουν ο Τολστόι, ο Ντίκενς αλλά
και ο Μαρξ, στην Αμερική η δουλεία ανθίζει.
Εκατοντάδες χιλιάδων Αφρικανοί ξεριζώνονται από
τη γη και τον πολιτισμό τους, και μεταφέρονται σε
ένα νέο κόσμο, σε ένα κόσμο διαφορετικό. Σκλάβοι
από διαφορετικές φυλές, πολλές φορές μάλιστα

15

εχθρικές μεταξύ τους πρέπει πια να συνυπάρξουν
στο αμερικανικό περιβάλλον. Στις αμερικάνικες φυτείες, χωρισμένοι από τις οικογένειές τους (αλλού ο
άντρας, αλλού η γυναίκα και πολλές φορές αλλού τα
παιδιά), ώστε να είναι καλύτερα ελεγχόμενοι.
Αλυσοδεμένοι, χτυπημένοι, βασανισμένοι με μοναδική αμοιβή για την απάνθρωπη δουλειά, την ΕΠΙΒΙΩΣΗ. (Μια από τις χιλιάδες μαρτυρίες: «Ήμουν
σκλάβος για σαράντα ολόκληρα χρόνια. Με κτυπούσαν συστηματικά δύο φορές την εβδομάδα».)
Η αλήθεια είναι πως κι άλλες χώρες έχουν υπομείνει
τη δουλεία και καταβάλλουν το τίμημα με τον τρόπο
τους, αλλά στην Αμερική η δουλεία ήταν πραγματικά κυρίαρχη, στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό
του έθνους και για καταλάβουμε την ουσία του ‘Rock
and Roll’ πρέπει να δούμε αυτό τον ιστό.
Όλες οι κοινωνίες έχουν τις «μουσικές» τους μια
και η ανάγκη για έκφραση είναι δεδομένη σε κάθε
ανθρώπινη ομάδα. Στην Αμερική οι διαφορετικές
αυτές ομάδες (φυλές), οι σκλάβοι είναι πια αναγκασμένοι να λειτουργήσουν σαν μια κοινωνία – ομάδα,
που φυσικά θα γεννήσει τη δική της μουσική. Μια
μουσική που προέρχεται από μεν από διαφορετικές
κουλτούρες (βίαια αναμεμιγμένες), αλλά επιβάλλεται
να εκφράσει τη κοινωνία των σκλάβων, τους πόθους
τους, την καθημερινότητά τους, τις ανάγκες τους, τις
ευαισθησίες τους και για να το κάνει συνθέτει με τα
δεδομένα που κάθε φυλή έφερε μαζί της στις φυτείες.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αμερική γεννιέται το Blues,
αυτός ο σταθερός, μελαγχολικός επαναλαμβανόμενος ρυθμός που εκφράζει τον πόνο και την θλίψη και
που θυμίζει πολύ το δικό μας ρεμπέτικο τραγούδι,
φτιαγμένο κι αυτό από κυνηγημένους και κατατρεγμένους.
Δεν είναι τυχαίο που το Blues ανθίζει στο νότο όπου
η δουλεία κυριαρχεί.
Δεν είναι τυχαίο που η θρησκευτική gospell, τα
spirituals, το Blues γεννούν το ‘Rock and Roll’ .
Όπως δεν είναι τυχαίο που τα «μινοράκια» φέρνουν
θλίψη και νοσταλγία και τα εμβατήρια γεννούν πολεμική διάθεση, έτσι δεν είναι τυχαίο που μουσικές
στηριγμένες στον επαναλαμβανόμενο και σταθερό
ρυθμό, όπως το ‘Rock and Roll’ βοηθούν να αντέξεις
τη σκληρή κι απάνθρωπη δουλειά.
Σ’ αυτά λοιπόν τα θεμέλια στηρίχτηκε το ‘Rock and

Roll’. Όμως όπως είπα αυτά είναι
μόνο τα θεμέλια, γιατί το ‘Rock and
Roll’, χώρεσε και τους λευκούς,
που το βοήθησαν να εξελιχθεί
μουσικά αλλά και να δημιουργήσει μια ιδεολογική ταυτότητα που
ξεπερνούσε το χρώμα. Την επαναστατική του ταυτότητα που όλοι
σήμερα του αναγνωρίζουμε. Όσο
κι αν άργησε η Αμερική να αποδεχτεί το νέο ρυθμό (διότι είχε μια
ανακλαστική αντίδραση, σε μια
μουσική που στηριζόταν σε «μαύρους» ρυθμούς)
Έγινε λοιπόν, η μουσική όλης
της Αμερικής και στη συνέχεια
όλου του κόσμου κι έγινε η μουσική όλου του κόσμου, γιατί το ίδιο γεννήθηκε από
μια κοινωνία που περιείχε σχεδόν όλο τον κόσμο,
Λευκούς και Μαύρους, Ασιάτες, και Ευρωπαίους,
Ινδούς και Βραζιλιάνους κλπ., μεταφέρθηκε μέσω
του ραδιοφώνου σε κάθε σπίτι, σχεδόν σ’ όλο τον
κόσμο, και εξέφρασε ιδεολογικά την κοινωνική αλλαγή που επέβαλε η εξέγερση των νέων κόντρα στο
κατεστημένο που γέννησε ένα παγκόσμιο πόλεμο.
Το ‘Rock and Roll’ μπόρεσε να ανθίσει, διότι υπήρξε και ο πόλεμος. Το ‘Rock and Roll’ χρειάστηκε τον
πόλεμο. Κατά πάσα πιθανότητα χωρίς αυτόν δε θα
είχε ιδεολογικό χαρακτήρα και θα ήταν ένα ακόμη
μουσικό κίνημα. Ήταν η κατάλληλη μουσική για να
εκφραστεί η νέα γενιά. Το 1960, οι 20αρηδες (γεννημένοι το 1940) δεν έχουν ζήσει τον πόλεμο. Έχουν
ακούσει, έχουν απώλειες (γονείς, παππούδες,) αλλά
οι ίδιοι δεν το έζησαν. Είναι όμως νωπό ακόμη το
γεγονός του πολέμου και η κοινωνία ασχολείται μ’
αυτό. Οι νέοι κάνουν κριτική. Η παλιά μουσική (τα
θεμέλια που λέγαμε) εκφράζει τον πόνο και τη θλίψη, εκφράζει γι’ αυτούς μιζέρια. Χρειάζονται μια νέα
μουσική, που δεν θα κλαίει, αλλά θα ΑΠΑΙΤΕΙ, θα
ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ, θα έχει ΔΥΝΑΜΗ και ΚΙΝΗΣΗ. We want
the world and we want it NOW”
Οι νέοι θέλουν ν’ αλλάξουν τα πάντα. Διεκδικούν
τη σεξουαλική απελευθέρωση, μια διαφορετική
«ηθική», θέλουν ένα κόσμο απενοχοποιημένο
από τα λάθη των γονιών τους, θέλουν τη δική
τους μουσική, το δικό τους ντύσιμο, τη δική τους
συμπεριφορά και τέλος τη δική τους ιδεολογία κι
αυτή είναι το ‘Rock and Roll’.
Και για να μη με διαγράψουν οι συνεργάτες μου στη
συντακτική ομάδα, ας το φέρω αυτό το άρθρο στη
«γραμμή». Πιστεύω πως σήμερα οι συνθήκες ταιριάζουν πολύ με αυτές πριν απ’ τον πόλεμο. Κι όπως
όλοι ξέρουμε ο πόλεμος μετά την καταστροφή φέρνει την ανοικοδόμηση (ε πως αλλιώς θα κερδίσουν
αυτοί που τον προκαλούν?) και η νέα εποχή που
γεννιέται με τις εξεγέρσεις γύρω μας, το οικονομικό
κραχ που πλησιάζει, μυρίζει πόλεμο, μαζί με την εξελισσόμενη επανάσταση στην τεχνολογία (διαδίκτυο
κλπ), ας ετοιμαζόμαστε για το νέο and Roll’.
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 13

16

...στην Τέχνη

Κ α λ λ ι τ έ χ ν ε ς του ΒΥΡΩΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΣ

Γεννήθηκε το 1938 στα Σεπόλια και κατοικεί στο Βύρωνα, από
το 1942.
Σπούδασε στη δραματική σχολή Αθηνών και έπαιξε σε πολλές
θεατρικές, κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές
παραγωγές. Συμμετείχε σε σημαντικές ταινίες της μεταχουντικής Ελλάδας, την περίοδο της άνθισης του πολιτικού κινηματογράφου, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή του στο ρόλο του
Πυλάδη, στην πολυβραβευμενη ταινία "ο Θίασος" του Θόδωρου
Αγγελόπουλου.
Μερικές ακόμη ταινίες που συμμετείχε είναι
Τοπιο στην ομιχλη - Landscape in the Mist (1988)
Ο Κλοιός - The Noose (1987)
Τα Χρόνια της Θύελλας - Against the Storm (1984)
Δάσκαλε τι Δίδασκες; (1983)
Ζητείται Δράκος (1983)
Η Ηλικία της Θάλασσας (1978)
Η Καγκελόπορτα (1978)
Ο Θιασος - The Travelling Players (1975)
Μέρες του `36 - Days of `36 (1972)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ:
Η τέχνη είναι συνυφασμένη με τη ζωή. Δεν την αντιγράφει,
την αναπλάθει, με σκοπό να την κάνει καλύτερη. Σ’ αυτή τη
διαδικασία, ο ρόλος του ηθοποιού είναι να αποδόσει αυτό που ο

δημιουργός του έργου προτείνει, όσο μπορεί καλύτερα και πειστικότερα.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ:
Κατά τη γνώμη μου ο ρόλος του σχολείου είναι - θα έπρεπε να
είναι - τέτοιος ώστε ο μαθητής να γνωρίσει και να αγαπήσει,
όλα τα είδη της τέχνης. Το θέμα δεν είναι να φτιάξει το σχολείο
καλλιτέχνες, αλλά να δώσει τα κατάλληλα ερεθίσματα στους μαθητές, ώστε αυτοί να μπορούν να επιλέξουν, αν κάποιο από τα
είδη των τεχνώντους ενδιαφέρει.
Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται σήμερα στα σχολεία.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ:
Στο βαθμό που η τοπική εξουσία ενδιαφέρεται για την ουσιαστική βελτίωση, της ποιότητας της ζωής, στην τοπική κοινωνία, θα
μπορούσε σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες της περιοχής, αλλά
και γενικώτερα, και με τη συμμετοχή των κατοίκων του Δήμου,
να δημιουργήσει μια σειρά τακτικών εκδηλώσεων παρουσιάζοντας τα διάφορα είδη τέχνης.
ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ:
Η δημιουργία μιας κινηματογραφικής λέσχης στο Δήμο μας.

ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ:
Ας προσπαθήσουν οι γονείς, στο βαθμό που μπορούν, να βοηθήσουν τα παιδιά τους, να αγαπήσουν τις τέχνες.

Επιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου