Πολιτεία Α

[327a] Σωκράτης κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος
προσευξόμενός τε τῇ θεῷ καὶ ἅμα τὴν ἑορτὴν βουλόμενος θεάσασθαι τίνα
τρόπον ποιήσουσιν ἅτε νῦν πρῶτον ἄγοντες. καλὴ μὲν οὖν μοι καὶ ἡ τῶν
ἐπιχωρίων πομπὴ ἔδοξεν εἶναι, οὐ μέντοι ἧττον ἐφαίνετο πρέπειν ἣν οἱ Θρᾷκες
ἔπεμπον. [327b] προσευξάμενοι δὲ καὶ θεωρήσαντες ἀπῇμεν πρὸς τὸ ἄστυ.
κατιδὼν οὖν πόρρωθεν ἡμᾶς οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος ὁ Κεφάλου
ἐκέλευσε δραμόντα τὸν παῖδα περιμεῖναί ἑ κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν ὁ παῖς
λαβόμενος τοῦ ἱματίου, κελεύει ὑμᾶς, ἔφη, Πολέμαρχος περιμεῖναι. καὶ ἐγὼ
μετεστράφην τε καὶ ἠρόμην ὅπου αὐτὸς εἴη. οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται·
ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν, ἦ δ' ὃς ὁ Γλαύκων.
[327c] καὶ ὀλίγῳ ὕστερον ὅ τε Πολέμαρχος ἧκε καὶ Ἀδείμαντος ὁ τοῦ
Γλαύκωνος ἀδελφὸς καὶ Νικήρατος ὁ Νικίου καὶ ἄλλοι τινὲς ὡς ἀπὸ τῆς πομπῆς.
ὁ οὖν Πολέμαρχος ἔφη· ὦ Σώκρατες, δοκεῖτέ μοι πρὸς ἄστυ ὡρμῆσθαι ὡς
ἀπιόντες.
οὐ γὰρ κακῶς δοξάζεις, ἦν δ' ἐγώ.
ὁρᾷς οὖν ἡμᾶς, ἔφη, ὅσοι ἐσμέν;
πῶς γὰρ οὔ;
ἢ τοίνυν τούτων, ἔφη, κρείττους γένεσθε ἢ μένετ' αὐτοῦ.
οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ, ἔτι ἓν λείπεται, τὸ ἢν πείσωμεν ὑμᾶς ὡς χρὴ ἡμᾶς ἀφεῖναι;
ἦ καὶ δύναισθ' ἄν, ἦ δ' ὅς, πεῖσαι μὴ ἀκούοντας;
οὐδαμῶς, ἔφη ὁ Γλαύκων.
ὡς τοίνυν μὴ ἀκουσομένων, οὕτω διανοεῖσθε.
[328a] καὶ ὁ Ἀδείμαντος, ἆρά γε, ἦ δ' ὅς, οὐδ' ἴστε ὅτι λαμπὰς ἔσται πρὸς
ἑσπέραν ἀφ' ἵππων τῇ θεῷ;
ἀφ' ἵππων; ἦν δ' ἐγώ· καινόν γε τοῦτο. λαμπάδια ἔχοντες διαδώσουσιν
ἀλλήλοις ἁμιλλώμενοι τοῖς ἵπποις; ἢ πῶς λέγεις;
οὕτως, ἔφη ὁ Πολέμαρχος. καὶ πρός γε παννυχίδα ποιήσουσιν, ἣν ἄξιον
θεάσασθαι· ἐξαναστησόμεθα γὰρ μετὰ τὸ δεῖπνον καὶ τὴν παννυχίδα θεασόμεθα.
καὶ συνεσόμεθά τε πολλοῖς τῶν νέων αὐτόθι καὶ διαλεξόμεθα. ἀλλὰ μένετε [328b]
καὶ μὴ ἄλλως ποιεῖτε.
καὶ ὁ Γλαύκων, ἔοικεν, ἔφη, μενετέον εἶναι.

ἀλλ' εἰ δοκεῖ, ἦν δ' ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν.
ἦιμεν οὖν οἴκαδε εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν τε αὐτόθι κατελάβομεν
καὶ Εὐθύδημον, τοὺς τοῦ Πολεμάρχου ἀδελφούς, καὶ δὴ καὶ Θρασύμαχον τὸν
Καλχηδόνιον καὶ Χαρμαντίδην τὸν Παιανιᾶ καὶ Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου·
ἦν δ' ἔνδον καὶ ὁ πατὴρ ὁ τοῦ Πολεμάρχου Κέφαλος. καὶ μάλα πρεσβύτης μοι
ἔδοξεν εἶναι· διὰ χρόνου γὰρ καὶ [328c] ἑωράκη αὐτόν. καθῆστο δὲ
ἐστεφανωμένος ἐπί τινος προσκεφαλαίου τε καὶ δίφρου· τεθυκὼς γὰρ ἐτύγχανεν
ἐν τῇ αὐλῇ. ἐκαθεζόμεθα οὖν παρ' αὐτόν· ἔκειντο γὰρ δίφροι τινὲς αὐτόθι κύκλῳ.
εὐθὺς οὖν με ἰδὼν ὁ Κέφαλος ἠσπάζετό τε καὶ εἶπεν· ὦ Σώκρατες, οὐ δὲ
θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων εἰς τὸν Πειραιᾶ. χρῆν μέντοι. εἰ μὲν γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν
δυνάμει ἦ τοῦ ῥᾳδίως πορεύεσθαι πρὸς τὸ ἄστυ, οὐδὲν ἂν σὲ ἔδει δεῦρο [328d]
ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν δέ σε χρὴ πυκνότερον δεῦρο ἰέναι. ὡς εὖ
ἴσθι ὅτι ἔμοιγε ὅσον αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον
αὔξονται αἱ περὶ τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε καὶ ἡδοναί. μὴ οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ
τοῖσδέ τε τοῖς νεανίσκοις σύνισθι καὶ δεῦρο παρ' ἡμᾶς φοίτα ὡς παρὰ φίλους τε
καὶ πάνυ οἰκείους.
καὶ μήν, ἦν δ' ἐγώ, ὦ Κέφαλε, χαίρω γε διαλεγόμενος [328e] τοῖς σφόδρα
πρεσβύταις· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι παρ' αὐτῶν πυνθάνεσθαι, ὥσπερ τινὰ ὁδὸν
προεληλυθότων ἣν καὶ ἡμᾶς ἴσως δεήσει πορεύεσθαι, ποία τίς ἐστιν, τραχεῖα καὶ
χαλεπή, ἢ ῥᾳδία καὶ εὔπορος. καὶ δὴ καὶ σοῦ ἡδέως ἂν πυθοίμην ὅτι σοι φαίνεται
τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη εἶ τῆς ἡλικίας ὃ δὴ “ἐπὶ γήραος οὐδῷ” φασιν εἶναι οἱ
ποιηταί, πότερον χαλεπὸν τοῦ βίου, ἢ πῶς σὺ αὐτὸ ἐξαγγέλλεις.
[329a] ἐγώ σοι, ἔφη, νὴ τὸν Δία ἐρῶ, ὦ Σώκρατες, οἷόν γέ μοι φαίνεται.
πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες,
διασῴζοντες τὴν παλαιὰν παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται
συνιόντες, τὰς ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε
τἀφροδίσια καὶ περὶ πότους τε καὶ εὐωχίας καὶ ἄλλ' ἄττα ἃ τῶν τοιούτων ἔχεται,
καὶ ἀγανακτοῦσιν ὡς μεγάλων τινῶν ἀπεστερημένοι καὶ τότε μὲν εὖ ζῶντες, νῦν
δὲ οὐδὲ ζῶντες. [329b] ἔνιοι δὲ καὶ τὰς τῶν οἰκείων προπηλακίσεις τοῦ γήρως
ὀδύρονται, καὶ ἐπὶ τούτῳ δὴ τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν σφίσιν αἴτιον. ἐμοὶ
δὲ δοκοῦσιν, ὦ Σώκρατες, οὗτοι οὐ τὸ αἴτιον αἰτιᾶσθαι. εἰ γὰρ ἦν τοῦτ' αἴτιον, κἂν
ἐγὼ τὰ αὐτὰ ταῦτα ἐπεπόνθη, ἕνεκά γε γήρως, καὶ οἱ ἄλλοι πάντες ὅσοι ἐνταῦθα
ἦλθον ἡλικίας. νῦν δ' ἔγωγε ἤδη ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως ἔχουσιν καὶ ἄλλοις, καὶ δὴ
καὶ Σοφοκλεῖ ποτε τῷ ποιητῇ παρεγενόμην ἐρωτωμένῳ ὑπό τινος· “πῶς,” ἔφη,
[329c] “ὦ Σοφόκλεις, ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι οἷός τε εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι”;
καὶ ὅς, “εὐφήμει,” ἔφη, “ὦ ἄνθρωπε· ἁσμενέστατα μέντοι αὐτὸ ἀπέφυγον, ὥσπερ
λυττῶντά τινα καὶ ἄγριον δεσπότην ἀποδράς.” εὖ οὖν μοι καὶ τότε ἔδοξεν ἐκεῖνος
εἰπεῖν, καὶ νῦν οὐχ ἧττον. παντάπασι γὰρ τῶν γε τοιούτων ἐν τῷ γήρᾳ πολλὴ
εἰρήνη γίγνεται καὶ ἐλευθερία· ἐπειδὰν αἱ ἐπιθυμίαι παύσωνται κατατείνουσαι καὶ
χαλάσωσιν, παντάπασιν τὸ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται, [329d] δεσποτῶν πάνυ
πολλῶν ἐστι καὶ μαινομένων ἀπηλλάχθαι. ἀλλὰ καὶ τούτων πέρι καὶ τῶν γε πρὸς
τοὺς οἰκείους μία τις αἰτία ἐστίν, οὐ τὸ γῆρας, ὦ Σώκρατες, ἀλλ' ὁ τρόπος τῶν
ἀνθρώπων. ἂν μὲν γὰρ κόσμιοι καὶ εὔκολοι ὦσιν, καὶ τὸ γῆρας μετρίως ἐστὶν

ἐπίπονον· εἰ δὲ μή, καὶ γῆρας, ὦ Σώκρατες, καὶ νεότης χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ
συμβαίνει.
καὶ ἐγὼ ἀγασθεὶς αὐτοῦ εἰπόντος ταῦτα, βουλόμενος ἔτι [329e] λέγειν αὐτὸν
ἐκίνουν καὶ εἶπον· ὦ Κέφαλε, οἶμαί σου τοὺς πολλούς, ὅταν ταῦτα λέγῃς, οὐκ
ἀποδέχεσθαι ἀλλ' ἡγεῖσθαί σε ῥᾳδίως τὸ γῆρας φέρειν οὐ διὰ τὸν τρόπον ἀλλὰ διὰ
τὸ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ πλουσίοις πολλὰ παραμύθιά φασιν εἶναι.
ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις· οὐ γὰρ ἀποδέχονται. καὶ λέγουσι μέν τι, οὐ μέντοι γε
ὅσον οἴονται· ἀλλὰ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους εὖ ἔχει, ὃς τῷ Σεριφίῳ λοιδορουμένῳ
καὶ λέγοντι [330a] ὅτι οὐ δι' αὑτὸν ἀλλὰ διὰ τὴν πόλιν εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο ὅτι
οὔτ' ἂν αὐτὸς Σερίφιος ὢν ὀνομαστὸς ἐγένετο οὔτ' ἐκεῖνος Ἀθηναῖος. καὶ τοῖς δὴ
μὴ πλουσίοις, χαλεπῶς δὲ τὸ γῆρας φέρουσιν, εὖ ἔχει ὁ αὐτὸς λόγος, ὅτι οὔτ' ἂν ὁ
ἐπιεικὴς πάνυ τι ῥᾳδίως γῆρας μετὰ πενίας ἐνέγκοι οὔθ' ὁ μὴ ἐπιεικὴς πλουτήσας
εὔκολός ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο.
πότερον δέ, ἦν δ' ἐγώ, ὦ Κέφαλε, ὧν κέκτησαι τὰ πλείω παρέλαβες ἢ
ἐπεκτήσω;
[330b] ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη, ὦ Σώκρατες; μέσος τις γέγονα χρηματιστὴς
τοῦ τε πάππου καὶ τοῦ πατρός. ὁ μὲν γὰρ πάππος τε καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν τι
ὅσην ἐγὼ νῦν οὐσίαν κέκτημαι παραλαβὼν πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν,
Λυσανίας δὲ ὁ πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε τῆς νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ ἐὰν
μὴ ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν, ἀλλὰ βραχεῖ γέ τινι πλείω ἢ παρέλαβον.
οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην, ἦν δ' ἐγώ, ὅτι μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα [330c] ἀγαπᾶν τὰ
χρήματα, τοῦτο δὲ ποιοῦσιν ὡς τὸ πολὺ οἳ ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται· οἱ δὲ
κτησάμενοι διπλῇ ἢ οἱ ἄλλοι ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ γὰρ οἱ ποιηταὶ τὰ αὑτῶν
ποιήματα καὶ οἱ πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε δὴ καὶ οἱ
χρηματισάμενοι περὶ τὰ χρήματα σπουδάζουσιν ὡς ἔργον ἑαυτῶν, καὶ κατὰ τὴν
χρείαν ᾗπερ οἱ ἄλλοι. χαλεποὶ οὖν καὶ συγγενέσθαι εἰσίν, οὐδὲν ἐθέλοντες ἐπαινεῖν
ἀλλ' ἢ τὸν πλοῦτον.
ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις.
[330d] πάνυ μὲν οὖν, ἦν δ' ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε εἰπέ· τί μέγιστον οἴει
ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι;
ὅ, ἦ δ' ὅς, ἴσως οὐκ ἂν πολλοὺς πείσαιμι λέγων. εὖ γὰρ ἴσθι, ἔφη, ὦ
Σώκρατες, ὅτι, ἐπειδάν τις ἐγγὺς ᾖ τοῦ οἴεσθαι τελευτήσειν, εἰσέρχεται αὐτῷ δέος
καὶ φροντὶς περὶ ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει. οἵ τε γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν ἐν
Ἅιδου, ὡς τὸν ἐνθάδε ἀδικήσαντα δεῖ ἐκεῖ διδόναι [330e] δίκην, καταγελώμενοι
τέως, τότε δὴ στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ ἀληθεῖς ὦσιν· καὶ αὐτός--ἤτοι ὑπὸ
τῆς τοῦ γήρως ἀσθενείας ἢ καὶ ὥσπερ ἤδη ἐγγυτέρω ὢν τῶν ἐκεῖ μᾶλλόν τι
καθορᾷ αὐτά--ὑποψίας δ' οὖν καὶ δείματος μεστὸς γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται ἤδη
καὶ σκοπεῖ εἴ τινά τι ἠδίκησεν. ὁ μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν τῷ βίῳ πολλὰ
ἀδικήματα καὶ ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ οἱ παῖδες, θαμὰ ἐγειρόμενος δειμαίνει [331a]
καὶ ζῇ μετὰ κακῆς ἐλπίδος· τῷ δὲ μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ

[331d] ὀρθῶς. καὶ παραδίδωμι ὑμῖν τὸν λόγον· δεῖ γάρ με ἤδη τῶν ἱερῶν ἐπιμεληθῆναι. ἦ δ' ὃς γελάσας. πότερα τὴν ἀλήθειαν αὐτὸ φήσομεν εἶναι ἁπλῶς οὕτως καὶ τὸ ἀποδιδόναι ἄν τίς τι παρά του λάβῃ. ὦ Κέφαλε. ὦ Πολέμαρχε. τοῦτ' ἐκεῖνος εἶπεν. [331e] λέγε δή. καὶ μέντοι. ὡς καὶ Πίνδαρος λέγει. καὶ ἅμα ᾔει πρὸς τὰ ἱερά. τό τινος παρακαταθεμένου τι ὁτῳοῦν μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῦντι [332a] ἀποδιδόναι. ἢ καὶ αὐτὰ ταῦτα ἔστιν ἐνίοτε μὲν δικαίως. πρὸς δὴ τοῦτ' ἔγωγε τίθημι τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου ἀξίαν εἶναι. ἔφη. καίτοι . μηδ' αὖ ὀφείλοντα ἢ θεῷ θυσίας τινὰς ἢ ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα ἐκεῖσε ἀπιέναι δεδιότα. τὸ γὰρ μηδὲ ἄκοντά τινα ἐξαπατῆσαι ἢ ψεύσασθαι. ἔφη ὁ Κέφαλος. [331c] παγκάλως. εἴπερ γέ τι χρὴ Σιμωνίδῃ πείθεσθαι. τί φῂς τὸν Σιμωνίδην λέγοντα ὀρθῶς λέγειν περὶ δικαιοσύνης. ἔχει δὲ καὶ ἄλλας χρείας πολλάς· ἀλλὰ ἕν γε ἀνθ' ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον ἔγωγε θείην ἂν εἰς τοῦτο ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι. ὦ Σώκρατες. λέγεις. ἔφη. πάνυ γε. ἔφη. ὅτι. ὅτι ὃς ἂν δικαίως καὶ ὁσίως τὸν βίον διαγάγῃ. ὑπολαβὼν ὁ Πολέμαρχος. ὅτι οὔτε χρὴ τὰ τοιαῦτα ἀποδιδόναι. ὦ Σώκρατες. μέγα μέρος εἰς τοῦτο ἡ τῶν χρημάτων κτῆσις συμβάλλεται. ἦ δ' ὅς. εὖ οὖν λέγει θαυμαστῶς ὡς σφόδρα. ἐνίοτε δὲ ἀδίκως ποιεῖν. ἦν δ' ἐγώ. οὐδ' αὖ πρὸς τὸν οὕτως ἔχοντα πάντα ἐθέλων τἀληθῆ λέγειν. πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι. οὔ [331b] τι παντὶ ἀνδρὶ ἀλλὰ τῷ ἐπιεικεῖ καὶ κοσμίῳ. ὦ Σώκρατες. ἀλλὰ μέντοι. ἴσως γιγνώσκεις. εἰ μανεὶς ἀπαιτοῖ.πάρεστι καὶ ἀγαθὴ γηροτρόφος. οὔτε δίκαιος ἂν εἴη ὁ ἀποδιδούς. ἐγώ. εἶπον ἐγώ. ὅπερ ἄρτι ἐλέγομεν. γλυκεῖά οἱ καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος συναορεῖ ἐλπὶς ἃ μάλιστα θνατῶν πολύστροφον γνώμαν κυβερνᾷ. εἴ τις λάβοι παρὰ φίλου ἀνδρὸς σωφρονοῦντος ὅπλα. λέγεις. οἷον τοιόνδε λέγω· πᾶς ἄν που εἴποι. οὐκοῦν. ἦν δ' ἐγώ. σὺ μέν. ἀληθῆ τε λέγειν καὶ ἃ ἂν λάβῃ τις ἀποδιδόναι. τοῦτο δ' αὐτό. σὺ ὁ τοῦ λόγου κληρονόμος. πάνυ μὲν οὖν. χαριέντως γάρ τοι. ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ· δῆλον γὰρ ὅτι οὐ τοῦτο λέγει. τὸ τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι δίκαιόν ἐστι· τοῦτο λέγων δοκεῖ ἔμοιγε καλῶς λέγειν. ὁ Πολέμαρχος. Σιμωνίδῃ γε οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν--σοφὸς γὰρ καὶ θεῖος ἀνήρ--τοῦτο μέντοι ὅτι ποτὲ λέγει. τῶν γε σῶν κληρονόμος. οὐκ ἄρα οὗτος ὅρος ἐστὶν δικαιοσύνης. τὴν δικαιοσύνην.

ὡς φαίνεται. ὅ γε ὀφείλεται αὐτοῖς. ἐάνπερ ἡ ἀπόδοσις [332b] καὶ ἡ λῆψις βλαβερὰ γίγνηται. εἰ οὖν τις αὐτὸν ἤρετο· “ὦ Σιμωνίδη. ἦν δ' ἐγώ--ὅτι οὐ τὰ ὀφειλόμενα ἀποδίδωσιν ὃς ἄν τῳ χρυσίον ἀποδῷ παρακαταθεμένῳ. τὸ τοὺς φίλους ἄρα εὖ ποιεῖν καὶ τοὺς ἐχθροὺς κακῶς δικαιοσύνην λέγει. ἡ τίσιν οὖν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον τέχνη ἰατρικὴ καλεῖται. ἔφη. ναί. ἡ δὲ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον τέχνη μαγειρικὴ καλεῖται. τὸ προσῆκον ἑκάστῳ ἀποδιδόναι. ἦ δ' ὅς. φίλοι δὲ ὦσιν ὅ τε ἀπολαμβάνων καὶ ὁ ἀποδιδούς--οὐχ οὕτω λέγειν φῂς τὸν Σιμωνίδην. ἔφη. ἦν δ' ἐγώ. ἦν δ' ἐγώ. ἀληθῆ. δεῖ ἀκολουθεῖν. εἶεν· ἡ οὖν δὴ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο. πάνυ μὲν οὖν.γε ὀφειλόμενόν πού ἐστιν τοῦτο ὃ παρακατέθετο· ἦ γάρ. ἀποδοτέον δέ γε οὐδ' ὁπωστιοῦν τότε ὁπότε τις μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῖ. δῆλον ὅτι. ἔφη· τοῖς γὰρ φίλοις οἴεται ὀφείλειν τοὺς φίλους ἀγαθὸν μέν τι δρᾶν. ἄλλο δή τι ἢ τὸ τοιοῦτον. ὡς ἔοικεν. ἡ σώμασιν φάρμακά τε καὶ σιτία καὶ ποτά. ὀφείλεται δέ γε οἶμαι παρά γε τοῦ ἐχθροῦ τῷ ἐχθρῷ ὅπερ καὶ προσήκει. [332d] ἡ τοῖς ὄψοις τὰ ἡδύσματα. ἔφη. κακόν τι. τοῦτο δὲ ὠνόμασεν ὀφειλόμενον. λέγει Σιμωνίδης τὸ τὰ ὀφειλόμενα δίκαιον εἶναι ἀποδιδόναι. δοκεῖ μοι. ὦ πρὸς Διός. ἠινίξατο ἄρα. κακὸν δὲ μηδέν. ἄλλο μέντοι νὴ Δί'. τί δέ. ἔφη. παντάπασι μὲν οὖν. . ἀλλὰ τί οἴει.” τί ἂν οἴει ἡμῖν αὐτὸν ἀποκρίνασθαι. ὅτι τοῦτ' εἴη δίκαιον. ὁ Σιμωνίδης ποιητικῶς [332c] τὸ δίκαιον ὃ εἴη. μανθάνω. τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις. ἡ τοῖς φίλοις τε καὶ ἐχθροῖς ὠφελίας τε καὶ βλάβας ἀποδιδοῦσα. ὦ Σώκρατες. ὡς ἔοικεν. τοῖς ἐχθροῖς ἀποδοτέον ὅτι ἂν τύχῃ ὀφειλόμενον. διενοεῖτο μὲν γάρ. εἰ μέν τι.

ἐν τίνι πράξει καὶ πρὸς τί ἔργον δυνατώτατος φίλους ὠφελεῖν καὶ ἐχθροὺς βλάπτειν. ναί. ὦ Σώκρατες. ἐν τῷ προσπολεμεῖν καὶ ἐν τῷ συμμαχεῖν. συμβόλαια δὲ λέγεις κοινωνήματα ἤ τι ἄλλο. καὶ γὰρ γεωργία· ἢ οὔ. τί δὲ ὁ δίκαιος. χρήσιμον ἄρα καὶ ἐν εἰρήνῃ δικαιοσύνη. [333a] χρήσιμον. καὶ μὴν καὶ σκυτοτομική. ἆρα καὶ τοῖς μὴ πολεμοῦσιν ὁ δίκαιος ἄχρηστος. ὦ φίλε Πολέμαρχε. ναί. [332e] τίς δὲ πλέοντας πρὸς τὸν τῆς θαλάττης κίνδυνον. εἶεν· μὴ κάμνουσί γε μήν. κυβερνήτης. τί δὲ δή. πάνυ γε. πρός γε καρποῦ κτῆσιν. ἀληθῆ. οὐ πάνυ μοι δοκεῖ τοῦτο. πρός γε ὑποδημάτων ἂν οἶμαι φαίης κτῆσιν. καὶ μὴ πλέουσι δὴ κυβερνήτης. ναί. ἰατρὸς ἄχρηστος.τίς οὖν δυνατώτατος κάμνοντας φίλους εὖ ποιεῖν καὶ ἐχθροὺς κακῶς πρὸς νόσον καὶ ὑγίειαν. . πρὸς τὰ συμβόλαια. τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος χρείαν ἢ κτῆσιν ἐν εἰρήνῃ φαίης ἂν χρήσιμον εἶναι. ἔμοιγε δοκεῖ. ἰατρός. ναί.

ἔοικεν. ὁ ναυπηγὸς ἢ ὁ κυβερνήτης. ἀνάγκη. τότε χρήσιμος ἐπ' αὐτῷ [333d] ἡ δικαιοσύνη. οὐδαμῶς. ἦ γάρ. ἐν . ὁ δίκαιος χρησιμώτερος τῶν ἄλλων. πάνυ γε. ὥσπερ ὁ κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου εἰς κρουμάτων. οὐκοῦν λέγεις ὅταν μηδὲν δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι. ὅταν παρακαταθέσθαι καὶ σῶν εἶναι. ἀλλ' εἰς τίνα δὴ κοινωνίαν ὁ δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ τε καὶ κιθαριστικοῦ. ἡ ἀμπελουργική. ὅταν δέῃ ἀργυρίου κοινῇ πρίασθαι ἢ ἀποδόσθαι ἵππον· τότε [333c] δέ. καὶ ὅταν δὴ δρέπανον δέῃ φυλάττειν. ὅταν ἄρα ἄχρηστον ᾖ ἀργύριον. ὡς ἐγὼ οἶμαι. [333b] ἆρ' οὖν ὁ δίκαιος ἀγαθὸς καὶ χρήσιμος κοινωνὸς εἰς πεττῶν θέσιν.κοινωνήματα δῆτα. ὁ ἱππικός. πρὸς τὸ χρῆσθαι ἀργυρίῳ. πλήν γ' ἴσως. ὦ Πολέμαρχε. ἡ δικαιοσύνη χρήσιμος καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ· ὅταν δὲ χρῆσθαι. ὦ Σώκρατες. καὶ περὶ τἆλλα δὴ πάντα ἡ δικαιοσύνη ἑκάστου ἐν μὲν χρήσει ἄχρηστος. ἔμοιγε δοκεῖ. καὶ μὴν ὅταν γε πλοῖον. φήσεις δὲ καὶ ἀσπίδα καὶ λύραν ὅταν δέῃ φυλάττειν καὶ μηδὲν χρῆσθαι. φαίνεται. φαίνεται. ἀλλ' εἰς πλίνθων καὶ λίθων θέσιν ὁ δίκαιος χρησιμώτερός τε καὶ ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ. ὁ πεττευτικός. χρήσιμον εἶναι τὴν δικαιοσύνην. ὅταν δὲ χρῆσθαι. κινδυνεύει. εἰς ἀργυρίου. ὅταν οὖν τί δέῃ ἀργυρίῳ ἢ χρυσίῳ κοινῇ χρῆσθαι. τὴν ὁπλιτικὴν καὶ τὴν μουσικήν. ἢ ὁ πεττευτικός.

κἂν μὴ δοκῶσι. . ἢ τοὺς ὄντας. [334a] ἀλλὰ μὴν στρατοπέδου γε ὁ αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός. ἆρ' οὖν οὐχ ἁμαρτάνουσιν οἱ ἄνθρωποι περὶ τοῦτο. εἰ πρὸς τὰ ἄχρηστα χρήσιμον ὂν τυγχάνει. οὗτος καὶ φυλάξασθαι. ὦ φίλε. ἔοικεν οὖν ἡ δικαιοσύνη καὶ κατὰ σὲ καὶ καθ' Ὅμηρον καὶ κατὰ Σιμωνίδην κλεπτική τις εἶναι. καὶ λαθεῖν οὗτος δεινότατος ἐμποιήσας. πάνυ γέ τι σπουδαῖον εἴη ἡ δικαιοσύνη. ἁμαρτάνουσιν. κινδυνεύει. πάνυ γε. πολλοὺς δὲ τοὐναντίον. σημαίνει. καὶ κλέπτειν δεινός.δὲ ἀχρηστίᾳ χρήσιμος. ὅτου τις ἄρα δεινὸς φύλαξ. τούτου καὶ φὼρ δεινός. εἰ ἄρα ὁ δίκαιος ἀργύριον δεινὸς φυλάττειν. οὓς ἄν τις ἡγῆται χρηστοὺς φιλεῖν. ὅσπερ καὶ τὰ τῶν πολεμίων κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ τὰς ἄλλας πράξεις. οὐ μὰ τὸν Δί'. ὥστε δοκεῖν αὐτοῖς πολλοὺς μὲν χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας. ἆρ' οὖν καὶ νόσον ὅστις δεινὸς φυλάξασθαι. πάνυ γε. οἱ δὲ κακοὶ φίλοι. ἆρ' οὐχ ὁ πατάξαι δεινότατος ἐν μάχῃ εἴτε πυκτικῇ εἴτε τινὶ καὶ ἄλλῃ. καὶ κινδυνεύεις παρ' Ὁμήρου μεμαθηκέναι αὐτό· καὶ γὰρ ἐκεῖνος [334b] τὸν τοῦ Ὀδυσσέως πρὸς μητρὸς πάππον Αὐτόλυκον ἀγαπᾷ τε καί φησιν αὐτὸν πάντας ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ τε. ἔφη. οὐχ οὕτως ἔλεγες. οὓς δ' ἂν πονηροὺς μισεῖν. ἔφη. ἀναπέφανται. ὠφελεῖν μὲν τοὺς φίλους ἡ δικαιοσύνη. [333e] οὐκ ἂν οὖν. τόδε δὲ σκεψώμεθα. πάνυ γε. τούτοις ἄρα οἱ μὲν ἀγαθοὶ ἐχθροί. ἀλλ' οὐκέτι οἶδα ἔγωγε ὅτι ἔλεγον· τοῦτο μέντοι ἔμοιγε δοκεῖ ἔτι. βλάπτειν δὲ τοὺς ἐχθρούς. ἔοικεν. [334c] φίλους δὲ λέγεις εἶναι πότερον τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι. ἐπ' ὠφελίᾳ μέντοι τῶν φίλων καὶ ἐπὶ βλάβῃ τῶν ἐχθρῶν. ὡς γοῦν ὁ λόγος. ὡς ἔοικεν. εἰκὸς μέν. ἔμοιγε δοκεῖ. κλέπτης ἄρα τις ὁ δίκαιος. καὶ ἐχθροὺς ὡσαύτως. ἔφη.

ἐχθρὸς δὲ ὁ πονηρός. . νῦν δὲ πῶς. καὶ περὶ τοῦ ἐχθροῦ δὲ ἡ αὐτὴ θέσις. μεταθώμεθα. καὶ μάλα. κατὰ δὴ τὸν σὸν λόγον τοὺς μηδὲν ἀδικοῦντας δίκαιον κακῶς ποιεῖν. συμβήσεται. ὦ Πολέμαρχε. ἔφη· τούς γε πονηρούς τε καὶ ἐχθροὺς δεῖ βλάπτειν. [335b] πάνυ μὲν οὖν. ἀλλὰ μεταθώμεθα· κινδυνεύομεν γὰρ οὐκ ὀρθῶς τὸν φίλον καὶ ἐχθρὸν θέσθαι. δίκαιον εἶναι τοὺς μὲν φίλους βλάπτειν--πονηροὶ γὰρ αὐτοῖς εἰσιν-τοὺς δ' ἐχθροὺς ὠφελεῖν --ἀγαθοὶ γάρ· καὶ οὕτως ἐροῦμεν αὐτὸ τοὐναντίον ἢ τὸν Σιμωνίδην ἔφαμεν λέγειν. τὸν δοκοῦντα χρηστόν. καὶ τὸν ὄντα χρηστὸν φίλον· [335a] τὸν δὲ δοκοῦντα μέν. δίκαιον βλάπτειν. οὕτως ἄν μοι δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι. δοκεῖν ἀλλὰ μὴ εἶναι φίλον. τούτῳ τῷ λόγῳ ὁ ἀγαθὸς ἔσται. τοῦτον φίλον εἶναι. οὕτω συμβαίνει. ἔφη. ἀληθῆ. ἦν δ' ἐγώ. κελεύεις δὴ ἡμᾶς προσθεῖναι τῷ δικαίῳ ἢ ὡς τὸ πρῶτον ἐλέγομεν. τοὺς δὲ ἀγαθοὺς βλάπτειν. πῶς θέμενοι. ναί. τὸν δ' ἐχθρὸν κακὸν ὄντα βλάπτειν. φίλος μὲν δή. ὅτι ἔστιν δίκαιον τὸν μὲν φίλον ἀγαθὸν ὄντα εὖ ποιεῖν. τὸν δοκοῦντά τε. ἦν δ' ἐγώ. λέγοντες δίκαιον εἶναι τὸν μὲν φίλον εὖ ποιεῖν. οὗτος ἐκείνου καλλίων φαίνεται. ἔφη. μηδαμῶς. ἔφη. καὶ πάνυ γε. ὄντα δὲ μή. ἦ δ' ὅς. τοὺς ἀδίκους ἄρα. δικαίου ἀνδρὸς βλάπτειν καὶ ὁντινοῦν ἀνθρώπων. ἦν δ' ἐγώ. ὦ Πολέμαρχε. τοὺς δὲ δικαίους ὠφελεῖν. ἔστιν ἄρα. ὦ Σώκρατες· πονηρὸς γὰρ ἔοικεν εἶναι ὁ λόγος. πολλοῖς ἄρα. ὅσοι διημαρτήκασιν [334e] τῶν ἀνθρώπων. τὸν δ' ἐχθρὸν κακῶς· νῦν πρὸς τούτῳ ὧδε λέγειν. ὡς ἔοικε. ἀλλὰ μὴν οἵ γε ἀγαθοὶ δίκαιοί τε καὶ οἷοι μὴ ἀδικεῖν. φαίνεται.ἀλλ' ὅμως δίκαιον τότε τούτοις τοὺς μὲν πονηροὺς [334d] ὠφελεῖν.

ἆρα εἰς τὴν τῶν κυνῶν ἀρετήν. χείρους. ἀλλὰ ἀδύνατον. ἀλλὰ τῇ δικαιοσύνῃ δὴ οἱ δίκαιοι ἀδίκους. μὴ οὕτω φῶμεν. ναί. τῶν ἀνθρώπων ἀνάγκη ἀδικωτέρους γίγνεσθαι. καὶ τοῦτ' ἀνάγκη. ἢ καὶ [335d] συλλήβδην ἀρετῇ οἱ ἀγαθοὶ κακούς. ἀδύνατον. εἰς τὴν τῶν ἵππων. . [335c] ἀνθρώπους δέ. ἆρ' οὖν τῇ μουσικῇ οἱ μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται ποιεῖν. ἀλλ' ἡ δικαιοσύνη οὐκ ἀνθρωπεία ἀρετή. οὐδὲ ξηρότητος ὑγραίνειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. οὐ γὰρ θερμότητος οἶμαι ἔργον ψύχειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου.βλαπτόμενοι δ' ἵπποι βελτίους ἢ χείρους γίγνονται. καὶ τοὺς βλαπτομένους ἄρα. πάνυ γε. ἔοικεν. ἆρ' οὖν καὶ κύνες βλαπτόμενοι χείρους γίγνονται εἰς τὴν τῶν κυνῶν ἀλλ' οὐκ εἰς τὴν τῶν ἵππων ἀρετήν. ὦ ἑταῖρε. ἢ εἰς τὴν τῶν ἵππων. βλαπτομένους εἰς τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι. φαίνεται. οὐδὲ δὴ τοῦ ἀγαθοῦ βλάπτειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. ὦ φίλε. πάνυ μὲν οὖν. ἀλλὰ τῇ ἱππικῇ οἱ ἱππικοὶ ἀφίππους. ἀνάγκη. οὐκ ἔστιν.

ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη ἡ δικαιοσύνη ὂν οὐδὲ τὸ δίκαιον. τοὺς δ' ἐχθροὺς βλάπτειν. οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν. τὸ φάναι δίκαιον εἶναι τοὺς μὲν φίλους ὠφελεῖν. [336a] ἀλλ' οἶσθα. ὑμᾶς πάλαι φλυαρία [336c] ἔχει. ἀληθέστατα. ἔφη. τί ἂν ἄλλο τις αὐτὸ φαίη εἶναι. ἦν δ' ἐγώ. συγχωρῶ. ἔφη. ἦ δ' ὅς. ἔφη. [336b] καὶ ὁ Θρασύμαχος πολλάκις μὲν καὶ διαλεγομένων ἡμῶν μεταξὺ ὥρμα ἀντιλαμβάνεσθαι τοῦ λόγου. καὶ τί εὐηθίζεσθε πρὸς ἀλλήλους ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν αὐτοῖς. ἐγὼ γοῦν. πάνυ γε. τοῦ ἀδίκου. λέγεις. ὅτι ῥᾷον ἐρωτᾶν ἢ ἀποκρίνεσθαι. ὦ Σώκρατες. οὐ γὰρ ἀληθῆ ἔλεγεν· οὐδαμοῦ γὰρ δίκαιον οὐδένα ἡμῖν ἐφάνη ὂν βλάπτειν. ἐγνωκὼς τοῦτο. ἦν δ' ἐγώ. οὔτε φίλον οὔτ' ἄλλον οὐδένα. ἔπειτα ὑπὸ τῶν παρακαθημένων διεκωλύετο βουλομένων διακοῦσαι τὸν λόγον· ὡς δὲ διεπαυσάμεθα καὶ ἐγὼ ταῦτ' εἶπον. ἀλλὰ σαφῶς μοι καὶ ἀκριβῶς λέγε ὅτι ἂν λέγῃς· ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν ὕθλους τοιούτους λέγῃς.ὁ δέ γε δίκαιος ἀγαθός. ἀλλ' εἴπερ ὡς ἀληθῶς βούλει εἰδέναι τὸ δίκαιον ὅτι ἔστι. [335e] εἰ ἄρα τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι φησίν τις δίκαιον εἶναι. καὶ ὅπως μοι μὴ ἐρεῖς ὅτι τὸ [336d] δέον ἐστὶν μηδ' ὅτι τὸ ὠφέλιμον μηδ' ὅτι τὸ λυσιτελοῦν μηδ' ὅτι τὸ κερδαλέον μηδ' ὅτι τὸ συμφέρον. . ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ εἰπὲ τί φῂς εἶναι τὸ δίκαιον. οὐκ ἦν σοφὸς ὁ ταῦτα εἰπών. ἔφη. ἔφη. ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ' ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος. μὴ μόνον ἐρώτα μηδὲ φιλοτιμοῦ ἐλέγχων ἐπειδάν τίς τι ἀποκρίνηται. τίς. παντάπασί μοι δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν. ἐάν τις αὐτὸ φῇ ἢ Σιμωνίδην ἢ Βίαντα ἢ Πιττακὸν εἰρηκέναι ἤ τιν' ἄλλον τῶν σοφῶν τε καὶ μακαρίων ἀνδρῶν. ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν τῆς μάχης. καὶ ἐγώ τε καὶ ὁ Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν· ὁ δ' εἰς τὸ μέσον φθεγξάμενος. μαχούμεθα ἄρα. οὐκ ἄρα τοῦ δικαίου βλάπτειν ἔργον. τοῦτο δὲ δὴ νοεῖ αὐτῷ τοῖς μὲν ἐχθροῖς βλάβην ὀφείλεσθαι παρὰ τοῦ δικαίου ἀνδρός. ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. ὦ Πολέμαρχε. οὗ μοι δοκεῖ εἶναι τὸ ῥῆμα. τίνος. ὦ Σώκρατες. κοινῇ ἐγώ τε καὶ σύ. εἶεν. τοῖς δὲ φίλοις ὠφελίαν. οἶμαι αὐτὸ Περιάνδρου εἶναι ἢ Περδίκκου ἢ Ξέρξου ἢ Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου ἤ τινος ἄλλου μέγα οἰομένου δύνασθαι πλουσίου ἀνδρός.

ἦν δ' ἐγώ· εἴ μοι σκεψαμένῳ οὕτω δόξειεν.“ὅπως μοι. καὶ εἶπον ὑποτρέμων· ὦ Θρασύμαχε. τούτων τι ἀποκρινῇ. ἢ ὅπερ προσήκει πάσχειν τῷ μὴ εἰδότι.” τί ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς ταῦτα. ἧττόν τι αὐτὸν οἴει ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον ἑαυτῷ. ὦ φίλε. καὶ ταῦτ' ἐγὼ ᾔδη τε καὶ τούτοις προύλεγον. ἦν δ' ἐγώ· εἰ δ' οὖν καὶ μὴ ἔστιν ὅμοιον. ἡδὺς γὰρ εἶ. ὦ ἄνθρωπε. μὴ γὰρ δὴ οἴου. οὐδέν γε κωλύει. ἀλλ' ἕνεκα ἀργυρίου. ἀλλ' ἕτερον εἴπω τι [337c] τοῦ ἀληθοῦς. πῶς λέγεις. εἶπον. τί ἄλλο. καὶ σὺ οὕτω ποιήσεις· ὧν ἐγὼ ἀπεῖπον. ἄλλο τι οὖν. ἄφωνος ἂν γενέσθαι. οἴου γε σύ. [337d] τί οὖν. προσέβλεψα αὐτὸν πρότερος. πρᾶγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον. μηδ' εἰ τούτων τι τυγχάνει ὄν. ἔφη· ὡς δὴ ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ. τί ἀξιοῖς παθεῖν. ἔφη ὁ Γλαύκων. ἂν ἐγὼ δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας ταύτας περὶ δικαιοσύνης. εἴ τίς τί σε ἐρωτᾷ. ἀλλ' ἔστιν. καὶ ὃς ἀκούσας ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον καὶ εἶπεν· ὦ Ἡράκλεις. ἦν δ' ἐγώ. καί μοι δοκῶ. καὶ ἐρόμενος προείποις [337b] αὐτῷ-. ὦ Θρασύμαχε· εὖ οὖν ᾔδησθα ὅτι εἴ τινα ἔροιο ὁπόσα ἐστὶν τὰ δώδεκα. εὖ ἴσθι ὅτι ἄκοντες ἁμαρτάνομεν. οὐκ ἄν ποτε ἡμᾶς ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν τῇ ζητήσει καὶ διαφθείρειν τὴν εὕρεσιν αὐτοῦ. λέγε· πάντες . εἰ μὴ πρότερος ἑωράκη αὐτὸν ἢ ἐκεῖνος ἐμέ. αὕτη 'κείνη ἡ εἰωθυῖα εἰρωνεία Σωκράτους. ὦ Θρασύμαχε. ὦ θαυμάσιε. σοφὸς γὰρ εἶ. ἔφη. δικαιοσύνην δὲ ζητοῦντας. βελτίω τούτων.καὶ ἐγὼ ἀκούσας ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν ἐφοβούμην. ὅτι σὺ ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ ἐθελήσοις. [336e] ὥστε αὐτῷ οἷός τ' ἐγενόμην ἀποκρίνασθαι. μὴ χαλεπὸς ἡμῖν ἴσθι· εἰ γάρ τι ἐξαμαρτάνομεν ἐν τῇ τῶν λόγων σκέψει ἐγώ τε καὶ ὅδε. εἰ μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν. ἦν δ' ἐγώ. ἢ πῶς λέγεις. οὐκ ἂν θαυμάσαιμι. ἀλλ' εἴ σοι εἶπεν· “ὦ Θρασύμαχε. μὴ ἐρεῖς ὅτι ἔστιν τὰ δώδεκα δὶς ἓξ μηδ' ὅτι τρὶς τέτταρα μηδ' ὅτι ἑξάκις δύο μηδ' ὅτι τετράκις τρία· ὡς οὐκ ἀποδέξομαί σου ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς” -δῆλον οἶμαί σοι ἦν ὅτι οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο τῷ οὕτως πυνθανομένῳ. ἔφη. νῦν δὲ ἡνίκα ὑπὸ τοῦ λόγου ἤρχετο ἐξαγριαίνεσθαι. φαίνεται δὲ τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον. προσήκει δέ που μαθεῖν παρὰ τοῦ εἰδότος· καὶ ἐγὼ οὖν τοῦτο ἀξιῶ παθεῖν. ἐάντε ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή. πότερον. ἔπειθ' οὕτως ἀνοήτως ὑπείκειν ἀλλήλοις καὶ οὐ σπουδάζειν ὅτι μάλιστα φανῆναι αὐτό. μὴ ἀποκρίνωμαι ὧν προεῖπες μηδέν. ἔφη. οὐκοῦν ἐπειδάν μοι γένηται. ἔφη· ἀλλὰ πρὸς τῷ μαθεῖν καὶ ἀπότεισον ἀργύριον. εἶεν. εἰρωνεύσοιο δὲ καὶ πάντα μᾶλλον ποιήσοις ἢ ἀποκρινοῖο. ἀλλ' οἶμαι οὐ δυνάμεθα· ἐλεεῖσθαι οὖν ἡμᾶς πολὺ [337a] μᾶλλον εἰκός ἐστίν που ὑπὸ ὑμῶν τῶν δεινῶν ἢ χαλεπαίνεσθαι.

ὅτι μέν. δημοκρατία μὲν δημοκρατικούς. καὶ τοῦτο. περὶ τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ εἴη ὅπως μηδὲν ἐρεῖ ὧν ἡγεῖται ὑπ' ἀνδρὸς οὐ φαύλου. ἔφη. [338e] τίθεται δέ γε τοὺς νόμους ἑκάστη ἡ ἀρχὴ πρὸς τὸ αὑτῇ συμφέρον. τὸ τοῦ κρείττονος φῂς συμφέρον δίκαιον εἶναι. πῶς γὰρ οὔ. μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων. ἦν δ' ἐγώ. ὦ βέλτιστε. ἐπειδὰν ἀποκρίνῃ· οἶμαι γάρ σε εὖ ἐρεῖν. τελευτῶν δὲ συνεχώρησεν. ἐὰν μάθω γε πρῶτον. ἀλλὰ σὲ δὴ μᾶλλον [338a] εἰκὸς λέγειν· σὺ γὰρ δὴ φῂς εἰδέναι καὶ ἔχειν εἰπεῖν. ἀληθῆ εἶπες. αἱ δὲ ἀριστοκρατοῦνται. οὐδαμῶς. τοῦτο τὸ [338d] σιτίον εἶναι καὶ ἡμῖν τοῖς ἥττοσιν ἐκείνου συμφέρον ἅμα καὶ δίκαιον. ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις. ἔπειτα. τί λέγεις· νῦν γὰρ οὔπω οἶδα.γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν. οὐκοῦν τοῦτο κρατεῖ ἐν ἑκάστῃ πόλει. ἔφην. καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις ᾗ ἂν κακουργήσαις μάλιστα τὸν λόγον. ὅτι δὲ οὔ με φῂς χάριν ἐκτίνειν. ὦ ἄριστε. τί ποτε λέγεις. ὦ Σώκρατες. ὦ Θρασύμαχε. ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν παγκάλην· προσεποιεῖτο δὲ φιλονικεῖν πρὸς τὸ ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον. πῶς γὰρ ἄν. παρὰ δὲ τῶν ἄλλων περιιόντα μανθάνειν καὶ τούτων μηδὲ χάριν ἀποδιδόναι. ἄλλου δ' ἀποκρινομένου λαμβάνῃ λόγον καὶ ἐλέγχῃ. ἦν δ' ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ τί λέγεις. εἴ τι καὶ οἴεται. καὶ ὁ Θρασύμαχος φανερὸς μὲν ἦν ἐπιθυμῶν εἰπεῖν ἵν' εὐδοκιμήσειεν. [338b] κἄπειτα. ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ ἐμοί τε χαρίζου ἀποκρινόμενος καὶ μὴ φθονήσῃς καὶ Γλαύκωνα τόνδε διδάξαι καὶ τοὺς ἄλλους. ἦ δ' ὅς. [337e] πάνυ γε οἶμαι. ὅ τε Γλαύκων καὶ οἱ ἄλλοι ἐδέοντο αὐτοῦ μὴ ἄλλως ποιεῖν. εἰπόντος δέ μου ταῦτα. τυραννὶς δὲ τυραννικούς. ὅτι τῶν πόλεων αἱ μὲν τυραννοῦνται. αὕτη δή. ἡ Σωκράτους σοφία· αὐτὸν μὲν μὴ ἐθέλειν διδάσκειν. ἔφη. φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. ἦ δ' ὅς· ἵνα Σωκράτης τὸ εἰωθὸς διαπράξηται· αὐτὸς μὲν μὴ ἀποκρίνηται. τὸ ἄρχον. [338c] ἄκουε δή. εὖ εἴσῃ αὐτίκα δὴ μάλα. βδελυρὸς γὰρ εἶ. ἔφη. δύναμαι δὲ ἐπαινεῖν μόνον· χρήματα γὰρ οὐκ ἔχω. πάνυ γε. οὐ γάρ που τό γε τοιόνδε φῄς· εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων ὁ παγκρατιαστὴς καὶ αὐτῷ συμφέρει τὰ βόεια κρέα πρὸς τὸ σῶμα. τὸ σφίσι συμφέρον. καὶ . ψεύδῃ· ἐκτίνω γὰρ ὅσην δύναμαι. τὶς ἀποκρίναιτο πρῶτον μὲν μὴ εἰδὼς μηδὲ φάσκων εἰδέναι. εἶτ' οὐκ οἶσθ'. μὴ οὖν ἄλλως ποίει. ὦ Θρασύμαχε. ὡς δὲ προθύμως τοῦτο δρῶ. αἱ δὲ δημοκρατοῦνται. ἐάν τίς μοι δοκῇ εὖ λέγειν. καὶ αἱ ἄλλαι οὕτως· θέμεναι δὲ ἀπέφηναν τοῦτο δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις εἶναι. ἀλλὰ τί οὐκ ἐπαινεῖς.

καὶ σὺ ἀπεκρίνω δίκαιον εἶναι--καίτοι ἔμοιγε ἀπηγόρευες ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην--πρόσεστιν δὲ δὴ αὐτόθι τὸ “τοῦ κρείττονος. οὔπω δῆλον οὐδ' εἰ μεγάλη· ἀλλ' ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ λέγεις. σὺ δὲ προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος. τοῦτ' οὖν ἐστιν. ἃ δ' ἂν θῶνται ποιητέον τοῖς ἀρχομένοις. ὃ λέγω ἐν ἁπάσαις [339a] ταῖς πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον. οὕτως. πάντως που. οἶμαι ἔγωγε. τοὺς δέ τινας οὐκ ὀρθῶς. τὸ δὲ μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα. ἔγωγε. ταῦτ' ἔσται. ὦ βέλτιστε. ἔφη. προσθήκη. ἃ σὺ λέγεις. ἔφη.τὸν τούτου ἐκβαίνοντα κολάζουσιν ὡς παρανομοῦντά τε καὶ ἀδικοῦντα. ἔφη. καί μοι εἰπέ· οὐ καὶ πείθεσθαι μέντοι τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς εἶναι. ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ τι εἶναι καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον. σκόπει. ἦν δ' ἐγώ. καὶ τοῦτό ἐστι τὸ δίκαιον. πειράσομαι μαθεῖν. τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη δέ που κρατεῖ. οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες νόμους τιθέναι τοὺς μὲν ὀρθῶς τιθέασιν. ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν δὲ βέλτιον. τὸ συμφέρον μὲν οὖν. ὥστε συμβαίνει τῷ ὀρθῶς λογιζομένῳ πανταχοῦ εἶναι τὸ αὐτὸ δίκαιον. οὐχ ὡμολόγηται τοὺς ἄρχοντας τοῖς ἀρχομένοις προστάττοντας ποιεῖν ἄττα ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ ἑαυτοῖς βελτίστου. τί λέγεις σύ. ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ. οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν. σκεπτέον δή. [339c] πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις ἢ οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν. ἔφη. πῶς γὰρ οὔ. νῦν. τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. [339d] οὐ μόνον ἄρα δίκαιόν ἐστιν κατὰ τὸν σὸν λόγον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ποιεῖν ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον. ἢ πῶς λέγεις.” [339b] σμικρά γε ἴσως. δῆλον. ἔμαθον ὃ λέγεις· εἰ δὲ ἀληθὲς ἢ μή. ὦ Θρασύμαχε. τὸ μὴ συμφέρον. ἃ δ' ἂν προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες δίκαιον εἶναι τοῖς . ἦν δ' ἐγώ. τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς.

τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ἔλεγεν ὃ ἡγοῖτο ὁ κρείττων αὑτῷ συμφέρειν· τοῦτο ποιητέον εἶναι τῷ ἥττονι. ὦ Πολέμαρχε. ἐκ δὲ τούτων τῶν ὁμολογιῶν οὐδὲν μᾶλλον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον δίκαιον ἂν εἴη ἢ τὸ μὴ συμφέρον. οὕτως αὐτοῦ ἀποδεχώμεθα. τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα ποιεῖν ἃ ἐκεῖνοι προσέταξαν --ἆρα τότε. ἦ δ' ὃς ὁ Πολέμαρχος. ἀλλ' εἰ νῦν οὕτω λέγει Θρασύμαχος. καὶ τὸ ἀσύμφορα ποιεῖν τοῖς ἄρχουσί τε καὶ κρείττοσι δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί σοι. ἔφη. ὦ Σώκρατες. ὦ σοφώτατε Θρασύμαχε. ἦν δ' ἐγώ. ἀλλ' οὐχ οὕτως. ἔφη. ταῦτ' οὐχ ὡμολόγηται. ᾤμην σε τοῦτο λέγειν ὅτε τοὺς ἄρχοντας ὡμολόγεις οὐκ ἀναμαρτήτους εἶναι ἀλλά τι καὶ ἐξαμαρτάνειν. ὦ Θρασύμαχε· τοῦτο ἦν ὃ ἐβούλου λέγειν τὸ δίκαιον. ἢ λογιστικόν. ἀλλ' οἶμαι λέγομεν τῷ ῥήματι οὕτως. οὐκ ἀναγκαῖον συμβαίνειν αὐτὸ οὑτωσί. ἐὰν σύ γ'. ὃς ἂν ἐν λογισμῷ ἁμαρτάνῃ. τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι ταῦτα ποιεῖν. ἔφη. οἶμαι ἔγωγε. τὸ γὰρ τοῦ κρείττονος ἀσύμφορον δήπου προστάττεται τοῖς ἥττοσιν ποιεῖν. ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν. ὑπὸ τῶν ἀρχόντων δίκαιον εἶναι ἔθετο Θρασύμαχος. τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον δοκοῦν εἶναι τῷ κρείττονι. συμφέρον [340b] δίκαιον εἶναι ἔθετο. καθ' ὅσον τοῦτ' ἔστιν [340e] ὃ προσαγορεύομεν αὐτόν.ἀρχομένοις ποιεῖν. ὦ Πολέμαρχε. καὶ γὰρ τὸ τοῦ κρείττονος. σαφέστατά γε. καὶ τί. ὁ Πολέμαρχος. οὕτω σε φῶμεν λέγειν. ἥκιστά γε. οὐδέποτε . ἐλέγετο. ἔφη ὁ Κλειτοφῶν. ἔφη· ἀλλὰ κρείττω με οἴει καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν ἐξαμαρτάνῃ. [340c] οὐδέν. [339e] οἴου τοίνυν. ταῦτα δὲ ἀμφότερα θέμενος ὡμολόγησεν αὖ ἐνίοτε τοὺς κρείττους τὰ αὑτοῖς ἀσύμφορα κελεύειν τοὺς ἥττους τε καὶ ἀρχομένους ποιεῖν. ἔγωγε. ὦ Κλειτοφῶν. εἶπον. καί μοι εἰπέ. ὁ Κλειτοφῶν ὑπολαβών. ὦ Σώκρατες. τότε ὅταν ἁμαρτάνῃ. ἦν δ' ἐγώ. [340d] συκοφάντης γὰρ εἶ. [340a] ναὶ μὰ Δί'. ἐν τοῖς λόγοις· ἐπεὶ αὐτίκα ἰατρὸν καλεῖς σὺ τὸν ἐξαμαρτάνοντα περὶ τοὺς κάμνοντας κατ' αὐτὸ τοῦτο ὃ ἐξαμαρτάνει. ἐάντε συμφέρῃ ἐάντε μή. ἀλλ'. διαφέρει. αὐτὸς γὰρ Θρασύμαχος ὁμολογεῖ τοὺς μὲν ἄρχοντας ἐνίοτε ἑαυτοῖς κακὰ προστάττειν. δίκαιον εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον ἢ ὃ σὺ λέγεις. αὐτῷ μαρτυρήσῃς. ὅτι ὁ ἰατρὸς ἐξήμαρτεν καὶ ὁ λογιστὴς ἐξήμαρτεν καὶ ὁ γραμματιστής· τὸ δ' οἶμαι ἕκαστος τούτων. τὸ γὰρ τὰ κελευόμενα ποιεῖν. δεῖται μάρτυρος. κατὰ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν. ἔφη. ἔφη. καὶ τὸ δίκαιον τοῦτο ἐτίθετο.

οὔτε μὴ λαθὼν βιάσασθαι τῷ λόγῳ δύναιο. ὃ νυνδὴ ἔλεγες. ἅδην. πότερον χρηματιστής ἐστιν ἢ τῶν καμνόντων θεραπευτής. ὁ ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν ἢ ναύτης. μὴ ἁμαρτάνοντα δὲ τὸ αὑτῷ βέλτιστον τίθεσθαι. τοῦτο δὲ τῷ ἀρχομένῳ ποιητέον. ὥστε ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον δίκαιον λέγω. ναυτῶν ἄρχων. τὸ τοῦ κρείττονος ποιεῖν συμφέρον. . ὦ μακάριε. ὅτι πλεῖ ἐν τῇ νηί. νῦν γοῦν. ἐπειδὴ καὶ σὺ ἀκριβολογῇ. ἦν δ' ἐγώ. ἦν δ' ἐγώ. ἐπεχείρησας. πρὸς ταῦτα κακούργει καὶ συκοφάντει. εἶπον. καὶ λέγε τὸν τῷ ὄντι ἰατρὸν ὄντα. [341c] οἴει γὰρ ἄν με. ἀλλ' ἵνα μὴ αὖθις ἡμῖν τοιοῦτον ἐγγένηται. οὕτω μανῆναι ὥστε ξυρεῖν ἐπιχειρεῖν λέοντα καὶ συκοφαντεῖν Θρασύμαχον. οὐδ' ἐστὶν κλητέος ναύτης· οὐ γὰρ κατὰ τὸ πλεῖν κυβερνήτης καλεῖται. οὗ τὸ συμφέρον κρείττονος ὄντος δίκαιον ἔσται τῷ ἥττονι ποιεῖν. ἔφη. εἴ τι δύνασαι--οὐδέν σου παρίεμαι--ἀλλ' οὐ μὴ οἷός τ' ᾖς. τὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἢ τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ. οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα. ἦν δ' ἐγώ. καὶ οὐδέν γέ σοι πλέον ἔσται· [341b] οὔτε γὰρ ἄν με λάθοις κακουργῶν. καθ' [341a] ὅσον ἄρχων ἐστίν. τὸν τῷ ἀκριβεστάτῳ. εὖ μὲν οὖν οἶδα. ἀλλὰ κατὰ τὴν τέχνην καὶ τὴν τῶν ναυτῶν ἀρχήν.ἁμαρτάνει· ὥστε κατὰ τὸν ἀκριβῆ λόγον. ἔφη. ἔφη. οὐδέ γ' ἂν ἐπιχειρήσαιμι. [341d] οὐδὲν οἶμαι τοῦτο ὑπολογιστέον. διόρισαι ποτέρως λέγεις τὸν ἄρχοντά τε καὶ τὸν κρείττονα. ἐπιλειπούσης γὰρ ἐπιστήμης ὁ ἁμαρτάνων ἁμαρτάνει. ἔφη. τοιοῦτον οὖν δή σοι καὶ ἐμὲ ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ δὲ ἀκριβέστατον ἐκεῖνο τυγχάνει ὄν. μὴ ἁμαρτάνειν. οὐκοῦν ἑκάστῳ τούτων ἔστιν τι συμφέρον. ὦ Θρασύμαχε· δοκῶ σοι συκοφαντεῖν. τῶν καμνόντων. θεραπευτής. ἔφη. οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει. τῶν τοιούτων. ἔφη. τί δὲ κυβερνήτης. ἀλλὰ πᾶς γ' ἂν εἴποι ὅτι ὁ ἰατρὸς ἥμαρτεν καὶ ὁ ἄρχων ἥμαρτεν. τὸν ἄρχοντα. ἀληθῆ. πάνυ μὲν οὖν. λόγῳ ἄρχοντα ὄντα. ἐν ᾧ οὐκ ἔστι δημιουργός· ὥστε δημιουργὸς ἢ σοφὸς ἢ ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε ὅταν ἄρχων ᾖ. ἀλλ' εἰπέ μοι· ὁ τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ ἰατρός. οἴει γάρ με ἐξ ἐπιβουλῆς ἐν τοῖς λόγοις κακουργοῦντά σε ἐρέσθαι ὡς ἠρόμην. εἶεν. ὃν ἄρτι ἔλεγες.

[341e] πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς. οὕτως.” ἦ ὀρθῶς σοι δοκῶ. ἔφη. ἂν εἰπεῖν οὕτω λέγων. οὐκ ἄρα ἐπιστήμη γε οὐδεμία τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει. [342b] ἢ αὐτὴ αὑτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται. [342c] οὐκ ἄρα. ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη ἡ τέχνη. ἔφην. οὐ καὶ ἡ τέχνη. καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται. ἢ οὔτε αὑτῆς οὔτε ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ τὴν αὑτῆς πονηρίαν τὸ συμφέρον σκοπεῖν· οὔτε γὰρ πονηρία οὔτε ἁμαρτία οὐδεμία οὐδεμιᾷ τέχνῃ πάρεστιν. ἔφη. αὐτὴ δὲ ἀβλαβὴς καὶ ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ οὖσα. εἴποιμ' ἂν ὅτι “παντάπασι μὲν οὖν προσδεῖται. φαίνεται. συνεχώρησεν ἐνταῦθα καὶ μάλα μόγις. ἀλλὰ μήν. ἀλλὰ τὸ τοῦ ἥττονός τε καὶ ἀρχομένου [342d] ὑπὸ ἑαυτῆς. ἐπὶ τῷ τὸ συμφέρον ἑκάστῳ ζητεῖν τε καὶ ἐκπορίζειν. ἔφη. ἐπὶ τούτῳ πέφυκεν. φαίνεται. καὶ τοῦτ' ἔστιν ἀπέραντον. ἔφην ἐγώ. οὐδὲ προσήκει τέχνῃ ἄλλῳ τὸ συμφέρον ζητεῖν ἢ ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν. ἄρχουσί γε αἱ τέχναι καὶ κρατοῦσιν ἐκείνου οὗπέρ εἰσιν τέχναι. εἴ με ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ σώματι εἶναι σώματι ἢ προσδεῖταί τινος. ἐπὶ τούτῳ. ἕωσπερ ἂν ᾖ ἑκάστη ἀκριβὴς ὅλη ἥπερ ἐστίν.ἆρα καὶ ἐν αὐτῇ τῇ τέχνῃ ἔνι τις πονηρία. ὥσπερ. οὕτως. [342a] τί δὲ δή.πάνυ γε. ἔφη. ὦ Θρασύμαχε. ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ συμφέρον σκοπεῖ ἀλλὰ σώματι. καὶ σκόπει ἐκείνῳ τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ· οὕτως ἢ ἄλλως ἔχει. ἦν δ' ἐγώ. τούτῳ οὖν ὅπως ἐκπορίζῃ τὰ συμφέροντα. . ναί. ἦν δ' ἐγώ. ὅτι σῶμά ἐστιν πονηρὸν καὶ οὐκ ἐξαρκεῖ αὐτῷ τοιούτῳ εἶναι. ἔφη. διὰ ταῦτα καὶ ἡ τέχνη ἐστὶν ἡ ἰατρικὴ νῦν ηὑρημένη. ἢ ἄλλη τις τέχνη ἔσθ' ὅτι προσδεῖταί τινος ἀρετῆς--ὥσπερ ὀφθαλμοὶ ὄψεως καὶ ὦτα ἀκοῆς καὶ διὰ ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος τέχνης τῆς τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης τε καὶ ἐκποριούσης-. ἢ οὔ. ἆρ' οὖν καὶ ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν ἔστιν τι συμφέρον ἄλλο ἢ ὅτι μάλιστα τελέαν εἶναι. αὐτὴ ἡ ἰατρική ἐστιν πονηρά. καὶ τῇ σκοπουμένῃ ἑτέρας αὖ τοιαύτης. ὀρθῶς. οὐδὲ ἱππικὴ ἱππικῇ ἀλλ' ἵπποις· οὐδὲ ἄλλη τέχνη οὐδεμία ἑαυτῇ--οὐδὲ γὰρ προσδεῖται--ἀλλ' ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν.

οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς ἐν οὐδεμιᾷ ἀρχῇ. ὦ εὐηθέστατε Σώκρατες. [343b] ὅτι οἴει τοὺς ποιμένας ἢ τοὺς βουκόλους τὸ τῶν προβάτων ἢ τὸ τῶν βοῶν ἀγαθὸν σκοπεῖν καὶ παχύνειν αὐτοὺς καὶ θεραπεύειν πρὸς ἄλλο τι βλέποντας ἢ τὸ τῶν δεσποτῶν ἀγαθὸν καὶ τὸ αὑτῶν. οὐκοῦν. οὑτωσὶ χρή. οὐδαμοῦ ἂν εὕροις ἐν τῇ διαλύσει τῆς κοινωνίας πλέον ἔχοντα τὸν δίκαιον τοῦ ἀδίκου ἀλλ' ἔλαττον· ἔπειτα ἐν τοῖς πρὸς . οὐδὲ ἰατρὸς οὐδείς. ἦν δ' ἐγώ. ὅτι τοί σε. ὅς γε αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα οὐδὲ ποιμένα γιγνώσκεις. [343c] ὅθεν αὐτοὶ ὠφελήσονται. ἔφη. καὶ ἄρχει τῶν ὡς ἀληθῶς εὐηθικῶν τε καὶ δικαίων. ἦν δ' ἐγώ. πρῶτον μὲν ἐν τοῖς πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις. τίτθη σοι ἔστιν. καὶ οὕτω πόρρω εἶ περί τε τοῦ δικαίου καὶ δικαιοσύνης καὶ ἀδίκου τε καὶ ἀδικίας. ἦν δ' ἐγώ. σκοπεῖσθαι δέ. οἳ ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν. τὸ τῷ ἰατρῷ συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει. τοῦ κρείττονός τε καὶ ἄρχοντος συμφέρον. ἦν δ' ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι χρῆν μᾶλλον ἢ τοιαῦτα ἐρωτᾶν. [343a] ἐπειδὴ οὖν ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου καὶ πᾶσι καταφανὲς ἦν ὅτι ὁ τοῦ δικαίου λόγος εἰς τοὐναντίον περιειστήκει. τί δέ. ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι ἡ μὲν δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον ἀλλότριον ἀγαθὸν τῷ ὄντι. καὶ δὴ καὶ τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν ἄρχοντας. οἱ δ' ἀρχόμενοι ποιοῦσιν τὸ ἐκείνου συμφέρον κρείττονος ὄντος. καὶ εὐδαίμονα ἐκεῖνον ποιοῦσιν ὑπηρετοῦντες [343d] αὐτῷ. ἑαυτοὺς δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν.συνωμολόγησε μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν. συνέφησε μόγις. ἔφη. ἐπεχείρει δὲ περὶ αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ ὡμολόγησεν. οἰκεία δὲ τοῦ πειθομένου τε καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη. συνέφη. οὐκοῦν καὶ ὁ κυβερνήτης ὁ ἀκριβὴς ναυτῶν εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ ναύτης. καὶ ἄλλο τι σκοπεῖν αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἢ τοῦτο. ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ ᾧ ἂν αὐτὸς δημιουργῇ. καθ' ὅσον ἄρχων ἐστίν. ἄλλο τι οὖν. ἀλλὰ τὸ τῷ ναύτῃ τε καὶ ἀρχομένῳ. ἡ δὲ ἀδικία τοὐναντίον. καὶ πρὸς ἐκεῖνο βλέπων καὶ τὸ ἐκείνῳ συμφέρον καὶ πρέπον. ὡμολόγηται γὰρ ὁ ἀκριβὴς ἰατρὸς σωμάτων εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ χρηματιστής. ἄλλως πως ἡγῇ διανοεῖσθαι πρὸς τοὺς ἀρχομένους ἢ ὥσπερ ἄν τις πρὸς πρόβατα διατεθείη. ὅπου ἂν ὁ τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ κοινωνήσῃ. κορυζῶντα περιορᾷ καὶ οὐκ ἀπομύττει δεόμενον. εἰπέ μοι. ὁ Θρασύμαχος ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι. οὐκ ἄρα ὅ γε τοιοῦτος κυβερνήτης τε καὶ ἄρχων τὸ τῷ κυβερνήτῃ συμφέρον σκέψεταί τε καὶ προστάξει. καθ' ὅσον ἰατρός. ὦ Θρασύμαχε. ὦ Σώκρατες. [342e] ὡμολόγηται. καὶ λέγει ἃ λέγει καὶ ποιεῖ ἃ ποιεῖ ἅπαντα. ἢ οὐχ ὡμολόγηται. ὅτι δίκαιος ἀνὴρ ἀδίκου πανταχοῦ ἔλαττον ἔχει. ἀλλὰ τὸ τῷ κάμνοντι. ὅτι δὴ τί μάλιστα. τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει.

ταῦτ' οὖν [345b] καὶ ἕτερος ἴσως τις ἡμῶν πέπονθεν. τουτὶ ἄλλως ἔχειν. προθυμοῦ καὶ ἡμῖν ἐνδείξασθαι--οὔτοι [345a] κακῶς σοι κείσεται ὅτι ἂν ἡμᾶς τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς--ἐγὼ γὰρ δή σοι λέγω τό γ' ἐμόν. λέγω γὰρ [344a] ὅνπερ νυνδὴ ἔλεγον. τά γε οἰκεῖα δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν. τὸ δ' ἄδικον ἑαυτῷ λυσιτελοῦν τε καὶ συμφέρον. ὠγαθέ. ὦ Σώκρατες. ὅταν τε λήψεις. ἀλλ'. ἣ τὸν μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ. οὐδ' ἐὰν ἐᾷ τις αὐτὴν καὶ μὴ διακωλύῃ πράττειν ἃ βούλεται. ὅτι οὐ πείθομαι οὐδ' οἶμαι ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι. ὠγαθέ. . οὐδέ τι φροντίζειν εἴτε χεῖρον εἴτε βέλτιον βιωσόμεθα ἀγνοοῦντες ὃ σὺ φῂς εἰδέναι. ὅταν μηδὲν ἐθέλῃ αὐτοῖς ὑπηρετεῖν παρὰ τὸ δίκαιον· τῷ δὲ ἀδίκῳ πάντα τούτων τἀναντία ὑπάρχει. ὁ μὲν δίκαιος ἀπὸ τῶν ἴσων πλέον εἰσφέρει. οὕτως. οἷον ἐμβαλὼν λόγον ἐν νῷ ἔχεις ἀπιέναι πρὶν διδάξαι ἱκανῶς ἢ μαθεῖν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως [344e] ἔχει. τῷ μὲν δικαίῳ ὑπάρχει. καὶ ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον. πρὸς δὲ τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς τε οἰκείοις καὶ τοῖς γνωρίμοις. καὶ γὰρ ὅταν ἀρχήν τινα ἄρχῃ ἑκάτερος. καὶ ἱερὰ καὶ ὅσια καὶ ἴδια καὶ δημόσια. ζημιοῦταί τε καὶ ὀνείδη ἔχει τὰ μέγιστα--καὶ γὰρ ἱερόσυλοι καὶ ἀνδραποδισταὶ καὶ τοιχωρύχοι καὶ ἀποστερηταὶ καὶ κλέπται οἱ κατὰ μέρη ἀδικοῦντες τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται--ἐπειδὰν δέ τις πρὸς τοῖς τῶν πολιτῶν χρήμασιν καὶ αὐτοὺς ἀνδραποδισάμενος δουλώσηται. ἐγὼ γὰρ οἶμαι. [343e] ὁ μὲν οὐδέν. ἐκ δὲ τοῦ δημοσίου μηδὲν ὠφελεῖσθαι διὰ τὸ δίκαιον εἶναι. ἐὰν ἐπὶ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς. ἢ σμικρὸν οἴει ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι ὅλου βίου διαγωγήν. ἣ οὐ κατὰ σμικρὸν τἀλλότρια καὶ λάθρᾳ καὶ βίᾳ ἀφαιρεῖται. τοὺς δὲ ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν ἐθέλοντας ἀθλιωτάτους. οὐ μόνον ὑπὸ τῶν πολιτῶν ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων ὅσοι ἂν πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην ἀδικίαν ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν τὰ ἄδικα ἀλλὰ τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ ὀνειδίζοντες τὴν ἀδικίαν. τὸ μὲν τοῦ κρείττονος συμφέρον τὸ δίκαιον τυγχάνει ὄν. [344d] ταῦτα εἰπὼν ὁ Θρασύμαχος ἐν νῷ εἶχεν ἀπιέναι. ᾗ ἂν διαγόμενος ἕκαστος ἡμῶν λυσιτελεστάτην ζωὴν ζῴη. τὸν μεγάλα δυνάμενον πλεονεκτεῖν· τοῦτον οὖν σκόπει. ἀλλ'. ἔστιν δὲ τοῦτο τυραννίς. ἀλλὰ [344b] συλλήβδην· ὧν ἐφ' ἑκάστῳ μέρει ὅταν τις ἀδικήσας μὴ λάθῃ. ὁ δὲ πολλὰ κερδαίνει. ἦν δ' ἐγώ--ἤτοι ἡμῶν γε οὐδὲν κήδεσθαι. ὅμως ἐμέ γε οὐ πείθει ὡς ἔστι τῆς δικαιοσύνης κερδαλεώτερον. ὥσπερ βαλανεὺς ἡμῶν καταντλήσας κατὰ τῶν ὤτων ἁθρόον καὶ πολὺν τὸν λόγον· οὐ μὴν εἴασάν γε αὐτὸν οἱ παρόντες. ἔοικας. καὶ δὴ ἔγωγε καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην τε καὶ εἶπον· ὦ δαιμόνιε Θρασύμαχε. οὐ μόνος ἐγώ· πεῖσον οὖν. ὅταν τέ τινες εἰσφοραὶ ὦσιν. ἔφη ὁ Θρασύμαχος. εἴπερ βούλει κρίνειν ὅσῳ μᾶλλον συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον εἶναι ἢ τὸ δίκαιον.τὴν πόλιν. ὁ δ' ἔλαττον. καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ δεσποτικώτερον ἀδικία δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανῶς γιγνομένη. ἔστω μὲν ἄδικος. καὶ εἰ μηδεμία ἄλλη ζημία. ἱκανῶς ἡμᾶς ὅτι οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην ἀδικίας περὶ πλείονος ποιούμενοι. πάντων δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ. ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν εἰρημένων λόγον. ὦ μακάριε. ἀντὶ τούτων τῶν αἰσχρῶν ὀνομάτων εὐδαίμονες καὶ μακάριοι [344c] κέκληνται. δυνάσθω δὲ ἀδικεῖν ἢ τῷ λανθάνειν ἢ τῷ διαμάχεσθαι.

καθ' ὅσον ἀρχή. ἑκόντας οἴει ἄρχειν. αὕτη γὰρ αὐτῆς ἡ δύναμις· ἢ τὴν ἰατρικὴν σὺ καὶ τὴν κυβερνητικὴν τὴν αὐτὴν καλεῖς. ὦ Θρασύμαχε. ἀλλ' εὖ οἶδα. νῦν δὲ ὁρᾷς.καὶ πῶς. ἔφη. ἐάν τις κυβερνῶν ὑγιὴς γίγνηται διὰ τὸ συμφέρον αὐτῷ πλεῖν ἐν τῇ θαλάττῃ. ἐπεὶ τοσόνδε εἰπέ· οὐχὶ ἑκάστην μέντοι φαμὲν ἑκάστοτε τῶν τεχνῶν τούτῳ ἑτέραν εἶναι. ἔν τε πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. ἢ αὖ πρὸς τὸ [345d] ἀποδόσθαι. ἑτέρα. ἵνα τι καὶ περαίνωμεν. σὺ δὲ τοὺς ἄρχοντας ἐν ταῖς πόλεσιν. ἢ εἰς τὴν ψυχὴν φέρων ἐνθῶ τὸν λόγον. μὰ Δί'. τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας. τῇ δὲ ποιμενικῇ οὐ δήπου ἄλλου του μέλει ἢ ἐφ' ᾧ τέτακται. [346b] οὐκοῦν καὶ μισθωτικὴ μισθόν. ἢ ἐὰν μετατιθῇ. καθ' ὅσον ποιμήν ἐστιν. φανερῶς μετατίθεσο καὶ ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. οἷον ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν. οὐ πρὸς τὸ τῶν προβάτων βέλτιστον βλέποντα ἀλλ'. ἀλλὰ μισθὸν αἰτοῦσιν. ἔφη. ὥσπερ ὑπέθου. ἢ ἐάνπερ βούλῃ ἀκριβῶς διορίζειν. οὐ δῆτα. ἕως γ' ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ εἶναι--οὕτω δὲ ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν ὁμολογεῖν πᾶσαν ἀρχήν. οὐκοῦν καὶ ὠφελίαν ἑκάστη τούτων ἰδίαν τινὰ ἡμῖν παρέχεται ἀλλ' οὐ κοινήν. εἰ γὰρ οἷς νυνδὴ ἔλεγον μὴ πέπεισαι. τί δέ. ἃ ἂν εἴπῃς. καὶ αἱ ἄλλαι οὕτω. τί σοι ἔτι ποιήσω. τὴν μισθωτικήν. οὐδέν τι μᾶλλον. καί. [346c] οὐκ ἔφη. ὅπως τούτῳ τὸ βέλτιστον ἐκποριεῖ--ἐπεὶ τά γε αὑτῆς ὥστ' εἶναι βελτίστη ἱκανῶς δήπου ἐκπεπόρισται. ἔφη. τὰς ἄλλας ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι οὐδεὶς ἐθέλει ἄρχειν ἑκών. μηδενὶ ἄλλῳ τὸ βέλτιστον σκοπεῖσθαι ἢ ἐκείνῳ. ἐὰν ἰώμενός τις μισθαρνῇ. ὥσπερ δαιτυμόνα τινὰ καὶ μέλλοντα ἑστιάσεσθαι. ὥσπερ χρηματιστὴν ἀλλ' οὐ ποιμένα. ἦν δ' ἐγώ. τί δέ. πάνυ γε. ἐὰν ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν. ἀλλὰ τούτῳ. ὦ μακάριε. . μὰ Δί' οὔκ. ἔμμενε τούτοις. οὐ δῆτα. ἀλλὰ πιαίνειν οἴει αὐτὸν τὰ πρόβατα. μὴ παρὰ δόξαν ἀποκρίνου. οἶμαι. πρὸς τὴν εὐωχίαν. μὴ σύ γε· ἀλλὰ πρῶτον μέν. τῷ [345e] ἀρχομένῳ τε καὶ θεραπευομένῳ. τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν. ἕνεκα τούτου καλεῖς μᾶλλον αὐτὴν ἰατρικήν. οὐδέ γ'. ἦν δ' ἐγώ. σὲ πείσω. ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν ὠφελίαν ἐσομένην ἐκ τοῦ ἄρχειν ἀλλὰ [346a] τοῖς ἀρχομένοις. ὦ Θρασύμαχε--ἔτι [345c] γὰρ τὰ ἔμπροσθεν ἐπισκεψώμεθα--ὅτι τὸν ὡς ἀληθῶς ἰατρὸν τὸ πρῶτον ὁριζόμενος τὸν ὡς ἀληθῶς ποιμένα οὐκέτι ᾤου δεῖν ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι. ἔφη. κυβερνητικὴ δὲ σωτηρίαν ἐν τῷ πλεῖν. τῷ ἑτέραν τὴν δύναμιν ἔχειν.

καὶ ἡ μὲν οἰκοδομικὴ οἰκίαν. ἡ τοῦ μισθοῦ λῆψις. [347a] ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν. οὐ συνιεῖς. ἔγωγε. ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν. ἡ μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ. [346d] οὐκ ἄρα ἀπὸ τῆς αὑτοῦ τέχνης ἑκάστῳ αὕτη ἡ ὠφελία ἐστίν. ἡ δὲ μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη μισθόν. ἔφη. ἔφην. φαμὲν δέ γε τὸ μισθὸν ἀρνυμένους ὠφελεῖσθαι τοὺς δημιουργοὺς ἀπὸ τοῦ προσχρῆσθαι τῇ μισθωτικῇ τέχνῃ γίγνεσθαι αὐτοῖς. οἶμαι ἔγωγε. καὶ ἄρτι ἔλεγον μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα. ἔφη. ὡς ἔοικε. ἔφη ὁ Γλαύκων· τοὺς μὲν γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω. ὦ Σώκρατες. συνέφη μόγις. ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ φιλότιμόν τε καὶ φιλάργυρον εἶναι ὄνειδος λέγεταί τε καὶ ἔστιν. ὅταν προῖκα ἐργάζηται. ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ. ἔοικεν. ἔστω.οὐκοῦν τήν γε ὠφελίαν ἑκάστης τῆς τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι. ἐὰν δὲ μὴ μισθὸς αὐτῇ προσγίγνηται. ἀλλ' οὐ τὸ τοῦ κρείττονος. δι' ὃν [347b] ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι. τοῦτο ἤδη δῆλον. διὰ ταῦτα τοίνυν. ὦ φίλε Θρασύμαχε. ἡ δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν. ἦν δ' ἐγώ. τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ παρασκευάζει καὶ ἐπιτάττει. καὶ αἱ ἄλλαι πᾶσαι οὕτως τὸ αὑτῆς ἑκάστη ἔργον ἐργάζεται καὶ ὠφελεῖ ἐκεῖνο ἐφ' ᾧ τέτακται. οὐκοῦν. μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν. ὅτι ὁ μέλλων καλῶς τῇ τέχνῃ πράξειν οὐδέποτε αὑτῷ τὸ βέλτιστον πράττει οὐδ' ἐπιτάττει κατὰ τὴν τέχνην ἐπιτάττων. δῆλον ὅτι κοινῇ τινι τῷ αὐτῷ προσχρώμενοι ἀπ' ἐκείνου ὠφελοῦνται. ἔσθ' ὅτι ὠφελεῖται ὁ δημιουργὸς ἀπὸ τῆς τέχνης. τὸν τῶν βελτίστων ἄρα μισθόν. εἰ δεῖ ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι. ἀλλ'. διὰ δὴ ταῦτα ἔγωγε. τὸ ἐκείνου συμφέρον ἥττονος ὄντος σκοποῦσα. πῶς τοῦτο λέγεις. ὅτι οὐδεμία τέχνη οὐδὲ ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει. τὴν δὲ ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει εἴρηκας. ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ· ὧν δὴ ἕνεκα. ἥντινα ἄρα ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες οἱ δημιουργοί. ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν. οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε τιμῆς· οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι. οὐ φαίνεται. ἔφη. [346e] ἆρ' οὖν οὐδ' ὠφελεῖ τότε. ἀλλ'. ἔφη. οὐ συνῆκα. ὅπερ πάλαι ἐλέγομεν. οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες . ὦ Θρασύμαχε.

[348a] ἤκουσας. εἰ μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν--ὅθεν κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἰέναι ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι--τῆς δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι. ὦ Γλαύκων. ὅταν ἄρχωσιν. τὸ δὲ κακίαν. πῶς γὰρ οὐ βούλομαι. ἴθι δή. τοῦτο μὲν οὖν ἔγωγε οὐδαμῇ συγχωρῶ [347e] Θρασυμάχῳ. ἦν δ' ἐγώ. τὸν τοῦ ἀδίκου βίον φάσκων εἶναι κρείττω ἢ τὸν τοῦ δικαίου. ἀλλ' [347d] ὡς ἐπ' ἀναγκαῖον καὶ οὐκ ἔχοντες ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπιτρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις. ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν. ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ λόγον παρὰ λόγον. πάνυ μὲν οὖν. οἱ ἐπιεικεῖς. ὁποτέρως οὖν σοι. καὶ ἐνταῦθ' ἂν καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ ὄντι ἀληθινὸς ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖσθαι ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε πᾶς ἂν ὁ γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο ὑπ' ἄλλου ἢ ἄλλον ὠφελῶν πράγματα ἔχειν. ἦν δ' ἐγώ. ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο. ἅμα αὐτοί τε δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα. εἴρηκα. ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ δέ μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι ὃ νῦν λέγει Θρασύμαχος. ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς. ἦν δ' ἐγώ. καὶ ἤδη δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα· ἂν δὲ ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους σκοπῶμεν. ὦ Θρασύμαχε. οὐδ' αὖ τιμῆς ἕνεκα· οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι. ὅσα αὖ ἀγαθὰ ἔχει τὸ δίκαιον εἶναι. βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν. οὕτως. περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν. ἤκουσα. ἔφη. καὶ ἄλλον ἡμεῖς. αἱρῇ. ἦν δ' ἐγώ. ἂν μὲν τοίνυν. ἔφη.κλέπται. ἀλλ' οὐ πείθομαι. καὶ πότερον ἀληθεστέρως δοκεῖ σοι λέγεσθαι. τὸ μέν που ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς. ἐὰν μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν. ἦν δ' ἐγώ. τὸ τοιόνδε περὶ αὐτῶν πῶς λέγεις. ἔφη. σὺ οὖν ποτέρως. ὡς τὸ δίκαιόν ἐστιν τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. . καὶ τότε ἔρχονται ἐπὶ τὸ ἄρχειν οὐχ ὡς ἐπ' ἀγαθόν τι ἰόντες οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες ἐν αὐτῷ. φέρε δή. τὸν τοῦ δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι. [348c] πάνυ μὲν οὖν καὶ φημί. ἀρέσκει. ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγει. ἔφη. ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν τῷ τοῦ ἀδίκου. τὴν τελέαν ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι. ἀριθμεῖν δεήσει [348b] τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι ἐν ἑκατέρῳ λέγομεν. καὶ αὖθις οὗτος. ἦ δ' ὅς. καὶ δι' ἅ. δεῖ δὴ [347c] αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ ζημίαν.

ἀλλὰ τί μήν. ἀποκνητέον γε τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον. ἐπειδή γε καὶ ἐν ἀρετῇ αὐτὸ καὶ σοφίᾳ ἐτόλμησας θεῖναι. ἀλλ' οὐ μέντοι. μαντεύῃ. τοῦτο. ἦ δ' ὅς. ἔφη. ὦ Θρασύμαχε. τοὐναντίον. κακίαν μέντοι ἢ αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ ἄλλοι τινές. οἵ γε τελέως. ἔφη. τοῦτο διαφέρει. πόλεις τε καὶ ἔθνη δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι· σὺ δὲ οἴει με ἴσως τοὺς τὰ βαλλάντια ἀποτέμνοντας λέγειν. οὐκοῦν τὴν μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν. ἔφη. ἐάνπερ λανθάνῃ· ἔστι δὲ οὐκ ἄξια λόγου. ἀλλὰ πάνυ οὕτω τίθημι.πῶς γὰρ οὔ. ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν. ἀλλὰ τόδε μοι πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι· ὁ δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν. [349b] οὐδέν. ἀλλ' οὐ τὸν λόγον ἐλέγχεις. ὦ Θρασύμαχε. ἀληθέστατα. ἀλλὰ τόδε ἐθαύμασα. λυσιτελεῖ μὲν οὖν. καὶ οὐκέτι ῥᾴδιον ἔχειν ὅτι τις εἴπῃ. οὔκ. ἀλλ' εὐβουλίαν. . δικαιοσύνην δ' οὔ. τί δέ σοι. οὐκ ἀγνοῶ ὃ βούλει λέγειν. ἐπειδή γε καὶ λέγω ἀδικίαν μὲν λυσιτελεῖν. [348d] τὴν ἀδικίαν ἄρα κακοήθειαν καλεῖς. ἀτεχνῶς νῦν οὐ σκώπτειν. ἔφη. ἤδη στερεώτερον. ἀλλὰ πάνυ γενναίαν εὐήθειαν. ἦν δ' ἐγώ. εἰκός γ'. οὔκ. εἴχομεν ἄν τι λέγειν κατὰ τὰ νομιζόμενα λέγοντες· νῦν δὲ δῆλος εἶ ὅτι φήσεις αὐτὸ καὶ καλὸν καὶ ἰσχυρὸν εἶναι καὶ τἆλλα αὐτῷ πάντα προσθήσεις [349a] ἃ ἡμεῖς τῷ δικαίῳ προσετίθεμεν. ὦ ἑταῖρε. δοκοῦσιν εἶναι καὶ ἀγαθοὶ οἱ ἄδικοι. ἕως ἄν σε ὑπολαμβάνω λέγειν ἅπερ διανοῇ. ἦ δ' ὅς. ἦ καὶ φρόνιμοί σοι. ἔφην. ἔφη. ἐμοὶ γὰρ δοκεῖς σύ. οἷοί τε ἀδικεῖν. ἦν δ' ἐγώ. ὦ ἥδιστε. καὶ τὰ τοιαῦτα. ἦ τὴν δικαιοσύνην κακίαν. εἴτε μοι δοκεῖ εἴτε μή. τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν. ἀλλ' ἃ νυνδὴ ἔλεγον. τὴν δὲ δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις. εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν. ἦν δ' ἐγώ. εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν ἀδικίαν ἐτίθεσο. [348e] τοῦτο μέν.

ἐρωτῶ. εἴρηκας. ἔφην· ὁ δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτεῖ. πότερον φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα. ἔφη. ἦ δ' ὅς. οὐκοῦν καὶ ἀδίκου γε ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως ὁ ἄδικος πλεονεκτήσει καὶ ἁμιλλήσεται ὡς ἁπάντων πλεῖστον αὐτὸς λάβῃ. ἦν δ' ἐγώ. ἔφη· οὐ γὰρ ἂν ἦν ἀστεῖος. . ἔφη. καὶ ἔοικε τῷ φρονίμῳ καὶ τῷ ἀγαθῷ ὁ ἄδικος. ἔφην. οὐκοῦν. ἔφη. ἔφη. τί δέ. ἔγωγε. ὁ δὲ μὴ ἐοικέναι. τὸν μὲν μουσικὸν δήπου φρόνιμον. τὸν δὲ ἄμουσον ἄφρονα. ἔστιν δέ γε. ἀλλὰ τί μέλλει. καὶ ἀξιοῖ. οὐδὲ τῆς δικαίας. ὥσπερ νῦν. καὶ τοῦτ'. τοῦ δὲ ἀνομοίου. ἆρα ἀξιοῖ τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν καὶ τῆς δικαίας πράξεως. ὁ τοιοῦτος ὢν καὶ ἐοικέναι τοῖς τοιούτοις. ἔχει. πῶς γὰρ οὐ μέλλει. ἀλλ' εἰ τοῦ μὲν [349c] δικαίου μὴ ἀξιοῖ πλέον ἔχειν μηδὲ βούλεται ὁ δίκαιος. τοῦ δὲ ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι. ἔφη. καλῶς. εὖ. ἢ οὐκ ἂν ἡγοῖτο. τί δὲ δὴ ὁ ἄδικος. πῶς γὰρ οὔκ. ἔστι ταῦτα. τοῦ δὲ ἀδίκου. ὅς γε πάντων πλέον ἔχειν ἀξιοῖ. ἀλλ' οὐ τοῦτο. ἡγοῖτ' ἄν. ἀλλ' οὕτως. ἔφη. ἀλλ' οὐκ ἂν δύναιτο. ὁ δὲ δίκαιος οὐκ ἔοικεν. τῆς δικαίας πράξεως. ἔφη. ὁ δὲ ἄδικος τοῦ τε ὁμοίου καὶ [349d] τοῦ ἀνομοίου. καὶ εὐήθης. φρόνιμός τε καὶ ἀγαθὸς ὁ ἄδικος. ἄριστα. ἦν δ' ἐγώ. τοιοῦτος ἄρα ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν οἷσπερ ἔοικεν. ἕτερον δὲ [349e] ἄμουσον. ὦ Θρασύμαχε· μουσικὸν δέ τινα λέγεις. εἶεν. ὧδε δὴ λέγωμεν. ὁ δὲ δίκαιος οὐδέτερα.οὐδαμῶς.

μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος λύραν ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν τῇ ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει τῶν χορδῶν πλεονεκτεῖν ἢ ἀξιοῦν πλέον ἔχειν. ἔφη. ἀλλ' ἴσως. τί δὲ ἰατρικόν. ὁ δὲ σοφὸς ἀγαθός. τί δὲ ὁ ἀνεπιστήμων. ἔφη. ἐν τῇ ἐδωδῇ ἢ πόσει ἐθέλειν ἄν τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν ἢ ἀνδρὸς ἢ πράγματος. δοκεῖ ἂν οὖν τίς σοι. τοῦ δὲ ἀνομοίου τε καὶ ἐναντίου. τί δέ.οὐκοῦν καὶ ἅπερ φρόνιμον. φημί. . ἴσως. οὐχὶ ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος [350b] πλεονεκτήσειεν ἄν. ἃ δὲ ἄφρονα. ναί. ἔοικεν. ὁ ἄρα ἀγαθός τε καὶ σοφὸς τοῦ μὲν ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει πλεονεκτεῖν. [350a] τί δὲ ἰατρικός. ναί. οὕτως. οὐχ οὕτως. ἀμούσου. ἀνάγκη τοῦτό γε οὕτως ἔχειν. φημί. ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος. ἀγαθόν. ἔφη. οὐ δῆτα. περὶ πάσης δὴ ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης εἴ τίς σοι δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν πλείω ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι ἢ ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων ἢ πράττειν ἢ λέγειν. οὐκ ἔμοιγε. ἀνάγκη. ὁ δὲ κακός τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ τε ὁμοίου καὶ τοῦ ἐναντίου. καὶ οὐ ταὐτὰ τῷ ὁμοίῳ ἑαυτῷ εἰς τὴν αὐτὴν πρᾶξιν. ὁ δὲ ἐπιστήμων σοφός. ὦ ἄριστε. μὴ ἰατρικοῦ δέ. κακόν.

ἔγωγε ἐπιθυμῶ. ἀλλὰ μὴν ὡμολογοῦμεν. ὁ δὲ ἄδικος ἀμαθής τε καὶ κακός. εἴπερ σοφία τε καὶ ἀρετή ἐστιν δικαιοσύνη. τοῦτο τοίνυν ἐρωτῶ. ὁ ἄδικος ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου τε καὶ ὁμοίου πλεονεκτεῖ. ἤ. οὐκοῦν. ὦ Θρασύμαχε. ἔφαμεν δὲ δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν ἀδικίαν. εἰ οὖν λέγοιμι. τοῦτο μὲν ἡμῖν οὕτω κείσθω. ἔφη. τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν. ὁ μὲν δίκαιος τῷ σοφῷ καὶ ἀγαθῷ. πρότερον δὲ οὔπω. ποίει· ἐγὼ δὲ ἐρωτήσω. ὥστε σοί. ἦν δ' ἐγώ. ἔφη· ἀλλ' ἔμοιγε οὐδὲ ἃ νῦν λέγεις ἀρέσκει. εἰ βούλει ἐρωτᾶν. τοῦ δὲ ἀνομοίου.οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν--ἀλλ' οὔ τι οὕτως ἁπλῶς. ἔφη. μέμνημαι. εἶεν. ὁ δὴ Θρασύμαχος ὡμολόγησε μὲν πάντα ταῦτα. ἦν δ' ἐγώ. ὁποῖόν τι τυγχάνει ὂν δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν. ναί. ἔγωγε. ἢ οὐχ οὕτως ἔλεγες. “εἶεν” ἐρῶ καὶ κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι. ἀλλ' εἴπερ τοῦτο ποιήσεις. ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία ἡ ἀδικία-. ἐρώτα δή. ῥᾳδίως οἶμαι φανήσεται καὶ ἰσχυρότερον ἀδικίας. ὥσπερ ταῖς γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους λεγούσαις. μετὰ ἱδρῶτος θαυμαστοῦ ὅσου. μηδαμῶς. ὁ δὲ ἄδικος τῷ κακῷ καὶ ἀμαθεῖ. κινδυνεύει. ἐρώτα· ἐγὼ δέ σοι. τοιοῦτον καὶ ἑκάτερον εἶναι. οὐχ [350d] ὡς ἐγὼ νῦν ῥᾳδίως λέγω. ἅτε καὶ θέρους ὄντος--τότε καὶ εἶδον ἐγώ. ὦ Θρασύμαχε. ἀλλὰ τῇδέ πῃ σκέψασθαι· . καίτοι τί ἄλλο βούλει. καὶ ἔχω περὶ αὐτῶν λέγειν. ἦν δ' ἐγώ. παρά γε τὴν σαυτοῦ δόξαν. ἦν δ' ἐγώ. ἢ οὖν ἔα με εἰπεῖν ὅσα βούλομαι.φαίνεται. ἔοικεν ἄρα. ᾧ γε ὅμοιος ἑκάτερος εἴη. ὦ Θρασύμαχε. [350c] ὁ δέ γε δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτήσει. οὐδὲν μὰ Δία. ἐλέχθη γάρ που ὅτι καὶ δυνατώτερον καὶ ἰσχυρότερον εἴη ἀδικία δικαιοσύνης· νῦν δέ γ'. εὖ οἶδ' ὅτι [350e] δημηγορεῖν ἄν με φαίης. ἀρέσκειν. ἵνα καὶ ἑξῆς διασκεψώμεθα [351a] τὸν λόγον. ὡμολογοῦμεν γάρ. Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα-ἐπειδὴ δὲ οὖν διωμολογησάμεθα τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν εἶναι καὶ σοφίαν. ἢ οὐ μέμνησαι. ἦν δ' ἐγώ. ὁ μὲν ἄρα δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται ὢν ἀγαθός τε καὶ σοφός. ἔφην. ὅπερ ἄρτι. ἀλλ' ἑλκόμενος καὶ μόγις. ἐπειδήπερ οὐκ ἐᾷς λέγειν.

ἦ δ' ὅς. ἔφη. ὅτι σὸς οὗτος ἦν ὁ λόγος. ἔφη. πάνυ ἄγαμαι. ὅτι οὐκ ἐπινεύεις μόνον καὶ ἀνανεύεις. πρᾶξαι ἄν τι δύνασθαι. μῶν μὴ ἀπολεῖ τὴν αὑτῆς δύναμιν. τί δ' εἰ μὴ ἀδικοῖεν. οὐ διοίσονται καὶ μισήσουσιν καὶ ἐχθροὶ ἔσονται ἀλλήλοις τε καὶ τοῖς δικαίοις. ἡ δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν· ἦ γάρ. μῖσος ἐμποιεῖν ὅπου ἂν ἐνῇ. πάνυ γε. ἐν ἑνὶ ἐγγένηται ἀδικία. οὐ καὶ ἐν ἐλευθέροις τε καὶ δούλοις ἐγγιγνομένη μισεῖν ποιήσει ἀλλήλους καὶ στασιάζειν καὶ ἀδυνάτους εἶναι κοινῇ μετ' [351e] ἀλλήλων πράττειν. [351c] εἰ μέν. ἦν δ' ἐγώ. ἢ ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ δικαιοσύνης. [351d] οὐ δῆτα. μετὰ ἀδικίας. ἀλλ' εὖ γε σὺ ποιῶν. τόδε δέ μοι λέγε· ἆρα εἰ τοῦτο ἔργον ἀδικίας. ἥ γε ἀδικία καὶ μίση καὶ μάχας ἐν ἀλλήλοις παρέχει. πολλὰς δὲ καὶ ὑφ' ἑαυτῇ ἔχειν δουλωσαμένην. καὶ τοῦτό γε ἡ ἀρίστη μάλιστα ποιήσει καὶ τελεώτατα οὖσα ἄδικος. μηδὲν ἧττον ἐχέτω. χαρίζομαι.[351b] πόλιν φαίης ἂν ἄδικον εἶναι καὶ ἄλλας πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι. ἔφη. ἔφη. τί δὲ ἂν ἐν δυοῖν ἐγγένηται. ἐὰν δὲ δή. εἰ ἀδικοῖεν ἀλλήλους. πῶς γὰρ οὔκ. πάνυ γε. ἔφην. ἦ δ' ὅς. ὦ ἄριστε. ὡς σὺ ἄρτι ἔλεγες ἔχει--ἡ δικαιοσύνη σοφία--μετὰ δικαιοσύνης· εἰ δ' ὡς ἐγὼ ἔλεγον. ὦ θαυμάσιε. σοὶ γάρ. ἀλλὰ τόδε περὶ αὐτοῦ σκοπῶ· πότερον ἡ κρείττων γιγνομένη πόλις πόλεως ἄνευ δικαιοσύνης τὴν δύναμιν ταύτην ἕξει. οὐ μᾶλλον. ἵνα σοι μὴ διαφέρωμαι. οἵαν. ἀλλὰ καὶ ἀποκρίνῃ πάνυ καλῶς. ἢ οὐδὲν ἧττον ἕξει. εὖ γε σὺ ποιῶν· ἀλλὰ δὴ καὶ τόδε μοι χάρισαι καὶ λέγε· δοκεῖς ἂν ἢ πόλιν ἢ στρατόπεδον ἢ λῃστὰς ἢ κλέπτας ἢ ἄλλο τι ἔθνος. ὅσα κοινῇ ἐπί τι ἔρχεται ἀδίκως. ἔσονται. ὦ Θρασύμαχε. ἔστω. ἔφη. εἴτε . μανθάνω. οὐκοῦν τοιάνδε τινὰ φαίνεται ἔχουσα τὴν δύναμιν. στάσεις γάρ που. ὦ Θρασύμαχε. ᾧ ἂν ἐγγένηται.

ἔφη. ἔστω. φαίνονται μὲν οὖν καὶ νῦν. σκοπῶ. καί μοι λέγε· δοκεῖ τί σοι εἶναι ἵππου ἔργον. ὦ Θρασύμαχε. ναί. ἣ αὐτοὺς ἐποίει μήτοι καὶ ἀλλήλους γε καὶ ἐφ' οὓς ᾖσαν ἅμα ἀδικεῖν. ἀλλ' ὧδε· ἔσθ' ὅτῳ ἂν ἄλλῳ ἴδοις ἢ ὀφθαλμοῖς. δίκαιοι δέ γ' εἰσίν. σκόπει δή. ἆρ' οὖν τοῦτο ἂν θείης καὶ ἵππου καὶ ἄλλου ὁτουοῦν ἔργον. οὐχ οὕτως. οὐ γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος ὁ λόγος. ὅπερ τὸ ὕστερον προυθέμεθα σκέψασθαι. δι' ἣν ἔπραξαν ἃ ἔπραξαν. τοῦτο οὐ παντάπασιν ἀληθὲς λέγομεν· οὐ γὰρ ἂν ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ ὄντες ἄδικοι. ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἐνῆν τις αὐτοῖς δικαιοσύνη. ἐπεὶ οἵ γε παμπόνηροι καὶ τελέως ἄδικοι τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι--ταῦτα [352d] μὲν οὖν ὅτι οὕτως ἔχει μανθάνω.πόλει τινὶ εἴτε γένει εἴτε στρατοπέδῳ εἴτε [352a] ἄλλῳ ὁτῳοῦν. οὐ μανθάνω. πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸ ποιεῖν πράττειν μεθ' αὑτοῦ διὰ τὸ στασιάζειν καὶ διαφέρεσθαι. ἔπειτα ἐχθρὸν καὶ ἑαυτῷ καὶ τοῖς δικαίοις· ἦ γάρ. ἔτι δ' ἐχθρὸν εἶναι ἑαυτῷ τε καὶ τῷ ἐναντίῳ παντὶ καὶ τῷ δικαίῳ. ὃ ἂν ἢ μόνῳ ἐκείνῳ ποιῇ τις ἢ ἄριστα. οἱ δὲ ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί [352c] τε--ἀλλὰ δὴ καὶ οὕς φαμεν ἐρρωμένως πώποτέ τι μετ' ἀλλήλων κοινῇ πρᾶξαι ἀδίκους ὄντας. ἀλλ' οὐχ ὡς σὺ τὸ πρῶτον ἐτίθεσο· εἰ δὲ καὶ ἄμεινον ζῶσιν οἱ δίκαιοι τῶν ἀδίκων καὶ εὐδαιμονέστεροί εἰσιν. [352b] καὶ θεοῖς ἄρα ἐχθρὸς ἔσται ὁ ἄδικος. ὦ φίλε. ἀλλὰ περὶ τοῦ ὅντινα τρόπον χρὴ ζῆν. σκεπτέον. καὶ οἱ θεοί. θαρρῶν· οὐ γὰρ ἔγωγέ σοι ἐναντιώσομαι. ἦν δ' ἐγώ. ὥς γέ μοι δοκεῖ. καὶ ἐν ἑνὶ δὴ οἶμαι ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα ποιήσει ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι· πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸν πράττειν ποιήσει στασιάζοντα καὶ οὐχ ὁμονοοῦντα αὐτὸν ἑαυτῷ. ὥρμησαν δὲ ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι ὄντες. εὐωχοῦ τοῦ λόγου. [352e] ἔμοιγε. ἔφη. . ἔφη. ἦν δ' ἐγώ. πάνυ γε. ὁ δὲ δίκαιος φίλος. ἐξ ὧν εἰρήκαμεν· ὅμως δ' ἔτι βέλτιον σκεπτέον. ἔφη. ὅτι μὲν γὰρ καὶ σοφώτεροι καὶ ἀμείνους καὶ δυνατώτεροι πράττειν οἱ δίκαιοι φαίνονται. ἵνα μὴ τοῖσδε ἀπέχθωμαι. καὶ τὰ λοιπά μοι τῆς ἑστιάσεως ἀποπλήρωσον ἀποκρινόμενος ὥσπερ καὶ νῦν. ἴθι δή.

ἴωμεν δὲ ἐπὶ τὰ αὐτὰ πάλιν· ὀφθαλμῶν. πυνθανόμενος εἰ οὐ τοῦτο ἑκάστου εἴη ἔργον ὃ ἂν ἢ μόνον τι ἢ κάλλιστα τῶν ἄλλων ἀπεργάζηται. ἔστι τι ἔργον. τί δέ. τί δέ. ῎Εχε δή· ἆρ’ ἄν ποτε ὄμματα τὸ αὑτῶν ἔργον καλῶς [353c] ἀπεργάσαιντο μὴ ἔχοντα τὴν αὑτῶν οἰκείαν ἀρετήν. οὕτω. ὤτων ἦν τι ἔργον. ἆρ' οὖν οὐ τοῦτο τούτου ἔργον θήσομεν. ἀλλ' οὐδενί γ' ἂν οἶμαι οὕτω καλῶς ὡς δρεπάνῳ τῷ ἐπὶ τούτῳ ἐργασθέντι. οὐκοῦν καὶ ἀρετή. πάνυ γε. ἔφη. μανθάνω τε καί μοι δοκεῖ τοῦτο ἑκάστου [353b] πράγματος ἔργον εἶναι. θήσομεν μὲν οὖν. ἆρ' οὖν καὶ ἀρετὴ ὀφθαλμῶν ἔστιν. πῶς γὰρ οὔ. εἶεν. . ἦν δ' ἐγώ. ἔστιν. ἀληθῆ. ἀλλ' ἀντὶ τῆς ἀρετῆς κακίαν. μαχαίρᾳ ἂν ἀμπέλου κλῆμα ἀποτέμοις καὶ σμίλῃ καὶ ἄλλοις πολλοῖς. οὐδαμῶς. ναί. οὐχ οὕτω. [353a] τί δέ. καὶ ἀρετή. τί δὲ πάντων πέρι τῶν ἄλλων. φαμέν. νῦν δὴ οἶμαι ἄμεινον ἂν μάθοις ὃ ἄρτι ἠρώτων. οὐκοῦν δικαίως [ἂν] ταῦτα τούτων φαμὲν ἔργα εἶναι. ἀλλά. οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ δοκεῖ σοι εἶναι ἑκάστῳ ᾧπερ καὶ ἔργον τι προστέτακται. ἀκούσαις ἄλλῳ ἢ ὠσίν.οὐ δῆτα. καὶ ἀρετή.

οὐδενὶ ἄλλῳ. οὐ ψυχῆς φήσομεν ἔργον εἶναι. φαμέν. συνεχωρήσαμεν γάρ. κακίαν δὲ ἀδικίαν. ψυχῆς ἔστιν τι ἔργον ὃ ἄλλῳ τῶν ὄντων οὐδ' ἂν ἑνὶ πράξαις. φαίνεται. μάλιστά γ'. ἔφη. ψυχὴ τὰ αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς οἰκείας ἀρετῆς. ἥτις. πάνυ γε. [354a] ἀλλὰ μὴν ὅ γε εὖ ζῶν μακάριός τε καὶ εὐδαίμων. ἀλλ' εἰ τῇ οἰκείᾳ μὲν ἀρετῇ τὸ αὑτῶν ἔργον εὖ ἐργάσεται τὰ ἐργαζόμενα. ἔμοιγε δοκεῖ. ἀληθές. . τοῦτό γε λέγεις.καὶ πῶς ἄν. ἔσθ' ὅτῳ ἄλλῳ ἢ ψυχῇ δικαίως ἂν αὐτὰ ἀποδοῖμεν καὶ φαῖμεν ἴδια ἐκείνης εἶναι. ἦν δ' ἐγώ. τῇ δὲ ἀγαθῇ πάντα ταῦτα εὖ πράττειν. κακίᾳ δὲ κακῶς. ἀνάγκη ἄρα κακῇ ψυχῇ κακῶς ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι. ἀνάγκη. ὁ δὲ μὴ τἀναντία. [353d] τίθεμεν οὖν καὶ τἆλλα πάντα εἰς τὸν αὐτὸν λόγον. οὐκοῦν ἀρετήν γε συνεχωρήσαμεν ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην. ἡ μὲν ἄρα δικαία ψυχὴ καὶ ὁ δίκαιος ἀνὴρ εὖ βιώσεται. ἔφη. ἴθι δή. οὐκοῦν καὶ ὦτα στερόμενα τῆς αὑτῶν ἀρετῆς κακῶς τὸ αὑτῶν ἔργον ἀπεργάσεται. ἔφη. αὐτῶν ἡ ἀρετή· οὐ γάρ πω τοῦτο ἐρωτῶ. κακῶς δὲ ὁ ἄδικος. μετὰ ταῦτα τόδε σκέψαι. οἷον τὸ τοιόνδε· τὸ ἐπιμελεῖσθαι καὶ ἄρχειν καὶ βουλεύεσθαι καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα. ὦ Θρασύμαχε. κατὰ τὸν σὸν λόγον. [353e] ἆρ' οὖν ποτε. ἔφη· τυφλότητα γὰρ ἴσως λέγεις ἀντὶ τῆς ὄψεως. οὐκοῦν καὶ ἀρετήν φαμέν τινα ψυχῆς εἶναι. ἀδύνατον. τί δ' αὖ τὸ ζῆν. ἢ ἀδύνατον.

ὦ Σώκρατες. ἐπειδή μοι πρᾷος ἐγένου καὶ χαλεπαίνων ἐπαύσω. ὦ μακάριε Θρασύμαχε. οὐ μέντοι καλῶς γε [354b] εἱστίαμαι. οὐδέποτ' ἄρα. ὁ δ' ἄδικος ἄθλιος. ἔφη. ὥστε μοι νυνὶ γέγονεν ἐκ τοῦ διαλόγου μηδὲν [354c] εἰδέναι· ὁπότε γὰρ τὸ δίκαιον μὴ οἶδα ὅ ἐστιν. εὐδαίμονα δέ. σχολῇ εἴσομαι εἴτε ἀρετή τις οὖσα τυγχάνει εἴτε καὶ οὔ. ὦ Θρασύμαχε. πῶς γὰρ οὔ. ὅτι λυσιτελέστερον ἡ ἀδικία τῆς δικαιοσύνης. ἦν δ' ἐγώ. καὶ πότερον ὁ ἔχων αὐτὸ οὐκ εὐδαίμων ἐστὶν ἢ εὐδαίμων. τὸ δίκαιον ὅτι ποτ' ἐστίν. ὑπὸ σοῦ γε. πρὶν ὃ τὸ πρῶτον ἐσκοποῦμεν εὑρεῖν. Πλάτων PAGE 3/ NUMPAGES 34 Πολιτεία Α .πῶς γὰρ οὔ. εἱστιάσθω ἐν τοῖς Βενδιδίοις. λυσιτελέστερον ἀδικία δικαιοσύνης. εἴτε σοφία καὶ ἀρετή. ἔφη. ὁ μὲν δίκαιος ἄρα εὐδαίμων. ἀλλὰ μὴν ἄθλιόν γε εἶναι οὐ λυσιτελεῖ. δι' ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ διὰ σέ· ἀλλ' ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ ἀεὶ παραφερομένου ἀπογεύονται ἁρπάζοντες. πρὶν τοῦ προτέρου μετρίως ἀπολαῦσαι. οὐκ ἀπεσχόμην τὸ μὴ οὐκ ἐπὶ τοῦτο ἐλθεῖν ἀπ' ἐκείνου. ἔστω. καὶ ἐμπεσόντος αὖ ὕστερον λόγου. ἀφέμενος ἐκείνου ὁρμῆσαι ἐπὶ τὸ σκέψασθαι περὶ αὐτοῦ εἴτε κακία ἐστὶν καὶ ἀμαθία. ταῦτα δή σοι. καὶ ἐγώ μοι δοκῶ οὕτω.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful