Iστορίες Α -ταξι-κης τρέλας

Iστορίες Α-ταξι-κής Τρέλας, ένα άρθρο του Υψηλάντη Τζούρου

Ένας ποδαρόδρομος 30 λεπτών με 40 βαθμούς Κελσίου το μεσημέρι κι ένα ωραίο status στο
facebook, τελικά σου κάνει πολλα. Σε βάζει να σκεφτείς γιατί ξέχασες να πάρεις το αμάξι από
το συνεργείο.. ότι το λεωφορείο που σε βολεύει πέρναγε από την άλλη μεριά της Συγγρού ή
απλά ότι καλά θα ήταν να υπήρχε ένα ταξί στο δρόμο να κάνεις τη δουλεία σου. Τελικά, σε
βάζει να σκεφτείς και να γράψεις, μπας και το βγάλεις από μέσα σου.
Η σκέψη και ο ποδαρόδρομος λοιπόν, που σε κρατάει και σε φόρμα, μεταξύ άλλων, σε κάνει να
παρατηρήσεις ότι τελευταία πολύς λόγος, έχει γίνει για την κόντρα κυβέρνησης και ιδιοκτητών
ταξί. Μάλιστα, πολύς κόσμος κατηγορεί τους μεν ή τους δε, ανάλογα με την διάθεση, την
πολιτική κατεύθυνση ή την ταλαιπωρία που υφίσταται από αυτή. Βέβαια, ο κόσμος δεν
σκέπτεται την φόρμα του πάντα, όταν σκέπτεται τον ποδαρόδρομο, αλλά αυτά έχει η ζωή, ίσως
κάποτε γίνουμε κι εμείς σαν λαός, υπέρμαχοι της καθημερινής άθλησης.
Έτσι, ενώ η λογική μπορεί να μας οδηγήσει σε σαφή συμπεράσματα, τελικά η κώπωση μας
κάνει να μένουμε ξανά σε νεο-ελληνικά μονοπάτια που τελικά μας οδηγούν στην γνωστή
δυίλυση του κώνωπα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.. Ξεχάσαμε όλοι μας, ότι οφείλουμε να δούμε
τα γεγονότα αντικειμενικά, όσο αυτό είναι δυνατόν και να λάβουμε υπόψη μας τις συνθήκες που
οδήγησαν στην προβληματική αυτή κατάσταση..
Ξεχνάμε επίσης, ότι το Κράτος για να υπάρξει θέλει πολίτες και είναι δική του ευθύνη, η
ρύθμιση μιας αγοράς, αλλά και η εκπαίδευση των πολιτών. Ευθύνη που βαρύνει όλους, σαφώς,
καθότι η έννοια Κράτος δεν είναι κάτι απρόσωπο, αλλά ένα σύνολο ανθρώπων που λειτουργεί
υπό κάποιο κανονιστικό πλαίσιο για να επιτελέσει ένα έργο υπέρ του γενικού κοινωνικού
συνόλου.
Έτσι, με τη σκέψη αυτή, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, ποιο ήταν το οικονομικό έγκλημα που
διαπράχθηκε από την μεριά των ταξιτζήδων, όπως τους λέμε λαϊκιστί, καθότι όλοι ξέρουμε, ότι
κάθε αγορά ρυθμίζεται από το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται και το κράτος, που ορίζει το
πλαίσιο αυτής. Μήπως, η παρανομία, ήταν του κράτους, λοιπόν, το οποίο προσπαθεί να
διορθώσει κακώς κείμενα δεκαετιών εν μια νυκτί, αδιαφορώντας για τις υπο – περιπτώσεις ;
Επίσης, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε για το ποια είναι η πρόβλεψη της πολιτέίας για τους
πολίτες της; Ένα καλό ερώτημα δε θα ήταν, για το πότε έγινε η μελέτη για την κατηγοριοποίηση
των ιδιοκτητών αυτών; Θεωρούμε, δηλαδή ότι είναι το ίδιο μια αναπόσβεστη άδεια με μια
αποσβεσθείσα; Γιατί, τελικά, πάλι πρέπει να πληρώσουν το μάρμαρο οι νεότεροι...γιατί πρέπει
να καούν οι νέοι επαγγελματίες για άλλη μια φορά; Αρκετά δεν έχει διαλυθεί η αγορά ως τώρα;
Η προσέγγιση των οριζόντιων αλλαγών, δεν αρμόζει σε ένα ευνομούμενο κράτος δυτικών
προδιαγραφών. Αν θέλει η κυβέρνηση να λειτουργήσει σαν τέτοιο, οφείλει να εκπονήσει την
αντίστοιχη μελέτη, να την ανακοινώσει και να προχωρήσει βάσει αυτής. Τόσες επιτροπές, τόσοι
σύμβουλοι, τόσοι επίτροποι πλέον στα Υπουργεία μια μελέτη δεν μπορούν να εκπονήσουν;
Ας την περάσουν από το ΈΣΠΑ και αυτή, μια που ενεργοποιείται, όπως λέει ο αρμόδιος
υπουργός.

Με αυτό τον τρόπο λύνουν τα ευνομούμενα κράτη τα κακώς κείμενα τους ή έστω αυτά που
προσπαθόυν να γίνουν τέτοια. Όσο διαρκεί η φαύλοτητα του κράτους, άλλο τόσο, φαύλοι θα
φαίνεται ότι είναι και οι πολίτες αυτού. Έιναι ένα απόλυτα φυσικό επακόλουθο.
Και για να αναφέρουμε και απλές βασικές τεχνικές επίλυσης, ενός χρόνιου προβλήματος που
προφανώς και δεν μπορεί να επιλυθεί μέσα στο περιορισμένο χώρο, ενός άρθρου. Γιτί να μη
δοθεί η δυνατότητα ΠΕΡΑΙΩΣΗΣ των τιμολογησεων αυτών, ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ στους ιδιοκτήτες
ταξί, ώστε να δηλωθούν τα εισοδήματα αυτά και να πληρωθεί ο φόρος που παράνομα ΔΕΝ
υπέβαλαν οι λήπτες των χρημάτων αυτών; Άμεση συνέπεια αυτού, θα ήταν το κράτος να έχει
έσοδα και να μπορεί κοστολογικά να υποστηρίξει τις υπο-ομάδες νέων επαγγελματιών που
πλήττονται από τη ρύθμιση αυτή. Τώρα θα μου πείτε πως θα οδηγηθεί κάποιος να δηλώσει
εισοδήματα αναδρομίκα με το πρόστιμο να καραδοκεί;
Οι μέθοδοι διασταύρωσης πολλές. Οι κύριοι και οι κυρίες του αρμόδιου Υπουργείου γνωρίζουν
πλείστες εξ αυτών. Θα ήταν άραγε ενδιαφέρον για εκείνους να μας πουν μερικές; Ίσως, τότε να
δικαιολογήσουν και την ύπαρξη τους, ίσως έτσι κι αύριο μείνει κάποια νέα γενιά, να
λειτουργήσει επαγγελματικά σε αυτή τη χώρα που μόνο απομυζεί αυτούς τους νέους, οι οποίοι
είναι τελικά και η μόνη της ελπίδα για επιβίωσή, ακόμα και σε αυτό το όχι και τόσο μακρινό
μέλλον..
Μηπως, τελικά αυτό είναι Κράτος και έτσι λύνονται τα θέματα, ώστε να ομαλοποιηθεί η αγορά;
Ίσως είναι καιρός στην Ελλάδα να μάθουμε να δουλέυουμε συνεργατικά μια που η μυωπία
βλάπτει τη τσέπη του δίπλα, αλλά τελικά.. και τη δική μας.
Υψηλάντης Τζούρος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Y.Γ. Ευχαριστώ, Στάθη Σταθόπουλε για το status που μου έδωσε την ιδέα για το
άρθρο, αν και τελικά ο ποδαρόδρομος μου έδωσε το τελικό έναυσμα!

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful